வவுனியாவில் ஒரு ரேடார் நிலையத்தின் மீது நடந்த இரவுத் தாக்குதலில் இந்தியர்கள் இருவர் காயமடைந்தனர். அவர்கள் படைத்துறையைச் சாராத பொறியாளர்கள் என்று இரு அரசுகளும் கூறின. பதினொரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எழுந்த ஒரு பதவி உயர்வுத் தகராறு, அந்த விளக்கத்தை மீண்டும் கேள்விக்குள்ளாக்கியது.
यदि त्विच्छसि सङ्ग्रामे द्रष्टुमेनं विशां पते ।
चक्षुर्ददानि ते हन्त युद्धमेतन्निशामय ॥
போரைக் காண விரும்புகிறாயா, மன்னா?
உனக்குப் பார்வையைத் தருகிறேன். வா, இந்தப் போரைக் காண்.
மகாபாரதம், பீஷ்ம பருவம் 2.6
2008 செப்டம்பர் 9 அதிகாலை. வவுனியா நகரம் துப்பாக்கிச் சத்தங்களில் அதிர்ந்து விழித்தது. வட இலங்கையில், வன்னியின் தெற்கு எல்லையில் அமைந்துள்ள முக்கியப் படைத்தள நகரம் அது. வன்னிப் பாதுகாப்புப் படைகளின் தலைமையகத்திலிருந்தும், அதனை ஒட்டியிருந்த விமானப்படைத் தளத்திலிருந்தும் அந்தச் சத்தங்கள் வெடித்துக் கிளம்பின. அதிகாலை மூன்று மணிக்குச் சற்று முன்பாகவே, இலங்கை இராணுவத்தினர் போன்றே சீருடை அணிந்திருந்த விடுதலைப் புலிகளின் சிறப்புத் தாக்குதல் அணியினர், தனியார் நிலமொன்றின் வழியே ஊடுருவிப் படை வளாகத்துக்குள் புகுந்திருந்தனர். அங்கிருந்து சிறப்புப் படையினர் தங்கியிருந்த முகாம்களை நோக்கி அவர்கள் முன்னேறினர். அடுத்த சில நிமிடங்களில் தளத்தின் மீது பீரங்கிக் குண்டுகள் சரமாரியாக வந்து விழுந்தன. அதைத் தொடர்ந்து, வானில் தோன்றிய இரண்டு இலகுரக விமானங்களும் குண்டுகளை வீசித் தாக்குதலைத் தீவிரப்படுத்தின.
அவர்கள் குறிவைத்தது ஓடு பாதையையோ எரிபொருளையோ அல்ல; தாழ்வான குன்றின் மீதிருந்த இந்தியத் தயாரிப்பு ரேடாரையே. ஐந்து நாட்கள் கழித்து தி சண்டே டைம்ஸில் இக்பால் அத்தாஸ் (Iqbal Athas) அந்தத் தாக்குதலை விவரித்தார். அவர் எழுதியபடி, தாக்குதல் வகைத் துப்பாக்கிகளையும் ராக்கெட் மூலம் ஏவப்படும் குண்டுகளையும் ஏந்தியவர்கள் ரேடாரை நோக்கி முன்னேற, மற்றவர்கள் தங்களது தற்கொலைத் தாக்குதல் வெடிகுண்டுப் பட்டைகளை வெடிக்கச் செய்தனர். வன்னியிலிருந்து கிளம்பும் புலிகளின் விமானத்தை வழக்கமாக முதலில் கண்டறிவது இந்த ரேடார்தான். அதை அழித்துவிட்டால் இலங்கையின் வான் பாதுகாப்பை ஊடறுக்க ஒரு வழி திறக்கலாம்.
ரேடார் சேதமடைந்து, அதற்குப் பதிலாக மற்றொன்று பொருத்தப்பட்டதாக அத்தாஸ் எழுதினார். இலங்கை விமானப்படையோ ரேடாருக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை என்றது. அங்கு பணியாற்றிய இந்தியர்கள் இருவர் காயமடைந்து, சிகிச்சைக்காகக் கொழும்புக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டனர். அவர்கள் யார் என்பதற்கு இரு அரசுகளும் ஒரே விளக்கம் அளித்ததாக தி நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் செய்தி வெளியிட்டது. கருவியைத் தயாரித்த இந்திய அரசுத் துறை நிறுவனமான பாரத் எலக்ட்ரானிக்ஸின் பராமரிப்புப் பொறியாளர்கள் அவர்கள்; படைத்துறையைச் சாராதவர்கள் என்பதே அந்த விளக்கம்.
தாக்குதல் நடந்த நாளிலேயே அந்த விளக்கம் தடுமாறத் தொடங்கியது. தங்கள் நிறுவனப் பொறியாளர்கள் யாரும் அங்கு இருப்பதாகத் தனக்குத் தெரியாது என்று பாரத் எலக்ட்ரானிக்ஸின் செய்தித் தொடர்பாளர் கூறினார். மறுநாள், பி. ராமன் (B. Raman) இந்திய ரேடார் தொழில்நுட்பப் பணியாளர்கள் இருவர் காயமடைந்ததாக எழுதினார். இந்திய அமைச்சரவைச் செயலகத்தின் ஓய்வுபெற்ற மூத்த அதிகாரியான அவராலும், அந்த இருவரும் நிலையத்தில் நிரந்தரமாகப் பணியமர்த்தப்பட்டிருந்தார்களா அல்லது பராமரிப்புக்காக மட்டும் வந்திருந்தார்களா என்பதை உறுதிசெய்ய முடியவில்லை.
பதினொரு ஆண்டுகள் கழித்து, ஒரு பதவி உயர்வுத் தகராறு அந்த விளக்கத்தை மீண்டும் கேள்விக்குள்ளாக்கியது.
அந்தக் கோப்பு
காயமடைந்த இருவரில் ஒருவரான சிந்தாமணி ரௌத் (Chintamani Rout) இந்திய விமானப்படையில் பணியிலிருந்தார். தாக்குதலுக்குப் பத்தொன்பது மாதங்களுக்கு முன்பே, புராஜெக்ட் திருஷ்டி (Project Drishti) என்ற பணித்திட்டத்தின் கீழ் அவர் இலங்கைக்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தார். வவுனியாவின் ரேடார் படைப்பிரிவில் ரேடாரை இயக்கும் குழுவுக்குத் தலைமை தாங்கினார். தாக்குதலில் ஒரு சிதறல் துண்டு அவரது இடது காலின் பின்புறத்தில் பாய்ந்தது. பின்னர் இந்திய விமானப்படையே அவரைப் போரில் காயமடைந்தவராக அங்கீகரித்தது.
ரௌத் இந்திய விமானப்படையில் சேர்ந்தது 1989 மே மாதம். படைத்துறைப் பணிச் சிக்கல்களை விசாரிக்கும் அமைப்பான ஆயுதப்படைகள் தீர்ப்பாயத்தில் அவர் தொடர்ந்த வழக்கு, இலங்கையில் அவர் கழித்த காலத்தைத் தேதிகளுடன் காட்டுகிறது. 2007 பிப்ரவரி 8 முதல் 2008 அக்டோபர் 10 வரை அவர் அயற்பணியில் இருந்தார். வவுனியாவிலுள்ள இலங்கை விமானப்படைத் தளத்தின் 2ஆம் வான் பாதுகாப்பு ரேடார் படைப்பிரிவில் பணிக்குழுத் தலைவராகப் பணியாற்றினார். செப்டம்பர் 9 அதிகாலை சுமார் 3.20 மணிக்கு வானிலிருந்தும் தரையிலிருந்தும் தளம் தாக்கப்பட்ட போது அவருக்குச் சிதறல் காயம் ஏற்பட்டது.
காயமடைந்த இருவரில் ஒருவர் யார் என்ற கேள்விக்கு இப்போது விடை கிடைத்துவிட்டது. இலங்கையில் ரௌத் கழித்த நீண்ட பணிக்காலமும் பதிவில் வெளிவருகிறது.
அந்தக் கோப்பு Chintamani Rout v Union of India and Others (சிந்தாமணி ரௌத் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் மற்றும் பிறர்) என்ற பெயரில் பதிவாகியுள்ளது. இது 2019ஆம் ஆண்டின் அசல் மனு எண் 531 (Original Application No. 531 of 2019; OA 531/2019). புதுதில்லியில் ஆயுதப்படைகள் தீர்ப்பாயத்தின் முதன்மை அமர்வு இந்த வழக்கில் 2019 நவம்பர் 21 அன்று தீர்ப்பளித்தது.
நாடு திரும்பிய பின்னரும் காயம் அவரை விடவில்லை. மருத்துவத் தகுதி குறைந்தவர் என்ற நிரந்தர வகைப்பாடு, 2011–12 முதல் 2018–19 வரை வந்த பதவி உயர்வுச் சுற்று ஒவ்வொன்றிலும் அவருக்குத் தடையாக நின்றது. ஜூனியர் வாரண்ட் அதிகாரிப் பதவிக்கான உயர்வு அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை. அந்தத் தடையை எதிர்த்த ரௌத், தனது பணிமூப்பை மீட்டுத்தரக் கேட்டதோடு, போரில் காயமடைந்ததற்கான சான்றிதழையும் கோரினார். அவருக்குத் தேவைப்பட்டது பதவி மட்டுமல்ல; அந்தக் காயம் எங்கே, எவ்வாறு ஏற்பட்டது என்பதற்கான அதிகாரப்பூர்வ அங்கீகாரமும்.
முதலில் அவர் அனுப்பிய சட்ட அறிவிப்பை விமானப்படை 2019 பிப்ரவரி 18 தேதியிட்ட கடிதத்தில் நிராகரித்தது. அதே ஆண்டு புதுதில்லியில் ஆயுதப்படைகள் தீர்ப்பாயத்தின் முதன்மை அமர்வை அவர் நாடினார். அந்த நிராகரிப்பை ரத்துச் செய்ய வேண்டும் என்றும், பதவி உயர்வுக்கான மருத்துவத் தடையை விலக்கி, தன்னுடன் ஒரே காலத்தில் சேர்ந்தவர்களுக்குச் சமமாகத் தனது பணிமூப்பை மீட்டுத்தர வேண்டும் என்றும் மனுவில் கோரினார். போரில் ஏற்பட்ட காயத்திற்கான அதிகாரப்பூர்வச் சான்றிதழை வழங்க வேண்டும் என்பது அவரது மூன்றாவது கோரிக்கை.
2019 நவம்பர் 21 அன்று தீர்ப்பாயம் முடிவை அறிவித்த போது, அரசு அந்தச் சான்றிதழை ஏற்கெனவே கொடுத்துவிட்டிருந்தது. ஜூலை 31 தேதியிட்ட சான்றிதழ் விமானப்படைத் தலைமையகத்தில் கையொப்பமிடப்பட்டிருந்தது. பதவி உயர்வுக் கோரிக்கையை விமானப்படை இன்னும் எதிர்த்தாலும், அவர் படைத்துறையில் பணியிலிருந்ததும் இலங்கைக்கு அனுப்பப்பட்டிருந்ததும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட உண்மைகளாகிவிட்டன. தீர்ப்பின் முதல் வாக்கியத்திலேயே திருஷ்டியின் பெயர் வருகிறது.
வழக்கை விசாரித்த இரு உறுப்பினர் அமர்வில் இருந்த நீதிபதி ராஜேந்திர மேனன், தில்லி உயர் நீதிமன்றத்தின் முன்னாள் தலைமை நீதிபதி. இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்புதான் அவர் தீர்ப்பாயத்தின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றிருந்தார். நிர்வாக உறுப்பினர் பி.பி.பி. சின்ஹா அமர்வின் மற்றவர். ரௌத் சார்பில் வி.எஸ். காடியனும் அரசு சார்பில் வி.எஸ். தோமரும் வாதிட்டனர்.
அரசு அப்போதும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. ரௌத் மிகத் தாமதமாக வழக்குத் தொடர்ந்ததாகவும் அது வாதிட்டது; அமர்வு அந்த வாதத்தைத் தள்ளுபடி செய்தது.
ரௌத்துக்குப் பதவி உயர்வு அளிக்கத் தீர்ப்பாயம் உத்தரவிடவில்லை. அமைச்சரிடம் முடிவைக் கோரும் வழியைத் திறந்துவைத்து, அவர் விண்ணப்பித்ததிலிருந்து ஆறு மாதங்களுக்குள் முடிவு வருவது விரும்பத்தக்கது என்றது. பிந்தைய பதிவுகளில் அவரது பெயர் மீண்டும் வருகிறது. Scribd தளத்திலுள்ள இரண்டு உறுதி செய்யப்படாத பதவி உயர்வுப் பட்டியல் நகல்களிலும், தீர்ப்பாயத்தின் அதிகாரப்பூர்வ வழக்கு விசாரணைப் பட்டியலோடு பொருந்தும் பணியாளர் எண்ணுடன் அவர் இடம்பெற்றிருக்கிறார். 2025–26 நகல், சார்ஜெண்டிலிருந்து ஜூனியர் வாரண்ட் அதிகாரியாக உயர்த்த வேண்டியவர்களில் அவரைக் காட்டுகிறது; 2026–27 நகலோ, ஜூனியர் வாரண்ட் அதிகாரியிலிருந்து வாரண்ட் அதிகாரியாக உயர்த்த வேண்டியவர்களில் காட்டுகிறது. இந்த நகல்கள் உண்மையானவையாகவும் சரியாகத் தொகுக்கப்பட்டவையாகவும் இருந்தால், பிந்தைய பட்டியல் அவர் ஜூனியர் வாரண்ட் அதிகாரி நிலையை அடைந்ததைச் சுட்டுகிறது. அவரது தனிப்பட்ட பதவி உயர்வு ஆணை, அது அமலுக்கு வந்த தேதி, பணிமூப்பு மீட்டுத்தரப்பட்டதா என்ற விவரம் ஆகியவை இன்னும் உறுதியாகவில்லை.
இந்தியா அந்தப் போரை நடத்துவதிலும் பங்கெடுத்திருந்ததால் ரௌத்தின் பணிப்பதிவு முக்கியம் பெறுகிறது. படைத்தளங்கள், சர்வதேச விமான நிலையம், தலைநகரின் மின்சார விநியோகம் ஆகியவற்றை அச்சுறுத்திய விமானங்களைக் கண்டறிய இந்திய ரேடார்களும் பணியாளர்களும் இலங்கைக்கு உதவினர். தமிழ்ப் பொதுமக்கள் பெருமளவில் கொல்லப்படுவதற்கு வழிவகுத்த இறுதித் தாக்குதலை நடத்திய அரசின் பாதுகாப்பை அந்த உதவி வலுப்படுத்தியது. அந்தத் தாக்குதல் 2009 மே மாதம் முடிவடைந்தது. மருத்துவமனைகள் மீதும், பாதுகாப்புத் தேடி வருமாறு பொதுமக்களிடம் சொல்லப்பட்ட பகுதிகள் மீதும் திரும்பத் திரும்பக் குண்டு வீசப்பட்டதைப் பிற்கால ஐக்கிய நாடுகள் விசாரணை பதிவு செய்தது. கொழும்புக்கு ஆதரவளிப்பதைத் தில்லி நிறுத்த வேண்டும் என்று இந்தியத் தமிழர்கள் கோரினர். அவர்களைப் பொறுத்தவரை, ரேடாரைப் பராமரிக்கும் நிறுவன ஊழியர்களுக்கும் ஒரு படைப்பிரிவில் பணியாற்றும் இந்திய விமானப்படையினருக்கும் இடையிலான வேறுபாடு முக்கியமானது. தங்கள் சொந்த அரசு அந்தப் போரில் பங்கேற்றதா என்பதே கேள்வி.
சமஸ்கிருதத்தில் திருஷ்டி என்றால் பார்வை. புராஜெக்ட் திருஷ்டி இந்தியப் படைத்துறையினரை ரேடார் திரைகளின் முன் நிறுத்தியிருந்தது.
‘அயற்பணி’, ‘போரில் காயமடைந்தவர்’ என்ற இரு படைத்துறைச் சொற்கள் ரௌத்தின் பங்கேற்பைத் தெளிவாக்குகின்றன. படைப்பிரிவின் பணிக்குழுத் தலைவராக அவர் நீண்டகால அயற்பணியில் இருந்தார் என்று தீர்ப்பு சொல்கிறது. குறுகிய பராமரிப்புப் பணிக்காக மட்டும் அவர் அங்கு வந்திருக்கவில்லை. ‘போரில் காயமடைந்தவர்’ என்ற அங்கீகாரம் படை நடவடிக்கையில் ஏற்பட்ட காயத்தைக் குறிக்கும். பராமரிப்பு ஒப்பந்தப் பணியில் நேர்ந்த விபத்துக்கு வழங்கும் அங்கீகாரம் அது அல்ல. அவரது பணியும் காயமும் பற்றிய இந்தப் பதிவுகள், 2008இல் கூறப்பட்ட படைத்துறையைச் சாராத தொழில்நுட்பப் பணியாளர்கள் என்ற விளக்கத்தை முறியடிக்கின்றன.
காயமடைந்த இருவரின் பெயர்களை ஏ.கே. தாக்கூர் (A.K. Thakur), சிந்தாமணி ராண்ட் (Chinthamani Rant) என்று அத்தாஸ் அச்சிட்டார். இரண்டாவது பெயர் ரௌத்தின் பெயரைத் தவறாக எழுதியதாகத் தெரிகிறது. இலங்கைக் கடற்படைப் புலனாய்வு நடத்துவதாகக் குறிப்பிட்டு, ஒரு வலைத்தளத்தையும் ராமன் மேற்கோள் காட்டினார். இந்திய நாட்டவர்கள் இருவர் ரேடாரை இயக்குவதாக அந்தத் தளம் கூறியது. செப்டம்பர் 21 அன்று வவுனியா தளத் தளபதி குரூப் காப்டன் ரொமேஷ் பெர்னாண்டோ தலைமையில் விசாரணைக் குழு நியமிக்கப்பட்ட செய்தியை அத்தாஸ் வெளியிட்டார். அதன் முடிவுகள் இதுவரை கிடைக்கவில்லை.
TamilNet மற்றும் பிற பத்திரிகைச் செய்திகளை மேற்கோள் காட்டிய அக்காலத் தமிழ் கார்டியன் செய்தி, இந்தியா வழங்கிய ரேடாரை இந்தியப் பணியாளர்களே இயக்கியதாகச் சொன்னது. காயமடைந்த இருவரும் அதை இயக்கியவர்கள் என்றும் குறிப்பிட்டது. இருவரின் படைத்துறை அடையாளங்களையும் அந்தச் செய்தி சுயாதீனமாக உறுதி செய்யவில்லை. ரௌத்தின் அடையாளத்தைத் தீர்ப்பாயப் பதிவு உறுதி செய்கிறது. ரௌத்தைப் படைத்துறையைச் சாராதவராகக் காட்டிய பொதுவெளி விளக்கம் அங்கே முறிகிறது.
இந்தக் கேள்வி இந்திய நாடாளுமன்றத்தையும் எட்டியது. அக்டோபர் 21 அன்று பொள்ளாச்சி தொகுதி உறுப்பினர் சி. கிருஷ்ணன், இலங்கைக்கு வழங்கிய ரேடார்களைத் திரும்பப் பெறுமாறு அரசைக் கேட்டார். ‘ரேடார்களை இயக்குவதற்காக அயற்பணியில் அனுப்பப்பட்ட நிபுணர்களையும் சேர்த்து’ என்றார் தமிழ்த் தேசியக் கட்சியான மதிமுகவைச் சேர்ந்த அவர். கருவிகளோடு, அவற்றை இயக்க அனுப்பியவர்களையும் அவர் குறிப்பிட்டார். பின்னர் தீர்ப்பாயத்தின் கோப்பில் பதிவானதும் இப்படியான ஓர் அயற்பணிதான்.
‘நாங்கள் அவர்களுக்கு எப்படி ஆலோசனை சொல்ல முடியும்?’
இலங்கை இராணுவத்துக்கு இந்தியப் படைத்துறை ஆலோசகர்கள் உதவுகிறார்களா என்று கேட்ட போது வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் மூத்த அதிகாரி ஒருவர் அளித்த பதில், 22 அக்டோபர் 2008
மறுநாள், இலங்கை இராணுவத்துக்கு இந்தியப் படைத்துறை ஆலோசகர்கள் உதவுகிறார்களா என்ற கேள்வி வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் மூத்த அதிகாரி ஒருவரிடம் சென்றது. ‘நாங்கள் அவர்களுக்கு எப்படி ஆலோசனை சொல்ல முடியும்?’ என்று திருப்பிக் கேட்ட அவர், தமிழ்ப் பொதுமக்களின் உயிரிழப்புகளைப் பற்றிக் கேட்ட போது, ‘போரில் சில பாதிப்புகள் எதிர்பார்க்கப்படுவதுதான்’ என்றார்.
2009 ஜனவரி வந்தபோது ரௌத் இந்தியாவுக்குத் திரும்பிவிட்டிருந்தார். அப்போது வன்னியில் இந்தியப் படைத்துறை நிபுணர்கள் நால்வர் காயமடைந்ததாக மற்றொரு செய்தி வந்தது. அதை மறுத்த இந்திய உயர் ஆணையத்தின் அதிகாரி ஒருவர், அங்கு இந்தியப் படைத்துறையினர் யாரும் இல்லை என்றார். போர் அதன் மிக இரத்தக்களரியான மாதங்களை நெருங்கிக்கொண்டிருக்க, இந்தியா விலகி நிற்கிறது என்ற பொதுவெளி விளக்கம் தொடர்ந்தது.
இந்தியா இலங்கைக்கு அளித்த படைத்துறை உதவி ஏற்கெனவே செய்திகளில் வந்திருந்தது. 2007 மே மாதத்திலேயே, மேலும் ஒரு ரேடார் வழங்கப்பட்டதோடு, சிறப்பு விமானத்தில் இந்திய விமானப்படைக் குழு வந்ததை அத்தாஸ் எழுதியிருந்தார். ஆனால் செயல்பாட்டிலிருந்த ஒரு படைத்தளத்தில் இந்தியர்கள் இருவர் காயமடைந்த போது, இரு அரசுகளும் அளித்ததாக வெளியான விளக்கம் அவர்களை நிறுவன ஊழியர்களாகக் காட்டியது. பணியிலிருந்த ஒரு விமானப்படை வீரருக்கு அளிக்கப்பட்ட அந்தப் பொய்யான அடையாளத்தில்தான் மறைப்பு இருந்தது.
முதல் குண்டு விழும் முன்
புலிகளின் விமானப் பிரிவான வான்புலிகள் முதல் போர்த் தாக்குதலுக்குப் புறப்படும் முன்பே, இந்தியா ரேடார் வலையமைப்புக்குக் கருவிகளை வழங்கத் தொடங்கியிருந்தது. வடக்கிலும் கிழக்கிலும் தமிழர்களுக்கான தனியரசை அமைக்கப் போராடிய இயக்கமான தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள், செக் நாட்டுத் தயாரிப்பான ஸ்லின் (Zlin) இலகுரக விமானங்களைப் பெற்றிருந்ததாக 2005ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் ஒரு செய்தி வெளியானது. அவற்றைப் பாகங்களாகப் பிரித்து, முல்லைத்தீவுக் கடற்கரைக்குக் கப்பலில் கொண்டுவந்து, வன்னியில் மீண்டும் இணைத்ததாகச் செய்திகள் கூறின. பொதுப் பயன்பாட்டுக்கான அந்தச் சிறிய விமானங்களில் குண்டுகளைத் தொங்கவிடும் அமைப்புகளை மாற்றிப் பொருத்தியதும், தமது முன்னரங்குகளுக்கு வெகு அப்பால் தாக்குவதற்கான வழி இயக்கத்துக்குக் கிடைத்தது.
இந்தச் செய்தி இந்திய அரசின் உயர்மட்டத்தையும் எட்டியது. 2005 ஜூன் மாதத் தொடக்கத்தில் தில்லிக்கு வந்த ஜனாதிபதி சந்திரிகா குமாரதுங்கவிடம் மன்மோகன் சிங் புலிகளின் வான் திறனைப் பற்றிப் பேசி, இலங்கை விமானப்படையை மேம்படுத்த உதவவும் முன்வந்தார். இந்த உரையாடல் 2005 ஜூன் 13 தேதியிட்ட அமெரிக்கத் தூதரகத் தகவல் அறிக்கையில் பதிவாகியிருக்கிறது. அடுத்த வாரம் கொழும்புக்குச் சென்ற வெளியுறவு அமைச்சர் நட்வர் சிங்கும் அதே உதவியை முன்மொழிந்தார்.
ஆனால் பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பை வெளிப்படையான ஒப்பந்தமாக்குவது எளிதாக இருக்கவில்லை. தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தலை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த வேளையில், இந்திய ஆளும் கூட்டணியில் இருந்த தமிழர் ஆதரவுக் கட்சிகளான மதிமுகவும் பாமகவும் ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்தன என்று அதே தூதரக அறிக்கை சொல்கிறது. ஜூன் 5 அன்று மதிமுக தலைவர் வைகோ அதை எதிர்ப்பதற்காகப் பிரதமரைச் சந்தித்தார். தில்லி ஒப்பந்தத்தைக் கிடப்பில் போட்டாலும், படைக் கருவிகள், பயிற்சி, புலனாய்வுத் தகவல்கள், கடற்படை ஒத்துழைப்பு ஆகியவற்றை வழங்குவது நிற்கவில்லை. வெளிப்படையான ஒப்பந்தம் காத்திருந்தது; அதன் கீழ் முறைப்படுத்தப்பட வேண்டிய பணிகள் காத்திருக்கவில்லை.
மகிந்த ராஜபக்ச ஜனாதிபதியாக முதன்முதலில் தில்லிக்கு வருவதற்கு முன், 2005 டிசம்பரில் இந்தியா முதல் இரண்டு ரேடார் கருவிகளை அனுப்பியது. வவுனியா ரேடார் படைப்பிரிவு உருவான நாள் என்று இலங்கை விமானப்படை குறிப்பிடுவது 2006 மார்ச் 10. அடுத்த பிப்ரவரியில் ரௌத் அங்கு சேர்ந்தார். 2007 மார்ச் 26 அன்று ஸ்லின் விமானங்கள் கட்டுநாயக்க மீது குண்டுவீச வந்தபோது இந்தியக் கருவிகள் அங்கே இருந்தன; அந்தப் படைப்பிரிவில் ஓர் இந்திய விமானப்படை வீரரும் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார்.
தி இந்துவின் செய்தி இரண்டு முக்கியமான விவரங்களைத் தருகிறது. ‘இந்திய விமானப்படையின் சார்பில்’ தில்லிக்கு வெளியே உள்ள படைத்தளம் ஒன்றிலிருந்து ரேடார்கள் அனுப்பப்பட்டன. 1987இல் வடமராட்சியில் இராணுவம் ஏற்படுத்திய முற்றுகையிலிருந்து வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனை வெளியே கொண்டுவர, தஞ்சாவூர் வழியாக ஹெலிகாப்டர்கள் புறப்பட்டதும் அதே தளத்திலிருந்துதான். தில்லி ரேடார்களை வழங்கியதற்கான காரணமும் அந்தச் செய்தியில் இருக்கிறது. தனது கடற்கரையிலிருந்து கண்ணுக்கெட்டிய தொலைவில் சீன அல்லது பாகிஸ்தானியக் கண்காணிப்புக் கருவிகள் நிறுவப்படுவதை இந்தியா விரும்பவில்லை.
இலங்கையின் வானத்தைக் கவனிக்க இந்தியாவுக்கும் சொந்தக் காரணங்கள் இருந்தன. புலிகளின் விமானங்கள் தென்னிந்தியாவை எட்டக்கூடும் என்ற பத்திரிகைச் செய்திகளையும், கொச்சி விமான நிலையத்தில் விடுக்கப்பட்ட எச்சரிக்கையையும் 2005 ஜூன் தூதரக அறிக்கை எடுத்துரைக்கிறது. இறுதிப் படை நடவடிக்கையின் போது வெளியுறவுச் செயலராக இருந்த சிவசங்கர் மேனன் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்தியாவின் நோக்கங்களை விளக்கினார். தமிழ்நாட்டுக்குப் பரவக்கூடிய பிரிவினைவாதத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதும், இந்தியாவுக்கு எதிரான சக்திகள் இலங்கையில் செல்வாக்குப் பெறுவதைத் தடுப்பதும் அந்த நோக்கங்கள். இலங்கையின் பிரதேச ஒருமைப்பாட்டை ஆதரிப்பது ஏற்கெனவே இந்தியக் கொள்கையாக நிலைபெற்றிருந்தது.
பாக்கு நீரிணைக்கு அப்பால் தமிழ்நாட்டில் ஏழு கோடி தமிழர்கள் வாழ்கிறார்கள் என்று கடற்படைப் பகுப்பாய்வு மையத்தின் (Center for Naval Analyses) ஆய்வு சொல்கிறது. அந்த இந்தியக் கடற்கரைக்கு இவ்வளவு அருகில், அரசுக்குச் சொந்தமில்லாத ஒரு விமானப்படை ஆயுதங்களுடன் இயங்குவதைத் தில்லி ஒரு பிரச்சினையாகக் கண்டது. அதை அகற்ற விரும்பியதற்கு இந்தியாவுக்குச் சொந்தக் காரணங்கள் இருந்தன.
இலங்கையின் ஒருமைப்பாட்டுக்குப் புலிகள் விடுத்த சவால் ஒரு விமானத்தில் கண்கூடான வடிவம் பெற்றது. இயக்கத்திடம் ஏற்கெனவே நிலம் இருந்தது; அது நீதிமன்றங்களை நடத்தி, வரி வசூலித்து, கடற்படைகளை இயக்கிவந்தது. இப்போது தன்னுடன் போரிடும் அரசின் தலைநகருக்கு மேலேயும் அதனால் பறக்க முடிந்தது. 2007 ஏப்ரலில் செய்தித் தொடர்பாளர் இராசையா இளந்திரையன் விமானப் பிரிவைச் சுட்டி, ‘நாங்கள் ஓர் அரசு!’ என்று அறிவித்தார். அந்தப் பெரிய அரசியல் உரிமைகோரலுக்குச் சில விமானங்கள் உருவம் கொடுத்தன. கொழும்பால் அவற்றைப் புறக்கணிக்கவும் முடியவில்லை; உறுதியாகத் தடுக்கவும் முடியவில்லை.
இந்தியா தன் தென்பகுதியைப் பாதுகாக்க நினைத்த விதமும் அதன் படைத்துறைப் பதிவுகளில் தெரிகிறது. ஏர் மார்ஷல் யஷ்வந்த் ராவ் ரானே (Yashwant Rao Rane) 2007 பிப்ரவரி முதல் 2008 மார்ச் வரை தெற்கு விமானப்படைக் கட்டளையகத்தை வழிநடத்தினார். அவருக்குப் பரம் விசிஷ்ட சேவா பதக்கம் வழங்கியபோது எழுதப்பட்ட பாராட்டுக் குறிப்பு, தென்னிந்தியத் தீபகற்பத்தின் பொதுப் பயன்பாட்டு ரேடார்களையும் படைத்துறை ரேடார்களையும் அவர் இணைத்துச் செயல்பட வைத்ததாகக் கூறுகிறது. எதிர்பார்க்கப்பட்ட அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்ள, இலங்கையின் வான்பகுதியையும் கடலோர வான்பகுதியையும் கண்காணிக்கும் வான் பாதுகாப்பு உணரிகளையும் அவர் ஒருங்கிணைத்தார். இலங்கையின் வானத்தைப் பார்ப்பது இந்தியாவின் வானத்தைப் பாதுகாப்பதன் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.
இதற்கிடையில் கொழும்பு இந்தியாவுக்கு அப்பாலும் உதவி தேடியது. 2007 மார்ச்சில் நடந்த புலிகளின் முதல் வான் தாக்குதலுக்குப் பிறகு கோத்தபாய ராஜபக்ச அமெரிக்கத் தூதரிடம் பேசினார். வவுனியாவில் அடையாளம் தெரியாத விமானம் ஒன்று கண்டறியப்பட்டிருந்தாலும், இலங்கையின் அப்போதைய பாதுகாப்பு போதவில்லை என்றார். இந்தியக் கருவிகளுக்கும் அப்போது நிறுவப்பட்டுக்கொண்டிருந்த சீன ரேடாருக்கும் துணையாக அமெரிக்க உதவியையும் கேட்டார். இந்த உரையாடலைக் கொண்ட அமெரிக்கத் தூதரக அறிக்கையைப் பின்னர் தி சண்டே டைம்ஸ் மறுபதிப்புச் செய்தது. பல நாடுகளிடமிருந்து பெற்ற உதவிகளை ஒருங்கிணைத்து இலங்கை தன் பாதுகாப்பை அமைத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த அமைப்பின் மையத்தில் இந்தியா ஏற்கெனவே இருந்தது.
Jane’s வெளியீட்டின் தகவலைக் கொண்டு, சீனாவிடம் வாங்கிய கருவியை ஐந்து மில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள JY-11 முப்பரிமாண ரேடார் என்று கோகலே (Gokhale) அடையாளப்படுத்தினார். இங்கு மேற்கோள் காட்டப்பட்ட எந்த அதிகாரப்பூர்வ ஆவணமும் அந்த வகையை உறுதி செய்யவில்லை.
ஆவணப் பதிவு
முதல் தாக்குதலுக்கு முன்
இந்திய வெளியுறவு ஆவணப் பதிவு, இலங்கை விமானப்படையின் வரலாறு, ஆயுதப்படைகள் தீர்ப்பாயத்தின் தீர்ப்பு, அக்காலச் செய்திகள்
இந்தியாவின் வெளியுறவு ஆவணப் பதிவில் ஆவண எண் 264. அச்சுப் பதிப்பில் பக்கம் 741.
வான்புலிகளைத் தேடி
வானத்தை நோக்கி ரேடியோ அலைத் துடிப்புகளை அனுப்பி, அவற்றின் எதிரொலியைப் பெற்றுக்கொள்கிறது ரேடார். வானிலுள்ள பொருள்களில் பட்டுத் திரும்பும் அந்த அலைகளுக்கு எவ்வளவு நேரம் ஆனது என்பதைக் கணக்கிட்டு, இயக்குபவர் விமானத்தின் தொலைவை அறிகிறார். ஆண்டெனா நோக்கும் பக்கம் திசையைச் சொல்கிறது; அடுத்தடுத்து வரும் அளவீடுகள் விமானத்தின் நகர்வைக் காட்டுகின்றன.
தாழ்வாகப் பறக்கும் விமானத்தைக் காண்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. கண்காணிப்பவரின் பார்வையிலிருந்து ஒரு வாகனத்தை மறைக்கும் குன்று, விமானத்தையும் மறைக்கலாம். தொலைவு கூடும்போது பூமியின் வளைவும் குறுக்கிடுகிறது. அது தாழ்வாகப் பறக்கும் விமானத்தை ரேடாரின் பார்வைக் கோட்டுக்குக் கீழே கொண்டுசெல்கிறது. தாக்க வரும் விமானம் ஆபத்தான அளவுக்கு நெருங்கிய பிறகே ரேடார் குழுவினருக்குத் தெரியலாம். அது வரக்கூடிய வழிகளில் மேலும் ரேடார்களை நிறுத்தினால், முன்னதாகவே அதைக் கண்டறியும் வாய்ப்புகள் பாதுகாப்புத் தரப்புக்குக் கூடும்.
இப்படித் தாழ்வாகப் பறக்கும் இலக்குகளைக் கண்டறிவதற்காகவே இந்தியாவின் INDRA-II உருவாக்கப்பட்டது. இருபரிமாண ரேடாரான இது, விமானத்தின் தொலைவையும் திசையையும் அளக்கும்; உயரத்தை அளக்காது. முப்பரிமாண ரேடாரில் உயரமும் கிடைக்கும். எந்த வகையாக இருந்தாலும், நிலத்தின் அமைப்பு, விமானம் பறக்கும் உயரம், அதிலிருந்து திரும்பும் எதிரொலியின் வலிமை ஆகியவற்றைப் பொறுத்தே ரேடாரின் கண்டறியும் திறன் மாறுகிறது.
நீரிணையைக் கடந்து இந்தியா அனுப்பிய வகையைச் சேர்ந்த INDRA-II ரேடார். தாழ்வாகப் பறக்கும் விமானங்களைக் கண்டறியும் கருவி. Bharat Electronics
இலங்கைக்கு அந்த எச்சரிக்கை விரைவாகக் கிடைக்க வேண்டும். அப்போதுதான் கட்டுநாயக்கவிலிருந்து போர் விமானங்களை அனுப்பவும், தாக்க வரும் விமானத்தின் வழியில் உள்ள பீரங்கிக் குழுக்களை எச்சரிக்கவும் முடியும். வழிமறித்துத் தாக்குவதற்கு உதவ, ரேடார் ஒரு தோட்டாவைக்கூடச் சுட வேண்டியதில்லை. எப்போது, எங்கே செயல்பட வேண்டும் என்ற தகவலைப் பாதுகாப்புத் தரப்புக்கு அது தருகிறது. விமானத்தைக் கண்டறியும் வேலையை ரேடார் செய்தால், அதைத் தாக்கும் வேலையை அமைப்பின் வேறொரு பகுதி செய்யலாம்.
ஆதாரங்கள்: Bharat Electronics; அக்காலப் படை நடவடிக்கைகள் பற்றிய செய்திகள்.
இந்த அமைப்பு தவறினால் என்ன நேரும் என்பதை ஸ்லின் விமானங்கள் ஏற்கெனவே காட்டியிருந்தன. கட்டுநாயக்க மீதான முதல் தாக்குதல் மூன்று விமானப்படையினரைக் கொன்றது; பதினாறு பேரைக் காயப்படுத்தியது. சர்வதேச விமான நிலையத்தைப் பல மணி நேரம் மூடவைத்ததோடு, கொழும்புப் பங்குச் சந்தையையும் அதிரவைத்தது. 2007 ஏப்ரல் 29 அன்று எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு நிலையங்கள் தாக்கப்பட்ட போது, தலைநகரில் மின்சாரம் நின்றது; விமான நிலையம் மூடியது. உலகக் கோப்பை இறுதிப் போட்டியில் இலங்கை விளையாடுவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஆயிரக்கணக்கான கிரிக்கெட் ரசிகர்கள் இருட்டில் தப்பியோடினர். குண்டுகள் ஏற்படுத்திய சேதம் குறைவுதான். ஆனால் அவற்றின் விளைவுகள் குண்டுகள் வெடித்த இடங்களோடு நிற்கவில்லை.
எந்த விளக்கை அணைப்பது, எந்த விமானத்தைத் திருப்புவது, எந்த நிலையத்தைக் காப்பது என்று அரசை முடிவெடுக்க வைத்தன வான்புலிகள். பதிலுக்கு அரசு எடுத்த நடவடிக்கைகளும் தாக்குதல்களின் விளைவுகளை மேலும் பரப்பின. வீசிய குண்டுகள் முக்கிய இலக்குகளைத் தவறவிட்டாலும்கூட, ஒரு விமானத்தால் சர்வதேச விமான நிலையத்தை முடக்க முடியும். பத்திரமாகத் திரும்பிய ஒவ்வொரு விமானத்துடனும் அடுத்த தாக்குதலுக்கான சாத்தியம் நீடித்தது. அதிவேக ஜெட் விமானங்களை வைத்திருந்த அரசால் புலிகளைவிடப் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்த முடியும். அதே அரசால், தன் பாதுகாப்பின் பலவீனம் இவ்வாறு உலகுக்குத் தெரியவருவதைத் தடுக்க முடியாமல் போகலாம்.
கிளர்ச்சி இயக்கங்கள் விமானங்களை எவ்வாறு பயன்படுத்துகின்றன என்று ஒப்பிட்டு ஆராய்ந்த அமெரிக்க விமானப்படை அதிகாரி ஜான் பன்னெல் (John Bunnell), சிறிய விமானப் பிரிவால்கூடப் பாதுகாப்புத் தரப்புக்குச் செலவுகளை ஏற்படுத்த முடியும் என்று வாதிட்டார். முன்னெச்சரிக்கையிலும் வழிமறிப்பிலும் முதலீடு செய்வதோடு, தரைப்போருக்கு வெகு தொலைவில் உள்ள நிலையங்களைக் காக்கவும் வளங்களை ஒதுக்க வேண்டியிருக்கும். பின்னர் வெஸ்ட் பாயின்ட் ஆய்வுக்கு நேர்காணல் அளித்த இலங்கை விமானப்படை அதிகாரி ஒருவர், அந்த விமானப் பிரிவின் முக்கியப் பயன் உளவியல் தாக்கமே என்றார்.
விமானங்களை இயக்குவதற்குக் கிளர்ச்சியாளர்கள் தரையையும் சார்ந்திருக்க வேண்டியிருந்தது. ஓடு பாதையும் எரிபொருளும் மட்டுமல்லாமல், பழுதுபார்க்கவும் தேய்ந்த பாகங்களை மாற்றவும் பொருட்கள் தேவை; அவற்றைக் கையாளப் பயிற்சி பெற்ற குழுக்களும் தேவை. கிளர்ச்சி இயக்கங்களின் வான் திறனை ஆராயும் Looking Up ஆய்வில் ரயன் ஒலிஷும் வில்லியம் மோர்கனும் இரண்டு தேவைகளை வலியுறுத்துகிறார்கள். பாதுகாப்பான தளங்கள் இருக்க வேண்டும்; நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்து நடத்தும் ஆற்றலும் இருக்க வேண்டும். புலிகளின் முயற்சிக்குள் இருந்த முரண்பாட்டை அவர்களின் ஆய்வு வெளிப்படுத்துகிறது. விமானப் பிரிவை வளர்க்க இடம் தந்த அதே நிலப்பகுதியில், இப்போது இயக்கம் காப்பாற்ற வேண்டிய வசதிகளும் இருந்தன.
வவுனியாவில் இரு தரப்பும் எதிர்த் தரப்பின் வான் திறனை அச்சுறுத்தக்கூடிய நிலையில் இருந்தன. தரையில் நிற்கும் புலிகளின் விமானங்களை அரசு அச்சுறுத்தலாம்; தமது விமானங்கள் வருவதை எச்சரிக்கும் கருவிகளைப் புலிகள் தாக்கலாம். 2008 செப்டம்பரில், விமானங்கள் புறப்படும் வழிகளைக் கண்காணித்த ரேடார் நிலையத்தை நோக்கிப் புலிகள் சிறப்புத் தாக்குதல் அணியினரையும் பீரங்கிகளையும் விமானங்களையும் அனுப்பினர். இந்த மூன்றையும் கொண்டு தாக்க வேண்டிய அளவுக்கு இயக்கம் முக்கியமாகக் கருதிய நிலையத்தில் ரௌத் பணியமர்த்தப்பட்டிருந்தார்.
அந்தத் தாக்குதலிலிருந்து திரும்பிய ஸ்லின் விமானங்களில் ஒன்றை, சீனா வழங்கிய F-7G வழிமறிப்புப் போர் விமானம் சுட்டு வீழ்த்தியதாக இலங்கை விமானப்படை கூறியது. அதை மறுத்த புலிகள், இரண்டு விமானங்களும் திரும்பிவிட்டன என்றனர். ஏவுகணையை ஏவியதையும் தீப்பந்தைக் கண்டதையும் விமானி கூறியதாக அத்தாஸ் எழுதினார். வழிமறித்துத் தாக்கியதையோ சிதைவுகளையோ காட்டும் புகைப்படங்கள் இல்லை என்று விமானப்படை ஒப்புக்கொண்டதையும் அவர் பதிவு செய்தார். செப்டம்பரில் ஒரு விமானத்தைச் சுட்டு வீழ்த்தியதாகச் சொல்லப்பட்ட அந்தக் கூற்று, இன்னமும் சர்ச்சைக்குரியதாகவே இருக்கிறது.
ஏழு வாரங்களுக்குப் பின் புலிகள் மீண்டும் வந்தனர். ரேடார் வலையமைப்பின் பார்வை எவ்வளவு தூரம் எட்டும், எங்கே அது தவறிவிடும் என்பதையும் அந்தத் தாக்குதல் காட்டியது. அக்டோபர் 28 இரவு பத்து மணிக்குச் சற்று பிறகு, இரண்டு விமானங்கள் வன்னியைக் கடந்தன. ஒன்று மன்னாரின் தள்ளாடி இராணுவத் தலைமையகத்தில் குண்டுகளை வீசிவிட்டுத் திரும்பியது. மற்றொன்று தெற்கே, கொழும்பை நோக்கிப் பறந்தது.
அத்தாஸ் அந்தப் பயணத்தை விவரிக்கிறார். மேற்குக் கடற்கரையை ஒட்டித் தெற்கே சென்ற விமானத்தை முதலில் வவுனியாவின் இந்திய ரேடார் கண்டுபிடித்தது. புத்தளத்துக்கு மேல் வந்தபோது, பாலாவியிலிருந்த மற்றொரு இந்திய ரேடார் அதைக் கண்காணித்தது. இரவு 11.23 மணிக்குள் மீரிகமவின் சீன ரேடாரும் கட்டுநாயக்கவின் இந்திய ரேடாரும் அதைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தன. கட்டுநாயக்க விமான நிலையத்துக்கும் அந்த விமானத்துக்கும் இடையிலான தொலைவு குறைந்து கொண்டிருப்பதைத் தொலைபேசி அழைப்புகள் கொழும்பின் அலுவலகங்களுக்குத் தெரிவித்தன. விமான நிலையம் மூடியது. வந்துகொண்டிருந்த விமானங்களைச் சென்னைக்குத் திருப்பிவிட்டனர். தலைநகரின் விளக்குகள் அணைந்தன.
பிறகு ரேடார் திரைகளிலிருந்து ஸ்லின் விமானம் மறைந்தது. மர உச்சிகளின் உயரத்துக்குத் தாழ்ந்ததால், கொழும்பை நோக்கி வரும் வழியைக் கண்காணித்த ரேடார்களுக்குப் பத்து நிமிடங்களுக்கு மேல் அது தெரியவில்லை. இரவு 11.46 மணிக்கு களனி திஸ்ஸ மின்நிலையத்தில் குண்டுகளை வீசியது. அத்தாஸின் விவரிப்பின்படி, அதைத் துரத்த வந்த F-7 விமானங்களில் ஒன்று புறப்பட முயன்ற போது, விமானி அமரும் பகுதியின் மேல்கவசம் கழன்றது. முதல் புறப்பாட்டு முயற்சியை நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. மற்றொரு F-7 ஸ்லின் விமானத்தைக் கண்டுபிடித்தாலும், அதன் ஏவுகணையால் இலக்கை உறுதியாகப் பிடிக்க முடியவில்லை. தாக்கிவிட்டு ஸ்லின் விமானம் வன்னிக்குத் திரும்பியது.
2009 பிப்ரவரி 20 அன்று கடைசித் தாக்குதல் வந்தது. எஞ்சிய ஓடு பாதைகளைச் சுற்றிய நிலத்தைப் புலிகள் அப்போது இழந்துகொண்டிருந்தனர். புதுக்குடியிருப்புப் பகுதியிலிருந்து கிளம்பிய இரண்டு விமானங்களை வவுனியாவிலிருந்த ரேடார் முதலில் கண்டறிந்தது; பின்னர் பாலாவி ரேடாரும் கண்டறிந்தது என்று அக்காலச் செய்திகள் சொல்கின்றன. விளக்குகளை அணைத்துப் பாதுகாப்புத் தரப்பு நடவடிக்கையில் இறங்கியது. வானெதிர்ப்புச் சூடு இரண்டு விமானங்களையும் வீழ்த்தியது; ஒன்று கொழும்பின் உள்நாட்டு இறைவரித் திணைக்களக் கட்டடத்தில் மோதியது. தற்கொலைத் தாக்குதலுக்காக அவற்றில் வெடிபொருட்களை நிரப்பியிருந்ததாகப் படைத்துறை கூறியது. பொதுமக்கள் இருவர் உயிரிழந்தனர். பாதுகாப்புத் தரப்பு சுட்டதில் தவறிப்பாய்ந்த தோட்டா தாக்கியதாகக் கூறப்பட்ட ஒரு குழந்தையும் அவர்களில் ஒருவர். பத்துக்கணக்கானோர் காயமடைந்தனர். ஐந்து மாதங்களுக்கு முன் புலிகள் அழிக்க முயன்ற ரேடார் நிலையம், இப்போது அவர்களின் கடைசிப் புறப்பாட்டை எச்சரிக்க உதவியிருந்தது.
இராணுவம் முன்னேறிய போது விமானப் பிரிவு பலவீனப்பட்டதற்கு, அது நிலத்தை நம்பியிருந்ததும் ஒரு விளக்கம். புலிகளின் தோல்வியை விளக்க இது உதவினாலும், இதுவே முழு விளக்கம் அல்ல. மரபுவழிப் போர்முறைக்கு மாறியதால்தான் அவர்கள் தோற்றார்கள் என்ற வாதத்தை Size Still Matters ஆய்வில் சமீர் லால்வானி எதிர்க்கிறார். ஒழுங்கமைந்த படையணிகளோடு கொரில்லாத் தாக்குதல்களையும் தற்கொலை நடவடிக்கைகளையும் புலிகள் நீண்டகாலமாக இணைத்து வந்தனர்; தொடர்ந்தும் அவ்வாறே செயல்பட்டனர். இலங்கை அரசு தனது படைகளைப் பெரிதாக்கியதற்கே லால்வானி அதிக முக்கியத்துவம் தருகிறார். வளங்களையும் நீடித்துப் போரிடும் ஆற்றலையும் சார்ந்த அந்தப் பெரிய மோதலில், விமானங்கள் புலிகளின் தாக்குதல் வீச்சை நீட்டித்தன. அதே நேரத்தில், காப்பாற்ற வேண்டிய கூடுதல் பொறுப்புகளையும் ஏற்படுத்தின.
பகுப்பாய்வு
ஒரு சிறிய விமானப்படையால் என்ன சாதிக்க முடியும்?
இந்த மூன்று விளைவுகளும் ஓடு பாதைகள், எரிபொருள், பராமரிப்பு, பயிற்சி பெற்ற பணிக்குழுக்கள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்திருந்தன. ஆதாரங்கள்: அக்காலத் தாக்குதல் செய்திகள்; விடுதலைப் புலிகள் பொதுவெளியில் முன்வைத்த கூற்று; Olish and Morgan, பக்கங்கள் 13–14.
கொழும்பு அந்தப் பெரிய போரை நடத்த நம்பியிருந்த தளங்களையும் கருவிகளையும் காப்பதே வான் பாதுகாப்பின் பணி. படைத்துறைப் போர்க் கோட்பாட்டில் இதற்கு defensive counterair (தற்காப்பு வானெதிர்ப்பு நடவடிக்கை) என்று பெயர். வான் தாக்குதல்களைக் கண்டறிந்து முறியடிப்பதன் மூலம் படைகளையும் கருவிகளையும் அடிப்படைக் கட்டமைப்புகளையும் காப்பது அதன் நோக்கம். இலங்கையில் அச்சுறுத்தலை எதிர்கொண்ட தளங்களிலிருந்துதான் அரசின் விமானங்கள் புலிகளைத் தாக்கப் புறப்பட்டன. அந்தத் தளங்களைக் காப்பதன் மூலம், தாக்கும் திறனையும் தக்கவைக்கலாம். INDRA ரேடார்களைக் கொண்ட பாலாவிப் படைப்பிரிவு கண்காணிப்பு, முன்னெச்சரிக்கை, வழிமறிப்புப் போர் விமானங்களை வழிநடத்துதல் ஆகிய பணிகளைச் செய்வதாக இலங்கை விமானப்படை சொல்கிறது. அகமது ஹாஷிமின் படைத்துறை வரலாற்று நூலான When Counterinsurgency Wins, இறுதித் தரைப்படை நடவடிக்கையில் வான் ஆதரவை இன்னும் நெருக்கமாக இணைத்ததை விவரிக்கிறது.
வரும் விமானத்தை INDRA கண்டறிந்ததும், பாதுகாப்புத் தரப்பு அதற்கேற்பச் செயல்பட முடிந்தது. கண்டறிதலுக்கும் வழிமறித்துத் தடுப்பதற்கும் இடையே இருந்த இடைவெளியைத் தாக்குதல்கள் காட்டின. அந்தப் போரை நடத்தும் படைகளையும் அவற்றின் தளங்களையும் கருவிகளையும் காப்பதே ரேடார் கண்காணிப்பின் நோக்கம். தாக்குதல் நடவடிக்கைக்கு அது தரும் முக்கியப் பயனும் அதுதான்.
இந்தப் பணியில் இந்தியா பங்கேற்றதை ரௌத்தின் இலங்கை நியமனம் காட்டுகிறது. அவரது குழுவின் பணியை வன்னியின் குறிப்பிட்ட தாக்குதல் ஒன்றுடன் இணைக்கும் விவரம் அந்தப் பதிவுகளில் இல்லை.
ரௌத்துக்கு அப்பால்
ரௌத்தின் வழக்கு ஒரு மனிதரை அடையாளம் காட்டுகிறது; அவர் இலங்கைக்கு அனுப்பப்பட்ட தேதிகளையும் தருகிறது. இந்தியாவின் வான் பாதுகாப்பு முயற்சியோ அவருடன் முடிந்துவிடவில்லை. வெளியாகியுள்ள படைத்துறை விருதுப் பாராட்டுக் குறிப்புகளில், அந்த முயற்சிக்குப் பின்னால் இருந்த அமைப்பு தெரிகிறது.
பின்னர் ஏர் கொமடோரான வினோத் குமார் சிங் யாதவின் (Vinod Kumar Singh Yadav) விருதுப் பாராட்டுக் குறிப்பு, INDRA ரேடார்களை அவர் செயல்பாட்டுக்குக் கொண்டுவந்ததைச் சிறப்பிக்கிறது. புராஜெக்ட் திருஷ்டியின் மைய ஆலோசனைக் குழுவில் அவர் இடம்பெற்றதையும் குறிப்பிடுகிறது. இன்னொரு பாராட்டுக் குறிப்பு, ஜெகதீஷ் பிகாஜி ரானேயின் (Jagadeesh Bhikaji Rane) பணிகளை விவரிக்கிறது. இலங்கையிலிருந்த இந்திய விமானப்படைக் குழுவின் தலைமை நடவடிக்கை அதிகாரியாக அவர் இருந்தார். தீவின் வான் பாதுகாப்புக்கான ஆலோசகராகவும் பணியாற்றினார். தெற்கு விமானப்படைக் கட்டளையகத்தை வழிநடத்திய யஷ்வந்த் ராவ் ரானே அல்ல இவர். இருவரும் வெவ்வேறு அதிகாரிகள்.
தாங்கள் செய்த பணிகளை முன்னாள் படைத்துறையினர் இருவரும் பொதுவெளியில் எழுதியிருக்கிறார்கள். இலங்கையில் திட்டத்தின் நிர்வாகத்துக்கும் நடவடிக்கைகளுக்குமான மையத்தைத் தாம் அமைத்ததாக ஆஷிஷ் ராஜ்புத் (Ashish Rajput) கூறுகிறார். மனோஜ் குப்தா (Manoj Gupta), 2007 ஜனவரியில் ‘புராஜெக்ட் திருஷ்டி படைக்குழுத் தளபதி’ தனக்கு வழங்கிய பாராட்டைக் குறிப்பிடுகிறார். ரௌத்தின் அயற்பணி தொடங்குவதற்கு முன்பே அங்கு ஒரு படைக்குழுத் தளபதி இருந்ததாக அவரது பதிவு காட்டுகிறது. இருவரும் அளித்த தனிப்பட்ட விவரிப்புகள் இவை; அதிகாரப்பூர்வப் பணியமர்த்தல் ஆணைகள் அல்ல.
ஆவணங்கள் பெயரிடும் அதிகாரிகள்
ரௌத்தை வவுனியாவில் பணியமர்த்திய அதே வான் பாதுகாப்பு முயற்சியில் மூத்த இந்திய அதிகாரிகளும் இருந்ததை இந்த ஆவணங்கள் காட்டுகின்றன. யாதவின் பாராட்டுக் குறிப்பு திருஷ்டியின் ஆலோசனைக் குழுவைக் குறிப்பிடுகிறது; ரானேயின் குறிப்பு படைக்குழுவின் மூத்த நடவடிக்கைப் பொறுப்பை விவரிக்கிறது. ரௌத்தின் வழக்கில் வழங்கிய தீர்ப்பு, அவரை இலங்கையின் ஒரு படைப்பிரிவுக்குள் காட்டுகிறது. காயமடைந்தவர்கள் பற்றிய செய்தி வெளியான போது, ‘படைத்துறையைச் சாராத பொறியாளர்கள்’ என்ற விளக்கம் மறைத்த தொழில்முறைப் படைத்துறைப் பணியை இந்த விருதுகள் அங்கீகரிக்கின்றன.
போர் முடிந்த பிறகும் இந்தியப் படைக்குழுவின் இருப்பை இலங்கை விமானப்படை பதிவு செய்தது. போர் முடிந்து இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்திருந்த 2011 மே மாதத்தில், பாலாவிப் படைப்பிரிவின் நான்காவது ஆண்டு நிறைவு விழாவில் இந்திய விமானப்படைக் குழுவின் அதிகாரிகளும் படையினரும் கலந்துகொண்டனர்.
2011 மே மாதம் அவர்கள் அங்கு இருந்ததை அந்த விழாச் செய்தி பதிவு செய்கிறது. போர்க்காலத்திலிருந்து இடைவிடாமல் அங்கேயே பணியாற்றினார்கள் என்பதற்கான ஆதாரமோ, ‘திருஷ்டி’ என்ற பெயரோ அதில் இல்லை. அதே திட்டம் தொடர்ந்ததா, அதன் பின் வேறொரு திட்டம் வந்ததா என்பதையும் அது உறுதி செய்யவில்லை.
கருவிகளை வழங்குவதோடு இந்தியா நின்றுவிடவில்லை. ஆயுதங்களையும் கொடுத்து, அவற்றைப் பயன்படுத்தும் அமைப்பை உருவாக்கப் பணியாளர்களையும் அனுப்பியது. இலங்கைக்கு 2007இல் இக்லா (Igla) தோளிலிருந்து ஏவப்படும் வானெதிர்ப்பு ஏவுகணை அமைப்பைக் கொடையாக அளித்ததாக கொழும்பிலுள்ள இந்திய உயர் ஆணையம் 2021 ஜனவரியில் தெரிவித்தது. இந்திய விமானப்படையின் பயிற்சிக் குழு அதை நிறுவ உதவியதோடு, அதைப் பயன்படுத்த இலங்கைப் பணியாளர்களுக்குப் பயிற்சியும் அளித்தது. ஏவுகணைகளின் வருடாந்திர ஆய்வுக்கும் பராமரிப்புக்கும் இந்தியாவே பணம் செலுத்தியது.
தற்காப்புக்கான இக்லா, பயன்படுத்தினால் விமானங்களை அழிக்கும் உயிர்க்கொல்லி ஆயுதம். வானிலிருந்து வரும் அச்சுறுத்தலைக் கண்டறியவும் அதைத் தாக்கவும் இந்தியா உதவியதை அந்தச் செய்தி வெளியீடு சொல்கிறது. இந்தியாவின் போர்க்கால ஆதரவைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்பட்ட ‘உயிர்க்கொல்லாத உதவி’ என்ற விளக்கத்துக்குள் இந்தப் பங்களிப்பு முழுவதும் அடங்காது.
இலங்கைக்கு ஆறு L-70 வானெதிர்ப்புப் பீரங்கிகளை ஏற்றுமதி செய்ததையும் இந்தியா 2005ஆம் ஆண்டுக்கான ஐ.நா. ஆயுதப் பதிவேட்டு அறிக்கையில் அறிவித்தது. ரேடார் விடுக்கும் எச்சரிக்கையை வைத்து நடவடிக்கை எடுக்க, பாதுகாப்புத் தரப்பிடம் தகுந்த ஆயுதங்களும் பயிற்சி பெற்ற குழுக்களும் இருக்க வேண்டும். அவை இருக்கும்போது அந்த எச்சரிக்கை மேலும் பயன் தருகிறது. இந்தியாவின் உதவி இந்தப் பணிகளுக்கும் சென்றிருந்தது.
ரேடார்களைக் கொடையாக அளித்த ஆண்டு என்று பிற்கால இந்திய அறிக்கைகள் குறிப்பிடுவது 2011. கருவிகள் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இலங்கைக்கு வந்திருந்தன. கொடையாக மாற்றுவதற்கு முன்னர் அவற்றைத் தற்காலிக அடிப்படையில் வழங்கியிருந்ததாக 2010 டிசம்பர் செய்திகள் கூறின. நான்கு INDRA கருவிகளை 2011இல் கொடையாக அளித்ததாக உயர் ஆணையம் பின்னர் குறிப்பிட்டது. அந்தக் கொடைத் தேதி, போருக்குப் பிறகு நடந்த உரிமை மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது.
தில்லியுடனான பேரம்
இந்த வான் பாதுகாப்பு உதவி, இன்னும் பெரிய உறவின் ஒரு பகுதி. இலங்கையின் தலைவர்கள் அந்த உறவைக் கவனமாகக் கையாண்டனர். இந்தத் தொடர்பை முன்னெடுத்த ஆறு அதிகாரிகளின் பெயர்களை ஷிவ்சங்கர் மேனன் சொல்கிறார். இலங்கை சார்பில் பசில் ராஜபக்ச, கோத்தபாய ராஜபக்ச, ஜனாதிபதியின் செயலர் லலித் வீரதுங்க ஆகியோர் இருந்தனர். இந்தியா சார்பில் தேசியப் பாதுகாப்பு ஆலோசகர் எம்.கே. நாராயணன், பாதுகாப்புச் செயலர் விஜய் சிங், மேனன் ஆகியோர் இருந்தனர். 2009இன் முதல் ஐந்து மாதங்களில் கொழும்புக்குத் தாம் மீண்டும் மீண்டும் சென்றதை மேனன் நினைவுகூர்கிறார். படைத்துறை விளக்கக் கூட்டங்களும் அரசியல் பேச்சுகளும் நள்ளிரவைத் தாண்டி நடந்தன.
2007 முதல் 2009 வரை இலங்கையின் அந்த மூவரும் குறைந்தது ஐந்து முறை தில்லிக்கு வந்தனர்; இந்தியர்கள் பதிலுக்கு மூன்று முறை கொழும்புக்குச் சென்றனர். பெரும்பாலான பயணங்கள் ஆரவாரமின்றி நடந்தன. 2008 ஜூனில் மட்டும் அது மாறியது. இலங்கை இராணுவம் மன்னார் கடற்கரைப் பகுதியைக் கைப்பற்றிக்கொண்டிருந்த போது, இந்திய மூவர் குழு கிட்டத்தட்ட முன்னறிவிப்பின்றி விமானப்படை விமானத்தில் கொழும்பு வந்திறங்கியது. ஆகஸ்டில் நடைபெறவிருந்த சார்க் உச்சி மாநாட்டுக்காக நகரைச் சுற்றி இந்தியப் போர்க்கப்பல்களையும் வானெதிர்ப்புப் பீரங்கிகளையும் ஹெலிகாப்டர்களையும் நிறுத்த ஏற்பாடு செய்ய அவர்கள் தங்கினர். இந்தியாதான் பிராந்தியத்தின் பெரிய வல்லரசு என்றும், பெய்ஜிங்கிலும் இஸ்லாமாபாத்திலும் ஆயுதம் வாங்குவதை இலங்கை நிறுத்த வேண்டும் என்றும் நாராயணன் 2007இலேயே வெளிப்படையாகக் கூறியிருந்தார். பின்னர் இராணுவத் தளபதி சரத் பொன்சேகா, கோகலேவிடம் அதற்குப் பதிலளித்தார். தாக்குதல் ஆயுதங்களை இந்தியா விற்க மறுத்ததால்தான் சீனாவின் ஐந்தாண்டுக் கடன் வசதியை நாடினோம் என்றார்.
வெளிநாட்டுக் கருவிகளும் வெளிப்புற உதவியும் கொண்டு இலங்கை போரை நடத்தியதால், இந்தத் தொடர்புகள் முக்கியத்துவம் பெற்றன. இந்தியப் பாதுகாப்புச் செய்தியாளர் நிதின் கோகலே, 2009இல் வெளியான Sri Lanka: From War to Peace நூலில், இந்தியா Mi-17 ஹெலிகாப்டர்களை ஆரவாரமின்றிக் கொடுத்ததாக எழுதுகிறார். அவை இலங்கையின் அடையாளங்களோடு பறக்க வேண்டும் என்பதே நிபந்தனை. 2007 மார்ச் தாக்குதல் பற்றிய அமெரிக்கத் தூதரக விவரிப்பும், கட்டுநாயக்கவில் சேதமடைந்த விமானங்களில் இந்தியா கடனாக அளித்த Mi-17களைத் தனியாக அடையாளப்படுத்துகிறது. இலங்கை விமானிகள் மூவர், தரை இலக்குகளைத் தாக்கும் MiG-27 வகைக்கு மாறிப் பறக்கப் பயிற்சி பெற்றனர். அந்த வகைமாற்றுப் பயிற்சியை விங் கமாண்டர் சமீர் மேஹ்ரா (Sameer Mehra) மேற்பார்வையிட்டார் என்று 2009ஆம் ஆண்டின் படைத்துறை விருதுப் பாராட்டுக் குறிப்பு சொல்கிறது.
இந்தத் தொடரை கோகலே 2005 டிசம்பரில் தொடங்குகிறார். பதவியேற்று ஒரு மாதத்துக்குள், தனது முதல் வெளிநாட்டுப் பயணத்துக்குத் தில்லியைத் தேர்ந்தெடுத்தார் ராஜபக்ச. அடுத்து அவரது சகோதரர்கள் பசிலும் கோத்தபாயவும் வாங்க வேண்டியவற்றின் பட்டியலோடு வந்தனர். வான் பாதுகாப்பு ஆயுதங்கள், பீரங்கிகள், நிஷாந்த் கண்காணிப்பு ஆளில்லா விமானங்கள், துல்லியக் குண்டுகளுக்கு இலக்கைக் காட்டும் லேசர் கருவிகள் ஆகியவை அதில் இருந்தன. கோகலேவின் விவரிப்பில், தில்லி ஆம் என்றும் சொல்லவில்லை; இல்லை என்றும் சொல்லவில்லை. ஐந்து Mi-17 ஹெலிகாப்டர்கள் வந்ததை அவர் 2006இன் தொடக்கத்தில் வைக்கிறார். புலிகளின் அணிகளுக்குப் பின்னால் ஆழமாக ஊடுருவிய இராணுவக் குழுக்கள் போரின் போது சிக்கிக்கொண்டால், அந்த ஹெலிகாப்டர்கள் அவற்றை மீட்டுவந்தன என்றும் எழுதுகிறார். இந்தியக் கடலோரக் காவல்படையின் ஆழ்கடல் ரோந்துக் கப்பல் ஒன்று அதற்கு முன், 2002இலேயே தெற்கே சென்றிருந்தது.
கடலிலும் இந்தியாவின் தேடிக் கண்காணிப்பு இலங்கைக்கு உதவியது. புலிகளின் படைகளுக்குத் தேவையான பொருட்கள் வந்து சேரும் வழியைத் தாக்க அந்த உதவி துணை நின்றது. கரைக்கு வெகு தொலைவில் நிறுத்தியிருந்த சரக்குக் கப்பல்களை, ஆயுதங்களுக்கும் வெடிமருந்துக்கும் மிதக்கும் களஞ்சியங்களாக இயக்கம் பயன்படுத்தியது. அவற்றைக் கண்டுபிடித்ததும், தீவின் கடலோர நீர்ப்பரப்புக்கு அப்பாலும் போரை விரிவுபடுத்த இலங்கைக் கடற்படையால் முடிந்தது.
கடற்படை முதுநிலைப் பள்ளியில் ஜஸ்டின் ஸ்மித் மேற்கொண்ட ஆய்வுக்கு நேர்காணல் அளித்த இலங்கைக் கடற்படை அதிகாரி ஒருவர், அப்படியான ஒரு பயணத்தை விவரிக்கிறார். 2006இல் கொழும்பிலிருந்து இந்தியக் கடற்படையின் டோர்னியர் (Dornier) விமானத்தில் அவர் ஏறினார். தெற்கே சென்ற அந்தத் தேடிக் கண்காணிப்புப் பயணத்தில் அடையாளம் தெரியாத கப்பல் ஒன்றைக் கண்டுபிடித்தனர். தமிழ்நாட்டின் கடற்கரையில் இராமநாதபுரத்திலிருந்து இந்திய டோர்னியர்கள் பறந்து, இலங்கைக் கடற்படைக்குப் புலனாய்வுத் தகவல்களைத் தந்ததாக கோகலே எழுதுகிறார். அந்த விநியோகக் கப்பல்களுக்கு எதிரான முயற்சியில் இலங்கையின் புலனாய்வும் தேடிக் கண்காணிப்பும் சேர்ந்திருந்தன என்று ஸ்மித் சொல்கிறார். தகவல் தொடர்புச் சமிக்ஞைகளையும் படங்களையும் சார்ந்த அமெரிக்கப் புலனாய்வும் அதற்கு உதவியதாக அவர் குறிப்பிடுகிறார். இந்தியக் கொள்கையில் பங்கேற்றவராக எழுதும் மேனன், இலங்கையும் இந்தியக் கடற்படையும் நடத்திய புலனாய்வும் வழிமறிப்பும் புலிகளின் விநியோகத்தை முடக்கியதாகக் கூறுகிறார். போர் எவ்வாறு முடிந்தது என்பதை விளக்கும் போது, அந்த ஒத்துழைப்பிலிருந்தே அவர் தொடங்குகிறார்.
இந்தியாவின் மிகப் பெரிய பங்களிப்பு கடலில்தான் இருந்திருக்கலாம். இலங்கைக் கடற்படைத் தலைவர் அளித்த பொருட்பட்டியலில் பீரங்கிகள், மோர்டார் எறிகணை ஏவுகருவிகள், கவச வாகனங்கள், பாகங்களாகப் பிரித்த மூன்று விமானங்கள் ஆகியவை கப்பல்களின் சரக்குகளாக வருகின்றன. முதல் களஞ்சியக் கப்பலை இலங்கைக் கடற்படை 2006 செப்டம்பரில் மூழ்கடித்தது. 2007 தொடக்கத்தில் மேலும் மூன்றை மூழ்கடித்தது. அதே ஆண்டு செப்டம்பரிலும் அக்டோபரிலும் இன்னும் நான்கு கப்பல்களை வேட்டையாடச் சுமார் 1,600 கடல் மைல் பயணித்து, இந்தோனேசிய, ஆஸ்திரேலிய நீர்ப்பரப்புகளுக்கு அருகே சென்றது.
‘ஆஸ்திரேலிய நீர்ப்பரப்புக்கு அருகே சென்று கடைசி நான்கு கப்பல்களையும் அடித்து அழித்தோம்’ என்று வைஸ் அட்மிரல் வசந்த கரன்னாகொட (Wasantha Karannagoda), 2009 மார்ச் மாதம் Jane’s Navy International இதழிடம் சொன்னார். அவரது கணக்கில், ஒரே ஆண்டில் எட்டு களஞ்சியக் கப்பல்களும் பத்தாயிரம் டன்னுக்கு மேல் போர்ப் பொருட்களும் அழிக்கப்பட்டிருந்தன.
அந்த நேர்காணலிலோ இந்தியாவைப் பற்றி கரன்னாகொட ஒருமுறைகூடப் பேசவில்லை. இந்தியா அளித்த முன்னறிவிப்புகளை இரு நாடுகளின் கடற்படை வட்டாரங்களும் உறுதி செய்தன என்று கோகலே எழுதுகிறார். இந்தியாவின் பெயரை கரன்னாகொட திட்டமிட்டே தவிர்த்ததாகவும் கூறுகிறார். தமிழ்நாட்டில் தேர்தல் பிரச்சாரம் நடந்துகொண்டிருந்தது. புலிகளின் விநியோகப் பாதையைத் துண்டித்ததற்காக இந்தியாவை வெளிப்படையாகப் பாராட்டியிருந்தால் மாநிலம் கொந்தளித்திருக்கும் என்பதே கோகலேயின் விளக்கம்.
கடலில் புலிகளின் விநியோகக் கப்பல்களைத் தேடவும், வானில் தளங்களையும் நகரங்களையும் அச்சுறுத்திய விமானங்களைக் கண்டறியவும் இந்தியா இலங்கைக்குத் துணை நின்றது. தில்லி ஒரு முக்கியமான படைத்துறைக் கூட்டாளியானது. அந்த உதவியிலிருந்தே இந்தியாவுக்குள் ஓர் அரசியல் பிரச்சினையும் எழுந்தது. ஆளும் கூட்டணிக்குத் தமிழ்நாட்டுக் கட்சிகளின் துணை தேவைப்பட்டது; இலங்கைத் தமிழர்களின் துயரம் அங்கே உள்நாட்டுப் பிரச்சினையாக இருந்தது. கொழும்பு போரை நடத்த உதவிய அதே அரசு, அதை நிறுத்தச் சொன்ன தன் குடிமக்களுக்கும் பதில் தர வேண்டியிருந்தது.
கோகலேயின் விவரிப்பில், இந்த முரண்பாட்டை எதிர்கொண்ட இந்திய அதிகாரிகள் ஆரவாரமின்றி கொழும்பு சென்றனர். 2009 கோடைக்குள் நடைபெற வேண்டிய இந்தியப் பொதுத் தேர்தலுக்கு முன் போரை முடித்துவிடுமாறு ராஜபக்சவிடம் கேட்டனர். ராஜபக்சவோ ஒரு குறிப்பிட்ட தேதிக்கு வாக்குறுதி அளிக்கவில்லை; படை நடவடிக்கைகளை விரைவுபடுத்த மட்டுமே ஒப்புக்கொண்டார்.
அதே தேர்தல் அழுத்தம் வேறுவிதமான கோரிக்கையையும் உருவாக்கியதாக வீரதுங்க நினைவுகூர்கிறார். அவர் நேரடியாகப் பங்கேற்ற 2009 ஏப்ரல் 24 சந்திப்பில், தமிழ்நாட்டில் வாக்குப்பதிவு நடக்கும் முன் படை நடவடிக்கைகளை நிறுத்துமாறு நாராயணன் ராஜபக்சவைக் கேட்டார் என்கிறார். ராஜபக்ச அதை எதிர்த்தார். கனரகப் பீரங்கிகளைப் பயன்படுத்தவில்லை என்றும் தேசியப் பாதுகாப்புக் கவுன்சில் அதை உறுதி செய்யும் என்றும் உறுதியளித்தார். இந்த இரு விவரிப்புகளும் ஒரே சந்திப்பைப் பற்றியவையாக இருக்க வேண்டியதில்லை. அவற்றைச் சேர்த்துப் பார்த்தால், தாக்குதலை வேகப்படுத்தச் சொன்ன ஒற்றைக் கோரிக்கையாகத் தில்லியின் தேர்தல் அக்கறையைச் சுருக்க முடியாது. அந்த உறுதிமொழிகளால் பொதுமக்களுக்கு என்ன பாதுகாப்புக் கிடைத்தது என்பது இன்னொரு கேள்வி.
‘தமிழர்களுக்கு எதிராக இந்தியத் தோட்டாக்கள் பயன்படுவதை நாங்கள் விரும்பவில்லை.’
நார்வே அரசின் ஏற்பாட்டில் நடந்த சமாதானச் செயல்முறை மதிப்பீட்டின் ஆய்வாளர்களிடம் மூத்த இந்தியத் தூதரக அதிகாரி ஒருவர் கூறியது. மதிப்பீடு 2011இல் வெளியானது.
இந்தியாவின் இந்த இருவகை அணுகுமுறையை, 2011இல் வெளியான நார்வே அரசின் ஏற்பாட்டில் மேற்கொண்ட சமாதானச் செயல்முறை மதிப்பீடு விவரிக்கிறது. இந்தியா புலனாய்வுத் தகவல்களையும் ரேடார் கண்காணிப்பையும் வழங்கியது; தாக்குதல் ஆயுதங்களை வழங்கவில்லை. சீனாவிடம் செல்வாக்கை இழந்துவிடுவோமோ என்ற கவலையும் அதற்கு இருந்தது. ‘தமிழர்களுக்கு எதிராக இந்தியத் தோட்டாக்கள் பயன்படுவதை நாங்கள் விரும்பவில்லை’ என்று மூத்த இந்தியத் தூதரக அதிகாரி ஒருவர் ஆய்வாளர்களிடம் கூறினார். ரேடார் உதவியை அரசியல் ரீதியில் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க ஆதரவாகச் சொல்ல முடிந்தது. ஆயினும் அந்த உதவி, தமிழர்களுடன் போரிடும் படைத்துறையை வலுப்படுத்தியது. இந்தியா ஏன் தொடர்ந்து ஈடுபட வேண்டும் என்பதற்கு மேனன் ஒரு மூலோபாயக் கணக்கை முன்வைக்கிறார். ஒதுங்கி நின்றிருந்தாலோ, ராஜபக்சவிடம் போரை நிறுத்தச் சொல்லியிருந்தாலோ, இந்தியா தனது செல்வாக்கை மற்ற வல்லரசுகளுக்கு விட்டுக்கொடுத்திருக்கும் என்கிறார். கொழும்புடன் நேரடியாகப் பேசும் வாய்ப்பு, போரின் போக்கில் செல்வாக்குச் செலுத்துவதற்கான வழியாக இருந்தது. அந்த வாய்ப்பைத்தான் தில்லி விட்டுத்தர விரும்பவில்லை.
நீரிணைக்கு அப்பால்
இந்தப் பங்கை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்வதற்கான அரசியல் விலை புதிதல்ல. 1980களில் தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களுக்கு இந்தியா ஆயுதங்களும் பயிற்சியும் கொடுத்தது. பின்னர் 1987 ஒப்பந்தத்தின் கீழ் இந்திய அமைதிகாக்கும் படையை இலங்கைக்கு அனுப்பியபோது, விரைவிலேயே இந்தியப் படையினர் விடுதலைப் புலிகளுடன் போரிடத் தொடங்கினர். 1990இல் அந்தப் படை வெளியேறும் முன் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்தனர். அதற்கு அடுத்த ஆண்டு, தமிழ்நாட்டின் தேர்தல் கூட்டம் ஒன்றில் புலிகளின் தற்கொலைத் தாக்குதலாளர் ராஜீவ் காந்தியைக் கொன்றார்.
மூன்றாவது முறையாக இலங்கைப் போரில் தலையிட்ட இந்தியா, இரண்டாவது முறையாக அணி மாறியிருந்தது. புராஜெக்ட் திருஷ்டி அந்தத் தொடரை முடித்துவைத்தது. கால் நூற்றாண்டுக்குள் இந்தியா முதலில் புலிகளுக்கு ஆயுதம் கொடுத்து, பின்னர் அவர்களுடன் போரிட்டு, கடைசியில் அவர்களை அழிக்க உதவியது. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தன் மக்களிடம் முடிந்தவரை குறைவாகவே சொன்னது.
ஒருகாலத்தில் ஆதரித்த இயக்கத்தைத் தோற்கடிக்க இறுதிப் போரில் தில்லி உதவிக்கொண்டிருந்தது. அதே நேரத்தில், வன்னியின் தமிழ் மக்களைக் காப்பாற்றுமாறு தமிழ்நாட்டுக் கட்சிகளிடம் கோரிக்கைகள் வந்தன. வவுனியா தாக்குதலுக்கு ஐந்து வாரங்கள் கழித்து, 2008 அக்டோபரில், தில்லி போர் நிறுத்தத்தை ஏற்படுத்தாவிட்டால் பதவி விலகுவோம் என்று திமுக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் எச்சரித்தனர். மன்மோகன் சிங்கின் கூட்டணியில் இடம்பெற்றிருந்த திமுகவின் தலைவர் கருணாநிதி, தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சராகவும் இருந்தார். அக்டோபர் 26 அன்று அந்த எச்சரிக்கையைத் திரும்பப் பெற்ற அவர், மறுநாள் ஒன்றிய அரசின் இலங்கைக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்வதாக வெளிப்படையாக அறிவித்தார். பத்திரிகைச் செய்திகளின் வழியாக அமெரிக்கத் துணைத் தூதரக அறிக்கை இந்த நிகழ்வரிசையை விவரிக்கிறது. தில்லியுடன் அவர் செய்த சமரசம் முழுவதும் மறைவில் நடந்த ஒன்றல்ல.
மேனன் திமுக, அதிமுக இரண்டின் மூத்த அரசியல்வாதிகளையும் தனிப்பட்ட முறையில் சந்தித்ததாகச் சொல்கிறார். இந்தியக் கொள்கையின் அடிப்படைகளில் அவர்களுடன் உடன்பாடு இருந்ததாகவும் கூறுகிறார். புலிகளின் தலைமையைக் காப்பாற்றுவதற்கு இருந்த எதிர்ப்பைப் பற்றிப் பேசும்போதுதான் மேனன் இந்தச் சந்திப்புகளைச் சொல்கிறார். அந்த அரசியல்வாதிகளின் பெயர்களையும் சந்திப்புகளின் தேதிகளையும் அவர் சொல்லவில்லை.
‘இந்தியாவின் போர் உண்மையிலேயே நியாயமானதென்றால், அதை வெளிப்படையாக நடத்தலாமே… ஏன் மறைவாக நடத்த வேண்டும்?’
சென்னை சாஸ்திரி பவனுக்கு வெளியே உயிரிழப்பதற்கு முன் முத்துக்குமார் விநியோகித்த கடிதத்திலிருந்து, 29 ஜனவரி 2009
2009 ஜனவரி 27 அன்று கொழும்பில் இருந்த பிரணாப் முகர்ஜி, பொதுமக்கள் தப்பிச் செல்ல வழிவிடும் வகையில் போரை இடைநிறுத்துமாறு ராஜபக்சவை வலியுறுத்தினார்.
இரண்டு நாட்களுக்குப் பின், 2009 ஜனவரி 29 அன்று, ஒன்றிய அரசின் அலுவலக வளாகமான சென்னை சாஸ்திரி பவனுக்கு வெளியே முத்துக்குமார் என்ற இளம் தமிழ்ப் பத்திரிகையாளர் தனக்குத் தீ வைத்துக்கொண்டு உயிரிழந்தார். போரில் தில்லி உடந்தையாக இருப்பதாகக் குற்றஞ்சாட்டி அவர் ஒரு கடிதத்தை விநியோகித்திருந்தார். TamilNet வெளியிட்ட அந்தக் கடிதத்தின் மொழிபெயர்ப்பில், ஓர் இனப்படுகொலைக்கு இந்தியா உதவுகிறது என்று குற்றஞ்சாட்டினார். இந்தியப் படைகளைத் திரும்பப் பெறவும், செயற்கைக்கோள் உதவியையும் ரேடார் உதவியையும் நிறுத்தவும் கோரினார். ‘இந்தியாவின் போர் உண்மையிலேயே நியாயமானதென்றால், அதை வெளிப்படையாக நடத்தலாமே… ஏன் மறைவாக நடத்த வேண்டும்?’ என்று கேட்டார்.
கே. முத்துக்குமார், 1982–2009.
இளைஞர்கள் செயல்பட வேண்டும் என்று அந்தக் கடிதம் அழைத்தது. முத்துக்குமாரின் மரணம் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களை வீதிக்குக் கொண்டுவந்த திருப்புமுனையாக அமைந்ததை கோவை இராமகிருஷ்ணன் நினைவுகூர்கிறார். தமிழ்நாடு முழுவதும் மாணவர்கள் ஆர்ப்பாட்டங்களில் இறங்கினர்; சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கறிஞர்கள் போராடினர். இந்த எதிர்ப்பின் பரவலை தி சவுத் ஃபர்ஸ்டின் நேர்காணல்களும் விவரிக்கின்றன.
முத்துக்குமாரின் மரணத்தோடு தீக்குளிப்புகள் நின்றுவிடவில்லை. பின்னாளில் திருமுருகன் காந்தி அளித்த இயக்கக் கணக்கை தி சவுத் ஃபர்ஸ்ட் வெளியிட்டது. அதன்படி, அடுத்த மூன்று மாதங்களில் தமிழ்நாட்டில் பத்தொன்பது பேர் அதே முறையில் இறந்தனர். அவர் பெயரிட்டவர்களில் பிப்ரவரி 2 அன்று பள்ளப்பட்டி ரவி, 4 அன்று வடசென்னையின் அமரேசன், 6 அன்று சீர்காழியின் ரவிச்சந்திரன், மார்ச் 17 அன்று கடலூரின் ஆனந்த் ஆகியோர் இடம்பெறுகின்றனர். இந்தியாவுக்கு அப்பாலும் அந்தப் போராட்டம் பரவியதை அவர் நினைவுகூர்ந்தார். பிப்ரவரி 12 அன்று ஜெனீவாவின் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவைக்கு வெளியே முருகதாசன் வர்ணகுலசிங்கம் தனக்குத் தீ வைத்துக்கொண்டார். மலேசியாவில் ஜோசப் ஸ்டீபனும் அதையே செய்தார். இந்திய ரேடார் வலையமைப்பு கண்காணித்துக் கொண்டிருக்க, வான்புலிகள் அழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். நீரிணைக்கு அப்பாலோ, அந்த வலையமைப்பு உதவிய போரை நிறுத்தும் முயற்சியில் மக்கள் தீயில் இறந்துகொண்டிருந்தனர்.
தெருப் போராட்டத்திலேயே ரேடார் உதவி பற்றிய கேள்வி எழுந்திருந்தது. போர் கிளப்பிய கோபத்துக்கு அரசியல் குரல் கொடுத்தது முத்துக்குமாரின் குற்றச்சாட்டு. அந்த உதவிக்காக இந்தியா ஒரு விமானப்படை வீரரை அனுப்பியிருந்ததை, ரௌத்தின் பணிப்பதிவு பிறகு வெளிக்கொணரவிருந்தது.
படைத்துறை விநியோகப் பாதை என்று தான் நம்பிய ஒன்றை இந்த எதிர்ப்பியக்கம் குறைந்தது ஒருமுறையாவது தடுக்க முனைந்தது. 2009 மே 2 பிற்பகலில், முள்ளிவாய்க்காலின் முடிவுக்கு இன்னும் பதினாறு நாட்கள் இருக்கும்போது, மேற்கு தமிழ்நாடு வழியாக வந்த இந்திய இராணுவ வாகனத் தொடர் ஈரோட்டில் போராட்டத்தைச் சந்தித்தது. லாரிகளுக்கு முன்பாகவே அவற்றைப் பற்றிய செய்தி நெடுஞ்சாலையில் பரவியது. கோவைக்கு வெளியே நீலாம்பூரில், பெரியாரியத் தமிழ்த் தேசியக் கட்சியான பெரியார் திராவிடர் கழகத்தின் தொண்டர்கள் காத்திருந்தனர். நான்கு மணிக்குச் சற்று முன் லாரிகள் வந்தபோது, தொண்டர்கள் கற்களை வீசி ஐந்து வாகனங்களைச் சேதப்படுத்தியதோடு ஒரு லாரியிலிருந்து சரக்குகளையும் வெளியே எடுத்ததாக TamilNet செய்தி வெளியிட்டது. கட்டப்பட்ட பெட்டிகளில் மோர்டார் குண்டுகளின் பெட்டி ஒன்றும் இருந்ததாக அது கூறியது. படையினர் தடியடியில் கூட்டத்தைக் கலைத்தனர்; ஐந்து பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். அவர்களில் ஒருவரான கோவை இராமகிருஷ்ணனை, கட்சியின் பொதுச் செயலர் என்று அதே செய்தி குறிப்பிட்டது.
செகந்திராபாத்தில் நடந்த பயிற்சிக்குப் பிறகு மதுக்கரைக்குத் திரும்பிய வாகனத் தொடர்தான் அது என்று மாநிலத்தின் கூடுதல் காவல்துறைத் தலைமை இயக்குநர் வலியுறுத்தினார். பொய்ப் பிரச்சாரத்துக்குக் கடும் நடவடிக்கை வரும் என்றும் எச்சரித்தார். ஒரு லாரியில் வெடிமருந்து இருந்ததால் மட்டும் அது இலங்கைக்குச் செல்லவிருந்தது என்று முடிவுசெய்ய முடியாது. இந்தச் சம்பவத்துக்காகச் சிறை சென்ற இராமகிருஷ்ணன், அன்றிலிருந்து தனது விவரிப்பைச் சொல்லிவருகிறார். அவர் கூறுவதன்படி, ஆந்திரப் பிரதேசத்திலிருந்து கொச்சித் துறைமுகத்துக்கும், அங்கிருந்து கொழும்பு செல்லும் கப்பலுக்கும் ஆயுதங்களை எடுத்துவந்த எண்பத்திரண்டு லாரிகளைச் சுமார் முந்நூறு தொண்டர்கள் தடுத்தனர்.
நீலாம்பூர், 2 மே 2009. போராட்டக்காரர்களின் வழிமறிப்புக்குப் பிறகு இராணுவ வாகனத் தொடர்.The New Indian Express, 3 மே 2009
மக்கள் நெருக்கமாக இருந்த, தாக்குதல் நடத்தக்கூடாது என்று அறிவித்த பகுதிகளில் அரசு நடத்திய பீரங்கித் தாக்குதல்களை ஐ.நா. விசாரணையாளர்கள் பதிவு செய்தனர். போரை மனிதாபிமான மீட்பாகக் கொழும்பு சொன்ன கதையை அந்த ஆதாரங்கள் மறுத்தன.
பொதுமக்கள் பாதுகாப்பாக வெளியேற வழி வேண்டும் என்றும், அவர்களைச் சுற்றிப் போர் விமானங்களையும் கனரக ஆயுதங்களையும் பயன்படுத்துவதைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்றும் தில்லி கேட்டதாக மேனன் கூறுகிறார். இந்தியாவுக்கு அளித்த வாக்குறுதிகளை ராஜபக்ச சகோதரர்கள் நிறைவேற்றியதாகவும் அவர் பாராட்டுகிறார். ஆனால் அவர் தரும் விவரங்களுக்குள்ளேயே பாதுகாப்பு தவறிய இடங்களும் தெரிகின்றன. முதல் பாதுகாப்புப் பகுதியில் தாக்குதல் நடத்த மாட்டோம் என்ற உறுதி மீறப்பட்டது; இரண்டாவது பகுதிக்குள் வான் தாக்குதல்கள் தொடர்ந்தன.
கொழும்பின் மக்களை வான் தாக்குதலிலிருந்து காப்பது நியாயமான நோக்கம். பொதுமக்களின் உயிருக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்தும் போரை நடத்தும் அண்டை நாட்டின் மீது செல்வாக்குச் செலுத்த முயல்வதற்கும் நியாயம் இருக்கலாம். ஆனாலும் உதவியை எந்த நிபந்தனையில் தொடரலாம் என்பதற்கு இந்த நோக்கங்கள் மட்டும் விடையாகாது. 2009 மே மாதம் எழுதிய தத்துவ அறிஞர்கள் அவிஷாய் மார்கலிட்டும் மைக்கேல் வால்ஸரும், பொதுமக்களைப் பாதிப்பிலிருந்து காக்கும் முனைப்பு அவசியம் என்றனர். போரிடுவோரின் முடிவுகளில் அந்த முனைப்பு தெரிய வேண்டும். எதிரி பொதுமக்களைப் பொருட்படுத்தவில்லை என்பதால், தமது கடமையிலிருந்து அவர்கள் விடுபட முடியாது.
கூட்டாளி தனது உறுதிமொழியை மீறியபோது, உதவி வழங்கிய அரசு என்ன செய்தது? விலகியிருந்தால் செல்வாக்கை இழந்திருக்கலாம்; விலகுவதாலேயே உயிர்களைக் காப்பாற்றியிருக்கலாம் என்றும் கருதிவிட முடியாது. கொழும்புடன் பேசும் வாய்ப்பு நீடித்தது என்பதாலேயே பொதுமக்களுக்குப் பாதுகாப்புக் கிடைத்துவிட்டதாகாது. ஈடுபாட்டை ஏன் தொடர்ந்தோம் என்று மட்டும் அதிகாரிகள் விளக்கினால் போதாது. அதன்மூலம் எதைச் சாதிக்க முடியும் என்று நியாயமாக எதிர்பார்த்தார்கள் என்பதையும் சொல்ல வேண்டும். கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடித்தால்தான் உதவி என்ற நிபந்தனையை விதித்தார்களா? உறுதிமொழிகள் தவறியபோது என்ன மாறியது என்பதற்கும் பதில் தர வேண்டும்.
பொதுமக்களின் துயரம் பற்றிய எச்சரிக்கைகள் அப்போது பொதுவெளியில் இருந்தன. மார்ச் 13 அன்று ஐ.நா. மனித உரிமைகள் தலைவர் நவி பிள்ளை, பொதுமக்களை வெளியேற்ற இரு தரப்பும் போரை இடைநிறுத்துமாறு அழைத்தார். கருணாநிதி ஏப்ரல் 27 அன்று உண்ணாவிரதம் தொடங்கினார்; போர் முடிந்ததாகக் கொழும்பு அறிவித்துவிட்டது என்று சொல்லி அன்றே அதை முடித்தார். போர் நடவடிக்கைகள் முடிந்தன என்றும், கனரகப் பீரங்கிகளையும் விமானங்களையும் பயன்படுத்துவதற்குக் கட்டுப்பாடுகள் இருக்கும் என்றும் கொழும்பின் அறிவிப்பு உறுதியளித்தது. பீரங்கித் தாக்குதல் தொடர்ந்ததை ஐ.நா. விசாரணையாளர்கள் பின்னர் கண்டறிந்தனர். அவரது போராட்டம் கோரிய பாதுகாப்பை அந்த உறுதிமொழி தரவில்லை.
மக்கள் தெருக்களில் எழுப்பிய கோரிக்கை உண்மையானது. தில்லியின் கூட்டணியோடு கட்டுண்டிருந்த அதிகார வட்டமோ, அதற்குப் பதிலாக அடையாளச் செயல்களை முன்வைக்க முடிந்தது.
ஒரு சமூகத்தின் வரலாறு நம்மை உருவாக்கியிருந்தால், அந்தச் சமூகத்தின்மீது நமக்குக் கடமைகள் இருக்கலாம் என்று மைக்கேல் சாண்டல் வாதிடுகிறார். அந்த உறவை நாமே தேர்ந்தெடுத்திருக்க வேண்டியதில்லை. அந்தப் பற்றுறுதி எதற்குச் சேவை செய்கிறது என்பதையும் மதிப்பிட வேண்டும். தமிழர்களுடனான ஒற்றுமையைத் திமுகத் தலைமை வெளிப்படையாக அறிவித்தது; பொதுமக்களைக் காப்பதாக உறுதியளித்தது; தில்லியின் ஆளும் கூட்டணிக்குள் இடம்பெற்றிருந்தது. இந்த மூன்றும் அதனிடம் கூடுதல் அறக் கடமையை எதிர்பார்க்கக் காரணங்களாகின்றன. இதற்காகப் புலிகளை ஆதரிக்க வேண்டியதில்லை; பொதுமக்களின் உயிர்களை இனத்தின் அடிப்படையில் உயர்வு தாழ்வாக மதிக்கவும் வேண்டியதில்லை. உறுதிமொழிகள் தவறியபோது, தாம் சொல்லிவந்த கடமைகளைச் செயலிலும் காட்ட வேண்டும். செல்வாக்கைத் தக்கவைக்கவே கூட்டணியில் இருந்தோம் என்று வாதிடலாம். அப்படியானால் எதை வலியுறுத்தினார்கள், எதைச் சரிபார்க்க முயன்றார்கள், பாதுகாப்பு தவறியபோது மக்களிடம் என்ன சொன்னார்கள் என்பதற்கும் அந்த வாதம் பதில் தர வேண்டும்.
2009 மே 13 அன்று தமிழ்நாடு வாக்களித்தது. 16 அன்று வாக்குகள் எண்ணப்பட்டன. மாநிலத்தின் முப்பத்தொன்பது இடங்களில் இருபத்தேழை திமுக–காங்கிரஸ் அணி வென்றது; இரண்டு நாட்கள் கழித்து முள்ளிவாய்க்கால் வீழ்ந்தது. இந்த நிகழ்வரிசை மட்டும், வாக்கு எண்ணிக்கைக்கேற்பத் தாக்குதலைத் திட்டமிட்டார்கள் என்று நிரூபிக்காது. இந்திய விமானப்படையினர் இருந்ததை ஒப்புக்கொள்வதற்கு ஓர் அரசியல் விலை இருந்திருக்கும். அப்படி ஒப்புக்கொண்டிருந்தால் வாக்குகள் எந்த அளவு மாறியிருக்கும் என்று முடிவிலிருந்து அறிய முடியாது. புலிகளுக்கோ இந்திய ரேடார் எங்கே நின்றது என்று துல்லியமாகத் தெரிந்திருந்தது; அதைத் தாக்கவும் செய்தார்கள். ரேடாரின் இருப்பிடத்தை அவர்களிடமிருந்து அந்த மறைப்பு மறைத்துவிடவில்லை. இந்த வாசிப்பில், மறைப்பின் அரசியல் இலக்கு நீரிணைக்கு அப்பால், யாருடைய பெயரில் தெருக்கள் எரிந்தனவோ அந்த மக்களிடமே இருந்தது.
மருத்துவ உதவியைப் பற்றிப் பேசும்போதோ, இலங்கையில் தனது படைத்துறையினர் இருப்பதை இந்தியாவால் வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடிந்தது. போரிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டவர்களுக்குச் சிகிச்சை அளிக்க அறுபத்திரண்டு பேர் கொண்ட மருத்துவக் குழுவும் கள மருத்துவமனையும் வந்ததை 2009 மார்ச் மாதம் அறிவித்தது. போரால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவும் மருத்துவப் பணி என்று அதை மக்களிடம் முன்வைத்த அதே அரசு, ரேடார் நிலையத்தில் காயமடைந்தவர்களை மட்டும் படைத்துறையைச் சாராதவர்கள் என்றிருந்தது.
பொதுமக்கள் தங்கள் அரசின் செயலைப் பரிசீலிக்கும்போது இந்த வேறுபாடுதான் முக்கியம். அந்த நியமனத்தை மதிப்பிடுவதற்கு, போர்க்காலத்தில் ரேடார் நின்ற துல்லியமான இடம் அவர்களுக்குத் தேவையில்லை. அதை இயக்க உதவத் தங்கள் அரசு ஒரு விமானப்படை வீரரை அனுப்பியதை அவர்கள் அறிய வேண்டியிருந்தது.
ஆவணங்கள் எழுப்பும் கேள்வி
படைத்துறையைச் சாராதவர் என்ற விளக்கம் அழித்த அடையாளத்தைத் தீர்ப்பு காத்தது. கருவிகள் கைமாறிய பட்டியல்களில் எளிதாக மறைந்துபோகக்கூடிய ஒரு பங்கேற்புக்கு, பெயரும் காயமும் கொடுத்தது. விமானங்களைக் கண்டறியும் ரேடார் குழுக்கள், அவற்றை எதிர்கொள்ளவும் வழி செய்கின்றன. புலிகளை அழிக்க இலங்கை போரிட்டபோது அந்தக் கண்காணிப்பை வழங்க இந்தியா உதவியது. புலிகள் அழிக்க முயன்ற அந்த ரேடார் நிலையத்தில்தான் இந்திய விமானப்படை வீரர் ஒருவர் காயமடைந்தார்.
தில்லியின் ஆதரவை நிறுத்தச் சொன்ன இந்தியத் தமிழ் மக்களுக்கு, ரௌத் அங்கே இருந்தார் என்பது தங்கள் அரசை மதிப்பிட உதவும் ஓர் உண்மை. 2008இல் படைத்துறையைச் சாராத பொறியாளர் காயமடைந்தார் என்று அரசு பொதுமக்களிடம் சொன்னது; 2019இல் விமானப்படை அவருக்குப் போரில் காயமடைந்தவர் என்ற சான்றிதழைக் கொடுத்தது. இந்த இரு விளக்கங்களுக்கும் இடையில் ஒரு முடிவு இருக்கிறது. அதற்கு விளக்கம் கேட்க இந்தியக் குடிமக்களுக்கு உரிமை உண்டு. வேறொரு நாட்டின் போரில் பணியாற்றத் தான் அனுப்பிய மனிதரை, அவர்களது அரசு ஏன் படைத்துறையைச் சாராதவர் என்று சொன்னது?
இதையெல்லாம் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது, தன் பங்கேற்பை இந்தியா மறுக்க வசதியாகவே திட்டம் அமைந்திருந்ததாகத் தெரிகிறது. அந்தக் கேள்வியை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் தொடக்க ஆணை எதுவும் இன்னும் வெளிவரவில்லை. திருஷ்டியை ஒப்புக்கொள்வது, சிங்களப் பெரும்பான்மை அரசின் தமிழ்க் கிளர்ச்சிக்கு எதிரான போரில் இந்திய விமானப்படையினர் பணியாற்றியதையும் ஒப்புக்கொள்வதாகும். தென்னிந்தியாவின் தமிழர் தாயகத்திலிருந்து ஒரு குறுகிய விமானப் பயணத்தில் எட்டிவிடும் தூரத்தில் நடந்த போர் அது. சென்னையின் ஒவ்வொரு உயிரிழப்பும், நீலாம்பூரில் கற்கள் வீசப்பட்ட ஒவ்வொரு லாரியும், அதை ஒப்புக்கொள்வதற்கான விலையை உயர்த்தின. வன்னிக்கு மேலுள்ள அனைத்தையும் காண்பது ரேடாரின் வேலை. யாருடைய கண்ணிலும் படாமல் இருப்பது அந்தப் பணித்திட்டத்தின் வேலை.
ஆவணப் பதிவு
படைக் கருவிகள்: சில குறிப்புகள்
இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெறும் ஒன்பது படைக் கருவிகளும் அவற்றைப் பற்றி வெளியான தொழில்நுட்ப விவரங்களும்.
வானைக் கண்காணித்தல் · இந்தியா
INDRA-II தாழ்வாகப் பறக்கும் விமானங்களைக் கண்டறியும் ரேடார்
இருபரிமாண வான் கண்காணிப்பு ரேடார்: விமானத்தின் தொலைவையும் திசைக்கோணத்தையும் அளவிடும்; அதன் உயரத்தை அளவிடாது
Bharat Electronics Ltd, பெங்களூரு; DRDOஇன் மின்னணு மற்றும் ரேடார் மேம்பாட்டு நிலையம் உருவாக்கியது
ரௌத் பணிக்குழுத் தலைவராக இருந்த 2ஆம் வான் பாதுகாப்பு ரேடார் படைப்பிரிவின் வவுனியாக் கருவியும், பாலாவி மற்றும் கட்டுநாயக்கவில் இருந்த கருவிகளும் இந்த வகையைச் சேர்ந்தவை. 2008 செப்டம்பர் 9 அன்று வவுனியாக் கருவி சேதமடைந்து மாற்றப்பட்டதாக அத்தாஸ் தெரிவித்தார். செப்டம்பர் 14 அன்று வெளியான அவரது கட்டுரையின்படி, அதற்குப் பதிலாகக் கட்டுநாயக்கவிலிருந்து ஒரு கருவி கொண்டுவந்து நிறுவப்பட்டது. நான்கு INDRA Mk-II கருவிகளை இந்தியா 2011இல் அதிகாரப்பூர்வமாகக் கொடையளித்தது. இடம் மாற்றக்கூடிய, தாழ்வாகப் பறக்கும் விமானங்களைக் கண்டறியும் 2D ரேடார் என்று இந்திய உயர் ஆணையம் இதை விவரிக்கிறது.
ஆதாரங்கள்: Bharat Electronics தயாரிப்புத் தரவுகள்; Indian High Commission, Colombo, 16 ஜனவரி 2021; radartutorial.eu; Sunday Times, 14 செப்டம்பர் 2008.
வானைக் கண்காணித்தல் · சீனா (செய்திகளின் அடிப்படையில்)
JY-11 3D தாழ்நிலை வான் கண்காணிப்பு ரேடார்
முப்பரிமாண ரேடார்: மின்னணு முறையில் தேடும் பதினான்கு உயரக்கோணக் கற்றைகளைக் கொண்டு தொலைவு, திசைக்கோணம், உயரம் ஆகியவற்றை அளவிடும்
China Electronics Technology Group Corporation (CETC)
2008 அக்டோபர் 28 இரவு 11.23 மணிக்குள், தெற்கே பறந்த ஸ்லின் விமானத்தை மீரிகமவின் சீன ரேடாரும் கட்டுநாயக்கின் இந்திய ரேடாரும் கண்காணித்தன. விமானம் மர உச்சிகளின் உயரத்துக்குத் தாழ்ந்ததும், பத்து நிமிடங்களுக்கு மேல் அது திரைகளிலிருந்து மறைந்தது.
ஆதாரங்கள்: Jane’s Defence Weekly, IANS வழி, ஜூன் 2007; Sunday Times, 2 நவம்பர் 2008; The Island, 2012; radartutorial.eu (CETC சிற்றேட்டுத் தரவுகள்).
அச்சுறுத்தல் · புலிகளின் விமானப் பிரிவு
Zlin Z-143 இலகுரக விமானம்
நான்கு இருக்கைகள் கொண்ட ஒற்றை எஞ்சின் பயண மற்றும் பயிற்சி விமானம்; நிலையாகப் பொருத்தப்பட்ட மூன்று சக்கரத் தரையிறக்க அமைப்பு
Moravan Otrokovice, இப்போது Zlin Aircraft, செக் குடியரசு
2007 மார்ச் 26 அன்று கட்டுநாயக்கவில் நடந்த முதல் தாக்குதலிலிருந்து, 2009 பிப்ரவரி 20 அன்று நடந்த கடைசித் தாக்குதல் வரை புலிகள் இந்த விமானங்களைப் பயன்படுத்தினர். ஸ்லின் விமானங்களைப் பாகங்களாகப் பிரித்துக் கப்பலில் முல்லைத்தீவுக் கடற்கரைக்குக் கொண்டுவந்து, வன்னியில் மீண்டும் இணைத்ததாகச் செய்திகள் தெரிவித்தன.
ஆதாரங்கள்: EASA வகைச் சான்றிதழ் தரவுத்தாள், Z 143 L; Zlin Aircraft; Sunday Times, 1 ஏப்ரல் மற்றும் 6 மே 2007; Bunnell, Air War College, 2011.
வழிமறித்தல் · இலங்கை விமானப்படை
Chengdu F-7G வழிமறிப்புப் போர் விமானம்
ஒற்றை இருக்கை கொண்ட, Mach 2 வகையைச் சேர்ந்த வழிமறிப்புப் போர் விமானம்
Chengdu Aircraft Industry Group, சீனா; MiG-21 வரிசையின் பிந்தைய உருவாக்கம். SLAF ‘F-7 GS’ என எழுதுகிறது
2008 செப்டம்பர் 9 அன்று ஒரு ஸ்லின் விமானத்தை F-7 சுட்டு வீழ்த்தியதாக இலங்கை விமானப்படை கூறியது. ஆனால் அந்தக் கூற்றை ஆதரிக்கும் புகைப்படங்கள் அதனிடம் இல்லை; புலிகளும் அதை மறுத்தனர். அக்டோபர் 28 அன்று ஸ்லினைப் பின்தொடரப் புறப்பட்ட F-7களில் ஒன்றின் விமானி அமரும் பகுதியின் மேல்கவசம் கழன்றதால், அதன் முதல் புறப்பாட்டு முயற்சி நின்றது. மற்றொன்று ஸ்லினைக் கண்டறிந்தபோதும், அதன் மீது ஏவுகணையைச் செலுத்தத் தேவையான இலக்குப் பிடிப்பைப் பெற முடியவில்லை.
ஆதாரங்கள்: Sunday Times, 14 செப்டம்பர் மற்றும் 2 நவம்பர் 2008; Sri Lanka Air Force; Global Security.
வழிமறித்தல் · இந்தியாவின் கொடை, 2007
Igla: ஒருவர் சுமந்து செல்லக்கூடிய தரை–வான் ஏவுகணை
தோளிலிருந்து ஏவப்படும் ஏவுகணை; தனியாகச் சிக்னல் அனுப்பாமல், இலக்கின் அகச்சிவப்புக் கதிர்களை உணர்ந்து வழிநடத்தப்படும்
KB Mashinostroyeniya, கொலோம்னா, ரஷ்யா
‘இக்லாவின் நோக்கம் தற்காப்பு; ஆனால் அதன் பயன்பாடு உயிர்க்கொல்லி. அது விமானங்களை அழிக்கிறது.’ இந்த ஏவுகணையை இந்தியா கொடையளித்தது; அதை நிறுவப் பயிற்சிக் குழுவை அனுப்பியது; பராமரிப்புச் செலவையும் ஏற்றது. விமானங்களைக் கண்டறியும் கருவிகளோடு, அவற்றைத் தாக்கும் ஆயுதத்தையும் இந்தியா வழங்கியதை இந்தப் பதிவுகள் காட்டுகின்றன.
ஆதாரங்கள்: Indian High Commission, Colombo, 16 ஜனவரி 2021; Defense Update; The Island; Sunday Times, 6 மே 2007.
வழிமறித்தல் · இந்தியாவின் ஏற்றுமதி, 2005
Bofors 40 mm L/70 வானெதிர்ப்புப் பீரங்கி
40 mm; குழல் நீளம் அதன் விட்டத்தின் 70 மடங்கு, சுமார் 2.8 m
AB Bofors, சுவீடன்; உரிமம் பெற்று இந்தியாவின் ஜபல்பூர் Gun Carriage Factory தயாரித்தது
‘ரேடார் எச்சரிக்கைக்கேற்பச் செயல்பட, பாதுகாப்புத் தரப்பிடம் பொருத்தமான ஆயுதங்களும் பயிற்சி பெற்ற பணிக்குழுக்களும் இருந்தால், அந்த எச்சரிக்கை இன்னும் பயனுள்ளதாகிறது.’ கடைசித் தாக்குதலில் புறப்பட்ட இரண்டு விமானங்களும் வானெதிர்ப்புத் தாக்குதலில் வீழ்ந்தன. எந்தப் பீரங்கிகள் அவற்றைச் சுட்டன என்று பதிவுகள் கூறவில்லை.
ஆதாரங்கள்: UN Register of Conventional Arms, இந்தியாவின் 2005 அறிக்கை; Global Security; இந்தியத் தயாரிப்பு பற்றிய The Print செய்தி.
போரின் பிற தளங்கள் · போக்குவரத்து
Mil Mi-17 ஹெலிகாப்டர்
இரட்டை எஞ்சின் கொண்ட நடுத்தரப் போக்குவரத்து மற்றும் தாக்குதல் ஹெலிகாப்டர்
Mil / Kazan Helicopters, ரஷ்யா
இலங்கையின் அடையாளங்களுடன்தான் பறக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையோடு Mi-17களை இந்தியா அமைதியாக வழங்கியதாக கோகலே எழுதுகிறார். 2007 மார்ச் தாக்குதலைப் பற்றிய அமெரிக்கத் தூதரகப் பதிவு, கட்டுநாயக்கவில் சேதமடைந்த விமானங்களில் இந்தியா கடனாக வழங்கிய Mi-17களும் இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது.
ஆதாரங்கள்: Federation of American Scientists; airforce-technology.com; Gokhale, Sri Lanka: From War to Peace; Sunday Times, 4 டிசம்பர் 2011.
போரின் பிற தளங்கள் · தரைத் தாக்குதல்
Mikoyan MiG-27M தரைத் தாக்குதல் விமானம்
ஒற்றை இருக்கை கொண்ட, இறக்கை அமைப்பை மாற்றக்கூடிய தாக்குதல் விமானம்
Mikoyan, சோவியத் ஒன்றியம். இலங்கை உக்ரைனிலிருந்து ஏற்கெனவே பயன்படுத்தப்பட்ட விமானங்களை வாங்கியது
இலங்கை விமானிகள் மூவருக்கான MiG-27 வகைமாற்றுப் பயிற்சியை இந்திய விமானப்படையின் விங் கமாண்டர் சமீர் மேஹ்ரா மேற்பார்வையிட்டார். 2009ஆம் ஆண்டின் விருதுப் பாராட்டுக் குறிப்பு அவரது இந்தப் பணியைச் சிறப்பித்துக் குறிப்பிடுகிறது.
ஆதாரங்கள்: Iqbal Athas, Sunday Times, Colombo Telegraph; Global Security; Bharat Rakshak விருதுப் பாராட்டுத் தரவுத்தளம்.
போரின் பிற தளங்கள் · கடல் தேடிக் கண்காணிப்பு
Dornier 228 கடல் ரோந்து விமானம்
இரண்டு டர்போப்ராப் எஞ்சின்கள் கொண்ட இலகுரகப் போக்குவரத்து விமானம்; தேடல் ரேடாரும் மின்னணு ஆதரவு அமைப்புகளும் பொருத்தப்பட்ட கண்காணிப்பு வடிவம்
Dornier, ஜெர்மனி; உரிமம் பெற்று கான்பூரில் Hindustan Aeronautics தயாரித்தது
2006இல் கொழும்பில் இந்தியக் கடற்படையின் டோர்னியர் விமானத்தில் தாம் ஏறி, தெற்கே சென்ற தேடிக் கண்காணிப்புப் பயணத்தை இலங்கைக் கடற்படை அதிகாரி ஒருவர் விவரித்தார். அந்தப் பயணத்தில் அடையாளம் தெரியாத ஒரு கப்பலைக் கண்டறிந்தனர். இராமநாதபுரத்திலிருந்து இயங்கிய டோர்னியர்கள் இலங்கைக் கடற்படைக்குப் புலனாய்வுத் தகவல்களை வழங்கியதாக கோகலே எழுதுகிறார்.
ஆதாரங்கள்: Global Security; airforce-technology.com; Hindustan Aeronautics; Justin Smith, Naval Postgraduate School, 2010; Gokhale.
இங்குள்ள செயல்திறன் அளவுகள் பொது ஆதாரங்களில் வெளியான கருவி வகைகளுக்கானவை. இலங்கையில் அவற்றைப் பயன்படுத்தியபோது கிடைத்த செயல்பாட்டுத் தரவுகள் அல்ல.
இந்த விசாரணைக்கும் கட்டுரையின் உருவாக்கத்திற்கும் உரையாடல் அடிப்படையிலான சுமார் ஒன்பது செயற்கை நுண்ணறிவு முகவர்களையும், Claudeஇல் கூடுதலாகச் சில முகவர்களையும் பயன்படுத்தினேன். அவை வெவ்வேறு சிறப்புப் பணிகளை சுமார் 65–70 சுற்றுகளில் மேற்கொண்டன. மொத்தம் சுமார் 45 மில்லியன் டோக்கன்கள் செயலாக்கப்பட்டன.
வரைவுகள் குறித்துத் தாராளமாகக் கருத்துகளைப் பகிர்ந்த டாக்டர் மாரியோ அருள்தாஸுக்கும் (Dr. Mario Arulthas) அவரது நண்பர்களுக்கும் என் நன்றி.
© 2026 மேக்ஸ்வின் பவுல் ராயன். ஆங்கில மூலம்: The Eye Over the Vanni: Inside Project Drishti and India’s Hidden Architecture of Sri Lanka’s Final Air War (maxwinpaulrayen.com, 5 அக்டோபர் 2026).
