தொடக்கக் குறிப்புகள்
போர்கள் உயிர்களையும், சமூகங்களையும், நிலப்பரப்புகளையும் அழிக்கின்றன. அவை கடந்த காலத்துடனான உறவுகளையும் உருமாற்றுகின்றன. வன்முறைக்குப் பிறகு, சமூகங்கள் சாலைகள், பள்ளிகள், நிறுவனங்களை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதில் மட்டும் அரிதாகவே கவனம் செலுத்துகின்றன. அவை வரலாற்றையே புனரமைக்கவும் முற்படுகின்றன. இந்த நிலத்திற்கு யார் சொந்தக்காரர்கள், யாருடைய துன்பம் நினைவுகூரப்பட வேண்டும், எந்தப் பாரம்பரியம் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும், எந்த வரலாற்று விவரிப்புகள் எதிர்காலத்திற்கு வழிகாட்ட வேண்டும் என்பது போன்ற கேள்விகள் எழுகின்றன. கடந்த காலத்திற்கான போராட்டம், நிகழ்காலத்திற்கான போராட்டத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாததாகிறது. இத்தகைய சூழல்களில், தொல்லியல் என்பது வெறும் பண்டைய எச்சங்களைப் பற்றிய ஆய்வாக இருப்பதில்லை. அது நிலப்பரப்பு, அடையாளம், இறையாண்மை ஆகியவை பேரம் பேசப்படும் ஓர் அரசியல் நடைமுறையாக மாறுகிறது. தொல்லியலின் வழக்கமான பிம்பம் என்பது அறிவியல் அகழ்வாராய்ச்சி பற்றியதும் புறநிலை விசாரணை பற்றியதுமே. தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள் கலைப்பொருட்களை வெளிக்கொணர்கிறார்கள், இடிபாடுகளை ஆவணப்படுத்துகிறார்கள், காலவரிசைகளை நிறுவுகிறார்கள், வரலாற்று வாழ்வுலகங்களைப் புனரமைக்கிறார்கள். ஆயினும், பல பத்தாண்டுகால விமர்சன ஆய்வு, தொல்லியல் ஒருபோதும் சமகால அரசியலிலிருந்து முற்றிலும் விலகி இருப்பதில்லை என்பதை நிரூபித்துள்ளது. தொல்பொருள் அறிவு சமூக, அரசியல் சூழல்களில் உருவாக்கப்படுகிறது. பொருள் எச்சங்களின் விளக்கம் பெரும்பாலும் அடையாளம், அதிகாரம் குறித்த பரந்த போராட்டங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது. பண்டைய நினைவுச்சின்னங்கள், புனிதத் தலங்கள், புதைகுழிகள், கல்வெட்டுகள், பாழடைந்த குடியிருப்புகள் தாமாகவே பேசிக்கொள்வதில்லை. வகைப்படுத்துதல், விளக்கம் அளித்தல், பாதுகாத்தல், பொதுப் பிரதிநிதித்துவம் ஆகிய செயல்முறைகள் மூலம் அவற்றின் பொருள் வெளிப்படுகிறது. தொல்லியலுக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான இந்த உறவு, போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. போருக்குப் பிறகு, தொல்பொருள் நிலப்பரப்புகள் பெரும்பாலும் போட்டியிடும் குழுக்கள் (இலங்கையில் இனத்துவ மேலாண்மை நாடும் குழுக்கள்) வரலாற்று அங்கீகாரத்தைத் தேடும் களங்களாக மாறுகின்றன. இடிபாடுகள் சான்றுகளாகின்றன. பாரம்பரியம் அதிகாரமாகிறது. அகழ்வாராய்ச்சிகள் சமகால அரசியல் விவாதங்களில் தலையீடுகளாகின்றன. சொந்தம், உரிமை, இறையாண்மை குறித்த கோரிக்கைகளை ஆதரிக்க பொருள்சார்ந்த கடந்த காலம் அணிதிரட்டப்படுகிறது. இந்த இயக்கவியலை ஆராய்வதற்கு இலங்கை ஒரு குறிப்பாக வெளிப்படுத்தும் சூழலை வழங்குகிறது. 1983 முதல் 2009 வரை நீடித்த உள்நாட்டுப் போர், அரசுக்கும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையிலான ஓர் இராணுவ மோதல் மட்டுமல்ல. அது நிலப்பரப்பு, வரலாறு, அடையாளம், அரசியல் அங்கீகாரம் மீதான ஒரு போராட்டமாகவும் இருந்தது. போட்டியிடும் தேசியவாதத் திட்டங்கள், தங்கள் கூற்றுகளை நியாயப்படுத்துவதற்காக வரலாற்றுப் பதிவுகளைப் பெருமளவில் பயன்படுத்தின. சிங்கள-பௌத்த தேசியவாதம், தீவின் பண்டைய பௌத்த நாகரிகத்தையும் சிங்கள அரசியல் அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியையும் வலியுறுத்தியது. தமிழ் தேசியவாதம், தமிழர்களின் நீண்டகாலக் குடியேற்ற வரலாறுகளையும், கொலனித்துவத்திற்கு முந்தைய தமிழ் அரசுகளின் இருப்பையும், தமிழர் பண்பாட்டு, அரசியல் மரபுகளின் தனித்துவத்தையும் சுட்டிக்காட்டியது. வரலாறு ஒருபோதும் மோதலுக்கு வெறும் பின்னணியாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அது அதன் அடிப்படைப் பரிமாணங்களில் ஒன்றாகவும் இருந்தது.
2009இல் ஆயுத மோதல் முடிவுக்கு வந்தபோதிலும், இந்த வரலாற்றுச் சர்ச்சைகள் தீர்க்கப்படவில்லை. மாறாக, அவற்றில் பல புதிய களங்களுக்கு நகர்ந்தன. தொல்லியல், பாரம்பரிய மேலாண்மை, பாதுகாப்புத் திட்டங்கள், நினைவுச்சின்னக் கட்டுமானம், வரலாற்று விளக்கம் ஆகியவை, தீவின் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய முரண்பட்ட புரிதல்களை வெளிப்படுத்தும் முக்கிய தளங்களாக மாறின. போர்க்களம் மறைந்து, பாரம்பரிய எல்லை என அழைக்கப்படக்கூடிய ஒரு சூழல் உருவானது. அங்கு, நினைவுகள், அடையாளம், நிலப்பரப்பு ஆகியன மீதான போராட்டங்கள் கலாசார, நிறுவன வழிமுறைகள் மூலம் தொடர்ந்தன. போருக்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில், வடக்குக் கிழக்கில் தொல்லியல் நடவடிக்கைகள் கணிசமாக விரிவடைந்தன. புதிய தலங்கள் அடையாளம் காணப்பட்டன, பண்டைய நினைவுச்சின்னங்கள் புனரமைக்கப்பட்டன, புனித நிலப்பரப்புகள் மறுவகைப்படுத்தப்பட்டன, பாதுகாப்பு மண்டலங்கள் விரிவுபடுத்தப்பட்டன. அதிகாரபூர்வமாக, இந்த முயற்சிகள் தேசிய பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் தொல்லியல் வளங்களைப் பேணுவதற்குமான முயற்சிகளாக முன்வைக்கப்பட்டன. ஆயினும், பல உள்ளூர் சமூகங்களுக்கு, தொல்லியலானது அரசின் விரிவாக்கம், பிராந்திய மறுசீரமைப்பு, கலாசார மாற்றம் போன்ற பரந்த செயல்முறைகளிலிருந்து பிரிக்க முடியாததாகவே தோன்றியது.
முல்லைத்தீவில் உள்ள ஓர் ஓய்வுபெற்ற பாடசாலை அதிபர் இந்த மாற்றத்தைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “போரின் போது, படைவீரர்கள், சோதனைச் சாவடிகள் மூலம் நிலம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. போருக்குப் பிறகு, சில சமயங்களில் வரலாறே நிலத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் மற்றொரு வழியாக மாறிவிட்டது போல் தோன்றுகிறது.” அவரது இந்தக் கருத்தை, தொல்லியலையே நிராகரிப்பதாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. மாறாக அது, எந்தச் சூழ்நிலைகளில் தொல்லியலானது ஆளுகை மற்றும் பிராந்திய அதிகாரத் திட்டங்களுடன் பின்னிப் பிணைந்து கொள்கிறது என்ற ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது. கொலனித்துவத்திற்குப் பிந்தைய சூழல்களில் பணியாற்றும் மானிடவியலாளர்கள், வரலாற்றாசிரியர்கள், தொல்லியலாளர்களை இந்தக் கேள்வி பல தசாப்தங்களாக ஆக்கிரமித்துள்ளது. புரூஸ் டிரிக்கர் (Bruce Trigger), நிக்கோலஸ் டிர்க்ஸ் (Nicholas Dirks), மைக்கேல் ஹெர்ஸ்ஃபெல்ட் (Michael Herzfeld), லாராஜேன் ஸ்மித் (Laurajane Smith) போன்ற அறிஞர்கள், வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியின் கதைகளை உருவாக்குவதன் மூலம் தொல்லியலானது தேசத்தைக் கட்டமைப்பதற்கு அடிக்கடி பங்களிக்கிறது என்பதை நிரூபித்துள்ளனர். தேசங்களுக்கு நிகழ்காலத்தைத் தாண்டிய வரலாறுகள் தேவைப்படுகின்றன. தொல்லியலானது, அரசுகள் தங்களை பண்டைய நாகரிகங்களின் வாரிசுகளாகக் கற்பனை செய்துகொள்வதற்கான பொருள்சார் சான்றுகளை வழங்குகிறது. இடிபாடுகள், நினைவுச்சின்னங்கள், தொல்லியல் தலங்கள் ஆகியவை சமகால அரசியல் அதிகாரத்தை ஆழமான வரலாற்றுக் காலத்துடன் இணைக்கும் நங்கூரங்களாக மாறுகின்றன.
பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் (Benedict Anderson) தேசங்களை ‘கற்பனைச் சமூகங்கள்’ (Imagined Communities) எனக் கருதுவது இங்கு கவனிப்புக்குரியதாக அமைகிறது. பெரும் மக்கள் தொகையை ஒரு பொதுவான வரலாற்றுத் திட்டத்தின் பகுதியாகக் கற்பனை செய்துகொள்ள உதவும் பகிரப்பட்ட கதைகளையே தேசங்கள் சார்ந்துள்ளன. தொல்லியல், தேசிய வரலாற்றை உருவமாக்குவதன் மூலம் இந்தச் செயல்முறைக்குப் பங்களிக்கிறது. பண்டைய இடிபாடுகள் தேசிய முன்னோர்களாக மாறுகின்றன. புனிதத் தலங்கள் தொடர்ச்சியின் சின்னங்களாகின்றன. நிலப்பரப்புகள் கூட்டுச் சொந்த உணர்வின் வரலாற்றுச் சான்றுகளாகின்றன. ஆயினும், ஆண்டர்சனின் கட்டமைப்பானது, அத்தகைய விவரிப்புகள் ஒருபோதும் நடுநிலையானவை அல்ல என்பதை எடுத்துக்காட்டும் பின்கொலனித்துவ விமர்சனங்களால் பூர்த்தி செய்யப்பட வேண்டும். கடந்த காலத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அபகரிப்பதன் மூலமே தேசியம் பெரும்பாலும் உருவாகிறது என்று பார்த்தா சாட்டர்ஜி (Partha Chatterjee) நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். வரலாற்று விவரிப்புகள், சில அடையாளங்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்து மற்றவற்றை ஓரங்கட்டும் விதங்களில் கட்டமைக்கப்பட்டு, ஒழுங்கமைக்கப்பட்டு, நிறுவனமயமாக்கப்படுகின்றன. ஒரு தேசம் தனது வரலாற்றை வெறுமனே கண்டறிவதில்லை. அது அதைத் தீவிரமாக உருவாக்குகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் இந்த உருவாக்கம் குறிப்பாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஏனெனில் வடக்கும் கிழக்கும் ஆழமான அடுக்குகள் கொண்ட வரலாற்று நிலப்பரப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. இந்தப் பிராந்தியங்கள் பலதரப்பட்ட மரபுகள், சமூகங்களுடன் தொடர்புடைய தொல்பொருள் எச்சங்களின் இருப்பிடமாக உள்ளன. பௌத்த ஸ்தூபிகள், இந்துக் கோயில்கள், கொலனித்துவக் கட்டமைப்புகள், இஸ்லாமியத் தலங்கள், கிறிஸ்தவ தேவாலயங்கள், நீர்ப்பாசன அமைப்புகள், கல்வெட்டுகள், பண்டைய குடியிருப்புகள் ஒரே புவியியல் பரப்பிற்குள் இணைந்து காணப்படுகின்றன. தொல்பொருள் பதிவுகள் பல நூற்றாண்டுகளின் இயக்கம், பரிமாற்றம், சகவாழ்வு உருமாற்றம் ஆகியவற்றைப் பிரதிபலிக்கின்றன. ஆயினும், தொல்பொருள் சிக்கலானது தானாகவே பன்மை வரலாற்று விவரிப்புகளாக மாறிவிடுவதில்லை. பாரம்பரிய நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் தெளிவின்மையை விட ஒத்திசைவையே நாடுகின்றன. அவை தலங்களை வகைப்படுத்துகின்றன, முக்கியத்துவத்தை அளிக்கின்றன, வரலாற்று விளக்கத்தை ஒழுங்கமைக்கின்றன. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், எந்த வரலாறுகள் வெளிச்சத்திற்கு வருகின்றன, எவை ஓரங்கட்டப்படுகின்றன என்பது குறித்த முடிவுகளில் அவை தவிர்க்க முடியாமல் பங்கேற்கின்றன.
திருகோணமலையைச் சேர்ந்த ஒரு செயற்பாட்டாளர் (தமிழர்) இந்தப் பதற்றத்தை இவ்வாறு விவரித்தார்: “இந்த நிலம் பல வரலாறுகளைக் கொண்டுள்ளது. அந்த வரலாறுகள் இருக்கின்றனவா என்பது பிரச்சனையல்ல. யாருடைய வரலாறு அதிகாரபூர்வமானது என்பதைத் தீர்மானிப்பதே பிரச்சனை.” இந்த வேறுபாடு அடிப்படையானது. தொல்லியல் என்பது கடந்த காலத்தைக் கண்டறிவது மட்டுமல்ல. அது கடந்த காலத்தைப் பற்றிய குறிப்பிட்ட விளக்கங்களுக்கு அங்கீகாரம் அளிப்பதுமாகும். அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரம் இடிபாடுகளைப் பாரம்பரியமாகவும், பாரம்பரியத்தை அரசியல் முக்கியத்துவமாகவும் மாற்றுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய காலம் இந்த இயக்கவியலைத் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது, ஏனெனில் தொல்லியல் இப்போது இடப்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல், சர்ச்சைக்குரிய இறையாண்மை ஆகியவற்றால் ஏற்கனவே குறிக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகளுக்குள் செயல்படுகிறது. தொல்லியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தலங்கள் பெரும்பாலும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளுடன் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைகின்றன. இடப்பெயர்வுக்குப் பிறகு திரும்பும் சமூகங்கள், நிலத்துக்கான அணுகலையும் வளப் பயன்பாட்டையும் பாதிக்கும் புதிய பாரம்பரிய விதிமுறைகள், பாதுகாப்பு மண்டலங்கள் அல்லது தொல்லியல் உரிமைகோரல்களை அடிக்கடி எதிர்கொள்கின்றன.
மன்னாரில், ஒரு விவசாயி, இடப்பெயர்வுக்கு முன்பு தனது குடும்பம் பயிரிட்ட நிலம், தொல்லியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக அடையாளம் காணப்பட்ட ஒரு பகுதியுடன் எவ்வாறு இணைக்கப்பட்டது என்பதை விவரித்தார். அந்த வகைப்பாடு, நிலத்தைப் பயன்படுத்தும் முறையை மாற்றியதுடன், புதிய அடுக்கு அதிகாரத்துவ மேற்பார்வையையும் அறிமுகப்படுத்தியது. “நாங்கள் எங்கள் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பலாம் என்று நினைத்துத் திரும்பினோம். ஆனால், வரலாற்றின் காரணமாக புதிய கட்டுப்பாடுகள் இருப்பதாக எங்களிடம் கூறப்பட்டது.” அவரது கருத்து ஒரு முக்கியமான முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது. பெரும்பாலும் கடந்த காலத்தைப் பாதுகாப்பதாகப் புரிந்து கொள்ளப்படும் தொல்லியல், நிகழ்காலத்தை ஆழமாக வடிவமைக்க முடியும். பாரம்பரியத் தலையீடுகள் வாழ்வாதாரங்கள், நடமாட்டம், நிலப் பயன்பாடு, உள்ளாட்சி அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் மீது செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றன. கடந்த காலம் ஓர் ஆளும் சக்தியாக மாறுகிறது.
“தேசிய வெளியின் உருவாக்கம்” என்ற கருத்து, இந்தச் செயல்முறைகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு பயனுள்ள கண்ணோட்டத்தை வழங்குகிறது. இடத்தின் சமூக உருவாக்கம் குறித்த ஹென்றி லெஃபெப்ரேயின் (Henri Lefebvre) சிந்தனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, நிலப்பரப்பை வரலாற்று ரீதியாக அர்த்தமுள்ள தேசிய நிலப்பரப்பாக மாற்றுவதில் தொல்லியல் பங்கேற்கிறது என்று இந்தக் கட்டுரை வாதிடுகிறது. இடம் என்பது வெறும் பௌதீகப் புவியியல் மட்டுமல்ல. அது, அர்த்தத்தையும் சட்டபூர்வத் தன்மையையும் வழங்கும் விவரிப்புகள், சின்னங்கள், நிறுவனங்கள், நடைமுறைகள் மூலம் ஒழுங்கமைக்கப்படுகிறது. தொல்லியல் தலங்கள், பௌதீக நிலப்பரப்புகளுக்குள் வரலாற்று விவரிப்புகளைப் பொதிப்பதன் மூலம் இந்தச் செயல்முறைக்குப் பங்களிக்கின்றன. பண்டைய நினைவுச்சின்னங்கள் நாகரிகத் தொடர்ச்சியின் அடையாளங்களாக மாறுகின்றன. பாரம்பரிய மண்டலங்கள் சாதாரண நிலப்பரப்பை புனிதமான தேசிய இடமாக மாற்றுகின்றன. அகழ்வாராய்ச்சிகள் வரலாற்று இருப்பு, அரசியல் சார்ந்திருத்தல் குறித்த கோரிக்கைகளை மெய்ப்பிக்கின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், இந்தச் செயல்முறைகள் அரச உருவாக்கம், பிராந்திய ஒருங்கிணைப்பு ஆகிய பரந்த திட்டங்களுடன் ஒன்றிணைகின்றன. இராணுவ வெற்றிக்குப் பிறகு இறையாண்மையை மீட்டெடுப்பது என்பது ஓர் இராணுவ அல்லது நிர்வாகத் திட்டம் மட்டுமல்ல. அது ஒரு வரலாற்றுத் திட்டமும் கூட. நினைவுச்சின்னங்கள், பாரம்பரியத் தலையீடுகள், நினைவுச் சடங்குகள், தொல்லியல் விவரிப்புகள் மூலம் தேசம் தன்னை நிலப்பரப்பில் பொறிக்க முயல்கிறது. இந்த இயங்குமுறை, அதிகாரம் என்பது வற்புறுத்தலின் மூலம் செயல்படுவது போலவே அறிவின் மூலமும் செயல்படுகிறது என்ற மைக்கேல் ஃபூக்கோவின் (Michel Foucault) அவதானிப்பை நினைவூட்டுகிறது. தொல்லியல் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய அறிவை உருவாக்குகிறது. ஆனால் அந்த அறிவு சமகால அரசியல் யதார்த்தங்களையும் வடிவமைக்கிறது. வரலாற்று விளக்கம் ஒரு வகையான ஆட்சி முறையாக மாறுகிறது. அதே நேரத்தில், உள்ளூர் சமூகங்கள் அதிகாரபூர்வமான கூற்றுகளை மௌனமாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. வடக்குக் கிழக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இனவரைவியல் ஆய்வுகள், தொல்பொருள் திட்டங்களுக்குப் பலதரப்பட்ட எதிர்வினைகள் வெளிப்படுவதை வெளிப்படுத்துகின்றன. சில குடியிருப்பாளர்கள், உள்ளூர் வரலாற்றை அங்கீகரிக்கும் விதமாகப் பாரம்பரியப் பாதுகாப்பை வரவேற்கின்றனர். மற்றவர்கள், நிலத்திற்கான அணுகல், கலாசாரப் பிரதிநிதித்துவம் அல்லது குறிப்பிட்ட வரலாற்று மரபுகள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுக் காட்டப்படுவது குறித்துக் கவலை தெரிவிக்கின்றனர். பலர், பாதுகாப்பிற்கான பாராட்டையும் அதன் அரசியல் தாக்கங்கள் குறித்த ஐயுறவையும் இணைக்கும் இருபொருள் கொண்ட நிலைப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளனர்.
திருகோணமலையைச் சேர்ந்த ஒரு மீனவர் இந்த இருபொருள் தன்மையை இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார்: “நாங்கள் பழைய இடங்களை மதிக்கிறோம். அவை வரலாற்றின் ஒரு பகுதி. ஆனால் சில சமயங்களில், வரலாறு நிலத்துடனும் அதிகாரத்துடனும் இணைக்கப்படும்போது என்ன நடக்கும் என்று மக்கள் கவலைப்படுகிறார்கள்.” அவரது கூற்று இந்தக் கட்டுரையின் மையச்சிக்கலைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய தொல்பொருள் ஆய்வு என்பது வெறும் இடிபாடுகளைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. அது இடிபாடுகளுக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றியது. எனவே, இந்தக் கட்டுரை தொல்பொருள் ஆய்வை, பல காலங்கள் சந்திக்கும் ஒரு துறையாக ஆராய்கிறது. பண்டைய காலங்கள், கொலனித்துவ வரலாறுகள், போர்க்கால அனுபவங்கள், போருக்குப் பிந்தைய எதிர்காலங்கள் ஆகியன ஒரே நிலப்பரப்புகளுக்குள் ஒன்றிணைகின்றன. அகழ்வாராய்ச்சிகள் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய பொருள் எச்சங்களை வெளிக்கொணர்கின்றன. ஆயினும் அவற்றின் அரசியல் முக்கியத்துவம் ஆழ்ந்த சமகாலத்தன்மை வாய்ந்தது. பாரம்பரியத் திட்டங்கள் கடந்த காலத்தைப் பாதுகாக்க முற்படுகின்றன. ஆயினும் அவை எதிர்காலத்தை முனைப்புடன் வடிவமைக்கின்றன.
இறுதியாக, போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் தொல்லியல் என்பது ஒரு கல்விசார் துறையாக மட்டுமல்லாமல், ஓர் அரசியல் மற்றும் சமூக நடைமுறையாகவும் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்று இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது. இடிபாடுகள், உரிமை குறித்த வாதங்களாக மாறுகின்றன. பாரம்பரியம் என்பது அதன் மூலம் தேசிய வெளி உருவாக்கப்படும் ஒரு பொறிமுறையாகிறது. அகழ்வாராய்ச்சிகள், இறையாண்மை, நினைவகம், அடையாளம் தொடர்பான தொடர்ச்சியான போராட்டங்களில் தலையீடுகளாக அமைகின்றன. 2009 இல் போர் இராணுவ ரீதியாக முடிவடைந்திருக்கலாம், ஆனால் வரலாறு குறித்த விவாதங்கள் தொடர்கின்றன. அவை பாராளுமன்றம், நீதிமன்றங்கள் அல்லது நினைவு விழாக்கள் ஆகியவற்றில் மட்டுமல்லாமல், தொல்பொருள் தலங்கள், பாரம்பரிய அறிவிப்புகள், பாதுகாப்புத் திட்டங்கள் மற்றும் பாழடைந்த நிலப்பரப்புகளிலும் அரங்கேறுகின்றன. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையைப் புரிந்துகொள்ள, மக்கள் கடந்த காலத்தை எவ்வாறு நினைவுகூர்கிறார்கள் என்பதை மட்டுமல்லாமல், சமகால ஆட்சி மற்றும் உரிமையுணர்வுக்கான திட்டங்களுக்குள் கடந்த காலத்தின் பௌதீக வடிவம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதையும் ஆராய்வது அவசியமாகிறது.
தொல்லியல், தேசியம், தேசிய வெளியின் உருவாக்கம்
தொல்லியல் பெரும்பாலும் கடந்த காலத்தை வெளிக்கொணர்வதில் அக்கறை கொண்ட ஒரு துறையாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆயினும் அதன் முக்கியத்துவம் பெரும்பாலும் அது நிகழ்காலத்தை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது என்பதில்தான் அடங்கியுள்ளது. நவீன உலகம் முழுவதும், தேசிய அடையாளங்களின் உருவாக்கம், அரசியல் அதிகாரத்தின் சட்டபூர்வமாக்கல் மற்றும் பிராந்திய உரிமை கோரல்களின் உருவாக்கம் ஆகியவற்றில் தொல்லியல் ஒரு மையப் பாத்திரத்தை வகித்துள்ளது. பண்டைய இடிபாடுகள், நினைவுச்சின்னங்கள், கல்வெட்டுகள், புதைகுழிகள், புனிதத் தலங்கள் ஆகியவை முந்தைய சமூகங்களின் எச்சங்கள் மட்டுமல்ல. சமகால சமூகங்கள் தங்களைக் கற்பனை செய்து கொள்ளவும், தங்கள் தோற்றத்தை வரையறுக்கவும், நிலப்பரப்புடனான தங்கள் உறவை நிலைநிறுத்தவும் உதவும் சான்றுகளாகவும் மாறுகின்றன. இந்த வகையில், தொல்லியல் என்பது ஒருபோதும் கடந்த காலத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. அது நிகழ்காலத்தில் வரலாற்றின் அரசியல் பயன்பாடுகளைப் பற்றியதுமாகும். தொல்லியலுக்கும் தேசியவாதத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை அறிஞர்கள் பல தசாப்தங்களாக அங்கீகரித்துள்ளனர். தொல்லியல் மரபுகள் பெரும்பாலும் குறிப்பிட்ட அரசியல் சூழல்களில் தோன்றி, தேசியத் திட்டங்களுக்கு அடிக்கடி சேவை செய்கின்றன என்று புரூஸ் டிரிக்கர் (Bruce Trigger) குறிப்பிட்டார். நாடுகள் தொடர்ச்சியை நாடுகின்றன. சமகால அரசியல் நிறுவனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, தற்போதைய மக்களை ஆழமான வரலாற்றுப் பின்னணியுடன் இணைக்கும் விவரிப்புகள் அவற்றுக்குத் தேவைப்படுகின்றன. இந்தத் தொடர்ச்சிக்குத் தொல்லியல் பொருள்சார் சான்றுகளை வழங்குகிறது. அகழ்வாராய்ச்சி மற்றும் விளக்கத்தின் மூலம் நாடுகள் தங்களைச் சமீபத்திய அரசியல் கட்டமைப்புகளாக அல்லாமல் பண்டைய நாகரிகங்கள் மற்றும் நீண்டகால வரலாற்றுச் சமூகங்களின் வாரிசுகளாக முன்வைக்க முடிகிறது.
இந்தச் செயல்முறை குறிப்பாக முக்கியமானது, ஏனெனில் நாடுகள் இயல்பாகவே வரலாற்றுத் திட்டங்களாகும். பெனடிக்ட் ஆண்டர்சனின் “கற்பனைச் சமூகங்கள்” என்ற கருத்து, ஒரு நாட்டின் உறுப்பினர்கள் தங்கள் சக குடிமக்களில் பெரும்பாலோரை ஒருபோதும் தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனாலும் அவர்கள் தங்களை ஒரு பகிரப்பட்ட கூட்டமைப்பின் பகுதியாகக் கற்பனை செய்து கொள்கிறார்கள் என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இந்தப் பகிரப்பட்ட கற்பனை வரலாற்று விவரிப்புகளைப் பெரிதும் சார்ந்துள்ளது. தொல்லியல், வரலாற்றை உருவமாக்குவதன் மூலம் இந்தக் கதையாடல்களுக்குப் பங்களிக்கிறது. பண்டைய நினைவுச்சின்னங்கள், பாழடைந்த நகரங்கள், புனித நிலப்பரப்புகள் ஆகியவை தற்கால மக்களுக்கும் கற்பனை செய்யப்பட்ட மூதாதையர்களுக்கும் இடையே உறுதியான இணைப்புகளாக மாறுகின்றன. தொல்லியலின் மூலம், ஒரு தேசம் காலப்போக்கில் ஆழத்தைப் பெறுகிறது. இருந்தபோதும் தொல்பொருள் சான்றுகள் தாமாகவே அரசியல் முக்கியத்துவத்தைப் பெறுவதில்லை. இடிபாடுகள் பேசுவதில்லை. கலைப்பொருட்கள் தங்களைத் தாங்களே விளக்குவதில்லை. விளக்கத்தின் மூலமே வரலாற்று முக்கியத்துவம் வெளிப்படுகிறது. தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள், அரசு நிறுவனங்கள், மத அமைப்புகள், அருங்காட்சியகங்கள், பாரம்பரிய முகமைகள், கல்வியாளர்கள், அரசியல்வாதிகள் என அனைவரும், தொல்பொருள் எச்சங்களின் அர்த்தம் என்ன என்பது குறித்த விவரிப்புகளைக் கட்டமைப்பதில் பங்கேற்கின்றனர். எனவே, இந்த செயல்முறை இயல்பாகவே அரசியல் தன்மை வாய்ந்தது.
பாரம்பரியம் குறித்த லாராஜேன் ஸ்மித்தின் ஆய்வு இங்கு குறிப்பாகப் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. பாரம்பரியம் என்பது பொருட்களின் தொகுப்பு அல்ல. அது ஒரு கலாசார செயல்முறை என்றும், அதன் மூலம் கடந்த காலத்தின் குறிப்பிட்ட பதிப்புகள் அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன என்றும் அவர் வாதிடுகிறார். பாரம்பரியத்தில் தேர்வு அடங்கியுள்ளது. சில வரலாறுகள் உயர்த்தப்பட்டு பாதுகாக்கப்படுகின்றன மற்றவை புறக்கணிக்கப்படுகின்றன அல்லது கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருக்கின்றன. சில நினைவுச்சின்னங்கள் தேசிய சின்னங்களாக மாறுகின்றன. மற்ற தலங்கள் பொதுமக்களின் நினைவிலிருந்து மறைந்துவிடுகின்றன. எனவே பாரம்பரியத்தின் உருவாக்கம் சமூகத்திற்குள் உள்ள பரந்த அதிகார உறவுகளைப் பிரதிபலிக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்த உள்நோக்கு மிகவும் முக்கியமானது. தொல்பொருள் தலங்கள் இருக்கின்றனவா இல்லையா என்பது பிரச்சினை அல்ல. சமகால அரசியல் போராட்டங்களுக்குள் அவை எவ்வாறு விளக்கப்பட்டு அணிதிரட்டப்படுகின்றன என்பதே பிரச்சினை. தொல்பொருள் ஆய்வு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஏனெனில் அது தேசத்தைப் பற்றிய குறிப்பிட்ட பார்வைகளுக்கு வரலாற்று ரீதியான சட்டபூர்வ அங்கீகாரத்தை வழங்குகிறது. பிரதேசம், உரிமை, இறையாண்மை குறித்த கோரிக்கைகளை முன்வைப்பதற்கான ஒரு வளமாக கடந்த காலம் மாறுகிறது.
தொல்லியலுக்கும் பிரதேசத்திற்கும் இடையிலான உறவு குறிப்பாக முக்கியமானது. தேசியவாதத்திற்கு வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி மட்டுமல்ல, இடஞ்சார்ந்த தொடர்ச்சியும் தேவைப்படுகிறது. நாடுகள், காலம் முழுவதும் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரதேசத்தில் தாங்கள் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ள வேண்டும். தொல்பொருள் எச்சங்கள், நிலப்பரப்புகளை வரலாற்று இருப்பின் விவரிப்புகளுடன் இணைப்பதன் மூலம் இந்தத் தொடர்ச்சியை உருவாக்க உதவுகின்றன. குறிப்பிட்ட சமூகங்கள், குறிப்பிட்ட பிரதேசங்களுடன் நீண்டகால உறவுகளைக் கொண்டுள்ளன என்பதற்கு பண்டைய நினைவுச்சின்னங்கள் சான்றுகளாகின்றன. தொல்லியலின் மூலம், புவியியல் வரலாறாக மாறுகிறது. இந்தச் செயல்முறையை ஹென்றி லெஃபெப்ரேயின் ‘இடத்தின் உருவாக்கம்’ (Production of Space) என்ற கருத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்ள முடியும். இடம் என்பது சமூக வாழ்க்கை நிகழும் ஒரு பௌதீகக் கொள்கலன் மட்டுமல்ல என்று லெஃபெப்ரே வாதிட்டார். மாறாக, அரசியல், பொருளாதாரம், கலாசாரம், குறியீட்டு நடைமுறைகள் ஆகியன மூலம் இடம் தீவிரமாக உருவாக்கப்படுகிறது. அரசுகள் உட்கட்டமைப்பு, நிலப்பட வரைவு, நிர்வாகம், கல்வி, சட்டம் ஆகியவற்றின் மூலம் தேசிய இடத்தை உருவாக்குகின்றன. தொல்லியல், பிரதேசத்தை வரலாற்றுமயமாக்குவதன் மூலம் இந்தச் செயல்முறைக்குப் பங்களிக்கிறது. தோற்றம், தொடர்ச்சி, உரிமை குறித்த விவரிப்புகளின் மூலம் நிலப்பரப்புகள் தேசிய இடங்களாக மாற்றப்படுகின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், தேசிய வெளியின் இந்த உருவாக்கம் குறிப்பாகப் புலப்படத் தொடங்கியுள்ளது. வடக்கும் கிழக்கும் வெறும் புவியியல் பகுதிகள் மட்டுமல்ல. அவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் வரலாற்றுப் புனைவுகளால் அடுக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகளாகும். சிங்கள-பௌத்த தேசியவாதிகளுக்கு, இந்த நிலப்பரப்புகள் பெரும்பாலும் பண்டைய பௌத்த நாகரிகம் மற்றும் வரலாற்று அரசு உருவாக்கம் குறித்த சான்றுகளைக் கொண்டுள்ளன. பல தமிழர்களுக்கு, அவை பல நூற்றாண்டுகால தமிழ்க் குடியேற்றம், அரசியல் அதிகாரம் மற்றும் பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியால் வடிவமைக்கப்பட்ட பகுதிகளைக் குறிக்கின்றன. தொல்பொருள் தலங்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ஏனெனில் அவை இந்தக் கூற்றுகளுக்கு ஆதரவான பொருள்சார் சான்றுகளை வழங்குவதாகத் தோன்றுகின்றன.
யாழ்ப்பாணத்தில் பணியாற்றும் ஓர் அகழ்வாராய்ச்சியாளர் சொன்னார்: “ஒரு கல்வெட்டு அல்லது ஒரு பாழடைந்த கட்டமைப்பைப் பற்றியது மட்டுமே விவாதம் அல்ல. அந்தக் கட்டமைப்பு, நிலத்தைப் பற்றி மக்கள் எதைக் கோர அனுமதிக்கிறது என்பதைப் பற்றியதுதான் விவாதம்.” அவரது இந்தக் கருத்து, தொல்லியலின் பரந்த அரசியல் முக்கியத்துவத்தைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. கடந்த காலத்தின் பொருள்சார் எச்சங்கள், சமகால நில உரிமைக் கோரிக்கைகளைச் சட்டபூர்வமாக்குவதற்கான வளங்களாக மாறுகின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய அரசு உருவாக்கத்துடன் தொல்பொருள் ஆய்வு பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் விதமே இலங்கைச் சூழலை குறிப்பாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக ஆக்குகிறது. 2009இல் விடுதலைப் புலிகளின் இராணுவத் தோல்வியானது, முன்னர் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்த பிராந்தியங்களின் மீது அரசு தனது கட்டுப்பாட்டை வலுப்படுத்த வாய்ப்புகளை உருவாக்கியது. இந்த வலுப்படுத்துதல் நிர்வாக ரீதியாகவோ அல்லது இராணுவ ரீதியாகவோ மட்டும் இருக்கவில்லை. அது குறியீட்டு ரீதியாகவும் வரலாற்று ரீதியாகவும் இருந்தது. இறையாண்மை மற்றும் உரிமை குறித்த தேசிய கதையாடல்களில் இந்தப் பிராந்தியங்களை முழுமையாக இணைக்க அரசு முயன்றது. இந்த இணைப்பு நிகழ்வதற்கான கருவிகளில் ஒன்றாக தொல்பொருள் ஆய்வு மாறியது.
திருகோணமலையைச் சேர்ந்த ஒரு செயற்பாட்டாளர், போருக்குப் பிந்தைய தொல்பொருள் ஆய்வு நடவடிக்கைகள் குறித்துப் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார்: “போர் முடிவடைந்தது, ஆனால் திடீரென்று பண்டைய தலங்கள் மீது மீண்டும் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. இராணுவக் கட்டுப்பாடு நிறுவப்பட்ட பின்னரே சில இடங்கள் ஏன் முக்கியத்துவம் பெற்றன என்று மக்கள் கேட்கத் தொடங்கினர்.” அவரது கருத்து, உள்ளூர் சமூகங்களிடையே மீண்டும் மீண்டும் நிலவும் ஒரு கருத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. தொல்பொருள் ஆய்வு என்பது வெறும் பாதுகாப்பாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், பரந்த பிராந்திய ஆளுகைத் திட்டங்களின் ஒரு பகுதியாகவே பெரும்பாலும் உணரப்படுகிறது. இந்தக் கருத்து, தொல்பொருள் ஆய்வுக்கும் இறையாண்மைக்கும் இடையிலான நெருங்கிய உறவைப் பிரதிபலிக்கிறது. இறையாண்மை என்பது பொதுவாக ஒரு பிராந்தியத்தின் மீதான அரசியல் அதிகாரமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. ஆனால் அது வரலாற்றின் மீதான அதிகாரத்தையும் உள்ளடக்கியது. அரசுகள் நிலத்தை ஆளுவதோடு மட்டுமல்லாமல், அதன் வரலாற்றுப் பொருளையும் வரையறுக்க முற்படுகின்றன. சமகால அரசியல் அதிகாரத்தை பண்டைய முன்னுதாரணங்களுடன் இணைக்கும் விவரிப்புகளை உருவாக்குவதன் மூலம், தொல்பொருள் ஆய்வு இந்தச் செயல்முறைக்குப் பங்களிக்கிறது. அதிகாரம் மற்றும் அறிவு குறித்த மைக்கேல் ஃபூக்கோவின் ஆய்வு, இந்த உறவைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு முக்கியமான கட்டமைப்பை வழங்குகிறது. அறிவு ஒருபோதும் அதிகாரத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதது என்று ஃபூக்கோ வாதிட்டார். சமூகங்கள் தங்களைப் புரிந்துகொள்வதையும் சமூக வாழ்க்கையை ஒழுங்கமைப்பதையும் வடிவமைக்கும் அறிவை நிறுவனங்கள் உருவாக்குகின்றன. தொல்பொருள் ஆய்வு வரலாற்று அறிவை உருவாக்குகிறது. அந்த அறிவு சமகால அரசியல் யதார்த்தங்களையும் பாதிக்கிறது. பாரம்பரியத் தலங்கள் என அறிவித்தல், பாதுகாப்பு மண்டலங்கள், அருங்காட்சியகக் கண்காட்சிகள், கல்விப் பாடத்திட்டங்கள், சுற்றுலா முன்னெடுப்புகள் ஆகிய அனைத்தும் தொல்பொருள் விளக்கங்களை நடைமுறை ஆட்சி முறைகளாக மாற்றுகின்றன.
இலங்கையில், இந்த இயக்கவியல் குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஏனெனில் தொல்பொருள் தலையீடுகள் பெரும்பாலும் நிலம் மற்றும் வளங்களுக்கான அணுகலைப் பாதிக்கின்றன. பாரம்பரியத் தலங்கள் தனித்த நினைவுச்சின்னங்கள் அல்ல. அவை மக்கள் வாழும், வயல்களைப் பயிரிடும், மீன்பிடிக்கும், வளங்களைச் சேகரிக்கும், சமூக உறவுகளைப் பேணும் நிலப்பரப்புகளுக்குள் அமைந்துள்ளன. ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதிக்குத் தொல்பொருள் முக்கியத்துவம் வழங்கப்படும்போது, அது அணுகல் மற்றும் அதிகாரத்தின் வடிவங்களை மாற்றக்கூடும். கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி இந்த மாற்றத்தை இவ்வாறு விவரித்தார்: “ஒரு நாள் இது சாதாரண நிலமாக இருக்கிறது. மறுநாள் இது வரலாற்று நிலமாக மாறுகிறது. திடீரென்று புதிய விதிகளும், முடிவுகளை எடுக்கும் புதிய மக்களும் உருவாகிறார்கள்.” அவரது கூற்று, தொல்லியல் எவ்வாறு அன்றாட இடஞ்சார்ந்த உறவுகளை மாற்றியமைக்க முடியும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. பாரம்பரியத்தை வரையறுப்பது வெறும் அடையாளபூர்வமானது மட்டுமல்ல அதற்குப் பொருள்சார்ந்த விளைவுகளும் உண்டு. அதே நேரத்தில், இலங்கையின் தொல்பொருள் நிலப்பரப்புகள் அரிதாகவே நேரடியானவையாக இருக்கின்றன. வடக்கும் கிழக்கும், இயக்கம், வர்த்தகம், இடப்பெயர்வு, வெற்றி, மத மாற்றம், கலாசாரப் பரிமாற்றம் ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்பட்ட அசாதாரணமான சிக்கலான வரலாறுகளைக் கொண்டுள்ளன. பௌத்த, இந்து, கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய, கொலனித்துவ, பழங்குடி வரலாறுகள் ஒரே பிராந்தியங்களுக்குள் ஒன்றோடொன்று கலந்துள்ளன. தொல்பொருள் சான்றுகள், எந்தவொரு தனி சமூகத்தின் பிரத்தியேகமான ஆக்கிரமிப்பைக் காட்டிலும், பல நூற்றாண்டுகளாக நீடித்த சகவாழ்வையும் இடைவினைகளையும் அடிக்கடி வெளிப்படுத்துகின்றன.
இந்தச் சிக்கலானது, தொல்பொருள் யதார்த்தத்திற்கும் அரசியல் விவரிப்பிற்கும் இடையில் ஒரு பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது. தேசியம் பெரும்பாலும் தெளிவான, தொடர்ச்சியான வரலாறுகளை நாடுகிறது. தொல்பொருள் சான்றுகள் பெரும்பாலும் தெளிவின்மை, கலப்புத்தன்மை, ஒன்றோடொன்று இணைந்திருத்தல் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆயினும், தொல்லியலின் குறியீட்டு ஆற்றலின் காரணமாகவே அரசியல்வாதிகள் அதனைத் தொடர்ந்து முன்னிறுத்துகின்றனர். வரலாற்று நூல்களில் சில சமயங்களில் இல்லாத ஒருவித புறநிலைத்தன்மையை பொருள் எச்சங்கள் கொண்டுள்ளன. பாழடைந்த ஒரு மடாலயம், ஒரு கல்வெட்டு அல்லது ஒரு பழங்காலக் குடியிருப்பு ஆகியவை தொட்டுணரக்கூடியதாகவும் மறுக்க முடியாததாகவும் தோன்றுகின்றன. எனவே, தொல்லியல் சான்றுகளின் விளக்கம் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தாலும், அவை கணிசமான அரசியல் அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளன. போருக்குப் பிந்தைய சூழல் இந்தப் பதற்றங்களைத் தீவிரப்படுத்துகிறது. ஏனெனில் இடப்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல், சர்ச்சைக்குரிய நினைவுகள் ஆகியவற்றால் ஏற்கனவே குறிக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகளுக்குள் தொல்லியல் இப்போது இயங்குகிறது. பல ஆண்டுகாலப் போருக்குப் பிறகு திரும்பும் சமூகங்கள் புதிய நிர்வாகக் கட்டமைப்புகளை மட்டுமல்ல, புதிய பாரம்பரிய ஆட்சிமுறைகளையும் எதிர்கொள்கின்றன. யார் தங்களுக்குரியவர், யார் முடிவெடுப்பவர், யாருடைய வரலாறு புலப்படும் என்பது குறித்த பரந்த போராட்டங்களின் ஒரு பகுதியாக தொல்லியல் திட்டங்கள் மாறுகின்றன. முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு முதியவர் இந்தக் கவலையைச் சுருக்கமாகக் கூறினார்: “வரலாறு பாதுகாக்கப்பட வேண்டுமா என்பது கேள்வியல்ல. யாருடைய வரலாறு பாதுகாக்கப்படுகிறது, மேலும் அந்தப் பாதுகாப்பு இன்று இங்கு வாழ்பவர்களுக்கு என்ன அர்த்தம் தருகிறது என்பதே கேள்வி.” அவரது கூற்று போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் தொல்லியலை ஒரு அறிவியல் முயற்சியாகவோ அல்லது ஒரு பாரம்பரியத் திட்டமாகவோ மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்ற வாதத்திற்கு வலுச்சேர்க்கிறது. அது ஓர் அரசியல் செயல்முறையாகவும் இருக்கிறது. அதன் மூலம் தேசிய வெளி உருவாக்கப்படுகிறது. இறையாண்மை சட்டபூர்வமாக்கப்படுகிறது. சொந்தம் குறித்த போட்டிப் பார்வைகள் விவாதிக்கப்படுகின்றன. தொல்லியலின் முக்கியத்துவம் அது வெளிக்கொணர்வதில் மட்டுமல்ல. அது சாத்தியமாக்குவதிலும் அடங்கியுள்ளது. இடிபாடுகள் நிலப்பரப்பு குறித்த விவாதங்களாக மாறுகின்றன. நினைவுச்சின்னங்கள் அடையாளம் குறித்த கோரிக்கைகளாக மாறுகின்றன. அகழ்வாராய்ச்சிகள் சமகால அரசியல் வாழ்வில் தலையீடுகளாக மாறுகின்றன. இந்தச் செயல்முறைகளின் மூலம், பௌதீகக் கடந்த காலம் போருக்குப் பிந்தைய நிகழ்காலத்துடன் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்துவிடுகிறது.
இடிபாடுகளும் இறையாண்மையும்: தேசத்தைப் பொருள்மயமாக்குதல்
இடிபாடுகள் ஒருபோதும் கடந்த காலத்தின் வெறும் எச்சங்கள் அல்ல. அவை நிகழ்காலத்தின் மூலம் பொருள் பெறும் அரசியல் பொருள்கள். தொல்லியல் பெரும்பாலும் இடிபாடுகளை முந்தைய சமூகங்களின் பொருள்சார் சான்றுகளாக அணுகினாலும், இடிபாடுகளின் சமூக வாழ்வு அவற்றின் உருவாக்கம் அல்லது கண்டுபிடிப்பின் தருணத்தையும் தாண்டி வெகுதூரம் நீள்கிறது. இடிபாடுகள் தொடர்ந்து மறுவிளக்கம் செய்யப்படுகின்றன, மறுவகைப்படுத்தப்படுகின்றன, புனரமைக்கப்படுகின்றன, அணிதிரட்டப்படுகின்றன, சவாலுக்குட்படுத்தப்படுகின்றன. அவை அடையாளம், பிரதேசம், நாகரிகம், சொந்தம் குறித்த விவரிப்புகளில் இணைக்கப்படுகின்றன. போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில், இறையாண்மை, சட்டபூர்வத்தன்மை மற்றும் வரலாற்று உரிமை குறித்த கேள்விகள் தீர்க்கப்படாமல் இருப்பதால், இந்த அரசியல் வாழ்வு குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இடிபாடுகள் வெறும் தொல்பொருள் கலைப்பொருட்களாக இருப்பதை நிறுத்துகின்றன. அவை ஒரு விவாதமாக மாறுகின்றன. நினைவாற்றல், பொருள் தன்மை குறித்த மானிடவியலாளர்கள், பொது வாழ்வில் பௌதீக எச்சங்கள் ஒரு தனித்துவமான அதிகாரத்தைக் கொண்டிருப்பதை நீண்ட காலமாக அவதானித்து வருகின்றனர். வாய்மொழி வரலாறுகள், நினைவுகள் அல்லது அரசியல் உரைகளைப் போலல்லாமல், இடிபாடுகள் பொருள்ரீதியாகத் தாமாகவே வெளிப்படையானவையாகத் தோன்றுகின்றன. அவற்றின் பௌதீக இருப்பு, கடந்த காலம் நிகழ்காலத்தில் சிதைவின்றித் தப்பிப்பிழைத்துள்ளது என்ற எண்ணத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த வெளித்தோற்ற நிலைத்தன்மை, தேசியவாதத் திட்டங்களில் இடிபாடுகளுக்கு ஒரு சிறப்பு அந்தஸ்தை அடிக்கடி வழங்குகிறது. அரசுகள் மாறலாம், அரசாங்கங்கள் வீழலாம், மக்கள் இடம்பெயரலாம், ஆனால் அந்த இடிபாடுகள் நிலைத்திருப்பது போல் தோன்றுகின்றன. அவை நூற்றாண்டுகள் கடந்து சாட்சி கூறுவது போல் தெரிகின்றது. ஆயினும், இந்தத் தோற்றம் ஏமாற்றுவதாகும். இடிபாடுகளுக்கு நிலையான அர்த்தங்கள் இல்லை. அவை விளக்கப்பட வேண்டும். அவை விவரிக்கப்பட வேண்டும். அவை பரந்த வரலாற்றுச் சட்டகங்களுக்குள் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும். மைக்கேல் ஹெர்ஸ்ஃபெல்ட் நமக்கு நினைவூட்டுவது போல, மரபுரிமை என்பது ஒருபோதும் வெறுமனே மரபுரிமையாகப் பெறப்படுவதில்லை. அது நிறுவனங்கள், நிபுணத்துவம், அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றின் மூலம் முனைப்புடன் உருவாக்கப்படுகிறது.
இலங்கையில், இந்தச் செயல்முறை குறிப்பாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்துள்ளது, ஏனெனில் தேசியவாதத் திட்டங்கள் வரலாற்று ரீதியாக வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி குறித்த கூற்றுகளைச் சார்ந்தே இருந்துள்ளன. தீவின் அரசியல் வரலாறு, தோற்றம், குடியேற்றம், நாகரிகம், பிராந்திய உரிமை குறித்த முரண்பட்ட விவரிப்புகள் மூலம் நீண்ட காலமாக விவரிக்கப்பட்டு வருகிறது. தொல்பொருள் எச்சங்கள் இந்த விவாதங்களில் மீண்டும் மீண்டும் இழுக்கப்படுகின்றன. ஏனெனில் அவை உறுதியாக நிரூபிக்கக் கடினமான கூற்றுகளுக்குப் பொருள்சார் சான்றுகளை வழங்குவதாகத் தோன்றுகின்றன. பண்டைய கோயில்கள், கல்வெட்டுகள், மடாலயங்கள், நீர்ப்பாசன அமைப்புகள், கல்லறைகள், புனித நிலப்பரப்புகள் ஆகியன வரலாற்றுச் சாட்சிகளாக உருமாறுகின்றன. கேள்வி இனி, இந்தத் தலங்கள் கடந்த காலத்தைப் பற்றி எதனை வெளிப்படுத்துகின்றன என்பது மட்டுமல்ல. மாறாக, நிகழ்காலத்தைப் பற்றி சமகாலத்தவர்கள் என்ன உரிமை கோருவதற்கு அவை வழிவகுக்கின்றன என்பதுதான். திருகோணமலையில் களஆய்வில் ஈடுபட்டிருந்த போது, ஓய்வுபெற்ற வரலாற்று ஆசிரியர் ஒருவர் இந்த இயக்கவியலைப் பற்றி அதன் எளிமையையும் சிக்கலையும் ஒருங்கே வெளிப்படுத்தும் விதத்தில் பின்வருமாறு சொன்னார்: “தொல்லியல் என்பது நூற்றுக்கணக்கான அல்லது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்ன நடந்தது என்பதைக் கண்டறிவது என்று மக்கள் அடிக்கடி நினைக்கிறார்கள். ஆனால் இங்குள்ள மக்கள் அதைப் பற்றி விவாதிப்பதில்லை. விவாதங்கள் இன்றைய நிகழ்வுகளைப் பற்றியவை. ஒரு தலம் பழமையானது என்று அடையாளம் காணப்பட்டவுடன், அடுத்த கேள்வி எப்போதும் இதுதான். இப்போது அதன் அர்த்தம் என்ன? அது யாருக்குச் சொந்தமானது? அது எந்த வரலாற்றைப் பிரதிபலிக்கிறது? அந்த வரலாற்றைச் சொல்ல யாருக்கு உரிமை இருக்கிறது? இந்தக் கேள்விகளுக்குக் கற்களே பதிலளிப்பதில்லை. நிறுவனங்கள், அரசியல்வாதிகள், மதத் தலைவர்கள் மற்றும் நிபுணர்களிடமிருந்துதான் பதில்கள் வருகின்றன. மக்கள் தொல்லியல் என்று அழைப்பது பெரும்பாலும் உரிமை, அதிகாரம், சொந்தம் குறித்த ஒரு விவாதமாகவே இருக்கிறது”. அவரது இந்தக் கருத்து, போருக்குப் பிந்தைய தொல்லியலின் ஒரு மைய அம்சத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தொல்பொருள் தலங்கள் வரலாற்றை வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல. அவை சமகால அரசியல் உறவுகளை ஒழுங்கமைக்கின்றன. தொல்பொருள் விளக்கத்தின் மூலம், நிலப்பரப்புகள் வரலாற்றுப் பிரதேசங்களாக மாற்றப்படுகின்றன. இந்த மாற்றம் இறையாண்மையுடன் நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.
இறையாண்மை என்பது பொதுவாக ஒரு பிரதேசம் மற்றும் மக்கள் மீதான அரசின் அதிகாரமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. ஆயினும், இறையாண்மை என்பது ஒரு குறியீடாகவும் இருக்கிறது. அரசுகள் நிலப்பரப்பை பௌதீக ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், தங்கள் அதிகாரம் வரலாற்று ரீதியாக சட்டபூர்வமானது என்பதையும் நிரூபிக்க முற்படுகின்றன. எனவே, நவீன தேச-அரசுக்கு அதன் சமகால இருப்பையும் கடந்து நீளும் ஒரு கதை தேவைப்படுகிறது. தொல்லியல், தேசத்தை ஆழமான வரலாற்று காலத்திற்குள் உட்பொதிப்பதன் மூலம் இந்த முயற்சிக்கு பங்களிக்கிறது. பண்டைய நினைவுச்சின்னங்கள், அரசு தோன்றுவதற்கு முன்பே தேசம் இருந்தது என்பதற்கான சான்றுகளாகின்றன. இடிபாடுகள், அரசியல் அதிகாரம் என்பது வெறும் சமகால அதிகாரத்தில் மட்டும் வேரூன்றியிருக்காமல், வரலாற்றில் வேரூன்றியுள்ளது என்பதற்கான ஆதாரமாகின்றன. இந்த இயக்கவியலை பல கொலனித்துவத்திற்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் காண முடிகிறது. இந்தியாவில், அயோத்தியைச் சுற்றியுள்ள தொல்லியல் விவாதங்கள், மதத் தேசியவாதம் மற்றும் தேசிய அடையாளம் குறித்த கேள்விகளுடன் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்தன. இஸ்ரேல் – பாலஸ்தீனத்தில், வரலாற்று உரிமை குறித்த போட்டிக் கோரிக்கைகளை ஆதரிப்பதற்காக தொல்லியல் அகழ்வாராய்ச்சிகள் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. பால்கன் முழுவதும், தொல்லியல் தலங்கள் இனத் தொடர்ச்சி மற்றும் பிராந்திய சட்டபூர்வத்தன்மையின் சின்னங்களாகப் பணியாற்றியுள்ளன. ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும், தொல்லியல் என்பது ஒரு கல்விசார் துறையாக மட்டுமல்லாமல், அரசியல் சமூகங்கள் தங்கள் வரலாற்று அடித்தளங்களைக் கற்பனை செய்து பார்க்கும் ஒரு பொறிமுறையாகவும் செயல்படுகிறது.
இலங்கை இந்தப் பண்புகளில் பலவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது. ஆனால் போருக்குப் பிந்தைய சூழல் கூடுதல் சிக்கல்களை அறிமுகப்படுத்துகிறது. 2009இல் விடுதலைப் புலிகளின் இராணுவத் தோல்வியானது, நிலப்பரப்பின் மீதான அரசின் கட்டுப்பாட்டை மீட்டெடுத்ததை மட்டுமல்லாமல், தேசம் குறித்த ஒரு குறிப்பிட்ட தொலைநோக்குப் பார்வையை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதையும் குறித்தது. தமிழ் அரசியல் அபிலாஷைகள் மற்றும் சர்ச்சைக்குரிய இறையாண்மையுடன் நீண்ட காலமாகத் தொடர்புடைய வடக்கும் கிழக்கும், அரசின் அதிகாரத்தை நிர்வாக ரீதியாகவும் குறியீட்டு ரீதியாகவும் வலுப்படுத்த வேண்டிய இடங்களாக மாறின. இந்த பரந்த சூழலுக்குள் தொல்பொருள் தலையீடுகள் உருவாயின. போரின் பின்னரான பத்தாண்டுகாலத்தில் வடக்குக் கிழக்கின் ஆய்வுக்களங்களில் பதிலளித்த பலரும் தொல்பொருள் ஆய்வை ஒரு தனிப்பட்ட கல்விசார் செயல்பாடாகக் கருதாமல், பரந்த நிலப்பரப்பு மாற்ற செயல்முறைகளின் ஒரு பகுதியாகவே விவரித்தனர். முல்லைத்தீவின் புறநகர்ப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஓர் ஊர்ப் பெரியவர் விளக்கினார்: “போர் முடிந்த பிறகு, மக்கள் சாலைகள், பள்ளிகள், வீடுகளை எதிர்பார்த்தனர். அவை வந்தன, ஆனால் வேறு ஒன்றும் நிகழ்ந்தது. அதிகாரிகள் பழைய இடங்களைத் தேடி வந்தனர், நிலத்தை அளந்தனர், எல்லைகளைக் குறித்தனர், பாரம்பரியம், பாதுகாப்பு என்பன பற்றிப் பேசினர். வரலாற்றைப் பாதுகாப்பதற்கு யாரும் எதிரானவர்கள் அல்ல. ஆனால், போருக்குப் பிறகு மட்டும் சில இடங்கள் ஏன் திடீரென்று முக்கியத்துவம் பெற்றன என்று மக்கள் கேட்கத் தொடங்கினர். அந்தக் கவலை தொல்லியல் பற்றியது அல்ல. நிலம் மறுவரையறை செய்யப்படும் ஒரு பெரிய செயல்முறையின் பகுதியாக தொல்லியல் மாறி வருகிறதா என்பதுதான் கவலையாக இருந்தது.” இந்த மேற்கோளில் கவனத்தை ஈர்ப்பது தொல்லியலின் மீதான விரோதப் போக்கு அல்ல, மாறாக அதன் அரசியல் விளைவுகள் குறித்த நிச்சயமற்ற தன்மையே ஆகும். களப்பணி முழுவதும் இதே போன்ற கவலைகள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தன. சமூகங்கள் பெரும்பாலும் பாரம்பரியப் பாதுகாப்பின் மதிப்பிற்கும் தொல்லியல் தலையீட்டின் பரந்த விளைவுகளுக்கும் இடையே வேறுபடுத்திப் பார்த்தன. கடந்த காலத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டுமா என்பது பிரச்சினையாக இருக்கவில்லை. மாறாக, தொல்லியல் அதிகாரம் நிலம், ஆளுகை மற்றும் உரிமை குறித்த கேள்விகளுடன் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறது என்பதே பிரச்சினையாக இருந்தது.
ஹென்றி லெஃபெப்ரேயின் வெளியின் உருவாக்கம் குறித்த கோட்பாட்டின் மூலம் பார்க்கும்போது இந்த உறவு மேலும் தெளிவாகிறது. வெளி என்பது ஒரு நடுநிலையான கொள்கலன் அல்ல, மாறாக அது ஒரு சமூகப் படைப்பு என்று லெஃபெப்ரே வாதிட்டார். அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் கலாசார செயல்முறைகள் மூலம் நிலப்பரப்புகள் அர்த்தத்தைப் பெறுகின்றன. தொல்லியல், நிலப்பரப்பை வரலாற்றுமயமாக்குவதன் மூலம் இந்த உருவாக்கத்திற்குப் பங்களிக்கிறது. ஒரு காடு தொல்லியல் காப்பகமாக மாறுகிறது. விவசாய நிலம் ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட தலமாகிறது. ஒரு கிராமப்புற நிலப்பரப்பு தேசிய பாரம்பரிய மண்டலத்தின் ஒரு பகுதியாகிறது. இத்தகைய உருமாற்றங்களின் மூலம், வெளி புதிய அதிகார வடிவங்களைப் பெறுகிறது. எனவே, தேசிய வெளியின் உருவாக்கம் என்பது வரலாற்றுப் பொருளின் உருவாக்கத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதது. தொல்லியல் தலங்கள், நிலப்பரப்பை நாகரிகம் மற்றும் தொடர்ச்சியின் விவரிப்புகளுடன் இணைக்கும் நங்கூரங்களாகச் செயல்படுகின்றன. நிலப்பரப்பு ஒரு வரலாற்று உரையாக மாறுகிறது. அந்த உரையைப் படிப்பதற்கான பொருள்சார் சொற்களஞ்சியத்தை இடிபாடுகள் வழங்குகின்றன. ஆயினும், தொல்பொருள் நிலப்பரப்புகள் அரிதாகவே ஒற்றைக் கதைகளை ஆதரிக்கின்றன. வடக்கும் கிழக்கும் அசாதாரணமான பல அடுக்கு வரலாறுகளைக் கொண்டுள்ளன. பௌத்த, இந்து, இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ, கொலனித்துவ, பழங்குடி வரலாறுகள் ஒரே புவியியல் பரப்புகளில் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. வர்த்தகப் பாதைகள் இந்தப் பகுதிகளைத் தென்னிந்தியா, தென்கிழக்கு ஆசியா மற்றும் பரந்த இந்தியப் பெருங்கடல் உலகத்துடன் இணைத்தன. இடப்பெயர்வு, குடியேற்றம், பரிமாற்றம், மத மாற்றம் ஆகியவற்றின் வடிவங்கள், பிரத்தியேகத் தன்மையைக் காட்டிலும் சிக்கலான தன்மையால் வகைப்படுத்தப்படும் தொல்பொருள் பதிவுகளை உருவாக்கியுள்ளன.
மன்னாரைச் சேர்ந்த ஓர் உள்ளூர் ஆய்வாளர் இந்தச் சிக்கலான தன்மையைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “இந்தப் பகுதிகளின் தொல்பொருளியலை நீங்கள் எவ்வளவு தீவிரமாக ஆய்வு செய்கிறீர்களோ, அவ்வளவு கடினமாக எளிய கதைகளை நிலைநிறுத்துவது ஆகிறது. தொல்பொருள் பதிவு இயக்கத்தைக் காட்டுகிறது. அது பரிமாற்றத்தைக் காட்டுகிறது. அது நீண்ட காலங்களுக்கு வெவ்வேறு சமூகங்கள் ஒன்றோடொன்று தொடர்பு கொண்டதைக் காட்டுகிறது. நவீன அரசியல் அடிக்கடி கண்டறிய விரும்பும் நேர்த்தியான வரலாற்று எல்லைகளை அது காட்டுவதில்லை. இந்த நிலப்பரப்பு பல அடுக்குகளைக் கொண்டது. அதை ஒற்றை வரலாறாகக் குறைக்கும் ஒவ்வொரு முயற்சியும், சமமாக இருக்கும் பல வரலாறுகளைப் புறக்கணிக்க வேண்டியுள்ளது.” அவரது இந்தக் கருத்து, போருக்குப் பிந்தைய பாரம்பரிய அரசியலில் நிலவும் ஒரு பதற்றத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. தொல்பொருள் ஆய்வு பெரும்பாலும் பன்முகத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது, அதேசமயம் தேசியம் அடிக்கடி ஒத்திசைவைத் தேடுகிறது. தொல்பொருள் பதிவுகள், இடைவினை, இடப்பெயர்வு, கலப்பினத்தன்மை ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அரசியல் விவரிப்புகள் பெரும்பாலும் தொடர்ச்சி, உரிமை, பிரத்தியேகத்தன்மைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றன. இதன் விளைவாக, தொல்பொருள் சிக்கல்தன்மைக்கும் அரசியல் எளிமைப்படுத்தலுக்கும் இடையே உருவாகும் இடைவெளி, சமகால இலங்கையில் நடைபெறும் மரபுரிமை விவாதங்களின் வரையறுக்கும் அம்சங்களில் ஒன்றாகுகிறது.
அதே நேரத்தில், இடிபாடுகள் ஒரு சக்திவாய்ந்த உணர்வுபூர்வமான பரிமாணத்தைக் கொண்டுள்ளன. அவை வரலாற்று உரிமைகோரல்களுக்கு வெறும் அங்கீகாரம் அளிப்பதில்லை. அவை ஒரு நிலப்பரப்புடனான உணர்வுபூர்வமான உறவுகளை வடிவமைக்கின்றன. பண்டைய தலங்கள் பெரும்பாலும் புனிதமான இடங்களாகவும், நினைவுகளின் இடங்களாகவும், அல்லது தொடர்ச்சியின் சின்னங்களாகவும் உணரப்படுகின்றன. அவற்றின் முக்கியத்துவத்தை அரசியலுக்குள் மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. திருகோணமலைக்கு அருகில் களஆய்வு மேற்கொண்ட போது, ஒரு பௌத்த துறவி விளக்கினார்: “வரலாற்று உரிமைகோரல்களை நிரூபிக்க உதவுவதால் பண்டைய தலங்கள் முக்கியமானவை என்று மக்கள் சில சமயங்களில் கருதுகிறார்கள். அது கதையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. பலருக்கு, இந்த இடங்கள் ஆன்மீக ரீதியாக அர்த்தமுள்ளவை. அவை நமக்கு முன் வாழ்ந்த தலைமுறையினருடன் நம்மை இணைக்கின்றன. வரலாறு நமது சொந்த வாழ்க்கையை விடப் பெரியது என்பதை அவை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. புனிதத்தன்மையையும் அரசியலையும் பிரிக்க முடியாத நிலை வரும்போதுதான் ஆபத்து வருகிறது.” இக்கருத்து, தொல்பொருள் இறையாண்மையின் மற்றொரு முக்கியமான பரிமாணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இடிபாடுகளின் அதிகாரம் பெரும்பாலும் வரலாற்று விவரிப்புகளிலிருந்து மட்டுமல்ல, தார்மீக, ஆன்மீக முக்கியத்துவத்திலிருந்தும் பெறப்படுகிறது. புனித நிலப்பரப்புகள், வரலாறு, மதம், பிரதேசம் ஆகியவற்றை ஒரே கட்டமைப்பிற்குள் இணைப்பதால்தான், தேசிய அடையாளத்தின் சக்திவாய்ந்த சின்னங்களாக மாறக்கூடும். ஆயினும், இந்தக் குறியீட்டு சக்தி சீரற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளது. எல்லா இடிபாடுகளும் பாரம்பரியமாக மாறுவதில்லை. எல்லா வரலாறுகளும் சமமான அங்கீகாரத்தைப் பெறுவதில்லை. வடக்குக் கிழக்கு முழுவதும் நடந்த உரையாடல்களின் போது, பதிலளித்தவர்கள் சில தொல்பொருள் தலங்களின் புலப்படும் தன்மையையும், போருடன் தொடர்புடைய இடிபாடுகளின் ஒப்பீட்டளவில் புலப்படாத தன்மையையும் அடிக்கடி ஒப்பிட்டனர். அழிக்கப்பட்ட கிராமங்கள், கைவிடப்பட்ட வீடுகள், சேதமடைந்த கல்லறைகள், போர்க்கால நினைவு இடங்கள் ஆகியவை அதிகாரபூர்வ பாரம்பரியக் கட்டமைப்புகளுக்குள் பெரும்பாலும் நிச்சயமற்ற இடங்களையே வகிக்கின்றன.
கிளிநொச்சியில் ஒரு சமூக ஆர்வலர் இந்தக் கவலையை குறிப்பாக மனதைத் தொடும் வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்தினார்: “வரலாற்றின் சில வடிவங்களைப் பாதுகாப்பதில் அதிக கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. அது முக்கியமானதுதான். ஆனால் நம் கண் முன்னே வரலாறுகளும் மறைந்து வருகின்றன. போரின் இடிபாடுகள் மறைந்து வருகின்றன. மக்கள் இறந்த இடங்கள் மறைந்து வருகின்றன. அழிக்கப்பட்ட கிராமங்கள் மறைந்து வருகின்றன. வருங்கால சந்ததியினர், சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த வன்முறையைப் பற்றி மிகக் குறைவாக அறிந்திருந்தாலும், கவனமாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட பண்டைய வரலாற்றை மரபுரிமையாகப் பெறக்கூடும். அந்தத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு, எந்த வகையான கடந்த காலங்கள் நினைவுகூரத் தகுதியானவையாகக் கருதப்படுகின்றன என்பது குறித்த கடினமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.” தொல்லியல் என்பது புலப்படும் தன்மையின் அரசியல் என்பதையும் அவரது அவதானிப்பு நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. ஒரு வரலாற்றைப் பாதுகாப்பது என்பது, மற்றொரு வரலாற்றை மறைந்துபோகும் அபாயத்திற்கு உள்ளாக்குவதாகும். எனவே, மரபு என்பது வெறும் நினைவுகளைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. அது மறதியைப் பற்றியதும்கூட.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் இடிபாடுகளின் முக்கியத்துவம், இறையாண்மையை உருவமாக்கும் அவற்றின் திறனில் அடங்கியுள்ளது. தொல்பொருள் ஆய்வு விளக்கத்தின் மூலம், பண்டைய எச்சங்கள் சமகால அரசியல் திட்டங்களுடன் இணைக்கப்படுகின்றன. நிலப்பரப்புகள் வரலாற்றுப் பிரதேசமாக உருமாற்றப்படுகின்றன. நிலப்பரப்பு தேசிய வெளியாக மாறுகிறது. இவ்வாறு, இடிபாடுகள் பழமைக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையே ஒரு பாலமாகச் செயல்படுகின்றன. நிலத்துடனான தங்களின் உறவு வெறும் அரசியல் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, வரலாற்று ரீதியானது என்றும், வெறும் சமகாலம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, நாகரிகம் சார்ந்தது என்றும் சமகாலச் செயற்பாட்டாளர்கள் உரிமை கோர அவை அனுமதிக்கின்றன. ஆயினும், அத்தகைய உரிமை கோரல்களை ஆதரிக்கும் அதே இடிபாடுகள், மாற்று வரலாறுகளின் தடயங்களையும் கொண்டுள்ளன. அவற்றின் சிக்கலான தன்மை, அவற்றின் மீது திணிக்கப்பட்ட விவரிப்புகளை மீறுகிறது. அரசியல் நிலைத்தன்மையை நாடும் இடத்தில் அவை இயக்கத்தையும், தேசியம் தனித்துவத்தை நாடும் இடத்தில் பன்மைத்துவத்தையும், சமகால உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் பிரிவினையை வலியுறுத்தும் இடத்தில் அவை சகவாழ்வையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தக் காரணத்திற்காக, இடிபாடுகள் நிலையற்ற அரசியல் பொருள்களாகவே இருக்கின்றன. அவை இறையாண்மைக்கு அங்கீகாரம் அளிக்கின்றன. ஆனால் அதன் வரலாற்றுத் தற்செயல்களையும் அம்பலப்படுத்துகின்றன. அவை தேசத்தை உருவமாக்குகின்றன, ஆனால் அதே நேரத்தில், அதை மீறிய பல வரலாறுகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
இறையாண்மையை அகழ்ந்தெடுத்தல்
மே 2009இல் போர் முடிவடைந்தமையானது வடக்குக் கிழக்கின் அரசியற் புவியியலை மாற்றியமைத்தது. பல தசாப்தங்களாக மாறிக்கொண்டிருந்த போர்க்களங்கள், இராணுவ நடவடிக்கைகள், விடுதலைப் புலிகளின் நிர்வாகம், இடப்பெயர்வு, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அணுகல் ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த பகுதிகள், திடீரென அரசின் தலையீட்டின் புதிய வடிவங்களுக்குத் திறக்கப்பட்டன. சாலைகள் புனரமைக்கப்பட்டன, இராணுவ முகாம்கள் விரிவுபடுத்தப்பட்டன, வளர்ச்சித் திட்டங்கள் தொடங்கப்பட்டன, நில அளவீடுகள் நடத்தப்பட்டன, நிர்வாக நிறுவனங்கள் மீண்டும் நிறுவப்பட்டன. போருக்குப் பிந்தைய இந்த பரந்த மாற்றத்தின் பின்னணியில், தொல்லியல் வியக்கத்தக்க வகையில் ஒரு முக்கிய பங்காற்றியது. பல தசாப்தங்களாக மோதல்களைச் சந்தித்த கிராமங்களுக்கு தொல்லியல் குழுக்கள் வந்தன. புதிய பாரம்பரிய மண்டலங்கள் அறிவிக்கப்பட்டன. பண்டைய தலங்கள் அளவிடப்பட்டு, வரைபடமாக்கப்பட்டு, புனரமைக்கப்பட்டு, தேசிய வரலாற்றின் அதிகாரபூர்வ விவரிப்புகளில் இணைக்கப்பட்டன. மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது, இது பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு தொழில்நுட்பப் பயிற்சியாகத் தோன்றியது; விரைவிலேயே இறையாண்மை, நிலப்பரப்பு மற்றும் உரிமை குறித்த கேள்விகளுடன் பின்னிப் பிணைந்தது.
வடக்கு மற்றும் கிழக்கின் பல குடியிருப்பாளர்களுக்கு, தொல்லியல் என்பது ஓர் அருவமான கல்வித் துறையாக அல்லாமல், ஒரு நிறுவன இருப்பாக அன்றாட வாழ்வில் நுழைந்தது. தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள், நில அளவையாளர்கள், இராணுவ வீரர்கள், அரசாங்க அதிகாரிகள், பாதுகாப்பு அதிகாரிகள், அபிவிருத்தி அலுவலர்களுடன் சேர்ந்து வந்தனர். இதன் விளைவாக, தொல்பொருள் ஆய்வு என்பது அரிதாகவே தனித்து உணரப்பட்டது. அது போருக்குப் பிந்தைய பரந்த ஆளுகை அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. அதன் மூலம் நிலப்பரப்பு மறுசீரமைக்கப்பட்டு, புதிய வடிவம் கொடுக்கப்பட்டது. முல்லைத்தீவில் உள்ள ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர் ஒருவர் இந்த மாற்றங்களைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “போர் முடிவடைந்தபோது, தங்கள் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதே முக்கிய சவாலாக இருக்கும் என்று மக்கள் நினைத்தார்கள். சாலைகள், பள்ளிகள், மின்சாரம், மருத்துவமனைகளை நாங்கள் எதிர்பார்த்தோம். அவை வந்தன. ஆனால் அதே நேரத்தில் மற்றொரு செயல்முறையும் நடந்துகொண்டிருந்தது. அதிகாரிகள் வரலாற்றுத் தலங்களை அடையாளம் காணவும், எல்லைகளைக் குறிக்கவும், கணக்கெடுப்புகளை நடத்தவும், பாரம்பரியப் பாதுகாப்பு பற்றிப் பேசவும் தொடங்கினர். இதன் அர்த்தம் என்னவென்று மக்களுக்குப் பெரும்பாலும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. கவலை தொல்பொருள் ஆய்வைப் பற்றியதாக இருக்கவில்லை. அரசின் பலவிதமான தலையீடுகளுடன் சேர்ந்து தொல்பொருள் ஆய்வும் வந்ததாகத் தோன்றியதே கவலையாக இருந்தது. இந்த வெவ்வேறு செயல்முறைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடையதா என்று கிராமவாசிகள் கேட்டனர். அவை தொடர்புடையவையாக இருந்தனவோ இல்லையோ, அப்படித்தான் அவை உணரப்பட்டன.” அவரது அவதானிப்பு ஒரு மையமான இனவரைவியல் அறிவை எடுத்துக்காட்டுகிறது. தொல்லியல் என்பது சூழலின் மூலமே விளக்கப்படுகிறது. தொல்லியல் செயல்பாட்டின் பொருள், அகழ்வாராய்ச்சியிலிருந்து மட்டுமே உருவாவதில்லை. அது, அந்த நிலப்பரப்பில் இயங்கும் பிற நிறுவனங்கள், நடைமுறைகள் மற்றும் அதிகார வடிவங்களுடனான அதன் உறவின் மூலம் உருவாகிறது.
பல சமூகங்களில், போர், இடப்பெயர்வு, மீள்குடியேற்றம் ஆகியவற்றின் நினைவுகள், தொல்லியல் தலையீடுகள் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்பட்டன என்பதை வடிவமைத்தன. முகாம்கள், தற்காலிக தங்குமிடங்கள் அல்லது நாடுகடத்தப்பட்ட நிலையில் பல ஆண்டுகள் கழித்த குடும்பங்களுக்கு, மூதாதையர் நிலங்களுக்குத் திரும்புவது என்பது வெறும் உடல்ரீதியான நகர்வாக மட்டுமல்லாமல், சமூக வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டமைக்கும் ஒரு முயற்சியாகவும் இருந்தது. நிலம் உணர்ச்சிபூர்வமான, பொருளாதார, வரலாற்று முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருந்தது. இதன் விளைவாக, நிலத்திற்கான அணுகலைப் பாதிக்கும் எந்தவொரு தலையீடும் மிகுந்த அரசியல் உணர்திறனைப் பெற்றது. ஒட்டிசுட்டானின் புறநகர்ப் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி, இடம்பெயர்ந்த பிறகு திரும்பிய அனுபவத்தை விவரித்தார்: “நாங்கள் திரும்பி வந்தபோது, நிலம் ஏற்கெனவே மாறியிருந்தது. சில இடங்கள் புதர்களால் மூடப்பட்டிருந்தன. சில எல்லைகள் மறைந்திருந்தன. சில சாலைகள் இல்லாமல் போயிருந்தன. நாங்கள் எல்லாவற்றையும் மீண்டும் கட்ட வேண்டியிருந்தது. அப்போது, சில பகுதிகளுக்குத் தொல்பொருள் மதிப்பு இருப்பதாகக் கூறி மக்கள் வந்தனர். நிச்சயமாக, வரலாறு முக்கியமானது என்பதை நாங்கள் புரிந்துகொள்கிறோம். ஆனால், பிழைக்கப் போராடும் ஒரு குடும்பத்தின் கண்ணோட்டத்தில், அது கவலையை உருவாக்குகிறது. உங்கள் வயல்களில் உங்களால் பயிரிட முடியுமா, உங்கள் பிள்ளைகள் நிலத்தை மரபுரிமையாகப் பெறுவார்களா, எதிர்காலத்தில் புதிய கட்டுப்பாடுகள் தோன்றுமா என்று நீங்கள் யோசிக்கத் தொடங்குகிறீர்கள். தொல்பொருள் ஆய்வு அந்தக் கவலைகளின் ஒரு பகுதியாகிறது.” இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது என்னவென்றால், தொல்பொருள் அறிவுக்கும் அன்றாடப் பாதுகாப்பின்மைக்கும் இடையிலான தொடர்புதான். தேசிய கண்ணோட்டத்தில், பாரம்பரியப் பாதுகாப்பு சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு நேர்மறையான விஷயமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் உள்ளூர் மட்டத்தில் அது பெரும்பாலும் வாழ்வாதாரம், உரிமை மற்றும் பிழைப்புத் தொடர்பான கேள்விகளுடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது.
தொல்பொருள் தலங்கள் விவசாய நிலங்களுடன் ஒன்றுசேர்ந்திருந்த பகுதிகளில் இந்தப் பதற்றம் குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. கிழக்கு மாகாணம் முழுவதும் பல இடங்களில், தொல்பொருள் ஆய்வுகள் நிலப்பரப்பை மாற்றியமைத்த சூழ்நிலைகளைப் பற்றி பதிலளித்தவர்கள் விவரித்தனர். நீண்ட காலமாக முதன்மையாக விவசாய நிலமாகவே பார்க்கப்பட்ட நிலம், வரலாற்று இடமாகப் புதிய அர்த்தங்களைப் பெற்றது. இதன் விளைவு மோதலாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை, ஆனால் நிச்சயமற்ற தன்மையாக இருந்தது. ஒரு கிராம சேவகர் விளக்கினார்: “ஒரு தலம் தொல்பொருள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகவும், உள்ளூர் மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கும் முக்கியமானதாகவும் இருக்க முடியும். அந்த யதார்த்தங்களைச் சமநிலைப்படுத்துவதற்கான வழிகளைக் கண்டுபிடிப்பதே சவாலாகும். பல நேரங்களில், உள்ளூர் மக்கள் தங்கள் பங்களிப்பு இல்லாமல் வரலாறு விவாதிக்கப்படுவதாக உணர்கிறார்கள். முடிவுகள் வேறு எங்கோ எடுக்கப்பட்டு, பின்னர் சமூகத்திற்குத் தெரிவிக்கப்படுகின்றன. அது அவநம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது.” எனவே, இந்தப் பிரச்சினை வெறுமனே பாதுகாப்பிற்கும் வளர்ச்சிக்கும் இடையிலான மோதல் மட்டுமல்ல. இது பங்கேற்பு மற்றும் அதிகாரம் பற்றியதுமாகும். ஒரு நிலப்பரப்பின் முக்கியத்துவத்தை வரையறுக்கும் உரிமை யாருக்கு உள்ளது? சமகாலத் தேவைகளுக்கு எதிராக வரலாற்று மதிப்பை எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்துவது என்பதை யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்? இந்தக் கேள்விகள்தான் போருக்குப் பிந்தைய தொல்பொருளியலின் மையத்தில் உள்ளன.
தொல்பொருள் தலையீட்டின் புவியியலை ஆராயும்போது, தொல்பொருளியலுக்கும் இறையாண்மைக்கும் இடையிலான உறவு குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. வடக்குக் கிழக்கு முழுவதும், முன்னர் தமிழ் அரசியல் கட்டுப்பாடு நிலவிய அல்லது போர்க்கால இடப்பெயர்ச்சியுடன் தொடர்புடைய பகுதிகளில்தான் தொல்பொருள் நடவடிக்கைகள் தீவிரமடைந்தன என்பதைப் பல சமூகங்கள் கவனித்தன. இந்தப் போக்கு ஒரு திட்டமிட்ட அரசியல் உத்தியைப் பிரதிபலிக்கிறதா அல்லது போருக்குப் பிந்தைய அணுகல் நடைமுறை யதார்த்தங்களைப் பிரதிபலிக்கிறதா என்பது விவாதத்திற்குரிய விஷயமாகும். இனவரைவியல் ரீதியாக முக்கியமானது என்னவென்றால், சமூகங்கள் இதை அடிக்கடி அர்த்தமுள்ளதாகவே கருதியிருந்தன. திருகோணமலையைச் சேர்ந்த ஓர் அரசியற் செயற்பாட்டாளர் இந்தக் கண்ணோட்டத்தைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “மக்கள் தொல்பொருள் ஆய்வு குறித்து தொழில்நுட்ப ரீதியான வாதங்களை முன்வைப்பதில்லை. பெரும்பாலான கிராமவாசிகள் அகழ்வாராய்ச்சி முறைகள் அல்லது கால நிர்ணய நுட்பங்கள் குறித்து விவாதிப்பதில்லை. அவர்கள் கவனிப்பது வடிவங்களைத்தான். ஆய்வுகள் எங்கு நடக்கின்றன, பாரம்பரியத் திட்டங்களுக்கு எங்கு நிதி கிடைக்கிறது, நினைவுச்சின்னங்கள் எங்கு தோன்றுகின்றன, நிறுவனங்களின் கவனம் எங்கு குவிந்துள்ளது என்பதை அவர்கள் கவனிக்கிறார்கள். காலப்போக்கில், மக்கள் இந்தக் கவனிப்புகளை நிலப்பரப்பு மற்றும் உரிமை குறித்த பரந்த கேள்விகளுடன் இணைக்கத் தொடங்குகிறார்கள். அரசின் நோக்கங்களை மக்கள் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தின் ஒரு பகுதியாக தொல்பொருள் ஆய்வு மாறுகிறது.” இந்தக் கண்ணோட்டம், தொல்பொருள் ஆய்வைப் புரிந்துகொள்வதில் மானிடவியலின் முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. பாரம்பரியத்தின் அரசியல் முக்கியத்துவம் அதிகாரபூர்வக் கொள்கையில் மட்டுமல்ல, சமூகங்கள் அதை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டு அனுபவிக்கின்றன என்பதிலும் அடங்கியுள்ளது.
தொல்லியல் புறநிலைத்தன்மை வாய்ந்ததாகத் தோன்றுவதால், அது ஒரு தனித்துவமான அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளது என்று பல பதிலளிப்பவர்களும் வலியுறுத்தினர். அரசியல் கூற்றுகள் விவாதிக்கப்படலாம். வரலாற்று விளக்கங்கள் கேள்விக்குட்படுத்தப்படலாம். இருப்பினும், தொல்லியல் சான்றுகள் பெரும்பாலும் அறிவியல் உண்மையின் சாயலைக் கொண்டுள்ளன. இவ்வாறு உணரப்படும் புறநிலைத்தன்மை, பொது விவாதங்களில் தொல்லியல் தலையீடுகளுக்குக் கணிசமான செல்வாக்கை அளிக்கிறது. யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் விளக்கினார்: “அரசியல்வாதிகள் கூற்றுகளை முன்வைக்கும்போது, அந்தக் கூற்றுகள் அரசியல் சார்ந்தவை என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள். தொல்லியல் வேறுபட்டது. தொல்லியல் நடுநிலையானதாகத் தோன்றுகிறது. அது அறிவியல்பூர்வமானதாகத் தோன்றுகிறது. அதன் காரணமாக, தொல்லியல் கண்டுபிடிப்புகள் பொது விவாதங்களில் பெரும்பாலும் பெரும் முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகின்றன. ஆயினும், தொல்லியல் ஒருபோதும் விளக்கத்திலிருந்து முற்றிலும் பிரிக்கப்படுவதில்லை. சான்றுகள் பொருள்சார்ந்தவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்தச் சான்றுகளுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ள அர்த்தங்கள் சமூகம் மற்றும் அரசியல் சார்ந்தவையாகவே இருக்கின்றன.” அவரது கருத்து, திறனாய்வுத் தொல்லியல் மற்றும் மானிடவியல் துறைகளில் உள்ள பரந்த விமர்சனங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது. பொருள்சார்ந்த சான்றுகள் விளக்கத்தை நீக்குவதில்லை. அது விளக்கம் நிகழும் களத்தை மட்டுமே மாற்றுகிறது.
பௌத்த மரபுரிமைத் தலங்கள் தொடர்பான விவாதங்களில் தொல்லியல் அதிகாரத்தின் அரசியல் குறிப்பாகத் தெளிவாக வெளிப்பட்டது. வடக்குக் கிழக்கு முழுவதும், பௌத்தத்துடன் தொடர்புடைய தொல்பொருள் எச்சங்கள் அரச மரபுரிமை விவரிப்புகளில் பெரும்பாலும் மைய இடங்களைப் பிடித்துள்ளன. இலங்கையில் பௌத்த நாகரிகத்தின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம் இத்தகைய வலியுறுத்தல் அடிக்கடி நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. ஆயினும், சில உள்ளூர் சமூகங்களுக்கு, இந்தத் தளங்களின் முக்கியத்துவம், வெவ்வேறு வரலாறுகள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுக் காட்டப்படுவது குறித்த கேள்விகளை எழுப்புகிறது. மன்னாரைச் சேர்ந்த ஓர் உள்ளூர் வரலாற்றாசிரியர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “இந்தப் பிராந்தியங்களில் உள்ள தொல்பொருள் பதிவுகள் நம்பமுடியாத அளவிற்குப் பன்முகத்தன்மை வாய்ந்தவை. அதில் பௌத்தத் தலங்கள், இந்துத் தலங்கள், இஸ்லாமியத் தலங்கள், கிறிஸ்தவத் தலங்கள், கொலனித்துவத் தலங்கள் மற்றும் பலவும் அடங்கும். பௌத்தப் பாரம்பரியம் பாதுகாக்கப்படுகிறதா என்பது கவலையல்ல. மற்ற வரலாறுகளும் அதே அளவிலான கவனத்தையும், பாதுகாப்பையும், நிறுவன அங்கீகாரத்தையும் பெறுகின்றனவா என்பதே கவலை. பாரம்பரியம், நிலப்பரப்பின் சிக்கலான தன்மையைப் பிரதிபலிக்க வேண்டுமே தவிர, அதை எளிமைப்படுத்தக் கூடாது.” இந்தக் கவலை ஒரு பரந்த பிரச்சினையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தொல்லியலுக்கும் வரலாற்றுப் பன்மைவாதத்திற்கும் இடையிலான உறவு. வடக்குக் கிழக்கின் தொல்பொருள் பதிவுகள் பல நூற்றாண்டுகளின் இடைவினைகள், இடப்பெயர்வு, வர்த்தகம், மத மாற்றம், கலாசாரப் பரிமாற்றம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆயினும், பாரம்பரிய விவரிப்புகள் பெரும்பாலும் ஒத்திசைவையும் தெளிவையும் நாடுகின்றன. தேசியவாதக் கட்டமைப்புகளுக்குள் சிக்கலான தன்மையைக் கையாள்வது கடினமாகிறது.
பத்தாண்டுகால களஆய்வானது பண்டைய வரலாறுக்கும் சமீபத்திய வரலாறுக்கும் இடையே மீண்டும் மீண்டும் நிலவும் ஒரு பதற்றத்தையும் வெளிப்படுத்தியது. தொல்பொருள் தலங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கவனத்தையும், உள்நாட்டுப் போருடன் தொடர்புடைய தலங்கள் ஒப்பீட்டளவில் புறக்கணிக்கப்பட்டதையும் சமூகங்கள் அடிக்கடி ஒப்பிட்டுப் பார்த்தன.
கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த ஒரு பாடசாலை ஆசிரியை இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “பண்டைய வரலாறு கவனமாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்படுகிறது. ஆனால், போரின் பல தடயங்கள் மறைந்து வருகின்றன. கட்டடங்கள் இடிக்கப்படுகின்றன. மயானங்கள் மாற்றியமைக்கப்படுகின்றன. போர்க்களங்கள் உருமாற்றப்படுகின்றன. கிராமங்கள் மீண்டும் கட்டப்படுகின்றன. அடுத்த தலைமுறையில், பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்ததை விட, ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்ததைப் பற்றி மக்கள் அதிகமாக அறிந்திருக்கக்கூடும்.” அவரது இந்தக் கருத்து ஒரு வியக்கத்தக்க முரண்பாட்டை எடுத்துக்காட்டுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய தொல்லியல் பெரும்பாலும் ஆழமான வரலாற்றுக் காலங்களில் கவனம் செலுத்துகிறது. அதே நேரத்தில் சமீபத்திய வரலாறுகள் அரசியல் ரீதியாக உணர்திறன் வாய்ந்தவையாகவோ, சர்ச்சைக்குரியவையாகவோ அல்லது அழிக்கப்படுவதற்கு ஆளாகக்கூடியவையாகவோ இருக்கின்றன. இது நினைவுகளில் ஒரு படிநிலையை உருவாக்குகிறது. இதில் சில கடந்த காலங்கள் நிறுவனமயமாக்கப்படுகின்றன மற்றவை நிச்சயமற்றவையாகவே இருக்கின்றன. ஒரு முன்னாள் மனிதாபிமானப் பணியாளர் இதே போன்ற ஒரு கவலையை வெளிப்படுத்தினார்: “நாம் இப்போது போரின் இடிபாடுகளைப் பாதுகாக்கத் தவறுவதால், எதிர்காலத் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் அவற்றை அகழ்வாராய்ச்சி செய்யக்கூடும். முரண்நகை என்னவென்றால், சமகால வரலாறு மறைந்து போக அனுமதிக்கும் அதே வேளையில், பண்டைய பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதில் நாம் மிகப்பெரிய வளங்களை முதலீடு செய்கிறோம். இவை இரண்டுமே இந்தப் பிராந்தியத்தின் கதையின் ஒரு பகுதியாகும்.” இந்தக் கருத்து, பாரம்பரியத்தின் கால அரசியல் குறித்த ஒரு பரந்த சிந்தனைக்கு வழிவகுக்கிறது. எந்தக் கடந்த காலங்கள் பாதுகாக்கப்படத் தகுதியானவை? எந்த வரலாறுகள் தேசிய அளவில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன? மேலும், அந்த முடிவுகளை யார் எடுக்கிறார்கள்?
அதே நேரத்தில், போருக்குப் பிந்தைய தொல்லியலை அரசின் அதிகாரத்தின் ஓர் எளிய கதையாகச் சுருக்கிவிடாமல் இருப்பது முக்கியம். களஆய்வு, தொல்லியல் நிறுவனங்களுக்குள்ளேயே கணிசமான பன்முகத்தன்மை இருப்பதைக் காட்டியது. பல தொல்லியலாளர்கள் அறிவியல் தரநிலைகள், பண்பாட்டுப் பாதுகாப்பு, தொழில்முறை நெறிமுறைகள் மீதான தங்கள் அர்ப்பணிப்பை வலியுறுத்தினர். தொல்லியல் பணிகள் பெரும்பாலும் அரசியல் கண்ணோட்டத்தின் வழியாக மட்டுமே விளக்கப்படுவதாகப் பலர் தங்கள் விரக்தியை வெளிப்படுத்தினர். கிழக்கு மாகாணத்தில் பணிபுரியும் ஒரு தொல்லியலாளர் விளக்கினார்: “தொல்லியலாளர்கள் பெரும்பாலும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு இடையில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். உள்ளூர் சமூகங்கள் எங்களை அரசின் பிரதிநிதிகளாகக் கருதலாம். அரசியல்வாதிகள் தொல்லியலைத் தேசியவாதக் கதையாடல்களுக்குப் பயனுள்ளதாகக் கருதலாம். சர்வதேச அமைப்புகள், நல்லிணக்கத்திற்குத் தொல்லியல் பங்களிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். ஆயினும், தொல்லியல் பதிவைப் புரிந்துகொண்டு பாதுகாப்பதே எங்கள் முதன்மைப் பொறுப்பாகும். சவால் என்னவென்றால், தொல்லியல் ஒருபோதும் அரசியல் வெற்றிடத்தில் இயங்குவதில்லை.” அவரது கருத்து, தொல்லியல் நடைமுறையே பன்முகத்தன்மை கொண்டது என்பதற்கான ஒரு முக்கியமான நினைவூட்டலாக அமைகிறது. தொல்லியலாளர்கள் வெறுமனே அரசின் அதிகாரத்தின் முகவர்கள் அல்ல. அவர்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் அழுத்தங்கள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட சிக்கலான நிறுவனச் சூழல்களுக்குள் இயங்குகிறார்கள். இருப்பினும், பரந்த இனவரைவியல் சித்திரம் தெளிவாகவே உள்ளது. போருக்குப் பிந்தைய வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில், தொல்லியல் என்பது இறையாண்மை, நிலப்பரப்பு, நினைவகம் மற்றும் ஆளுகை தொடர்பான கேள்விகளுடன் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. அகழ்வாராய்ச்சிகள் நடுநிலையான நிலங்களில் நடைபெறுவதில்லை. அவை போர், இடப்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல், உரிமைப் போராட்டங்கள் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகளுக்குள் நடைபெறுகின்றன. பாரம்பரியத் தலங்கள், இந்த நிலத்திற்கு யார் சொந்தம், யாருடைய வரலாறுகள் முக்கியமானவை, ஒரு தேசம் எவ்வாறு கற்பனை செய்யப்பட வேண்டும் என்பது பற்றிய பெரிய விவாதங்களின் ஒரு பகுதியாக மாறுகின்றன.
தொல்லியல் ஒரே நேரத்தில் கல்விப்புலமாகவும், நிர்வாகமாகவும், நினைவாற்றல் பணியாகவும், மற்றும் இடஞ்சார்ந்த அரசியலாகவும் செயல்படுகிறது. அது பண்டைய எச்சங்களை வெளிக்கொணரும் அதே வேளையில் சமகால யதார்த்தங்களை வடிவமைக்கிறது. அது வரலாற்றைப் பாதுகாக்கும் அதே வேளையில் புதிய அதிகார வடிவங்களையும் உருவாக்குகிறது. அது கடந்த காலத்தை ஆவணப்படுத்தும் அதே வேளையில் நிகழ்காலத்தின் ஆளுகையிலும் பங்கேற்கிறது. இந்த அர்த்தத்தில், போருக்குப் பிந்தைய தொல்லியல் என்பது வெறும் அகழ்வாராய்ச்சியைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. அது இறையாண்மையையே புனரமைப்பதாகும். ஆய்வுகள், பாதுகாப்புத் திட்டங்கள், பாரம்பரிய அங்கீகாரங்கள் மற்றும் வரலாற்று விவரிப்புகள் மூலம், தொல்லியல் ஒரு நிலப்பரப்பை தேசத்துடன் குறியீட்டு ரீதியாக ஒருங்கிணைக்கப் பங்களிக்கிறது. நிலப்பரப்பு என்பது ஆளப்படும் இடமாக மட்டுமல்லாமல், வரலாற்று இடமாகவும் மாறுகிறது. பண்டைய இடிபாடுகள் உரிமையுணர்வின் சான்றுகளாகின்றன. பாரம்பரியம் என்பது சட்டபூர்வமான அங்கீகாரத்திற்கான ஒரு கருவியாகிறது. அகழ்வாராய்ச்சி என்பது இறையாண்மையை உருவப்படுத்தி, புலப்படும்படி செய்வதற்கான ஒரு வழியாகிறது.
புனித நிலப்பரப்புகளும் பௌத்த மரபும்
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் தொல்லியலுக்கும் பௌத்தத்திற்கும் இடையிலான உறவை, பண்டைய தலங்களைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியாது. மாறாக, வரலாற்றைப் பற்றிய குறிப்பிட்ட புரிதல்கள் நிலப்பரப்பிற்குள் நிறுவனமயமாக்கப்படும் ஒரு பொறிமுறையாகவே தொல்லியல் பெரும்பாலும் செயல்படுகிறது. வடக்குக் கிழக்கில், இந்தச் செயல்முறை குறிப்பிடத்தக்க சர்ச்சையை உருவாக்கியுள்ளது. ஏனெனில், தொல்லியல் தலையீடுகள் இன அடையாளம், பிராந்திய அதிகாரம், நில உரிமை, போருக்குப் பிந்தைய ஆட்சிமுறை தொடர்பான கேள்விகளுடன் அடிக்கடி ஒன்றிணைகின்றன. இந்தப் பகுதிகளில் பௌத்த தொல்பொருள் எச்சங்கள் உள்ளனவா என்பது மட்டுமல்ல பிரச்சினை – அவை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உள்ளன – மாறாக, அந்த எச்சங்கள் சமகால அரசியல் திட்டங்களுக்குள் எவ்வாறு விளக்கப்படுகின்றன, அணிதிரட்டப்படுகின்றன, உட்பொதிக்கப்படுகின்றன என்பதே பிரச்சினையாகும். போர் முடிவடைவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, தொல்லியல் எவ்வாறு சிங்கள-பௌத்த தேசியவாதத்துடன் பின்னிப் பிணைந்தது என்பதை பல அறிஞர்கள் ஆய்வு செய்துள்ளனர். கணநாத் ஒபயசேகர (Gananath Obeyesekere), எஸ்.ஜே. தம்பையா (S.J. Tambiah), எச்.எல். செனவிரத்ன (H.L. Seneviratne), ஸ்டீவன் கெம்பர் (Steven Kemper), ஜொனாதன் ஸ்பென்சர் (Jonathan Spencer) போன்ற அறிஞர்கள், இலங்கை தேசிய-அரசின் மேலாதிக்க விவரிப்புகளுக்குள் பௌத்த வரலாறு ஒரு சிறப்புமிக்க இடத்தைப் பிடித்துள்ளது என்பதை நிரூபித்துள்ளனர். தொல்பொருள் ஆய்வு இந்தச் சிறப்புரிமைக்கு பங்களிக்கிறது. ஏனெனில் அது பண்டைய பௌத்த அரசுகளுக்கும் நவீன அரசுக்கும் இடையிலான வரலாற்றுத் தொடர்ச்சிக்கான பொருள்சார் சான்றுகளை வழங்குவதாகத் தெரிகிறது. போருக்குப் பிந்தைய காலம் இந்த இயக்கவியலைத் தீவிரப்படுத்தியது. ஏனெனில் முன்னர் முழுமையான அரச கட்டுப்பாட்டிற்கு வெளியே இருந்த பகுதிகள் தொல்பொருள் ஆய்வு நிறுவனங்களுக்குப் புதிதாக அணுகக்கூடியவையாக மாறின. போரின் போது பெருமளவில் இராணுவமயமாக்கப்பட்ட பகுதிகள் திடீரென தொல்பொருள் ஆய்வு ஆர்வத்திற்குரிய தலங்களாகவும், பாதுகாப்பு முயற்சிகளாகவும், மற்றும் பாரம்பரியத் தலையீடுகளாகவும் மாறின. இந்தத் திட்டங்களில் பல பாரம்பரியப் பாதுகாப்பின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்டிருந்தாலும், உள்ளூர் சமூகங்கள் பெரும்பாலும் போருக்குப் பிந்தைய அரச விரிவாக்கத்தின் பரந்த சூழலின் மூலமே அவற்றை விளக்கின.
அடிக்கடி விவாதிக்கப்படும் எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்று, முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் உள்ள குருந்தூர்மலை பகுதியில் தொல்பொருள் மற்றும் மத ரீதியான வளர்ச்சிகளைச் சுற்றியுள்ள சர்ச்சையாகும். இந்தத் தலம், ஒரு பண்டைய பௌத்த மடாலயத்துடன் தொடர்புடைய தொல்பொருள் எச்சங்களைக் கொண்டுள்ளது என்றும் இந்தத் தலம் இலங்கையின் பௌத்தப் பாரம்பரியத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக விளங்குவதாகவும், எனவே அது பாதுகாப்பிற்கும் புனரமைப்பிற்கும் தகுதியானது என்றும் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்களும் பௌத்த அமைப்புகளும் வாதிட்டு வருகின்றனர். இருப்பினும், பல தமிழ்க் குடியிருப்பாளர்களைப் பொறுத்தவரை, இந்த சர்ச்சை ஒருபோதும் தொல்பொருள் ஆய்வு சார்ந்ததாக மட்டுமே இருந்ததில்லை. உள்ளூர்வாசி ஒருவர் விளக்கினார்: “நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு இங்கு ஒரு பௌத்த மடாலயம் இருந்திருக்கலாம் என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள். அது மட்டுமே கருத்து வேறுபாட்டின் முக்கிய காரணம் அல்ல. சமகால அரசியல் யதார்த்தங்களை உருவாக்குவதற்காகத் தொல்லியல் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதே கவலையாக உள்ளது. புனரமைப்பு முயற்சிகளில் ஏன் புதிய மத உட்கட்டமைப்புகள் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றன. ஏன் இராணுவ ஈடுபாடு உள்ளது. மற்றும் ஏன் முடிவெடுக்கும் செயல்முறையிலிருந்து உள்ளூர் சமூகங்கள் பெரும்பாலும் விலக்கப்படுகின்றன என்று மக்கள் கேட்கிறார்கள். இந்த விவாதம் கடந்த காலத்தைப் பற்றியதாக இல்லாமல், கடந்த காலத்தின் மூலம் எத்தகைய எதிர்காலம் உருவாக்கப்படுகிறது என்பதைப் பற்றியதாக மாறுகிறது.” ஒரு பௌத்தத் தலம் இருந்ததா என்பது குருந்தூர்மலையை மானிடவியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக ஆக்குவதில்லை. மாறாக, இறையாண்மை, பிராந்திய அதிகாரம் குறித்த சமகாலக் கேள்விகளுடன் தொல்லியல் விளக்கம் எவ்வாறு பின்னிப் பிணைந்துள்ளது என்பதையே அது வெளிப்படுத்துகிறது.
திருகோணமலை மாவட்டத்தின் பல பகுதிகளிலும் இதே போன்ற ஓர் இயக்கவியலைக் காண முடிகிறது. திருகோணமலை வரலாற்று ரீதியாக பௌத்த, இந்து, முஸ்லிம் மற்றும் கிறிஸ்தவ வரலாறுகள் ஒன்றிணையும் ஒரு பல மத மற்றும் பல இனப் பகுதியாக இருந்து வருகிறது. ஆயினும், தொல்லியல் விவரிப்புகள் பெரும்பாலும் பௌத்தர்களின் இருப்பின் தொன்மையை நிரூபிப்பதில் கவனம் செலுத்தியுள்ளன. திருகோணமலையைச் சேர்ந்த ஒரு பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “இந்தப் பிராந்தியத்தில் பௌத்த மதத்தின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை எந்தவொரு தீவிரமான வரலாற்றாசிரியரும் மறுக்க மாட்டார். பிரச்சனை என்னவென்றால், தொல்பொருள் சான்றுகள் பெரும்பாலும் உரிமை கோரும் அரசியல் விவரிப்புகளாக உருமாற்றப்படுகின்றன. வரலாற்று இருப்பு என்பது பிராந்திய உரிமையாக மாறுகிறது. அது நிகழ்ந்தவுடன், தொல்பொருள் ஆய்வு வரலாறாகச் செயல்படுவதை நிறுத்திவிட்டு, அரசியலாகச் செயல்படத் தொடங்குகிறது.” இந்தக் கருத்து ஒரு முக்கியமான பகுப்பாய்வு வேறுபாட்டை எடுத்துக்காட்டுகிறது. தொல்பொருள் சான்றுகள் வரலாற்று இருப்பை நிரூபிக்கின்றன. அது தற்கால அரசியல் கோரிக்கைகளைத் தானாகவே தீர்மானிப்பதில்லை. ஆயினும், தேசியவாத உரையாடல்களில், இவ்விரண்டும் அடிக்கடி குழப்பப்படுகின்றன. தொல்பொருள் கண்டுபிடிப்புகளுடன் புதிய மதக் கட்டமைப்புகளும் கட்டப்படும்போது இந்தப் பிரச்சினை குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒரு முன்னாள் உள்ளாட்சி அதிகாரி விளக்கினார்: “ஒரு தொல்பொருள் தலமாகத் தொடங்குவது சில சமயங்களில் மிகப் பெரிய ஒன்றாக உருவாகிறது. அந்தத் தலம் ஒரு புனித யாத்திரைத் தலமாக மாறுகிறது. புதிய சாலைகள் அமைக்கப்படுகின்றன. மதக் கட்டமைப்புகள் தோன்றுகின்றன. நிர்வாகத்தின் கவனம் அதிகரிக்கிறது. காலப்போக்கில், முழு நிலப்பரப்பும் ஒரு வேறுபட்ட அர்த்தத்தைப் பெறுகிறது. உள்ளூர் மக்கள் இந்த மாற்றங்களைக் கவனித்து, அவற்றை பரந்த பிராந்திய மாற்றங்களின் ஒரு பகுதியாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.”
மானிடவியல் ரீதியாக, இங்கு முக்கியமானது புனித புவியியலின் உருவாக்கம் ஆகும். தொல்பொருள் ஆய்வு ஒரு தலத்தை அடையாளம் காட்டுகிறது. மத நிறுவனங்கள் அதைப் புனிதப்படுத்துகின்றன. அரசு நிறுவனங்கள் அதைப் பாதுகாக்கின்றன. இந்த செயல்முறைகள் ஒன்றிணைந்து, சாதாரண இடத்தை தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடமாக மாற்றுகின்றன. கிழக்கு மாகாணம் மற்றொரு வெளிப்படுத்தும் உதாரணத்தை வழங்குகிறது. தீகவாபி போன்ற பகுதிகளில் உள்ள பல தொல்பொருள் தகராறுகள், பௌத்த பாரம்பரியத்திற்கும் சமகால நில அரசியலுக்கும் இடையிலான சிக்கலான உறவை எடுத்துக்காட்டியுள்ளன. பௌத்த வரலாற்று விவரிப்புகள் மற்றும் புனித யாத்திரை மரபுகளில் தீகவாபி ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. தொல்பொருள் சான்றுகள், மத இலக்கியங்கள், அரசின் அங்கீகாரம் ஆகியவற்றின் மூலம் இந்தத் தலத்தின் முக்கியத்துவம் வலுப்படுத்தப்படுகிறது. இருப்பினும், பாரம்பரியப் பாதுகாப்பு நில அணுகல் மற்றும் நிர்வாகத்தை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பது குறித்து உள்ளூர் தமிழ், முஸ்லிம் சமூகங்கள் அடிக்கடி கவலைகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளன.
ஒரு சமூகத் தலைவர் குறிப்பிட்டார்: “தீகவாபி முக்கியமானதா என்பது பிரச்சினை அல்ல. அது வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். பாரம்பரியப் பாதுகாப்பு என்பது, உள்ளூர் சமூகங்கள் நிலத்தின் மீதும் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தின் மீதும் தங்கள் செல்வாக்கை இழக்கச் செய்யும் ஒரு கருவியாக மாறிவிடுமோ என்பதுதான் கவலை. பாரம்பரியம் வரலாற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டுமே தவிர, மக்களை ஓரங்கட்டக் கூடாது.” இத்தகைய கவலைகள், தொல்லியல் என்பது வெறும் ஒரு கல்விசார் முயற்சியாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு வகையான இடஞ்சார்ந்த ஆளுகையாகவும் உணரப்படுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.
தொல்லியலுக்கும் பௌத்த மேலாதிக்கத்திற்கும் இடையிலான உறவு, வரலாற்று விவரிப்பு மட்டத்திலும் செயல்படுகிறது. வடக்குக் கிழக்கின் தொல்லியல் பதிவுகள் அசாதாரணமான பன்முகத்தன்மை கொண்டவை. அதில் பௌத்தக் குடியிருப்புகள், இந்து கோயில்கள், இஸ்லாமிய வர்த்தக வலைப்பின்னல்கள், கொலனித்துவ சந்திப்புகள், கடல்வழிப் பரிமாற்றங்கள், இடப்பெயர்வு, தொடர்புகளின் சிக்கலான வடிவங்கள் ஆகியவற்றிற்கான சான்றுகள் உள்ளன. ஆயினும்கூட, அதிகாரபூர்வ பாரம்பரிய விவரிப்புகள் பெரும்பாலும் பௌத்தத் தலங்களைத் தேசிய வரலாற்றின் அடையாளங்களாக முன்னுரிமைப்படுத்துகின்றன. யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு வரலாற்றாசிரியர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “தொல்பொருள் நிலப்பரப்பு பன்மைத்தன்மை வாய்ந்தது. ஆனால் மரபுசார் நிலப்பரப்பு பெரும்பாலும் ஒருமைத்தன்மை வாய்ந்ததாகிவிடுகிறது. சில வரலாறுகள் நிறுவன ரீதியான கவனத்தைப் பெறுகின்றன, மற்றவை புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. இதன் விளைவு, மாற்று வரலாறுகள் அழிக்கப்படுவது மட்டுமல்ல, மாறாக அவை தேசிய கதையாடலுக்குள் கீழ்ப்படுத்தப்படுகின்றன.” இந்தச் சமச்சீரற்ற தன்மையைத்தான் பல விமர்சன மரபுசார் அறிஞர்கள் மேலாதிக்கம் என்று விவரிக்கின்றனர். மேலாதிக்கம் என்பது எல்லா மாற்றுகளையும் ஒடுக்குவதைக் கோருவதில்லை. மாறாக, அது ஒரு கதையாடலை இயல்பானதாகவும், இயற்கையானதாகவும், அதிகாரபூர்வமானதாகவும் நிலைநிறுத்துவதையும், மற்ற கதையாடல்களை இரண்டாம் நிலையாக மாற்றுவதையும் உள்ளடக்கியது.
அன்டோனியோ கிராம்சியின் (Antonio Gramsci) மேலாதிக்கம் குறித்த கருத்து இங்கு குறிப்பாகப் பயனுள்ளது. மேலாதிக்கம் முதன்மையாக வற்புறுத்தலின் மூலம் செயல்படுவதில்லை. மாறாகப் பண்பாட்டு அதிகாரத்தின் மூலம் செயல்படுகிறது. வரலாற்றைப் பற்றிய சில புரிதல்கள் பொது அறிவாக மாறுகின்றன. தொல்பொருள் ஆய்வு, புறநிலைத்தன்மை வாய்ந்ததாகவும் அரசியல் சார்பற்றதாகவும் தோன்றும் பொருள்சார் சான்றுகளை வழங்குவதன் மூலம் இந்தச் செயல்முறைக்குப் பங்களிக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், தொல்பொருள் கதையாடல்கள் பெரும்பாலும் துல்லியமாக இந்த அதிகாரத்தைப் பெறுகின்றன. பண்டைய பௌத்தத் தலங்கள் தேசிய தொடர்ச்சியின் சின்னங்களாக மாறுகின்றன. அவற்றைப் பாதுகாப்பது வெளிப்படையாகவே சட்டபூர்வமானதாகத் தோன்றுகிறது. ஆயினும், பாதுகாப்பின் பரந்த அரசியல் தாக்கங்கள் பெரும்பாலும் குறைவாகவே புலப்படுகின்றன. வடக்கில் பாரம்பரியப் பிரச்சினைகளில் பணியாற்றும் ஓர் ஆய்வாளர் விளக்கினார்: “தொல்லியல் அரிதாகவே நேரடி ஆதிக்கத்தின் மூலம் செயல்படுகிறது. அதன் சக்தி, அரசியல் சார்பற்றதாகத் தோன்றுவதிலிருந்து வருகிறது. ஒரு தலம் பாரம்பரியத் தலமாக வகைப்படுத்தப்பட்டவுடன், நிலம், அணுகல், பாதுகாப்பு, மேம்பாடு தொடர்பான முடிவுகள் அரசியல் சார்ந்தவையாக இல்லாமல் தொழில்நுட்பம் சார்ந்தவையாகத் தோன்றுகின்றன. ஆனால் இந்த முடிவுகள் உள்ளூர் சமூகங்களுக்கு ஆழமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும்.” இக்கருத்து, அதிகாரம் என்பது அறிவின் மூலம் செயல்படுகிறது என்ற மைக்கேல் ஃபூக்கோவின் புரிதலுடன் ஒத்துப்போகிறது. தொல்லியல் நிபுணத்துவம் நிலப்பரப்பை வெறுமனே விவரிப்பதில்லை. அது அதை ஒழுங்கமைக்கவும் நிர்வகிக்கவும் உதவுகிறது.
பௌத்த மேலாதிக்கத்தின் மற்றொரு பரிமாணம் கல்வி மற்றும் நினைவுச் சடங்குகள் மூலம் வெளிப்படுகிறது. தொல்லியல் தலங்கள் பள்ளிப் பாடத்திட்டங்கள், சுற்றுலாப் பிரசாரங்கள், அருங்காட்சியகக் கண்காட்சிகள், பொது வரலாற்றுத் திட்டங்களில் இணைக்கப்படுகின்றன. இந்த வழிமுறைகள் மூலம், சில வரலாற்று விவரிப்புகள் தலைமுறைகள் கடந்து நிறுவனமயமாக்கப்படுகின்றன. கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த ஓர் ஆசிரியர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “மாணவர்கள் பண்டைய பௌத்த இராஜ்ஜியங்கள் மற்றும் நினைவுச்சின்னங்களைப் பற்றி மிக விரிவாகக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இந்தப் பகுதிகளின் சிக்கலான பன்முகப் பண்பாட்டு வரலாறுகள் குறித்து மிகக் குறைவாகவே விவாதிக்கப்படுகிறது. பௌத்த வரலாற்றை ஒதுக்கிவிட வேண்டும் என்பது பிரச்சினையல்ல. மற்ற வரலாறுகளுக்கும் அதே அளவிலான கவனம் கிடைக்கிறதா என்பதே பிரச்சினை.” ஆகவே, பௌத்தப் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டுமா என்பது கேள்வியல்ல. மிகச் சில பதிலளிப்பாளர்களே பாதுகாப்பிற்கு எதிராக வாதிட்டனர். மாறாக, பார்வை, அதிகாரம் மற்றும் நிறுவன அங்கீகாரம் ஆகியவற்றின் சமமற்ற பங்கீடு குறித்ததே இந்தப் பிரச்சினை. தொல்லியலை ஒரு கல்விசார் நடைமுறையாகவும், ஓர் அரசியல் கருவியாகவும் உள்ளூர் சமூகங்கள் அடிக்கடி வேறுபடுத்திப் பார்க்கின்றன என்பதை இனவரைவியல் சான்றுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பல பதிலளிப்பாளர்கள் தொல்லியல் ஆராய்ச்சிக்கு ஆதரவு தெரிவித்த அதேவேளையில், தேசியவாதத் திட்டங்களுக்குள் தொல்லியல் கண்டுபிடிப்புகள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதையும் விமர்சித்தனர்.
முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு முதியவர் இந்த வேறுபாட்டை அழகாகச் சுருக்கமாகக் கூறினார்: “வரலாறு அனைவருக்கும் சொந்தமானது. அந்த வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள தொல்லியல் நமக்கு உதவ வேண்டும். வரலாறு, கடந்த காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு வழியாக இருப்பதை நிறுத்தி, நிகழ்காலத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு வழியாக மாறும்போது சிக்கல்கள் எழுகின்றன. அப்போது தொல்லியல் என்பது இனி ஒரு கல்விப் புலமையாகத் தோன்றுவதில்லை. அது ஓர் அரசாட்சியாகத் தோன்றுகிறது.” அவரது கூற்று இந்தப் பகுதியின் மையவாதத்தைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் தொல்லியலின் அரசியல் முக்கியத்துவம் முதன்மையாக அகழ்வாராய்ச்சியில் மட்டும் இல்லை, மாறாக அது இறையாண்மை, பிராந்திய உரிமை, தேசிய அடையாளம் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்படும் விதங்களில்தான் உள்ளது. பௌத்த மரபு இந்தச் செயல்முறைகளுக்கான ஒரு குறிப்பான சக்திவாய்ந்த ஊடகமாகச் செயல்படுகிறது, ஏனெனில் அது வரலாற்று ஆழம், மத அங்கீகாரம், அரச அதிகாரம் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைக்கிறது. இதன் விளைவாக, தொல்லியல் பெரும்பாலும் உரிமை மற்றும் அரசியல் சமூகம் தொடர்பான பரந்த போராட்டங்கள் அரங்கேறும் ஒரு களமாக மாறுகிறது. பண்டைய இடிபாடுகள் நாகரிகத் தொடர்ச்சியின் சான்றுகளாகின்றன. புனித நிலப்பரப்புகள் தேசிய நிலப்பரப்புகளாகின்றன. மரபு என்பது பிராந்தியமாகிறது. மேலும் இந்த மாற்றங்களின் மூலம், போருக்குப் பிந்தைய அரசு, கடந்த காலத்தின் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, சர்ச்சைக்குரிய வெளியில் தன்னை மீண்டும் நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறது.
தொடரும்.
