இலங்கையில் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டம்: முன்னாள் அமைச்சர் மைத்திரிபால சேனநாயக்கவின் பாராளுமன்ற உரை

(1979 ஜூலை 19 அன்று நடைபெற்ற நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தொடரில், “பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டமூலம் (தற்காலிக ஏற்பாடுகள்)” மீதான விவாதத்தின்போது, சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் [SLFP] அப்போதைய எதிர்க்கட்சி உறுப்பினரான முன்னாள் அமைச்சரான மைத்திரிபால சேனநாயக்க ஆற்றிய உரை இது.)

இடையூறு ஏதுமின்றி இருந்தால், நான் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன்.

‘பயங்கரவாதத் தடைச் சட்ட (தற்காலிக ஏற்பாடுகள்) மசோதா’வின் நகல் ஒன்று இன்று காலைதான் எங்களுக்குக் கிடைத்தது. இம்மசோதாவை இன்று இரவே நாடாளுமன்றத்தில் அவசரமாக நிறைவேற்ற அரசாங்கம் திட்டமிட்டுள்ளது. இதன் மூலம், யாருடைய பெயரிலும் யாருடைய அதிகாரத்தின் கீழும் இந்நாடாளுமன்றத்தில் சட்டங்கள் இயற்றப்படுகின்றனவோ, அந்த மக்களே இம்மசோதாவை முழுமையாகப் படித்துப் பார்ப்பதற்கோ, அதன் உள்ளடக்கங்களை விரிவாக ஆராய்வதற்கோ கூட வாய்ப்பில்லாத சூழல் உருவாக்கப்படுகிறது. இது ஆச்சரியத்திற்குரிய ஒன்றல்ல; ஏனெனில், கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளைப் பறிக்க முற்பட்ட ஒவ்வொரு மசோதாவும் ‘தேசிய நலன் கருதி அவசரமானது’ என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு, அரசாங்கத்தின் பெரும்பான்மைப் பலத்தைப் பயன்படுத்தி அவசரமாக நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளன. அந்தப் பெரும்பான்மைப் பலத்தைப் பெற உதவிய மக்களுக்கே தெரியாமலே, அவர்களது முதுகுக்குப் பின்னாலேயே இச்செயல்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.

இம்மசோதாவைப் பொறுத்தவரை, இதில் எந்தவித அவசரமும் இருப்பதாக எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. வடக்குப் பகுதியில் நடைபெறும் பயங்கரவாதச் செயல்களைக் கையாள்வதற்கு இது தேவைப்பட்டால், அதற்கான சட்ட ஏற்பாடுகள் ஏற்கனவே இருக்கின்றன. ‘விடுதலைப் புலிகள்’, அல்லது அது போன்ற பிற அமைப்புகளைத் தடை செய்வதற்கான சட்டம் ஏற்கனவே நடைமுறையில் இருக்கவே செய்கிறது; அத்துடன், ‘பொதுப் பாதுகாப்புக் கட்டளைச் சட்டத்தின்’ (Public Security Ordinance) கீழ் அவசரநிலை பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு, எந்தவொரு சூழ்நிலையையும் கையாள்வதற்கான முழு அதிகாரமும் அரசாங்கத்திடம் உள்ளது.

இவ்விஷயம் தொடர்பாக, மாண்புமிகு ஜனாதிபதி அவர்கள் 1972ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 5ஆம் தேதி ஆற்றிய உரையிலிருந்து சில வரிகளை மேற்கோள் காட்டுவதே சிறந்தது என்று கருதுகிறேன். கிளர்ச்சியாளர்களை விசாரித்துத் தண்டிக்க வகை செய்த ‘குற்றவியல் நீதி ஆணையங்கள் மசோதாவை’ (Criminal Justice Commissions Bill) அவர் அப்போது எதிர்த்தார். அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அவர் கூறியது இதுதான்:

“சட்டம்-ஒழுங்கு பெருமளவில் சீர்குலைவது மற்றும் பரவலான நாசவேலைகள் அல்லது சேதங்களை ஏற்படுத்தும் குற்றங்கள் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளக்கூடிய ‘பொதுப் பாதுகாப்பு அவசரச் சட்டம்’ (Public Security Ordinance) என்ற சட்ட ஏற்பாடு நம்மிடம் உள்ளது. எந்தவொரு அவசர நிலையையும் கையாள்வதற்குத் தேவையான அனைத்து அதிகாரங்களையும் அரசு இயந்திரத்தின் வாயிலாகப் பிரதமருக்கும் அரசாங்கத்திற்கும் வழங்கும் இந்தச் சட்டத்தின் கீழ், ஒரு கிளர்ச்சியைக் கூட எதிர்கொள்ள முடியும். அரசாங்கம் இதைத் தாண்டிச் சென்று இராணுவ ஆட்சியைக் (Martial Law) கூட அறிவிக்க முடியும். 1952இல் நடைபெற்ற ‘ஹர்த்தால்’ போராட்டத்தை நாம் கையாண்டோம்; 1971இல் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சியை இந்த அரசாங்கம் திறம்பட எதிர்கொண்டது. ‘பொதுப் பாதுகாப்பு அவசரச் சட்டம்’ அல்லது இராணுவ ஆட்சி அறிவிப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் திறம்படவும் விரைவாகவும் கையாள முடியாத, ஆனால் ‘குற்றவியல் நீதி ஆணையங்கள் மசோதா’வின் (Criminal Justice Commissions Bill) விதிகள் தேவைப்படும் வகையிலான எந்த வகையான அசம்பாவிதங்கள் இந்நாட்டில் ஏற்படக்கூடும் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.”

இலங்கை சுதந்திரக் கட்சி (SLFP) எப்போதும் அசைக்க முடியாத வகையில் ஒற்றையாட்சி முறையையே ஆதரித்து வந்துள்ளது. 1972ஆம் ஆண்டின் குடியரசு அரசியலமைப்பில் நாங்கள் உறுதிப்படுத்தியவாறு, இலங்கையின் ஒற்றுமை மற்றும் ஒருமைப்பாட்டைக் காப்பதில் நாங்கள் கொண்டுள்ள உறுதிப்பாடு எக்காலத்திலும் கேள்விக்குள்ளானதில்லை. எனவே, நாட்டின் எந்தவொரு பிரிவினைக்கும் நாங்கள் எதிரானவர்கள் என்பதையும், வடக்கில் முன்னெடுக்கப்படும் ‘ஈழம்’ இயக்கத்தை முழுமையாக எதிர்க்கிறோம் என்பதையும் மீண்டும் வலியுறுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. இலங்கை சுதந்திரக் கட்சி தனது ஆரம்பத்திலிருந்தே ஜனநாயக நாடாளுமன்ற ஆட்சி முறையிலேயே நம்பிக்கை கொண்டுள்ளது. அரசியல் நோக்கங்களை அடைவதற்கான வழிமுறைகளாக வன்முறை மற்றும் பயங்கரவாதம் கையாளப்படுவதை நாங்கள் எதிர்ப்பது இதில் அடங்கியுள்ளது. எந்தத் தரப்பிலிருந்து வந்தாலும் வன்முறை மற்றும் பயங்கரவாதத்தை நாங்கள் முழு ஆற்றலுடனும் எதிர்த்துள்ளோம்; அந்த உண்மையை மீண்டும் கூற வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

துரதிர்ஷ்டவசமான உண்மை என்னவென்றால், கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் இந்த அரசாங்கத்தின் கீழ் சிங்களவர்களுக்கும் தமிழர்களுக்கும் இடையிலான உறவுகள் மிக வேகமாகச் சீர்குலைந்துள்ளன.

மனித கண்ணியம் மற்றும் பரஸ்பர மரியாதை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில், வடக்கிலுள்ள தமிழ் பேசும் மக்களின் பிரச்சினைகளுக்கு அரசியல் தீர்வு காண்பதில் இலங்கை சுதந்திரக் கட்சி ஒருபோதும் தயங்கியதில்லை என்பதை இந்த அவையின் உறுப்பினர்கள் அறிவார்கள். அதேவேளையில், உறுதியான நடவடிக்கை தேவைப்பட்ட போதெல்லாம் – உதாரணமாக, 1961இல் ‘எலிஃபண்ட் பாஸ்’ (Elephant Pass) பகுதிக்கு அப்பால் தனியான அஞ்சல் முறை மற்றும் அஞ்சல் தலைகளுடன் கூடிய ஒரு சுயாதீனமான இணையான நிர்வாகத்தை நிறுவ முயன்றபோது, அல்லது 1974-75 காலகட்டத்தில் காவல்துறை அதிகாரிகள் மற்றும் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டபோதும், யாழ்ப்பாண மேயர் திரு. ஆல்பிரட் துரையப்பா படுகொலை செய்யப்பட்டபோதும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களான திரு. அருளம்பலம் மற்றும் திரு. தியாகராஜா ஆகியோர் மீது கொலை முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டபோதும் – நாங்கள் பயங்கரவாதத்திற்கு அடிபணியவோ அல்லது பதற்றமடையவோ இல்லை; மாறாக, சட்டம் ஒழுங்கை நிலைநாட்ட ‘பொதுமக்கள் பாதுகாப்புக் கட்டளைச் சட்டத்தின்’ (Public Security Ordinance) கீழ் உறுதியான மற்றும் பயனுள்ள நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டோம். நிலைமையைக் கட்டுப்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், இரு முக்கிய சமூகங்களின் தலைவர்களும் நேரில் சந்தித்து பரஸ்பர பிரச்சினைகள் குறித்து விவாதிக்க ஏதுவான சூழலை நாட்டில் உருவாக்குவதிலும் நாங்கள் வெற்றி பெற்றோம் என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறோம். எனவே, மனிதப் பிரச்சினைகளை இராணுவ நடவடிக்கையின் மூலம் தீர்க்கலாம் அல்லது தீர்க்க வேண்டும் என்ற கருத்தை நாங்கள் ஏற்கவில்லை. இருந்தபோதும், இலங்கையின் ஒற்றுமை மற்றும் ஒருமைப்பாட்டைப் பாதுகாக்க அரசாங்கம் மேற்கொள்ளும் அவசியமான ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் நாங்கள் ஆதரிப்போம்.

ஆயினும், இன்று நம் முன் உள்ள பிரச்சினையோ வேறுபட்ட ஒன்றாகும். யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் சட்டம்-ஒழுங்கு சீர்குலைவு ஏற்பட்டால், அந்தச் சூழலைக் கையாள்வதற்கு ‘பொதுமக்கள் பாதுகாப்புக் கட்டளைச் சட்டம்’ போதுமானதை விடவும் அதிக ஆற்றல் வாய்ந்ததாக உள்ளது என்ற கருத்தை நாங்கள் ஏற்கிறோம்; இச்சட்டத்தின் கீழ், நடைமுறையிலுள்ள சட்டத்தைத் திருத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல் புதிய சட்டங்களை இயற்றும் அதிகாரமும் ஜனாதிபதிக்கு உள்ளது. அப்போதைய எதிர்க்கட்சித் தலைவரான திரு. ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவால் 1972இல் இந்தக் கருத்து முன்வைக்கப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

மேலும், தற்போதைய அரசாங்கமே பிப்ரவரி 1979இல் கொண்டு வந்த சட்டத் திருத்தத்தின்படி, ‘பொதுமக்கள் பாதுகாப்புக் கட்டளைச் சட்டத்தின்’ கீழ் அரசாங்கம் எடுக்கும் எந்தவொரு நடவடிக்கையும் நாடாளுமன்றத்தின் பயனுள்ள கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்பட்டதாகவே இருக்கும். அப்படியிருக்கையில், தற்போது எதிர்கொள்ளும் சிக்கலைக் கையாள்வதற்கு அத்தகைய சிறப்புச் சட்டம் ஏதும் தேவைப்படாத நிலையில், அரசாங்கம் ஏன் ஒரு சிறப்புச் சட்டத்தை இயற்ற முற்படுகிறது? இப்போது நம் முன் உள்ள மசோதாவின் விதிகளை ஆராய்ந்து பார்த்தால் அதற்கான விடை தெளிவாகும்.

‘பயங்கரவாதத் தடைச் சட்ட (தற்காலிக ஏற்பாடுகள்) மசோதா’ என்பது குற்றங்கள், குற்றங்கள் குறித்த விசாரணை, தடுப்புக்காவல், கட்டுப்பாட்டு உத்தரவுகள், வெளியீடுகளுக்குத் தடை, வழக்கு விசாரணை, அவற்றுக்கான தண்டனை ஆகியவை தொடர்பான 31 பிரிவுகளைக் கொண்டுள்ளது.

இதிலுள்ள ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு பிரிவும், 1971-77 காலகட்டத்தில் அமலில் இருந்த அவசரகால விதிமுறைகளின் அல்லது ‘குற்றவியல் நீதி ஆணைக்குழுக்கள் சட்டம்’ (Criminal Justice Commissions Act) அல்லது 1972இன் ‘அந்நிய செலாவணிக் கட்டுப்பாட்டு (திருத்தச்) சட்டம்’ ஆகியவற்றின் விதிகளின் இன்னொரு மறுவடிவமாகவே உள்ளன. இச்சட்டங்கள் எல்லாவற்றையும் மனிதாபிமானமற்றவை, காட்டுமிராண்டித்தனமானவை என்று, இதே அரசாங்கம் முன்பு கண்டித்திருந்ததுடன், ஆட்சிக்கு வந்த உடனேயே அவற்றை ரத்துச் செய்தது. சொல்லப்போனால், இப்போதைய இந்த மசோதாவில் சில பிரிவுகள் கடந்த காலங்களில் இருந்த சட்டங்களை விடக் கடுமையானவையாகவும், வேறு சில பிரிவுகள் முன்னெப்போதும் இல்லாத புதிய வகையிலும் அமைந்துள்ளன. இந்த மசோதாவைக் கொண்டுவரும் நோக்கம் வடக்கில் நிலவும் வன்முறை, பயங்கரவாதம் என்பவற்றைக் கையாள்வதை மட்டுமே கொண்டிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இது மிகவும் பரந்த அளவிலான பயன்பாட்டைக் கொண்டிருப்பதோடு, நாடாளுமன்றக் கட்டுப்பாடற்ற ஒரு நிரந்தர அவசரநிலையை நாடு முழுவதும் உருவாக்க முற்படும் ஒரு முயற்சியாகவும் தெரிகிறது.

‘பொதுமக்கள் பாதுகாப்புக் கட்டளைச் சட்டத்தின்’ (Public Security Ordinance) மூலமே, அரசாங்கத்தால் திறம்படக் கையாளக்கூடிய யாழ்ப்பாணத்தில் நிலவுகின்ற பாதுகாப்புப் பிரச்சினையை ஒரு சாக்காக வைத்து, சாதாரண சட்டத்தின் கீழ் தனக்குக் கூடுதல் அதிகாரங்களை உருவாக்கிக்கொள்ள அரசாங்கம் முயல்கிறது. இந்த அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளின் தோல்வியால் எப்போது வேண்டுமானாலும் ஏற்படக்கூடிய அரசியல் போராட்டங்களை, நாட்டின் எந்தப் பகுதியிலும் அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்குள் ஒடுக்குவதற்கு இந்த அதிகாரங்கள் அதனால் பயன்படுத்தப்படலாம். ஒரு சிலருக்கு மட்டும் ‘திறந்த சந்தைப் பொருளாதாரத்தின்’ (Free Economy) பலன்கள் கிடைப்பதற்காக, விலைவாசி உயர்வு, வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரிப்பு, வேலையில்லா நெருக்கடி போன்ற பொருளாதாரச் சுமைகளை, ஏற்கனவே இந்நாட்டு மக்கள் சுமக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். உள்ளூர் மற்றும் வெளிநாட்டு ஊடக வெளியீடுகள் மீதான தணிக்கை, செய்தி நிறுவனங்களை மூட உத்தரவிடும் அதிகாரம், பிடிவிராந்து (Warrant) இல்லாமலே கைது செய்தல், சோதனை செய்தல், தனியாருக்குச் சொந்தமான இடங்களுக்குள் நுழைதல், தனிப்பட்ட ஆவணங்களைப் பறிமுதல் செய்தல், சுதந்திரமான குடிமக்களில் ஒருவரை (சந்தேகத்தின் பேரில்) பொலிஸ் காவலில் வைத்திருக்க அனுமதிக்கப்பட்டுள்ள உலகளாவிய கால வரையறையான 24 மணிநேரத்தை 72 மணிநேரமாக நீட்டித்தல், ஜூரி (Jury) முறையிலான விசாரணை முறையை ஒழித்தல், ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தை அளித்ததாகக் கூறப்படும் நபருக்கு எதிராக மட்டுமல்லாமல் – அவர் குறிப்பிட்ட வேறு எந்த நபர் மீதும் (நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு) – பொலிஸ் அதிகாரியிடம் வாய்மொழியாக அளிக்கப்பட்ட ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தைக் கூட ஆதாரமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலை… என்று இவை அனைத்துமே ஒரு ‘பொலிஸ் அரசு’ (Police State) அமைவதற்கான உறுதியான அடித்தளத்தை உருவாக்குகின்றன. சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதாகச் சந்தேகிக்கப்படும் எந்தவொரு நபரையுமே 18 மாதங்கள் வரை தடுத்து வைக்கவோ, அல்லது அவரது நடமாட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தவோ, கடவுச்சீட்டை (Passport) முடக்கவோ, பொதுக் கூட்டங்களில் பேசுவதை அல்லது அரசியல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதைத் தடுக்கவோ நீதி அமைச்சருக்கு இந்த மசோதா அதிகாரம் அளிக்கிறது; அத்துடன், இத்தகைய உத்தரவுகளின் நியாயத்தன்மையை நீதிமன்றங்கள் ஆய்வு செய்வதற்கான அதிகாரத்தையும் இது நீக்குகிறது. இவையனைத்தும் இந்நாட்டில் உள்ள அனைத்து அரசியல் போராட்டங்களையும் ஒடுக்குவது மட்டுமல்லாமல், அவற்றை முற்றிலுமாக நசுக்குவதற்காகவே திட்டமிடப்பட்டுள்ளன.

இந்த மசோதாவில் உள்ள கடுமையான மற்றும் அடக்குமுறைத் தன்மையை ஓர் உதாரணம் மூலம் அறியலாம்: நாட்டின் தெற்குப் பகுதியிலோ அல்லது ஊவா (Uva) மாகாணத்திலோ உள்ள ஒரு கிராம சபையின் (V.C.) உறுப்பினர் ஒருவர், சக உறுப்பினர் மீது ‘குற்றவியல் ரீதியாக மிரட்டியதாக’ (Criminal Intimidation) ஓர் அற்பமான புகாரை அளித்தால் கூட, அதுவே இந்த மசோதாவின் கடுமையான விதிகளைச் செயல்படுத்துவதற்குப் போதுமானதாக அமைகிறது.

1979 டிசம்பர் 31க்குள் ஒரு குறிப்பிட்ட நடவடிக்கையை முடிக்க வேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்ட காலக்கெடுவானது, யூதர்களின் பிரச்சினைக்கு ‘இறுதித் தீர்வு’ (Final Solution) காண்பதற்காக ‘அடோல்ஃப் ஹிட்லர்’ பிறப்பித்த உத்தரவையே நினைவூட்டுகிறது.

வடக்கில் வாழும் தமிழ் பேசும் மக்களின் பிரச்சினைகளை இராணுவ நடவடிக்கையின் மூலம் தீர்க்க முடியாது. ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தனது தேர்தல் அறிக்கையில், இந்நாட்டிலுள்ள தமிழ் சிறுபான்மையினரின் தீர்க்கப்படாத பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்காக அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டமொன்றைக் கூட்டுவதாக உறுதியளித்திருந்தது. இவ்வாக்குறுதியால் ஈர்க்கப்பட்ட பெருமளவிலான தமிழ் பேசும் மக்கள், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் அரசாங்கத்தை ஆட்சிக்குக் கொண்டுவர வாக்களித்தனர். ஆனால், கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக அரசாங்கம் இந்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றத் தவறிவிட்டது; மாறாக, நிலைமை மேலும் மோசமடைவதற்கும் வன்முறையும் பயங்கரவாதமும் பரவுவதற்கும் அது இடமளித்துள்ளது.

அரசியல் தீர்வு ஒன்றைக் காண்பதற்காக, இந்தக் கட்டத்திலாவது அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ள இலங்கை சுதந்திரக் கட்சி எப்போதும் தயாராகவே இருந்து வருகிறது; இப்போதும் தயாராகவே உள்ளது.

ஏற்கனவே அவசரநிலை பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ள யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் மட்டும் இந்த மசோதாவைச் செயல்படுத்தவும், அதன் கால அளவை அவசரநிலை அமலில் இருக்கும் காலத்திற்குள் மட்டும் மட்டுப்படுத்தவும் இலங்கை சுதந்திரக் கட்சி அரசாங்கத்தைக் கேட்டுக்கொள்கிறது. தற்போதைய வடிவில், இந்த மசோதா அரசாங்கத்தை ‘பொதுப் பாதுகாப்புக் கட்டளைச் சட்டத்தின்’ (Public Security Ordinance) விதிகளிலிருந்து விலகிச் செயல்படவும், நடைமுறையில் இலங்கை முழுவதும் குறைந்தது மூன்று ஆண்டுகளுக்கு நீடிக்கக்கூடிய ஓர் அவசரநிலையை உருவாக்கவும் அனுமதிக்கிறது. இத்தகைய நடவடிக்கையை இலங்கை சுதந்திரக் கட்சி முழுமையாக எதிர்க்கிறது.

கௌரவ சபாநாயகர் அவர்களே, இந்த மசோதாவின் முதல் பிரிவின் மீது குழு நிலையில் நாங்கள் ஒரு திருத்தத்தை முன்மொழியவுள்ளோம் என்பதை இத்தருணத்தில் தெரிவித்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். அந்தத் திருத்தம் பின்வருமாறு அமையும்:

“பக்கம் 1, வரி 25இல், வரி 25, 26 மற்றும் 27இல் உள்ள அனைத்து வார்த்தைகளையும் நீக்கிவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக பின்வரும் வார்த்தைகளைச் சேர்க்க வேண்டும்: யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் மட்டுமே நடைமுறைக்கு வர வேண்டும்; மேலும் அம்மாவட்டத்தில் அவசரநிலை அமலில் இருக்கும் காலத்திற்கு மட்டுமே அது நடைமுறையில் இருக்க வேண்டும்.”

அரசாங்கம் இந்தத் திருத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், நாங்கள் இந்த மசோதாவை ஆதரிப்போம்.