திட்டமிடாத துயரம்: வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களின் சமூகங்களின் மீது வறட்சியின் தாக்கம் — பாலின நோக்கிலான ஓர் ஆய்வு

முன்னுரை: மழையை எதிர்பார்த்துக் காயும் நிலங்கள்

யாழ்ப்பாணத்தின் வெளிச்சம் நிறைந்த வயல்வெளிகளில் நிற்கும் ஒரு பெண் விவசாயியின் கண்களில் தெரிவது வெறும் வறட்சி அல்ல — அது ஒரு முழு அமைப்பின் தோல்வி. வானத்தை நோக்கிய அவரது பார்வையில், தாமதமாகும் பருவமழை மட்டுமல்ல; தன்னை ‘விவசாயி’ என்று அங்கீகரிக்க மறுக்கும் அரசு பதிவேடுகளும், போரில் சிதைந்து இன்னும் முழுமையாக மீளக் கட்டப்படாத நீர்ப்பாசன அமைப்புகளும், காலநிலை மாற்றத்தின் சுமையை சமமற்ற முறையில் சுமத்தும் சமூகக் கட்டமைப்புகளும் பிரதிபலிக்கின்றன.

இலங்கையின் வடக்கு மாகாணம் இன்று எதிர்கொள்ளும் வறட்சி ஓர் ‘இயற்கை அனர்த்தம்’ அல்ல. அது திட்டமிடல் தோல்வியின், கொள்கைப் புறக்கணிப்பின், காலநிலை நீதி மறுப்பின் விளைவு. இந்தக் கட்டுரை, மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் இந்த வறட்சிகளின் வரலாற்றையும், அதன் பொருளாதார-சமூகத் தாக்கங்களையும், குறிப்பாக பெண்கள் மீதான சமமற்ற சுமையையும் விரிவாக ஆராய்கிறது.

1. மீண்டும் மீண்டும் வரும் பேரிடர்: ஒரு தொடர்கதை

வடக்கு மாகாணத்தின் வறட்சி வரலாறு தற்செயலான நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு அல்ல — அது ஒரு தெளிவான, அச்சுறுத்தும் முறைமையாக (Pattern) கடந்த பத்தாண்டுகளில் தொடர்ந்து வெளிப்பட்டு வருகிறது. 2014ஆம் ஆண்டு நாடு தழுவிய வறட்சியில் வடக்கு மாகாணம் மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட பிரதேசங்களில் ஒன்றாகப் பதிவானது; அந்த ஆண்டு மஹா போக நெல் சாகுபடி கணிசமாக வீழ்ச்சியடைந்து, ஆயிரக்கணக்கான விவசாயக் குடும்பங்கள் எதிர்பாராத நிதி நெருக்கடிக்குள் தள்ளப்பட்டன.

இதைத் தொடர்ந்து 2016–2017ஆம் ஆண்டுகளில் இலங்கை நாற்பது ஆண்டுகளில் காணாத மிக மோசமான வறட்சியைச் சந்தித்தது. அந்த வறட்சியில் இரண்டு மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்கள் நாடு முழுவதும் பாதிக்கப்பட்டனர்; வடக்கு, வட மத்திய, கிழக்கு மாகாணங்களில் நீர்த்தேக்கங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வறண்டு, உணவுப் பாதுகாப்பு நெருக்கடி நாடளாவிய அளவில் உருவானது. 2019ஆம் ஆண்டு யாலா போக சாகுபடி காலத்திலும் மழைப் பற்றாக்குறை தலைதூக்கியது, இது வடக்கின் விவசாயிகளை மீண்டும் கடன் சுழலுக்குள் தள்ளியது — முந்தைய வறட்சியில் ஏற்பட்ட கடன்களை இன்னும் தீர்க்காத நிலையிலேயே புதிய கடன் சுமையை சுமக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

2023ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் நிலைமை மிக மோசமான கட்டத்தை எட்டியது. சுமார் 1,50,000 பேர் குடிநீரின்றித் தவித்தனர்; யாழ்ப்பாணம், அம்பாறை, மட்டக்களப்பு ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களிலும் பாதிப்பு 85% வரை பதிவானது. குடிநீர் தட்டுப்பாடு தீவிரமடைந்ததால், அரசு நீர் வழங்கல் வாகனங்கள் மூலம் அவசரகால விநியோகத்தை மேற்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானது — இது நிரந்தரத் தீர்வு அல்ல, தற்காலிக நிவாரணம் மட்டுமே. 2024ஆம் ஆண்டிலும் வறட்சி நிலைமைகள் மீண்டும் தலைதூக்கின; பருவமழை முறைமைகளின் நிலையற்ற தன்மை தொடர்ந்து பிரதேச மக்களை அச்சுறுத்தி வருகிறது.

இந்தத் தொடர்கதை நமக்கு உணர்த்தும் மையச் செய்தி இதுவே: இது இனி ‘அசாதாரண’ நிகழ்வு அல்ல — இது புதிய இயல்பு (New Normal) ஆக மாறிவிட்டது. ஐந்து-ஆறு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வந்த வறட்சி, இப்போது இரண்டு-மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வருகிறது. காலநிலை மாற்றம் குறித்த அரசிடைக் குழுவின் (IPCC) அறிக்கைகள் தெற்காசியாவில் மழைப்பொழிவு முறைமைகளின் தீவிர மாறுபாடுகளை — அதாவது கடும் வறட்சியும் கடும் வெள்ளமும் மாறி மாறி வருவதை — முன்னரே எச்சரித்துள்ளன. வடக்கு இலங்கை அந்த முன்னறிவிப்பின் நேரடி, வலி நிறைந்த சாட்சியாக மாறியுள்ளது.

2. வறண்ட வலயத்தின் புவியியல் பாதிப்பு: ஏன் வடக்கு?

இலங்கையின் வறண்ட வலயத்தைச் சேர்ந்த வடக்கு மாகாணம், ஆண்டின் பெரும்பாலான மழைப்பொழிவை அக்டோபர் முதல் ஜனவரி வரை வீசும் வடகிழக்கு பருவமழை மூலமே பெறுகிறது. வருடத்தின் பெரும்பகுதியில் மற்ற பருவமழைகளின் பங்களிப்பு மிகக் குறைவாகவே இருப்பதால், இந்த ஒற்றைப் பருவமழைச் சார்பு நிலை மாகாணத்தை காலநிலை மாறுபாடுகளுக்கு மிகவும் எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடியதாக்குகிறது. பருவமழை ஒரு மாதம் தாமதமானாலும், அல்லது எதிர்பார்த்த அளவை விடக் குறைவாகப் பொழிந்தாலும், அதன் விளைவு முழுச் சாகுபடிக் காலத்தையுமே பாதிக்கும் அளவுக்குத் தீவிரமானது.

யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின் நிலைமை இன்னும் சிக்கலானது. ஆறுகள் இல்லாத இந்தக் குடாநாடு முழுமையாக நிலத்தடி நீரையே நம்பியுள்ளது. சுண்ணாம்புக் கல் அடுக்குகளில் அமைந்த இந்த நிலத்தடி நீர் ஆதாரம், ஒரே நேரத்தில் மூன்று திசைகளில் இருந்து அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கிறது: மழைப் பற்றாக்குறையால் நீர் மறு நிரப்பீடு குறைவது, வேளாண்மைக்கும் குடிநீருக்குமான தேவை காரணமாக அளவுக்கதிகமாக நீர் உறிஞ்சப்படுவது, கடல்நீர் ஊடுருவல் (Saltwater Intrusion) படிப்படியாக நன்னீர் அடுக்குகளுக்குள் நுழைவது. இதன் விளைவாக, வறட்சிக் காலங்களில் கிணறுகளின் உப்புத்தன்மை கூர்மையாக அதிகரித்து, குடிநீரும் விவசாய நீரும் ஒரே நேரத்தில் பறிபோகும் இரட்டை நெருக்கடி உருவாகிறது.

3. நெல்லும் ஏழ்மையும்: பொருளாதாரச் சங்கிலித் தொடர்

வறட்சியின் தாக்கம் வயல்களில் தொடங்கினாலும், அது அங்கு நிற்பதில்லை. உலக வங்கியின் 2018ஆம் ஆண்டு ஆய்வு மதிப்பீட்டின்படி, வறட்சியால் ஏற்படும் நெல் விளைச்சல் வீழ்ச்சி, பாதிக்கப்பட்ட பிரதேசங்களில் ஏழ்மையை 12% முதல் 26% வரை அதிகரிக்கக்கூடும். இந்த எண்ணிக்கையின் பின்னால் ஒரு தெளிவான பொருளாதாரச் சங்கிலித் தொடர் உள்ளது, அதைப் படிப்படியாகப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

முதலில், விளைச்சல் வீழ்ச்சி விவசாயக் குடும்பத்தின் நேரடி வருமான இழப்பாக மாறுகிறது. அந்த வருமான இழப்பை ஈடுசெய்ய, குடும்பங்கள் அடுத்த சாகுபடிக்கான விதை, உரம், தொழிலாளர் செலவுகளுக்காக கடன் வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளாகின்றன — பெரும்பாலும் இது முறைசாரா, உயர் வட்டி வீதம் கொண்ட கடனாகவே இருக்கும். ஏனெனில் முறையான வங்கிக் கடன் பெறுவதற்கான ஆவணங்களோ பிணையமோ பல சிறு விவசாயிகளிடம் இருப்பதில்லை. இந்தக் கடன் சுமை காலப்போக்கில் தாங்க முடியாத அளவை எட்டும்போது, குடும்பங்கள் தமது நிலத்தை அடமானம் வைக்கவோ அல்லது முழுமையாக விற்கவோ நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றன. இது அவர்களை நிலமற்ற தொழிலாளர் நிலைக்குத் தள்ளுகிறது.

இந்தத் தனிப்பட்ட குடும்ப நெருக்கடிகள் திரண்டு கிராமியப் பொருளாதாரம் முழுவதையும் சுருக்குகின்றன — விவசாயம் சாராத சிறு தொழில்களும், அதாவது கடைகள், போக்குவரத்துச் சேவைகள், சிறு கைவினைத் தொழில்கள் ஆகியவையும் வாடிக்கையாளர்களை இழந்து வீழ்ச்சியடைகின்றன. இறுதியில், இந்தப் பொருளாதாரச் சுருக்கம் இடப்பெயர்வுக்கு வழிவகுக்கிறது: வேலைவாய்ப்புத் தேடி இளைஞர்கள் நகரங்களுக்கும் வெளிநாடுகளுக்கும் புலம்பெயர்கின்றனர், கிராமங்களில் முதியோரும் பெண்களும் மட்டும் எஞ்சி, விவசாயத்தையும் குடும்பப் பொறுப்பையும் தனியாகச் சுமக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

போரில் இருந்து மீண்டு வரும் ஒரு பிரதேசத்திற்கு, இந்தச் சுழல் இரட்டைத் தண்டனையாகும். போரால் ஏற்கனவே சொத்துகளையும் சேமிப்புகளையும் இழந்த குடும்பங்களுக்கு, ஒவ்வொரு வறட்சியும் மீட்சியின் பாதையில் பல ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் செல்வதற்குச் சமம் — புதிதாகக் கட்டியெழுப்பிய குடும்ப நிலைத்தன்மை மீண்டும் சிதைந்து, மீட்சிச் செயல்முறையை மீண்டும் தொடங்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.

4. போர்க்கால நீர் உட்கட்டமைப்பு: மறக்கப்பட்ட சூழல் பரிமாணம்

முப்பது ஆண்டுகால ஆயுத மோதலின் சுவடுகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, வடக்கின் நீர் நெருக்கடியை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. நூற்றாண்டுகள் பழமையான குளங்கள் — சிறிய நீர்த்தேக்கங்களை தொடர்ச்சியாக இணைக்கும் பாரம்பரிய நீர்த்தொடர் அமைப்புகள் (Cascade Systems) — வாய்க்கால்கள், அணைக்கட்டுகள் ஆகியவை போர்க்காலத்தில் முறையான பராமரிப்பின்றி படிப்படியாகச் சிதைந்தன. சில நேரடியாக இராணுவ நடவடிக்கைகளால் சேதமடைந்தன; வேறு பல வண்டல் மண் நிரம்பி, ஆண்டுகள் கடந்தும் அகற்றப்படாமல், தமது நீர்ச் சேமிப்புக் கொள்ளளவை படிப்படியாக இழந்தன.

போருக்குப் பிந்தைய மறுகட்டமைப்பு முயற்சிகளில் ஓர் அடிப்படைக் குறைபாடு உள்ளது: உட்கட்டமைப்பு மீளமைப்பு பெரும்பாலும் பொறியியல் கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமே அணுகப்பட்டது — அதாவது எவ்வளவு வேகமாக, எவ்வளவு குறைந்த செலவில் கட்டமைப்பை மீண்டும் எழுப்பலாம் என்ற நோக்கில் மட்டுமே திட்டமிடப்பட்டது — சூழலியல் பரிமாணம் பெரிதும் புறக்கணிக்கப்பட்டது. பாரம்பரியக் குளக்கட்டு அமைப்புகள் வெறும் நீர்ச் சேமிப்புக் கட்டமைப்புகள் அல்ல என்பதை இங்கு வலியுறுத்த வேண்டும்; அவை நிலத்தடி நீர் நிரப்புதல், வெள்ளக் கட்டுப்பாடு, உள்ளூர்ச் சூழல் சமநிலை ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்த சிக்கலான சூழலியல் அமைப்புகள். இந்த முழுமையான பார்வையின்றி மேற்கொள்ளப்படும் எந்த மறுகட்டமைப்பும், காலநிலை மாற்றக் காலத்தின் தேவைகளை நீண்ட காலத்திற்குப் பூர்த்தி செய்யாது.

மேலும், சுற்றாடல் தாக்க மதிப்பீடுகள் (Environmental Impact Assessments) பல மறுகட்டமைப்புத் திட்டங்களில் முறையாக நடத்தப்படவில்லை, அல்லது நடத்தப்பட்ட இடங்களிலும் சம்பிரதாய நடைமுறையாக மட்டுமே கடந்து சென்றன. தேசிய சுற்றாடல் சட்டத்தின் (National Environmental Act) கீழான கடமைகள், ‘அபிவிருத்தி அவசரம்’ என்ற பெயரில் மீண்டும் மீண்டும் நீர்த்துப்போயின. இதன் நீண்டகால விளைவை இன்று நாம் மீண்டும் மீண்டும் வரும் வறட்சிகளாக அனுபவித்து வருகிறோம்.

5. பாலினக் கோணம்: வறட்சியின் சமமற்ற சுமை

காலநிலை மாற்றம் பாலின நடுநிலையானது அல்ல. வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் — போரினால் கணவரை இழந்த பெண் தலைமைத்துவக் குடும்பங்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ள பிரதேசங்களில் — வறட்சியின் சுமை பெண்கள் மீது சமமற்ற முறையில் விழுகிறது. இந்தச் சமமின்மையை மூன்று தனித்தனி, ஆனால் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப்பிணைந்த கோணங்களில் பார்க்கலாம்.

5.1 வேலை இழப்பும் முறைசாரா வேலைகளுக்குத் தள்ளப்படுதலும்

வறட்சியால் விவசாய வேலைவாய்ப்புகள் — குறிப்பாக நடவு, களை எடுத்தல், அறுவடை போன்ற பெண்கள் பெருமளவில் ஈடுபடும் கூலி வேலைகள் — முதலில் மறைகின்றன. குடும்ப வருமானம் வீழ்ச்சியடையும் போது, பெண்கள் முறைசாரா, பாதுகாப்பற்ற வேலைகளுக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்: வீட்டு வேலை, சிறு வியாபாரம், கடல் உணவு பதனிடல், சில சமயங்களில் சுரண்டல் நிறைந்த தொழில் நிலைமைகள். இந்த வேலைகளில் சட்டப் பாதுகாப்பு இல்லை; சமூகப் பாதுகாப்புப் பங்களிப்பு இல்லை; தொழிற்சங்கப் பிரதிநிதித்துவமும் இல்லை என்பதால் இந்த மாற்றம் பெண்களை மேலும் பாதிப்புக்குள்ளானவர்களாக ஆக்குகிறது.

இதற்கு இணையாக, வீட்டிற்குள் பெண்களின் சம்பளமற்ற பராமரிப்பு வேலையும் (Unpaid Care Work) அதிகரிக்கிறது. நீர் எடுக்கச் செல்லும் தூரம் அதிகமாகும் போது, அந்தக் கூடுதல் மணி நேரங்கள் — சில வேளைகளில் நாளொன்றுக்கு பல மணி நேரங்கள் — பெண்களின் நேரத்தில் இருந்தே கழிக்கப்படுகின்றன. இந்த நேரத்தை அவர்கள் வருமானம் ஈட்டும் வேலைக்கோ, ஓய்விற்கோ, அல்லது தமது பிள்ளைகளின் கல்விக்கு உதவுவதற்கோ பயன்படுத்த முடியாமல் போகிறது. சிறுமிகள் பள்ளிக்குப் பதிலாக நீர் கொண்டு வர அனுப்பப்படும் நிலைமைகளும் அவ்வப்போது தோன்றுகின்றன. இது சிறுமிகளின் கல்வியை நேரடியாகப் பாதிக்கிறது.

5.2 வெப்பமும் பெண்களின் உடல் நலமும்

‘Earth Journalism Network’ (2025) ஆவணப்படுத்தியுள்ளபடி, வெளிப்புற வேலைகளில் ஈடுபடும் பெண்கள் வெப்ப அழுத்தத்தால் (Heat Stress) குறிப்பிடத்தக்க உடல்நலப் பாதிப்புகளை எதிர்கொள்கின்றனர். இவற்றில் நீரிழப்பும் உப்புச் சமநிலைக் குலைவும் காரணமாக ஏற்படும் தசைப்பிடிப்புகள் (Heat Cramps), நீண்ட நேரம் வெயிலில் நிற்பதால் ஏற்படும் திடீர் வெப்ப மயக்கம் (Heat Syncope), நாள்பட்ட நீரிழப்பின் அறிகுறியாக தோன்றும் தொடர் தலைவலி ஆகியவை அடங்கும்.

பெண்களுக்கு இந்த ஆபத்து குறிப்பாக அதிகரிக்கப் பல காரணங்கள் உள்ளன. வயல்களிலும் உப்பளங்களிலும் மீன் பதனிடல் தலங்களிலும் நிழலின்றி நீண்ட நேரம் வேலை செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஒரு காரணம். கர்ப்பக் காலத்திலும் குடும்ப பொருளாதார நிர்ப்பந்தத்தால் வேலையைத் தொடர வேண்டிய நிலைமையும் மற்றொரு காரணம். மேலும், பொது இடங்களில் போதிய கழிப்பறை வசதி இல்லாததால், பெண்கள் வேண்டுமென்றே நீர் அருந்துவதைக் குறைத்துக்கொள்ளும் நடைமுறையும் காணப்படுகிறது — இது நீரிழப்பை மேலும் தீவிரமாக்குகிறது. வெப்ப அழுத்தம் தொடர்பான தொழில்சார் சுகாதாரப் பாதுகாப்பு (Occupational Health and Safety) வழிகாட்டல்கள் இன்று வரை முறைசாரா துறையில் வேலை செய்யும் பெண்களை சென்றடைவதே இல்லை என்பது இந்தப் பிரச்சினையை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது.

5.3 ‘விவசாயி’ என்ற அங்கீகாரம் மறுக்கப்படும் பெண்கள்

இது மிக அடிப்படையான, ஆனால் மிகக் குறைவாக பேசப்படும் அநீதி. வடக்கு, கிழக்கில் ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் — குறிப்பாக போரில் கணவரை இழந்த பெண் குடும்பத் தலைவிகள் — நிலத்தில் உழைக்கிறார்கள், பயிர் செய்கிறார்கள், அறுவடை செய்கிறார்கள். அவர்களே அன்றாடம் வயலில் நேரம் செலவழிக்கும் நபர்கள். ஆனாலும், அரசுப் பதிவேடுகளில் அவர்கள் ‘விவசாயிகள்’ என்று அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை.

இதற்கான காரணம் தெளிவானது: நில உரிமை ஆவணங்கள் பெரும்பாலும் ஆண்களின் பெயரிலேயே உள்ளன. கணவர் இறந்த பின்னரும் அந்த நில உரிமையை மனைவியின் பெயருக்கு மாற்றுவது சிக்கலான, செலவு மிகுந்த, நீண்ட காலம் எடுக்கும் நடைமுறையாக உள்ளது — பல பெண்கள் இந்த நடைமுறையை முழுமையாக்க முடியாமல் இடைநடுவில் விட்டுவிடுகின்றனர். விவசாயி ஓய்வூதியத் திட்டம், வறட்சி நிவாரணம், உர மானியம், பயிர் காப்புறுதி என அனைத்து அரசு உதவித் திட்டங்களும் ‘பதிவு செய்யப்பட்ட விவசாயி’ என்ற அதிகாரபூர்வ நிலையுடன் நேரடியாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளதால், நிலத்தில் உண்மையில் உழைக்கும் பெண் அந்த நிவாரண வரிசையில் இடம்பெறாமலேயே விடுபடுகிறார்.

இது வெறும் நிர்வாகச் சிக்கல் அல்ல — இது கட்டமைப்பு ரீதியான பாலினப் பாகுபாடு. இலங்கை கையெழுத்திட்டுள்ள பெண்களுக்கு எதிரான அனைத்து வகையான பாகுபாடுகளையும் ஒழிப்பதற்கான சமவாயம் (CEDAW), கிராமியப் பெண்களின் உரிமைகள் குறித்த உறுப்புரை 14இன் கீழ், விவசாயச் சீர்திருத்தங்களிலும் நிவாரணத் திட்டங்களிலும் பெண்களுக்குச் சம அணுகலை உறுதி செய்ய அரசுக்குத் தெளிவான கடமைகளை விதிக்கிறது. அந்தச் சர்வதேசக் கடமை நடைமுறையில் இங்கு நிறைவேற்றப்படவில்லை என்பதே கசப்பான உண்மை.

6. சட்ட, கொள்கைக் கட்டமைப்பு: இடைவெளிகளும் கடமைகளும்

வறட்சி மேலாண்மையை காலநிலை நீதியின் கண்ணோட்டத்தில் அணுக, சர்வதேச மற்றும் தேசிய மட்டங்களில் பல சட்டக் கட்டமைப்புகள் ஏற்கனவே இருந்தபோதிலும், அவற்றின் அமுலாக்கத்தில் பெரும் இடைவெளிகள் காணப்படுகின்றன.

சர்வதேச மட்டத்தில், 2015ஆம் ஆண்டு பாரிஸ் ஒப்பந்தத்தின் உறுப்புரை 7, காலநிலைத் தகவமைப்பை (Adaptation) ஓர் உலகளாவிய இலக்காக நிறுவுகிறது; இதன் அடிப்படையில் இலங்கையின் தேசிய தகவமைப்புத் திட்டம் (National Adaptation Plan) வடக்கின் வறட்சிப் பாதிப்பை முன்னுரிமைப் பிரச்சினையாக அணுக வேண்டும் என்ற கடமை உள்ளது. ‘COP27’ மாநாட்டில் நிறுவப்பட்ட இழப்பும் சேதமும் (Loss and Damage) நிதியம், இலங்கை போன்ற காலநிலைப் பாதிப்புக்குள்ளான நாடுகளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வரும் வறட்சி இழப்புகளுக்கு சர்வதேச நிதி கோர ஒரு புதிய வழியைத் திறந்துள்ளது — ஆனால் இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்த முறையான ஆவணப்படுத்தல் இன்னும் தேவைப்படுகிறது. மேலும், CEDAWஇன் பொதுப் பரிந்துரை 37, காலநிலை மாற்றம் தொடர்பான அனர்த்தக் குறைப்பு நடவடிக்கைகளில் பாலினப் பரிமாணத்தைக் கட்டாயமாக்குகிறது.

தேசிய மட்டத்தில், 2005ஆம் ஆண்டு அனர்த்த முகாமைத்துவச் சட்டம் வறட்சியை ஒரு அனர்த்தமாக அங்கீகரித்தாலும், அதன் அமுலாக்கம் எதிர்வினை சார்ந்ததாகவே (Reactive) உள்ளது — அதாவது நெருக்கடி ஏற்பட்ட பின்னரே நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது, முன்னெச்சரிக்கை மற்றும் முன்தயாரிப்பு அணுகுமுறை மிகவும் பலவீனமாக உள்ளது. தேசிய சுற்றாடல் சட்டத்தின் கீழான சுற்றாடல் தாக்க மதிப்பீட்டுக் கடமைகள், நீர் உட்கட்டமைப்புத் திட்டங்களில் முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். மேலும், விவசாயி ஓய்வூதிய மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்புச் சட்டம், ‘விவசாயி’ என்ற வரையறையை நில உரிமையில் இருந்து விடுவித்து, நிலத்தில் உண்மையில் உழைக்கும் பெண்களை உள்ளடக்கும் வகையில் திருத்தப்பட வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.

7. முன்னோக்கிய பாதை: பரிந்துரைகள்

மேற்கூறிய பகுப்பாய்வின் அடிப்படையில், கொள்கை வகுப்பாளர்களும் அனர்த்த முகாமைத்துவ நிறுவனங்களும் உடனடியாகக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய பல செயல்பாட்டு வழிகள் உள்ளன.

முதலாவதாக, பாலின உணர்திறன் கொண்ட விவசாயிப் பதிவு முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும் — நில உரிமை இல்லாமலே, உண்மையான சாகுபடியாளர் என்ற அடிப்படையில் பெண்களை விவசாயிகளாக பதிவு செய்யும் மாற்று வழிமுறையை உருவாக்கி, கிராம சேவகர் மட்டத்திலேயே சான்றிதழ் வழங்கும் நடைமுறையை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். 

இரண்டாவதாக, சூழலியல் அடிப்படையிலான குளக்கட்டு மீளமைப்பு மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் — நீர்த்தொடர் அமைப்புகளை (Cascade System) தனித்தனிக் கட்டமைப்புகளாக அல்லாமல் முழுமையான சூழல் அலகுகளாக மீட்டெடுத்து, வண்டல் அகற்றலுடன் நீர்ப்பிடிப்பு பகுதியின் மறு காடாக்கத்தையும் இணைத்துச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

மூன்றாவதாக, வெப்ப அழுத்த தொழில்சார் சுகாதார வழிகாட்டல்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும் — வெளிப்புற வேலை செய்யும் பெண்களுக்கான வெப்ப எச்சரிக்கை முறைமையும், நிழல் – நீர் – ஓய்வு (Shade – Water – Rest) நெறிமுறைகளும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, அவை முறைசாரா துறையில் உள்ளவர்களுக்கும் விரிவாக்கப்பட வேண்டும். 

நான்காவதாக, யாழ் குடாநாட்டின் நிலத்தடி நீருக்கென தனியான, அறிவியல் அடிப்படையிலான உறிஞ்சுதல் கட்டுப்பாட்டு முறைமையை நிறுவும் ஒரு நிலத்தடி நீர் மேலாண்மைச் சட்டம் தேவைப்படுகிறது.

ஐந்தாவதாக, வானிலைக் குறியீட்டு அடிப்படையிலான காப்புறுதியை (Weather-index Insurance) சிறு விவசாயிகளுக்கு, குறிப்பாக பெண் விவசாயிகளுக்கு எளிதில் அணுகக்கூடியதாக்கும் வகையில் பயிர்க் காப்புறுதி முறை மறுசீரமைக்கப்பட வேண்டும். 

இறுதியாக, வடக்கின் வறட்சி இழப்புகளை முறையாக ஆவணப்படுத்தி, சர்வதேசக் காலநிலை நிதிக்கான — குறிப்பாக ‘இழப்பும் சேதமும்’ (Loss and Damage) நிதியத்திற்கான — வலுவான கோரிக்கைத் தளத்தை உருவாக்க வேண்டும். 

இந்த ஆறு நடவடிக்கைகளும் தனித்தனியாக அல்லாமல், ஓர் ஒருங்கிணைந்த காலநிலை நீதிக் கொள்கையின் பகுதியாகச் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

நிறைவுரை: திட்டமிடாத துயரமா, திட்டமிட்ட புறக்கணிப்பா?

‘திட்டமிடாத துயரம்’ என்று நாம் அழைப்பது, உண்மையில் திட்டமிடலின் புறக்கணிப்பால் உருவான துயரம். வறட்சி வானத்தில் இருந்து வருகிறது; ஆனால் பேரிடர் கொள்கை அறைகளில் இருந்து வருகிறது. எந்தப் பெண் நிவாரணப் பட்டியலில் இடம்பெறுவார், எந்தக் குளம் மீளக்கட்டப்படும், எந்தக் கிராமத்திற்கு நீர் வழங்கல் வாகனங்கள் முதலில் செல்லும் — இவை அனைத்தும் இயற்கையின் தீர்மானங்கள் அல்ல, மனித முடிவுகள்.

காலநிலை மாற்றம் நியாயமற்றது என்பது உண்மை — அதை உருவாக்குவதில் மிகக் குறைந்த பங்கு வகித்த வடக்கின் விவசாய, மீனவச் சமூகங்களே அதன் மிகக் கடுமையான விலையைச் செலுத்துகின்றன. ஆனால் அந்த நியாயமின்மையை மேலும் ஆழப்படுத்துவதா, அல்லது நீதியான தகவமைப்பின் மூலம் சரிசெய்வதா என்பது நமது தேர்வு. வயலில் நிற்கும் அந்தப் பெண் விவசாயி, வானத்தை மட்டும் நோக்கவில்லை — நம்மையும் நோக்குகிறார்.

ஆதாரங்கள்: World Bank (2018) — வறட்சி-ஏழ்மை தாக்க மதிப்பீடு; Earth Journalism Network (2025) — வெப்ப அழுத்தமும் பெண் தொழிலாளர்களும்; இலங்கை அனர்த்த முகாமைத்துவ நிலையம் — வறட்சிப் பாதிப்புத் தரவுகள் (2014–2024); IPCC AR6 — தெற்காசிய காலநிலைக் கணிப்புகள்; CEDAW பொதுப் பரிந்துரைகள் 34, 37.