போருக்குப் பிந்தைய சீரற்ற மீட்பு: சமத்துவமின்மையும் சமூகப் பழுதும் – பகுதி 2

ஆய்வுக்கதை 11: மீள்குடியேற்றத்தில் இடஞ்சார்ந்த பாகுபாடு

கிழக்கு மாகாணத்தில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில், மீள்குடியேற்றத்தில் புதிய வீட்டு மனைகள் ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டன. இந்தச் செயல்முறை அதிகாரபூர்வமாக நியாயமானது என்று விவரிக்கப்பட்டாலும், நிலம் எவ்வாறு விநியோகிக்கப்பட்டது என்பதில் குடியிருப்பாளர்கள் சில முறைகளைக் கவனித்தனர். ஒடுக்கப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்த ஒருவர் விளக்கினார்:

“இது தற்செயலானது என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள், ஆனால் முடிவுகள் எப்படி எடுக்கப்படுகின்றன என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். சில குடும்பங்களுக்குச் சாலைக்கு அருகிலும், நீருக்கு அருகிலும் நிலம் கிடைத்தது. எங்களைப் போன்ற மற்றவர்களுக்கு, எல்லையில் நிலம் கொடுக்கப்பட்டது.”

இங்கு ‘எல்லை’ என்பது இடஞ்சார்ந்த மற்றும் சமூகரீதியான இரண்டையும் குறிக்கிறது; புறநகர்ப் பகுதிகள் எளிதில் அணுக முடியாதவை, மதிப்புக் குறைந்தவை, மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அபாயங்களுக்கு எளிதில் ஆளாகக்கூடியவை. ஒதுக்கீட்டு முடிவுகள், நிர்வாக ரீதியானவை என்று கூறப்பட்டாலும், சாதிய உள்ளூர் அதிகார இயக்கவியலால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. மற்றொரு குடியிருப்பாளர் குறிப்பிட்டார்:

“போரின் போது, நாங்கள் அனைவரும் இடம்பெயர்ந்தோம். போருக்குப் பிறகு, நாங்கள் மீண்டும் எங்கள் நிலைகளில் அமர்த்தப்பட்டோம்.”

இந்தக் கூற்று, திரும்புதல் செயல்முறையின் மூலம் படிநிலை மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படுவதைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. மீள்குடியேற்றம் என்பது சமூகங்களை வெறுமனே மீட்டெடுப்பதில்லை; அது அவற்றை மறுசீரமைக்கிறது, பெரும்பாலும் முன்பே இருந்த சமத்துவமின்மைகளை மீண்டும் உருவாக்குகிறது. நிறுவனங்கள் வகைப்படுத்துதல் மற்றும் அதிகாரத்துவ நடைமுறைகள் மூலம் ஆட்சி செய்கின்றன. போருக்குப் பிந்தைய கொள்கைக் கட்டமைப்புகளில் சாதி என்பது அரிதாகவே ஒரு வெளிப்படையான வகையாக இருந்தாலும், முடிவுகள் எடுக்கப்படும் விதத்திலும் வளங்கள் விநியோகிக்கப்படும் விதத்திலும் அது பெரும்பாலும் மறைமுகமாகப் பொதிந்துள்ளது. கிராமத் தலைவர்கள், குழுக்கள் அல்லது சமூகப் பிரதிநிதிகள் போன்ற உள்ளூர் இடைத்தரகர்களைச் சார்ந்திருக்கும் நிறுவனச் செயல்முறைகள், சாதிப் படிநிலைகளை மீண்டும் உருவாக்கக்கூடும். இந்த இடைத்தரகர்கள் பெரும்பாலும் ஆதிக்கச் சாதி குழுக்களிலிருந்து வருகிறார்கள், மேலும் அவர்கள் அறிந்தோ அறியாமலோ தங்கள் சொந்த வலையமைப்புகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறார்கள்.

ஆய்வுக்கதை 12: வாழ்வாதாரத் திட்டங்களுக்கான அணுகல்

வடக்கு மாகாணத்தில் ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தால் செயற்படுத்தப்பட்ட வாழ்வாதாரத் திட்டத்தில், பங்கேற்பாளர்கள் சமூகப் பரிந்துரைகள் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். தாழ்த்தப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு குழுவினர் தாங்கள் அத்திட்டத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டதாகத் தெரிவித்தனர். ஒரு பங்கேற்பாளர் விளக்கினார்:

“நாங்கள் பொருத்தமானவர்கள் அல்ல என்று அவர்கள் கூறினார்கள். ஆனால் மற்றவர்களைப் போலவே எங்களுக்கும் தேவைகள் உள்ளன. உங்களுக்காக யார் பேசுகிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தது அது.”

“உங்களுக்காக யார் பேசுகிறார்கள்” என்பது மிக முக்கியமானது. நிறுவனச் செயல்முறைகளுக்குள் பிரதிநிதித்துவம் சீரற்றதாக உள்ளது, மேலும் சமூக மூலதனம் இல்லாதவர்கள் உள்ளடக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு. ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனப் பணியாளர் இந்தச் சவாலை ஒப்புக்கொண்டார்:

“நாங்கள் நியாயமாக இருக்க முயற்சிக்கிறோம், ஆனால் உள்ளூர்க் கட்டமைப்புகளையே சார்ந்திருக்கிறோம். சில நேரங்களில் அந்தக் கட்டமைப்புகள் சமமானவையாக இருப்பதில்லை.”

உள்ளூர்க் கட்டமைப்புகளைச் சார்ந்திருக்கும் இந்த நிலை, முறையாக அங்கீகரிக்கப்படாத போதும் கூட, நிறுவனக் கட்டமைப்புகளுக்குள் சாதி இயக்கவியல் செயற்பட அனுமதிக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், சாதியானது தொழிலாளர்களையும் பொருளாதார வாய்ப்புகளின் வடிவங்களையும் தொடர்ந்து வடிவமைத்து வருகிறது. அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் தொழில்முனைப்பையும் பல்வகைப்படுத்தலையும் ஊக்குவித்தாலும், இந்த வாய்ப்புகளுக்கான அணுகல் சமூக அங்கீகாரம் மற்றும் வலையமைப்புகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஆய்வுக்கதை 13: தொழில்முனைப்பின் வரம்புகள்

யாழ்ப்பாணத்தில் வரலாற்று ரீதியாக ஓரங்கட்டப்பட்ட ஒரு சாதியைச் சேர்ந்த இளைஞர் ஒருவர், ஒரு சிறு தொழிலைத் தொடங்குவதற்கான தனது முயற்சியை விவரித்தார்:

“நான் ஒரு கடை திறக்க விரும்பினேன். ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்திடமிருந்து எனக்குச் சிறிது ஆதரவு கிடைத்தது. ஆனால் வாடிக்கையாளர்கள் வருவதில்லை. அவர்கள் மற்றவர்களிடமிருந்து வாங்கவே விரும்புகிறார்கள்.”

பொருளாதார முயற்சிகள் எவ்வாறு சமூக உறவுகளில் பொதிந்துள்ளன என்பதை அவரது அனுபவம் எடுத்துக்காட்டுகிறது. சந்தைகள் நடுநிலையான இடங்கள் அல்ல. அவை நம்பிக்கை, பழக்கம், அந்தஸ்து ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. இவை அனைத்தும் சாதியால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.

மற்றொரு பதிலளிப்பவர் குறிப்பிட்டார்:

“எங்களிடம் ஒரே மாதிரியான திறமைகள் இருந்தாலும், மக்கள் எங்களை வித்தியாசமாகப் பார்க்கிறார்கள்.”

இந்தக் கண்ணோட்டம் வணிக வெற்றியை மட்டுமல்ல, வேலைவாய்ப்பையும் பாதிக்கிறது. முறைசாரா வேலைக்கு அமர்த்தும் நடைமுறைகள் பெரும்பாலும் நிறுவப்பட்ட வலையமைப்புகளுக்குள் இருப்பவர்களுக்குச் சாதகமாக அமைந்து, சாதி அடிப்படையிலான விலக்கலை வலுப்படுத்துகின்றன. சாதியானது நிறுவனங்கள், பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகள் வழியாக மட்டுமல்லாமல், யார் யாரைச் சந்திக்கச் செல்கிறார்கள், யார் உணவைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள், நிகழ்ச்சிகளுக்கு யார் அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்பது போன்ற அன்றாடத் தொடர்புகள் வழியாகவும் செயற்படுகிறது. பல சமூகங்களில், வெளிப்படையான புறக்கணிப்பு நடைமுறைகள் குறைந்துவிட்டன, ஆனால் நுட்பமான வடிவங்கள் தொடர்கின்றன.

சமூகக் கூட்டங்கள் எவ்வாறு ஏற்பாடு செய்யப்படுகின்றன என்பதை ஒரு பெண் விவரித்தார்:

“அனைவரும் அழைக்கப்படுகிறார்கள், ஆனால் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக நடத்தப்படுவதில்லை. சிலர் உள்ளேயும், மற்றவர்கள் வெளியேயும் அமர்கிறார்கள்.”

இந்த இட அமைப்புகள், வெளிப்படையாகக் கூறாமலேயே படிநிலையை உணர்த்துகின்றன. அவை வெளிப்படையான மோதல்களைத் தவிர்த்து, சாதி வேறுபாடுகளைப் பேண அனுமதிக்கின்றன. சாதி எல்லைகள் வலுவாக அமல்படுத்தப்படும் மற்றொரு களமாகத் திருமணம் விளங்குகிறது. மற்ற துறைகளில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டபோதிலும், கலப்புத் திருமணங்கள் பெரும்பாலும் ஊக்கமிழக்கப்படுகின்றன அல்லது எதிர்க்கப்படுகின்றன.

ஓர் இளம் பெண் விளக்கினார்: “நாங்கள் ஒன்றாகப் படிக்கலாம், ஒன்றாக வேலை செய்யலாம், ஆனால் திருமணம் என்பது வேறு. குடும்பங்கள் இன்னும் சாதியைப் பற்றிக் கவலைப்படுகின்றன.”

அந்தரங்கமான களங்களில் சாதியின் இந்தத் தொடர்ச்சி, அதன் மீள்திறனை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. பொது நடைமுறைகள் மாறினாலும், தனிப்பட்ட முடிவுகள் படிநிலையைத் தொடர்ந்து உருவாக்குகின்றன. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் சாதியின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சங்களில் ஒன்று, அது ஓரளவு கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருப்பதுதான். வெளிப்படையாக விவாதிக்கப்படும் இனத்தைப் போலல்லாமல், சாதி பெரும்பாலும் ஒரு உணர்வுபூர்வமான அல்லது பேசக்கூடாத தலைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. பதிலளித்தவர்களில் பலர் சாதியைப் பற்றி நேரடியாகப் பேசத் தயங்கினர். கேட்கப்பட்ட போது, அவர்கள் அதன் முக்கியத்துவத்தைத் திசை திருப்பினர் அல்லது குறைத்து மதிப்பிட்டனர்.

வடக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் இவ்வாறு கூறினார்:

“சாதி முன்பைப் போல இல்லை. இப்போது அது ஒரு பொருட்டல்ல.”

ஆயினும், அடுத்தடுத்த உரையாடலில், அதே பதிலளித்தவர் சாதி வேறுபாடுகளுடன் தெளிவாகப் பொருந்தக்கூடிய புறக்கணிப்பு முறைகளை விவரித்தார். இந்த முரண்பாடு, தந்திரோபாய மௌனம் என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றைப் பிரதிபலிக்கிறது. குறிப்பாகப் போருக்குப் பிறகு ஒற்றுமைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படும் ஒரு சூழலில், சாதியை ஏற்றுக்கொள்வது பிளவுபடுத்தும் அல்லது பிற்போக்கானதாகக் கருதப்படலாம். அதே நேரத்தில், அதன் இருப்பை மறுப்பது, சமத்துவமின்மைகள் கேள்விக்குட்படுத்தப்படாமல் நீடிக்க அனுமதிக்கிறது.

சாதியின் தொடர்ச்சி, போருக்குப் பிந்தைய சமூக சீரமைப்பின் வரம்புகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. புனரமைப்பு முயற்சிகள் உட்கட்டமைப்பு, வாழ்வாதாரங்கள், ஆளுகை ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தினாலும், அவை பெரும்பாலும் சமத்துவமின்மையின் உறவு சார்ந்த பரிமாணங்களைக் கவனிக்கத் தவறுகின்றன. இந்த அர்த்தத்தில், சீரமைப்பு என்பது வர்க்கம் மற்றும் பாலினத்தைக் கடந்து மட்டுமல்ல, சாதியைக் கடந்தும் சீரற்றதாக உள்ளது. பொருள்சார் மேம்பாடுகள் தானாகவே சமூக உள்ளடக்கமாகவோ அல்லது கண்ணியமாகவோ மாறிவிடுவதில்லை.

ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்:

“எங்களுக்குச் சிறந்த வீதிகள், சிறந்த வீடுகள் உள்ளன. ஆனால் மரியாதை மாறவில்லை.”

பொருள்சார் மேம்பாட்டிற்கும் சமூக அங்கீகாரத்திற்கும் இடையிலான இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது. அடிப்படையான படிநிலைகளைக் கையாளாமல், சீரமைப்பு முழுமையற்றதாகவே இருக்கும்.

சாதி தனித்து இயங்குவதில்லை. அது வர்க்கம் மற்றும் நிறுவனச் செயல்முறைகளுடன் சிக்கலான வழிகளில் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. தாழ்த்தப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் பொருளாதார ரீதியாகவும் பின்தங்கியுள்ளன. இது அவர்களின் பாதிப்புக்குள்ளாகும் தன்மையை அதிகரிக்கிறது. ஆனால் அவை நிறுவன ரீதியான வகைப்படுத்தலுக்கு ஆளாகுவதில்லை. சமூகங்களை ஒரே மாதிரியானவையாகக் கருதி, சாதி வேறுபாடுகள் மறைக்கப்படுகின்றன. கூட்டான சமூகத்தைச் சார்ந்திருக்கும் வளர்ச்சித் திட்டங்கள், சமூகங்களுக்குள் ஏற்கனவே ஓரங்கட்டப்பட்டவர்களை விலக்கி வைக்கக்கூடும். இந்தக் குறுக்கீடுகள், வழக்கமான கொள்கைக் கட்டமைப்புகள் மூலம் தீர்க்கக் கடினமான, அடுக்குமுறை ஏற்றத்தாழ்வுகளை உருவாக்குகின்றன.

வர்க்கத்தைப் போலவே, சாதியும் கடந்த கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள அன்றாடப் பழக்கவழக்கங்களை வடிவமைக்கிறது.

 சாதி அடிப்படையிலான பதற்றங்களை எதிர்கொள்வதைத் தவிர்க்க மௌனம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

 சமூக எல்லைகளை எவ்வாறு கையாள்வது என்பது குறித்த முடிவுகளை தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தை உள்ளடக்கியுள்ளது.

 சாதியால் வடிவமைக்கப்பட்ட வலையமைப்புகள் மற்றும் ஆதரவு அமைப்புகளுக்கான அணுகலால் குடும்பத்தின் பிழைப்பு பாதிக்கப்படுகிறது.

ஒரு பதிலளிப்பவர் இந்த ஒன்றிணைப்பை இவ்வாறு சுருக்கமாகக் கூறினார்:

“நீங்கள் எங்கு செல்லலாம், எங்கு செல்ல முடியாது, என்ன சொல்லலாம், என்ன சொல்லக்கூடாது என்பதை நீங்கள் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள்.”

இந்தக் கற்றல் முறைசார்ந்ததல்ல. அது அன்றாட வாழ்வில் பொதிந்துள்ளது, நடத்தை மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளை வடிவமைக்கிறது. சீரமைப்பு இந்தப் படிநிலைகளை அழிப்பதில்லை. அது பெரும்பாலும் அவற்றை புதிய வடிவங்களில் மீண்டும் உருவாக்குகிறது.

பாலினம்: பொறுப்பின் பெண்ணியமயமாக்கல்

மீண்டு வருவதற்கான வேறுபட்ட திறனை வர்க்கம் வடிவமைக்கிறது என்றால், சாதி அங்கீகாரத்தையும் சமூகப் படிநிலையையும் கட்டமைக்கிறது என்றால், போருக்குப் பிந்தைய சமூகத்தில் உழைப்பு, பொறுப்பு, உணர்ச்சிச் சுமை ஆகியவற்றின் பங்கீட்டைப் பாலினம் ஒழுங்குபடுத்துகிறது. இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், போரின் பின்விளைவுகள் மக்கள்தொகை மாற்றங்களை மட்டுமல்ல, பாலினப் பாத்திரங்களின் ஆழமான மறுசீரமைப்பையும் உருவாக்கியுள்ளன. பெண்கள் — குறிப்பாகக் குடும்பத் தலைவிகள் — பிழைப்பு, புனரமைப்பு, சமூகச் சீரமைப்பு ஆகிய செயல்முறைகளில் மையமாக மாறியுள்ளனர். ஆயினும், இது ஆழமான இருபொருள் கொண்டது. பெண்கள் ஒரே நேரத்தில் மீள்திறனின் முகவர்களாகவும், தீவிரப்படுத்தப்பட்ட சுமையின் பொருளாகவும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள் மேம்பாட்டுத் திட்டங்களால் இலக்கு வைக்கப்படுகிறார்கள், கொள்கை விவாதங்களில் கொண்டாடப்படுகிறார்கள், நடைமுறையில் நம்பப்படுகிறார்கள். ஆயினும், அவர்களின் பாதிப்புக்குள்ளாகும் தன்மையை உருவாக்கும் கட்டமைப்பு நிலைமைகள் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் உள்ளன.

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கை, பொறுப்பின் பெண்ணியமயமாக்கலால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இது, வளங்கள் அல்லது அதிகாரத்தின் அதற்கேற்ற மறுபங்கீடு இல்லாமல், சீரமைப்பின் பொருளாதார, சமூக மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான செலவுகளைப் பெண்கள் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும் ஒரு நிலையாகும். இவ்வாறு, பாலினம் என்பது அடையாளத்தின் ஒரு வகையாக மட்டுமல்லாமல், போருக்குப் பிந்தைய ஆட்சிமுறை செயற்படுத்தப்பட்டு அனுபவிக்கப்படும் ஒரு முக்கிய அச்சாகவும் செயற்படுகிறது.

போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் மிகவும் வெளிப்படையாகத் தெரியும் பாலின மாற்றங்களில் ஒன்று, பெண் தலைமைத்துவக் குடும்பங்களின் எழுச்சியாகும். ஆண் குடும்ப உறுப்பினர்களின் இறப்பு, காணாமல் போதல், தடுப்புக்காவல் அல்லது இடப்பெயர்வு ஆகியவற்றின் விளைவாக, பல பெண்கள் இப்போது குடும்பங்களைப் பேணிப் பாதுகாப்பதற்கான முதன்மைப் பொறுப்பை ஏற்கின்றனர்.

இந்தக் குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் நிறுவனங்களால் ‘பாதிக்கப்படக்கூடியவை’ எனக் கண்டறியப்பட்டு, உதவிக்காக இலக்கு வைக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், இந்த வகைப்பாடு யதார்த்தத்தின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே பிரதிபலிக்கிறது. பெண் தலைமைக் குடும்பங்கள் வெறுமனே பாதிக்கப்படக்கூடியவை மட்டுமல்ல. அவை ஒரே நேரத்தில் பல பணிகளைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில், அதிக சுமையுடனும் இருக்கின்றன. 

ஆய்வுக்கதை 14: பொறுப்புகளின் சுருக்கம்

கிளிநொச்சியில், நாற்பதுகளின் முற்பகுதியில் இருந்த ஒரு விதவை தனது அன்றாட வழக்கத்தை விவரித்தார்:

“காலையில் நான் கூலி வேலைக்குச் செல்கிறேன். மதியம் நில ஆவணங்கள் சம்பந்தமாக அலுவலகம் செல்கிறேன். மாலையில் சமைத்து, என் பிள்ளைகளுக்குப் படிக்க உதவுகிறேன். இரவில், அடுத்த நாளை எப்படிச் சமாளிப்பது என்று யோசிக்கிறேன்.”

அவரது இந்தக் கூற்று, பொறுப்புச் சுருக்கம் என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றைப் பிரதிபலிக்கிறது. அதாவது, ஒரு தனி நபருக்குள் பொருளாதாரம், நிர்வாகம், பராமரிப்பு மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான பொறுப்புகள் குவிவது. அங்கு வேலைப் பங்கீடு இல்லை. உயிர்வாழ்வது என்பது பல்வேறு துறைகளில் தொடர்ச்சியான முயற்சியைச் சார்ந்துள்ளது. ஓய்வைப் பற்றிக் கேட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார்: “வேலை முடிந்ததும் ஓய்வு. ஆனால் வேலை ஒருபோதும் முடிவதில்லை.”

இந்தக் கூற்று, பாலின அடிப்படையிலான உழைப்பின் காலப் பரிமாணத்தைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. நேரம் என்பது வேலை, ஓய்வு எனப் பிரிக்கப்படவில்லை. அது பணிகள், பொறுப்புகள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளின் ஒரு தொடர்ச்சியான சுழற்சியாகும். போருக்குப் பிந்தைய நிறுவனங்களைக் கையாள்வதற்கு அலுவலகங்களுக்குச் செல்வது, படிவங்களைப் பூர்த்தி செய்வது, விண்ணப்பங்களைப் பின்தொடர்வது போன்ற தொடர்ச்சியான ஈடுபாடு தேவைப்படுகிறது. பெண் தலைமை தாங்கும் குடும்பங்களுக்கு, இந்த ஈடுபாடு கூடுதல் உழைப்பாக மாறுகிறது. பெண்கள் பெரும்பாலும் மெதுவாகவும், வெளிப்படையற்றதாகவும், சில சமயங்களில் அலட்சியமாகவும் இருக்கும் அதிகாரத்துவ அமைப்புகளுடன் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும். இந்தத் தொடர்புகள் பொறுமை, கண்ணியம், பணிவு போன்ற பாலின அடிப்படையிலான நடத்தை எதிர்பார்ப்புகளால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன.

ஆய்வுக்கதை 15: “நீங்கள் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்”

வவுனியாவில் உள்ள ஒரு விதவை, நில ஆவணங்களைப் பெறுவதற்கான தனது அனுபவத்தை விவரித்தார்:

“நீங்கள் அலுவலகம் அலுவலகமாகச் செல்ல வேண்டும். சில நேரங்களில் அவர்கள் உங்களை நாள் முழுவதும் காத்திருக்க வைப்பார்கள். நீங்கள் கோபப்படக்கூடாது. நீங்கள் கோபத்தைக் காட்டினால், அவர்கள் உங்கள் கோப்பைத் தாமதப்படுத்துவார்கள்.”

நிறுவன ஈடுபாடு என்பது நடைமுறை சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அது ஒரு செயல்திறன் சார்ந்ததும் கூட என்பதை அவரது கூற்று எடுத்துக்காட்டுகிறது. உதவிக்கான அணுகலைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள பெண்கள் தங்கள் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். மற்றொருவர் மேலும் கூறினார்: “நீங்கள் அமைதியாக இருந்தால் அவர்கள் உங்களை மதிக்கிறார்கள். நீங்கள் அதிகமாகக் கேள்வி கேட்டால், அவர்கள் உங்களை ஒரு தொந்தரவாகப் பார்க்கிறார்கள்.”

மௌனம் என்பது ஒரு நெறிமுறை சார்ந்த நடைமுறை மட்டுமல்ல, அது நிறுவனச் சூழல்களில் ஓர் உத்திசார்ந்த அவசியமும் ஆகும். இவ்வாறு, அதிகாரத்துவ அமைப்புகளுக்குள் தனிநபர்கள் எவ்வாறு பார்க்கப்படுகிறார்கள் என்பதைப் பாலினம் வடிவமைக்கிறது. பெண்கள் இணக்கத்திற்கு உட்படுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது அணுகலை எளிதாக்கக்கூடும், ஆனால் முடிவுகளைக் கேள்விக்குட்படுத்தும் திறனையும் கட்டுப்படுத்தக்கூடும். போருக்குப் பிந்தைய மீட்சியில் பாலின அடிப்படையிலான அனுபவங்களை வடிவமைப்பதில் அரசு சாரா நிறுவனங்களும் அபிவிருத்தி முகமைகளும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்கை ஆற்றியுள்ளன. பின்வரும் திட்டங்களில் பெண்கள் அடிக்கடி பயனாளிகளாக இலக்கு வைக்கப்படுகிறார்கள்: நுண்கடன், தொழிற்பயிற்சி, தொழில்முனைவு, உளவியல் சமூக ஆதரவு. இந்தத் தலையீடுகள் பெரும்பாலும் அதிகாரமளித்தல் என்ற கண்ணோட்டத்தில் கட்டமைக்கப்படுகின்றன. அவை பெண்களை மாற்றம் மற்றும் மீள்திறனின் முகவர்களாக நிலைநிறுத்துகின்றன. ஆயினும், இந்தக் கட்டமைப்பில் முரண்பாடுகள் உள்ளன.

ஆய்வுக்கதை 16: நுண்கடனின் வாக்குறுதியும் அழுத்தமும்

யாழ்ப்பாணத்தில், ஒரு நுண்கடன் திட்டத்தில் பங்கேற்ற பெண்கள் குழு ஒன்று தங்கள் அனுபவங்களைப் பற்றி விவாதித்தது:

“நாங்கள் சுயமாக வாழலாம், தொழில்களைத் தொடங்கலாம் என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். நாங்கள் அவர்களை நம்பினோம். ஆனால் தொழில் தோல்வியடையும்போது, கடன் அப்படியே இருக்கிறது.”

மற்றொரு பங்கேற்பாளர் மேலும் கூறினார்: “நாங்கள் வலிமையான பெண்கள் என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால் வலிமை என்றால் எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சுமப்பது.”

நுண்கடன் மூலதனத்திற்கான அணுகலைச் சாத்தியமாக்குகிறது, ஆனால் அது இடரையும் அறிமுகப்படுத்துகிறது. பெரும்பாலும் நிலையற்ற பொருளாதாரச் சூழல்களில், கடன்களை நிர்வகித்தல், வருமானம் ஈட்டுதல் மற்றும் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவதை உறுதி செய்தல் ஆகியவற்றுக்குப் பெண்கள் பொறுப்பேற்கிறார்கள். தோல்வி என்பது தனிப்பட்டதாகும். கட்டமைப்பு ரீதியான தடைகள் – வரையறுக்கப்பட்ட சந்தைகள், போட்டி, உட்கட்டமைப்புப் பற்றாக்குறை – தனிப்பட்ட குறைபாடுகளாக மறுவடிவம் பெறுகின்றன.

ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனப் பணியாளர் இந்த முரண்பாட்டை ஒப்புக்கொண்டார்: “நாங்கள் பெண்களுக்கு ஆதரவளிக்க விரும்புகிறோம், ஆனால் எங்களால் சந்தையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. சில நேரங்களில் நாங்கள் அவர்கள் மீது அதிக எதிர்பார்ப்புகளை வைக்கிறோம்.”

இந்த இயங்குநிலை, சுயமாகச் செயற்படும் திறனின் சுமையை விளக்குகிறது. பெண்கள் முன்முயற்சி எடுக்கவும் பொறுப்பேற்கவும் ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்கள், ஆனால் அதற்கேற்ற கட்டமைப்பு ஆதரவு இல்லாமல். அதிகாரமளித்தல் என்பது வாய்ப்பாகவும் கடமையாகவும் மாறுகிறது. பொருளாதார, நிர்வாகப் பொறுப்புகளுக்கு அப்பால், குடும்பங்களுக்குள் பராமரிப்புப் பணிகளிலும் உணர்ச்சிபூர்வமான உழைப்பிலும் பெண்கள் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்கைச் சுமக்கிறார்கள். அவர்கள் உணவு, சுகாதாரம், கல்வி போன்ற உடல் தேவைகளை மட்டுமல்லாமல், போரின் உணர்ச்சிபூர்வமான பின்விளைவுகளையும் நிர்வகிக்கிறார்கள்.

ஆய்வுக்கதை 17: வீட்டில் மௌனத்தைக் கையாளுதல்

முல்லைத்தீவில், ஒரு தாய் தனது குழந்தைகளுடன் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய உரையாடல்களை எவ்வாறு கையாளுகிறார் என்பதை விவரித்தார்:

“அவர்கள் தங்கள் தந்தையைப் பற்றிக் கேட்கிறார்கள். நான் அவர்களிடம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சொல்கிறேன். எல்லாவற்றையும் அல்ல. நான் அதிகமாகச் சொன்னால், அந்தச் சுமையை அவர்கள் சுமக்க வேண்டியிருக்கும்.”

அவரது அணுகுமுறை ஒரு வகையான பாதுகாப்பு மௌனத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இதில், நினைவுகளுடனான தொடர்பைப் பேணிக்கொண்டு, குழந்தைகளை அதிர்ச்சியிலிருந்து பாதுகாக்க, தகவல்கள் கவனமாக அளவிடப்படுகின்றன. மற்றொரு பெண் விளக்கினார்: “நான் அழுதால், என் குழந்தைகள் பயந்துவிடுவார்கள். அதனால் அவர்கள் அருகில் இல்லாதபோது நான் அழுகிறேன்.” இந்த உணர்ச்சி ஒழுங்குமுறை ஒரு வகையான உழைப்பாகும் — இது பெரும்பாலும் கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஆனால் குடும்பத்தின் நிலைத்தன்மைக்கு அவசியமானது. பெண்கள் தங்கள் சொந்தத் துக்கத்தை மட்டுமல்ல, குடும்பத்தின் உணர்ச்சிபூர்வமான சூழலையும் நிர்வகிக்கிறார்கள். பராமரிப்புப் பணி வயதான உறவினர்கள் வரை நீள்கிறது, அவர்களில் பலர் போரினால் ஏற்பட்ட உடல் மற்றும் உளவியல் ரீதியான வடுக்களைச் சுமக்கின்றனர். போதுமான நிறுவன ஆதரவு இல்லாத நிலையில், இல்லங்களே முதன்மைப் பராமரிப்பு இடங்களாக மாறுகின்றன.

போருக்குப் பிந்தைய உயிர்வாழ்வில் பெண்கள் மையமாக இருந்தாலும், அவர்கள் குறிப்பிட்ட வகையான பாதிப்புகளையும் எதிர்கொள்கின்றனர். பொருளாதார உறுதியற்ற தன்மை, சமூகக் களங்கம், சுரண்டலுக்கு ஆளாகுதல் ஆகியவை சிக்கலான வழிகளில் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. குறிப்பாக, பெண் தலைமை தாங்கும் வீடுகள் பெரும்பாலும் உன்னிப்பான கண்காணிப்புக்கும் சந்தேகத்திற்கும் உள்ளாகின்றன. ஆண் அதிகாரிகள், முதலாளிகள் அல்லது இடைத்தரகர்களுடனான தொடர்புகள் மறைமுகமான அதிகார ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் கொண்டிருக்கலாம்.

இது பற்றிப் பதிலளித்த ஒருவர் குறிப்பிட்டார்: “நீங்கள் தனியாக அலுவலகங்களுக்குச் செல்லும்போது, சிலர் நீங்கள் பலவீனமானவர் என்று நினைக்கிறார்கள். அவர்கள் உங்களைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முயற்சிக்கிறார்கள்.” இத்தகைய அனுபவங்கள் எப்போதும் வெளிப்படையாக விவாதிக்கப்படுவதில்லை, ஆனால் அவை பெண்கள் பொது மற்றும் நிறுவனச் சூழல்களில் எவ்வாறு செயற்படுகிறார்கள் என்பதை வடிவமைக்கின்றன. எச்சரிக்கை, தவிர்த்தல் மற்றும் இடைத்தரகர்களைச் சார்ந்திருத்தல் போன்ற உத்திகள் பொதுவானதாகின்றன. இவ்வாறு, பாலினம் பொறுப்பை மட்டுமல்ல, இடர் வெளிப்பாட்டையும் வடிவமைக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய மீட்சியானது, பெண்களின் நடத்தை மற்றும் நடமாட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் கண்ணிய நெறிகளாலும் வடிவமைக்கப்படுகிறது. பெண்கள், குறிப்பாகப் பொது, நிறுவன அமைப்புகளில், சில நடத்தை நெறிமுறைகளைப் பேண வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறார்கள்.

ஆய்வுக்கதை 18: நடமாட்டத்தின் வரம்புகள்

கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஓர் இளம் பெண், தனது நடமாட்டத்தின் மீதான கட்டுப்பாடுகளை விவரித்தார்:

“நான் நகரத்தில் வேலை செய்ய விரும்புகிறேன், ஆனால் என் குடும்பத்தினர் கவலைப்படுகிறார்கள். அது பாதுகாப்பானது அல்ல என்றும், மக்கள் பேசிவிடுவார்கள் என்றும் அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.”

அவருடைய அபிலாஷைகள் பொருளாதார வாய்ப்புகளால் மட்டுமல்ல, சமூக எதிர்பார்ப்புகளாலும் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. நடமாட்டம் என்பது சுதந்திரத்திற்கும் நற்பெயருக்கும் இடையிலான ஒரு சமரசக் களமாக மாறுகிறது. இந்த நெறிகள் சமூகக் கண்காணிப்பு மற்றும் வதந்திகளால் வலுப்படுத்தப்படுகின்றன. பெண்கள் சமூகத் தீர்ப்புக்கு உள்ளாகும் அபாயத்தை நீக்க வேண்டும். அவர்களின் முழுமையான பொருளாதாரப் பங்களிப்பின் தேவையையும் உணர்த்த வேண்டும். பாலினம் தனித்து இயங்குவதில்லை. அது வர்க்கம் மற்றும் சாதியுடன் இணைந்து பல அடுக்கு சமத்துவமின்மைகளை உருவாக்குகிறது. உதாரணமாக:

 ஏழைப் பெண்கள் அதிகப் பொருளாதார அழுத்தத்தையும் குறைவான வளங்களையும் எதிர்கொள்கின்றனர்.

 தாழ்த்தப்பட்ட சாதிப் பெண்கள் சமூகங்களுக்குள் மேலும் தீவிரமான ஓரங்கட்டப்படுதலை அனுபவிக்கிறார்கள்.

 கல்வி அல்லது வெளிநாட்டிலிருந்து பணம் பெறும் வசதி உள்ள பெண்களுக்கு அதிக வாய்ப்புகள் இருந்தாலும், அவர்கள் பாலின அடிப்படையிலான எதிர்பார்ப்புகளையும் எதிர்கொள்கின்றனர்.

ஆய்வுக்கதை 19: மாறுபட்ட பாதைகள்

வடக்கு மாகாணத்தில், வெவ்வேறு வர்க்கப் பின்னணியைச் சேர்ந்த இரண்டு பெண்கள் தங்கள் அனுபவங்களை விவரித்தனர்: வெளிநாட்டில் மகனைக் கொண்ட பெண் கூறினார்: “என்னால் என் குழந்தைகளின் கல்வியில் கவனம் செலுத்த முடிகிறது. அன்றாடச் செலவுகளைப் பற்றி நான் கவலைப்படுவதில்லை.” கூலி வேலையை நம்பி வாழும் பெண் கூறினார்: “ஒவ்வொரு நாளும் பிழைப்புக்கான போராட்டமாகவே உள்ளது. எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்க நேரமில்லை.” இருவரும் பெண்கள், இருவரும் போரினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், ஆனால் வர்க்கத்தின் அடிப்படையில் அவர்களின் அனுபவங்கள் கணிசமாக வேறுபடுகின்றன. இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ள பாலின இயக்கவியல், கடந்த கட்டுரையில் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்ட அன்றாட நடைமுறைகளுடன் ஆழமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது:

 மௌனம் பெரும்பாலும் பாலினத்துடன் தொடர்புடையது, பெண்கள் அதிக கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறார்கள்.

 தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தையில் பராமரிப்பு, வள ஒதுக்கீடு மற்றும் சமூகத் தொடர்பு பற்றிய முடிவுகள் அடங்கும்.

 பாலின அடிப்படையிலான உழைப்பின் மூலமே குடும்பத்தின் பிழைப்பு நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.

ஒருவர் இதை இவ்வாறு சுருக்கமாகக் கூறினார்: “பேசுவதற்கு முன், செயற்படுவதற்கு முன், முடிவெடுப்பதற்கு முன் நாம் சிந்திக்கிறோம். எல்லாவற்றிற்கும் விளைவுகள் உண்டு.” இந்தத் தொடர்ச்சியான மதிப்பீடு, கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டு வாழ்வதன் தார்மீகச் சுமையைப் பிரதிபலிக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையைப் புரிந்துகொள்வதில் பாலினம் மையமானது. பிழைப்பு மற்றும் புனரமைப்பில் பெண்கள் முன்னணியில் உள்ளனர், ஆயினும் அவர்களின் உழைப்பு பெரும்பாலும் குறைத்து மதிப்பிடப்படுகிறது. அவர்களின் சுமைகள் தீவிரப்படுத்தப்படுகின்றன. போருக்குப் பிந்தைய மீட்சி, பொறுப்பை மறுபகிர்வு செய்யவில்லை. மாறாக, பல வழிகளில், அதை ஒருமுகப்படுத்தியுள்ளது. பொறுப்பின் பெண்ணியமயமாக்கல், சமூகச் சீரமைப்பின் மீள்திறனையும் அதன் வரம்புகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது. பெண்கள் குடும்பங்களைப் பராமரிக்கிறார்கள், நிறுவனங்களை நிர்வகிக்கிறார்கள், நிச்சயமற்ற தன்மையைச் சமாளிக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் சமத்துவமற்ற கட்டமைப்புகளுக்குள்ளேயே அவ்வாறு செய்கிறார்கள்.

அரசு சாரா நிறுவனங்களும் சமூக சீரமைப்பின் சிதைவும்

அரச நிறுவனங்கள் போருக்குப் பிந்தைய மீட்புப் பணிகளை வகைப்படுத்துதல் மற்றும் அதிகாரத்துவ வேறுபாடுகள் மூலம் கட்டமைக்கின்றன என்றால், அரசு சாரா நிறுவனங்கள் (என்.ஜீ.ஓ) இந்தச் சூழலில் முக்கிய இடைத்தரகர்களாகச் செயற்படுகின்றன. போருக்குப் பிறகு, இலங்கையின் வடக்கும் கிழக்கும் தீவிரமான மனிதாபிமான மற்றும் அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகளின் களங்களாக மாறின. சர்வதேச அரசு சாரா நிறுவனங்கள், ஐ.நா. முகமைகள், உள்ளூர்க் குடிமைச் சமூக அமைப்புகள் இடப்பெயர்வு, வாழ்வாதார இழப்பு, மன அதிர்ச்சி மற்றும் உட்கட்டமைப்புப் பற்றாக்குறைகளைச் சரிசெய்ய வளங்களைத் திரட்டின. அரசு சாரா நிறுவனங்கள் கொள்கை விவாதங்களிலும் பொதுமக்களின் பார்வையிலும் பெரும்பாலும் சீரமைப்பு முகவர்களாக நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன. அவை நெகிழ்வானவை, பதிலளிக்கக்கூடியவை, மற்றும் அரசை விட சமூகங்களுக்கு நெருக்கமானவை. சேவை வழங்குதலில் உள்ள இடைவெளிகளை நிரப்புதல், பங்கேற்பு அணுகுமுறைகளை அறிமுகப்படுத்துதல் மற்றும் விளிம்புநிலை மக்களுக்காகப் பரிந்துரைத்தல் போன்றவற்றில் அவை பாராட்டப்படுகின்றன.

ஆயினும், சமமற்ற சமூக சீரமைப்பின் உருவாக்கத்திலும் அரசு சாரா நிறுவனங்கள் ஆழமாகப் பங்கு வகிக்கின்றன. அவற்றின் தலையீடுகள் நன்கொடையாளர்களின் முன்னுரிமைகள், திட்டச் சுழற்சிகள், அரசியல் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் நிறுவன ரீதியான தர்க்கங்களால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. இவை பெரும்பாலும் மீட்புச் செயல்முறைகளைச் சிதைத்து, அரசியல்மயமற்றதாக்கி, அடுக்குப்படுத்துகின்றன. சமத்துவமின்மையை வெறுமனே குறைப்பதற்குப் பதிலாக, அரசு சாரா நிறுவனங்கள் பழைய வேறுபாடுகளைக் கையாளும் அதே வேளையில், புதிய வேறுபாடுகளையும் உருவாக்கி, அவற்றை அடிக்கடி மறுசீரமைக்கின்றன.

இந்தப் பகுதி போருக்குப் பிந்தைய சூழலில் அரசு சாரா நிறுவனங்கள் குறித்த ஒரு விமர்சனப் பகுப்பாய்வை முன்வைக்கிறது. இது ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடைய நான்கு இயக்கவியல்களில் கவனம் செலுத்துகிறது:

1. திட்டமாக்கல் மற்றும் மீட்புப் பணியின் சிதைவு
2. வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பயனாளித் தேர்வின் அரசியல்
3. கட்டமைப்புச் சிக்கல்களை அரசியல்மயமற்றதாக்குதல்
4. சார்புநிலை, பேரவா மற்றும் சோர்வு ஆகியவற்றின் உருவாக்கம்

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் அரசு சாரா நிறுவனங்களின் ஈடுபாட்டின் ஒரு வரையறுக்கும் அம்சம், திட்ட அடிப்படையிலான தலையீடுகளின் பரவலான இருப்பாகும். திட்டங்கள் குறிப்பிட்ட நோக்கங்கள், காலக்கெடு மற்றும் அளவிடக்கூடிய விளைவுகளுடன் வடிவமைக்கப்படுகின்றன — இவை பெரும்பாலும் சமூகத்தின் நீண்டகாலத் தேவைகளை விட, நன்கொடையாளர்களின் தேவைகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. இந்தத் திட்டங்களில் பின்வருவன அடங்கலாம்: குறுகியகால வாழ்வாதாரப் பயிற்சி, பொருட்கள் அல்லது உபகரணங்கள் விநியோகம், உளவியல் சமூகப் பயிலரங்குகள், நுண்கடன் திட்டங்கள், சமூக அணிதிரட்டல் நடவடிக்கைகள்.

ஆய்வுக்கதை 20: தொடர்ச்சியற்ற பயிற்சி

கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில், ஒரு பெண்கள் குழு பல தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத் திட்டங்களில் தாங்கள் பங்கேற்றதைப் பற்றி விவரித்தது: 

“ஒரு நிறுவனம் எங்களுக்குத் தையல் பயிற்சி அளித்தது. மற்றொன்று கோழி வளர்ப்பு வழங்கியது. இன்னொன்று தலைமைத்துவம் குறித்த ஒரு பயிலரங்கை நடத்தியது. ஒவ்வொரு திட்டமும் முடிந்த பிறகு, அவர்கள் சென்றுவிடுகிறார்கள். நாங்கள் தனியாகச் சமாளிக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறோம்.”

இந்தத் தலையீடுகள் தங்கள் நிலையை மேம்படுத்தினவா என்று கேட்டபோது, ஒரு பங்கேற்பாளர் பதிலளித்தார்: “சில விஷயங்கள் சிறிது காலத்திற்கு உதவின. ஆனால், பின்தொடர்ச்சி எதுவும் இல்லை. சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, எல்லாம் நின்றுவிடுகிறது.”

இந்த முறை, திட்டப் பிளவு என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஒவ்வொரு தலையீடும் ஒரு தற்காலிக விளைவை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் தொடர்ச்சியின்மை நீண்டகாலத் தாக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. சந்தைகள் நிலைத்திருக்காத போது வாழ்வாதாரத் திட்டங்கள் தோல்வியடைகின்றன. மூலதனம் அல்லது உட்கட்டமைப்பு இல்லாமல் பயிற்சி பயனற்றதாகிவிடுகிறது. ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனப் பணியாளர் இந்த வரம்பை ஒப்புக்கொண்டார்: “நாங்கள் கட்டங்களாக வேலை செய்கிறோம். ஒரு திட்டத்திற்கு நிதி வருகிறது, பின்னர் நின்றுவிடுகிறது. எங்களால் நீண்டகால ஆதரவிற்கு உத்தரவாதம் அளிக்க முடியாது.” இந்தக் கால அமைப்பு தற்செயலானது அல்ல. இது நன்கொடையாளர் சார்ந்த தலையீட்டு மாதிரிகளில் பொதிந்துள்ளது. இதன் விளைவாக, சமூகங்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஈடுபாடு மற்றும் விலகல் சுழற்சிகளை அனுபவிக்கும் ஒரு தற்காலிகச் சீரமைப்புச் சூழல் உருவாகிறது.

அரசு சாரா நிறுவனங்கள் பயனாளித் தேர்வு செயல்முறைகள் மூலம் செயற்படுகின்றன. உதவிக்குத் தகுதிபெறும் தனிநபர்கள் அல்லது குடும்பங்களை அவை அடையாளம் காண்கின்றன. இந்தத் தேர்வு பெரும்பாலும் பாதிப்புக்கான அளவுகோல்கள் அல்லது தேவைகள் – மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையில் புறநிலையானதாகக் கட்டமைக்கப்பட்டாலும், அது புலப்படுதல், அணுகுதல் மற்றும் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவற்றால் ஆழமாக வடிவமைக்கப்படுகிறது.

ஆய்வுக்கதை 21: கவனத்தின் சமமற்ற பங்கீடு

கிழக்கு மாகாணத்தின் ஒரு மாவட்டத்தில், அண்டைக் கிராமங்களில் அரசு சாரா நிறுவனங்களின் இருப்பில் உள்ள பெரும் வேறுபாடுகளை அப்பகுதிவாசிகள் விவரித்தனர். ஒரு சமூகத் தலைவர் விளக்கினார்:

“சில கிராமங்களில் எப்போதும் வருகை நிகழ்கிறது. அக்கிராமத்தவர்களுக்குத் தொடர்புகள் உள்ளன. அக்கிராமங்கள் பிரதான சாலைக்கு அருகில் உள்ளன, அவர்கள் நன்றாகப் பேசுகிறார்கள். மற்ற கிராமங்களுக்கு அரிதாகவே வருகை தரப்படுகிறது. வெளியாட்கள் வந்தால், அவர்கள் குறிப்பிட்ட சில வீடுகளுக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். அந்த மக்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் உதவி கிடைக்கிறது.”

கவனத்தின் இந்தக் குவிப்பு, புலப்படுதலின் அரசியலைப் பிரதிபலிக்கிறது. பெரும்பாலும் நேரம் மற்றும் வளங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள், எளிதில் அணுகக்கூடிய, நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட, அல்லது நிறுவனக் கட்டமைப்புகளுக்குள் எளிதில் அடையாளம் காணக்கூடிய சமூகங்களை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகின்றன. தெளிவு என்பது நடுநிலையானதல்ல. அது பின்வருவனவற்றால் வடிவமைக்கப்படுகிறது:

 புவியியல் இருப்பிடம் (சாலைகள் அல்லது நகரங்களுக்கு அருகாமை)

 மொழித்திறன் (தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவன ஊழியர்களுடன் தொடர்பு கொள்ளும் திறன்)

 சமூக வலைப்பின்னல்கள் (உள்ளூர் தலைவர்கள் அல்லது இடைத்தரகர்களுடனான தொடர்புகள்)

 செயல்திறன் (தன்னை ஒரு ‘மாதிரிப் பயனாளியாக’ முன்வைக்கும் திறன்)

குறைவாகத் தென்படுபவர்கள் – தொலைதூர சமூகங்கள், விளிம்புநிலைச் சாதிக் குழுக்கள், தன்னம்பிக்கை அல்லது பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத தனிநபர்கள் – கவனிக்கப்படாமல் போவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் சமூகங்களுடன் நேரடியாக ஈடுபடுவது அரிது. பயனாளிகளை அடையாளம் காணவும், திட்டச் செயலாக்கத்தை எளிதாக்கவும், அவை பெரும்பாலும் உள்ளூர் இடைத்தரகர்களான சமூகத் தலைவர்கள், குடிமைச் சமூகப் பணியாளர்கள் அல்லது முறைசாரா வலையமைப்புகளைச் சார்ந்திருக்கின்றன. இந்த அணுகுமுறை செயல்திறனை மேம்படுத்தினாலும், அது ஏற்கனவே உள்ள சமத்துவமின்மைகளை மீண்டும் உருவாக்கக்கூடிய நுழைவுத்தடை வழிமுறைகளையும் அறிமுகப்படுத்துகிறது.

ஆய்வுக்கதை 22: “உங்களைப் பரிந்துரைப்பவரைப் பொறுத்தது“

யாழ்ப்பாணத்தில், ஓர் இளைஞர் வாழ்வாதாரத் திட்டத்தைப் பெறுவதற்கான தனது தோல்வியுற்ற முயற்சியை விவரித்தார்:

“அவர்கள் சமூகத்திடம் பரிந்துரைகளைக் கேட்டார்கள். எனக்கு வலுவான தொடர்புகள் இல்லை. தலைவர்களுக்கு நெருக்கமான மற்றவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.”

இடைத்தரகர்களைச் சார்ந்திருக்கும் இந்த நிலை, இக்கட்டுரையில் முன்னர் குறிப்பிட்ட வடிவங்களை வலுப்படுத்துகிறது:

 வர்க்க அடிப்படையிலான வலையமைப்புகள் அணுகலைப் பாதிக்கின்றன.

 சாதிப் படிநிலைகள் பிரதிநிதித்துவத்தை வடிவமைக்கின்றன.

 பாலின நெறிகள் யார் பேசுகிறார்கள், யார் கேட்கப்படுகிறார்கள் என்பதைப் பாதிக்கின்றன.

ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தின் கள அலுவலர் ஒப்புக்கொண்டார்: “நாங்கள் அனைவரையும் உள்ளடக்கியவர்களாக இருக்க முயற்சிக்கிறோம், ஆனால் நாங்கள் உள்ளூர்க் கட்டமைப்புகளைச் சார்ந்திருக்கிறோம். சில நேரங்களில் அந்தக் கட்டமைப்புகள் சமமானவையாக இருப்பதில்லை.” இவ்வாறு, நல்ல நோக்கத்துடன் செய்யப்படும் தலையீடுகள் கூட, உள்ளூர் ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் பெருக்கி, ஏற்கனவே செல்வாக்கு வலையமைப்புகளில் உள்ளவர்களுக்குச் சாதகமாக அமையக்கூடும்.

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் அரசு சாரா நிறுவனங்களின் ஈடுபாடு குறித்த மிக முக்கியமான விமர்சனங்களில் ஒன்று, அது கட்டமைப்புச் சிக்கல்களை அரசியல்மயமற்றதாக்கும் போக்கைக் கொண்டிருப்பதாகும். வரலாறு, அதிகாரம் மற்றும் ஏற்றத்தாழ்வுகளில் வேரூன்றிய சிக்கல்கள், இலக்கு வைக்கப்பட்ட தலையீடுகள் மூலம் தீர்க்கப்படக்கூடிய தொழில்நுட்பச் சவால்களாக மறுவடிவமைக்கப்படுகின்றன. உதாரணமாக: நில அபகரிப்பு என்பது ஆவணப்படுத்தல் சார்ந்த விஷயமாகிறது, வேலையின்மை என்பது திறன் பயிற்சி சார்ந்த விஷயமாகிறது, மன அதிர்ச்சி என்பது ஆலோசனை சார்ந்த விஷயமாகிறது, ஏற்றத்தாழ்வு என்பது திறன் மேம்பாடு சார்ந்த விஷயமாகிறது.

ஆய்வுக்கதை 23: “எங்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது, ஆனால் எதுவும் மாறவில்லை”

முல்லைத்தீவில், ஒரு வாழ்வாதாரப் பயிற்சித் திட்டத்தில் பங்கேற்றவர்கள் தங்கள் விரக்தியை வெளிப்படுத்தினர்:

“அவர்கள் எங்களுக்குப் புதிய திறன்களில் பயிற்சி அளித்தார்கள். ஆனால் சந்தைகள் இல்லை, வாங்குபவர்கள் இல்லை. எங்களிடம் திறன்கள் உள்ளன, ஆனால் வாய்ப்பு இல்லை.”

இந்தத் திட்டம், அறிகுறியை (திறன் பற்றாக்குறை) நிவர்த்தி செய்தது, ஆனால் கட்டமைப்பை (பொருளாதார உட்கட்டமைப்பு, சந்தை அணுகல் அல்லது அரசியல் ஆதரவின் பற்றாக்குறை) நிவர்த்தி செய்யவில்லை. ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவன ஊழியர் விளக்கினார்: “நிலம் அல்லது ஆளுகை போன்ற அரசியல் பிரச்சினைகளில் எங்களால் ஈடுபட முடியாது. எங்களால் என்ன செய்ய முடியுமோ அதில் நாங்கள் கவனம் செலுத்துகிறோம்.” இந்த வரம்பு வெறும் அமைப்பு ரீதியானது மட்டுமல்ல அது அரசியல் ரீதியானது. தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள், நில உரிமைகள், இராணுவமயமாக்கல் அல்லது பொறுப்புக்கூறல் போன்ற சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சினைகளில் ஈடுபடுவதைத் தடுக்கின்ற ஒழுங்குமுறைச் சூழல்கள் மற்றும் நன்கொடையாளர் கட்டமைப்புகளுக்குள் செயற்படுகின்றன. இதன் விளைவாக, காரணங்களை நிவர்த்தி செய்யாமல் விளைவுகளை நிர்வகிக்கும் ஒரு வகையான தலையீடு உருவாகிறது.

அரசு சாரா நிறுவனங்களின் தலையீடுகள், உதவியின் தார்மீகப் பொருளாதாரத்தையும் வடிவமைக்கின்றன. அதாவது, உதவியைச் சுற்றி உருவாகும் எதிர்பார்ப்புகள், உறவுகள் மற்றும் நடத்தைகள். பயனாளிகள் பெரும்பாலும் பின்வருவனவற்றை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறார்கள்: நன்றியுணர்வு, இணக்கம், திட்டங்களில் பங்கேற்பு, திட்ட இலக்குகளுடன் ஒத்திசைவு. இந்த எதிர்பார்ப்புகள் அரிதாகவே வெளிப்படையாகக் கூறப்படுகின்றன, ஆனால் அவை பரவலாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன.

ஆய்வுக்கதை 24: “நாம் தகுதியானவர்கள் என்பதை நாம் காட்ட வேண்டும்”

பல அரசு சாரா நிறுவனங்களின் திட்டங்களில் பங்கேற்கும் ஒரு பெண் விளக்கினார்:

“நீங்கள் தகுதியானவர் என்பதை நீங்கள் காட்ட வேண்டும். நீங்கள் அதிகமாகப் புகார் செய்தால், அடுத்தமுறை அவர்கள் உங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளாமல் போகலாம்.”

இந்த இயக்கம், முன்னைய கட்டுரையில் சுட்டியது போலவே, சுய-ஒழுங்குமுறை மற்றும் மௌனத்தின் வடிவங்களை வலுப்படுத்துகிறது. தனிநபர்கள், நிறுவன எதிர்பார்ப்புகளுடன் ஒத்துப்போகும் வழிகளில் தங்களை வெளிப்படுத்தக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், அரசு சாரா நிறுவனங்களுடன் மீண்டும் மீண்டும் ஈடுபடுவது சார்புநிலையின் வடிவங்களை உருவாக்கக்கூடும். சமூகங்கள் வளங்கள், பயிற்சி அல்லது ஆதரவிற்காக வெளிப்புறத் தலையீடுகளைச் சார்ந்து இருக்கத் தொடங்குகின்றன.

ஒருவர் குறிப்பிட்டார்: “நாங்கள் திட்டங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறோம். ஒன்று முடிந்ததும், மற்றொன்றிற்காகக் காத்திருக்கிறோம்.” இந்தக் காத்திருப்பு, கூட்டு அல்லது கட்டமைப்புத் தீர்வுகளிலிருந்து திட்ட அடிப்படையிலான எதிர்பார்ப்பை நோக்கிய ஒரு திசைமாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களின் தலையீடுகள் பெரும்பாலும் முன்னேற்றம், வாய்ப்பு, மாற்றம் குறித்த எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்குகின்றன. இந்த எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறாத போது, அவை ஏமாற்றத்தையும் சோர்வையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

ஆய்வுக்கதை 25: “நாங்கள் பலமுறை கணக்கெடுக்கப்பட்டுள்ளோம்”

வவுனியாவில், குடியிருப்பாளர்கள் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களுடனான தொடர்ச்சியான தொடர்புகளை விவரித்தனர்:

“அவர்கள் வருகிறார்கள், கேள்விகள் கேட்கிறார்கள், எல்லாவற்றையும் எழுதுகிறார்கள். உதவுவதாகச் சொல்கிறார்கள். சில சமயங்களில் உதவி வருகிறது, சில சமயங்களில் இல்லை. எங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.” இந்த அனுபவம் தலையீட்டுச் சோர்வை உருவாக்குகிறது. அதாவது, வெளிப்புறச் செயற்பாட்டாளர்கள் மீது ஒருவிதச் சோர்வு மற்றும் ஐயுறவு மனப்பான்மையை ஏற்படுத்துகிறது. மற்றொருவர் மேலும் கூறினார்: “நாங்கள் எங்கள் கதைகளை மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறோம். ஆனால் என்ன மாறியது?” இந்தத் தொடர்நிகழ்வு, நிர்வாகக் கணக்கெடுப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது. இவை இரண்டும் சேர்ந்து, சமூகங்கள் தொடர்ந்து மதிப்பிடப்பட்டு, ஈடுபடுத்தப்பட்டு, ஆதரவு வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டாலும், சீரான விளைவுகள் இல்லாத ஒரு சூழலை உருவாக்குகின்றன.

மீட்சியின் பாலின அடிப்படையிலான அனுபவங்களை வடிவமைப்பதில் அரசு சாரா நிறுவனங்கள் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்கை வகிக்கின்றன. பெண்களைப் பயனாளிகளாகக் குறிவைப்பதன் மூலம், அவை பொறுப்புணர்வை பெண்மையாக்குவதைச் சாத்தியமாக்குவதோடு, அதைத் தீவிரப்படுத்தவும் செய்கின்றன. திட்டங்கள் வளங்களையும் பயிற்சியையும் வழங்கினாலும், அவை பின்வருவனவற்றையும் செய்கின்றன: வெற்றியின் சுமையை தனிநபர்கள் மீது சுமத்துகின்றன, கட்டமைப்பு ரீதியான தடைகளை தனிப்பட்ட சவால்களாகக் காட்டுகின்றன, மீள்திறன் குறித்த எதிர்பார்ப்புகளை வலுப்படுத்துகின்றன. ஒரு பங்கேற்பாளர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “எங்களால் எதையும் செய்ய முடியும் என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால் நாங்கள் எதிர்கொள்ளும் வரம்புகளை அவர்கள் பார்ப்பதில்லை.” இந்த முரண்பாடு, அதிகாரமளித்தல் குறித்த சொல்லாடலுக்கும் வாழும் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான பதற்றத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

ஒட்டுமொத்தமாக, இந்த இயக்கவியல்கள் அரசு சாரா நிறுவனங்கள் சமூக சீரமைப்பின் சிதைந்த நிலப்பரப்பிற்குப் பங்களிக்கின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவற்றின் தலையீடுகள் சீரற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்படுகின்றன; காலவரையறைக்குட்பட்டவை, மற்றும் கட்டமைப்பு ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவை. சீரமைப்பு என்பது மூன்று விடயங்களை உள்ளடக்கியது. 

1. உள்ளூர்மயமாக்கப்பட்டது (குறிப்பிட்ட சமூகங்கள் அல்லது குழுக்களில் கவனம் செலுத்துவது).
2. தற்காலிகமானது (திட்டச் சுழற்சிகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது).
3. பகுதியானது (சில தேவைகளை மட்டும் பூர்த்தி செய்து, மற்றவற்றைத் தொடாமல் விடுவது).

இந்தத் துண்டாடல், நிறுவன மற்றும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளுடன் இணைந்து, சிக்கலான மற்றும் சீரற்ற மீட்புக் களத்தை உருவாக்குகிறது.

நிறைவுக் குறிப்புகள் 

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையை, மீட்சி, நல்லிணக்கம் அல்லது மாற்றம் ஆகிய சொற்களால் மட்டும் சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. மாறாக, அது ஒரு சீரற்ற சமூகச் சீரமைப்புச் செயல்முறையால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இது ஓர் ஆளுகை முறையாகும், இதன் மூலம் நிறுவனங்கள், அபிவிருத்திச் செயற்பாடுகள் மற்றும் சமூகப் படிநிலைகள், போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையை அதன் அடிப்படையான ஏற்றத்தாழ்வுகளை மாற்றாமல் கூட்டாக மறுசீரமைக்கின்றன.

சீரமைத்தலை ஒரு நடுநிலையான அல்லது தொழில்நுட்பச் செயல்முறையாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக, அது கட்டமைக்கப்பட்ட, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட, வேறுபடுத்தப்பட்ட ஒன்றாக இருப்பதை இந்தப் பகுப்பாய்வு காட்டியுள்ளது. நிறுவனங்கள் வகைப்படுத்துதல் மூலம் ஆட்சி செய்கின்றன. இதன் மூலம் அங்கீகாரம் மற்றும் அணுகலுக்கான படிநிலைகளை உருவாக்குகின்றன. வர்க்கம் இந்த அமைப்புகளை வழிநடத்தும் திறனையும், உதவியை நிலைத்தன்மையாக மாற்றும் திறனையும் வடிவமைக்கிறது. சாதியானது சமூகங்களுக்குள் சமூக உள்ளடக்கத்தையும் விலக்கலையும் தொடர்ந்து ஒழுங்கமைக்கிறது, பெரும்பாலும் நுட்பமாக, ஆனால் விடாப்பிடியாகவும் இது நிகழ்கிறது. பாலினம், குறிப்பாகப் பொறுப்புகளைப் பெண்மயமாக்குவதன் மூலம், புனரமைப்புப் பணிகளைக் குடும்பங்களுக்குள்ளேயே குவிக்கிறது. அரசு சாரா நிறுவனங்கள், முக்கியமான ஆதரவை வழங்கினாலும், கட்டமைப்பு நிலைமைகளை அப்படியே விட்டுவிட்டு, உடனடித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் திட்ட அடிப்படையிலான தலையீடுகள் மூலம் மீட்சியைத் துண்டாக்கி, அரசியல் மயமற்றதாக்குகின்றன.

இந்த இயக்கவியல்கள், போருக்குப் பிந்தைய சீரமைப்பு என்பது சமூகத்தை வெறுமனே மீண்டும் கட்டியெழுப்பவில்லை, அது சமத்துவமின்மையின் மூலம் அதை மறுசீரமைக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கட்டுரையின் ஒரு முக்கிய பங்களிப்பு என்னவென்றால், சமத்துவமின்மையை மீட்சியின் ஒரு எதிர்பாராத விளைவாகக் கருதாமல், போருக்குப் பிந்தைய நிர்வாகத்தின் ஒரு கட்டமைப்பு அம்சமாகக் கருதுவதாகும். சீரமைப்பு என்பது வேறுபட்ட உள்ளடக்கத்தின் மூலம் செயற்படுகிறது. தனிநபர்களும் சமூகங்களும் சமமற்ற, நிபந்தனைக்குட்பட்ட வழிகளில் போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கில் இணைக்கப்படுகிறார்கள். சிலர் வளங்கள், வலையமைப்புகள், நிறுவன ரீதியான அங்கீகாரம் ஆகியவற்றின் மூலம் ஒப்பீட்டு நிலைத்தன்மையை அடைகிறார்கள். மற்றவர்கள் அதிகாரத்துவத் தடைகள், சமூகப் புறக்கணிப்பு, பொருளாதார நிச்சயமற்ற தன்மை ஆகியவற்றை எதிர்கொண்டு, நீண்டகால நிலையற்ற தன்மையில் நீடிக்கிறார்கள்.

இந்த வேறுபாடு படிப்படியாகக் குவியக்கூடியது. வீட்டுவசதி, வாழ்வாதாரம் அல்லது நிறுவன அங்கீகாரம் ஆகியவற்றிற்கான ஆரம்பகால அணுகல் பெரும்பாலும் மேலும் பல வாய்ப்புகளைத் தருகிறது. அதே நேரத்தில் ஆரம்பகாலப் புறக்கணிப்பு நீடித்த பாதகத்திற்கு வழிவகுக்கும். இவ்வாறு சமமற்ற சீரமைப்பு, வர்க்க, சாதிய, பாலின, புவியியல் ரீதியாக ஏற்கனவே உள்ள சமத்துவமின்மைகளை வலுப்படுத்தி ஆழப்படுத்தும். இதையே போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கு காட்டி நிற்கின்றது. 

முக்கியமாக, ஏற்றத்தாழ்வு என்பது பொருள் சார்ந்தது மட்டுமல்ல. அது காலம் மற்றும் உறவு சார்ந்ததுமாகும். ‘போருக்குப் பிந்தைய காலம்’ என்பது சமூக நிலைகளில் வெவ்வேறு விதமாக அனுபவிக்கப்படுகிறது. சிலருக்கு, அது ஒரு நிறைவடைந்த மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. மற்றவர்களுக்கு, அது ஒரு முடிவின்றித்த் தொடரும் மீட்சிச் செயல்முறையாகவே உள்ளது. அதேபோல், அங்கீகாரமும் கண்ணியமும் சமமற்ற முறையில் பகிரப்படுகின்றன. இது போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கிற்குள் யார் பார்க்கப்படுகிறார்கள், கேட்கப்படுகிறார்கள், மதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை வடிவமைக்கிறது.

இந்தக் கட்டமைப்பு நிலைமைகள், கடந்த கட்டுரையில் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்ட அன்றாட நடைமுறைகளிலிருந்து பிரிக்க முடியாதவை. மௌனம், தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தை, மற்றும் குடும்பப் பிழைப்பு ஆகியவை வெறும் கலாசாரப் பதில்கள் மட்டுமல்ல. அவை ஒரு படிநிலைப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனச் சூழலுக்குள் உள்ள தகவமைப்பு உத்திகளாகும். தனிநபர்கள், இணக்கத்திற்கு வெகுமதி அளிக்கும், தெளிவான பார்வையை எதிர்பார்க்கும், வளங்களைச் சமமற்ற முறையில் விநியோகிக்கும் அமைப்புகளுக்கு ஏற்பத் தங்கள் நடத்தையைச் சரிசெய்கிறார்கள். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர்கள் சமத்துவமின்மையை உருவாக்கும் கட்டமைப்புகளை மீண்டும் உருவாக்கும் அதே வேளையில், சமத்துவமின்மை நிலைகளின் கீழ் வாழ்க்கையைத் தக்கவைத்துக் கொள்கிறார்கள்.

இந்தப் பார்வை ஒரு பரந்த கோட்பாட்டு ரீதியான தாக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள், மோதலில் இருந்து அமைதிக்கு மாறும் இடங்களாக மட்டும் புரிந்து கொள்ளப்படக்கூடாது. மாறாக, சமத்துவமின்மையை நிர்வகிப்பதன் மூலம் புதிய ஆட்சி வடிவங்கள் வெளிப்படும் இடங்களாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். இலங்கையில், சீரமைப்பு என்பது ஒரு நிலைப்படுத்தும் பொறிமுறையாகச் செயற்படுகிறது. இது உடனடித் துன்பத்தைத் தணித்து, அதே நேரத்தில் கட்டமைப்பு மாற்றத்தைத் தள்ளிப்போடுகிறது. இது வாழ்க்கையை வாழக்கூடியதாக மாற்றும், ஆனால் சமத்துவமற்ற ஒரு நிலையை உருவாக்குகிறது.

தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களின் பங்கு இந்த இயக்கவியலை மேலும் விளக்குகிறது. அவை பெரும்பாலும் மாற்றத்தின் முகவர்களாக நிலைநிறுத்தப்பட்டாலும், அவற்றின் தலையீடுகள் நன்கொடையாளர்களின் முன்னுரிமைகள், அரசியல் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் கட்டமைப்புச் சிக்கல்களுடனான ஈடுபாட்டைக் கட்டுப்படுத்தும் திட்டச் சுழற்சிகளால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. அளவிடக்கூடிய விளைவுகள் மற்றும் தொழில்நுட்பத் தீர்வுகளில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் சீரமைப்பின் சிதைவுக்கும் அரசியல்மயமற்ற தன்மைக்கும் பங்களிக்கின்றன. இது காரணங்களைக் கையாள்வதற்குப் பதிலாக விளைவுகளை நிர்வகிக்கும் ஒரு தலையீட்டு மாதிரியை வலுப்படுத்துகிறது.

இதன் ஒட்டுமொத்த விளைவு, நிர்வகிக்கப்படும் சமத்துவமின்மையால் வகைப்படுத்தப்படும் ஒரு போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்காகும். நிலைத்தன்மை என்பது தீர்வு காண்பதன் மூலம் அடையப்படுவதில்லை, மாறாக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாமல் நெருக்கடியைத் தடுக்கும் வழிகளில் சீரமைப்பைப் பகிர்ந்தளிப்பதன் மூலம் அடையப்படுகிறது. ஒருவர் குறிப்பிட்டது போல, “விஷயங்கள் சிறப்பாக உள்ளன, ஆனால் நியாயமாக இல்லை.” இந்த வேறுபாடு போருக்குப் பிந்தைய நிலையின் மையப் பதற்றமான ‘நீதியில்லாத முன்னேற்றம், சமத்துவமில்லாத மீட்சி’ என்பதைப் படம்பிடிக்கிறது.

சீரமைப்பு ஒழுங்கமைக்கப்பட்டு அனுபவிக்கப்படும் சமூகவியல் செயல்முறைகளை முன்னிலைப்படுத்துவதன் மூலம், இந்தப் பதற்றத்தை வெளிப்படுத்த இந்தக் கட்டுரை முயன்றுள்ளது. நிறுவனங்கள், சமூகப் படிநிலைகள், மேம்பாட்டுத் தலையீடுகள் ஆகியவை தனித்தனியாகச் செயற்படுவதில்லை, மாறாக ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்து, அடுக்குகள் நிறைந்த, சீரற்ற ஒரு மீட்புச் சூழலை உருவாக்குகின்றன என்பதை இது காட்டியுள்ளது.

சமமற்ற சமூக சீரமைப்பை ஓர் ஆட்சி முறையாக அங்கீகரிப்பது, போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள் எவ்வாறு பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டு அணுகப்படுகின்றன என்பதில் முக்கியமான தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. இது மீட்சியை அளவிடுவதிலிருந்து அது எவ்வாறு விநியோகிக்கப்படுகிறது என்பதை ஆராய்வதற்கும், விளைவுகளை மதிப்பிடுவதிலிருந்து செயல்முறைகளை வினவுவதற்கும், மீள்திறனைக் கொண்டாடுவதிலிருந்து மீள்திறனை அவசியமாக்கும் நிலைமைகளைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதற்கும் கவனத்தை மாற்றுகிறது.

இறுதியாக, இங்கு முன்வைக்கப்படும் வாதம், சீரமைப்பு முக்கியமற்றது என்பதல்ல, மாறாக போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு கட்டமைப்பாக அது போதுமானதல்ல என்பதே ஆகும். சீரமைப்பு என்பது, உருமாற்றம் செய்யாமல் நிலைப்படுத்துவதன் மூலம், தீர்க்கப்படாத சமத்துவமின்மைகளை எதிர்காலத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் அதே வேளையில், சமூகங்கள் முன்னோக்கிச் செல்லவும் உதவுகிறது.

அடுத்துவரும் கட்டுரைகள், இந்தப் பகுப்பாய்வை இடம், மொழி, பொதுச் சுகாதாரம், நினைவகம் போன்ற பிற களங்களுக்கும் விரிவுபடுத்துகின்றன. சமமற்ற சீரமைப்பின் தர்க்கங்கள் நிறுவனங்களில் மட்டுமல்ல, அவை போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பிலேயே எவ்வாறு பொதிந்துள்ளன என்பதையும் நிரூபிக்கின்றன. அவை அனைத்தும் சேர்ந்து, ‘போருக்குப் பிந்தைய’ சூழல் என்பது அமைதி முழுமையற்றது மட்டுமல்ல, அது சமத்துவமின்மையின் மூலம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்றும், அதற்குள் வாழ்பவர்களிடமிருந்து தொடர்ச்சியான தழுவலை அது கோருகிறது என்றும் வாதிடுகின்றன.