குடும்பங்கள், சமூகங்கள், போருக்குப் பிந்தைய உலகங்கள்
காணாமல் போதல் என்பது, இல்லாத ஒரு நபர் எவ்வாறு குடும்ப வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து ஒழுங்கமைக்க முடியும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. தார்மீகக் காயம் என்பது, பிழைப்பு எவ்வாறு அறநெறி ரீதியாக நிலையற்றதாக இருக்க முடியும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இந்த வெவ்வேறு பரிமாணங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் எங்கே ஒன்றிணைகின்றன என்பதைக் குடும்பம் காட்டுகிறது. குடும்பம் என்பது, துக்கம் உணவின் விலையைச் சந்திக்கும் இடம்; இடப்பெயர்வின் நினைவுகள் பள்ளி அட்டவணைகளுடன் இணைந்து இருக்கும் இடம்; காணாமல் போன வருமானம் ஈட்டுபவர் கடனாளியாக மாறும் இடம்; உளவியல் ரீதியான துன்பம் பராமரிப்பாக மாறும் இடம்; இடப்பெயர்வு நெருக்கத்தை மறுசீரமைக்கும் இடம்; மேலும் வேலை, பணம், திருமணம், கல்வி, நோய், பொறுப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றிய சாதாரணமான முடிவுகள் மூலம் போரின் விளைவுகள் கையாளப்படும் இடம். எனவே, அரசியல் வன்முறையின் உளவியல் விளைவுகளை ஏன் தனிநபருக்குள் மட்டும் அடக்கிவிட முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான மிக முக்கியமான தளங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். இங்கு உளவியல் உழைப்பு என்பது, நீடித்த பாதுகாப்பின்மைச் சூழல்களில் தன்னையும் மற்றவர்களையும் உணர்வுபூர்வமாகவும் தார்மீக ரீதியாகவும் பராமரிக்கத் தேவைப்படும், பெரும்பாலும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத வேலையைக் குறிக்கிறது. பயந்த குழந்தைகளை அமைதிப்படுத்துவது, உறவினர்களுக்குச் சுமையாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்காகத் தனது சொந்தத் துயரத்தை மறைப்பது, காணாமல் போன ஒருவருக்காக நம்பிக்கையைத் தக்கவைப்பது, பணப் பிரச்சினையைச் சமாளிப்பது, மற்றொரு குடும்ப உறுப்பினரின் கோபத்தைத் தாங்கிக்கொள்வது, மருத்துவச் சந்திப்புகளை நினைவில் கொள்வது, நிறுவனங்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது, போரைப் பற்றி குழந்தைகள் என்ன தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பது, குடும்பமே நிலையற்றதாக உணரும்போது இயல்பான தோற்றத்தைப் பராமரிப்பது ஆகியவை இதில் அடங்கும். இந்தப் பணிகளில் பெரும்பாலானவை ஊதியம் பெறாதவை, அங்கீகரிக்கப்படாதவை. இவற்றில் பெரும்பாலானவை பாலின அடிப்படையிலானவை. இதனால்தான் மீட்சி குறித்த மொழி எச்சரிக்கையுடன் கையாளப்பட வேண்டும். ஒரு குடும்பம் மீண்டுவிட்டது என்று சொல்வது, முந்தைய நிலைக்கு மீண்டும் திரும்புவதைக் குறிக்கலாம். ஆயினும், பல குடும்பங்களால் முன்பு இருந்த நிலைக்குத் திரும்ப முடியாது. ஏனெனில் அந்த நிலையை உருவாக்கிய மக்கள், சொத்துகள், வாழ்வாதாரங்கள், உறவுகள், சமூகச் சூழல்கள் இப்போது இல்லை. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய குடும்ப வாழ்க்கை என்பது பெரும்பாலும் மீட்சியை விட, தற்காலிக ஏற்பாடுகளைப் பற்றியதாகவே இருக்கிறது.
இது முந்தைய பகுதியில் விவாதிக்கப்பட்ட சமரசம் செய்யப்பட்ட முகமையின் உள்நாட்டு வடிவத்திற்குச் சமமானதாகும். ஒரு பெண் வேலையைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம், ஆனால் மிகவும் வரையறுக்கப்பட்ட தொழிலாளர் சந்தையிலிருந்து அதைச் செய்ய வேண்டும். ஒரு குடும்பம் இடப்பெயர்வைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம், ஏனெனில் அங்கேயே தங்குவது பொருளாதார ரீதியாக சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றுகிறது. ஒரு குடும்பம் கடன் வாங்கலாம், ஏனெனில் கடனில்லாமல் மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது சாத்தியமற்றது. உடனடி வருமானம் தேவைப்படுவதால் பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளையைக் கல்வியிலிருந்து விலக்கலாம். இத்தகைய முடிவுகளில் தன்னிச்சை செயல்பாடு அடங்கியுள்ளது. ஆனால் அந்தச் செயல்பாடு இயங்கும் களம் இழப்பினால் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால்தான் ‘அன்றாட மன அழுத்தங்கள்’ என்ற வகைப்பாட்டை விமர்சன ரீதியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். கடன், வேலையின்மை, பாதுகாப்பற்ற வீட்டு வசதி, குடும்பச் சண்டைகள், பராமரிப்புப் பொறுப்புகள் ஆகியவை கடந்தகால அதிர்ச்சிகளிலிருந்து வேறுபட்ட தற்கால மன அழுத்தங்களாகத் தோன்றலாம். ஆயினும், அந்தச் சூழல்களே வன்முறையின் வரலாற்று விளைவுகளாக இருக்கும்போது, அந்த வேறுபாடு செயற்கையானதாக இருக்கலாம். அன்றாட மன அழுத்தம் என்பது சில சமயங்களில், அதிர்ச்சிகரமான வரலாறு தொடரும் ஒரு சமூக வடிவமாகவே இருக்கிறது.
வீட்டின் பொருள்சார் உலகம் முக்கியமானது. ஏனெனில் நினைவுகள் வெறும் கதை வடிவில் மட்டும் கொண்டு செல்லப்படுவதில்லை. பொருள்கள் உளவியல் வாழ்க்கையை ஒழுங்கமைக்க முடியும். காணாமல் போன ஒருவரின் புகைப்படம், ஒரு நிலப் பத்திரம், ஓர் அடையாள ஆவணம், ஒரு மாற்றுத்திறனாளிச் சான்றிதழ், ஒரு நிறுவனத்திடமிருந்து வந்த கடிதம், இடப்பெயர்வின் மூலம் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு பள்ளிச் சான்றிதழ், அல்லது இப்போது இல்லாத ஒரு வீட்டின் சாவி போன்றவை தற்போதைய குடும்ப வாழ்க்கையை வன்முறையின் வரலாறுகளுடன் இணைக்க முடியும். இந்தப் பொருள்கள் தன்னிச்சையாக உளவியல் அர்த்தத்தைக் கொண்டிருப்பதில்லை. அவற்றின் முக்கியத்துவம் உறவுகளின் மூலமாகவே வெளிப்படுகிறது.
‘பரிமாற்றம்’ என்ற சொல் ஒருவழிச் செயல்முறையைக் குறிக்காததால், எளிய பரிமாற்றத்தை விட ‘சுழற்சி’ என்பதே விரும்பத்தக்கது. குடும்ப உறவுகள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்பவை. மன உளைச்சலில் இருக்கும் ஒரு பெற்றோர் குழந்தையைப் பாதிக்கின்றனர். குழந்தையின் எதிர்வினை பெற்றோரைப் பாதிக்கிறது. மற்றொரு உறவினர் தலையிடுகிறார். பொருளாதார அழுத்தங்கள் மோதலைத் தீவிரப்படுத்துகின்றன. சமூக ஆதரவு அதைக் குறைக்கிறது. ஒரு நிறுவன நிகழ்வு நிச்சயமற்ற தன்மையை மீண்டும் செயல்படுத்துகிறது. இந்த ஊடாடல்களின் மூலம் குடும்பத்தின் உளவியல் நிலை வெளிப்படுகிறது. ‘போருக்குப் பிந்தைய அதிர்ச்சி’ என்ற வகைப்பாட்டிற்கு எச்சரிக்கை தேவைப்படுவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம். உளவியல் காலம் என்பது வரலாற்றுக் காலவரிசையைப் பின்பற்றுவதில்லை. போரின் முடிவு, துக்கத்தின் முடிவாக இல்லாமல் அதன் தொடக்கமாக இருக்கலாம். ஆயினும், உறவுமுறையை மிகைப்படுத்திக் காட்டக்கூடாது. குடும்பங்கள் மீட்சிக்கு ஆதரவளிக்க முடியும், ஆனால் அவை வற்புறுத்தல், வன்முறை, களங்கம், மௌனத்தின் களங்களாகவும் மாறக்கூடும். போருக்குப் பிந்தைய பகுப்பாய்வில் குடும்ப வன்முறை குறிப்பாக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஏனெனில் அது, போரினால் வெளியிலிருந்து சேதமடைந்த ஒரு பாதுகாப்புச் சூழலாக மட்டுமே குடும்பத்தைக் கற்பனை செய்வதில் உள்ள ஆபத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
இடப்பெயர்வு நெருக்கத்தையும் மறுபகிர்வு செய்கிறது. ஒரு பெற்றோர் வெளிநாட்டில் இருந்து தொலைபேசி அழைப்புகள், பணம் அனுப்புதல் மூலம் குழந்தைகளை கவனித்துக் கொள்ளலாம். தாத்தா, பாட்டிகள் முதன்மைப் பராமரிப்பாளர்களாக மாறலாம். தம்பதியர் பல ஆண்டுகளாகப் பிரிந்து வாழலாம். குழந்தைகள் உணர்வுபூர்வமான இல்லாமையுடன் பொருள்சார்ந்த முன்னேற்றத்தையும் அனுபவிக்கலாம். வெளிநாட்டில் உள்ள உறவினர்கள், உடல்ரீதியான தூரத்தையும் மீறி, வீட்டு முடிவுகளில் ஆழமாக ஈடுபடலாம். எனவே, எதிர்காலம் என்பது குடும்பங்களால் நிர்வகிக்கப்படும் மிக முக்கியமான உளவியல் வளங்களில் ஒன்றாகிறது. மன அதிர்ச்சிக் கோட்பாடு பெரும்பாலும் கடந்த காலம் நிகழ்காலத்தில் ஊடுருவுவதின் மீது கவனம் செலுத்துகிறது. குடும்ப இனவரைவியல், எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்யும் திறன் என்ற சமமான முக்கியமான ஒரு பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்த அவதானிப்பு, மீட்சி என்ற கருத்தாக்கத்தில் ஒரு முக்கியமான தாக்கத்தைக் கொண்டுள்ளது. மீட்சியை, கடந்த காலத்திலிருந்து நேர்கோட்டில் விலகிச் செல்லும் ஒரு இயக்கமாகப் புரிந்து கொள்ளக்கூடாது. மக்கள் எதிர்காலத்தை உருவாக்கும் அதே வேளையில், தீர்க்கப்படாத வரலாறுகளுடன் இணைந்திருக்க முடியும். அவர்கள் ‘முன்னேறிச் சென்றுவிட்டார்களா?’ என்பதல்ல கேள்வி. மாறாக, கைவிட முடியாதவற்றுடன் முன்னேறிச் செல்வதற்குத் தேவையான உறவுசார்ந்த, பொருள்சார்ந்த மற்றும் உளவியல் வளங்களை அவர்கள் பெற்றுள்ளார்களா என்பதே கேள்வி.
குடும்பத்தின் பிழைப்பு குறித்த ஒரு கூட்டுச் சித்திரத்தை இங்கு நோக்கலாம்.
கலா (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) தனது துயரத்தை மனநல மொழிக்குப் பதிலாக, குடும்பக் கணக்குப் புத்தகத்தின் மூலம் விவரிக்கிறார். “நான் இன்னும் போரைப் பற்றி நினைக்கிறேனா என்று மக்கள் கேட்கிறார்கள். நாளைய கடன் தவணை, என் மகளின் பேருந்துக் கட்டணம், என் அம்மாவிடம் இந்த வாரத்திற்கான மாத்திரைகள் இருக்கிறதா என்பது பற்றியெல்லாம் நான் நினைக்கிறேன். ஆனால், இவை அனைத்தும் அப்போது நடந்த சம்பவத்தில் இருந்துதான் தொடங்கின”. இறுதி இடப்பெயர்வின் போது அவரது கணவர் காயமடைந்தார், அதனால் அவரால் அவ்வப்போது மட்டுமே வேலை செய்ய முடிகிறது. கலா சமைத்த உணவை விற்கிறார், கடனைச் சமாளிக்கிறார், அவரை மருத்துவச் சந்திப்புகளுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார், மேலும் பிள்ளைகளைப் பள்ளியில் படிக்க வைக்கவும் முயற்சிக்கிறார். அவர் மன அதிர்ச்சிக்கு ஆளானவராகத் தன்னை அரிதாகவே காட்டிக்கொள்கிறார். முந்தைய இழப்பு ஒரு புதிய நெருக்கடியாக மாறுவதைத் தடுக்கத் தேவைப்படும் அன்றாட உழைப்பைத்தான் அவர் விவரிக்கிறார்.
சாதி ஒரு முக்கியமான உதாரணத்தை வழங்குகிறது. ஒரு குடும்பத்தின் உறவுமுறை வலைப்பின்னல்கள், திருமண வாய்ப்புகள், வாழ்வாதார வளங்கள், சமூக ஆதரவு, சமூக அங்கீகாரம் ஆகியவற்றிற்கான அணுகல் சாதியால் வடிவமைக்கப்படலாம். போர் சில சாதி உறவுகளைச் சீர்குலைக்கக்கூடும், அதே நேரத்தில் மற்றவற்றை மீண்டும் உருவாக்கவோ அல்லது மறுசீரமைக்கவோ கூடும். எனவே, ஒரு குடும்பத்தின் சமூக ஆதரவைத் திரட்டும் திறன், ‘தமிழ்ச் சமூகத்தின்’ வலிமையால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. சமூகமே பல அடுக்குகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
போரின் உளவியல் விளைவுகள் கையாளப்படும் அந்தரங்கமான இடமாகக் குடும்பம் இருந்தால், உயிர்வாழ்வது சமூக ரீதியாக சாத்தியமாகும் பரந்த உறவுக் களத்தை சமூகங்கள் வழங்குகின்றன. போருக்குப் பிந்தைய வடக்குக் கிழக்கில், மக்கள் தனிப்பட்ட உளவியல் உத்திகள் அல்லது குடும்ப ஆதரவின் மூலம் மட்டும் சமாளிப்பதில்லை. அவர்கள் அண்டை வீட்டார், மத நிறுவனங்கள், மகளிர் குழுக்கள், சேமிப்பு சங்கங்கள், உழவர் அமைப்புகள், மீன்பிடிக் கூட்டுறவுச் சங்கங்கள், பள்ளிகள், விளையாட்டுக் கழகங்கள், நினைவு அனுசரிப்புகள், அரசியல் வலைப்பின்னல்கள், புலம்பெயர் சமூக இணைப்புகள், கிராமத் தலைவர்கள், முறைசாரா பரஸ்பர அமைப்புகள் ஆகியவற்றையும் சார்ந்திருக்கிறார்கள். இந்த கூட்டு ஆதரவு வடிவங்கள் தனிமையைக் குறைக்கலாம், நடைமுறைச் சுமைகளைப் பகிர்ந்தளிக்கலாம், பகிரப்பட்ட அர்த்தங்களை உருவாக்கலாம், சொந்தம் என்ற உணர்வை மீட்டெடுக்கலாம். ஆயினும், இத்தகைய செயல்முறைகள் பெரும்பாலும் விவரிக்கப்படும் மொழி – குறிப்பாக மீள்திறனின் மொழி – விமர்சனப் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். மீள்திறன், தகவமைத்துக் கொள்வதற்கான உண்மையான திறன்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டக்கூடும், ஆனால் அதே சமயம், தகவமைப்பைத் தொடர்ச்சியாக அவசியமாக்கும் நிலைமைகளையும் அது மறைத்துவிடக்கூடும்.
சிக்கல் அந்தக் கருத்தாக்கத்தில் இல்லை, அது பயன்படுத்தப்படும் விதத்தில்தான் உள்ளது. உளவியல் மற்றும் மனிதாபிமானப் பணிகளில், மீள்திறன் என்பது பொதுவாக, இடர்பாடுகள் இருந்தபோதிலும் நேர்மறையாகத் தகவமைத்துக் கொள்ளும் திறனைக் குறிக்கிறது. சமூக ஆய்வுகளில், அது சமூக அமைப்புகள் அதிர்ச்சிகளை உள்வாங்கி, தங்களை மறுசீரமைத்து, தொடர்ந்து செயல்படும் திறனைக் குறிக்கலாம். இந்தப் பொருள்விளக்கங்கள் பயனுள்ளவை, ஏனெனில் அவை போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் குறித்த மிகையான நோயியல் சித்திரத்தைச் சரிசெய்கின்றன. சமூகங்கள் வெறுமனே உடைந்து போவதில்லை. மக்கள் தங்களை ஒழுங்கமைத்துக் கொள்கிறார்கள், சூழ்நிலைக்கேற்ப செயல்படுகிறார்கள், ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவளிக்கிறார்கள், மேலும் புதிய நிறுவனங்களை உருவாக்குகிறார்கள். ஆயினும், உயிர் பிழைத்தலை மீட்சியாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் போதும், அல்லது துன்பத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளும் திறனை, அந்தத் தாங்குதலின் விலையை யார் ஏற்கிறார்கள் என்று கேட்காமல் கொண்டாடும் போதும், மீள்திறன் பகுப்பாய்வு ரீதியாக ஆபத்தானதாகிறது.
இத்தகைய தளங்களின் முக்கியத்துவம், பங்கேற்பாளர்கள் விளக்கத் தேவையில்லாதவற்றில் ஓரளவிற்கு அடங்கியுள்ளது. பகிரப்பட்ட அனுபவம், விவரிப்பின் உழைப்பைக் குறைக்கக்கூடும். ஒருவர் தனது முழு வரலாற்றையும் விவரிக்காமல், ஒரு நிர்வாகச் சிக்கலையோ, குடும்பச் சிரமத்தையோ, அல்லது ஒரு நினைவுத் திகதியையோ குறிப்பிடலாம். மற்றவர்கள் அதைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். இந்த வகையான அங்கீகாரம் உளவியல் ரீதியாக மதிப்புமிக்கதாக இருக்கக்கூடும். ஏனெனில் இது, ஒரு தனிநபர் அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வை மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்த்த வேண்டிய அவசியமின்றி, துன்பத்தைச் சமூக ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ள அனுமதிக்கிறது.
இது இலங்கையின் கதையோடு மிகவும் ஒத்துப்போகிறது. ஒரு விதவைக்கு, வன்முறையை விரிவாக விவரிப்பதற்கு வேறு ஒரு சூழல் தேவைப்படாமல் இருக்கலாம். அவருக்கு அலுவலகம் வரை துணையாக வர, குழந்தைப் பராமரிப்பில் உதவ, பணம் கடன் கொடுக்க, இறுதிச் சடங்கில் அவளுடன் அமர, அல்லது மன அதிர்ச்சிக்குள்ளான ஒரு பயனாளியாகக் கருதாமல் வெறுமனே ஓர் அண்டை வீட்டாராக நடத்த ஒருவர் தேவைப்படலாம். கடுமையான மனநல அறிகுறிகள் இருக்கும்போது, இந்தச் செயல்கள் மருத்துவ ரீதியான தலையீட்டிற்கு மாற்றாக அமையாது. அவை துன்பத்தின் வேறு ஒரு பரிமாணத்தைக் (சமூகத் தனிமை, நடைமுறைச் சுமை போன்றவற்றை) கையாளுகின்றன.
இந்த நடைமுறைகளின் மானிடவியல் முக்கியத்துவம், மதம் ‘மன அதிர்ச்சியைக் குணப்படுத்துகிறது’ என்பதல்ல; மாறாக, உளவியல் வாழ்வானது குறியீட்டு மற்றும் அறநெறி உலகங்கள் மூலம் ஓரளவு கட்டமைக்கப்படுகிறது என்பதே ஆகும். ஒபயசேகரவின் பணி இங்கு கவனிப்புக்குரியது. ஏனெனில் கலாசார, மதச் சின்னங்கள் மன அனுபவத்தை மாற்றுவதில் எவ்வாறு பங்கேற்கின்றன என்பதை அது வலியுறுத்துகிறது. சடங்குமுறையானது, துன்பத்தை ஒரு தனிப்பட்ட அனுபவத்திலிருந்து கூட்டாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு அறநெறிக் கட்டமைப்பிற்குள் இடமாற்றம் செய்ய முடியும்.
சடங்கும் சமூக அங்கீகாரமும் குறித்த ஒருங்கிணைந்த சித்திரத்தை இங்கு தருவது பயனுள்ளது.
மரியம்மா (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது), குறிப்பிட்ட சில மத நாட்களில் காணாமல் போன தன் கணவருக்காக விளக்கேற்றுகிறாள். ஆனால் அவரைச் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி இறந்தவர்களில் ஒருவராக ஆக்கும் சடங்குகளை அவள் ஒருபோதும் செய்ததில்லை. “வீட்டில் நான் அவரிடம் பேச முடியும். வெளியே, மக்கள் ஒரே ஒரு பதிலைத்தான் எதிர்பார்க்கிறார்கள். அவர் உயிருடன் இருக்கிறாரா அல்லது இறந்துவிட்டாரா? அந்தக் கேள்விக்கான பதில் என்னிடம் இல்லை.” அந்தச் சிறிய சடங்கு, காணாமல் போன நிகழ்வைத் தீர்த்துவிடவில்லை. அது, உறுதியைக் கோராமல் அந்த உறவைப் பேணுவதற்கு, சமூக ரீதியாகவும் தார்மீக ரீதியாகவும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு வழியை அவளுக்கு அளிக்கிறது. பக்கத்து வீட்டுப் பெண்கள் இருவர் அவளுடன் சேரும்போது, அந்தப் பழக்கம் துக்கத்தைத் தனிப்பட்ட தனிமையிலிருந்தும் அப்பால் கொண்டு செல்கிறது. அவர்களின் இருப்பு வலியை நீக்கவில்லை, ஆனால் அந்த இழப்பு ஒரு தனிநபரின் கைவிட இயலாமையால் ஏற்பட்டதல்ல, மாறாக அது ஒரு பகிரப்பட்ட வரலாற்றைச் சார்ந்தது என்பதை அது அங்கீகரிக்கிறது.
கூட்டு நடவடிக்கையின் உளவியல் மதிப்பானது, அது அறிகுறிகளைக் குறைக்கிறதா என்பதை மட்டும் கொண்டு அளவிடப்படக்கூடாது. அரசியல் நடவடிக்கை, பங்கேற்பாளர்களை நன்றாக உணர வைக்காதபோதும் கூட அர்த்தமுள்ளதாக இருக்க முடியும். காணாமல் போன குழந்தையைத் தேடும் ஒரு தாய், புதிய ஆதாரங்களை எதிர்கொள்ளும்போது மேலும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகலாம். அதே நேரத்தில் அந்தத் தேடலை ஒரு தவிர்க்க முடியாத தார்மீகக் கடமையாகவும் உணரலாம். இங்குதான் அன்றாட சமூக உறவுகள் குறிப்பாக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. சந்தைகள், பள்ளிகள், பணியிடங்கள், போக்குவரத்து அமைப்புகள், உள்ளூர் சங்கங்கள், மத இடங்கள், நிர்வாக நிறுவனங்கள், அரசியல் கண்ணோட்டங்கள் வேறுபடும் இடங்களிலும்கூட, வெவ்வேறு பின்னணிகளைச் சேர்ந்த மக்களை நடைமுறை உறவுகளுக்குள் கொண்டு வருகின்றன. இந்த சந்திப்புகள், சாதாரண சகவாழ்வு என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றை உருவாக்க முடியும். சமூகம் சமாளிப்பதன் பொருளாதாரப் பரிமாணம் குறிப்பாக முக்கியமானது. சேமிப்புக் குழுக்கள், கூட்டுறவுச் சங்கங்கள், சுழற்சிக் கடன், பகிரப்பட்ட உழைப்பு, புலம்பெயர்ந்தோர் அனுப்பும் பணம், வாழ்வாதார சங்கங்கள், முறைசாராக் கடன் ஆகியவை குடும்பங்கள் நிலையற்ற தன்மையைச் சமாளிக்க உதவுகின்றன. இந்த வலைப்பின்னல்கள் நடைமுறை வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்துவதால், உளவியல் அழுத்தத்தைக் குறைக்க முடியும். ‘பெண்கள் மீள்திறன் கொண்டவர்கள்’ என்ற சொற்றொடர் எப்போதும் ஒரு இரண்டாவது கேள்வியைத் தூண்ட வேண்டும். பெண்கள் எதைத் தாங்கிக்கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்கள்? ‘சேதத்தைச் சரிசெய்ய நிறுவனங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்ற கேள்வியிலிருந்து இது மாறும்போது அரசியல் ஆபத்து தோன்றுகிறது. ‘தொடர்ந்து வரும் சிரமங்களைச் சமாளிக்க சமூகங்கள் எவ்வாறு மேலும் மீள்திறன் கொண்டவையாக மாற முடியும்?’
இந்தச் சுமை, போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. உயிர் பிழைத்தவர்கள் பெரும்பாலும் மீண்டும் கட்டியெழுப்பவும், நல்லிணக்கம் கொள்ளவும், மன்னிக்கவும், பொருளாதார ரீதியாக உற்பத்தித்திறன் மிக்கவர்களாக மாறவும், வளர்ச்சியில் பங்கேற்கவும், மன அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளவும், சமூக ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்தவும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறார்கள். இந்த எதிர்பார்ப்புகள், ‘நல்ல உயிர் பிழைத்தவர்’ என்ற ஒரு புதிய நெறிமுறை இலட்சியத்தைத் திணிக்கக்கூடும். இது, சமூகத்தைச் சீரமைப்பது குறித்த மேலும் கடுமையான ஒரு கருத்தை உருவாக்குகிறது. இதனால்தான் உறவுமுறைகளைச் சீரமைப்பது பன்மைத்தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும்.
பொஸ்னியாவின் அனுபவம், மருத்துவ, சமூக அணுகுமுறைகளுக்கு இடையிலான எந்தவொரு முரண்பாட்டையும் சிக்கலாக்குகிறது. பெருமளவிலான மக்களுக்கு மனநல சிகிச்சை தேவைப்பட்டது. தொழில்முறை மனநலப் பராமரிப்பின் தேவை மறுக்க முடியாததாக இருந்தது. ஆயினும், பொஸ்னியாவின் போருக்குப் பிந்தைய நிலை, இனப் பிரிவினைகள், இடப்பெயர்வு, சர்ச்சைக்குரிய நினைவுகள், பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மை, தீர்க்கப்படாத காணாமல் போதல் ஆகியவை தொடர்ந்த ஓர் அரசியல் அமைப்புக்குள் மருத்துவ ரீதியான குணமடைதல் நிகழ்ந்தது என்பதையும் நிரூபித்தது. ஒரு மனநலச் சேவைக்குள் நுழையும் நபர், அதன் மூலம் போருக்குப் பிந்தைய பொஸ்னியாவின் அரசியல் கட்டமைப்பை விட்டுப் பின்தங்கிவிடவில்லை.
இலங்கைக்குத் தேவைப்படும் வேறுபாடு இதுதான். உண்மையும் சிகிச்சையும் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாக அமையக்கூடியவை அல்ல, தொடர்பற்றவையும் அல்ல. நிறுவனங்கள் உறவுமுறை சார்ந்த மனக்காயத்தின் ஒரு பரிமாணத்தைத் தீர்க்கக்கூடும், ஆனால் தனிப்பட்ட உளவியல் சிக்கல்கள் தொடரலாம். இதற்கு நேர்மாறாக, சிகிச்சை கடுமையான அறிகுறிகளைக் குறைக்கக்கூடும், ஆனால் நிச்சயமற்ற தன்மை அரசியல் ரீதியாகத் தீர்க்கப்படாமல் நீடிக்கிறது. இவ்வாறு, மனநல விளைவுகளுக்கான மருத்துவச் சிகிச்சையிலிருந்து நிறுவன ரீதியான தீர்வின் உளவியல் மதிப்பைப் பிரித்தறியும் திறன் கொண்ட ஒரு பல்நிலை மாதிரியின் தேவையை பொஸ்னியா எடுத்துக்காட்டுகிறது.
இலங்கையுடனான ஒப்பீடு கவனமாக வரையப்பட வேண்டும். இலங்கையில் டேட்டன் பாணியிலான அதிகாரப் பகிர்வுத் தீர்வு ஏற்படவில்லை. அரசின் தீர்க்கமான இராணுவ வெற்றியின் மூலமே போர் முடிவுக்கு வந்தது. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய அரசியல் கட்டமைப்பு முற்றிலும் வேறுபட்டது. ஆயினும், ‘போர் முடிந்தது’ என்பது ஒரு போதுமான உளவியல் விளக்கம் அல்ல என்பதை இவ்விரு நிகழ்வுகளுமே வெளிப்படுத்துகின்றன. போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் நிறுவனங்கள், உயிர் பிழைத்தவர்கள் பின்னர் பாதுகாப்பு, அடையாளம், சொந்தம், நீதி, எதிர்காலச் சாத்தியக்கூறுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் சமூக நிலைமைகளைப் பாதிக்கின்றன. இந்தக் கருத்தின் முக்கியத்துவம், ‘ஆபிரிக்கர்கள் கூட்டாகக் குணமடைகிறார்கள்’ என்றும் ‘மேற்கத்தியர்கள் தனித்தனியாகக் குணமடைகிறார்கள்’ என்றும் கூறுவதில் இல்லை. அத்தகைய முடிவு ஓர் எளிமையான கலாசார இருமையை மீண்டும் உருவாக்கும். கோட்பாட்டு ரீதியாக அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்த வாதமானது, சமூகத்தன்மைக்கும் உளவியல் துன்பத்திற்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றியது. வடக்கு ருவாண்டாவில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இனவரைவியல் ஆய்வில், சமூகத் தனிமைப்படுத்தல் ‘நினைவுகூர்தலையும்’, ‘அதிகமாகச் சிந்திப்பதையும்’ தீவிரப்படுத்தியது. அதே சமயம் மீட்சியானது சமூக மீளிணைப்புடனும், மற்றவர்களுடன் பங்கேற்பதன் மூலம் எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்யும் புதுப்பிக்கப்பட்ட திறனுடனும் தொடர்புடையதாக இருந்தது. உளவியல் மாற்றமும் உறவுமுறை மாற்றமும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்தன.
இந்தக் கண்டுபிடிப்பு, இங்கு உருவாக்கப்பட்ட உறவுசார் அதிர்ச்சி என்ற கருத்துடன் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் நெருக்கமாகப் பொருந்துகிறது. மன உளைச்சல் என்பது வெறுமனே அதிர்ச்சிகரமான நினைவுகளிலிருந்து தோன்றி, பின்னர் சமூக உறவுகளில் தலையிடுவதில்லை என்று ருவாண்டா சான்றுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. காரண காரியத் தொடர்பு தலைகீழாகவும் செயல்படலாம். பாதிக்கப்பட்ட சமூக உறவுகள் உளவியல் ரீதியான துன்பத்தை அதிகரிக்கக்கூடும். தனிமை, நினைவுகள் மேலும் ஊடுருவுவதாகவோ அல்லது நிர்வகிக்கக் கடினமானதாகவோ மாறும் சூழல்களை உருவாக்குகிறது. மீண்டும் இணைதல் என்பது சமூகச் சூழலையும் ஒரு நபரின் கால நோக்குநிலையையும் மாற்றியமைக்கக் கூடியது.
இளைஞர்களுடனான ஆராய்ச்சியில் ‘தன்னைத் தானே மீண்டும் கட்டமைத்துக் கொள்வது’ என்று விவரிக்கப்பட்டுள்ள ருவாண்டாவின் ‘கொங்கேரா க்வியுபாகா’ (Kongera Kwiyubaka) என்ற கருத்துருவும் கோட்பாட்டு ரீதியாகப் பரிந்துரைக்கத்தக்கதாக உள்ளது. இந்தக் கருத்துரு, கூட்டு குணப்படுத்துதல் குறித்த கலாசார அடிப்படையிலான ஆராய்ச்சியின் மூலம் உருவானது. இது வெறுமனே அறிகுறிகளை நீக்குவதை விட, புனரமைப்பையே வலியுறுத்துகிறது. ஒரு ருவாண்டா சொற்றொடரை இலங்கைக்குள் இறக்குமதி செய்வது இதன் நோக்கம் அல்ல. குணப்படுத்துதல் எனப்படும் பொருளையே உள்ளூர் கருத்துருக்கள் மறுசீரமைக்க முடியும் என்பதை அங்கீகரிப்பதே இதன் நோக்கம். வெளிப்புறமாக நிறுவப்பட்ட ஒரு வரையறையிலிருந்து தொடங்கி, கலாசாரம் அதை எவ்வாறு மாற்றியமைக்கிறது என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, மக்கள் தங்களையும், சமூகத்தையும், கடந்த காலத்தையும், எதிர்காலத்தையும் இணைக்கும் வெவ்வேறு உறவுகள் மூலம் மீட்சியைப் புரிந்துகொள்ளக்கூடும் என்பதை ஆழமான விசாரணை வெளிப்படுத்த முடியும்.
சியரா லியோன் மூன்றாவது வகையான ஒப்பீட்டை வழங்குகிறது. அதன் உள்நாட்டுப் போர், குழந்தைப் போராளிகள், சமூக மீள் ஒருங்கிணைப்பு, மன அதிர்ச்சி, உளவியல் சமூகத் தலையீடுகள், உள்ளூர் குணப்படுத்துதல் ஆகியவை குறித்து விரிவான ஆராய்ச்சியை உருவாக்கியது. சர்வதேச அளவில் தரப்படுத்தப்பட்ட வகைப்பாடுகள் மக்களின் அனுபவங்களை முழுமையாகப் படம்பிடிக்கின்றன என்று கருதுவதற்குப் பதிலாக, சமீபத்திய இனவரைவியல் ஆய்வுகள் உளவியல் ரீதியான மன உளைச்சலின் உள்ளூர் பேச்சுவழக்குகளில் குறிப்பாக கவனம் செலுத்தியுள்ளன. சமூக நேர்காணல்கள் மற்றும் முக்கிய தகவலாளர்களை உள்ளடக்கிய ஒரு பெரிய, விரைவான இனவரைவியல் ஆய்வு, மன உளைச்சலை வெளிப்படுத்துவதற்கான உள்ளூரில் அர்த்தமுள்ள வழிகளை அடையாளம் கண்டதுடன், அத்தகைய புரிதல்களை சமூகம் சார்ந்த மனநலப் பதிலளிப்புகளில் ஒருங்கிணைப்பதன் முக்கியத்துவத்தையும் வலியுறுத்தியது.
சியரா லியோன் ஆய்வின் வழிமுறை முக்கியத்துவம் கணிசமானது. வரலாற்று ரீதியாக, பெரும்பாலான உலகளாவிய மனநல ஆராய்ச்சிகள், DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) அல்லது ICD (International Classification of Diseases) வகைப்பாடுகளிலிருந்து பெறப்பட்ட கருவிகளுடன் தொடங்கி, பின்னர் அந்த அறிகுறிகள் மற்ற சூழல்களில் தோன்றுகின்றனவா என்பதைச் சோதித்துள்ளன. சியரா லியோன் ஆய்வு, விசாரணையின் திசையை மாற்றுகிறது. அது உள்ளூர் விளக்கங்களிலிருந்து தொடங்கி, துன்பம் எவ்வாறு அனுபவிக்கப்படுகிறது, வெளிப்படுத்தப்படுகிறது என்று கேட்கிறது. வெளிப்படையாக ஒரே மாதிரியான நிகழ்வுகளைப் பண்பாடுகளுக்கு இடையே அடையாளம் காண முடிவதால், அவை ஒரே அர்த்தத்தைக் கொண்டிருக்கும் என்று கருதுவதில் உள்ள சிக்கலை ஆசிரியர்கள் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடுகின்றனர்.
சியரா லியோனில் உள்ள முன்னாள் குழந்தைப் போராளிகள் மற்றும் மோதலால் பாதிக்கப்பட்ட பிற மக்களின் அனுபவங்கள், மீள் ஒருங்கிணைப்பு என்பது உறவு சார்ந்தது என்பதை மேலும் வலியுறுத்துகின்றன. ஒரு தனிநபர் போர்க்கால அடையாளத்தின் மூலம் சமூக ரீதியாக வகைப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், அவர் ஒரு போராளியாக இருப்பதை நிறுத்திக்கொள்ள முடியும். உளவியல் ரீதியான மீட்சி என்பது, குடும்பங்களும் சமூகங்களும் அந்த நபரை நிரந்தரமாகப் போராளி, குற்றவாளி, பாதிக்கப்பட்டவர் அல்லது அச்சுறுத்தல் என்று வகைப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக; குழந்தை, உடன்பிறந்தவர், அண்டை வீட்டுக்காரர், தொழிலாளி, வாழ்க்கைத் துணை அல்லது குடிமகன் என மறுவகைப்படுத்த முடியுமா என்பதைப் பகுதியளவு சார்ந்துள்ளது. எனவே, முக்கியமான செயல்முறை என்பது வெறும் தனிநபர் மறுவாழ்வு மட்டுமல்ல, அது உறவுமுறை சார்ந்த மறு அங்கீகாரமாகும்.
இலத்தீன் அமெரிக்க அனுபவம், குறிப்பாக அர்ஜென்டினா, மற்றொரு தவிர்க்க முடியாத ஒப்பீட்டுக் கருப்பொருளை அறிமுகப்படுத்துகிறது. காணாமல் போதல் என்பது தனிப்பட்ட துக்கத்திலிருந்து அரசியல் உறவாக உருமாறுதல் எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை அது காட்டுகிறது. அர்ஜென்டினாவின் இராணுவ சர்வாதிகாரத்தின் போது, காணாமல் போதல் என்பது வாழ்க்கை, மரணம் பற்றிய அறிவை வேண்டுமென்றே நிலைகுலையச் செய்தது. பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு அவர்களின் உறவினர்களின் உடல்களோ, தகவல்களோ அல்லது அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரமோ வழங்கப்படாமல் மறுக்கப்பட்டன. பிளாசா டி மாயோவின் தாய்மார்கள் (Madres de Plaza de Mayo) தங்கள் இழப்பைத் தனிப்பட்டதாக்குவதை மறுப்பதன் மூலம் இதற்குப் பதிலளித்தனர். அவர்களின் தொடர்ச்சியான பொது இருப்பானது தாய்மை, இல்லாமை மற்றும் தேடுதல் ஆகியவற்றை அரசியல் நடவடிக்கையாக மாற்றியது. அர்ஜென்டினாவில் காணாமல் போனவர்கள் குறித்த ஜென்னி எட்கின்ஸின் (Jenny Edkins) பகுப்பாய்வு, இந்த உறவுமுறைப் பரிமாணத்தை குறிப்பாக வலுவாக வலியுறுத்துகிறது. அந்தத் தாய்மார்கள், மரணத்தை உறுதிப்படுத்துவதை மட்டுமல்லாமல், காணாமல் போனவர்களை நபர்களாகவும் அரசியல் கூறுகளாகவும் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று கோரினர். “உயிருடன் இருப்பது போல் தோன்ற வேண்டும்” என்ற அவர்களின் வலியுறுத்தல், காணாமல் போனவர்களை இல்லாத பொருட்களாகவோ அல்லது நிர்வாக ரீதியாக முடிக்கப்பட்ட மரணங்களாகவோ சுருக்க முயன்ற அரசின் முயற்சியை எதிர்த்தது.
இலங்கையைப் பொறுத்தவரை இந்தக் கருத்து முக்கியமானது. ஏனெனில் காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்கள், ‘கடந்து செல்லுதல்’ என்ற சிகிச்சை நெறிமுறைகளின் அடிப்படையில் மறைமுகமாக மதிப்பிடப்படலாம். அத்தகைய கண்ணோட்டத்தில், கூட்டுச் செயல்பாடு என்பது பற்றுதலைக் கைவிட இயலாமையாகத் தோன்றக்கூடும். அர்ஜென்டினாவுடனான ஒப்பீடு, அந்த விளக்கத்தின் போதாமையை வெளிப்படுத்துகிறது. தொடர்ச்சியான பற்றுதலே அறநெறி, அரசியல் நடவடிக்கைகளின் அடிப்படையாகத் துல்லியமாக இருக்கக்கூடும். இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய உளவியலுக்கு இதே போன்ற கால உணர்திறன் தேவைப்படுகிறது. 2009க்குப் பிறகு பல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன என்பதற்காக, உளவியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அனைத்து அரசியல் செயல்முறைகளும் முடிவுக்கு வந்திருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல. கால இடைவெளி என்பது உறவுகளின் தீர்வை அளவிடும் ஓர் அளவுகோல் அல்ல.
இந்த ஒப்பீடுகள், ‘போருக்குப் பிந்தைய நிலை’ என்ற கருத்தாக்கத்தில் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் ஒரு வழிமுறைப் பிழையையும் அம்பலப்படுத்துகின்றன. பொஸ்னியா, ருவாண்டா, சியரா லியோன், அர்ஜென்டினா, இலங்கை ஆகிய நாடுகள் அனைத்தும், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வன்முறையை முறையாக முடிவுக்குக் கொண்டுவருவது முற்றிலும் மாறுபட்ட நிறுவன ரீதியான பின்விளைவுகளை உருவாக்குகிறது என்பதை நிரூபிக்கின்றன. உளவியல் ரீதியான துன்பத்தை உருவாக்கும் காரணிகள் முதன்மையாகக் கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்தவை என்று ‘போருக்குப் பிந்தைய’ என்ற முன்னொட்டு குறித்தால், அது தெளிவுபடுத்துவதை விட அதிகமாகவே குழப்பமடையச் செய்யும்.
இங்குதான், ஒப்பீட்டுத் தரவுகள், ‘சமூகத்தையே’ தீர்வாகக் கருதும் எந்தவொரு முயற்சியையும் கட்டுப்படுத்துகின்றன. சமூகப் பங்கேற்பு குணமடைதலை ஊக்குவிக்கும் என்பதை ருவாண்டா காட்டுகிறது, ஆனால் சமூகங்கள் தேசிய புறக்கணிப்புகளையும் மீண்டும் உருவாக்கக்கூடும்.
உள்ளூர் பேச்சுவழக்குகளின் மதிப்பை சியரா லியோன் காட்டுகிறது. ஆனால் கடுமையான மனநல நோய்க்குத் தேவையான சிறப்பு சிகிச்சையை உள்ளூர் விளக்க முறைகளால் மட்டும் வழங்க முடியாது. சமூகச் சீரமைப்பைப் போலவே நிறுவன மனநல அமைப்புகளின் முக்கியத்துவத்தையும் பொஸ்னியா எடுத்துக்காட்டுகிறது. இணக்கமான சமூகத்தின் மூலம் அல்லாமல், அரசியல் போராட்டத்தின் மூலமே ஒற்றுமை உருவாக முடியும் என்பதை அர்ஜென்டினா காட்டுகிறது.
நான்காவதாக, உளவியலில் நிலப்பரப்பை ஒருங்கிணைப்பதன் முக்கியத்துவத்தை இலங்கை எடுத்துக்காட்டுகிறது. நிலம், இடப்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல், மீள்குடியேற்றம், சுற்றுச்சூழல் ஒழுங்குமுறை, இட அடிப்படையிலான நினைவுகள் ஆகியவை இந்த விரிவான ஆய்வின் முந்தைய அத்தியாயங்களில் மையமாக இருந்துள்ளன. பல அதிர்ச்சிக் கட்டமைப்புகள் இந்த உறவுகளைப் போதுமான அளவு கோட்பாட்டு ரீதியாக விளக்கவில்லை. ஆயினும், ஒரு நபர் நிலத்துடன் உளவியல் ரீதியாகப் பிணைக்கப்படலாம், புனிதமான அல்லது குடும்ப நிலப்பரப்புகளிலிருந்து இடம்பெயரலாம், நினைவிடங்களை அணுகுவதிலிருந்து தடுக்கப்படலாம், அல்லது இடஞ்சார்ந்த ஏற்பாடுகள் மூலம் பொருளாதார ரீதியாக நிலையற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படலாம். எனவே, உறவுசார் அதிர்ச்சி என்பது மக்களுடனான உறவுகளை மட்டுமல்ல, இடத்துடனான உறவுகளையும் உள்ளடக்கியது.
உறவுசார் அதிர்ச்சியும் சீரமைப்பின் கட்டமைப்பும்
முந்தைய பிரிவுகள், போரின் உளவியல் விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு மேலாதிக்க மொழியாக PTSDஇன் வரம்புகளுடன் தொடங்கின. பின்னர் அவை, காணாமல் போதலும் தெளிவற்ற இழப்பும், தார்மீகக் காயமும் சமரசம் செய்யப்பட்ட செயல்பாடும், குடும்பத்தின் பிழைப்பு, சமூகத்தின் சமாளிப்பு, பிற போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களின் ஒப்பீட்டு அனுபவங்கள் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்தன. வெளிப்படையாக வேறுபட்டதாகத் தோன்றும் இந்தக் களங்கள் அனைத்திலும், ஒரு தொடர்ச்சியான சிக்கல் வெளிப்பட்டுள்ளது. பெரும் அரசியல் வன்முறைக்குப் பிறகான உளவியல் துன்பத்தை, ஒரு தன்னாட்சி பெற்ற தனிநபருக்குள்ளோ அல்லது கூட்டு அதிர்ச்சி பற்றிய வேறுபடுத்தப்படாத கருத்துக்குள்ளோ போதுமான அளவு நிலைநிறுத்த முடியாது. தனிநபர் முக்கியமானவர், ஆனால் அவர் எப்போதும் உறவுகளுக்குள் பொதிந்திருக்கிறார். சமூகம் முக்கியமானது, ஆனால் சமூகங்களில் ஏற்றத்தாழ்வுகள், புறக்கணிப்புகள், மோதல்கள், வன்முறையின் வெவ்வேறு அனுபவங்கள் உள்ளன. நிறுவனங்கள் வெறும் சூழல் மாறிகளாக மட்டுமல்லாமல், நிச்சயமற்ற தன்மை, அங்கீகாரம், அவமானம், பாதுகாப்பு, கைவிடப்படுதல் அல்லது சாத்தியக்கூறுகளை உருவாக்க முடியும் என்பதால் அவை முக்கியமானவை. வாழ்வாதாரங்கள், வீட்டுவசதி, கடன், நிலம், இயக்கம் ஆகியவை மக்கள் கற்பனை செய்யக்கூடிய எதிர்காலங்களை வடிவமைப்பதால் பொருள்சார் நிலைமைகள் முக்கியமானவை. இறந்தவர்களும் காணாமல் போனவர்களும் சமூக வாழ்வில் தொடர்ந்து பங்கேற்பதால் நினைவுகள் முக்கியமானவை. எனவே, உளவியல் ரீதியான காயம் உறவுகளில் எவ்வாறு பரவுகிறது என்பதை விளக்கக்கூடிய ஒரு கட்டமைப்பே தேவைப்படுகிறது.
இந்த நிலையை விவரிக்க நான் ‘உறவுசார் அதிர்ச்சி’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறேன். உறவுசார் அதிர்ச்சி என்பது, தனிநபர்கள், குடும்பங்கள், சமூகங்கள், நிறுவனங்கள், இடங்கள், தார்மீக உலகங்கள், கால எல்லைகளுக்கு இடையேயான சேதமடைந்த உறவுகள் மூலம் உருவாக்கப்படும், நிலைநிறுத்தப்படும் அல்லது உருமாற்றப்படும் அரசியல் வன்முறையின் நீடித்த உளவியல், தார்மீக, சமூக, உணர்ச்சி ரீதியான விளைவுகளைக் குறிக்கிறது. தனிநபர்கள் உளவியல் ரீதியாகத் தன்னிறைவு பெற்ற அலகுகளாக இருந்து பின்னர் சமூக உறவுகளில் நுழைவதில்லை என்ற முன்மொழிவிலிருந்து இந்தக் கருத்து தொடங்குகிறது. ஆளுமை என்பதே உறவு சார்ந்தது. அடையாளம், பாதுகாப்பு, கடமை, நினைவகம், கண்ணியம், சொந்தம், எதிர்கால நோக்கு ஆகியவை மற்றவர்களுடனான உறவுகள் மூலம் உருவாகின்றன. ஒரு தனிநபர் மனநலக் கோளாறுக்கான நோயறிதல் அளவுகோல்களைப் பூர்த்தி செய்யாத சூழலிலும்கூட, அரசியல் வன்முறையானது உளவியல் வாழ்க்கை ஒழுங்கமைக்கப்படும் நிலைமைகளைக் காயப்படுத்தக்கூடும்.
இந்த வரையறைக்கு உடனடித் தகுதிப்படுத்தல் தேவைப்படுகிறது. உறவுசார் அதிர்ச்சி ஒரு மருத்துவ நோயறிதலாக முன்மொழியப்படவில்லை. தனிநபர்கள் உறவுசார் அதிர்ச்சியால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார்களா இல்லையா என்பதை வகைப்படுத்தும் மற்றொரு சரிபார்ப்புப் பட்டியலாக இது செயல்பாட்டுக்குக் கொண்டுவரப்படக்கூடாது. அத்தகைய ஒரு நகர்வு, இந்தக் கட்டுரை தீர்க்க முற்படும் அறிவார்த்த சிக்கலையே துல்லியமாக மீண்டும் உருவாக்கும். மேலும், உறவுசார் அதிர்ச்சி என்பது PTSD, மனச்சோர்வு, நீடித்த துக்கக் கோளாறு, பதற்றக் கோளாறுகள் அல்லது மருத்துவ ரீதியாக அர்த்தமுள்ள பிற வகைகளுக்குப் பதிலாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதும் நோக்கமல்ல. PTSDக்கான நோயறிதல் அளவுகோல்களைப் பூர்த்தி செய்யும் ஓர் உயிர் பிழைத்தவருக்கு, சான்றுகள் அடிப்படையிலான மருத்துவத் தலையீடுகள் பொருத்தமானதாக இருக்கக்கூடிய ஒரு நிலை உள்ளது. உறவுமுறைப் பகுப்பாய்வு அந்த நோயறிதலை உண்மையற்றதாக ஆக்குவதில்லை. அது ஒரு வேறுபட்ட கேள்வியைக் கேட்கிறது. நோயறிதல் செய்யப்பட்ட தனிநபரின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் துன்பத்தைப் பின்தொடரும் போது, போருக்குப் பிந்தைய உளவியல் வாழ்க்கை குறித்த நமது புரிதலுக்கு என்ன ஆகிறது? போர் இதைக் குறிப்பாகத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. மாறாக, உறவுசார் அதிர்ச்சி அவர்களின் சிக்கலான பிணைப்பையே பகுப்பாய்வின் பொருளாகக் கருதுகிறது. தம்பையாவின் பணி குறிப்பாக முக்கியமானது, ஏனெனில் அது உறவுசார் அதிர்ச்சியை சமூகத் தொடர்புகளின் அரசியல் சார்பற்ற உளவியலாக மாறுவதைத் தடுக்கிறது. உறவுகள் என்பவை வெறுமனே மீட்டெடுக்கப்படக் காத்திருக்கும் தனிநபர்களுக்கிடையேயான பிணைப்புகள் அல்ல. அவை வரலாற்று ரீதியாக அதிகாரத்தால் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்த வேறுபாடு அடிப்படையானது. உளவியல் ஆய்வுகள் உறவுகளை சமூக ஆதரவு, பற்று, சொந்தம், மீள்திறன் ஆகியவற்றுடன் அடிக்கடி தொடர்புபடுத்துவதால், ‘உறவு சார்ந்த’ என்ற சொல் இயல்பாகவே நேர்மறையானதாகத் தோன்றலாம். ஆயினும், ஆதிக்கம் செயல்படுவதற்கான வழிமுறைகளாகவும் உறவுகள் இருக்கின்றன. வன்முறை என்பதே உறவு சார்ந்தது. கண்காணிப்பு உறவு சார்ந்தது. பாகுபாடு உறவு சார்ந்தது. சார்புநிலை உறவு சார்ந்தது. துரோகத்திற்கு உறவு தேவைப்படுகிறது. அவமானத்திற்கு, கற்பனையான அல்லது உண்மையான சமூகப் பார்வையாளர்கள் தேவை. தார்மீகக் காயம் என்பது, சமூக ரீதியாக அமைக்கப்பட்டதன் அடிப்படையில், மற்றவர்களுக்கோ அல்லது தனக்கோ உள்ள கடமைகளை முன்னிறுத்துகிறது.
இது கூட்டு அதிர்ச்சியின் பரந்த வரையறைகளிலிருந்து இதை வேறுபடுத்துகிறது. வன்முறை தனிநபர்களை மட்டுமல்லாமல், குழுக்களையும் கூட்டு அடையாளங்களையும் பாதிக்கக்கூடும் என்பதை நிரூபிப்பதில் கூட்டு அதிர்ச்சிக் கோட்பாடுகள் மதிப்புமிக்கவையாக இருந்துள்ளன. உதாரணமாக, ஜெஃப்ரி அலெக்சாண்டரின் (Jeffrey Alexander) அதிர்ச்சி குறித்த கலாசாரக் கோட்பாடு, நிகழ்வுகளைக் கூட்டு அடையாளத்திற்கான அடிப்படைக் காயங்களாகக் குழுக்கள் எவ்வாறு சித்தரிக்கின்றன என்ற செயல்முறைகளை வலியுறுத்துகிறது. இத்தகைய அணுகுமுறைகள் பொது நினைவகம், தேசிய விவரிப்புகள், அரசியல் கோரிக்கைகளைப் படிப்பதற்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கின்றன. அது ஒரு சடங்காக இருக்கலாம். இளைய தலைமுறை ‘அதிர்ச்சி’யை ஓர் ஒற்றைப் பொருளாகப் பெறுவதில்லை. அது ஏற்கனவே வன்முறையால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஓர் உறவுசார் உலகத்தைப் பெறுகிறது. காணாமல் போதல் என்பது பாலின அடிப்படையிலான பொருளாதாரப் பொறுப்புகளை மாற்றியமைத்ததா? பகுப்பாய்வு நோக்கங்களுக்காக, இலங்கைத் தரவுகள் உறவுசார் அதிர்ச்சியின் குறைந்தது ஆறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய பரிமாணங்களைக் குறிப்பிடுகின்றன: தனிநபர்களுக்கிடையேயான, தார்மீக, நிறுவன, பொருள்சார், இடஞ்சார்ந்த, குறியீட்டு-காலம் சார்ந்த என்பன. இந்தப் பரிமாணங்கள் ஒரு புதிய நோயறிதல் வகைப்பாடாகக் கருதப்படக்கூடாது. அவை வெவ்வேறு உறவுசார் வழிமுறைகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வடிவமைக்கப்பட்ட கண்டுபிடிப்புசார் வேறுபாடுகள் ஆகும். இடஞ்சார்ந்த பரிமாணம் என்பது இடத்துடனான உறவுகளைப் பற்றியது. இலங்கை குறிப்பாக வலுவான கோட்பாட்டுப் பங்களிப்பைச் செய்யக்கூடிய பகுதிகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். சடங்கு துக்கத்தை சாத்தியமாக்கும்.
ஒரு பயனுள்ள கருத்தியல் பிரதிநிதித்துவம், ‘மன அதிர்ச்சியை’ மையத்தில் வைத்து, அதைச் சுற்றி வெளிப்புற சமூக மாறிகளை வைப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும். அதற்குப் பதிலாக, அந்த மாதிரி, ஒன்றோடொன்று வெட்டும் உறவுக் களங்களின் மையத்தில், உறவில் உள்ள நபரை வைக்க வேண்டும். அரசியல் வன்முறை இந்தக் களங்களைச் சீரற்ற முறையில் சீர்குலைக்கிறது. அவற்றின் இடைவினையின் மூலம் உளவியல் விளைவுகள் வெளிப்படுகின்றன. இந்த உருவாக்கம், காரண காரியத்தை எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதையும் மாற்றுகிறது. இவை நேரியல் சங்கிலிகள் அல்ல, மாறாக பின்னூட்ட அமைப்புகளாகும்.
இதன் பொருள் என்னவென்றால், உண்மையான அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வு மாறாமல், உறவு ரீதியான காயம் மோசமடையலாம் அல்லது மேம்படலாம். காணாமல் போனவர் காணாமல் போனவராகவே இருக்கிறார், ஆனால் நம்பகமான நிறுவன விசாரணை நிச்சயமற்ற தன்மையின் சில பரிமாணங்களைக் குறைக்கக்கூடும். ஓர் அதிர்ச்சிகரமான நினைவு நிலைத்திருக்கிறது, ஆனால் ஆதரவான உறவுகள் அது கையாளப்படும் விதத்தை மாற்றக்கூடும். ஓர் இழப்பு மீள முடியாததாகவே இருக்கிறது, ஆனால் சடங்கு ரீதியான அங்கீகாரம் அதன் சமூகப் பொருளை மாற்றியமைக்க முடியும். எனவே, சரிசெய்தல் என்பது தலைகீழாக்குவதிலிருந்து வேறுபட்டது. ஆனால் நினைவுகள், குடும்பம், நிறுவனங்கள், சமூகம், இடம் மற்றும் எதிர்காலம் ஆகியவற்றுடனான உறவுகள் மாறக்கூடும். இந்தக் கருத்து, ஒரு முடிவுக்கு வருவதை விட மிகவும் யதார்த்தமான மாற்றீட்டை வழங்குகிறது. சரிசெய்தல் பகுதியளவு இருக்கலாம். எனவே, சாதாரண சரிசெய்தல் என்பது நிறுவன மற்றும் பொருள்சார் அடித்தளங்களைச் சார்ந்துள்ளது. இதனால்தான் உறவு ரீதியான அதிர்ச்சி என்பது சமூகத்தின் சுய-குணமடைதலுக்கான ஒரு கோட்பாடாக மாற முடியாது. கடுமையான PTSD மையமாக இருக்கும் இடங்களில், சிறப்பு உளவியல் சிகிச்சை தேவைப்படலாம். காணாமல் போதல் நிச்சயமற்ற தன்மையைத் தக்கவைக்கும் இடங்களில், நம்பகமான உண்மைத் தேடல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. கடன் குடும்ப வாழ்க்கையில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் இடங்களில், பொருளாதாரத் தலையீடு உளவியல் ரீதியாகப் பின்விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும். சமூகத் தனிமைப்படுத்தல் மன உளைச்சலைத் தீவிரப்படுத்தும் இடங்களில், சமூகத்துடன் மீண்டும் இணைவது முக்கியத்துவம் பெறலாம். தார்மீகக் காயம் மையமாக இருக்கும் இடங்களில், தலையீடுகளுக்குப் பொறுப்பு, துக்கம், விழுமியங்கள், உறவுகள், அங்கீகாரம் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கலாம். இடப்பெயர்வு, நில இழப்புக்குத் தீர்வுகள் காணப்படாத நிலையில், பிராந்திய நீதி என்பது உளவியல் சீரமைப்பின் ஒரு பகுதியாக அமையலாம்.
எனவே, வரம்பற்ற ஒழுங்குமுறை விரிவாக்கத்தைக் காட்டிலும் நிறுவன ஒருங்கிணைப்பே பொருத்தமான பதிலாகும். மனநல ஆலோசகர்கள், தங்களால் மருத்துவ ரீதியாகத் தீர்க்க முடியாத பிரச்சனைகளால் மன உளைச்சல் நீடிக்கிறது என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும். மனிதாபிமான மற்றும் அபிவிருத்திச் செயற்பாட்டாளர்கள், வெளிப்படையாகப் பொருளாதாரத் தலையீடுகள் உளவியல் விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதை அங்கீகரிக்க வேண்டும். உண்மை மற்றும் நல்லிணக்க நிறுவனங்கள், நடைமுறைச் சந்திப்புகள் நல்வாழ்வைப் பாதிக்கக்கூடும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முறையியல் கொள்கையானது, சுருக்கமின்றி முக்கோணப்படுத்தலாக இருக்க வேண்டும். ஒபயசேகரயின் ஆய்வுகள் இந்த நிலைகளை ஒன்றாக இணைக்க உதவுகிறது. தம்பையா மற்றொரு அவசியமான எச்சரிக்கையைச் சேர்க்கிறார். கலாசார அர்த்தங்கள் அரசியல் அணிதிரட்டலால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. எனவே, உறவுசார் அதிர்ச்சிக்கு, ஆன்மா மற்றும் அதிகாரம் இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் சிந்திக்கும் திறன் கொண்ட ஓர் உளவியல் தேவைப்படுகிறது. உளவியல் இல்லாமல், போருக்குப் பிந்தைய பகுப்பாய்வு, நபர்களைக் கட்டமைப்புகளின் விளக்கப்படங்களாக மாற்றும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. அரசியல் பகுப்பாய்வு இல்லாமல், உளவியல் கட்டமைப்புகளை அறிகுறிகளாக மாற்றும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. உறவுசார் அதிர்ச்சி இவ்விரண்டையும் ஒன்றாக இணைக்க முயற்சிக்கிறது. இதன் விளைவாக உருவாகும் உளவியல் உலகத்தை ஒரு தனிப்பட்ட கோளாறின் மூலம் போதுமான அளவு புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஒரு முழுச் சமூகமும் அதிர்ச்சிக்குள்ளானது என்று அறிவிப்பதன் மூலமும் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. வரலாற்று ரீதியாக கட்டமைக்கப்பட்ட உறவுகளில் பொதிந்துள்ள நபரே பகுப்பாய்வின் பொருத்தமான அலகாவார்.
முந்தைய பிரிவில் உருவாக்கப்பட்ட உறவுசார் அதிர்ச்சிக் கோட்பாடு நடைமுறை விளைவுகளைக் கொண்டுள்ளது. போருக்குப் பிந்தைய உளவியல் துன்பமானது, அதிர்ச்சியூட்டும் நினைவுகள், குடும்ப உறவுகள், தார்மீகக் காயம், பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மை, நிறுவன ரீதியான சந்திப்புகள், இடப்பெயர்வு, அரசியல் அங்கீகாரம், இடத்துடனும் இறந்தவர்களுடனும் உள்ள உறவுகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான ஊடாட்டங்களின் மூலம் உருவாகிறது என்றால், எந்தவொரு தனிப்பட்ட தலையீடும் அதை முழுமையாக நிவர்த்தி செய்ய முடியாது. இது தொழில்முறை மனநலப் பராமரிப்பின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்துவிடாது. மாறாக, அதன் சரியான வரம்புகளை இது நிறுவுகிறது. இலங்கையில் மோதலால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வலுவான உளவியல், மனநல மருத்துவ சேவைகள் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால், கலந்தாய்வினால் காணாமல் போன ஒருவரின் கதியைத் தீர்மானிக்கவோ, நிலத்தை மீட்கவோ, வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கவோ, குடியுரிமை அடிப்படையிலான அவநம்பிக்கையைத் தீர்க்கவோ, நிறுவன ரீதியான துரோகத்தைச் சரிசெய்யவோ, அல்லது அரசியல் அங்கீகாரத்தை வழங்கவோ முடியாது. இந்தப் பிரச்சினைகள், தோற்றத்தில் உளவியல் பிரச்சினைகளாக இல்லாவிட்டாலும், உளவியல் ரீதியான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
பொருத்தமான கொள்கை நோக்கம் என்பது வெறுமனே மன அதிர்ச்சி சிகிச்சையை விரிவுபடுத்துவது மட்டுமல்ல. தேவைப்படுவது ஒரு சீரமைப்புக் கட்டமைப்பு. அதாவது, மருத்துவப் பராமரிப்பு, குடும்ப ஆதரவு, சமூக நிறுவனங்கள், வாழ்வாதாரப் பாதுகாப்பு, உண்மை தேடுதல், அங்கீகாரம், பிராந்திய நீதி, நிறுவன சீர்திருத்தம் ஆகியவை போருக்குப் பிந்தைய மீட்சியின் தனித்தனி ஆனால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட பரிமாணங்களாகச் செயல்படும் ஓர் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பு. இதன் மையக் கொள்கை நேரடியானது. துன்பம் எந்த வழிமுறைகளின் மூலம் நீடிக்கிறதோ, அதற்கேற்ப தலையீடுகள் அமைய வேண்டும். முக்கியப் பிரச்சினை மனநல நோயாக இருக்கும்போது, மருத்துவப் பராமரிப்பு அவசியமாகிறது. கடன், காணாமல் போதல், நிலமின்மை, நிறுவன நிச்சயமற்ற தன்மை அல்லது சமூகப் புறக்கணிப்பு ஆகியவற்றால் மன உளைச்சல் நீடிக்கும்போது, மருத்துவ சிகிச்சையால் மட்டும் காரணமான நிலையைத் தீர்க்க முடியாது.
ஓர் உறவுசார் அணுகுமுறையானது, உலகளாவிய மன அதிர்ச்சி கண்டறிதலை விட, வேறுபடுத்தி அறிவதில் இருந்து தொடங்கும். முதல் கேள்வி எப்போதும் ‘இந்த நபருக்கு PTSD உள்ளதா?’ என்பதாக இருக்கக்கூடாது. அது ‘ஒரு நபரின் தற்போதைய துன்பத்தை எது உருவாக்குகிறது, எந்த மட்டத்தில் அதைச் சரிசெய்ய முடியும்?’ என்பதாக இருக்க வேண்டும். சிலருக்கு, PTSD உண்மையில் மையமாக இருக்கலாம். மற்றவர்களுக்கு, மனச்சோர்வு, நீடித்த துக்கம், பதற்றம், போதைப்பொருள் சார்பு, மனப்பித்து அல்லது தற்கொலை எண்ணம் போன்றவற்றுக்கு மருத்துவக் கவனம் தேவைப்படலாம். ஆனால் மற்றொரு நபர், தீர்க்கப்படாத காணாமல் போதலுடன் முதன்மையாகப் போராடிக் கொண்டிருக்கலாம். மற்றொருவர் கடன், பராமரிப்புப் பணிகளால் நிலைகுலைந்து போகலாம். இன்னொருவர், முன்னாள் போராளி என்ற வகையில் சமூக இழிவை அனுபவிக்கலாம். இன்னொருவர், மீள்குடியேற்றம் வாழ்வாதாரத்தை மீட்டெடுக்கத் தவறியதால் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகலாம். இன்னொருவர், போர்க்கால முடிவுகள் குறித்த குற்றவுணர்வைச் சுமக்கலாம். இந்த நிலைமைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடையதாக இருக்கலாம், ஆனால் அவற்றை ஒரே மன அதிர்ச்சிப் பிரிவாகச் சுருக்கிவிடக் கூடாது.
இந்த அணுகுமுறை, மன உளைச்சலுக்கு சமூகக் காரணங்கள் இருப்பதால் மருத்துவப் பராமரிப்பு தேவையில்லை என்று கருதும் பிழையான சிந்தனைப்போக்கையும் தடுக்கிறது. சமூக விளக்கம் மனநலத் துன்பத்தின் தீவிரத்தைக் குறைத்துவிடாது. காணாமல் போதல், வறுமை, குடும்பச் சுமையுடன் தொடர்புடைய மனச்சோர்வைக் கொண்ட ஒரு பெண், தொழில்முறை சிகிச்சையிலிருந்து கணிசமான அளவு பயனடையலாம். கடுமையான PTSDயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு முன்னாள் போராளியின் அனுபவத்தின் தார்மீக, அரசியல் பரிமாணங்கள் தீர்க்கப்படாமல் இருந்தாலும், அவருக்குச் சான்றுகள் அடிப்படையிலான சிகிச்சை தேவைப்படலாம். எனவே, இங்குள்ள பணி மருத்துவமயமாக்கலும் அல்ல, மருத்துவமயமாக்கலைக் குறைப்பதும் அல்ல. அது, பொருத்தமான வேறுபடுத்தி அறிதலும் ஒருங்கிணைந்த கவனிப்புமே.
இத்தகைய வேறுபடுத்தி அறிதலுக்கு ஒரு படிநிலை அமைப்பு தேவைப்படுகிறது. சமூக அளவிலான கண்டறிதலும் ஆதரவும், முதன்மை சுகாதாரப் பராமரிப்பு – சிறப்பு மனநல மற்றும் உளவியல் சேவைகளுக்கு மாற்றாகச் செயல்படுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆசிரியர்கள், சமூகப் பணியாளர்கள், சமூக சுகாதாரப் பணியாளர்கள், மதத் தலைவர்கள், மகளிர் அமைப்புகள், சிவில் சமூகச் செயல்பாட்டாளர்கள் மன உளைச்சலைக் கண்டறிந்து பரிந்துரைக்க உதவலாம். ஆனால் அவர்கள் தொழில்முறை அல்லாத சிகிச்சையாளர்களாக மாறுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கக் கூடாது. சமூகப் பங்கேற்பின் வரம்புகள் அங்கீகரிக்கப்படும் போதுதான் அது மதிப்புமிக்கதாகிறது. இதே கொள்கை குடும்பத்திற்கும் பொருந்தும். மனநலப் பராமரிப்பில் குடும்ப ஈடுபாடு விலைமதிப்பற்றதாக இருக்கக்கூடும். குறிப்பாக சிகிச்சை, பராமரிப்பு, மருந்து மேலாண்மை, வாழ்வாதாரம், சமூக மீளிணைப்பு ஆகியவற்றில் குடும்பங்கள் முக்கிய பங்கு வகிக்கும் சூழல்களில் இது மிகவும் அவசியம். ஆனால், ‘குடும்ப ஆதரவு’ என்பது, நிறுவனங்களிடமிருந்து ஊதியம் பெறாத பராமரிப்பாளர்களுக்குப் பொறுப்பை மாற்றுவதற்கான ஒரு நயமான சொல்லாக மாறிவிடக்கூடாது. குடும்ப அடிப்படையிலான தலையீடுகள், பராமரிப்பாளர்களுக்கே என்ன தேவை என்று கேட்க வேண்டும். எனவே, கொள்கையானது வகைப்படுத்தப்பட்ட பாதிப்புநிலையைக் கடந்து, உறவுமுறை மதிப்பீட்டை நோக்கி நகர வேண்டும். சமூக அளவிலான தலையீடுகளும் இதே கொள்கையைச் சுற்றியே ஒழுங்கமைக்கப்பட வேண்டும். தீர்க்கப்படாத வரலாற்றுப் புகார்களைக் கொண்ட குழுக்களிடையே செயற்கையாக நல்லிணக்கத்தை உருவாக்குவதே இதன் நோக்கமாக இருக்கக்கூடாது. திட்டங்கள், நடைமுறை சகவாழ்வு, பங்கேற்பு, அங்கீகாரத்தை அனுமதிக்கும் உறவுகளை வலுப்படுத்த வேண்டும். ஆனால், சமூகத் தலையீடுகள் அதிகாரத்தின் மீது கவனம் செலுத்த வேண்டும். ஒரு திட்டம் சமூக ஒற்றுமையை வலுப்படுத்தும் அதே நேரத்தில், உள்ளூர் படிநிலையையும் வலுப்படுத்தக்கூடும். இதனால்தான் ‘சமூக அடிப்படையிலான’ என்பதைத் தானாகவே முற்போக்கானதாகக் கருத முடியாது. குடும்பம் இவை அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் அனுபவிக்கிறது. எனவே, ஒரு சீரமைப்புக்கான கட்டமைப்பு என்பது, நிறுவன ஆணைகளைச் சுற்றி மட்டுமல்லாமல், மக்களின் வாழ்க்கையைச் சுற்றியும் ஒருங்கிணைப்பைக் கோருகிறது.
இதற்கு ஒரேயொரு பிரம்மாண்டமான ஒருங்கிணைந்த திட்டம் அவசியமாகத் தேவைப்படாது. அத்தகைய திட்டங்கள் நிர்வாக ரீதியாகக் கையாள முடியாதவையாக ஆகிவிடக்கூடும். தேவைப்படுவது, திறம்படப் பரிந்துரைப்பதும் ஒருங்கிணைப்பதுமே ஆகும். ஒரு மனநலப் பணியாளர், காணாமல் போதல் அல்லது நிலம் தொடர்பான சட்ட உதவியை ஒரு வாடிக்கையாளர் எங்கே நாடலாம் என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும். ஒரு மகளிர் அமைப்பு, கடுமையான மனச்சோர்வு உள்ள ஒருவரை எவ்வாறு பரிந்துரைப்பது என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும். ஒரு வாழ்வாதாரத் திட்டம், கடன் மற்றும் குடும்பச் சண்டைகள் எப்போது பாதுகாப்பு தொடர்பான கவலைகளை உருவாக்குகின்றன என்பதை அடையாளம் காண வேண்டும். ஒரு பள்ளி, சிறப்பு மனநல ஆதரவை எவ்வாறு அணுகுவது என்பதை அறிந்திருக்க வேண்டும். ஒருங்கிணைப்பு என்பது அதிகாரத்துவ இணைப்பு மூலம் அல்லாமல், வழிமுறைகள் மூலமாகவே நிகழ வேண்டும். இந்தக் கொள்கை சர்வதேச நன்கொடையாளர்களுக்கும் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது. நிதிக் கட்டமைப்புகள் பெரும்பாலும் அளவிடக்கூடிய, காலவரையறைக்குட்பட்ட விளைவுகளுக்கு ஆதரவளிக்கின்றன. உளவியல் ரீதியான மீட்சியும் உறவுமுறைச் சீரமைப்பும் குறுகிய காலத் திட்டச் சுழற்சிகளுக்குள் அரிதாகவே நேர்த்தியாகப் பொருந்துகின்றன. நம்பிக்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பப் பல ஆண்டுகள் ஆகலாம். காணாமல் போதல் தீர்க்கப்படாமலேயே இருக்கலாம். சமூக அமைப்புகளுக்குத் தொடர்ச்சி தேவைப்படுகிறது. மனநல அமைப்புகளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படும் முன்னோட்டத் திட்டங்களை விட, நீடித்த பொது முதலீடு தேவைப்படுகிறது.
இங்குதான் அளவீடு அரசியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அளவிடக்கூடிய குணமடைதலை நிரூபிக்க வேண்டிய அழுத்தம், பரந்த சமூகச் சீரமைப்பிற்கான பதிலீடுகளாக அறிகுறி அளவீடுகளைப் பயன்படுத்த ஊக்குவிக்கக்கூடும். PTSD சிகிச்சையே நோக்கமாக இருந்தால், PTSD மதிப்பெண்களில் ஏற்படும் குறைவு மதிப்புமிக்கதாகும். ஒரு சமூகம் நல்லிணக்கம் அடைந்துவிட்டது என்பதற்கான சான்றாக இதைத் தானாகவே எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. எனவே, ஒரு சீரமைப்புக் கட்டமைப்புக்குத் துறை சார்ந்த குறிகாட்டிகள் தேவைப்படுகின்றன. மருத்துவத் தலையீடுகள், மருத்துவ விளைவுகளை அளவிட வேண்டும். வாழ்வாதாரத் தலையீடுகள், பொருளாதாரப் பாதுகாப்பை அளவிட வேண்டும். உண்மையை நாடும் நிறுவனங்கள், செயல்முறைத் திறன், வழக்குத் தீர்வு, நம்பகத்தன்மை, அணுகல் ஆகியவற்றை அளவிட வேண்டும். சமூகத் திட்டங்கள், பங்கேற்பு, உள்ளடக்கப்படுதல், சமூக உறவுகள், பொருத்தமான இடங்களில் உணரப்பட்ட நம்பிக்கை ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும். தவறு அளவீட்டில் இல்லை. ஒரே ஒரு அளவீடு, மீட்சியின் முழுமையையும் பிரதிபலிக்கிறது என்று பாசாங்கு செய்வதில்தான் தவறு உள்ளது.
சில மாற்றங்களை அளவுரீதியாகப் புரிந்துகொள்வது கடினம் என்பதால், பண்புசார் ஆய்வு இன்றியமையாதவை. ஒரு கணக்கெடுப்பு, நிறுவனங்கள் மீதான நம்பிக்கை அதிகரித்திருப்பதைக் கண்டறியலாம். ஆனால் எந்த நிறுவனங்கள் நம்பப்படுகின்றன, ஏன் நம்பப்படுகின்றன என்பதை நேர்காணல்கள் விளக்க முடியும். ஓர் அறிகுறி அளவுகோல், மனச்சோர்வு குறைவதைக் காட்டலாம், ஆனால் இனவரைவியல், அந்த நபர் தொடர்ந்து ஆழ்ந்த தார்மீகக் காயத்தை அனுபவிப்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு வாழ்வாதாரக் காட்டி, வருமானம் அதிகரித்திருப்பதைக் காட்டலாம், அதே சமயம் குடும்பக் கடனும் பராமரிப்புச் சுமைகளும் கடுமையாகவே இருக்கின்றன. எனவே, பண்புசார் ஆய்வின் நோக்கம், அளவுரீதியான கண்டுபிடிப்புகளுக்கு வண்ணமயமான மேற்கோள்களை வழங்குவது அல்ல; அளவுரீதியான கட்டமைப்புகள் தவறாகக் கருத்தாக்கம் செய்திருக்கக்கூடிய அல்லது முற்றிலுமாகத் தவறவிட்டிருக்கக்கூடிய அனுபவத்தின் பரிமாணங்களைக் கண்டறிவதே அதன் நோக்கமாகும்.
இலங்கையில் நீண்டகால இனவரைவியல் ஆய்வு குறிப்பாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருப்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம். போருக்குப் பிந்தைய காலத்தை, மீண்டும் மீண்டும் எடுக்கப்படும் புகைப்படங்கள் மூலம் மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. உறவுகள் மாறுகின்றன. ஒரு குழந்தை வளர்ந்து பெரியவராகிறது. ஒரு விதவை சமூகத் தலைவராகிறார். ஒரு முன்னாள் போராளி ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்குகிறார். இடம்பெயர்ந்த ஒரு குடும்பம் திரும்புகிறது. ஓர் அரசியல் நிர்வாகம் மாறுகிறது. ஒரு போராட்ட இயக்கம் உருவாகிறது. ஒரு நிறுவனம் நம்பகத்தன்மையைப் பெறுகிறது அல்லது இழக்கிறது. எனவே, நீண்டகால ஆய்வு, உறவுச் சீரமைப்பின் பாதைகளை ஆராய முடியும். மக்கள் மீண்டுவிட்டார்களா என்று கேட்பதை விட, இது வழிமுறை ரீதியாக மிகவும் பயனுள்ளது. மீட்சி என்பது ஒரு நிலை அல்ல. அது உறவுகளின் மாறிவரும் ஒரு கட்டமைப்பு.
இங்கு முன்மொழியப்படும் கட்டமைப்பானது, அவற்றை ஓர் இறுக்கமான படிநிலையாக மாற்றாமல், பல ஊடாடும் நிலைகளில் இயங்குவதாகக் கற்பனை செய்யப்படலாம். மருத்துவச் சேவைகள் கடுமையான உளவியல், மனநலப் பாதிப்புகளைக் கையாளுகின்றன. குடும்பங்கள் பராமரிப்பை வழங்குகின்றன, அவற்றுக்குப் பொருளாதார மற்றும் சமூக ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. சமூகங்கள் அங்கீகாரம், பரஸ்பரப் பரிமாற்றம், சொந்தம் என்ற உணர்வுக்கான வலைப்பின்னல்களை வழங்குகின்றன. அதே நேரத்தில் புறக்கணிப்பிற்கு எதிரான பாதுகாப்புகளையும் கோருகின்றன. நிறுவனங்கள் சேவைகள், உரிமைகள், தகவல்கள், அங்கீகாரத்தை வழங்குகின்றன. சிகிச்சையிடம் நெறிமுறையின்படி ஒப்படைக்க முடியாத கேள்விகளை அரசியல் செயல்முறைகள் கையாளுகின்றன. மக்கள் வாழக்கூடிய வாழ்க்கையை உருவாக்க முடியுமா என்பதைப் பொருள், பிராந்திய நிலைமைகள் தீர்மானிக்கின்றன.
உண்மையான உறவுமுறை சார்ந்த ஒரு போருக்குப் பிந்தைய கொள்கையானது, என்னென்ன சேவைகள் இருக்கின்றன என்பதை மட்டும் கேட்காமல், ஒரு நபர் மீண்டும் மீண்டும் புதிதாகத் தொடங்காமல் அவற்றுக்கிடையே நகர முடியுமா என்பதையும் கேட்கும். காணாமல் போன உறவினர் குறித்து உதவி நாடும் ஒருவர், ஒவ்வொரு நிறுவனத்தின் வாசலிலும் வெவ்வேறு நிர்வாகப் பொறுப்பாளராக மாற வேண்டிய அவசியம் இருக்கக்கூடாது. ஓர் அலுவலகத்தில் மன உளைச்சலால் பாதிக்கப்பட்டவர், மற்றொன்றில் பயனாளி, வேறொரு இடத்தில் நில உரிமை கோருபவர், மற்றொரு திட்டத்திற்காகப் பெண் தலைமையிலான குடும்பம், வேறொரு நிறுவனத்தின் முன் அரசியல் புகாரளித்தவர் என மாற வேண்டிய அவசியம் இருக்கக்கூடாது. இது, வெற்றி எவ்வாறு கற்பனை செய்யப்பட வேண்டும் என்பதையும் மாற்றுகிறது. பல தசாப்தங்களாக அரசியல் வன்முறையை அனுபவித்த ஒரு சமூகத்திலிருந்து அனைத்துத் துயரங்களையும் அகற்றுவது வெற்றியாக இருக்க முடியாது. துயரம் நீடிக்கும் என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சில கருத்து வேறுபாடுகள் நீடிக்கும். சிலர் தொடர்ந்து மனநல நோயால் பாதிக்கப்படுவார்கள். சில வரலாற்றுக் கேள்விகள் அரசியல் ரீதியாக விவாதிக்கப்படலாம். தவிர்க்கக்கூடிய துன்பத்தைக் குறைப்பதே மிகவும் நம்பகமான நோக்கமாகும். தவிர்க்கக்கூடிய துன்பத்தில், சிகிச்சை கிடைக்கும் இடங்களில் சிகிச்சையளிக்கப்படாத மனநல நோயும் அடங்கும். தேவையற்ற முறையில் நிச்சயமற்ற தன்மையை உருவாக்கும் நிறுவன நடைமுறைகளும் இதில் அடங்கும். புறக்கணிப்பால் உருவாக்கப்படும் தடுக்கக்கூடிய பொருளாதார உறுதியற்ற தன்மையும் இதில் அடங்கும். மறு ஒருங்கிணைப்பைத் தடுக்கும் களங்கமும் இதில் அடங்கும். தீர்க்கப்படக்கூடிய நிலம், வாழ்வாதாரத்திற்கான தடைகளும் இதில் அடங்கும். அணுகக்கூடிய சேவைகள் இல்லாத நிலையும் இதில் அடங்கும்.
நினைவுகூரவும், துக்கிக்கவும், பங்கேற்கவும், தகவல்களைத் தேடவும் உள்ள முறையான வாய்ப்புகளை மறுப்பதும் இதில் அடங்கும். இந்தக் கருத்தாக்கம் வேண்டுமென்றே அடக்கமாக இருந்தாலும், அரசியல் ரீதியாகக் கடுமையானதாக உள்ளது. இது முழுமையான குணமடைதல் என்ற கற்பனையை மறுக்கிறது. அதே சமயம் நிறுவனங்களால் இன்னும் கணிசமான மாற்றங்களை ஏற்படுத்த முடியும் என்றும் வலியுறுத்துகிறது. அதே நேரத்தில், மருத்துவ உளவியலை வெறும் அரசியல்மயமற்றதாக்கும் ஒரு கருவியாகக் கருதும் தலைகீழ் கற்பனாவாதத்தை விமர்சன ஆய்வு தவிர்க்க வேண்டும். கடுமையான மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குத் திறமையான கவனிப்பு தேவை. PTSDயிலிருந்து மீண்டவர்கள் பயனுள்ள சிகிச்சையைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்கள். மனச்சோர்வுக்குச் சிகிச்சையளிக்காமல் விடுவதால் அது அரசியல் ரீதியாக முற்போக்கானதாகிவிடாது. தற்கொலை எண்ணம் கொண்ட மன உளைச்சல் கட்டமைப்பு மாற்றத்திற்காகக் காத்திருக்க முடியாது. சிகிச்சையே துன்பத்தின் அர்த்தத்தை முழுமையாக நீக்கிவிடுகிறது என்று பாசாங்கு செய்யாமல், சிகிச்சையை வழங்குவதே சவாலாகும். இதுவே உறவுசார் அதிர்ச்சியின் மைய நடைமுறைப் பயன்பாடாகும். ஒன்றால் மற்ற அனைத்தின் வேலையையும் செய்ய முடியாது. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய ஒரு தீவிரமான மனநல உத்தியானது, உளவியலால் என்ன செய்ய முடியும் என்பதையும், உளவியல் எதற்கு மாற்றாக இருக்க மறுக்க வேண்டும் என்பதையும் அறிந்திருக்க வேண்டும்.
இந்தப் பங்களிப்பு, சர்வதேச மனநல மருத்துவத்திற்கு எதிரான ஒரு மாற்று ‘இலங்கை உளவியலாக’ இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அத்தகைய ஒரு திட்டம், அது கடக்க முற்படும் இருமையை மீண்டும் உருவாக்கும். வலிமையான பங்களிப்பு என்பது அறிவாராய்ச்சிப் பன்மைவாதமே. மருத்துவ அறிவு பொருத்தமான இடங்களில் மருத்துவ அறிவும், பொருளும் உறவும் மையமாக இருக்கும் இடங்களில் மானிடவியல் விளக்கமும், நிறுவனங்களும் சமத்துவமின்மையும் முக்கியத்துவம் பெறும் இடங்களில் சமூகவியல் பகுப்பாய்வும், நிலப்பரப்பும் இடப்பெயர்ச்சியும் அனுபவத்தை வடிவமைக்கும் இடங்களில் புவியியல் பகுப்பாய்வும், தற்போதைய துன்பத்தை அரசியல் பாதைகளிலிருந்து பிரிக்க முடியாத இடங்களில் வரலாற்றுப் பகுப்பாய்வும், வாழ்ந்த அனுபவம் தொழில்முறைப் பிரிவுகளைத் தாண்டும் இடங்களில் சமூக அறிவும் அவசியம். காணாமல் போன மகனைத் தேடும் ஒரு பெண், திங்கட்கிழமை உளவியலிலும், செவ்வாய்க்கிழமை பொருளாதாரத்திலும், புதன்கிழமை அரசியலிலும், வியாழக்கிழமை மானிடவியலிலும் தனித்தனியாக வாழ்வதில்லை. அவளது அனுபவம் இந்த எல்லைகளைக் கடந்து செல்கிறது. இந்த பன்மைத்துவச் சவாலை விளங்கினால், இதனால்தான் ஒரு சீரமைப்புக் கட்டமைப்பு அவசியமாகிறது என்பதை விளங்குவதில் சிரமங்கள் இரா.
போருக்குப் பிந்தைய மீட்சி என்பது பல நிறுவனங்கள், உறவுகள் வழியாக நிகழ்கிறது என்பதை அது ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆனால் அவற்றை ஒரே திட்டத்திற்குள் சுருக்கிவிட முடியும் என்று கருதுவதில்லை. உளவியல் ஏகாதிபத்தியத்தை மறுக்கும் அதே வேளையில், உளவியல் சிகிச்சை கடுமையாக இருக்க அது அனுமதிக்கிறது. மீள்திறனைக் கைவிடுதலாக மாற்றுவதை மறுக்கும் அதே வேளையில், சமூகத்தின் திறனை அது அங்கீகரிக்கிறது. மன்னிப்பைக் கட்டாயமாக்குவதை மறுக்கும் அதே வேளையில், நல்லிணக்கத்தை அது மதிக்கிறது. இது பொருளாதார மீட்சியின் முக்கியத்துவத்தை அங்கீகரிக்கும் அதே வேளையில், வளர்ச்சியை நீதியுடன் சமன்படுத்துவதை மறுக்கிறது. மிக முக்கியமாக, போருக்குப் பிறகு வாழும் மக்களிடம் கேட்கப்படும் கேள்வியை இது மாற்றுகிறது. ‘நீங்கள் எந்தளவு மன அதிர்ச்சிக்கு ஆளாகியுள்ளீர்கள்?’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்பதற்குப் பதிலாக, கொள்கைகளும் ஆராய்ச்சிகளும் பின்வருமாறு கேட்கலாம்: எது சேதமடைந்துள்ளது? அந்தச் சேதத்தை எது தொடர்ந்து நிலைநிறுத்துகிறது? எது தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது? ஏற்கனவே வாழ்க்கையை சாத்தியமாக்கும் வளங்கள் யாவை? எந்த உறவுகளுக்கு ஆதரவு தேவை, எந்த நிறுவனங்கள் மாற வேண்டும், உண்மையில் என்னென்ன வகையான சீரமைப்புகள் சாத்தியம்? இந்தக் கேள்விகள் ஒரு நோயறிதல் மதிப்பெண்ணின் எளிமையை உருவாக்குவதில்லை. அவை மிகவும் கடினமானதும், அதே சமயம் மிகவும் பயனுள்ளதுமான ஒன்றை உருவாக்குகின்றன. துன்பத்தை வாழ்ந்துதான் ஆக வேண்டிய ஓர் உலகின் விவரணம் அது.
நிறைவுக் குறிப்புகள்
இந்தக் கட்டுரை ஓர் எளிய ஆனால் முக்கியமான சிக்கலுடன் தொடங்கியது. போரினால் ஏற்படும் துன்பம் முதன்மையாக உளவியல் நோயறிதலின் மூலம் அறியப்படும்போது என்ன நடக்கிறது? முந்தைய பிரிவுகளில் உருவாக்கப்பட்ட பதில், நோயறிதல் தேவையற்றது என்பதோ, அல்லது PTSD மற்றும் அது தொடர்பான மருத்துவப் பிரிவுகள் உண்மையான மன உளைச்சல்களை அடையாளம் காணத் தவறுகின்றன என்பதோ அல்ல. மாறாக, போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் ஒரு பரந்த கோட்பாட்டிற்குப் பதிலாக உளவியல் நோயறிதல் பயன்படுத்தப்படும்போது அது போதுமானதாக இல்லாமல் போகிறது என்பதே மைய வாதமாக உள்ளது. போர் மனங்களை மட்டும் காயப்படுத்துவதில்லை. அது உறவுகள், குடும்பங்கள், நிறுவனங்கள், தார்மீகக் கடமைகள், வாழ்வாதாரங்கள், நிலப்பரப்புகள், அரசியல் அடையாளங்கள், நினைவுகள், எதிர்கால எதிர்பார்ப்புகளை மறுசீரமைக்கிறது. உளவியல் ரீதியாகத் துன்பப்படுபவர், இந்த உருமாற்றப்பட்ட உலகங்களுக்குள்ளேயே அவ்வாறு துன்பப்படுகிறார். எனவே, போருக்குப் பிந்தைய மன அதிர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள, கடுமையான உளவியல் துன்பத்திற்கு சிகிச்சையளிக்க இன்றியமையாததாக இருக்கும் மருத்துவ அறிவைக் கைவிடாமல், மருத்துவமனைக்கு அப்பால் துன்பத்தைப் பின்தொடர வேண்டும்.
இந்தச் சிக்கலைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்வதற்காக, இந்தக் கட்டுரை முழுவதும் உறவுசார் அதிர்ச்சி என்ற கருத்து முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டது. உறவுசார் அதிர்ச்சி என்பது, சீர்குலைந்த உறவுகள் மூலம் உருவாக்கப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்படும் அரசியல் வன்முறையின் நீடித்த உளவியல், தார்மீக, சமூக, பொருள்சார், நிறுவன, இடஞ்சார்ந்த, குறியீட்டு விளைவுகளைக் குறிக்கிறது. இது ஒரு புதிய மனநலக் கோளாறை அடையாளம் காணவில்லை. போருக்குப் பிறகான அனைத்துத் துன்பங்களையும் மன அதிர்ச்சி என்று விவரிக்க வேண்டும் என்றும் இது கூறவில்லை. இதன் நோக்கம் பகுப்பாய்வு சார்ந்தது. துறைசார், கொள்கைக் கட்டமைப்புகள் வழக்கமாகப் பிரிக்கும் போருக்குப் பிந்தைய வாழ்வின் பரிமாணங்களை மீண்டும் இணைப்பதே இதன் நோக்கம்.
இங்கு உருவாக்கப்பட்ட கோட்பாட்டு நிலைப்பாடு, மருத்துவத்திற்கு எதிரானதாக இல்லாமல் இருப்பதோடு வேண்டுமென்றே சுருக்கவாதத்திற்கு எதிரானதாக உள்ளது. மனநல மருத்துவம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் காண்கிறது. மானிடவியல் வேறொன்றைக் காண்கிறது. உளவியல், சமூகவியல், அரசியல் கோட்பாடு, வரலாறு, புவியியல் மற்றும் உள்ளூர் அறிவு ஆகியவை ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு பரிமாணங்களை ஒளிரச் செய்கின்றன. துன்பத்தின் உண்மை எந்தத் துறைக்குச் சொந்தமானது என்பதைக் கண்டறிவது இதன் பணி அல்ல. துறைகளுக்கு இடையேயான எல்லைகள், ஒரு நபரைச் சுற்றியுள்ள எல்லைகளாக மாறுவதைத் தடுப்பதே இதன் பணி. அரசியல் சீர்திருத்தம் மெதுவாக இருந்தாலும், PTSD உள்ள ஒரு நபர் பயனுள்ள சிகிச்சைக்குத் தகுதியானவர். காணாமல் போனவரின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் மனநல அறிகுறிகளைக் காட்டாவிட்டாலும், அந்தக் குடும்பம் நம்பகமான விசாரணைக்குத் தகுதியானது. இடம்பெயர்ந்த ஒரு குடும்பம், மன அதிர்ச்சியை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமின்றி நில நீதிக்குத் தகுதியானது. ஒரு முன்னாள் போராளி, தேவைப்படும் இடங்களில் மனநல ஆதரவுக்கும், ஒரு மோதல் அடையாளத்திற்குள் நிரந்தரமாகச் சிறைப்படுத்தாத சமூக மறு ஒருங்கிணைப்புக்கும் தகுதியானவர். ஒரு விதவை, வரம்பற்ற பராமரிப்புச் சுமைகளைச் சுமக்க வேண்டிய அவசியமின்றி, தனது செயலுக்கான அங்கீகாரத்திற்குத் தகுதியானவர். இந்தக் கோட்பாடுகள், உளவியல் நிலையை அரசியல் உரிமைக்கான ஒரு நிபந்தனையாக மாறுவதைத் தடுக்கின்றன. மேலும், தங்களை முதன்மையாக மன அதிர்ச்சிக்கு உள்ளானவர்களாகக் கருதாத மக்களின் கண்ணியத்தையும் அவை பாதுகாக்கின்றன.
இந்தக் கருத்து முக்கியமானது, ஏனெனில் மனக்காயம் என்பது கருணையின் மூலம் திணிக்கப்படும் ஓர் அடையாளமாக மாறக்கூடும். மனிதாபிமான மற்றும் கல்விசார் உரையாடல்கள், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களை மனக்காயமடைந்தவர்கள், பாதிக்கப்படக்கூடியவர்கள், மீண்டு எழக்கூடியவர்கள் அல்லது மீண்டு வருபவர்கள் என மீண்டும் மீண்டும் சித்தரிக்கக்கூடும். இந்த வகைப்பாடுகள் வளங்களைத் திரட்டுவதற்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம், ஆனால் அவை மனித அடையாளத்தையும் சுருக்கிவிடுகின்றன. மக்கள் தாங்கள் தப்பிப் பிழைத்த வன்முறையின் முன்மாதிரிகளாக மாறிவிடுகிறார்கள்.
காணாமல் போன மகனைத் தேடும் பெண், ஒரு விவசாயியாக, ஆசிரியராக, அரசியல் அமைப்பாளராக, அண்டை வீட்டுக்காரராக, பாட்டியாக, வாக்காளராக, குறிப்பிட்ட தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளை ரசிக்கும் நபராகவும் இருக்கலாம். முன்னாள் போராளி என்பவர் வெறும் முன்னாள் போராளி மட்டுமல்ல. போர் விதவை என்பவர் வெறும் விதவை மட்டுமல்ல. 2009க்குப் பிறகு பிறந்த குழந்தைகள் வெறும் மனக்காயத்தின் இரண்டாம் தலைமுறையினர் அல்ல. மனக்காயத்தை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்வதற்கு, ஒரு வாழ்க்கையின் முழுமையான விளக்கமாக மனக்காயத்தை ஆக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
உண்மையில், போருக்குப் பிந்தைய ஆய்வுகளின் நெறிமுறைக் கடமைகளில் ஒன்று, எப்போது எதையும் போரின் ஒற்றைப் பரிமாணத்தின் மூலம் விளக்கக்கூடாது என்பதை அறிவதாகும். உறவுசார் கட்டமைப்புக்கு, பின்னோக்கிய பண்புக்கூறுகளை விட வரலாற்று நிரூபணம் தேவைப்படுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையை உறவுரீதியாக மனக்காயமடைந்ததாக வகைப்படுத்துவது இறுதி நோக்கம் அல்ல. உளவியல் துன்பத்தைப் பகுப்பாய்வு செய்யும்போது, உறவுமுறை சார்ந்த கேள்விகளைத் தவிர்க்க முடியாததாக மாற்றுவதே இதன் நோக்கமாகும். இந்தக் கேள்விகள், மீட்சியின் முழுப் பொறுப்பையும் பாதிக்கப்பட்டவர் மீது சுமத்த மறுப்பதால், இவை ஆராய்ச்சிக்கான கேள்விகளையும் தலையீட்டிற்கான ஒரு மாறுபட்ட நெறிமுறையையும் உருவாக்குகின்றன.
அதிர்ச்சி குறித்த வழக்கமான சொற்களஞ்சியம், சில சமயங்களில், அந்த நிகழ்வு தனிநபருக்கு நேர்ந்தது என்றும், அதன் விளைவாக மீட்சி அந்தத் தனிநபருக்குள்ளேயே நிகழ வேண்டும் என்றும் குறிப்பிடக்கூடும். உறவுமுறை சார்ந்த அதிர்ச்சி அந்த தார்மீகச் சமன்பாட்டை மாற்றுகிறது. நிறுவனங்கள், அரசியல் கட்டமைப்புகள், குடும்பங்கள், சமூகங்கள், பொருள்சார் நிலைமைகள் ஆகியவை துன்பத்தை உருவாக்குவதிலோ அல்லது நிலைநிறுத்துவதிலோ பங்குபெற்றால், அதைச் சரிசெய்வதற்கான பொறுப்பும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், தங்களைக் காயப்படுத்திய முழு உலகத்தையும் சரிசெய்வதற்குப் பாதிக்கப்பட்டவர் பொறுப்பல்ல. அதிர்ச்சியை மருத்துவமனைக்கு அப்பால் கொண்டு செல்வதன் மிக முக்கியமான அரசியல் தாக்கமாக அந்த வேறுபாடு இருக்கலாம். ஒரு மருத்துவமனை தன்னால் மிகச் சிறப்பாகச் செய்யக்கூடியதைச் செய்ய இது அனுமதிக்கிறது. அதாவது, கடுமையான உளவியல் துன்பத்தின்போது மக்களுக்கு நோயறிதல், சிகிச்சை அளித்தல், ஆதரவளித்தல், பாதுகாத்தல், துணையாக இருத்தல். ஆனால், நீதி, ஆளுகை, சமூகப் பாதுகாப்பு அல்லது அரசியல் அங்கீகாரம் ஆகியவற்றில் ஏற்படும் தோல்விகளுக்கு ஈடு செய்யுமாறு மருத்துவ நடைமுறையைக் கேட்பதை இது மறுக்கிறது. அதேபோல், அந்தத் தோல்விகள் மீள்திறன் என்ற வார்த்தைக்குப் பின்னால் மறைந்துகொள்வதையும் இது அனுமதிக்க மறுக்கிறது.
போருக்குப் பிந்தைய உளவியலானது, ஓரளவிற்குத் தனது சொந்த எல்லைகளை அங்கீகரிக்கும் திறனைக் கொண்டே மதிப்பிடப்பட வேண்டும். மேலும், ஒருபோதும் சீர்கேடுகளாக மறுவிவரிக்கப்படக் கூடாத அநீதிகளும் உள்ளன. அப்படியானால், போருக்குப் பிந்தைய காலம் என்ற வகை, போரின் விளைவுகளின் முடிவாக அல்லாமல், அந்த விளைவுகள் மறுசீரமைக்கப்படும் களமாகவே அர்த்தமுள்ளதாகிறது. இதனால்தான் இந்தக் கட்டுரை ‘பிறகு’ என்ற பிரச்சினைக்கு மீண்டும் மீண்டும் திரும்பியுள்ளது. பிறகு என்பது அப்பால் என்று அவசியமாகப் பொருள்படுவதில்லை. கடந்த காலம் மக்கள் அதை நினைவில் வைத்திருப்பதால் மட்டுமல்ல, அது மாற்றியமைத்த சில உறவுகள் நிகழ்காலத்தைத் தொடர்ந்து ஒழுங்கமைப்பதாலும் நிலைத்திருக்கிறது. ஆயினும், இந்த முடிவை அவநம்பிக்கையாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது. போர் உறவுரீதியாக நிலைத்திருக்கிறது என்று சொல்வது, சமூகங்கள் வன்முறையால் நிரந்தரமாகச் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுள்ளன என்று கூறுவதல்ல. உறவுகள் மாறுகின்றன. நிறுவனங்கள் அதிக நம்பகத்தன்மை கொண்டவையாக மாறக்கூடும். குழந்தைகள் தாங்கள் பெற்ற வரலாறுகளை மறுவிளக்கம் செய்கிறார்கள். குடும்பங்கள் புதிய ஏற்பாடுகளை உருவாக்குகின்றன. சமூகங்கள் புதிய அமைப்புகளைக் கட்டமைக்கின்றன. மக்கள் புதிய அடையாளங்களைப் பெறுகிறார்கள். இடங்கள் மீண்டும் கட்டப்படுகின்றன. அரசியல் நிலைமைகள் மாறுகின்றன. மருத்துவச் சிகிச்சை பலனளிக்கிறது. சடங்குகள் துக்கத்தை மாற்றியமைக்கின்றன. பொருளாதார வாய்ப்புகள் விரிவடைகின்றன. நம்பிக்கை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முறையில் திரும்பக்கூடும். மாற்றத்திற்கான சாத்தியக்கூறு இருப்பதால்தான் உறவுமுறைப் பகுப்பாய்வு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. துன்பம் என்பது முற்றிலும் மாற்ற முடியாத கடந்த காலத்தில் அமைந்திருந்தால், தனிநபர்கள் நினைவுகளுக்கு ஏற்ப தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்ள உதவுவதைத் தவிர வேறு எதையும் செய்ய இயலாது. துன்பம் தற்போதைய உறவுகள் மூலம் ஓரளவு நீடித்தால், அந்த உறவுகளை மாற்றுவது உளவியல் வாழ்க்கையை மாற்றும். இதுவே உறவுமுறைச் சீரமைப்புக் கோட்பாட்டிற்கான அடிப்படையாகும்.
உறவுமுறைச் சீரமைப்பு என்பது போருக்கு முன்பு இருந்த உலகத்தை மீட்டெடுப்பது என்று பொருளல்ல. திரும்புவதற்கு அப்படி ஓர் உலகம் இல்லாமலும் இருக்கலாம். போருக்கு முந்தைய சமூக அமைப்பே மிகவும் அநீதியானதாக இருந்திருக்கலாம். சீரமைப்பு என்பது கண்ணியம், கவனிப்பு, செயல் திறன், சொந்தம், கருத்து வேறுபாடு, நினைவகம், எதிர்காலத்தை உருவாக்குதல் ஆகியவற்றைத் தக்கவைக்கப் போதுமான சாத்தியமான உறவுகளைக் கட்டமைப்பதாகும். இத்தகைய அணுகுமுறை, ஒரு நோயறிதல் மாதிரியை விட தவிர்க்க முடியாமல் நேர்த்தியற்றது. ஒரு சமூகம் குணமடைந்துவிட்டது என்பதை நிரூபிக்கக்கூடிய ஒற்றைக் குறியீட்டை இது வழங்குவதில்லை. ஆனால், போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள் நேர்த்தியானவை அல்ல. அவற்றின் முரண்பாடுகள், நீக்கப்பட வேண்டிய கோட்பாட்டின் தோல்விகள் அல்ல. மாறாக, கோட்பாடு விளக்க வேண்டியவற்றின் ஒரு பகுதி.
உறவுமுறை சார்ந்த மனக்காயத்தின் பங்களிப்பு வேண்டுமென்றே குறைவாகவே உள்ளது. அது, உளவியலைத் தனது மருத்துவத் துல்லியத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல், அதன் பார்வைக் கோணத்தை விரிவுபடுத்தக் கோருகிறது. அது, மனநலத் துன்பத்தை ஒரு கலாசாரக் கட்டமைப்பாகச் சுருக்காமல், அதைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளுமாறு மானிடவியலைக் கோருகிறது. அது, நீதியைச் சிகிச்சையாக மாற்றாமல், நிறுவனச் செயல்முறைகளின் உளவியல் விளைவுகளை அங்கீகரிக்குமாறு நிலைமாறுகால நீதி ஆய்வுகளைக் கோருகிறது. அது, பொருளாதார வளர்ச்சி தானாகவே நல்லிணக்கத்தை உருவாக்குகிறது என்று கூறாமல், பொருள்சார் பாதுகாப்பின் உளவியல் முக்கியத்துவத்தை அங்கீகரிக்குமாறு வளர்ச்சி நடைமுறைகளைக் கோருகிறது. கண்டனத்தைத் தாண்டி, உலகளாவியதாக மாறாமல் பயணிக்கக்கூடிய கருத்துகளைக் கட்டமைக்கும் கடினமான பணியை நோக்கி நகருமாறு கொலனித்துவ நீக்க ஆய்வுகளைக் கோருகிறது. இலங்கையின் நிகழ்வு, போருக்குப் பிந்தைய உளவியலுக்கு ஓர் உலகளாவிய தீர்வை வழங்கவில்லை. ஆன்மா எங்கே முடிகிறது என்பதை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு அது நம்மைக் கேட்கிறது.
காணாமல் போன ஒருவரின் இல்லாமை ஒரு குடும்பத்தை மறுசீரமைக்குமானால், ஒரு நிறுவனம் நிச்சயமற்ற தன்மையைத் தாங்க முடியுமானால், கடன் இடப்பெயர்வின் பொருளாதாரப் பின்வாழ்வைப் பாதுகாக்க முடியுமானால், நிலம் நினைவுகளைச் சுமக்க முடியுமானால், சடங்குகள் துக்கத்தை மாற்ற முடியுமானால், அரசியல் அங்கீகாரம் அவமானத்தை மாற்ற முடியுமானால், சமூகத் தனிமை அதிர்ச்சிகரமான நினைவுகளைத் தீவிரப்படுத்த முடியுமானால், மற்றவர்களுடனான உறவுகள் மூலமாக மட்டுமே ஒரு எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்ய முடியுமானால், அப்போது உளவியல் வாழ்வு தனிநபருக்குள் மட்டுமே அடங்கியிருக்க முடியாது. இறுதியில், மன அதிர்ச்சியை மருத்துவமனைக்கு அப்பால் கொண்டு செல்வது என்பது இதுதான். அது, கட்டமைப்புகள், சமூகங்கள் அல்லது அரசியல் பகுப்பாய்வுகளுக்காக, துன்பப்படும் நபரைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுவதைக் குறிக்காது. மாறாக, அந்த நபரை இன்னும் முழுமையாகப் பார்ப்பதையே அது குறிக்கிறது. அதாவது, பிற மனிதர்கள், நிறுவனங்கள், இடங்கள், வரலாறுகள், தார்மீகக் கடமைகள், எதிர்காலங்களுடனான உறவுகளின் மூலம் ஒருவரின் உளவியல் வாழ்க்கை உருவாகிறது என்பதைப் பார்ப்பதாகும். இந்த உறவுலகில், மருத்துவமனை அந்த நபரை ஒரு முக்கியமான புள்ளியில் சந்திக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய ஆய்வுப் பணியானது, அதன் மீதமுள்ள பகுதியைக் காண்பதே.
