ஈழத்துக் காந்தீயம்: தத்துவம், வரலாறு, சமூக மாற்றம்

காந்தீயம் – தத்துவத்திலிருந்து சமூக இயக்கமாக

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வது என்பது மகாத்மா காந்தியின் தத்துவங்கள் இலங்கையின் வடக்கு–கிழக்குத் தமிழ்ச் சமூகத்தில் எவ்வாறு செல்வாக்குச் செலுத்தின என்பதை மட்டும் ஆராய்வதாக அமையாது. இது, அரசியல் உரிமைகள், சமூக நீதி, பொருளாதாரச் சுயநிறைவு, மனிதக் கண்ணியம், தமிழ் தேசிய அடையாளம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று எவ்வாறு தொடர்புபடுகின்றன என்பதை விளக்கும் வரலாற்றுப் பரிணாமமாகும். குறிப்பாக, இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் உருவான மாணவர், இளைஞர் அரசியல் மறுமலர்ச்சியிலிருந்து, 1970களின் இறுதியிலும் 1980களின் தொடக்கத்திலும் வடக்கு–கிழக்கில் உருவெடுத்த காந்தீய இயக்கம் வரையிலான பரிணாமம், ஈழத் தமிழர் சமூகத்தின் அரசியல், சமூக வரலாற்றில் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது.

ஈழத்துக் காந்தீயம் மகாத்மா காந்தியின் அகிம்சை, சத்தியம், சுயசார்பு, கிராம சுயராஜ்யம், உழைப்பின் கண்ணியம், சமூக நீதிக் கொள்கைகளால் ஊக்கமடைந்தாலும், அது இந்தியக் காந்தியத்தின் நேரடிப் பிரதியாக இல்லை. இது, இலங்கைத் தமிழர்கள் எதிர்கொண்ட அரசியல் ஒடுக்குமுறை, மொழி, கல்வி உரிமைப் பிரச்சினைகள், சாதியச் சமத்துவமின்மை, பொருளாதாரப் பின்தங்கல், நிலமின்மை, இனவன்முறை, இடப்பெயர்வு, பாதுகாப்பின்மை போன்ற சூழல்களுக்குப் பதிலளிக்கும் உள்ளூர்மயமான சமூக அபிவிருத்தி இயக்கமாக உருவெடுத்தது.

இந்த இயக்கத்தை வெறும் சமூக சேவை அமைப்பாகவோ, அகதிகளுக்கான நிவாரண நடவடிக்கையாகவோ பார்க்கும்போது அதன் வரலாற்று முக்கியத்துவம் குறைக்கப்படுகிறது. அதன் செயல்பாடுகள் மனித வள மேம்பாடு, கிராமியப் பொருளாதாரம், விவசாயம், கூட்டுறவு, கல்வி, பாலர் பாடசாலைகள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் நலன், இளைஞர் பங்கேற்பு, சமூக அமைப்பாக்கம், மக்கள் அதிகாரமளித்தல் உள்ளிட்ட பல துறைகளை உள்ளடக்கியிருந்தன.

இதன் அடிப்படையில், ஈழத்துக் காந்தீயத்தை மாற்று சமூக–பொருளாதார அபிவிருத்தி மாதிரியாகவும், அரசியல் உரிமைகளுக்கான போராட்டத்துடன் சமூக மறுகட்டமைப்பை இணைக்கும் வரலாற்று இயக்கமாகவும் பார்க்கலாம்.

காந்தியின் வருகையும் ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தில் காந்தியச் சிந்தனையின் விதைப்பும்

இலங்கையின் வடபகுதியில் காந்தியச் சிந்தனைகள் பரவுவதற்கான முக்கிய வரலாற்றுப் பின்னணி, இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் ஏற்பட்ட தமிழ் அறிவுசார், இளைஞர் அரசியல் மறுமலர்ச்சியாகும். பிரித்தானிய ஆட்சியில் கல்வி வளர்ச்சி பெற்ற யாழ்ப்பாணத்தில், புதிய கல்வியறிவு பெற்ற இளைஞர்களும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரும் உருவாகினர். இந்திய விடுதலை இயக்கம், சுதேசி இயக்கம், தேசிய கல்வி, அகிம்சை, சமூக சீர்திருத்தம் ஆகியவை இளைஞர்களிடையே புதிய அரசியல் விழிப்புணர்வை உருவாக்கின.

1924ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாண மாணவர் காங்கிரஸ் (Jaffna Students’ Congress) உருவாக்கப்பட்டது. 1926ஆம் ஆண்டு இது யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸ் (Jaffna Youth Congress) என மாற்றப்பட்டது. இந்த அமைப்பு மாணவர்களின் அரசியல் அமைப்பாக மட்டுமல்லாமல், இலங்கையின் முழு சுதந்திரம், தேசிய ஒற்றுமை, சமூக சீர்திருத்தம், சாதிய ஒழிப்பு, கல்வி மறுமலர்ச்சி, இளைஞர் அரசியல் பங்கேற்பை ஒருங்கிணைத்த இயக்கமாக வளர்ந்தது. அது தமிழ் இன அடிப்படையிலான அரசியல் அமைப்பாக மட்டும் செயல்படவில்லை. மாறாக, சிங்களவர், தமிழர், முஸ்லிம்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து மக்களும் ஒன்றிணைந்து காலனித்துவ ஆட்சியிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும் என்ற இலங்கைத் தேசிய ஒற்றுமை நோக்கத்தையும் முன்னிறுத்தியது. மதம், மொழி, சாதி ஆகிய வேறுபாடுகளைக் கடந்து அரசியல் சுதந்திரத்தையும் சமூக மறுமலர்ச்சியையும் உருவாக்க வேண்டும் என்ற அதன் நோக்கம் காந்தியச் சிந்தனையுடன் நெருங்கிய தொடர்பைக் கொண்டிருந்தது.

1927 நவம்பர் 27ஆம் திகதி மகாத்மா காந்தி யாழ்ப்பாணத்திற்கு வருகை தந்தார். யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸின் அழைப்பில் நடைபெற்ற இந்த வருகை, வட இலங்கை இளைஞர்களின் அரசியல், சமூக விழிப்புணர்வில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. காந்தி பாடசாலைகள், கிராமங்கள், பொதுக் கூட்டங்களில் பங்கேற்றார். அவருடன் இந்திய விடுதலை இயக்கத்தின் முக்கிய தலைவர்களும் வந்தனர்.

காந்தியின் வருகையை ஒரு தனிப்பட்ட வரலாற்று நிகழ்வாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. இதனை அகிம்சை, சுயநிறைவு, சமூக சேவை, தேசிய ஒற்றுமை, மக்கள் பங்கேற்பு ஆகிய கருத்துகளை யாழ்ப்பாண இளைஞர்களின் அரசியல் சிந்தனையுடன் நேரடியாக இணைத்த முக்கிய சந்திப்பாகக் கருத வேண்டும்.

யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸ்: அரசியல் சுதந்திரத்தையும் சமூக சீர்திருத்தத்தையும் இணைத்த இயக்கம்

யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸின் வளர்ச்சியில் ஹன்டி பேரின்பநாயகம், ஜே.வி. செல்லையா உள்ளிட்ட கல்வியாளர்கள், ஆசிரியர்கள், சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள் முக்கிய பங்கு வகித்தனர்.

ஹன்டி பேரின்பநாயகம் காந்தியச் சிந்தனைகளால் ஈர்க்கப்பட்ட கல்வியாளராகவும், சமூகச் சீர்திருத்தவாதியாகவும், அரசியல் செயற்பாட்டாளராகவும் செயல்பட்டார். அவர் இளைஞர்களிடையே அரசியல் விழிப்புணர்வையும் சமூகப் பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்க முக்கிய பங்கு வகித்தார். சாதியப் பாகுபாடுகளுக்கு எதிர்ப்பு, தேசிய கல்வி, சமூக ஒற்றுமை, முழுமையான சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவு ஆகியவை அவரது அரசியல் அணுகுமுறையின் முக்கிய அம்சங்களாகும்.

1929ஆம் ஆண்டு இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் பூரண சுயராஜ்யக் கோரிக்கையின் தாக்கம் யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸிலும் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தது. டொமினியன் அந்தஸ்தை விட முழுமையான அரசியல் சுதந்திரமே இலங்கையின் இலக்காக இருக்க வேண்டும் என்ற நிலைப்பாடு வலுவடைந்தது. டொனமூர் அரசியலமைப்பின் கீழ் நடைபெற்ற தேர்தலைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்ற இளைஞர் காங்கிரஸின் முடிவு அதன் அரசியல் வரலாற்றில் முக்கியமான திருப்பமாக அமைந்தது. காலனித்துவ ஆட்சியின் அடிப்படை அதிகார அமைப்பை மாற்றாமல் தேர்தலில் பங்கேற்பது உண்மையான சுதந்திரத்தை உருவாக்காது என்பதே அந்த நிலைப்பாட்டின் அடிப்படை. இந்தப் புறக்கணிப்பின் அரசியல் விளைவுகள் குறித்து பின்னர் பல்வேறு விமர்சனங்களும் எழுந்தன. குறிப்பாக, தேர்தலில் பங்கேற்காததன் மூலம் யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களின் பிரதிநிதித்துவம் பாதிக்கப்பட்டதாகவும் வரலாற்று ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன (Russell, 1982).

இயக்கத்தின் மற்றொரு முக்கிய அம்சம் சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான சமூக மறுமலர்ச்சியாகும். அரசியல் சுதந்திரம் என்பது காலனித்துவ ஆட்சியிலிருந்து விடுபடுவதோடு மட்டுமல்லாமல், சமூகத்திற்குள் நிலவும் சமத்துவமின்மைகளையும் ஒழிக்க வேண்டும் என்ற கருத்தும் அதன் முற்போக்கான அரசியல் மரபில் இடம்பெற்றது. யாழ்ப்பாணத் தமிழ்ச் சமூகத்தில் சாதி அடிப்படையிலான கல்வி, சமூக உறவுகள், பொதுவிட அணுகல், அரசியல் பிரதிநிதித்துவ வேறுபாடுகள் நீண்ட காலமாக நிலவின. இத்தகைய கட்டமைப்பை எதிர்த்துச் செயல்பட்ட சமூகச் சீர்திருத்த இயக்கங்கள் தமிழ் அரசியல் வரலாற்றில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. அண்மைக்கால ஆய்வுகளும், 1927–1957 காலப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணத்தில் சாதியப் பாகுபாட்டுக்கு எதிராகப் பல்வேறு சமூக, குடியுரிமை இயக்கங்கள் செயல்பட்டதைக் காட்டுகின்றன (Balmforth, 2025).

எனவே, யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸ் உருவாக்கிய அரசியல் மரபு மூன்று முக்கிய அடித்தளங்களைக் கொண்டது: காலனித்துவ எதிர்ப்பு, சமூக சமத்துவம், மக்கள் மைய அரசியல். இவை தமிழரசு இயக்கம், சத்தியாக்கிரகப் போராட்டங்கள், மாணவர் இயக்கங்கள், சமூக அபிவிருத்தி முயற்சிகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான வரலாற்றுப் பின்னணியை வழங்குகின்றன.

தமிழரசு இயக்கம், சத்தியாக்கிரகம், இளைஞர் அரசியலின் பரிணாமம்

1948ஆம் ஆண்டு இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற பிறகும், தமிழ் மக்களின் குடியுரிமை, மொழி உரிமை, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், கல்வி வாய்ப்பு, பிராந்திய உரிமைகள் தொடர்பான பிரச்சினைகள் தொடர்ந்தன. 1948 குடியுரிமைச் சட்டம், 1956 தனிச் சிங்கள மொழிக் கொள்கை, 1972 அரசியலமைப்பு மாற்றங்கள், கல்வித் தரப்படுத்தல் கொள்கை ஆகியவை தமிழ்ச் சமூகத்தில் அரசியல் அதிருப்தியை அதிகரித்தன.

இந்தப் பின்னணியில், தமிழரசுக் கட்சி முன்னெடுத்த கூட்டாட்சிக் கோரிக்கையும் அறவழிப் போராட்டங்களும் தமிழ் அரசியலில் புதிய கட்டத்தை உருவாக்கின. எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம் தலைமையில் நடைபெற்ற சத்தியாக்கிரகப் போராட்டங்கள், காந்திய அகிம்சை அரசியல் மரபின் முக்கிய வெளிப்பாடுகளாக இருந்தன.

1961ஆம் ஆண்டு வடக்கு–கிழக்கில் நடைபெற்ற சத்தியாக்கிரகப் போராட்டம் இதற்கான முக்கிய எடுத்துக்காட்டாகும். நிர்வாக அலுவலகங்கள், அரச நிறுவனங்களுக்கு முன்பாக அமைதியான முறையில் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தல், அரசியல் கோரிக்கைகளை ஜனநாயக வழியில் வெளிப்படுத்தல், ஒத்துழையாமை ஆகியவை இந்தப் போராட்டத்தின் முக்கிய அம்சங்களாக இருந்தன. அரசியல் ஒப்பந்தங்களின் வரையறுக்கப்பட்ட வெற்றிகள், அவற்றின் முறிவுகள், அரசின் அடக்குமுறைகள், மொழி–கல்வி உரிமைப் பிரச்சினைகள் ஆகியன இளைஞர்களிடையே புதிய அரசியல் கேள்விகளை உருவாக்கின. 1970களின் தொடக்கத்தில் தமிழ் மாணவர் பேரவை உள்ளிட்ட இளைஞர் அமைப்புகளும் உருவாகின. பல்கலைக்கழக அனுமதித் தரப்படுத்தல் கொள்கை, கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் சமத்துவமின்மை, அரசியல் பிரதிநிதித்துவப் பிரச்சினைகள் ஆகியவை இளைஞர் அரசியலைத் தீவிரப்படுத்தின.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பரிணாமம் நிகழ்ந்தது. ஆரம்பகால காந்திய அரசியலின் அறவழிப் போராட்டங்கள் மக்கள் பங்கேற்பையும் சமூக விழிப்புணர்வையும் அதிகரிக்கச் செய்தன. ஆனால், அரசியல் மாற்றத்தில் அகிம்சை வழிமுறைகளின் செயல்திறன் குறித்து இளைஞர்களிடையே கேள்விகள் எழத் தொடங்கின. இதன் விளைவாக, காந்திய அரசியல் மரபின் சில கூறுகள் தொடர்ந்தபோதிலும், தமிழ் தேசிய அரசியல் படிப்படியாக வேறுபட்ட போராட்டப் பாதைகளை நோக்கி நகர்ந்தது. கூட்டாட்சிக் கோரிக்கையிலிருந்து தமிழர் தன்னாட்சி அல்லது தனியரசுக் கோரிக்கையை நோக்கிய அரசியல் மாற்றத்தை இது வெளிப்படுத்தியது.

இருப்பினும், இந்த அரசியல் மாற்றத்திற்குப் பிறகும் மக்கள் பங்கேற்பு, சமூகப் பொறுப்பு, இளைஞர் அமைப்பாக்கம், கல்வி மற்றும் சமூக சேவை போன்ற காந்திய மரபின் கூறுகள் முற்றிலும் மறைந்துவிடவில்லை. அவை புதிய சமூக, அரசியல் சூழல்களுக்கு ஏற்ப வேறு வடிவங்களில் தொடர்ந்தன.

ஈழத்துக் காந்தீய இயக்கத்தின் உருவாக்கமும் 1977 இனவன்முறையும்

1977ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் ஏற்பட்ட இனவன்முறை தமிழ்ச் சமூகத்தின் வாழ்வியலில் ஆழமான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியது. மலையகத் தமிழர்கள் மீது நிகழ்ந்த தாக்குதல்களால் பல குடும்பங்கள் வாழ்விடங்களை இழந்து வடக்கு-கிழக்குப் பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

இந்த இடப்பெயர்வு தற்காலிக மனிதாபிமான நெருக்கடியாக மட்டுமல்லாமல், நிலமின்மை, வாழ்வாதார இழப்பு, வீடமைப்புப் பிரச்சினை, கல்வித் தொடர்ச்சியின்மை, சமூகப் பாதுகாப்பின்மை, புதிய சமூக சூழலுடன் ஒருங்கிணைதல் ஆகியவற்றில் சவால்களையும் உருவாக்கியது.

இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியில் எஸ்.ஏ. டேவிட் (S.A. David), எஸ். ராஜசுந்தரம் உள்ளிட்ட செயற்பாட்டாளர்களுடன் தொடர்புடைய காந்தீய அமைப்பு உருவானது. இந்த இயக்கம் இடம்பெயர்ந்த மக்களின் மறுவாழ்வு, மீள்குடியேற்றம், கல்வி, விவசாயம், கிராமிய அபிவிருத்தி ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்துச் செயல்பட்டது.

அந்தக் காலகட்டத்திற்குரிய பதிவுகளில், காந்தீய இயக்கம் தமிழ்ப் பிரதேசங்களில் பாடசாலைகள், பண்ணைகள், பயிற்சி நிலையங்கள், நடமாடும் மருத்துவ சேவைகள், மலையகத் தமிழ் அகதிகளின் மீள்குடியேற்ற நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக, எஸ்.ஏ. டேவிட் எழுதிய 1983 நவம்பர் ‘Tamil Times’ கட்டுரையை மேற்கோள் காட்டும் கனடாவின் குடிவரவு மற்றும் அகதிகள் ஆவணமும், இந்தச் செயற்பாடுகளைப் பதிவு செய்கிறது.

இதில்தான் ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் தனித்துவமான பரிமாணம் வெளிப்படுகிறது. அது மக்களுக்கு உணவு, உடை, தற்காலிக இருப்பிடம் போன்ற உடனடி நிவாரணங்களை வழங்குவதில் மட்டும் கவனம் செலுத்தவில்லை. மாறாக, மக்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கையைத் தாங்களே மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்கான நிலம், உழைப்பு, விவசாயம், கல்வி, சமூக அமைப்புகளை உருவாக்க முயன்றது. இதன் மூலம், அது சமூக நல இயக்கத்திலிருந்து சமூக மறுகட்டமைப்பு இயக்கமாகப் பரிணமித்தது.

காந்தீயப் பண்ணைகள், குடியேற்றங்கள், மாற்றுப் பொருளாதார முன்னெடுப்புகள்

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் முக்கியமான செயல்பாட்டுத் தளங்களில் பண்ணைகள், குடியேற்ற முயற்சிகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. அதன் கோட்பாட்டின் தாக்கம், உருவாக்கத்திற்கான வரலாற்றுப் பின்புலம் மற்றும் நேரடிச் செயற்பாட்டுப் பங்களிப்புகள் ஆகியவற்றை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு, டொலர் பண்ணை, கென் பண்ணை, மணலாறு சார்ந்த பண்ணைத் திட்டங்கள் மற்றும் குடியேற்ற முயற்சிகள் ஆகியவை முக்கியமான வரலாற்றுச் சான்றுகளாக அமைகின்றன.

இந்த முயற்சிகளை வெறும் விவசாயத் திட்டங்களாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. நிலமற்ற, இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்களுக்கு வாழ்வாதார வாய்ப்புகளை உருவாக்குதல், கூட்டு உழைப்பை ஊக்குவித்தல், உள்ளூர் வளங்களைப் பயன்படுத்துதல், கிராமிய உற்பத்தியை மேம்படுத்துதல், சமூக உறவுகளை மீளமைத்தல் போன்ற பல நோக்கங்கள் அவற்றில் உள்ளடங்கியிருந்தன. இங்கு நிலம் என்பது ஓர் உற்பத்தி வளமாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அது வாழ்வாதாரம், சமூகப் பாதுகாப்பு, குடும்ப நிலைத்தன்மை, சமூக அடையாளம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தது. விவசாயப் பண்ணைகள் மூலம் மக்கள் தங்களுடைய உழைப்பைப் பயன்படுத்தி உணவு உற்பத்தியில் ஈடுபடவும், கூட்டாகச் செயல்படவும், சமூகத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யவும் வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன. இதன் மூலம், நிவாரணத்தைச் சார்ந்திருக்கும் நிலையிலிருந்து உற்பத்தி சார்ந்த சமூக வாழ்க்கையை நோக்கி நகரும் முயற்சி முன்னெடுக்கப்பட்டது.

இத்தகைய அணுகுமுறை ஜே.சி. குமரப்பாவின் காந்தியப் பொருளாதாரச் சிந்தனைகளுடன் பல ஒற்றுமைகளைக் கொண்டுள்ளது. ஆனால், இந்த ஒற்றுமையை நேரடியான கருத்தியல் தொடர்ச்சியாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக, ஈழத்தின் குறிப்பிட்ட சூழலில் குமரப்பாவின் பொருளாதாரக் கருத்துகள் மறுவாசிப்புச் செய்யப்பட்டன என்று புரிந்துகொள்வது பொருத்தமானது.

ஜே.சி. குமரப்பாவின் பொருளாதாரச் சிந்தனையும் ஈழத்துக் காந்தீயமும்

ஜே.சி. குமரப்பா (1892–1960) காந்தியப் பொருளாதாரச் சிந்தனையின் முக்கிய வடிவமைப்பாளர். மேற்கத்திய தொழில்மயமான வளர்ச்சி மாதிரியை விமர்சித்த அவர், கிராம சுயநிறைவு, மையமற்ற பொருளாதாரம், உள்ளூர் உற்பத்தி, இயற்கை வளங்களின் நிலையான பயன்பாடு, மனித நலனை அடிப்படையாகக் கொண்ட பொருளாதாரத்தை முன்னிறுத்தினார். அவரது ‘The Economy of Permanence: A Quest for a Social Order Based on Non-Violence’ என்ற நூல் காந்தியப் பொருளாதாரத்தின் முக்கியமான கோட்பாட்டு ஆய்வாகும் (Kumarappa, 1945).

குமரப்பாவின் பொருளாதாரச் சிந்தனையின் மையக் கேள்வி: பொருளாதார வளர்ச்சி உற்பத்தி மற்றும் வருமான அதிகரிப்பால் மட்டும் அளவிடப்பட வேண்டுமா? அல்லது மனிதர்கள், சமூகங்கள், இயற்கை வளங்கள் சமநிலையுடன் வாழும் நிலையான பொருளாதார அமைப்பை உருவாக்குவதே உண்மையான வளர்ச்சியா?

அவர் முன்வைத்த நிலைத்திருக்கும் பொருளாதாரம் (Economy of Permanence) இயற்கையுடன் இணைந்த உற்பத்தி, கிராமியத் தன்னிறைவு, சிறு உற்பத்தியாளர்களின் பாதுகாப்பு, கூட்டுறவு, உள்ளூர் பொருளாதார அதிகாரப் பகிர்வு ஆகியவற்றை வலியுறுத்தியது. இந்தக் கருத்துகள் ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் செயற்பாடுகளுடன் தொடர்புபடுத்தப்படும் போது சில முக்கிய ஒற்றுமைகள் தென்படுகின்றன:

1. உள்ளூர் நிலம், இயற்கை வளங்களைப் பயன்படுத்துதல்.
2. கூட்டுறவு உழைப்பு, சமூக உற்பத்தியை ஊக்குவித்தல்.
3. நிலமற்ற மக்களுக்கு வாழ்வாதார வாய்ப்புகளை உருவாக்குதல்.
4. கிராமிய விவசாயத்தையும் உள்ளூர் பொருளாதாரத்தையும் வலுப்படுத்துதல்.
5. வெளிப்புற உதவியை மட்டுமே சார்ந்திராத சமூகங்களை உருவாக்குதல்.
6. மனிதக் கண்ணியத்தையும் உழைப்பின் மதிப்பையும் பாதுகாத்தல்.

எனினும், குமரப்பாவின் பொருளாதாரச் சிந்தனை காலனித்துவ இந்தியச் சூழலில் உருவானது. ஈழத்துக் காந்தீயம் இனமுரண்பாடு, இடப்பெயர்வு, நில உரிமை நெருக்கடி மற்றும் பாதுகாப்பின்மை ஆகியவற்றின் மத்தியில் செயல்பட்டது. எனவே, ஈழத்துக் காந்தீயம் குமரப்பாவின் கிராமிய அபிவிருத்திச் சிந்தனைகளைத் தமிழர் சமூகத்தின் மறுவாழ்வு, சமூகப் பாதுகாப்புத் தேவைகளுடன் இணைத்தது. இதன் மூலம், சமூக மறுவாழ்வு, சுயநிறைவு, கிராமியப் பொருளாதாரத்தை ஒருங்கிணைக்கும் தனித்துவமான அபிவிருத்தி அணுகுமுறையை உருவாக்குவதற்கு ஈழத்துக் காந்தீயம் அடித்தளமிட்டதாகக் கருதலாம்.

சுயநிறைவும் சுயநிர்ணயமும்: இரண்டு வேறுபட்ட அரசியல்–சமூகக் கருத்தாக்கங்கள்

ஈழத்துக் காந்தீயத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு சுயநிறைவு (Self-Reliance), சுயநிர்ணயம் (Self-Determination) ஆகிய இரண்டு கருத்தாக்கங்களையும் வேறுபடுத்தி ஆராய்வது அவசியமாகும்.

சுயநிறைவு என்பது ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார, சமூக மற்றும் மனித வளத் தன்னிறைவைக் குறிக்கிறது. ஒரு சமூகத்தின் உறுப்பினர்கள் தங்களுடைய நிலம், நீர், உழைப்பு, அறிவு, திறன், உள்ளூர் வளங்களைப் பயன்படுத்தித் தங்களுடைய அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் ஆற்றலைப் பெறுவதே அதன் நோக்கமாகும்.

இதற்கு மாறாக, சுயநிர்ணயம் என்பது ஒரு மக்கள் சமூகம் தங்களுடைய அரசியல் நிலை, ஆட்சிக் கட்டமைப்பு, எதிர்காலத்தைத் தாங்களே தீர்மானிக்கும் உரிமையைக் குறிக்கிறது. இது தேசிய அடையாளம், அரசியல் உரிமைகள், தன்னாட்சி, அதிகாரப் பகிர்வு போன்ற கேள்விகளுடன் தொடர்புடையது.

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் முக்கியத்துவம் இந்த இரண்டு கருத்தாக்கங்களையும் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும் வாய்ப்பை வழங்குகிறது. பொருளாதார ரீதியாகப் பலவீனமான, கல்வி வாய்ப்புகள் குறைந்த, சமூக ரீதியாகப் பிளவுபட்ட, வெளிப்புற உதவியில் அதிகம் சார்ந்திருக்கும் ஒரு சமூகத்திற்கு அரசியல் உரிமைகள் கிடைத்தாலும், அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான சமூக ஆற்றல் போதுமானதாக இருக்காது. எனவே, சுயநிறைவு என்பது சுயநிர்ணயத்திற்குத் தேவையான சமூக அடித்தளங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படலாம். இந்த அடிப்படையில், ஈழத்துக் காந்தீயத்தை நேரடியாக அரசியல் சுயநிர்ணய இயக்கமாக வரையறுப்பதைவிட, அரசியல் சுயநிர்ணயத்திற்குத் தேவையான மனித வளம், சமூக ஒழுங்கமைப்பு, பொருளாதாரத் தன்னிறைவு, கூட்டு ஆற்றலை உருவாக்க முயன்ற இயக்கமாகப் புரிந்துகொள்வது கோட்பாட்டளவில் பொருத்தமானதாகும்.

பங்கேற்பு அபிவிருத்திக் கோட்பாடும் ஈழத்துக் காந்தீயமும்

பங்கேற்பு அபிவிருத்திக் கோட்பாடு (Participatory Development Theory) என்பது மக்கள் அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகளில் பயனாளிகளாக மட்டும் இல்லாமல், திட்டமிடல், முடிவெடுத்தல், செயல்படுத்தல், மதிப்பீடு ஆகிய அனைத்துக் கட்டங்களிலும் பங்கேற்க வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது.

‘Robert Chambers’ (1997) தனது ‘Whose Reality Counts? Putting the First Last’ என்ற நூலில், அபிவிருத்திச் செயல்முறைகளில் பின்தங்கிய மக்களின் அனுபவங்கள், அறிவு மற்றும் முன்னுரிமைகளுக்கு முக்கியத்துவம் வழங்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறார். இந்த அணுகுமுறை ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் செயல்பாடுகளுடன் நெருக்கமான தொடர்பைக் கொண்டுள்ளது.

கிராமிய மக்களின் தேவைகளை வெளியார் தீர்மானிப்பதை விட, மக்களே தம் பிரச்சினைகளைக் கண்டறிந்து, உள்ளூர் வளங்களை ஒருங்கிணைத்து, கூட்டு உழைப்பால் தீர்வு காண்பதே காந்தீயச் செயல்பாடுகளின் அடிப்படையாகும். விவசாயப் பண்ணைகள், கூட்டுறவு உழைப்பு, கிராமிய அமைப்பாக்கம், கல்வி மையங்கள், இளைஞர் பங்கேற்பு ஆகியவை இந்த அணுகுமுறையின் நடைமுறை வெளிப்பாடுகளாகும். இதில் முக்கியமான மாற்றம், மக்கள் பெறுநர்களாக இருப்பதிலிருந்து அபிவிருத்தியை உருவாக்கும் செயற்பாட்டாளர்களாக மாறுவதாகும். பங்கேற்பு என்பது ஒரு சாதாரண நிர்வாக நடைமுறை அல்ல; அது சமூகத்திற்கு அதிகாரமளிக்கும் ஒரு முதன்மை வழிமுறை எனவும் இதனைக் கோட்பாட்டு ரீதியில் விளக்க முடியும்.

மனித மைய அபிவிருத்தியும் மனித திறன்களின் உருவாக்கமும்

மனித மைய அபிவிருத்திக் கோட்பாடு பொருளாதார வளர்ச்சியை விட மனித வாழ்க்கையின் தரம், வாய்ப்புகள், திறன்கள், சுதந்திரம், கண்ணியத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. ‘Amartya Sen’ (1999) தனது ‘Development as Freedom’ என்ற நூலில், அபிவிருத்தி என்பது மனிதர்களின் உண்மையான சுதந்திரங்களையும் தேர்வுகளையும் அதிகரிக்கும் ஒரு செயல்முறை என்று கூறுகிறார். இந்தக் கோணத்தில், ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் பங்களிப்புகளை விவசாய உற்பத்தி அல்லது குடியேற்றத் திட்டங்களின் எண்ணிக்கையால் மட்டும் மதிப்பிட முடியாது. அந்த முயற்சிகள் மக்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களை வைத்து மதிப்பிட வேண்டும்.

காந்தீயத்தின் பாலர் பாடசாலை முயற்சிகள் இங்கு முக்கியமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டும். ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலம் அதன் குழந்தைகளின் கல்வி, மனித வள வளர்ச்சியிலிருந்து தொடங்குகிறது. போர்ச்சூழல், இடப்பெயர்வு, பொருளாதார நெருக்கடிகளால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் குழந்தைகளுக்கு ஆரம்பக் கல்வி வாய்ப்புகளை வழங்குவது சமூக மறுகட்டமைப்புக்கான நீண்டகால முதலீடாகும். அதேபோல், இளைஞர்களை சமூகப் பணிகளில் ஈடுபடுத்துவது அவர்களுடைய தனிப்பட்ட திறன்களை மட்டுமல்லாமல், சமூகத்தின் கூட்டு ஆற்றலையும் வளர்க்கும் முயற்சியாகும்.

எனவே, ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் மனித மைய அபிவிருத்தி அணுகுமுறையைப் பின்வருமாறு விளக்கலாம்: மனித தேவைகள், கல்வி, திறன் வளர்ச்சி, தன்னம்பிக்கை, தலைமைத்துவம், சமூகப் பங்கேற்பு, அதிகாரமளித்தல், மனித கண்ணியம்.

மனித கண்ணியம், சமூக நீதி, சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான சிந்தனை

காந்தியத் தத்துவத்தில் மனித கண்ணியமும் சமூக நீதியும் முக்கியமான மதிப்புகளாக உள்ளன. இதில், சாதி, மதம், வர்க்கம், பாலினம் அல்லது பொருளாதார நிலை காரணமாக எந்த மனிதரும் புறக்கணிக்கப்படக் கூடாது என்பதே அடிப்படையாகும்.

ஈழத் தமிழ்ச் சமூக வரலாற்றில் சாதி அடிப்படையிலான ஒடுக்குமுறையும் சமூகப் புறக்கணிப்பும் முக்கிய சிக்கல்களாக இருந்துள்ளன. கல்வி, கோயில் நுழைவு, பொதுவிடப் பயன்பாடு, சமூக உறவுகள், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் போன்ற துறைகளில் இந்தப் பாகுபாடுகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸின் சமூகச் சீர்திருத்த மரபிலிருந்து பல்வேறு சமூக இயக்கங்கள் உருவாகின. இதில் சாதியச் சமத்துவம் தொடர்ந்து முக்கிய விவாதமாக இருந்தது.

‘Balmforth’ (2025) குறிப்பிடுவது போல், 1927–1957 காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் சாதியப் பாகுபாட்டுக்கு எதிராகப் பல்வேறு சமூக, சிவில் இயக்கங்கள் செயல்பட்டன. இது தமிழ் அரசியல் வரலாற்றைத் தேசிய உரிமைப் போராட்டமாக மட்டுமல்லாமல், சமூக நீதிக்கான உள்நாட்டுப் போராட்டங்களாகவும் பார்க்க வேண்டிய அவசியத்தைக் காட்டுகிறது.

இந்த அடிப்படையில், ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் சமூக அபிவிருத்திப் பணிகளை மதிப்பிடும்போது ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது: விடுதலைக்கான முயற்சிகள், அந்தச் சமூகத்தின் உள்ளார்ந்த ஒடுக்குமுறைகளையும் சமத்துவமின்மைகளையும் எதிர்கொள்ளாமல் முழுமையடைய முடியுமா? இந்தக் கேள்வி ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் வரலாற்றுப் பெறுமதியை மதிப்பிடுவதற்கு மிகவும் முக்கியமானது.

சமூக மூலதனக் கோட்பாடும் காந்தீயத்தின் கூட்டு ஆற்றலும்

சமூக மூலதனக் கோட்பாடு (Social Capital Theory) ஒரு சமூகத்தின் அபிவிருத்திக்கு நிதி, நிலம், இயற்கை வளங்கள் மட்டுமல்லாமல், நம்பிக்கை, பரஸ்பர ஒத்துழைப்பு, சமூக உறவுகள், வலைப்பின்னல்கள், கூட்டுச் செயற்பாடு என்பனவும் முக்கிய வளங்களாக இருப்பதை வலியுறுத்துகிறது.

‘Robert Putnam’ (1993) தனது ‘Making Democracy Work’ என்ற நூலில், சமூக நிறுவனங்கள், குடிமைப் பங்கேற்பு, நம்பிக்கை, ஒத்துழைப்பு ஆகியவை சமூக மற்றும் நிறுவனச் செயல்திறனை வலுப்படுத்துகின்றன என்பதை ஆராய்கிறார்.

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் செயல்பாடுகளை இந்தக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, பண்ணைகள், கூட்டுறவு முயற்சிகள், கல்வி மையங்கள், கிராமிய அமைப்பாக்கம் ஆகியவை சமூக மூலதனத்தை உருவாக்கும் அமைப்புகளாக இருந்தன என்று கூறலாம். குடியேறும்போது மக்களுக்கு வீடு அல்லது நிலம் வழங்குவது மட்டும் போதுமானதல்ல. புதிய சமூக உறவுகளை உருவாக்குதல், பரஸ்பர உதவியை வளர்த்தல், கூட்டு உழைப்பை ஊக்குவித்தல், சமூக நம்பிக்கையை மீளமைத்தல் ஆகியவையும் அவசியமாகின்றன.

இந்தப் பின்னணியில், காந்தீயத்தின் சமூக அமைப்பாக்க முயற்சிகள் பொருளாதார வளங்களை உருவாக்குவதுடன் சமூக உறவுகளையும் மீளமைக்கும் செயல்முறையாக இருந்ததாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இதனைப் பின்வரும் கருத்தியல் தொடரில் விளக்கலாம்: கூட்டு நம்பிக்கை, சமூக உறவுகள், பரஸ்பர ஒத்துழைப்பு, மக்கள் பங்கேற்பு, சமூக மூலதனம், சுயநிறைவு, சமூக அதிகாரமளித்தல்.

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் நுண்ணரசியல்: அன்றாட வாழ்வாதாரமும் சமூக அதிகாரமும்

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் முக்கிய தனித்துவம் அரசியலை அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிக்காமல், மக்களின் வாழ்வாதாரம், நிலம், கல்வி, உற்பத்தி மற்றும் சமூக உறவுகளுடன் இணைத்துப் பார்க்கும் முறையாகும்.

பொதுவாக அரசியல் என்பது ஆட்சியமைப்பு, தேர்தல், பிரதிநிதித்துவம், அதிகாரப் பகிர்வு, தேசிய உரிமைகள் போன்ற விடயங்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. ஆனால், காந்தீயத்தின் செயல்பாடுகளை ஆராயும்போது, அரசியல் என்பது மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை மாற்றும் ஒரு சமூகச் செயல்முறையாகவும் வெளிப்படுகிறது. ஒரு நிலமற்ற குடும்பத்திற்கு விவசாய நிலம் கிடைப்பது, இடம்பெயர்ந்த குழந்தைக்குப் பாலர் கல்வி கிடைப்பது, இளைஞருக்குச் சமூகப் பணியில் ஈடுபடும் வாய்ப்பு கிடைப்பது, குடும்பம் கூட்டுறவு உற்பத்தியில் பங்கேற்பது ஆகியவை பொருளாதார நடவடிக்கைகள் மட்டுமல்ல. இவை சமூக அதிகாரத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் உருவாக்கும் அரசியல் செயல்முறைகளாகவும் பார்க்கப்படலாம்.

இந்த அணுகுமுறையை வாழ்வாதாரத்தின் நுண்ணரசியல் (Micro-politics of Livelihood) என்று விளக்கலாம். இதன் மூலம், ஈழத்துக் காந்தீயம் அரசியல் உரிமைகளுக்கான கோரிக்கைகளையும் சமூகத்தின் அன்றாட மறுகட்டமைப்பையும் ஒரே நேரத்தில் சிந்திக்க முயன்றது. இது தேசிய அரசியலுக்கும் சமூக அபிவிருத்திக்கும் இடையிலான உறவைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு முக்கியமான ஆய்வுப் பரிமாணமாகும்.

காந்தீயத்தின் வரலாற்று வரம்புகளும் அகிம்சைக்கும் ஆயுதப்போராட்ட தேசியவாதத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாடும்

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் வரலாற்றுப் பங்களிப்பை மதிப்பிடும்போது, அதன் வரம்புகளையும் விமர்சன ரீதியாக ஆராய வேண்டும். 1970களின் இறுதியிலும் 1980களிலும் இலங்கையில் இனமுரண்பாடு அதிகரித்தது. அரசியல் வன்முறை, இராணுவமயமாக்கல், இடப்பெயர்வு, பாதுகாப்பின்மை ஆகியவை சமூக வாழ்க்கையின் பல தளங்களைப் பாதித்தன. இந்தச் சூழலில் அகிம்சை, சமரசம், சமூக சேவை, கிராமிய மறுகட்டமைப்பை முன்னிறுத்திய காந்தீய அணுகுமுறை கடுமையான சவால்களைச் சந்தித்தது. இளைஞர்களில் சிலர் ஆயுதப் போராட்டத்தை அரசியல் மாற்றத்திற்கான வழியாக ஏற்றுக்கொண்டபோது, அகிம்சை வழிமுறையின் செயல்திறன் குறித்த கேள்விகள் அதிகரித்தன. இங்கு காந்தீயத்துக்கும் ஆயுதப்போராட்ட தேசியவாதத்துக்கும் இடையே ஒரு முக்கிய கருத்தியல் பதற்றம் உருவானது. இந்த முரண்பாட்டை வெறும் சரி–தவறு என்ற அளவுகோலில் மதிப்பிடுவது வரலாற்றின் சிக்கல்களை எளிமைப்படுத்தும். மாறாக, அக்கால அரசியல் சூழ்நிலை, இளைஞர்களின் எதிர்பார்ப்புகள், அரசின் நடவடிக்கைகள், அரசியல் ஒப்பந்தங்களின் தோல்விகள் மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பின்மை ஆகியவற்றின் பின்னணியில் இதை ஆராய வேண்டும்.

காந்தீயத்தின் அகிம்சை அரசியல் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலில் சில வரம்புகளை எதிர்கொண்டிருந்தாலும், அது சமூக அபிவிருத்திக்குச் செய்த பங்களிப்புகளை மறுக்க முடியாது. அதேபோன்று, அதன் சமூக சேவைகளை அங்கீகரிப்பது, அதன் அரசியல் நிலைப்பாடுகளிலும் கருத்தியலிலும் காணப்பட்ட முரண்பாடுகளை மறைப்பதற்கான காரணமாக அமைய முடியாது.

எனவே, ஈழத்துக் காந்தீயத்தை விமர்சன வரலாற்று அணுகுமுறையுடன் ஆராய்வதே அதன் உண்மையான முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும்.

ஈழத்துக் காந்தீயம்: ஒருங்கிணைந்த மாற்று அபிவிருத்தி மாதிரி

மேற்கண்ட வரலாற்று, கோட்பாட்டு விவாதங்களை ஒருங்கிணைக்கும்போது, ஈழத்துக் காந்தீயத்தைப் பின்வரும் ஐந்து முக்கிய பரிமாணங்களைக் கொண்ட மாற்று அபிவிருத்தி மாதிரியாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்த மாதிரியின் அடிப்படை நோக்கம் மனிதனை அபிவிருத்தியின் மையத்தில் நிலைநிறுத்துவதாகும். அதாவது, மனித மைய அபிவிருத்தி கல்வியையும் விழிப்புணர்வையும் உருவாக்குகிறது. கல்வியும் விழிப்புணர்வும் மக்கள் பங்கேற்பை வலுப்படுத்துகின்றன. மக்கள் பங்கேற்பு சமூக நம்பிக்கையையும் கூட்டுறவையும் உருவாக்குகிறது. இதன் மூலம் சமூக மூலதனம் வளர்கிறது. சமூக மூலதனம் உள்ளூர் வளங்களைப் பயன்படுத்திச் சுயநிறைவை உருவாக்க உதவுகிறது. சுயநிறைவு சமூக அதிகாரமளித்தலையும் சமூக நீதியையும் வலுப்படுத்துகிறது.

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் ஒருங்கிணைந்த அபிவிருத்தி மாதிரி

இந்த மாதிரி ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் தத்துவ அடித்தளத்தையும் அதன் நடைமுறைச் செயல்பாடுகளையும் ஒருங்கிணைக்கிறது. இது வெறும் பொருளாதார வளர்ச்சி மாதிரி அல்ல; மனிதனை மாற்றி, சமூகத்தை வலுப்படுத்தி, சமூகத்தின் சொந்த வளங்களை இயக்கி, நிலையான சமூக மாற்றத்தை உருவாக்கும் ஒரு முழுமையான அணுகுமுறையாகும்.

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் வரலாற்றுப் பங்களிப்பை மறுமதிப்பீடு செய்தல்

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் வரலாற்றுப் பங்களிப்பை மறுமதிப்பீடு செய்யும்போது, அதனை ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் செயல்பட்ட சமூக சேவை இயக்கமாக மட்டும் பார்க்க முடியாது.

முதலாவதாக, அது இடம்பெயர்ந்த, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை மீளமைக்க முயன்றது. நிவாரண நடவடிக்கைகளிலிருந்து உற்பத்தி சார்ந்த சமூக மறுகட்டமைப்பை நோக்கி நகர்ந்தது.

இரண்டாவதாக, கல்வி மற்றும் மனித வள மேம்பாட்டை சமூக மாற்றத்தின் அடிப்படையாகக் கொண்டது. குறிப்பாக, குழந்தைகள், இளைஞர்கள், பெண்களின் சமூகப் பங்கேற்பை வளர்ப்பதற்கான முயற்சிகள் முக்கியமானவை.

மூன்றாவதாக, உள்ளூர் வளங்களைப் பயன்படுத்திப் பொருளாதாரச் சுயநிறைவை உருவாக்க முயன்றது. பண்ணைகள், கூட்டுறவு உழைப்பு, கிராமிய உற்பத்தி ஆகியவை இந்த அணுகுமுறையின் முக்கிய வெளிப்பாடுகளாக அமைந்தன.

நான்காவதாக, மக்கள் பங்கேற்பு, பரஸ்பர ஒத்துழைப்பு, சமூக அமைப்பாக்கத்தின் மூலம் சமூக மூலதனத்தை வளர்க்க முயன்றது.

ஐந்தாவதாக, அரசியல் உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தையும் சமூக அபிவிருத்தியையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தியது.

காந்தியத்தைத் தாண்டிய ஈழத்துக் காந்தீயம்

ஈழத்துக் காந்தீயத்தின் வரலாறு என்பது மகாத்மா காந்தியின் சிந்தனைகள் இலங்கையின் வடக்கு–கிழக்கில் எவ்வாறு பரவின என்பதற்கான வரலாறு மட்டுமல்ல. அது ஈழத் தமிழர் சமூகத்தின் அரசியல் விழிப்புணர்வு, சமூக மறுமலர்ச்சி, பொருளாதாரச் சுயநிறைவு, மனிதநேய அபிவிருத்தி ஆகியவற்றின் பரிணாம வரலாறாகும்.

1924ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாண மாணவர் காங்கிரஸ் உருவாக்கப்பட்டதிலிருந்து, 1927ஆம் ஆண்டு காந்தியின் யாழ்ப்பாண வருகை, 1931ஆம் ஆண்டு தேர்தல் பகிஷ்கரிப்பு, பின்னர் உருவான தமிழரசு சத்தியாக்கிரக மரபு, 1970களின் மாணவர் மற்றும் இளைஞர் இயக்கங்கள், வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம், 1977க்குப் பின்னர் உருவான காந்தீய சமூக அபிவிருத்தி முயற்சிகள் என இந்த வரலாற்றுப் பரிணாமத்தைத் தொடர்ச்சியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்தப் பரிணாமத்தில் ஒவ்வொரு கட்டமும் வெவ்வேறு அரசியல், சமூகப் பணிகளை முன்னெடுத்தது. யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸ் அரசியல் விழிப்புணர்வு, சமூக மறுமலர்ச்சியை முன்னிறுத்தியது. தமிழரசு இயக்கம் அகிம்சை அரசியல் மற்றும் கூட்டாட்சிக் கோரிக்கையை வலுப்படுத்தியது. மாணவர், இளைஞர் இயக்கங்கள் புதிய தலைமுறை அரசியல் விழிப்புணர்வை உருவாக்கின. காந்தீய இயக்கம் அந்தச் சமூக, அரசியல் விழிப்புணர்வை வாழ்வாதாரம், கல்வி, விவசாயம், மீள்குடியேற்றம், சமூக மறுகட்டமைப்புடன் இணைக்க முயன்றது.

இதனால், ஈழத்துக் காந்தீயம் மகாத்மா காந்தியின் சிந்தனைகளின் வெறும் தொடர்ச்சியாக இல்லாமல், ஈழத் தமிழர்களின் வரலாற்று அனுபவங்களால் மறுவடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு தனித்துவமான சமூக அபிவிருத்தி முயற்சியாக விளங்கியது. அதன் மிக முக்கியமான பங்களிப்பு, அரசியல் உரிமைகளுக்கான போராட்டத்துடன் மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகளையும் இணைத்துப் பார்த்ததிலேயே அடங்கியுள்ளது. நிலம், கல்வி, வாழ்வாதாரம், சமூக நீதி, மனித கண்ணியம், மக்கள் பங்கேற்பு, பொருளாதாரச் சுயநிறைவு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்து சமூக மறுகட்டமைப்பை முன்னெடுக்க முயன்றது.

இந்தப் பார்வையில், ஈழத்துக் காந்தீயத்தை ஒரு கடந்தகால இயக்கமாக மட்டும் நோக்காமல், இன்றைய ஈழத் தமிழர் சமூகத்தின் மறுகட்டமைப்பு, மாற்று அபிவிருத்தி, மனிதநேய அடிப்படையிலான சமூக நீதி ஆகியவற்றுக்கான சிந்தனை வளமாகவும் மீளாய்வு செய்ய வேண்டியுள்ளது.

உசாத்துணை நூல்கள், ஆய்வுகள்

அ. காந்தியத் தத்துவமும் பொருளாதாரமும்

1. Gandhi, M. K. (1909/1997). Hind Swaraj or Indian Home Rule. Ahmedabad: Navajivan Publishing House.

2. Gandhi, M. K. (1941). Constructive Programme: Its Meaning and Place. Ahmedabad: Navajivan Publishing House.

3. Kumarappa, J. C. (1945). The Economy of Permanence: A Quest for a Social Order Based on Non-Violence. Wardha: All India Village Industries Association.

4. Kumarappa, J. C. (1949). Why the Village Movement: A Plea for a Village-Centred Economic Order in India. Varanasi: Sarva Seva Sangh Prakashan.

5. Govindu, V. M., & Malghan, D. (2016). The Web of Freedom: J. C. Kumarappa and Gandhi’s Struggle for Economic Justice. Oxford: Oxford University Press.

ஆ. இலங்கைத் தமிழர் அரசியலும் சமூக வரலாறும்

6. Russell, J. (1982). Communal Politics Under the Donoughmore Constitution, 1931–1947. Dehiwala: Tisara Prakasakayo.

7. Arasaratnam, S. (1967). Caste and social stratification among the Tamils in Sri Lanka. Ceylon Journal of Historical and Social Studies, 10(1), 1–20.

8. Balmforth, M. E. (2025). The arrogation of being Tamil and other campaigns against caste discrimination in Jaffna, 1927–1957. CASTE: A Global Journal on Social Exclusion, 6(2), 277–307. https://doi.org/10.26812/caste.v6i2.2616

9. Sabaratnam, T. (2010). The birth and death of Jaffna Youth Congress. Sri Lankan Tamil Struggle, Chapter 19. கட்டுரையைப் பார்க்கவும்.

10. David, S. A. (1983, November). Detention, torture and murder – Sri Lanka. Tamil Times, p. 8. (காந்தீய இயக்கத்தின் செயற்பாடுகள் தொடர்பாக கனடாவின் அகதி ஆவணத்தில் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட சமகால ஆவணம்.)

இ. அபிவிருத்திக் கோட்பாடுகள்

11. Chambers, R. (1997). Whose Reality Counts? Putting the First Last. London: Intermediate Technology Publications.

12. Sen, A. (1999). Development as Freedom. New York: Alfred A. Knopf.

13. Putnam, R. D. (1993). Making Democracy Work: Civic Traditions in Modern Italy. Princeton, NJ: Princeton University Press.

14. Freire, P. (1970). Pedagogy of the Oppressed. New York: Continuum.

15. Pretty, J. N. (1995). Participatory learning for sustainable agriculture. World Development, 23(8), 1247–1263.

16. United Nations Development Program. (1990). Human Development Report 1990. New York: Oxford University Press.