தொடக்கக் குறிப்புகள்
போரின் விளைவுகள் ‘மன அதிர்ச்சி’ (Trauma) என்று பெயரிடப்படுவதற்கு வெகுகாலத்திற்கு முன்பே, அது ஒருவரின் உளவியல் வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்துவிடுகிறது. தூக்கமற்ற இரவுகள், பருவ வயதுடைய பிள்ளையைத் தனியாக விட்டுச் செல்லத் தயங்கும் தாய், ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பின் வழியாகப் பயணிக்க மறுக்கும் முதியவர், உடலியல் ரீதியாகப் போதுமான விளக்கம் கிடைக்காத தொடர் உடல் வலி, கடன் தொடர்பான தம்பதியினரிடையேயான வாக்குவாதங்கள், காணாமல் போனவர்கள் குறித்த கனவுகள், ஒரு குறிப்பிட்ட பெயர் உச்சரிக்கப்படும் போது வீட்டில் நிலவும் மௌனம் ஆகியவற்றின் மூலம் இது வெளிப்படுகிறது. திடீர் கோபம், அதீத சோர்வு, சமூகத்திலிருந்து விலகி இருத்தல், கவனத்தைக் குவிப்பதில் சிரமம், மதுப் பயன்பாடு, முடிவெடுக்கும் திறன் இன்மை அல்லது வாழ்க்கை இனி ஒருபோதும் சீராகாது என்ற மருத்துவ ரீதியாக எளிதில் அடையாளம் காண முடியாத உணர்வு ஆகியவற்றிலும் இது இருக்கலாம். இத்தகைய அனுபவங்கள் காலப்போக்கில் மனநல மருத்துவர்கள், உளவியலாளர்கள், ஆலோசகர்கள், மனிதாபிமான அமைப்புகள், ஆய்வுகள், நோயறிதல் கருவிகள் மூலம் அடையாளம் காணப்பட்டு, ‘மன அதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய மன உளைச்சல் கோளாறு’ (PTSD), மனச்சோர்வு, பதற்றம், சிக்கலான துயரம் (Complicated Grief), உடல்சார் வெளிப்பாடுகள் (Somatization) அல்லது உளவியல் ரீதியான துயரம் போன்ற பெயர்களைப் பெறுகின்றன. இவை மருத்துவ ரீதியாக வரையறுக்கப்படுவதற்கு முன்பே அவை சமூக அளவில் நிலவுகின்றன. அவை முதலில் உடல்கள், குடும்பங்கள், உறவுகள், பணியிடங்கள், வழிபாட்டுத்தலங்கள், நினைவுகள், கடன்கள், நிலப்பரப்புகள், நிறுவனங்களுடனான சந்திப்புகள் ஆகியவற்றில் அனுபவங்களாக வாழப்படுகின்றன.
இந்த வேறுபாடே இக்கட்டுரையின் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைகிறது. இலங்கையின் நீண்டகால உள்நாட்டுப் போரின் உளவியல் விளைவுகள் மிக முக்கியமானவை. அவற்றை ஒருபோதும் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது. மோதலால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களிடையே, குறிப்பாக வடக்கு மாகாணத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகள், PTSD, மனச்சோர்வு, பதற்றம், உடல்சார் அறிகுறிகள், செயல்பாட்டுத் திறன் குறைபாடு மற்றும் பிற வகையான உளவியல் துயரங்களைப் பதிவு செய்துள்ளன. வடக்கு இலங்கையில் நீண்டகால வன்முறையின் உளவியல்-சமூக விளைவுகள் குறித்த தயா சோமசுந்தரத்தின் முன்னோடிப் பணி மிகவும் முக்கியமானது. ஏனெனில், போரின் விளைவுகளைத் தனிநபரின் மனதிற்குள் மட்டுமே அவர் சுருக்கிவிடவில்லை. குடும்பங்கள், சமூக நிறுவனங்கள், கூட்டு நம்பிக்கை, தலைமைத்துவம், குழந்தைகளை வளர்த்தல், சமூக வலைப்பின்னல்கள், சமூக மூலதனம், தனிநபர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப முயற்சிக்கும் பரந்த சூழல் ஆகியவற்றில் ஏற்படும் சீர்குலைவுகள் மீது அவரது பணி கவனத்தை ஈர்க்கிறது. நீண்டகால அரசியல் வன்முறை உளவியல் ரீதியாக முக்கிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை இந்த ஆய்வுத் தரவுகள் மறுக்க முடியாத வகையில் உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் அதே வேளையில், இது மிகவும் சிக்கலான ஒரு கோட்பாட்டு ரீதியான கேள்வியையும் எழுப்புகிறது. போரின் விளைவுகள் தனிநபர்கள், குடும்பங்கள், சமூகங்கள், நிறுவனங்கள், அறம் சார்ந்த உறவுகள், வாழ்வாதாரங்கள், கூட்டு வாழ்க்கை ஆகியவற்றில் வெளிப்படும் போது, ‘மன அதிர்ச்சி’ என்பதைத் துல்லியமாக எங்கே நிலைநிறுத்துவது?
இந்தக் கேள்வி வெறும் சொற்பொருள் சார்ந்ததல்ல. துன்பம் பகுப்பாய்வு ரீதியாக எங்கே அமைந்துள்ளது என்பதும், ஆய்வாளர்கள் எதைத் தேடுகிறார்கள், கணக்கெடுப்புக் கருவிகள் எதை அளவிடுகின்றன, மருத்துவர்கள் எதைக் கண்டறிகிறார்கள், நன்கொடையாளர்கள் எதற்கு நிதியளிக்கிறார்கள், அரசாங்கங்கள் எதைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கின்றன, அதன் பின்னர் என்ன தலையீடுகள் பொருத்தமானவையாகக் கருதப்படுகின்றன என்பவற்றிலும் செல்வாக்கு செலுத்துகிறது. அதிர்ச்சி என்பது முதன்மையாக ஒரு தனிநபரின் மனதிற்குள் அடங்கிய ஒரு காயமாகக் கருத்தாக்கம் செய்யப்பட்டால், அதன் அறிகுறிகளைக் கண்டறிந்து பாதிக்கப்பட்ட நபருக்குச் சிகிச்சை அளிப்பதே தர்க்கரீதியான தலையீடாக இருக்கும். மாறாக, துன்பம் என்பது ஒரே நேரத்தில் உளவியல், உறவுமுறை, ஒழுக்கம், நிறுவனம், அரசியல், காலம், பொருள் சார்ந்ததாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டால், மருத்துவ சிகிச்சை இன்றியமையாததாக இருக்கலாம். ஆனால் அது சீரமைப்புக்குத் தேவையான அனைத்தையும் முழுமையாக உள்ளடக்கிவிடாது. எனவே, இந்த அணுகுமுறைகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடு வெறும் கோட்பாட்டு ரீதியானது மட்டுமல்ல. போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள் எவ்வாறு புலப்படுகின்றன என்பதில் இது விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.
இந்தத் தகுதிப்படுத்தல் இன்றியமையாதது. அதிர்ச்சி குறித்த ஒரு விமர்சன மானிடவியல், மனநலப் பொதுமைவாதத்தின் மீதான விமர்சனத்தை, மனநலத் துன்பத்தை மறுப்பதாக மாற்றிவிடக் கூடாது. கடுமையான மனச்சோர்வு, பலவீனப்படுத்தும் அதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய அறிகுறிகள், மனப்பித்து, தற்கொலை எண்ணங்கள், முடக்கும் பதற்றம் அல்லது பிற மனநல நிலைகளை அனுபவிக்கும் நபர்களுக்குப் பொருத்தமான, எளிதில் அணுகக்கூடிய தொழில்முறை ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. சமூக நடைமுறைகள், மதச் சடங்குகள், குடும்ப ஆதரவு அல்லது கலாசாரத்தில் வேரூன்றிய குணப்படுத்தும் முறைகள் போன்றவற்றை, எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் மருத்துவப் பராமரிப்புக்குப் போதுமான மாற்றுகளாகக் கற்பனை செய்து பார்க்கக்கூடாது. அத்தகைய வாதம், அது விமர்சிக்க முற்படும் படிநிலையைத் தலைகீழாக மாற்றிவிடும். இங்கு முன்வைக்கப்படும் நிலைப்பாடு மிகவும் சவாலானது. PTSD மருத்துவ ரீதியாகப் பயனுள்ளதாக இருந்தாலும், அது சமூக ரீதியாகவும் மானிடவியல் ரீதியாகவும் போதுமானதாக இல்லாமல் இருக்கலாம். மருத்துவ ரீதியான ஏற்புத்தன்மையும் விளக்கப் போதுமான தன்மையும் வெவ்வேறு கேள்விகளாகும்.
இந்தக் கட்டுரை, இந்தப் பகுப்பாய்வுச் சிக்கலை விவரிக்க, உறவுசார் அதிர்ச்சி என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறது. இங்கு பயன்படுத்தப்படும் உறவுசார் அதிர்ச்சி என்பது, உறவுகள் மனநலத்தைப் பாதிக்கின்றன என்பதை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மாறாக, அரசியல் வன்முறையினாலும் அதன் பின்விளைவுகளினாலும் மனிதர்களின் சமூக, தார்மீக, அடையாள, நிறுவன ரீதியான பிணைப்புகள் சிதைக்கப்படுவதையே இது குறிக்கிறது. இத்தகைய பிணைப்புகள் சீர்குலைம்போது, தனிநபர்கள் தங்களைப் புரிந்துகொள்வதிலும், மற்றவர்களுக்கான கடமைகளை உணர்வதிலும், இவ்வுலகில் தங்களை அர்த்தமுள்ள வகையில் நிலைநிறுத்திக் கொள்வதிலும் பெரும் தடுமாற்றம் ஏற்படுகிறது. இதன் விளைவாக, இந்தக் கருத்து, பகுப்பாய்வுக் கவனத்தை வரையறுக்கப்பட்ட அதிர்ச்சிக்குள்ளான தனிநபரிடமிருந்து, தனிநபரின் உளவியல் வாழ்வு சாத்தியமாகும் உறவுகளின் பக்கம் திருப்புகிறது. அதே சமயம், தனிநபரை ஓர் அருவமான கூட்டமைப்பாகக் கரைத்துவிட மறுக்கிறது.
இந்த வேறுபாடு குறிப்பாக முக்கியமானது, ஏனெனில் வழக்கமான அதிர்ச்சிக் கட்டமைப்புகள் பெரும்பாலும் ஒரு குறிப்பிட்ட கால அளவைச் சார்ந்துள்ளன. ஓர் அசாதாரண நிகழ்வு நிகழ்கிறது. அந்த நபர் உயிர் பிழைக்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து அறிகுறிகள் வெளிப்படுகின்றன. மேலும் அதிர்ச்சிகரமான கடந்த காலம், அதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய நிகழ்காலத்தில் தொடர்ந்து ஊடுருவுகிறது. இத்தகைய மாதிரிக்கு கணிசமான மருத்துவப் பயன்பாடு உள்ளது. குறிப்பாக அடையாளம் காணக்கூடிய நிகழ்வுகளுக்கு ஆட்படுவது, அங்கீகரிக்கக்கூடிய உளவியல் விளைவுகளை உருவாக்கும் இடங்களில் இது பொருந்தும். ஆயினும், மன உளைச்சலை உருவாக்கும் நிலைமைகள் தெளிவாக முடிவடையாத சமூக உலகங்களில் இதைப் பயன்படுத்தும் போது, அதன் காலக் கட்டமைப்பு நிலையற்றதாகிறது. இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர் 2009 மே மாதத்தில் முறையாக முடிவடைந்தது. ஆனால் ‘பிந்தைய’ என்ற முன்னொட்டு, அதில் உயிர் பிழைத்த அனைவரின் கால அனுபவத்தையும் விவரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. காணாமல் போன நபர் ஒருபோதும் கணக்கில் வராதபட்சத்தில், காணாமல் போதல் எப்போது கடந்த காலத்தில் நடந்த ஒன்றாகிறது? நிலம் அணுக முடியாததாகவோ அல்லது சர்ச்சைக்குரியதாகவோ இருக்கும்போது, இடப்பெயர்வு எப்போது இடப்பெயர்வுக்குப் பிந்தையதாகிறது? போர்க்கால வறுமை எப்போது போருக்குப் பிந்தைய ஒரு சுதந்திரமான பொருளாதார நிலையாகிறது? பாதுகாப்பு நடைமுறைகள் தொடர்ந்து நடமாட்டம், பேச்சு அல்லது அரசியல் கற்பனையை வடிவமைக்கும் போது, இராணுவமயமாக்கல் எப்போது நினைவாகிறது? மரணமே நிச்சயமற்றதாக இருக்கும்போது, துக்கம் எப்போது தொடங்குகிறது?
இலங்கை இன்னும் போரில் இருக்கிறது என்றோ அல்லது 2009 மே மாதத்திற்குப் பிறகு எதுவும் மாறவில்லை என்றோ இந்தக் கேள்விகள் குறிக்கவில்லை. அத்தகைய ஒரு கூற்று, நேரடிப் போருக்கும் அதன் இராணுவ முடிவைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட முற்றிலும் மாறுபட்ட சூழல்களுக்கும் இடையிலான முக்கிய வேறுபாடுகளைச் சிதைத்துவிடும். மாறாக, இந்த வாதம் வரலாற்று முடிவுக்கும் வாழ்வியல் பின்விளைவுகளுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றியது. போர்க்கள வன்முறை முடிவுக்கு வரலாம், ஆனால் வன்முறையால் உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள், சமத்துவமின்மைகள், நினைவுகள், இழப்புகள், நிச்சயமற்ற தன்மைகள், தார்மீகக் காயங்கள் ஆகியவை அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து ஒழுங்கமைக்கின்றன. வன்முறை நிகழ்வு அதன் அனைத்து உறவுகளும் முடிவடையாமலேயே முடிவடைகிறது. எனவே, இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் ஏற்படும் மன அதிர்ச்சி, ஒரு தற்காலிகப் பின்விளைவாக இருப்பதை விட, ஓர் இடைநிறுத்தப்பட்ட தீர்வின் நிலையாக மாறக்கூடும்.
அதிர்ச்சிக் கோட்பாடும் இலங்கை உளவியல் சமூகச் சிந்தனையும்
‘மாயைகளின் இணக்கம்’ (The Harmony of Illusions) என்ற நூலில், PTSDஐ நவீன மனநல மருத்துவம் இறுதியில் கண்டறிந்த ஓர் உலகளாவிய இயற்கை நிகழ்வாக மட்டுமே புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அனுமானத்திற்கு யங் சவால் விடுகிறார். ‘மாயை’ என்ற இந்த வலுவான சொல், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பொய் சொல்கிறார்கள் என்றோ அல்லது அவர்களின் வலி கற்பனையானது என்றோ பொருள் கொள்ளப்படக் கூடாது. மாறாக, நோயறிதல் அளவுகோல்கள், மனநல நிறுவனங்கள், நினைவுக் கோட்பாடுகள், ஆராய்ச்சி நடைமுறைகள், சிகிச்சைத் தொழில்நுட்பங்கள், பாதிக்கப்பட்டோர் குறித்த விவரிப்புகள், அரசியல் கோரிக்கைகள் ஆகியவற்றின் ஒரு குறிப்பிட்ட ஒருங்கிணைப்பின் மூலம் PTSD எவ்வாறு சாத்தியமானது என்பதை யங் விளக்குகிறார். குறிப்பிட்ட அனுபவங்களை அடையாளம் காணவும், வகைப்படுத்தவும், ஆய்வு செய்யவும், சிகிச்சை அளிக்கவும் கூடிய நடைமுறைகளின் வரலாற்று ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு வலையமைப்பிற்குள் இந்த வகைப்பாடு உண்மையானதாக மாறியது.
டெரெக் சம்மர்ஃபீல்ட் (Derek Summerfield) இந்த வளர்ச்சியின் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க விமர்சகர்களில் ஒருவரானார். பொஸ்னியா போன்ற போரினால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களில் பெற்ற அனுபவங்களின் அடிப்படையில் சம்மர்ஃபீல்ட் ஒரு முக்கியமான வாதத்தை முன்வைக்கிறார். மேற்கத்திய நாடுகளின் அதிர்ச்சி சிகிச்சைத் திட்டங்கள், பேரழிவை ஏற்படுத்தும் அரசியல், சமூகச் சூழல்களால் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் இயல்பான மன எதிர்வினைகளைக் கூட, தேவையின்றி ஒரு மருத்துவப் பிரச்சினையாக அல்லது நோயாக மாற்றும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளன என்பதே அதுவாகும். அவரது கவலை வெறும் பண்பாட்டு எல்லைகளைச் சார்ந்தது அல்ல; மாறாக, வன்முறை, அநீதி, இடப்பெயர்வு, வறுமை, அழிவு ஆகியவற்றால் உருவான கூட்டு வரலாற்றுத் துயரங்களை, உளவியல் வடிவங்கள் மூலமாகத் தனிநபர் சார்ந்த மனநோயாகச் சுருக்கிவிடும் ஆபத்து இருக்கிறது என்பதே ஆகும். வீடுகள், வாழ்வாதாரங்கள், நிறுவனங்கள், சமூக வலைப்பின்னல்கள், அரசியல் எதிர்காலம் சேதமடைந்த ஒரு மக்கள் தொகையை, படிப்படியாக மன அதிர்ச்சிக்குள்ளான தனிநபர்களின் மக்கள் தொகையாக மறுவிவரிக்க முடியும்.
PTSD அல்லது தொழில்முறை மனநலத் தலையீட்டை முழுமையாக நிராகரிப்பதாக மாற்றப்பட்டால், சம்மர்ஃபீல்டின் விமர்சனத்திற்கும் வரம்புகள் உண்டு. போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் கடுமையான மனநலக் கோளாறுகளை அனுபவிக்கிறார்கள். மேலும் PTSD, மனச்சோர்வு, பதற்றம், போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோகம், தற்கொலை நடத்தை, பிற வகையான உளவியல் துன்பங்கள் ஆகியன ஆழ்ந்த இயலாமையை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்பதற்கு விரிவான சான்றுகள் உள்ளன. ‘மேற்கத்திய உளவியல்’, ‘உள்ளூர் கலாசாரம்’ ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான வேறுபாடே நிலையற்றது. உளவியல் சொற்களஞ்சியங்கள் உலகளவில் புழக்கத்தில் உள்ளன. யாழ்ப்பாணம், சரஜெவோ, கிகாலி, ஃப்ரீடவுன், டொரொன்டோ, லண்டன், ஒஸ்லோவில் உள்ள மக்கள், மருத்துவமனைகள், பல்கலைக்கழகங்கள், அரசு சாரா நிறுவனங்கள், இடப்பெயர்வு, சமூக ஊடகங்கள், புலம்பெயர் சமூக வலைப்பின்னல்கள், பிரபலமான கலாசாரம் ஆகியவற்றின் மூலம் மன அதிர்ச்சி, மனச்சோர்வு, மன அழுத்தம், ஆலோசனை, மனநலம் பற்றிய கருத்துகளை எதிர்கொள்கின்றனர். சமூகங்கள் இந்தச் சொற்களஞ்சியங்களைச் செயல்முனைப்புடன் உள்வாங்கிக்கொள்கின்றன, நிராகரிக்கின்றன, மறுவிளக்கம் அளிக்கின்றன, கலப்பினமாக்குகின்றன. எனவே, PTSD என்பது வெறும் மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு மட்டுமே உரித்தானதா என்று கேட்பது சரியான கேள்வியல்ல. மாறாக, அந்த மனநல வகைப்பாடு வெவ்வேறு தார்மீக, வரலாற்று, சமூகப் பின்னணி கொண்ட உலகங்களுக்குள் நுழையும் போது என்ன மாதிரியான மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது என்பதே நாம் சிந்திக்க வேண்டிய உண்மையான கேள்வியாகும்.
ஆர்தர் க்ளெய்ன்மேன் (Arthur Kleinman), தொழில்சார் நோய்ப் பிரிவுகளுக்கும் வாழ்வியல் நோய் அனுபவத்திற்கும் இடையே ஏற்படுத்திய வேறுபாடு, இந்தப் பிரச்சினைக்கு மற்றொரு வழியைத் திறந்தது. மருத்துவ ரீதியாக வரையறுக்கப்பட்ட நோயியலும், பாதிக்கப்பட்டவரின் ‘தவறானது’ குறித்த அனுபவமும் ஒன்றிப்போவதில்லை. மக்கள் விளக்க உலகங்களில் வாழ்கின்றனர். அவற்றில் உடல் உணர்வு, குடும்பக் கடமை, ஒழுக்கநெறி, ஆன்மீகம், பொருளாதாரச் சிரமம், தனிநபர்களுக்கிடையேயான மோதல், சமூக அந்தஸ்து ஆகியவை பிரிக்க முடியாதவையாக இருக்கலாம். வீணா தாஸ் (Veena Das), மார்கரெட் லாக் (Margaret Lock) ஆகியோருடன் இணைந்து க்ளெய்ன்மேன் மேற்கொண்ட சமூகத் துன்பம் குறித்த பிற்காலப் படைப்புகள், துன்பத்தை மருத்துவம், உளவியல், பொருளாதாரம், சமூகம் அல்லது அரசியல் என வகைப்படுத்தும் துறைசார் பிரிவுகளைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதன் மூலம் இந்த வாதத்தை மேலும் முன்னெடுத்தன. அரசியல், பொருளாதார ஏற்பாடுகள் துன்பத்தை உருவாக்குகின்றன. நிறுவனங்கள் துன்பம் எவ்வாறு அனுபவிக்கப்படுகிறது என்பதை வடிவமைக்கின்றன. துன்பத்தைத் தணிக்கும் நோக்கம் கொண்ட வழிமுறைகளே அதன் மறு உருவாக்கத்தில் சம்பந்தப்படலாம் என்பதை இவ்வாய்வுகள் காட்டின.
சமூகத் துன்பம் (Social Suffering) என்ற கருத்தாக்கம், அதிர்ச்சியின் மரபியலில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையாகும். ஏனெனில் அது பகுப்பாய்வின் அலகையும் அளவையும் மாற்றுகிறது. சமூகம் என்பது இனி ஒரு தனிநபரின் உளவியல் கோளாறு ஏற்படும் வெளிப்புறச் சூழல் மட்டுமல்ல; சமூக உறவுகளும் அரசியல் நிறுவனங்களும் அந்த நிலையை உருவாக்குவதில் பங்கேற்கின்றன என்று அது வாதிடுகிறது. ஏனெனில், வறுமை உடலால் உணரப்படலாம். அதிகாரத்துவ அவமானம் உளவியல் ரீதியாகப் பின்விளைவுகளை ஏற்படுத்தலாம். இடப்பெயர்வு என்பது உறவுமுறை, அடையாளம், வாழ்வாதாரம், நினைவுகள் ஆகியவற்றை ஒரே நேரத்தில் உருமாற்றக்கூடும். அரசியல் அடக்குமுறை, நம்பிக்கை, பேச்சு, இயக்கம், எதிர்பார்ப்பு ஆகியவற்றை மாற்றியமைக்கக்கூடும். எனவே உளவியலையும் அரசியலையும் பிரிக்கும் பகுப்பாய்வு எல்லைகள் சரியத் தொடங்குகின்றன என்ற வாதத்தை சமூகத் துன்பம் என்ற கருத்தாக்கம் முன்வைக்கிறது.
வீணா தாஸின் ‘வன்முறையும் அன்றாட வாழ்க்கையும் குறித்த மானிடவியல்’ இந்த மறுசீரமைப்பை இன்னும் முன்னோக்கித் தள்ளுகிறது. வன்முறையை முதன்மையாக பிரம்மாண்டமான நிகழ்வுகளில் மட்டுமே நிலைநிறுத்தும் போக்கிற்கு அவரது படைப்பு சவால் விடுகிறது. வன்முறை என்பது கொடூரச் செயல்களின் வெளிப்படையான நினைவுகள் மூலம் மட்டுமே நிலைத்திருப்பதில்லை. அது அன்றாட வாழ்வில் ஊடுருவிச் செல்கிறது. அது உறவுமுறை, வீட்டு வழக்கங்கள், மொழி, உடல் சார்ந்த நடைமுறைகள், அண்டை வீட்டு உறவுகள், பாலினக் கடமைகள், அன்றாட அறநெறி சார்ந்த தீர்ப்புகள் ஆகியவற்றில் மடிந்துவிடுகிறது. எனவே, ஒரு நிகழ்வின் முக்கியத்துவத்தை, வன்முறை நடந்த தருணத்தில் என்ன நடந்தது என்பதன் மூலம் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியாது. அதற்குப் பிறகு சாத்தியமாகும் வாழ்க்கை வடிவங்கள் மூலமாகவும் அதைக் கண்டறிய வேண்டும்.
இக்னாசியோ மார்ட்டின்-பரோ (Ignacio Martín-Baró), எல் சால்வடாரில் நிலவிய அடக்குமுறையினதும் உள்நாட்டுப் போரினதும் பின்னணியில், விடுதலை உளவியலின் மூலம் இது தொடர்பான ஒரு விமர்சனத்தை உருவாக்கினார். குறிப்பிட்ட சமூகச் சூழல்களில் உருவாக்கப்பட்ட கருத்துகளைப் பொதுமைப்படுத்தும் உளவியலின் போக்கையும், அரசியல் அடக்குமுறையை ஒரு புறச்சூழலாகக் கருதுவதையும் மார்ட்டின்-பரோ எதிர்த்தார். ஆதிக்கத்துக்கும் வன்முறைக்கும் உள்ளான மக்களின் அனுபவங்களிலிருந்து உளவியல் அறிவை வரலாற்றுமயமாக்கி, புனரமைக்க வேண்டும் என்று அவர் வாதிட்டார். தனிநபர்கள் என்ன உளவியல் கோளாறுகளைக் கொண்டிருந்தனர் என்பது மட்டுமல்ல கேள்வி. மாறாக, எந்த வகையான சமூக ஒழுங்கு அச்சம், விதிவசம், துருவமயமாக்கல், அவநம்பிக்கை, உளவியல் துன்பம் போன்ற குறிப்பிட்ட வடிவங்களை உருவாக்கியது என்பதே கேள்வியாக இருந்தது. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், சூழலற்ற தனிப்பட்ட விளக்கத்தின் மூலம் வரலாற்று யதார்த்தத்தை மறைப்பதற்குப் பதிலாக, அதை மீட்டெடுக்கும் கடமை உளவியலுக்கு உள்ளது.
இங்கு உருவாக்கப்பட்ட பகுப்பாய்விற்கு மார்ட்டின்-பரோ மிகவும் பொருத்தமானவர். ஏனெனில் அவரது விடுதலை உளவியல், உளவியல் மற்றும் அரசியல் விளக்கங்களுக்கு இடையேயான தேர்வை நிராகரிக்கிறது. மக்கள் சமூக உறவுகளுக்குள் வாழ்வதால்தான் அரசியல் வன்முறைக்கு உளவியல் விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன. அச்சம் என்பது ஒரே நேரத்தில் ஓர் உணர்ச்சி நிலையாகவும், அடக்குமுறைக்கு எதிரான ஒரு பகுத்தறிவுப் பதிலாகவும் இருக்க முடியும். மௌனம் என்பது உளவியல் தடையாகவும், உயிர்வாழ்வதற்கான ஓர் உத்தியாகவும் இருக்க முடியும். கண்காணிப்பு, துரோகம், வன்முறை நிறைந்த வரலாற்றின் பின்னணியில், அவநம்பிக்கையானது தனிப்பட்ட உறவுகளின் அடிப்படையில் ஒரு செயலிழப்பாகத் தோன்றினாலும், அது புரிந்துகொள்ளக் கூடியதாகவே இருக்கும். வரலாற்றிலிருந்து அகற்றப்படும் போது நோயாகத் தோன்றுவது, அதை உருவாக்கிய அரசியல் சூழல்களுக்குத் திரும்பக் கொண்டுவரப்படும் போது புரிந்துகொள்ளக் கூடியதாக மாறக்கூடும்.
இந்தப் பன்மைத்தன்மைதான், PTSD பற்றிய விவாதங்கள் ஏன் பெரும்பாலும் ஒரு பயனற்ற இருமைக்குள் சிக்கிக்கொள்கின்றன என்பதை விளக்குகிறது. ஒரு தரப்பு அறிவியல் சான்றுகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து, கலாசார விமர்சனம் உண்மையான உளவியல் துன்பத்தை மதிப்பிழக்கச் செய்துவிடும் என்று கவலை கொள்கிறது. மற்றொரு தரப்பு வரலாற்று உருவாக்கம், கலாசார வேறுபாட்டிற்கு முக்கியத்துவம் அளித்து, மனநல மருத்துவப் பொதுமைவாதம் அரசியல் – சமூகத் துன்பங்களை மருத்துவமயமாக்கிவிடும் என்று கவலை கொள்கிறது. இரண்டு கவலைகளுமே நியாயமானவையே. ஒரு விளக்க அளவுகோல் மற்றவற்றை நீக்கிவிடும் என்று கருதுவதில்தான் தவறு உள்ளது. மருத்துவ அளவுகோலில், PTSD என்பது அனுபவபூர்வமாகப் பயனுள்ள ஒரு நோயறிதல் வகையாக அமையலாம். வரலாற்று அளவுகோலில், அது அடையாளம் காணக்கூடிய அறிவுசார், நிறுவனத் தோற்றங்களைக் கொண்ட ஒரு வகையாகும். கலாசார அளவுகோலில், அதன் வெளிப்பாடும் விளக்கமும், மனம், உடல், சுயம், ஒழுக்கநெறி, உறவுகள் ஆகியவற்றின் கலாசார ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட மாதிரிகள் மூலம் மத்தியஸ்தம் செய்யப்படுகின்றன. அரசியல் அளவுகோலில், அதிர்ச்சி என்பது பாதிக்கப்பட்ட நிலை, சாட்சியம், இழப்பீடு, மனிதாபிமானத் தலையீடு, உரிமை கோரல்களுக்கு அங்கீகாரம் அளிக்க முடியும். சமூக அளவில், இது குடும்பம், வாழ்வாதாரம், நிறுவனங்கள், நிலம், நம்பிக்கை, கூட்டு வாழ்க்கை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய முறிவுகளுடன் ஒன்றிணையக்கூடும். இங்கே கோட்பாட்டுப் பணி, எந்த அளவுகோல் மட்டும் உண்மையானது என்று தீர்மானிப்பதல்ல. மாறாக இந்த அளவுகோல்கள் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்பு கொள்கின்றன என்பதை விளக்குவதே.
இந்த வரலாற்று வரைவியல், இக்கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள உறவுசார் அதிர்ச்சி (Relational Trauma) என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு நேரடியாக இட்டுச் செல்கிறது. உறவுசார் அதிர்ச்சி என்பது, PTSD, கூட்டு அதிர்ச்சி, சமூகத் துன்பம், தெளிவற்ற இழப்பு, தார்மீகக் காயம் அல்லது வரலாற்று அதிர்ச்சி ஆகியவற்றை விஞ்சும் நோக்கம் கொண்டதல்ல. அது மற்றொரு நோயறிதல் வகையாகவும் முன்மொழியப்படவில்லை. இந்த ஆய்வுத் தொகுப்புகள் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிக்கப்படும் போது உருவாகும் ஒரு கோட்பாட்டுச் சிக்கலை அடையாளம் காண்பதே இதன் நோக்கமாகும். அரசியல் வன்முறை தனிநபர்களைப் பாதிக்கக்கூடும். அதே நேரத்தில், தனிநபரின் உளவியல் வாழ்வு நிலைத்திருக்கும் உறவுகளையும் அது மாற்றியமைக்கக்கூடும். அது அண்டை அயலாருக்கு இடையேயான நம்பிக்கை, குடும்பங்களுக்குள் உள்ள கடமைகள், குடிமக்களுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் இடையேயான உறவுகள், நிலம் – வாழ்வாதாரத்திற்கான அணுகல், இறந்தவர்கள் – காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களுடனான உறவுகள், ஒரு எதிர்காலத்தில் தங்களைக் கற்பனை செய்து பார்க்கும் மக்களின் திறன் ஆகியவற்றை மாற்றக்கூடும். அந்த மாற்றங்கள், உளவியல் துன்பம் உருவாக்கப்பட்டு மீண்டும் உருவாக்கப்படும் நிலைமைகளின் ஒரு பகுதியாக மாறக்கூடும்.
‘பண்பாட்டின் பணி’ என்ற கருத்து, போருக்குப் பிந்தைய உளவியலுக்குள் செல்வதற்கு ஒரு குறிப்பாக மதிப்புமிக்க வழியை வழங்குகிறது. ஒரு வழக்கமான பண்பாடு கடந்த மாதிரி பெரும்பாலும் ஓர் உள்ளார்ந்த தொடர் நிகழ்விலிருந்து தொடங்குகிறது. ஒரு வெளிப்புற அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வு ஓர் உலகளாவிய உளவியல் பிரதிபலிப்பை உருவாக்குகிறது. அந்தப் பிரதிபலிப்பு எவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது, விவரிக்கப்படுகிறது, விளக்கப்படுகிறது அல்லது கையாளப்படுகிறது என்பதைப் பண்பாடு பின்னர் தீர்மானிக்கிறது. இத்தகைய ஒரு மாதிரி, வேறுபாடுகளை அங்கீகரிப்பதால் பண்பாட்டு உணர்வுள்ளதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அது உளவியல் நிகழ்வை, பண்பாட்டிற்கு முந்தைய கருத்தியல் நிகழ்வாகப் பாதுகாக்கிறது. கணநாத் ஒபயசேகரவின் படைப்பு, இன்னும் தீவிரமான ஒரு முன்மொழிவுக்கு இடமளிக்கிறது. குறியீட்டு உலகங்கள், ஒரு முழுமையான உள யதார்த்தத்தைப் பண்பாட்டுக்கு ஏற்ற மொழியில் வெறுமனே மொழிபெயர்ப்பதில்லை; ஓர் அனுபவம் முதலிலேயே உளவியல் ரீதியாக அர்த்தமுள்ளதாக மாறுவதை வடிவமைப்பதில் அவை பங்கேற்கின்றன. சடங்குகள், மதக் குறியீடுகள், உறவுமுறை, கனவுகள், உடல் சார்ந்த நடைமுறைகள், விதி பற்றிய கருத்துகள், துக்கம், விலக்கப்பட்டவை, கடமை, பண்பாட்டு ரீதியாகக் கிடைக்கக்கூடிய கதைகள் ஆகியவை வெறுமனே மனதைச் சூழ்ந்திருப்பதில்லை. உள வாழ்வு வாழ்வதற்கு உகந்ததாக மாறுவதற்கான வடிவங்களை அவை வழங்குகின்றன.
கொலனித்துவ நீக்க உளவியலில் அந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. ஒரு மேலோட்டமான கொலனித்துவ நீக்க விமர்சனம், PTSD என்பது மேற்கத்தியமானது என்றும், இலங்கை சமூகங்கள் துன்பத்திற்கான தங்களின் சொந்த, உண்மையான மாதிரிகளைக் கொண்டுள்ளன என்றும் வாதிடக்கூடும். அத்தகைய ஒரு சூத்திரமாக்கம் பல காரணங்களால் பலவீனமானது. அது ‘உள்ளூர் பண்பாட்டை’ மிகைப்படுத்திக் காட்டுகிறது. ஒரு சீரான, நிலையான உள்நாட்டு உளவியலை அனுமானிக்கிறது. மனநல, சிகிச்சை அறிவின் உலகளாவிய பரவலைப் புறக்கணிக்கிறது. மேலும் மருத்துவ ரீதியாகத் தீவிரமான உளவியல் கோளாறுகளைக் குறைத்து மதிப்பிடும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. ஒபயசேகர இன்னும் நுட்பமான ஒரு பாதையை வழங்குகிறார். பணி என்பது தூய்மைப்படுத்துதலல்ல, புனரமைத்தலாகும்; தன்னிடம் உலகளாவிய விளக்க அதிகாரம் இருப்பதாக முன்கூட்டியே கருதிக்கொள்ளாமல், உளப்பகுப்பாய்வு, மனநல மருத்துவம், மானிடவியல், சமய நடைமுறைகள், வாழ்வியல் அனுபவங்கள் ஆகியவை ஒன்றையொன்று கேள்விக்குட்படுத்த அனுமதிப்பதே ஆகும்.
குறியீட்டு உலகங்களைத் தன்னாட்சி பெற்ற பண்பாட்டு அமைப்புகளாகக் கருதுவதைத் தவிர்ப்பதற்குத் தேவையான நிரப்பு அரசியல் வரலாற்று வரைவியலை எஸ்.ஜே. தம்பையா வழங்குகிறார். உளவியல் ரீதியாகவும் குறியீட்டு ரீதியாகவும் பொருள் எவ்வாறு கட்டமைக்கப்படுகிறது என்று கேட்க ஒபயசேகர நமக்கு உதவுகிறார் என்றால், பண்பாட்டு அடையாளங்கள் தாமாகவே வரலாற்று ரீதியாக எவ்வாறு அரசியல்மயமாக்கப்படுகின்றன என்பதை விளக்க தம்பையா உதவுகிறார். இலங்கை குறித்த அவரது ஆய்வு, மத, மொழி, இனப் பிரிவுகள் நிறுவனங்கள், வரலாற்று விவரிப்புகள், தேர்தல் போட்டி, தேசியவாத அணிதிரட்டல், அரச அதிகாரத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் அரசியல் சக்தியைப் பெறுகின்றன என்பதைத் தொடர்ந்து நிரூபிக்கிறது. உதாரணமாக, ‘பௌத்தத்திற்குத் துரோகம்?’ (Buddhism Betrayed?) என்ற நூல், சிங்கள பௌத்த தேசியவாதம், துறவற அரசியல் அணிதிரட்டல், தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்முறை ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான உறவை ஆராய்கிறது. இந்த நிகழ்வுகளைக் காலத்தால் அழியாத மதப் பண்பாட்டின் வெளிப்பாடுகளாகக் கருதாமல், அவற்றை வரலாற்று ரீதியாக நிலைநிறுத்துகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய உளவியலில் இதன் உட்பொருள் ஆழமானது. இனமயமாக்கப்பட்ட அரசியல் வன்முறை, யார் தங்களுக்குரியவர், யார் அச்சுறுத்துபவர், யாருக்குப் பாதுகாப்பு தேவை, யாரை நம்பலாம் என்பது குறித்த மக்களின் புரிதலை மாற்றினால், அதன் உளவியல் விளைவுகளைத் தனிப்பட்ட அதிர்ச்சிகரமான நினைவுகளுக்குள் அடக்கிவிட முடியாது. மக்கள் ஒருவரையொருவர் உணர்ந்துகொள்ளும் பிரிவுகளே உருமாற்றம் அடைந்துள்ளன. அவநம்பிக்கை கூட்டாகப் பரவக்கூடும். அச்சம் நிறுவனங்கள், மொழிகள், சீருடைகள், நிலப்பரப்புகள் அல்லது சமூக அடையாளங்களுடன் பிணைக்கப்படலாம். அவமானமும் தார்மீகப் பொறுப்பும் கூட்டு வரலாறுகளுடன் தொடர்புடையதாக உணரப்படலாம். குழந்தைகள் தாங்கள் உருவாக்காத எச்சரிக்கை வகைகளை மரபுரிமையாகப் பெறக்கூடும். எனவே, இனரீதியான வன்முறைக்குப் பிறகான உளவியல் வாழ்க்கை, சமூக வகைப்பாடுகளுக்குள் விரிகிறது. அவற்றின் வரலாறுகள் அரசியல்ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.
தம்பையாவின் பகுப்பாய்வுகள், மத, கலாசார அர்த்தங்களை குணப்படுத்துவதற்கான ஆதாரங்களாக மட்டுமே கருதும் போக்கையும் சிக்கலாக்குகின்றன. மதம் சடங்குகள், சமூகம், துக்கம், அண்டவியல், நெறிமுறைக் கட்டமைப்புகளை வழங்கக்கூடும், அதன் மூலம் துன்பம் சமாளிக்கக்கூடியதாகிறது. ஆனால் மதம் தேசியம், புறக்கணிப்பு, சட்டபூர்வமாக்கல், வன்முறை ஆகியவற்றுடன் சிக்கலாகவும் மாறக்கூடும். கலாசார, மத உலகங்கள் அரசியல் முரண்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை அவரது பணி நிரூபிக்கிறது. சமூக சமாளிப்புக்கான கற்பனையான அணுகுமுறைகளைத் தவிர்ப்பதற்கு இந்த நுண்ணறிவு இன்றியமையாதது. சொந்தம் என்ற உணர்வை வழங்கும் அதே நிறுவனங்கள் படிநிலையை மீண்டும் உருவாக்கக்கூடும். ஒரு சமூகத்திற்கு அர்த்தம் தரும் அதே கூட்டு விவரிப்புகள் மற்றொரு சமூகத்திற்கு அச்சுறுத்தலை உருவாக்கக்கூடும். சமூகத்தில் வேரூன்றியிருப்பது தானாகவே குணப்படுத்தும் தன்மையுடையதல்ல.
தயா சோமசுந்தரத்தின் பணி, இந்தக் கோட்பாட்டு இணைப்பை உளவியல் சமூக ஆய்வின் களத்திற்குள் நேரடியாகக் கொண்டுவருகிறது. வட இலங்கையில் ஏற்பட்ட கூட்டு மன அதிர்ச்சி குறித்த அவரது 2007ஆம் ஆண்டு ஆய்வு, தனிநபர், குடும்பம், சமூகம், சமுதாய நிலைகள் என அனைத்தையும் வெளிப்படையாகக் கடந்து செல்வதால், அது குறிப்பாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகிறது. தமிழ் சமூகங்களிடையே மேற்கொள்ளப்பட்ட இயற்கைவாத உளவியல் சமூக இனவரைவியல், பங்கேற்புக் கண்காணிப்பு, முக்கியத் தகவல் அளிப்பவர்களுடனான நேர்காணல்கள், குழு விவாதங்கள், சமூக மனநலத் திட்டங்களில் பெற்ற அனுபவங்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில், இந்த ஆய்வு தனிநபர்களின் உளவியல் விளைவுகளை மட்டுமல்லாமல், குடும்பச் செயல்பாடு, நம்பிக்கை, முக்கிய உறவுகள், குழந்தை வளர்ப்பு, தலைமைத்துவம், சமூக நிறுவனங்கள், சமூக நெறிமுறைகள், சமூக நடத்தை ஆகியவற்றில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும் கண்டறிந்தது.
சர்வதேச மன அதிர்ச்சிக் கோட்பாட்டிற்குள் இந்தப் பணியின் முக்கியத்துவம் பரந்த அங்கீகாரத்தைப் பெறத் தகுதியானது. வடக்கில் உள்ள பல தனிநபர்கள் உளவியல் கோளாறுகளால் பாதிக்கப்பட்டனர் என்று சோமசுந்தரம் வெறுமனே வாதிடவில்லை. நீடித்த போர் கூட்டு மன அதிர்ச்சியை உருவாக்கக்கூடும் என்று அவர் வாதிட்டார். போர் சமூக செயல்முறைகளையே மாற்றியமைத்தது. இறப்பு, காணாமல் போதல், இடப்பெயர்வு, தடுப்புக்காவல் ஆகியவற்றின் மூலம் குடும்பங்கள் மறுவடிவமைக்கப்பட்டன. சமூகங்கள் அதிக அவநம்பிக்கை, சந்தேகம், செயலற்ற தன்மையும் மௌனமும், பலவீனமான தலைமைத்துவமும் சீர்குலைந்த நிறுவனங்களும் ஆகியவற்றுடன் காணப்பட்டன. இவை வெறுமனே ஒட்டுமொத்த தனிநபர் அறிகுறிகள் அல்ல. அவை உறவுமுறை வாழ்வில் ஏற்படும் உருமாற்றங்கள் ஆகும். சோமசுந்தரத்தின் இந்த வரையறை வேண்டுமென்றே சமூக நோக்குடையது. போர், ‘சமூகக் கட்டமைப்பை.ச் சிதைத்து’, சமூகங்களை “சார்புடைய, செயலற்ற, மௌனமான, தலைமையற்ற, அவநம்பிக்கை கொண்ட, சந்தேக மனப்பான்மை உடையதாக” மாற்றிவிடும் (சோமசுந்தரம், 2007). இந்த அவதானிப்புகள், தனிப்பட்ட அறிகுறிகளின் வெறும் தொகுப்பாக இல்லாமல், உறவுகளிலும் நிறுவனங்களிலும் ஏற்படும் உருமாற்றங்களை விவரிக்கின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய வட இலங்கையில் சமூக மீள்திறனை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது குறித்த சோமசுந்தரம், சிவயோகனின் 2013ஆம் ஆண்டு ஆய்வு, பல தசாப்த காலப் போர், பலதரப்பட்ட இடப்பெயர்வுகள், குடும்ப உறுப்பினர்கள், வீடுகள், வேலைவாய்ப்பு, பிற மதிப்புமிக்க வளங்களின் இழப்பு ஆகியவற்றிற்குப் பிறகு ஏற்படும் இடர், பாதுகாப்புக் காரணிகளை ஆராய்வதன் மூலம் இந்த வாதத்தை விரிவுபடுத்துகிறது. இந்த ஆய்வு குறிப்பாகப் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. இது சமூகங்களைச் சேதமடைந்தவையாக மட்டுமே சித்தரிக்க மறுக்கிறது. போர் சமூக மூலதனத்தையும் நிறுவனங்களையும் பலவீனப்படுத்தக்கூடும், ஆனால் கூட்டு வாழ்க்கை புதிய அமைப்புகளையும், தகவமைப்பு வடிவங்களையும், பெண் தலைமையையும், மத ஆதரவையும், சமூகம் சார்ந்த பதில்களையும் உருவாக்குகிறது. எனவே, அதிர்ச்சிக்கும் சமூகத்திற்கும் இடையிலான உறவு வெறுமனே அழிவுகரமானதாக இல்லாமல், இயங்குதன்மை வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.
கூட்டு அதிர்ச்சி என்ற கருத்தாக்கத்திற்கே கவனமான கையாளுதல் தேவைப்படுகிறது. தனிநபரிடமிருந்து கூட்டுக்கு மாறுவது, ஒரு பெரிய கொள்கலனை மட்டுமே உருவாக்கும் அபாயம் உள்ளது. அதிர்ச்சிக்குள்ளான ஒரு தனிநபரைக் கற்பனை செய்வதற்குப் பதிலாக, அதிர்ச்சிக்குள்ளான ஒரு சமூகத்தை, அது ஒரே ஆன்மாவைக் கொண்டிருப்பது போலக் கற்பனை செய்யத் தொடங்குகிறோம். இத்தகைய சூத்திரங்கள் அக வேறுபாடுகளை மறைத்து, மற்றொரு வகையான சாராம்சவாதத்தை உருவாக்கக்கூடும். சமூகங்கள் வன்முறையை ஒரே மாதிரியாக அனுபவிப்பதில்லை. பாலினம், சாதி, வர்க்கம், வயது, மதம், அரசியல் வரலாறு, வன்முறைக்கு அருகாமையில் இருப்பது ஆகிய அனைத்தும் அதன் விளைவுகளை வடிவமைக்கின்றன. சமூக மட்டத்தில் மாற்றம் நிகழ்வதால், அதன் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் உளவியல் ரீதியாக அதிர்ச்சிக்குள்ளாகியுள்ளனர் என்றும் அர்த்தமல்ல.
இங்கு உருவாக்கப்பட்ட உறவுமுறைக் கட்டமைப்பு, சோமசுந்தரத்தின் கூட்டு-அதிர்ச்சி அணுகுமுறையை மாற்றுவதற்குப் பதிலாக விரிவுபடுத்த முயல்கிறது. அதிர்ச்சியின் உண்மையான இருப்பிடம் தனிநபர் அல்லது கூட்டு என்பதில் மையப் பிரச்சினை இல்லை. நிலைகளை இணைக்கும் உறவுகள் குறித்த கேள்வியே அதிகப் பயனுள்ளது. காணாமல் போதல் குடும்ப அமைப்பை எவ்வாறு மாற்றுகிறது? குடும்ப மறுசீரமைப்பு குழந்தைகளை எவ்வாறு பாதிக்கிறது? இடப்பெயர்வு சமூக நம்பிக்கையை எவ்வாறு மாற்றுகிறது? நிறுவனத் தோல்வி குடும்ப நிச்சயமற்ற தன்மையை எவ்வாறு நிலைநிறுத்துகிறது? பொருளாதார உறுதியற்ற தன்மை உளவியல் துன்பத்தை எவ்வாறு அதிகரிக்கிறது? அரசியல் கண்காணிப்பு சாதாரணப் பேச்சை எவ்வாறு பாதிக்கிறது? உறவுசார் அதிர்ச்சி இந்த இணைப்புகளில் கவனம் செலுத்துகிறது.
ஒபயசேகர, தம்பையா, சோமசுந்தரம் ஆகியோரின் இணைவு, போருக்குப் பிந்தைய உளவியலின் ஒரு தனித்துவமான இலங்கை வரலாற்று வரைவியல் வெளிப்பட வழிவகுக்கிறது. குறியீட்டுப் பணிகளின் மூலம் உள வாழ்வு உருமாற்றம் அடைகிறது என்பதை ஒபயசேகர நிரூபிக்கிறார். அரசியல் அதிகாரம், தேசியம், வன்முறை ஆகியவற்றின் மூலம் குறியீட்டு – கூட்டு உலகங்கள் வரலாற்று ரீதியாக மறுசீரமைக்கப்படுகின்றன என்பதைத் தம்பையா நிரூபிக்கிறார். நீடித்த போர், தனிநபர்கள், குடும்பங்கள், சமூகங்கள், நிறுவனங்களை ஒரே நேரத்தில் மாற்றுகிறது என்பதை சோமசுந்தரம் நிரூபிக்கிறார். ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும் போது, ஒரு நிகழ்விலிருந்து மன அதிர்ச்சி தோன்றி, ஒரு தன்னாட்சி பெற்ற தனிநபரால் உள்வாங்கப்பட்டு, பின்னர் கலாசார ரீதியாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறது என்ற ஒரு மாதிரியைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதை அவர்களின் படைப்புகள் கடினமாக்குகின்றன.
இங்குதான் ‘பண்பாட்டின் பணி’ என்ற கருத்தை, சீரமைப்புப் பணி என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றின் பக்கம் நீட்டிக்க முடியும். சடங்குகள், கதையாடல்கள், குறியீடுகள், உறவுமுறைகள், தார்மீக பகுத்தறிவு, மத நடைமுறைகள் ஆகியவற்றின் மூலம் பண்பாடு உளவியல் அனுபவத்தை மாற்றியமைக்குமானால், மீட்சி என்பது அந்த செயல்முறைகளை மீட்டெடுப்பதையோ அல்லது புதிதாக உருவாக்குவதையோ உள்ளடக்கியிருக்கலாம். எனவே, சீரமைப்பு என்பது வெறுமனே ஓர் அக உளவியல் சாதனை அல்ல. அது ஈமச்சடங்குகள், கூட்டு நினைவுகூர்தல், உறவுமுறைகளை மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல், வாழ்வாதாரங்களை மீட்டெடுத்தல், மத நடைமுறைகளில் பங்கேற்றல், தார்மீக ரீதியாக கடினமான அனுபவங்களுக்கு மொழியைக் கண்டறிதல், மகளிர் அமைப்புகளை உருவாக்குதல், அரசியல் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுதல் அல்லது நம்பிக்கையின் வடிவங்களை மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல் ஆகியவற்றின் மூலம் நிகழலாம்.
இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, உறவுமுறை சார்ந்த அதிர்ச்சி என்பது மூன்று இலங்கை நுண்ணறிவுகளின் சந்திப்பில் அமைகிறது. ஒபயசேகரவிடமிருந்து, குறியீட்டு உலகங்கள் மூலம் உளவியல் அனுபவம் மாற்றியமைக்கப்படுகிறது என்ற கருத்தை இது எடுத்துக்கொள்கிறது. தம்பையாவிடமிருந்து, அந்த உலகங்கள் வரலாற்று ரீதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும், குறிப்பாக தேசியவாதம், மத அணிதிரட்டல், கூட்டு வன்முறை ஆகியவற்றின் மூலம் கட்டமைக்கப்படுகின்றன என்ற கருத்தை இது எடுத்துக்கொள்கிறது. நீடித்த போர் தனிநபர், குடும்பம், சமூகம், சமுதாய மட்டங்களில் விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது என்ற அனுபவபூர்வமான கருத்தை சோமசுந்தரத்திடமிருந்து இது எடுத்துக்கொள்கிறது. பின்னர் இந்தக் கருத்து, இந்த மட்டங்களை இணைப்பது எது என்று கேட்கிறது.
அரசியல் வன்முறையானது, தனிநபர்களுக்கு இடையேயான, குடும்பங்களுக்குள்ளான, சமூகங்களுக்கு இடையேயான, குடிமக்களுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் இடையேயான, மக்களுக்கும் நிலத்திற்கும் இடையேயான, வாழ்பவர்களுக்கும் இறந்தவர்களுக்கும் இடையேயான, கடந்த காலத்திற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் இடையேயான, தனிநபர்களுக்கும் அவர்கள் தங்களைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் தார்மீகக் கதையாடல்களுக்கும் இடையேயான உறவுகளைச் சேதப்படுத்துகிறது. இந்த முறிவுகள் உளவியல் ரீதியானவையாக மாறுவதற்குக் காரணம், சமூகம் ஏதோவொரு வகையில் வெளியிலிருந்து ஒரு தனிப்பட்ட மனதிற்குள் நுழைவதால் அல்ல, மாறாக மனம் எப்போதுமே உறவு சார்ந்ததாகவே இருந்தது என்பதால் தான்.
இனவரைவியல்: மறைதலும் தார்மீகக் காயமும்
இந்த ஆய்வு, ஓரளவு கட்டமைக்கப்பட்ட நேர்காணல்கள், வாழ்க்கை வரலாற்று உரையாடல்கள், வீடுகளுக்கான பயணங்கள், பங்கேற்புக் கண்காணிப்பு, முறைசாரா உரையாடல்கள், நிகழ்வு வரலாறுகள், தொழில் வல்லுநர்கள் – சமூகப் பங்காளர்களுடனான கலந்துரையாடல்கள் ஆகியவற்றின் கலவையைப் பயன்படுத்துகிறது. எந்தவொரு ஒற்றைத் தரவு வடிவமும் போதுமானதாக இல்லை என்பதால், இந்த முறைகள் வேண்டுமென்றே இணைக்கப்பட்டுள்ளன. முறையான நேர்காணல்கள், குறிப்பிட்ட அனுபவங்களை முறையாக ஆராய்வதை சாத்தியமாக்குகின்றன. வாழ்க்கை வரலாறுகள், அந்த அனுபவங்களைப் போர், இடப்பெயர்வு, குடிப்பெயர்வு, வாழ்வாதாரம், குடும்ப மாற்றம் ஆகியவற்றின் நீண்ட பயணப் பாதைகளுக்குள் நிலைநிறுத்துகின்றன. பங்கேற்புக் கண்காணிப்பு, துன்பம், கவனிப்பு, மௌனம், நினைவு, சமாளித்தல் ஆகியவை வெறுமனே விவரிக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, அன்றாடப் பழக்கவழக்கங்கள் மூலம் எவ்வாறு செயல்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. முறைசாரா உரையாடல்கள், பதிவு செய்யப்பட்ட நேர்காணல்களில் வெளிப்பட முடியாத அறிவு வடிவங்களைப் பதிவு செய்கின்றன. மனநலப் பயிற்சியாளர்கள், சமூகப் பணியாளர்கள், மதத் தலைவர்கள், குடிமைச் சமூகப் பங்காளர்கள், ஆசிரியர்கள், உள்ளூர் அதிகாரிகள் மற்றும் பிறருடனான தொழில்முறை நேர்காணல்கள், உளவியல் ரீதியான துன்பம் அங்கீகரிக்கப்படும் அல்லது புறக்கணிக்கப்படும் நிறுவன உலகங்கள் குறித்த நுண்ணறிவை வழங்குகின்றன.
மேலும் ஒரு வழிமுறைசார் கொள்கை, துன்பத்திற்கும் நோய்க்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் பற்றியது. எல்லாத் துன்பங்களையும் மனநலக் கோளாறின் சான்றாகக் கருதக்கூடாது. துக்கம், கோபம், பயம், விழிப்புணர்வு, சோகம், விரக்தி, நிச்சயமின்மை ஆகியவை மிகவும் கடினமான சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ற எதிர்வினைகளாக இருக்கலாம். அதே நேரத்தில், துன்பத்தை ஒரு நோயாகக் கருத மறுப்பது, கடுமையான மனநலத் துன்பத்தை இயல்பாக்கும் எதிர் பிழைக்கு வழிவகுக்கக் கூடாது. எனவே, இரண்டு சாத்தியக்கூறுகளை ஒரே நேரத்தில் கருத்தில் கொள்வதே வழிமுறை சார்ந்த பணியாகும். சில வகையான துன்பங்கள் நோயியல் தன்மையற்றவையாக இல்லாமல் சமூக ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடியவை, அதேசமயம் மற்றவை மருத்துவ ரீதியாகக் கடுமையானதாகி, அவற்றுக்கு தொழில்முறைத் தலையீடு தேவைப்படலாம்.
போருக்குப் பிந்தைய ஆராய்ச்சியில் இந்த வேறுபாடு குறிப்பாக முக்கியமானது, ஏனெனில் அரசியல் சூழல் மருத்துவ விளக்கத்தைச் சிக்கலாக்கக்கூடும். உதாரணமாக, அதீத விழிப்புணர்வு என்பது PTSDஇன் ஓர் அறிகுறியாக இருக்கலாம். ஆனால் எச்சரிக்கை என்பது தொடர்ச்சியான பாதுகாப்பின்மைக்கு ஒரு பகுத்தறிவு சார்ந்த தகவமைப்பாகவும் இருக்கலாம். தவிர்த்தல் என்பது அதிர்ச்சிகரமான நினைவைப் பிரதிபலிக்கலாம், ஆனால் அது அரசியல் வெளிப்பாட்டைக் குறைப்பதற்கான ஒரு திட்டமிட்ட உத்தியாகவும் இருக்கலாம். ஒதுங்குதல் என்பது மனச்சோர்வின் அறிகுறியாக இருக்கலாம், ஆனால் அது களங்கம், சமூகப் புறக்கணிப்பு அல்லது குடும்ப மோதல் ஆகியவற்றிலிருந்தும் ஏற்படலாம். இனவரைவியல், அறிகுறிகளைச் சூழலுக்குள் வைப்பதன் மூலம் இந்தச் சாத்தியக்கூறுகளை வேறுபடுத்த உதவுகிறது.
பிரதிநிதித்துவத்தின் நெறிமுறைகளும் சம முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. அதிர்ச்சி குறித்த ஆராய்ச்சி பெரும்பாலும் சக்திவாய்ந்த சாட்சியங்களுக்கு வெகுமதி அளிக்கிறது. துன்பத்தை விவரிக்கும் தெளிவான மேற்கோள்களுடன் வரும்போது கல்விசார் எழுத்து அதிக நம்பகத்தன்மை வாய்ந்ததாக மாறும். ஆயினும் இது ஓர் ஆபத்தை உருவாக்குகிறது. உரையாடுபவர்களின் துன்பம், கோட்பாட்டு வாதங்களுக்கான இலக்கியச் சான்றுகளாக மாற்றப்படலாம். எனவே இந்தக் கட்டுரை, வார்த்தைக்கு வார்த்தை பதிவு செய்யப்பட்ட மேற்கோள்கள், சமகால களக் குறிப்புச் சுருக்கங்கள், புனரமைக்கப்பட்ட உரையாடல்கள், கூட்டுச் சித்திரங்கள், பகுப்பாய்வு மறுவிளக்கம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே கவனமாக வேறுபடுத்துகிறது. சொற்கள் நம்பகத்தன்மையுடன் பதிவு செய்யப்பட்ட இடங்களில் மட்டுமே வார்த்தைக்கு வார்த்தை மேற்கோள் பயன்படுத்தப்படுகிறது. புனரமைக்கப்பட்ட உரையாடல் அவ்வாறே குறிக்கப்படுகிறது. அடையாளத்தைப் பாதுகாக்க அல்லது அடையாளம் காண்பதைத் தடுக்கத் தேவைப்படும் இடங்களில், கூட்டு நிகழ்வுகள் தனிப்பட்ட நபர்களாக முன்வைக்கப்படாமல் வெளிப்படையாக அடையாளம் காணப்படுகின்றன.
கீழே வழங்கப்பட்டுள்ள அனுபவபூர்வமான எடுத்துக்காட்டுகள், இலங்கை சமூக உளவியல் இலக்கியத்திலும் இந்தக் கட்டுரைக்காகத் தொகுக்கப்பட்ட பகுப்பாய்வுப் பொருட்களிலும் விவரிக்கப்பட்டுள்ள தொடர்ச்சியான சூழ்நிலைகளிலிருந்து கட்டமைக்கப்பட்ட கூட்டுச் சித்திரங்களாகும். பெயர்களும் அடையாளம் காட்டும் விவரங்களும் கற்பனையானவை. மேற்கோள் காட்டப்பட்ட பேச்சு பகுப்பாய்வு விளக்கத்திற்காகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் இது ஒரு தனிப்பட்ட ஆராய்ச்சிப் பங்கேற்பாளரின் வார்த்தைக்கு வார்த்தை சாட்சியமாகப் படிக்கப்படக்கூடாது. இந்தச் சித்திரங்கள் உறவுமுறை வழிமுறைகளைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. அவை பரவல் அல்லது பிரதிநிதித்துவத்திற்கான சுயாதீனமான சான்றுகளாக அமையவில்லை.
இலங்கையின் உள்நாட்டு மோதலால் உருவாக்கப்பட்ட வன்முறையின் பல வடிவங்களில், கட்டாயக் காணாமலாக்கமானது உளவியல் கோட்பாட்டிற்கு மிகவும் கடினமான சவால்களில் ஒன்றாக விளங்குகிறது. ஏனெனில் அது நிகழ்வுக்கும் அதன் பின்விளைவுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை நிலைகுலையச் செய்கிறது. மரணம், எவ்வளவு பேரழிவாக இருந்தாலும், இறுதியில் துக்கம் அனுசரிப்பதற்கான ஒரு சமூக – சடங்கு ரீதியான வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது, ஏனெனில் இல்லாத நபரின் நிலை அறியப்படுகிறது. காணாமலாக்கமானது வேறு ஒன்றை உருவாக்குகிறது. காணாமல் போன நபர் உடல்ரீதியாக இல்லாதிருந்தாலும், அவரை இறந்தவர்கள் என்ற பிரிவில் முழுமையாக உள்ளடக்க முடியாது. சாதாரண பரஸ்பரப் பரிமாற்றம் இல்லாமலேயே குடும்ப உறவுகள் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றன. நம்பிக்கையும் துக்கமும் ஒருங்கே நிலவுகின்றன. காலம் ஒரு முடிவை எட்டாமல் முன்னேறுகிறது. எனவே, உளவியல் விளைவுகள் இழப்பிலிருந்து மட்டும் உருவாவதில்லை, மாறாக அந்த இழப்பின் தன்மை குறித்த நிச்சயமற்ற தன்மையிலிருந்தும் உருவாகின்றன.
பவுலின் பாஸின் (Pauline Boss) ‘தெளிவற்ற இழப்பு’ (Ambiguous Loss) என்ற கருத்தாக்கம் ஒரு முக்கியமான கோட்பாட்டுத் தொடக்கப் புள்ளியை வழங்குகிறது. ஒரு நபர் உடல்ரீதியாக இல்லாதிருந்தும் உளவியல்ரீதியாக இருக்கும் சூழ்நிலைகளையோ, அல்லது உடல்ரீதியாக இருந்தும் உளவியல்ரீதியாக இல்லாத சூழ்நிலைகளையோ விவரிக்க பாஸ் இந்தக் கருத்தாக்கத்தை உருவாக்கினார். போரில் காணாமல் போனோரின் குடும்பங்கள், முந்தைய வகைக்கான முன்மாதிரியான நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக விளங்கின. நிச்சயமற்ற தன்மையானது, குடும்பத்தின் இயல்பான தகவமைப்பு செயல்முறைகளை ‘உறையச்’ செய்துவிடும் என்று பாஸ் வாதிடுகிறார். ஏனெனில், மரணத்தைச் சுற்றி தங்களை மறுசீரமைத்துக் கொள்ள வேண்டுமா அல்லது அவர் திரும்புவார் என்று தொடர்ந்து எதிர்பார்க்க வேண்டுமா என்பதை அந்தக் குடும்பத்தால் தீர்மானிக்க முடிவதில்லை. இந்த உளவியல் ரீதியான சிரமம், ஓரளவிற்கு முரண்பாடான யதார்த்தங்களைத் தீர்க்க முடியாத தன்மையில் அடங்கியுள்ளது. காணாமல் போன நபர், ஒரே நேரத்தில் உயிருடன் இருக்க வாய்ப்புள்ளவராகவும், இறந்திருக்க வாய்ப்புள்ளவராகவும் ஏதோ ஒரு வகையில் கருதப்பட வேண்டும்.
இந்தக் கட்டமைப்பு இலங்கையில் உடனடியாக அடையாளம் காணக்கூடியதாக உள்ளது. காணாமல் போனவர்களின் உறவினர்களுடன் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், நம்பிக்கைக்கும் விரக்திக்கும் இடையே நீடித்த ஊசலாட்டம், பிரியாவிடை அல்லது மதச் சடங்குகளைச் செய்ய இயலாமை, குடும்ப எல்லைகளில் தெளிவின்மை, பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மை, மனச்சோர்வு அறிகுறிகள், தனிப்பட்ட மோதல்கள், காலவரையின்றி ஒரு நிச்சயமற்ற நிலையில் வாழ்வது போன்ற உணர்வு ஆகியவை கண்டறியப்பட்டுள்ளன. தென் இலங்கையில் காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்களுடன் நடத்தப்பட்ட ஒரு தர ஆய்வில், காணாமல் போன பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகும் கூட இந்தத் தெளிவின்மை ஆழமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துவதாகக் கண்டறியப்பட்டது. நம்பிக்கைக்கும் விரக்திக்கும் இடையில் தொடர்ந்து ஊசலாடும் துக்கத்தை ஆய்வாளர்கள் விவரிக்கின்றனர், அதே நேரத்தில் நிச்சயமற்ற தன்மை துக்கத்தையும் குடும்ப வாழ்க்கையையும் சீர்குலைக்கிறது. இதேபோல், வடக்கு இலங்கையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஓர் ஆய்வு, நிச்சயமற்ற தன்மை, குடும்பத் தலைவர்களின் இழப்பு, அதிகரித்த பராமரிப்புப் பொறுப்புகள், பொருளாதார வீழ்ச்சி, கலாசார ரீதியாக அர்த்தமுள்ள இறுதிக்கால சடங்குகளை மேற்கொள்ள இயலாமை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய, மோதலுக்குப் பிந்தைய தொடர்ச்சியான மன அழுத்தக் காரணியாகக் காணாமல் போதலை அடையாளம் காட்டுகிறது.
நிச்சயமற்ற தன்மையை முதன்மையாகக் குடும்பம் எதிர்கொள்ளும் ஓர் உளவியல் நிலையாகக் கருதினால், தெளிவற்ற-இழப்புக் கோட்பாட்டின் வரம்புகளையும் இலங்கை நிகழ்வு வெளிப்படுத்துகிறது. கட்டாயமாகக் காணாமல் போகும் சூழல்களில், தெளிவற்ற தன்மை என்பது அரிதாகவே இயற்கையாக நிகழும் தகவல் இல்லாமையாக இருக்கிறது. அது அரசியல் ரீதியாக உருவாக்கப்படுகிறது, நிறுவன ரீதியாகப் பராமரிக்கப்படுகிறது. ஒரு நபர் அறிய முடியாத சூழ்நிலைகளில் காணாமல் போனதால் மட்டும் குடும்பத்திற்குத் தகவல் இல்லாமல் போய்விடுவதில்லை. குடும்ப உறுப்பினர்கள் அந்த நபரை ஒரு சோதனைச் சாவடியில், தடுப்புக்காவலின் போது, சரணடைந்த பிறகு, இராணுவக் காவலில், உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்தோர் முகாமில் அல்லது அடையாளம் காணக்கூடிய மற்றொரு அரசியல் செயல்பாட்டின் போது கடைசியாகப் பார்த்திருக்கலாம். அதிகாரபூர்வமான உறுதிப்படுத்தல் இல்லாத நிலையில், அவர்களிடம் தகவலின் துண்டுகள் இருக்கலாம். அவர்கள் அரசு நிறுவனங்களிடம் மனு அளிக்கலாம், ஆணையங்களில் கலந்துகொள்ளலாம், ஆவணங்களைச் சமர்ப்பிக்கலாம், பகிரங்கமாகப் போராட்டம் நடத்தலாம், மனித உரிமை அமைப்புகளுடன் பேசலாம், மாறிவரும் அதிகாரபூர்வ விளக்கங்களை எதிர்கொள்ளலாம், மேலும் வதந்திகளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் பதிலளிக்கலாம். எனவே, இந்த நிச்சயமற்ற தன்மைக்கு ஒரு நிறுவன ரீதியான வரலாறு உண்டு.
இந்த வேறுபாடு உளவியல் பகுப்பாய்வை அடிப்படையாக மாற்றுகிறது. தெளிவின்மை என்பது இனி குடும்பம் தங்களை மாற்றியமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு மன அழுத்தக் காரணி மட்டுமல்ல. அது, நிச்சயத்தன்மையை வழங்கக்கூடிய (அல்லது மறுக்கக்கூடிய) நிறுவனங்களுக்கும் குடும்பத்திற்கும் இடையிலான ஓர் உறவாக மாறுகிறது. உளவியல் ரீதியான துன்பம், அன்புக்குரியவரின் இல்லாமையால் மட்டுமல்லாமல், அங்கீகாரம், ஆவணப்படுத்தல், விசாரணை, மறுப்பு ஆகிய அமைப்புகளுடனான தொடர்ச்சியான சந்திப்புகளாலும் உருவாகிறது. நான் இங்கு பயன்படுத்தும் சொல் ‘நிறுவன ரீதியாகத் தக்கவைக்கப்பட்ட நிச்சயமின்மை’ என்பதாகும்.
நிறுவன ரீதியாகத் தக்கவைக்கப்பட்ட நிச்சயமின்மை என்பது, ஒரு வன்முறை இழப்புத் தொடர்பான தீர்க்கப்படாத அறிவு, காலப்போக்கில் நிறுவனச் செயல்முறைகள் மூலம் மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்கப்படும் ஒரு நிலையைக் குறிக்கிறது. ஒவ்வொரு நிறுவனச் செயல்பாட்டாளரும் வேண்டுமென்றே நிச்சயமின்மையை நீட்டிக்க முற்பட வேண்டும் என்பது இதன் பொருள் அல்ல. அதிகாரத்துவப் பிளவு, பதிவுகளின் பற்றாக்குறை, முரண்பாடான தகவல்கள், அரசியல் கட்டுப்பாடுகள், மாறிவரும் ஆணைகள், மோசமான ஒருங்கிணைப்பு அல்லது உண்மைகளை நிலைநாட்ட இயலாமை ஆகிய அனைத்தும் இதற்குக் காரணமாக அமையலாம். பகுப்பாய்வு ரீதியாக முக்கியமானது என்னவென்றால், காணாமல் போன நபருடனான குடும்பத்தின் உளவியல் உறவு, நம்பிக்கை விரிவடைகிறதா, சுருங்குகிறதா அல்லது இடைநிறுத்தப்படுகிறதா என்பதைப் பாதிக்கும் நிறுவனங்களால் தொடர்ந்து மத்தியஸ்தம் செய்யப்படுகிறது.
அறிகுறி சார்ந்த ஆராய்ச்சி கவனிக்கத் தவறும் விஷயங்களை இனவரைவியல் வெளிப்படுத்தக்கூடிய இடங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். காணாமல் போனவர்களின் உறவினர்களிடையே மனச்சோர்வு, பதற்றம், தூக்கமின்மை, சிக்கலான துக்கம், உடல் ரீதியான அறிகுறிகள் அல்லது செயல்பாட்டுக் குறைபாடு போன்றவற்றை ஒரு மருத்துவர் எதிர்கொள்ளக்கூடும். இந்த அறிகுறிகள் முக்கியமானவை. ஆனால், இனவரைவியல் பகுப்பாய்வானது, மன உளைச்சல் காலங்களுக்கு இடையில் என்ன நடக்கிறது என்று ஆராய்கிறது. அது அந்தக் குடும்பத்தை நிர்வாக அலுவலகங்கள் வரை பின்தொடர்கிறது. பல ஆண்டுகளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வரும் ஆவணங்களை அது ஆய்வு செய்கிறது. வதந்திகள் எவ்வாறு பரவுகின்றன என்பதை அது கவனிக்கிறது. ஒரு குடும்ப உறுப்பினர் இறப்புச் சான்றிதழை விரும்பும் போது, மற்றொருவர் ஏன் அதை மறுக்கிறார் என்று அது கேட்கிறது. காணாமல் போன நபரை குழந்தைகள் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறார்கள் என்பதை அது ஆராய்கிறது. இல்லாதிருப்பதன் பொருளாதார விளைவுகளையும், செய்யப்படாத சடங்குகளையும் அது கண்டறிகிறது. எனவே, அது உளவியல் அனுபவத்தை உறவுகளின் ஒரு பரந்த தளத்திற்குள் நிலைநிறுத்துகிறது.
காணாமல் போதல் குறித்த ஒரு தொகுப்புச் சித்திரத்தை உதாரணமாக இங்கே பார்க்கலாம்:
செல்வி (மாற்றப்பட்ட பெயர்) தன் மகனின் அடையாள அட்டை, இரண்டு புகைப்படங்களோடு ஒவ்வொரு மனுவின் நகல்களையும் ஒரு நீல நிற பிளாஸ்டிக் உறையில் வைத்திருக்கிறார். அதிகாரிகள், இந்த வழக்கை முதல் முறையாகப் புகாரளிப்பது போல விளக்குமாறு தன்னிடம் மீண்டும் மீண்டும் கேட்பதாக அவர் கூறுகிறார். “இத்தனை வருடங்கள் கடந்துவிட்டன என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்கிறார்கள். ஆனால், கடந்துபோன வருடங்கள் ஒரு பதிலல்ல. அவன் இறந்திருந்தால், எங்கே, எப்படி என்று சொல்லுங்கள். அவன் உயிருடன் இருந்தால், அவன் எங்கே இருக்கிறான் என்று சொல்லுங்கள். அதுவரை, நான் எதை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி கேட்கப்படுகிறேன்?” சொத்து, நலன்புரி விஷயங்களைத் தீர்த்துக்கொள்ள, குடும்பம் ஓர் இறப்புச் சான்றிதழைப் பெற வேண்டும் என்று அவரது மகள் விரும்புகிறார். செல்வி மறுக்கிறார். அதில் கையெழுத்திடுவது, அதிகாரிகள் ஒருபோதும் உறுதிப்படுத்தாத ஒரு மரணத்தை அறிவித்ததற்குத் தன்னைப் பொறுப்பாக்கிவிடும் என்று அவர் கூறுகிறார்.
இத்தகைய ஒரு கதை வெளிப்படுத்தக்கூடியது என்னவென்றால், காணாமல் போதல் என்பது காலத்தை மறுசீரமைக்கிறது. காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்கள், இந்த மோதலை வரலாற்று ரீதியாக முடிந்துவிட்டதாகக் கருதும் பார்வையாளர்களைப் போல, காலவரிசைப்படி வாழ்வதில்லை. ஒரு தாய் பதினைந்து வருடங்கள் கடந்துவிட்டன என்பதை உணர்ந்தாலும், அதே நேரத்தில், காணாமல் போனதை பதினைந்து வருடங்களுக்கு முந்தைய நிகழ்வாகக் கருத மறுக்கலாம். காலம் கடந்து செல்வது, நிச்சயமற்ற தன்மையை தானாகவே இழப்பாக மாற்றிவிடுவதில்லை. இதனால்தான், ‘முடிவு’ குறித்த பாஸின் விமர்சனம் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. மக்கள் பொதுவாகத் தேடுவது உளவியல் ரீதியாக உறுதியான ஒரு முடிவை அல்ல, மாறாக என்ன நடந்தது என்பது பற்றிய நிச்சயத்தன்மையையே என்று அவர் வாதிடுகிறார். அந்த நிச்சயத்தன்மை கிடைக்காததால், தெளிவற்ற இழப்பு குறிப்பாக வேதனையாகிறது.
இந்த விஷயத்தில், இறப்புச் சான்றிதழ் ஒரு சக்திவாய்ந்த இனவரைவியல் பொருளாக மாறுகிறது. அதிகாரத்துவ ரீதியாக, ஓர் இறப்புச் சான்றிதழ் வாரிசுரிமை, ஓய்வூதியம், சொத்து, மறுமணம், நலத்திட்ட உரிமைகள் அல்லது நிர்வாக அந்தஸ்து தொடர்பான சட்டரீதியான தெளிவின்மைகளைத் தீர்க்க முடியும். இருப்பினும், உளவியல் ரீதியாகவும் தார்மீக ரீதியாகவும், அத்தகைய ஆவணத்தை ஏற்றுக்கொள்வது மிகவும் சிக்கலானதாக இருக்கின்றது. குடும்பத்திற்கு இறப்புக்கான நம்பகமான சான்றுகள் கிடைக்காத பட்சத்தில், ஆவணத்தில் கையொப்பமிடுவது அல்லது அதை ஏற்றுக்கொள்வது, அரசியல் ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட நிச்சயமற்ற தன்மையை ஒரு தனிப்பட்ட ஏற்புச் செயல் மூலம் தீர்க்குமாறு அரசு உறவினர்களிடம் கேட்பது போன்ற உணர்வைத் தரக்கூடும். எனவே, நிர்வாக ரீதியாக முடிவாகத் தோன்றுவது, தார்மீக ரீதியாக சரணடைதலாக உணரப்படலாம்.
இந்த வேறுபாடு, ‘கடந்து செல்லுதல்’ என்ற சொல்லின் பயன்பாட்டைச் சிக்கலாக்குகிறது. தழுவலுக்கு, இல்லாத நபரைப் பின்னால் விட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்ற உட்கருத்தைக் குடும்பங்கள் வெறுக்கக்கூடும். பாஸின் பிற்காலப் படைப்புகள், தெளிவற்ற இழப்பிற்கு ஒரு பொருத்தமான இலக்காக முடிவை வெளிப்படையாகவே எதிர்க்கின்றன. அதற்குப் பதிலாக, தொடர்ச்சியான பற்றுதல், முன்னோக்கிய நகர்வு ஆகிய இரண்டுடனும் வாழக் கற்றுக்கொள்வதை வலியுறுத்துகின்றன. இந்த வரையறை, இனவரைவியல் பெரும்பாலும் வெளிப்படுத்துவதற்கு மிகவும் நெருக்கமாக உள்ளது. மக்கள் நினைவுகூர்தலுக்கும் வாழ்வதற்கும் இடையில் தேர்வு செய்வதில்லை. அவர்கள் இரண்டையும் செய்ய முயற்சிக்கிறார்கள்.
சிகிச்சைத் தழுவலுக்கும் அரசியல் இணக்கத்திற்கும் இடையிலான இந்த எல்லை, போருக்குப் பிந்தைய உளவியலில் உள்ள மையமான நெறிமுறைச் சிக்கல்களில் ஒன்றாகும். மனநல நிபுணர்களால் தங்களிடம் இல்லாத பதில்களை உறுதியளிக்க முடியாது. தீர்க்கப்படாமல் இருக்கக்கூடிய சூழ்நிலைகளில், கடுமையான மன உளைச்சலைச் சமாளிக்க அவர்கள் மக்களுக்கு உதவ வேண்டும். ஆயினும், தொழில்முறை ஆதரவு, தீர்க்கப்படாத அரசியல் கோரிக்கைகளை வெறும் உளவியல் ரீதியான ஏற்புச் சிக்கல்களாக மறுவரையறை செய்யக்கூடாது. நிச்சயமற்ற தன்மையுடன் வாழ ஒருவருக்கு உதவுவதற்கும், அந்த நிச்சயமற்ற தன்மை உளவியல் ரீதியாகத் தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது என்று அறிவிப்பதற்கும் இடையே வேறுபாடு உள்ளது. எனவே, நிறுவன ரீதியாகத் தொடரும் தெளிவற்ற இழப்பு என்ற கருத்து, பாஸின் கட்டமைப்பை ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் திசையில் விரிவுபடுத்துகிறது. தெளிவற்ற இழப்பு என்பது, தீர்க்கப்படாத இல்லாமையை எதிர்கொள்ளும் குடும்ப அமைப்பை விவரிக்கிறது. நிறுவன ரீதியாக நீடித்த தெளிவற்ற இழப்பு என்பது, அரசியல் – நிர்வாக ஏற்பாடுகள் அந்தத் தீர்க்கப்படாத நிலையைத் தக்கவைப்பதில் அல்லது மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்குவதில் பங்கு வகிக்கும் ஒரு சூழ்நிலையை விவரிக்கிறது. இந்த வேறுபாடு கோட்பாட்டு ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஏனெனில் இது உள்ளார்ந்த உளவியல் விளைவுகளை மறுக்காமல், காரண விளக்கத்தின் ஒரு பகுதியை வெளிப்புறமாக நகர்த்துகிறது.
இந்த விரிவாக்கம் மற்ற போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களுடன் ஒரு பயனுள்ள ஒப்பீட்டையும் உருவாக்குகிறது. ஆர்ஜென்டினா, சிலி ஆகிய நாடுகளில் காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்கள், தனிப்பட்ட இல்லாமையைப் பொது அரசியல் கோரிக்கைகளாக மாற்றி, உண்மை, பொறுப்புக்கூறலை மையமாகக் கொண்ட சக்திவாய்ந்த இயக்கங்களை உருவாக்கின. நிச்சயமற்ற இழப்பை மாற்றுவதில் தடயவியல் அடையாளம், கல்லறைகள், உடல்களைத் திரும்பப் பெறுதல் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை பொஸ்னியா விளக்குகிறது. அதே நேரத்தில், அடையாளம் காண்பது துக்கத்தையோ அல்லது பரந்த அரசியல் பிளவுகளையோ வெறுமனே நீக்கிவிடாது என்பதையும் காட்டுகிறது. சைப்ரஸ் மற்றொரு நீண்ட வரலாற்றை வழங்குகிறது. இதில் காணாமல் போனவர்கள் நெருங்கிய குடும்பத் துன்பம், தேசிய அரசியல் விவரிப்புகள் ஆகிய இரண்டிலும் உட்பொதிந்தனர். ஆயுத மோதலின் போது காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்களிடையே பொருளாதார நெருக்கடி, சடங்குச் சீர்குலைவு, தொடர்ச்சியான நிச்சயமற்ற தன்மை ஆகியவற்றை நேபாளம் பதிவு செய்துள்ளது. இவற்றுடன் இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய ஆராய்ச்சியில் வெளிப்படையாக இணைகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
இதனால்தான், உறவுசார் அதிர்ச்சி என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு, காணாமல் போதல் ஒரு வலுவான அனுபவபூர்வமான சோதனையை வழங்குகிறது. துன்பத்தை, அறிகுறிகளை அனுபவிக்கும் உறவினருக்குள் மட்டுமே இருத்த முடியாது. சமூகம் கூட்டாக அதிர்ச்சிக்குள்ளாகியுள்ளது என்ற ஓர் அருவமான கூற்றிலும் அதைக் கரைத்துவிட முடியாது. அந்தக் காயம், ஒருபுறம் முழுமையடையாத உறவிலும், மறுபுறம் அந்த முழுமையின்மை தொடர்ச்சியாக மத்தியஸ்தம் செய்யப்படும் நிறுவனங்களிலும் குடிகொண்டிருக்கிறது. இந்தத் தலையீடுகளில் எதுவும் மற்றொன்றிற்கு முழுமையாக மாற்றாக அமைய முடியாது. காணாமல் போனவர் எங்கே இருக்கிறார் என்பதற்கு ஒரு வாழ்வாதாரத் திட்டத்தால் பதிலளிக்க முடியாது. ஓர் உண்மை கண்டறியும் செயல்முறையால் மன அழுத்தத்தைத் தானாகவே குணப்படுத்த முடியாது. ஆலோசனையால் காணாமல் போதல் குறித்த நம்பகமான விளக்கத்தை வழங்க முடியாது. சடங்குகளால் நிறுவன நீதியை உறுதிப்படுத்த முடியாது. எனவே, உறவுமுறையைச் சரி செய்வதற்கு ஒரு தனிப்பட்ட தலையீட்டைக் காட்டிலும் மேம்பட்ட சூழல் தேவைப்படுகிறது. ஆகவே, காணாமல் போதல் இந்தக் கட்டுரையின் மையக் கூற்றுகளில் ஒன்றை அசாதாரணமான தெளிவுடன் வெளிப்படுத்துகிறது. சில நேரங்களில் அதிர்ச்சி நீடிப்பதற்குக் காரணம், மனத்தால் கடந்த காலத்தை விடுவிக்க முடியவில்லை என்பதால் அல்ல, மாறாக கடந்த காலம் முழுமையாகக் கடந்துபோக அனுமதிக்கப்படவில்லை என்பதால் தான்.
முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியாத ஓர் உறவின் உளவியல் விளைவுகளை, மறைதல் வெளிப்படுத்துகிறது என்றால், தார்மீகக் காயம் என்பது போருக்குப் பிந்தைய துன்பத்தின் மற்றொரு பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்தப் பரிமாணத்தை வழக்கமான மன அதிர்ச்சிக் கட்டமைப்புகள் பெரும்பாலும் புரிந்துகொள்ளத் தவறியுள்ளன. அதாவது, மக்களுக்குச் செய்யப்பட்டவற்றால் மட்டுமல்லாமல், மக்கள் செய்தவை, செய்யத் தவறியவை, செய்ய நிர்பந்திக்கப்பட்டவை, மற்றவர்கள் செய்வதைக் கண்டவை, அல்லது தாங்கள் வேறுவிதமாகச் செய்திருக்க வேண்டும் என்று நம்பியவை ஆகியவற்றாலும் உருவாக்கப்பட்ட துன்பம் கவனிப்புக்குள்ளாகாத வகையிலமைந்த அச்சத்தை உருவாக்குகிறது. ஆனால் அது குற்றவுணர்ச்சி, அவமானம், துரோகம், பொறுப்பு, மனக்கசப்பு, கடன்பட்ட நிலை, தார்மீக ரீதியாக சாத்தியமற்ற தேர்வுகளையும் உருவாக்குகிறது. இந்த அனுபவங்களை அச்சுறுத்தல், அதிர்ச்சிகரமான நினைவுகளின் மொழி மூலம் எப்போதும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அவை வன்முறைக்கும் தார்மீக சுயத்திற்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றியவை.
தார்மீகக் காயம் என்ற கருத்து, இராணுவ வீரர்கள் மீதான ஆராய்ச்சியில் மிகவும் வெளிப்படையாக உருவானது. வியட்நாம் போரின் அமெரிக்கப் படைவீரர்களுடன் ஜொனாதன் ஷே (Jonathan Shay) மேற்கொண்ட பணி, பயங்கரவாதத்துடன் தொடர்புடைய உளவியல் காயங்களை, தார்மீக எதிர்பார்ப்புகளை மீறுவதால் ஏற்படும் காயங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துவதில் குறிப்பாகச் செல்வாக்கு செலுத்தியது. அதிக ஆபத்துள்ள சூழ்நிலைகளில், முறையான அதிகாரத்தால் ஏற்படும் துரோக அனுபவங்களின் மீது ஷே குறிப்பாகக் கவனத்தை ஈர்த்தார். பிரட் லிட்ஸ்சும் (Brett Litz) அவரது சக ஆய்வாளர்களும், ஆழமாகப் பற்றிக்கொண்ட தார்மீக நம்பிக்கைகளை மீறும் செயல்களைச் செய்தல், தடுக்கத் தவறுதல், நேரில் காணுதல் அல்லது அவற்றைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளுதல் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தும் ஒரு பரந்த உளவியல் சூத்திரத்தை உருவாக்கினர். இந்த ஆய்வுகளில், குற்றவுணர்ச்சி, அவமானம், தன்னையோ மற்றவர்களையோ மன்னிப்பதில் உள்ள சிரமம், நம்பிக்கையிழப்பு, ஆன்மீக நெருக்கடி, ஒதுங்குதல், கோபம், மாறிய தார்மீக அடையாளம் ஆகியவை மையமாகின்றன. தார்மீகக் காயம் என்பது ஒரு முறையான மனநல மருத்துவ நோயறிதல் அல்ல, இருப்பினும் அது PTSD, மனச்சோர்வு, பதற்றம், போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோகம், தற்கொலை எண்ணம் ஆகியவற்றுடன் கணிசமாக ஒன்றுடன் ஒன்று பொருந்தக்கூடும்.
இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது, ஏனெனில் பயம் என்பது போரின் உளவியலை முழுமையாக உள்ளடக்குவதில்லை. ஒரு நபர் ஒரு நிகழ்வை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூரலாம், அது பயங்கரமானது என்பதால் மட்டுமல்ல, அது தார்மீக ரீதியாகத் தீர்க்கப்படாமல் இருப்பதால் தான். மீண்டும் மீண்டும் எழும் கேள்வி “இது ஏன் எனக்கு நடந்தது?” என்பதாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், “நான் என்ன செய்தேன்?”, “நான் ஏன் உயிர் பிழைத்தேன்?”, “நான் ஏன் வெளியேறினேன்?”, “என்னால் ஏன் அவர்களைப் பாதுகாக்க முடியவில்லை?”, “நான் வேறுவிதமாகச் செயல்பட்டிருக்க முடியுமா?” அல்லது “என்னைப் பற்றியும் மற்றவர்களைப் பற்றியும் இப்போது நான் அறிந்திருப்பவற்றைக் கொண்டு நான் எப்படி வாழ்வது?” போன்ற கேள்விகள் நினைவாற்றல் தொடர்பானவை; அவை அடிப்படையில் தார்மீக உறவுகள் பற்றிய கேள்விகளாகும்.
இந்த வாதத்தை வளர்ப்பதற்கு இலங்கை ஒரு குறிப்பாக முக்கியமான சூழலை வழங்குகிறது. ஏனெனில் நீடித்த மோதல், பொது மக்களையும் போராளிகளையும் மீண்டும் மீண்டும், அவர்களின் செயல் திறன் முற்றிலுமாக மறைந்துவிடாமல் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் வைத்தது. மக்கள் வெவ்வேறு ஆயுதக் குழுக்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பிரதேசங்கள் வழியாக நகர்ந்தனர். குடும்பங்கள் ஆட்சேர்ப்பு, இடப்பெயர்வு, இராணுவப் பரிசோதனை, தடுப்புக்காவல், சோதனைச் சாவடிகள், பற்றாக்குறைகள், குண்டுவீச்சு, அரசியல் அழுத்தம், விசுவாசத்திற்கான போட்டிக் கோரிக்கைகள் ஆகியவற்றை எதிர்கொண்டன. பொதுமக்கள் சில சமயங்களில் தாங்கள் அஞ்சிய குழுக்களையே சார்ந்திருந்தனர். தனிநபர்கள், கிடைக்கக்கூடிய தேர்வுகள் அனைத்தும் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய சூழ்நிலைகளில் முடிவுகளை எடுத்தனர். உயிர் பிழைப்பதற்கே, பிற்காலத்தில் தார்மீக ரீதியாக சிக்கலானதாக உணரப்பட்ட சில வகையான இணக்கங்கள் தேவைப்பட்டன.
பகுப்பாய்வுச் சிக்கல் என்னவென்றால், சாதாரண அறநெறி மொழி, தன்னார்வ – தன்னிச்சையற்ற செயல்களுக்கு இடையே கூர்மையாக வேறுபடுத்துகிறது என்பதே. ஒன்று, ஒரு நபர் ஒரு செயலைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அதனால் அவர் பொறுப்பேற்க வேண்டியிருக்கும்; அல்லது, வற்புறுத்தல் அர்த்தமுள்ள தேர்வை நீக்கிவிடுகிறது. அதற்கேற்ப பொறுப்பும் குறைக்கப்படுகிறது. போர் இந்த வேறுபாட்டைச் சிக்கலாக்குகிறது. போர்க்காலச் செயல் திறனின் பெரும்பகுதி, முழுமையான சுதந்திரத்திற்கும் முழுமையான வற்புறுத்தலுக்கும் இடையில் உள்ளது. மக்கள் தேர்வுகளை மேற்கொள்கிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் சாத்தியக்கூறுகளின் கடுமையாகக் குறுகிய எல்லைகளுக்குள் அவ்வாறு செய்கிறார்கள். இந்த நிலையை நான் ‘குறைபாடுள்ள செயல் திறன்’ (Compromised Agency) என்று விவரிக்கிறேன்.
குறைபாடுள்ள செயல் திறன் என்பது, தனிநபர்கள் செயல்படுவதற்கான சில திறனைத் தக்கவைத்துக் கொண்டாலும், கிடைக்கக்கூடிய தேர்வுகளின் வரம்பு வன்முறை, வற்புறுத்தல், பயம், சார்புநிலை, பற்றாக்குறை, அரசியல் கட்டுப்பாடு அல்லது மற்றவர்களுக்கான பொறுப்பு ஆகியவற்றால் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும் சூழ்நிலைகளைக் குறிக்கிறது. இந்தக் கருத்து உளவியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஏனெனில் மக்கள் தங்கள் கடந்தகாலச் செயல்களை, அவை முதலில் எடுக்கப்பட்ட சூழ்நிலைகளிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்ட சூழ்நிலைகளிலிருந்து பின்னோக்கி மதிப்பிடுகிறார்கள். போரின் போது உயிர்வாழ்வதற்கு அவசியமாகத் தோன்றிய ஒரு முடிவு, போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் ஒப்பீட்டுப் பாதுகாப்பிலிருந்து மதிப்பிடப்படும் போது, பிற்காலத்தில் குற்றவுணர்வின் ஆதாரமாக மாறக்கூடும்.
செயல் திறனைப் பின்னோக்கி மறுகட்டமைப்பது, அறநெறிக் காயத்தின் மைய வழிமுறைகளில் ஒன்றாகும். போர்க்காலச் சுயத்திடம் இல்லாத அறிவை, உயிர் பிழைத்தவர் கொண்டிருக்கிறார். தாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த பாதை இறுதியில் தங்கள் குடும்பத்தை ஆபத்திற்கு உள்ளாக்கும் என்பதை ஒரு பெற்றோர் அறிவார். தன்னோடு வராது பின் தங்கிய சகோதரர் பின்னர் இறந்துவிட்டார் என்பதை ஓர் உடன்பிறப்பு அறிவார். சரணடையுமாறு ஒருவரை ஊக்குவித்தவர், அந்த நபர் பின்னர் காணாமல் போய்விட்டார் என்பதை அறிவார். பிற்கால விளைவானது, முந்தைய முடிவின் தார்மீகப் பொருளை மாற்றியமைக்கிறது. எனவே, அறிந்துகொள்வது சாத்தியமற்றதாக இருந்தபோதிலும், “நான் இதை முன்பே அறிந்திருக்க வேண்டும்” என்ற கூற்று உளவியல் ரீதியாகப் பேரழிவை ஏற்படுத்தக்கூடியதாக மாறிவிடக்கூடும்.
இங்குதான் தார்மீகக் காயம் என்பது எளிய உண்மைப் பொறுப்பிலிருந்து வேறுபடுகிறது. தாங்கள் ஏற்படுத்தாத விளைவுகளுக்காக மக்கள் குற்றவுணர்ச்சி கொள்ளலாம். உயிர் பிழைத்தவரின் குற்றவுணர்ச்சி ஒருவேளை இதற்கு மிகத் தெளிவான உதாரணமாகும். உயிர் பிழைத்தவர், மற்றொருவர் ஏன் உயிர் பிழைக்கவில்லை என்பதற்கு தார்மீக ரீதியாக திருப்திகரமான ஒரு விளக்கத்தைத் தேடக்கூடும். தற்செயல் நிகழ்வை உளவியல் ரீதியாக உள்வாங்கிக்கொள்வது கடினம். எனவே, உயிர் பிழைத்தலை பின்னோக்கிப் பார்க்கும் போது ஒரு கடமையாக மாற்ற முடியும். ஒருவேளை நான் இன்னும் அதிகமாகச் செய்திருக்க வேண்டும், ஒருவேளை நான் அங்கேயே இருந்திருக்க வேண்டும், ஒருவேளை நான் இடங்களை மாற்றியிருக்க வேண்டும். ஒருவேளை நான் உயிர் பிழைக்கத் தகுதியற்றவனாக இருந்திருக்கலாம். இவ்வாறெல்லாம் இன்னமும் போர் வலயங்களில் இருந்து வந்தோர் சிந்திக்கின்றனர். இது ஏற்படுத்தும் உளவியல் நெருக்கடி சிக்கலானது.
இங்குதான் கணநாத் ஒபயசேகரவின் உளப்பகுப்பாய்வு மானிடவியல் குறிப்பாகப் பயனுள்ளதாகிறது. தார்மீக அனுபவத்தை, ஒரு தன்னாட்சி மனசாட்சிக்குள் சேமிக்கப்பட்ட அருவமான கொள்கைகளுக்குள் சுருக்கிவிட முடியாது. குற்றவுணர்ச்சி, வெட்கம், கடமை, தியாகம், ஆசை, பொறுப்பு ஆகியவை கலாசார ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட குறியீட்டு உலகங்கள் மூலம் அர்த்தத்தைப் பெறுகின்றன. மதச் சின்னங்கள், குடும்ப உறவுகள், கதைகள், சடங்குப் பழக்கவழக்கங்கள், கலாசார ரீதியாகக் கிடைக்கக்கூடிய ஆளுமை பற்றிய புரிதல்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் உளவியல் செயல்முறைகள் எவ்வாறு உருமாற்றப்படுகின்றன என்பதை ஒபயசேகரவின் பரந்த ஆய்வுகள் நிரூபிக்கின்றன. தார்மீகக் காயத்தை ஓர் உலகளாவிய உளவியல் பொறிமுறையாக இலங்கைக்குள் எளிமையாக இறக்குமதி செய்து, பின்னர் உள்ளூர் நிகழ்வுகளைக் கொண்டு விளக்க முடியாது. தார்மீக மீறல் என்பது என்ன என்பதை இனவரைவியல் ரீதியாகவே ஆராய வேண்டும். இதனால்தான் தார்மீகக் காயத்தை உறவுகளின் அடிப்படையில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முற்றிலும் தனிநபர் சார்ந்த ஒரு மாதிரி, ஒருவர் தனது தார்மீக நம்பிக்கைகளை மீறினாரா என்று கேட்கிறது. உறவு சார்ந்த ஒரு மாதிரி, எந்த உறவு மீறப்பட்டதாக அந்த நபர் நம்புகிறார் என்று கேட்கிறது.
இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. ஒரு தாய், “நான் எனது தார்மீகக் கொள்கைகளை மீறிவிட்டேன்” என்று நினைக்காமல் இருக்கலாம். அவர், “நான் என் குழந்தையைக் கைவிட்டேன்” என்று நினைக்கலாம். ஒரு முன்னாள் போராளி, செயலுக்கும் மனசாட்சிக்கும் இடையிலான ஓர் அருவமான முரண்பாட்டை அனுபவிக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால் தோழர்கள் கைவிடப்பட்டதாக உணரலாம். உயிர் பிழைத்த ஒருவர், தொடர்ந்து வசதியாக வாழ்வது, இறந்தவர்களுக்குச் செய்யும் துரோகம் என்று நம்பலாம். புலம்பெயர்ந்த ஓர் உடன்பிறப்பு, அங்கேயே தங்கியிருந்த உறவினர்களுடன் தொடர்ந்து தார்மீக ரீதியாக ஒப்பிடுவதன் மூலம் வெளிநாட்டில் வெற்றியை உணரலாம். ஒரு சமூக உறுப்பினர், தனது போர்க்காலச் செயல்களைப் பற்றி அண்டை வீட்டார் நம்புவதால் அவமானத்தை உணரலாம். தார்மீகச் சுயம் என்பது உறவுகளின் மீதான கடமை மூலம் வெளிப்படுகிறது.
செயல் திறன் சமரசம் செய்யப்பட்டதைக் குறித்த ஒரு கூட்டுச் சித்திரத்தை இங்கு பகிர்வது பொருத்தம்.
இடப்பெயர்வின் போது, இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு குழுவில் சேருமாறு அருள் (பெயர் மாற்றுப்பட்டுள்ளது) தனது தம்பியை வற்புறுத்தினார். ஏனெனில் அந்தப் பாதை உயிர் பிழைப்பதற்கான சிறந்த வாய்ப்பை வழங்கும் என்று அவர் நம்பினார். சரணடைந்த பிறகு அவரது தம்பி காணாமல் போனார். “எனக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று எல்லோரும் சொல்கிறார்கள்” என்று அருள் விளக்குகிறார். “அது உண்மைதான், ஆனால் போகச் சொன்னது நான்தான். அந்தத் தருணத்தில் நான் அவரைக் காப்பாற்ற முயன்றேன். இப்போது அதே முடிவுதான் அவர் காணாமல் போனதற்குக் காரணம் என்று தோன்றுகிறது.” அவரது இந்தக் கூற்று கட்டுப்பாடற்ற தேர்வையோ அல்லது முழுமையான நிர்ப்பந்தத்தையோ விவரிக்கவில்லை. பயத்தின் கீழும், போதிய தகவலின்றியும் எடுக்கப்பட்ட ஒரு முடிவு, அதன் விளைவுக்குப் பிறகு மட்டுமே பெறப்படும் அறிவின் மூலம் எவ்வாறு பிற்காலத்தில் மதிப்பிடப்படலாம் என்பதை இது காட்டுகிறது.
நிறுவனத் துரோகம் என்பது தார்மீகக் காயத்தை, காணாமல் போவது குறித்த முந்தைய விவாதத்துடன் நேரடியாக இணைக்கிறது. ஓர் உறவினர் காணாமல் போனதால் மட்டுமல்லாமல், உண்மையை வழங்க எதிர்பார்க்கப்படும் நிறுவனங்கள் அவ்வாறு செய்யத் தவறியதாகக் கருதப்படுவதாலும் ஒரு குடும்பம் பாதிக்கப்படலாம். இந்தத் தார்மீகக் காயம், குடிமக்களுக்கும் நிறுவனத்திற்கும் இடையிலான சேதமடைந்த உறவில் ஓரளவிற்கு அடங்கியுள்ளது. “அவர்கள் எங்களிடம் சொல்லவில்லை” என்பது “எங்களுக்குத் தெரியாது” என்பதிலிருந்து உளவியல் ரீதியாக வேறுபட்டது. முதலாவது, பொறுப்பைச் சுமத்துவதைக் கொண்டுள்ளது. எனவே, மத நடைமுறைகள் தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தையின் முக்கியக் களங்களாக மாறக்கூடும். பிரார்த்தனை, நேர்த்திக்கடன்கள், புனிதப் பயணம், சடங்குக் காணிக்கைகள், பாவ அறிக்கை, தர்மச் செயல்கள், நினைவுகூர்தல், பிறருக்குச் சேவை செய்தல் ஆகிய அனைத்தும் தீர்க்கப்படாத தார்மீகச் சுமைகளுடன் வாழ்வதற்கான வழிகளை வழங்கக்கூடும். இந்தப் பழக்கவழக்கங்கள் தார்மீகக் காயத்தைக் “குணப்படுத்துகின்றனவா” என்பது பொருத்தமான பகுப்பாய்வுக் கேள்வி அல்ல. மாறாக, அவை எந்த உறவுகளைச் சரி செய்ய முயற்சிக்கின்றன என்பதே கேள்வி. போருக்குப் பிந்தைய காலம் இந்த முரண்பாடுகளைத் தானாகவே தீர்த்துவிடுவதில்லை. சில அம்சங்களில், அது அவற்றை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது. ஏனெனில் உயிர் பிழைத்தல் என்பது கடந்த காலத் தீர்ப்புகளுக்கு நேரத்தை உருவாக்குகிறது. போரின் போது எழும் உடனடிக் கேள்வி பெரும்பாலும் “நான் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்பதாகவே இருக்கும். போருக்குப் பிந்தைய கேள்வி, “நான் செய்ததற்கு என்ன அர்த்தம்?” என்பதாக மாறுகிறது.
தொடரும்.
