மௌனத்தைக் கற்றல்: குழந்தைப்பருவம், குடும்பம், பேச்சின் தார்மீகக் கல்வி
மௌனம் என்பது அரிதாகவே ஓர் உள்ளுணர்வு சார்ந்த எதிர்வினையாகும். அது கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. மொழியைப் போலவே, மௌனமும் கவனித்தல், பின்பற்றுதல், திருத்துதல், சமூக வாழ்வில் மீண்டும் மீண்டும் பங்கேற்பதன் மூலம் பெறப்படுகிறது. சில விஷயங்களை எப்போது பேசாமல் இருக்க வேண்டும், எந்தக் கேள்விகளைப் பொதுவெளியில் கேட்கக்கூடாது, அல்லது கேட்பவர்கள் மற்றும் இடத்தைப் பொறுத்து உரையாடல்கள் எவ்வாறு மாறுகின்றன என்பதை குழந்தைகள் அறிந்தே பிறப்பதில்லை. பேச்சின் தார்மீகக் கல்வி என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒரு செயல்முறையின் மூலம் அவர்கள் படிப்படியாக இந்தப் புரிதல்களைப் பெறுகிறார்கள். இந்தச் செயல்முறையின் வழியாக, குடும்பங்களும் சமூகங்களும் மொழியை மட்டுமல்லாமல், அதன் பயன்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்தும் நெறிமுறைகளையும் அரசியல் நிலைமைகளையும் கடத்துகின்றன. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், இந்தக் கல்வி இலக்கணம் சொற்களஞ்சியத்தைத் தாண்டி விரிவடைகிறது. இது அரசியல் அபாயம் குறித்த நடைமுறை அறிவையும் உள்ளடக்கியது. வெவ்வேறு உரையாடல்கள் வெவ்வேறு இடங்களில் இடம்பெற வேண்டும் என்பதையும்; வார்த்தைகளுக்கு விளைவுகள் உண்டு என்பதையும்; பேசுபவர்களைப் போலவே கேட்பவர்களும் முக்கியமானவர்கள் என்பதையும்; மௌனமே அக்கறை, மரியாதை, விவேகம் மற்றும் உயிர்வாழ்தலை வெளிப்படுத்த முடியும் என்பதையும் குழந்தைகள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இந்தக் கற்றல் அரிதாகவே முறைப்படியானதாக இருக்கும். பெற்றோர்கள் இந்த விதிகளை வெளிப்படையாக விளக்குவதில்லை. மாறாக, அவை அன்றாட ஊடாடல்கள் மூலம் வெளிப்படுகின்றன: குறுக்கிடப்பட்ட உரையாடல்கள், தாழ்ந்த குரல்கள், பரிமாறப்படும் பார்வைகள், குழந்தைகளின் கேள்விகளை நுட்பமாகத் திசைதிருப்புதல் போன்றவை.
இந்தச் செயல்முறையின் மானிடவியல் முக்கியத்துவம் அதன் சாதாரணத்தன்மையில் அடங்கியுள்ளது. அரசியல் நெருக்கடியின் விதிவிலக்கான தருணங்களுக்குள் மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்படாமல், மௌனத்தின் கல்வி என்பது உணவு வேளைகள், குடும்பச் சந்திப்புகள், பேருந்துப் பயணங்கள், இறுதிச் சடங்குகள், பாடசாலை நிகழ்வுகள், கோயில் திருவிழாக்கள், வீட்டில் உள்ள சாதாரண மாலைப் பொழுதுகளின் போதும் நிகழ்கிறது. இத்தகைய தொடர்ச்சியான சந்திப்புகளின் மூலம்தான் குழந்தைகள் பேச்சின் சமூகப் புவியியலைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். கிளிநொச்சிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில், ஒரு பிற்பகலில், ஒரு குடும்பத்தின் மூன்று தலைமுறையினர் இரவு உணவைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தபோது நான் அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தேன். அறுவடை, கனடாவில் பணிபுரியும் உறவினர்கள், மற்றும் வரவிருக்கும் கோயில் திருவிழாவிற்கான ஏற்பாடுகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையே உரையாடல் இயல்பாக நகர்ந்தது. ஒரு கட்டத்தில், சுமார் பதினொரு வயதுடைய இளைய பேரன், தனது மூத்த உறவினர்கள் சிறுவர்களாக இருந்தபோது, குடும்பம் ஏன் ‘வெவ்வேறு இடங்களில்’ வாழ்ந்தது என்று தன் பாட்டியிடம் கேட்டான். அறை திடீரென்று அமைதியானது.
அவனுடைய பாட்டி உடனடியாகப் பதிலளிக்காமல் காய்கறிகளை நறுக்குவதைத் தொடர்ந்தார். அவனுடைய தாய் குழந்தையைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பதற்கு முன், ஒரு கணம் என்னை நோக்கிக் கவனித்தார். “அந்த நாட்களில் நாங்கள் நிறையப் பயணம் செய்தோம்” என்று அவர் மென்மையாகப் பதிலளித்தார். “ஆனால் ஏன்?” என்ற கேள்விக்கு, “அப்போது நிலைமை வேறுவிதமாக இருந்தது” என்றார். அந்தச் சிறுவன் ஒரு முழுமையான விளக்கத்திற்காகக் காத்திருந்தான், ஆனால் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. அடுத்த கணமே, உரையாடல் அடுத்த வாரம் வரவிருந்த அவனது பாடசாலைப் பரீட்சையை நோக்கித் திரும்பியது. பின்னர், குழந்தைகள் வெளியே சென்ற பிறகு, அந்தப் பாட்டி நடந்த உரையாடலைப் பற்றி இவ்வாறு என்னிடம் சொன்னார். “அவர்களுக்குப் போர் நடந்திருந்தது தெரியும். பாடசாலையில் அதைப் பற்றி வேறு விதமாகக் கற்கிறார்கள். ஆனால் எல்லா வயதிலும் எல்லா குழந்தைகளுக்கும் எல்லா கதைகளும் தேவைப்படுவதில்லை”. அவரது பதில், மௌனம் என்பது வரலாற்றை அழிப்பதற்கான முயற்சி அல்ல என்பதை உணர்த்துகிறது. மாறாக, அறிவை எப்போது, எவ்வளவு, யாருடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது குறித்த ஒரு தார்மீக முடிவை அது பிரதிபலிக்கிறது. மௌனம் என்பது காலத்தைச் சார்ந்த ஒரு செயல்பாடாக மாறுகிறது. அது சில உரையாடல்களை முற்றிலுமாக மறுப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றைச் சற்று ஒத்திவைக்கிறது.
களஆய்வின் போது இத்தகைய போக்கு மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டது. தாங்கள் குழந்தைகளை கடந்த காலத்தைப் பற்றி அறிந்துகொள்வதிலிருந்து தடுப்பதாகப் பெற்றோர்கள் கருதவில்லை. மாறாக, குழந்தைகளை படிப்படியாகத் தயார்ப்படுத்துவதைப் பற்றியே அவர்கள் பேசினர். முல்லைத்தீவைச் சேர்ந்த ஒரு தந்தை இவ்வாறு விளக்கினார்:
“அவர்கள் கேள்விகளைக் கேட்டால், அந்தத் தருணத்திற்குத் தேவையான அளவு நாங்கள் பதிலளிக்கிறோம். பிறகு அவர்கள் மீண்டும் கேட்பார்கள். புரிதல் என்பது கொஞ்சம் கொஞ்சமாகவே வருகிறது”. அவரது மனைவி மென்மையாக இடையில் குறுக்கிட்டார். “குழந்தைகள் சொற்களை நீண்ட காலத்திற்குத் தங்கள் மனதில் சுமக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எந்த வார்த்தைகளைச் சொல்கிறோம் என்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும்”.
இந்தக் கூற்று ஆழ்ந்த கவனத்திற்குரியது. மொழி என்பது வெறும் தகவலாக மட்டுமல்லாமல், உணர்வுபூர்வமான, தார்மீக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றாகவும் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது. வார்த்தைகளே பொறுப்புணர்வுடன் கையாளப்பட வேண்டிய விஷயங்களாக மாறுகின்றன. எனவே, பெற்றோர்கள் நினைவுகளின் உள்ளடக்கத்தை மட்டுமல்லாமல், தகவல்களை மொழியின் வாயிலாகப் பகிர்ந்துகொள்ளும் நேரத்தையும் முறைப்படுத்துகிறார்கள்.
வன்முறை என்பது பிரம்மாண்டமான வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்குள் மட்டும் முடங்கிவிடாமல், நெருக்கமான சமூக உறவுகள் வழியாக அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் நுழைகிறது. இலங்கையில், போரின் விளைவுகள் மொழி வழியாகக் கையாளப்படும் முதன்மை இடமாகச் சாதாரணக் குடும்பங்களே அமைகின்றன. பரபரப்பான வெளிப்படுத்தல்களுக்குப் பதிலாக, எதைப் பேசலாம், எதைச் சொல்லாமல் தவிர்க்கலாம் என்பது குறித்த எண்ணற்ற சிறிய முடிவுகளைக் குடும்பங்கள் எடுக்கின்றன. நினைவுகூரும் தருணங்களில் இத்தகைய முடிவுகள் குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. முல்லைத்தீவில், ஒரு பெண் தனது குடும்பத்தினர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே மாதத்தை எவ்வாறு அனுசரிக்கிறார்கள் என்பதை விவரித்தார். “நாங்கள் தேவாலயத்திற்குச் செல்கிறோம். பிரார்த்தனை செய்கிறோம். சில சமயங்களில் உறவினர்களைச் சந்திக்கிறோம். சிறிய குழந்தைகளுக்கு எல்லாவற்றையும் விளக்குவதில்லை. அது ஒரு முக்கியமான நாள் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள்”.
அந்த நிகழ்வின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி குழந்தைகள் கேள்வி எழுப்பினார்களா என்று கேட்டபோது, அவர் புன்னகைத்தார். “வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பே குழந்தைகள் உணர்வுகளைக் கவனித்துவிடுகிறார்கள்”.
இந்த அவதானிப்பு ஒரு முக்கியமான மானிடவியல் நுண்ணறிவை வெளிப்படுத்துகிறது. அரசியல் சார்ந்த புரிதல் அல்லது சமூகமயமாதல் என்பது வெளிப்படையான போதனைகள் மூலம் மட்டுமே நிகழ்வதில்லை. அது சூழல், உணர்வு, சடங்கு, மௌனம் ஆகியவற்றின் மூலமாகவும் நிகழ்கிறது. சில திகதிகள் வித்தியாசமான உணர்வைத் தருவதையும், சில பயணங்கள் அமைதியாக இருப்பதையும், சில பெயர்கள் குறைவாகவே உச்சரிக்கப்படுவதையும் குழந்தைகள் அறிந்துகொள்கிறார்கள். அரசியல் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே, அதன் உணர்வுபூர்வமான பரிமாணங்களை அவர்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். எனவே, மௌனம் என்பது ஆழமானதொரு உறவுசார்ந்த விஷயமாகும். இது தனிப்பட்ட முறையில் அல்லாமல், கூட்டு முயற்சியால் உருவாக்கப்படுகிறது.
யாழ்ப்பாணத்தில் நேர்காணல்களின் போது, ஒரு குடும்ப உறுப்பினர் ஒரு நிகழ்வை விவரிக்கத் தொடங்கி, மற்றொரு உறவினருடன் கண் தொடர்பு கொண்ட பிறகு பேச்சை நிறுத்துவது வழக்கமாக இருந்தது. சில சமயங்களில், அந்த இரண்டாவது நபர், தொடர்ந்து பேச ஊக்குவிக்கும் வகையில் தலையசைப்பார். மற்ற நேரங்களில், மெல்லிய தலையசைப்பு உரையாடலை வேறு திசைக்குத் திருப்பிவிடும். இந்த உரையாடல்கள் அங்கிருந்தவர்களின் கவனத்தை அரிதாகவே ஈர்த்தன. ஏனெனில் அவை சாதாரண குடும்ப உரையாடலின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தன. ஒரு மாலைப்பொழுதில், ஒரு முதியவர் 1980களின் பிற்பகுதியில் தான் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததைப் பற்றி விவரிக்கத் தொடங்கினார். அவரது கதையின் பாதியில், அவரது மகள் அமைதியாக மேசையில் தேநீரை வைத்துவிட்டு, தன் கையைச் சுருக்கமாக அவரது தோளில் வைத்தாள். அவர் உடனடியாகப் பேச்சை மாற்றினார். பின்னர் அம்மகள் தனிப்பட்ட முறையில் விளக்கினாள். “அவர் அந்தக் கதையை பலமுறை சொல்லியிருக்கிறார். அதன்பிறகு அவரால் தூங்க முடியாது”. அவளது தலையீடு தணிக்கை அல்ல. அது ஓர் அக்கறை. எனவே, மௌனம் என்பது அரசியல் அதிகாரத்திற்கு அடிபணிவதைக் காட்டிலும், மற்றொருவரின் நல்வாழ்வுக்கான ஒரு தார்மீக அர்ப்பணிப்பைக் குறிக்கலாம்.
இத்தகைய அவதானிப்புகள், உணர்வுபூர்வமான வாழ்க்கையை கலாசார ரீதியாக குறிப்பிட்ட தார்மீக உலகங்களுக்குள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற லீலா அபு-லுகோத்தின் வலியுறுத்தலை நினைவூட்டுகின்றன. மௌனம் என்பது, வெறும் பயத்திற்குள் சுருக்க முடியாத வழிகளில் பாசம், பாதுகாப்பு மற்றும் மரியாதையை வெளிப்படுத்துகிறது. குழந்தைகளே படிப்படியாக இந்தத் தகவல் தொடர்பு ஒழுங்கில் பங்கேற்பாளர்களாக மாறுகிறார்கள். மட்டக்களப்பில், பல பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், விருந்தினர்கள் வரும்போதெல்லாம் பல குழந்தைப்பருவ உரையாடல்கள் திடீரென முடிந்துவிட்டதை, பெரியவர்களான பிறகே உணர்ந்ததாக நினைவுகூர்ந்தனர். ஒரு மாணவர் நினைவுகூர்ந்து சிரித்தார். “நான் சிறுவயதில் இருந்தபோது, பெரியவர்கள் கதைகளின் பாதியிலேயே சலிப்படைந்துவிடுவார்கள் என்று நினைத்தேன்”. மற்றொருவர் மேலும் கூறினார்: “வீட்டிற்குள் யார் நுழைகிறார்கள் என்பதை அவர்கள் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை நான் பின்னர்தான் புரிந்துகொண்டேன்”. இந்த பின்னோக்கிய அங்கீகாரம், தகவல் தொடர்புத் திறன் காலப்போக்கில் எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதை விளக்குகிறது. குழந்தைகள் ஆரம்பத்தில் வடிவங்களை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் கவனிக்கிறார்கள். இறுதியில், அவர்கள் அந்த வடிவங்களைத் தாங்களாகவே மீண்டும் உருவாக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
ஓர் இளம் பெண், தனது தம்பியைத் திருத்திய தனது முதல் அனுபவத்தை விவரித்தார். பேருந்தில் அவன் சத்தமாக ஏதோ கேட்டான். நான் யோசிக்காமல், “இங்கே வேண்டாம்” என்று அவனிடம் சொன்னேன். பிறகுதான், நான் அச்சு அசலாக என் அம்மாவைப் போலவே பேசினேன் என்பதை உணர்ந்தேன். முறையான போதனையின் மூலம் அல்ல, மாறாகப் பின்பற்றுதல் மூலமே மௌனம் தலைமுறைகள் கடந்து கடத்தப்படுகிறது என்பதை அவரது சிந்தனை வெளிப்படுத்துகிறது. பேச்சின் தார்மீகக் கல்வி தன்னைத்தானே மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்கிக் கொள்கிறது. பாடசாலைகளும், பெரும்பாலும் மறைமுகமாக இருந்தாலும், இந்தச் செயல்முறைக்குப் பங்களிக்கின்றன.
யாழ்ப்பாணத்திலும் வவுனியாவிலும் நேர்காணல் செய்யப்பட்ட ஆசிரியர்கள், மிகவும் சமமற்ற குடும்ப அனுபவங்களைக் கொண்ட மாணவர்கள் உள்ள வகுப்பறைகளில் அண்மைக்கால வரலாற்றைக் கையாள்வதில் உள்ள சவாலை அடிக்கடி விவரித்தனர். சில பிள்ளைகளின் பெற்றோர் போரைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசினர். மற்றவர்களோ, அப்பொருள் அரிதாகவே பேசப்படும் குடும்பங்களிலிருந்து வந்திருந்தனர். ஓர் உயர்நிலை வகுப்பு மாணவர்களுக்கு கற்பிக்கும் பாடசாலை ஆசிரியர் தனது அவதானத்தை இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார். “மாணவர்கள் வெவ்வேறு வரலாறுகளை அறிந்திருக்கிறார்கள். சில சமயங்களில் அவர்கள் மற்ற மாணவர்களை சங்கடப்படுத்தும் கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள். கலந்துரையாடல்கள் எவ்வாறு வழிநடத்தப்படுகின்றன என்பதைப் பற்றி நாம் கவனமாக சிந்திக்க வேண்டும்”. எனவே, வகுப்பறை என்பது தகவல் தொடர்பு எல்லைகள் பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்மானிக்கப்படும் மற்றொரு களமாக மாறுகிறது. ஆசிரியர்கள் வரலாற்றைக் கற்பிப்பது மட்டுமல்லாமல், அதன் உணர்ச்சிபூர்வமான தன்மையையும், அரசியல் விளைவுகளையும் கையாள வேண்டியுள்ளது.
இதேபோல், சமய நிறுவனங்களும் பேச்சின் தார்மீகக் கல்வியில் பங்கேற்கின்றன. களஆய்வின் போது நேர்காணல் செய்யப்பட்ட பாதிரியார்கள், போதகர்கள் மற்றும் கோயில் தலைவர்கள், பொது உரையாடலில் நல்லிணக்கம், கருணை மற்றும் நிதானத்தை அடிக்கடி வலியுறுத்தினர். ஆயினும், இந்த உலகளாவிய செய்திகளுக்குக் கீழே, குறிப்பிட்ட சபைகளுக்குள் பாதுகாப்பாக எதை வெளிப்படுத்த முடியும் என்பது குறித்த மிகவும் உள்ளூர்மயமாக்கப்பட்ட புரிதல்கள் இருந்தன. மன்னாரில் உள்ள ஒரு கத்தோலிக்கப் பாதிரியார் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார். “சில சமயங்களில் மக்கள் பேச விரும்பி வருகிறார்கள். சில சமயங்களில், தங்களுடன் அமர ஒருவரை விரும்பி வெறுமனே வருகிறார்கள். இரண்டுமே தகவல் தொடர்பின் வடிவங்கள்தான்”. அவரது இந்தக் கருத்து, குணப்படுத்துதலுக்குப் பேச்சு மட்டுமே எப்போதும் விரும்பப்படும் ஊடகம் என்ற அனுமானத்திற்குச் சவால் விடுகிறது. வார்த்தைகளால் முடியாத இடத்தில், இருப்பே தகவலைத் தெரிவிக்கக்கூடும்.
குழந்தைப் பருவம் குறித்த மானிடவியல் ஆய்வுகள், குழந்தைகள் பெரியவர்களின் அறிவை செயலற்ற முறையில் பெறுபவர்களாக இல்லாமல், கலாசார மீளுருவாக்கத்தில் தீவிரப் பங்கேற்பாளர்களாக இருக்கிறார்கள் என்று நீண்ட காலமாக வாதிட்டு வருகின்றன. இலங்கை ஆய்வுப் பொருள்கள் இந்தக் கண்ணோட்டத்தை வலுப்படுத்துவதோடு, அதை அரசியல் தகவல்தொடர்புத் துறைக்கும் விரிவுபடுத்துகின்றன. குழந்தைகள் போரின் நினைவுகளை மட்டும் மரபுரிமையாகப் பெறுவதில்லை. அவர்கள் போரைப் பற்றிப் பேசும் முறைகளையும் மரபுரிமையாகப் பெறுகிறார்கள். சில உரையாடல்களின் பொருத்தமான ஒலியளவு, குறிப்பிட்ட தலைப்புகளைத் தவிர்க்கும் பார்வையாளர்கள், நேரடிப் பெயரிடுதலுக்குப் பதிலாகப் பயன்படுத்தப்படும் நயமான சொற்கள், அறியாமையைக் காட்டிலும் மரியாதையைக் குறிக்கும் மௌனங்கள் ஆகியவற்றை அவர்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
இந்தத் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்படும் கருத்து, போரின் பின்விளைவுகளை நிறுவனச் சீர்திருத்தங்கள் அல்லது பொது நினைவுகூரல்கள் மூலம் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை உணர்த்துகிறது. எண்ணற்ற மொழிசார் சமூகமயமாக்கல் செயல்கள் மூலம், அது நெருக்கமான சூழல்களில் தினசரி மீண்டும் உருவாக்கப்படுகிறது. அரசியல் தகவல்தொடர்புத் திறனை வளர்ப்பதற்கான முதன்மை நிறுவனங்களாகக் குடும்பங்கள் மாறுகின்றன. அதே நேரத்தில், இந்தச் செயல்முறை நிலையானதாக இல்லாமல் இயங்குநிலையில் உள்ளது. இளைய தலைமுறையினர் பல்கலைக்கழகங்கள், சமூக ஊடகங்கள், புலம்பெயர் உறவினர்கள், ஆவணப்படங்கள், எண்ணிமக் காப்பகங்கள் மூலம் மாற்று விவரிப்புகளை அதிகளவில் எதிர்கொள்கின்றனர். பதிலளித்தவர்களில் பலர், வீட்டில் விவாதிக்கப்பட்டதற்கும் மற்ற இடங்களில் எதிர்கொள்ளப்பட்டதற்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளைச் சமாளிப்பது குறித்து விவரித்தனர். யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் விளக்கினார். “என் பெற்றோர் கவனமாகப் பேசுகிறார்கள். இணையத்தில் உள்ளவர்கள் வேறுவிதமாகப் பேசுகிறார்கள். நான் அந்த இரு உலகங்களுக்கு இடையில் பயணிக்கிறேன்”. தகவல் பரிமாற்ற உலகங்களுக்கு இடையேயான இந்த இயக்கம், மௌனம் என்பது முழுமையானதோ அல்லது நிரந்தரமானதோ அல்ல என்பதை விளக்குகிறது. அது பரந்த சமூக மாற்றங்களுடன் சேர்ந்து பரிணமித்து, மரபுவழி விவேகத்திற்கும் புதிதாக உருவாகும் அரசியல் வெளிப்பாடுகளுக்கும் இடையில் புதிய பதற்றங்களை உருவாக்குகிறது.
இறுதியில், பேச்சுக் குறித்த அறம் சார்ந்த கல்வி நமக்கு உணர்த்துவது என்னவென்றால், மௌனம் என்பது வன்முறைக்கு எதிரான ஒரு தனிநபர் சார்ந்த எதிர்வினை மட்டுமல்ல. அது ஒரு கூட்டு கலாசார நடைமுறையாகும். இது குடும்பங்கள் வழியாகக் கற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, சமூகங்களுக்குள் வலுப்படுத்தப்பட்டு, தலைமுறைகள் கடந்து பின்பற்றப்படுகிறது. குழந்தைகள் தங்கள் தாய்மொழியைப் பேசும் திறனை மட்டுமல்லாமல், எப்போது பேசுவது பொருத்தமானது, எப்போது மௌனம் காப்பது கனிவானது, எப்போது உறுதியான பதிலைக் காட்டிலும் தெளிவற்ற தன்மை அதிக பாதுகாப்பை அளிக்கும் என்பதை மதிப்பிடும் திறனையும் பெறுகிறார்கள்.
பொதுவாழ்வில் மௌனம்: பொதுக்களங்களை நோக்கி
பேச்சுக் குறித்த அறம் சார்ந்த ஒழுக்கத்தை மக்கள் முதன்முதலில் கற்கும் நிறுவனம் குடும்பம் என்றால், அந்த ஒழுக்கம் தொடர்ந்து சோதிக்கப்பட்டு, செம்மைப்படுத்தப்பட்டு, மீண்டும் நடைமுறைப்படுத்தப்படும் இடமாகப் பொதுவாழ்வு அமைகிறது. வீட்டின் ஒப்பீட்டளவில் நெருக்கமான சூழலைப் போலன்றி, பொது இடங்கள் வெவ்வேறு அரசியல் பின்னணிகள், நிறுவனச் சார்புகள், சமூக அடையாளங்கள் மற்றும் அறியப்படாத நோக்கங்களைக் கொண்ட தனிநபர்களை ஒன்றிணைக்கின்றன. எனவே, ஒவ்வொரு பொதுச் சந்திப்பும் ஒரு மதிப்பீட்டை உள்ளடக்கியது. அதாவது, என்ன பேசலாம் என்பது மட்டுமல்லாமல், யார் அங்கு இருக்கிறார்கள், யார் அதைக் கேட்கக்கூடும், மற்றும் குறிப்பிட்ட வகையான பேச்சு என்ன விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்பது குறித்தும் அது மதிப்பீடு செய்கிறது. இத்தகைய சூழல்களில், மௌனம் என்பது வெறும் தனிநபர் சார்ந்த கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கை மட்டுமல்ல. கேட்பவர் யார் என்பது குறித்த முழுமையான உறுதியை அரிதாகவே பெறக்கூடிய சூழலிலும், அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடர உதவும் ஒரு கூட்டுச் சமூக நடைமுறையாகவே அது விளங்குகிறது.
பொது இடங்கள் ஒருபோதும் அரசியல் ரீதியாக நடுநிலையானவை அல்ல என்று மானிடவியலாளர்கள் நீண்ட காலமாக வாதிட்டு வருகின்றனர். அவை அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்தும், பேசித் தீர்மானிக்கும் மற்றும் சில சமயங்களில் அதிகாரத்தை எதிர்க்கும் களங்களாகத் திகழ்கின்றன. ஆயினும், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், பொது இடங்களை வெளிப்படையான அரசியல் மோதல்கள் மூலமாகப் புரிந்துகொள்வதை விட, ‘தகவல் பரிமாற்றத்தைச் சூழலுக்கேற்பச் சீரமைத்தல்’ (Communicative Calibration) என்ற கருத்தாக்கத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்வதே சிறந்தது. சூழல், பங்கேற்பாளர்கள், உணரப்படும் ஆபத்து ஆகியவற்றிற்கு ஏற்ப உரையாடல்கள் தொடர்ந்து மாற்றியமைக்கப்படுகின்றன. மக்கள் தங்கள் வீடுகளிலிருந்து பேருந்துகளுக்கும், சந்தைகளிலிருந்து கோவில்களுக்கும், இறுதிச் சடங்கு நடைபெறும் இடங்களிலிருந்து தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களின் பயிலரங்குகளுக்கும் செல்லும்போது, அவர்களின் பேச்சு விரிவடைவதும் சுருங்குவதும் நிகழ்கிறது. சாதாரண உரையாடலாகத் தோன்றும் பல விஷயங்கள், உண்மையில் கவனமான மற்றும் தொடர்ச்சியான சமூக மதிப்பீட்டின் விளைவாகவே அமைகின்றன.
களஆய்வின் போது, மிகவும் வெளிப்படையான இனவரைவியல் தலங்களில் ஒன்றாக கிராமத் தேநீர் கடை அமைந்தது. வடக்குக் கிழக்கு முழுவதும், தேநீர் கடைகள் முறைசாரா பொது மன்றங்களாகச் செயல்படுகின்றன. அங்கு விவசாயிகள், மீனவர்கள், ஆசிரியர்கள், கடைக்காரர்கள், ஓட்டுநர்கள், மாணவர்கள், ஓய்வுபெற்ற அரசு ஊழியர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் நாள் முழுவதும் கூடுகின்றனர். பயிர்ச் சேதங்கள், கிரிக்கெட் போட்டி முடிவுகள், இடப்பெயர்வு வாய்ப்புகள், பாடசாலைத் தேர்வுகள், திருமண ஏற்பாடுகள், எரிபொருள் விலைகள், உள்ளூராட்சி அரசியல் எனப் பலதரப்பட்ட தலைப்புகளில் விவாதங்கள் நடைபெறுகின்றன. முதல் பார்வையில், இந்த உரையாடல்கள் தன்னிச்சையாகவும் கட்டுப்பாடற்றதாகவும் தோன்றுகின்றன. ஆயினும், நீண்டகாலக் கண்காணிப்பு, அரசியல் பேச்சுகளின் குறிப்பிடத்தக்க நுட்பமான கூட்டு நிர்வாகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
சாவகச்சேரிக்கு வெளியே உள்ள ஒரு தேநீர் கடையில், உரங்களின் விலை உயர்வு குறித்த விவாதம் தொடங்கியது. விவசாயிகள் விளைச்சலை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தனர். போக்குவரத்துச் செலவுகள் குறித்துப் புகார் கூறினர். மேலும் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட விதை வகைகளின் தரம் குறித்து விவாதித்தனர். படிப்படியாக, உரையாடல் நிலம் கிடைப்பதை நோக்கி நகர்ந்து, இறுதியில் போருக்குப் பிறகு அணுக முடியாத பகுதிகளையும் தொட்டது. ஒரு முதியவர், இடப்பெயர்வுக்கு முன்பு தனது குடும்பம் குறிப்பிட்ட வயல்களில் எவ்வாறு பயிரிட்டது என்பதை விவரிக்கத் தொடங்கினார். இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு பற்றிய பேச்சு விவாதத்திற்குள் அவர் வந்தபோது, மற்றொரு வாடிக்கையாளர் குறுக்கிட்டார்; முரண்படுவதற்காக அல்ல, மாறாக, முந்தைய இரவு நடந்த கிரிக்கெட் போட்டியை யாராவது பார்த்தார்களா என்று சத்தமாகக் கேட்பதற்காக. அந்த மாற்றம் கிட்டத்தட்ட ஒரு நாடகத்தைப் போலத் தோன்றியது.
சில நொடிகளில், மேசையில் இருந்த அனைவரும் கிரிக்கெட் பற்றிய விவாதத்திற்கு மாறிவிட்டனர். அந்தக் குறுக்கீட்டை யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, முன்பு பேசியவர் நில ஆக்கிரமிப்பைப் பற்றிப் பேசுவதை விடுத்து, அமைதியாக நீர்ப்பாசனக் கால்வாய்களைப் பற்றி மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார். உரையாடல் வேண்டுமென்றே மாற்றப்பட்டதா என்று நான் பின்னர் கேட்டபோது, வழக்கமான வாடிக்கையாளர்களில் ஒருவர் புன்னகைத்தார். “சில உரையாடல்கள் தாமாகவே முடிந்துவிடுகின்றன”. அவரது பதில், மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் ஒரு இனவரைவியல் வடிவத்தை விளக்குகிறது. தலைப்பு மாற்றங்கள் நேரடி அறிவுறுத்தல்கள் மூலம் அரிதாகவே திணிக்கப்படுகின்றன. மாறாக, உரையாடல்கள் நுட்பமான தலையீடுகள் மூலம் தங்களைத் தாங்களே மறுசீரமைத்துக் கொள்கின்றன. அவை, வெளிப்படையாக அடையாளம் காட்டாமலேயே, உருவாகிவரும் ஓர் எல்லையை அங்கிருக்கும் அனைவரும் உணர்ந்துகொள்ள அனுமதிக்கின்றன. எனவே, மௌனம் என்பது தனித்தனியாக அல்லாமல் கூட்டாக உருவாக்கப்படுகிறது. அது ஓர் ஊடாட்டத்தின் சாதனையாகும்.
குறிப்பாக யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு, மன்னார், வவுனியா, மட்டக்களப்பு மற்றும் திருகோணமலையை இணைக்கும் நெடுந்தூரப் பேருந்துப் பயணங்களின்போதும் இதுபோன்ற தகவல் தொடர்புப் பழக்கவழக்கங்கள் உருவாகின. பொதுப் போக்குவரத்து, அறிமுகமில்லாதவர்களை நீண்ட நேரம் ஒன்றாக அமர வைப்பதோடு, ஒருவருக்கொருவரின் அடையாளங்கள் அல்லது தொடர்புகள் குறித்த குறைந்தபட்ச அறிவையே வழங்குகிறது. இத்தகைய சூழ்நிலைகளில், உரையாடல்கள் மிகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவையாக மாறிவிடுகின்றன. வவுனியாவுக்கும் யாழ்ப்பாணத்துக்கும் இடையிலான ஒரு பயணம் இதைத் தெளிவாக விளக்குகிறது. இரண்டு வயதான பயணிகள் போருக்குப் பிறகு விவசாயத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைப் பற்றி விவாதிக்கத் தொடங்கினர். அவர்களின் உரையாடல் படிப்படியாக இடப்பெயர்வு, அழிக்கப்பட்ட நீர்ப்பாசன அமைப்புகள், மீள்குடியேற்றம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக விரிவடைந்தது. கூடுதல் பயணிகளை ஏற்றுவதற்காகப் பேருந்து நின்றபோது, ஏறிக்கொண்டிருந்தவர்களை நோக்கி ஒரு கணம் பார்த்த ஒரு மனிதர், தன் குரலைக் கிட்டத்தட்டக் கேட்க முடியாதபடி தாழ்த்தினார். மீதமுள்ள உரையாடல் துண்டு துண்டாகத் தொடர்ந்தது. “…அந்த நாட்களுக்குப் பிறகு…”, “…எல்லாம் மாறியபோது…”, “…கிராமத்திலிருந்து மக்கள் காணாமல் போனபோது…” பெயர்கள் எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை. எந்த நிறுவனங்களும் அடையாளம் காணப்படவில்லை. ஆயினும், அந்த உரையாடல் பேசிய இருவருக்கும் முழுமையாகப் புரிந்தது. பின்னர், ஏன் அமைதியாகிவிட்டீர்கள் என்று கேட்டபோது, ஒரு மனிதர் மென்மையாகச் சிரித்தபடி “பேருந்தில் யார் பயணம் செய்கிறார்கள் என்று ஒருபோதும் தெரியாது”.
இந்தக் கூற்றின் முக்கியத்துவம் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட அச்சுறுத்தலிலும் இல்லை, மாறாக அது நிச்சயமற்ற தன்மையை நோக்கியிருப்பதில் உள்ளது. கண்காணிப்பு பற்றிய உறுதியிலிருந்து மௌனம் உருவாவதை விட, அதைத் தவிர்க்க முடியாத இயலாமையிலிருந்தே அது உருவாகிறது. எனவே, பொதுப் பேச்சு என்பது நேரடி நிர்ப்பந்தத்தால் அல்ல, மாறாக எதிர்பார்ப்பால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. சந்தைகள் மற்றொரு வெளிப்படுத்தும் சூழலை வழங்குகின்றன. வாராந்திரச் சந்தைகள், பல கிராமங்களைச் சேர்ந்த மக்களையும், பல்வேறு இன, மத, மற்றும் தொழில் பின்னணியினரையும் ஒன்றிணைக்கின்றன. சந்தை உரையாடல்கள் பொதுவாக பேரம்பேசல், நகைச்சுவை, கிசுகிசுக்கள் நிறைந்து, உயிரோட்டமாக இருக்கும். அரசியல் விவாதங்கள் நிச்சயமாக நிகழ்கின்றன, ஆனால் பெரும்பாலும் மறைமுகமாகவே நடைபெறுகின்றன. மன்னாரில் ஒரு காய்கறி விற்பனையாளர் விளக்கினார். “சந்தை என்பது அனைவரும் வரும் இடம். அதுமட்டுமல்லாமல், அனைவரும் செவிமடுக்கும் இடமும் அதுவே”. நிலத்தகராறுகள், உள்ளூர் அரசியல், அல்லது சமீபத்திய கைதுகள் தொடர்பான விவாதங்கள், வானிலை, அறுவடை, அல்லது அண்டைக் கிராமங்களிலிருந்து வரும் வதந்திகள் பற்றிய குறிப்புகள் மூலம் மறைமுகமாகத் தொடங்குவதை அவர் விவரித்தார். தனிநபர்கள் முழுமையான கதைகளைக் கூறுவதற்குப் பதிலாக, சிறிய அளவிலான தகவல்களையே அளிக்கின்றனர். புரிதல் படிப்படியாக உருவாகிறது. “நீங்கள் முழுக் கதையையும் சொல்லிவிட முடியாது. அதன் ஒரு பகுதி ஏற்கெனவே அனைவருக்கும் தெரியும்”.
இந்தப் பரவலாக்கப்பட்ட தகவல் தொடர்பு வடிவம், போருக்குப் பிந்தைய பொது வாழ்வின் ஒரு முக்கிய அம்சத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. அறிவு என்பது ஒரு தனிப் பேச்சாளரிடம் அரிதாகவே குவிந்திருக்கும். மாறாக, பொருள் பல பகுதிப் பங்களிப்புகள் வழியாகப் புழங்குவதால், அரசியல் ரீதியாக உணர்திறன் வாய்ந்த கூற்றுகளுக்கு எந்தவொரு தனிநபரும் முழுப் பொறுப்பேற்க முடியாது. சமய நிறுவனங்கள் பொது மௌனத்தின் மற்றொரு பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. வடக்குக் கிழக்கு முழுவதும் உள்ள சமூக வாழ்வில் கோயில்கள், தேவாலயங்கள், மசூதிகள் மைய இடத்தைப் பிடித்துள்ளன. அவை ஒரே நேரத்தில் புனிதமான இடங்களாகவும், சமூக ஒன்றுகூடல் மையங்களாகவும், தர்மச் சடங்குகளின் தலங்களாகவும், கூட்டு நினைவுகள் விவாதிக்கப்படும் களங்களாகவும் இருக்கின்றன. முல்லைத்தீவுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கத்தோலிக்கப் பங்கு ஆலயத்தில் ஞாயிறு திருப்பலிக்குப் பிறகு, தேவாலயத்திற்கு வெளியே மரத்தடியில் சிறு குழுக்கள் கூடின. குடும்ப விவகாரங்கள், இடப்பெயர்வு, மீன்பிடி நிலைமைகள், குழந்தைகளின் கல்வி ஆகியவை குறித்து உரையாடல்கள் நடைபெற்றன. ஒரு கட்டத்தில், ஒரு வயதான பெண்மணி போரின் போது இறந்த உறவினர்களைப் பற்றி மெதுவாகக் குறிப்பிட்டார். யாழ்ப்பாணம் மற்றும் கிளிநொச்சியில் உள்ள இந்துக் கோயில் திருவிழாக்களிலும் இதே போன்ற போக்குகள் காணப்பட்டன. பக்தர்கள், அந்த வெளிப்பாடுகளுக்குப் பின்னால் உள்ள வரலாற்று அனுபவங்களைக் குறிப்பிடாமல், ஆசீர்வாதங்கள், பாதுகாப்பு, நன்றி, நினைவுகூர்தல் பற்றி அடிக்கடி பேசினர். மதச் சொற்கள், அரசியலையும் தனிப்பட்ட துன்பங்களையும் மறைமுகமாக ஒப்புக்கொள்வதற்கான ஒரு வழியாக மாறின.
கூட்டு மௌனத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, ஒருவேளை மயானங்கள் மிகச் செழுமையான இனவரைவியல் களத்தை வழங்கின. தமிழ்ச் சமூகங்களில் மரணச் சடங்குகள் பல நாட்கள் நீடிக்கின்றன. அவை பல்வேறு சமூக வலைப்பின்னல்களைச் சேர்ந்த உறவினர்கள், அண்டை வீட்டார், சக ஊழியர்கள் மற்றும் அறிமுகமானவர்களை ஒன்றிணைக்கின்றன. அவை மீண்டும் இணைவதற்கும், நினைவுகூர்வதற்கும், உரையாடுவதற்கும் வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன. ஆயினும், அவை துக்கம், நினைவுகள், சமூக உறவுகள் தொடர்பான உணர்திறனையும் கோருகின்றன. கிளிநொச்சியில் நடந்த ஒரு மரண நிகழ்வின் போது, உறவினர்கள் வெளிநாடுகளுக்குக் குடிபெயர்ந்த குடும்ப உறுப்பினர்களைப் பற்றி விவாதிக்கத் தொடங்கினர். அந்த உரையாடல் படிப்படியாகப் போரில் உயிர் பிழைக்காதவர்களை நோக்கித் திரும்பியது. ஒரு வயதான மாமா அமைதியாகக் குறிப்பிட்டார். “சிலருக்கு வெளியேற வாய்ப்பே கிடைக்கவில்லை”. அமைதி நிலவியது. அவர் யாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்று யாரும் கேட்கவில்லை. பெயர்கள் எதுவும் கூறப்படவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, மற்றொரு உறவினர் அருகிலிருந்தவர்களுக்குத் தேநீர் ஊற்றினார். அதன்பிறகு, அந்த உரையாடல் இறந்தவரின் குழந்தைப் பருவத்தைப் பற்றித் திரும்பியது. தெளிவான விளக்கம் இல்லாதது தவறான புரிதலைக் குறிக்கவில்லை. மாறாக, அந்த மௌனமே ஒரு கூட்டு அங்கீகாரச் செயலைச் செய்தது. அங்கிருந்த அனைவரும், வரலாற்றுக் குறிப்புகளை வாய்மொழியாக முழுமையாக்க வேண்டிய அவசியமின்றிப் புரிந்துகொண்டனர். மௌனம் பெரும்பாலும் ஓர் அறநெறிப் பயிற்சியாகச் செயல்படுகிறது என்பதை இந்தத் தருணங்கள் விளக்குகின்றன. அது துக்கம் ஒரு வேடிக்கைப் பொருளாக மாறுவதைத் தடுக்கிறது. அது இல்லாதவர்களை மதிக்கும் அதே வேளையில், அங்கிருப்பவர்களைப் பாதுகாக்கிறது. எனவே, பொதுத் துக்கம் என்பது பேச்சை மட்டும் சார்ந்திருக்கவில்லை, மாறாக கவனமாகப் பகிரப்படும் அமைதியையும் சார்ந்துள்ளது.
தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்களின் கூட்டங்கள் வேறுபட்ட, ஆனால் அதே அளவு வெளிப்படுத்தும் ஒரு தகவல் தொடர்புச் சூழலை உருவாக்குகின்றன. போர் முடிவடைந்ததிலிருந்து, அபிவிருத்தி அமைப்புகள் வடக்குக் கிழக்கு முழுவதும் குறிப்பிடத்தக்க நிறுவனச் செயல்பாட்டாளர்களாக மாறியுள்ளன. வாழ்வாதாரங்கள், உளவியல் நல்வாழ்வு, நல்லிணக்கம், பெண்களுக்கு அதிகாரமளித்தல், காலநிலை மீள்திறன், ஆளுகை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட பயிலரங்குகள் பங்கேற்பாளர்களை ‘அனுபவங்களைப் பகிர’ அல்லது ‘கவலைகளை வெளிப்படுத்த’ அடிக்கடி ஊக்குவிக்கின்றன. ஆயினும், இந்த நிறுவன எதிர்பார்ப்புகள் பெரும்பாலும் உள்ளூர் தகவல் தொடர்பு நெறிமுறைகளுடன் இணக்கமின்றிக் குறுக்கிடுகின்றன. முல்லைத்தீவில் நடந்த ஒரு வாழ்வாதாரப் பயிலரங்கின் போது, ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் பங்கேற்பாளர்களை ‘போருக்குப் பிறகு சந்தித்த சவால்கள்’ குறித்து விவாதிக்க மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தனர். ஆரம்ப பதில்கள் மிகவும் பொதுவானவையாகவே இருந்தன. “எங்களுக்கு சிறந்த நீர்ப்பாசனம் தேவை”, “வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகள் உள்ளன”, “இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்புத் தேவை”. ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் வேறு இடங்களுக்குச் சென்ற பிறகு, மதிய உணவின் போதுதான், சிறிய குழுக்கள் நில ஆக்கிரமிப்பு, இராணுவ இருப்பு, காணாமல் போதல், தீர்க்கப்படாத குடும்ப இழப்புகள் குறித்து விவாதிக்கத் தொடங்கின.
ஒரு பங்கேற்பாளர் பின்னர் விளக்கினார். “கூட்டத்திற்குள் நாங்கள் ஒரு விதமாகப் பேசுகிறோம். வெளியே நாங்கள் வேறு விதமாகப் பேசுகிறோம்”. இந்த வேறுபாடு, ஜேம்ஸ் சி. ஸ்காட்டின் பொது மற்றும் மறைக்கப்பட்ட உரையாடல் பதிவுகள் பற்றிய விவாதத்தை எதிரொலிக்கிறது. ஆனால் இது இன்னும் நுணுக்கமான ஒன்றையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பங்கேற்பாளர்கள் எதிர்ப்பை மறைக்கவில்லை. மாறாக, நிறுவன அமைப்புகள் வெவ்வேறு தகவல்தொடர்பு எதிர்பார்ப்புகளையும் வெவ்வேறு சாத்தியமான விளைவுகளையும் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். அதிகாரபூர்வ மொழி அளவிடக்கூடிய தேவைகளையும் தொழில்நுட்பப் பிரச்சினைகளையும் வலியுறுத்தியது. அன்றாட உரையாடல், தெளிவற்ற, உணர்ச்சி ரீதியாக சிக்கலான வெளிப்பாட்டு வடிவங்களை அனுமதித்தது. ஓர் அரசுசாரா நிறுவன உத்தியோகத்தர் இந்தப் பதற்றம் குறித்துப் பிரதிபலித்தார். “நன்கொடையாளர்கள் கதைகளைக் கேட்கிறார்கள். சமூகங்கள் முதலில், அவற்றை யார் படிப்பார்கள்? என்று கேட்கின்றன”. இந்தக் கேள்வி சாட்சியத்தின் அரசியலை அடிப்படையாக மாற்றியமைக்கிறது. பேச்சு அதன் எதிர்பார்க்கப்படும் பரவலிலிருந்து ஒருபோதும் பிரிக்கப்படுவதில்லை. கற்பனை செய்யப்பட்ட பார்வையாளர்கள், என்ன சொல்லப்படுகிறது என்பதை மட்டுமல்ல, என்ன சொல்லப்படாமல் விடப்படுகிறது என்பதையும் பாதிக்கிறார்கள்.
தேநீர் கடைகள், பேருந்துகள், சந்தைகள், மத நிறுவனங்கள், இறுதிச் சடங்கு இல்லங்கள், அரசு சாரா நிறுவனங்களின் கூட்டங்கள் போன்ற இந்த பல்வேறு பொது இடங்களில், ஒரு சீரான இனவரைவியல் முறை வெளிப்படுகிறது. மௌனம் என்பது தற்செயலானது அல்ல. அது வெறும் தனிப்பட்ட தயக்கமும் அல்ல. வெளிப்படையான அமலாக்கம் தேவைப்படாமல், உரையாடலின் போக்கை ஒழுங்குபடுத்தும் நுட்பமான ஊடாட்டக் குறிப்புகள் மூலம் அது கூட்டாக ஒழுங்கமைக்கப்படுகிறது. இடைநிறுத்தங்கள், தலைப்பு மாற்றங்கள், தாழ்ந்த குரல்கள், முடிக்கப்படாத வாக்கியங்கள் மற்றும் பரிமாறப்படும் பார்வைகள் ஆகியவற்றை மக்கள் தங்களுக்குள் ஒரு தகவல் தொடர்புச் செயலாக அங்கீகரிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
இந்த அவதானிப்பு எர்விங் கோஃப்மேனின் (Erving Goffman) ஆய்வுகளுடன் ஒத்துப் போகிறது. முகபாவம், ஊடாட்ட ஒழுங்கு குறித்த அவரது பகுப்பாய்வுகள், அன்றாடச் சந்திப்புகள் நுட்பமான பரஸ்பர ஒருங்கிணைப்பு வடிவங்களைச் சார்ந்துள்ளன என்பதை நிரூபித்தன. இருப்பினும், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், இந்த ஊடாட்ட ஒழுங்கு சாதாரண நாகரிகத்தால் மட்டுமல்ல, வன்முறையின் வரலாற்று அனுபவத்தாலும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. மக்கள் ஒருவரையொருவர் தேவையற்ற அரசியல் வெளிப்பாட்டிலிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்ளும் அதேவேளையில், தொடர்ந்து ஒருவருக்கொருவர் ‘முகத்தைக்’ காக்கிறார்கள். எனவே, இந்த இனவரைவியல் சான்றுகள், போருக்குப் பிந்தைய ஆய்வுகளில் உள்ள ஒரு பொதுவான அனுமானத்திற்குச் சவால் விடுகின்றன. அதாவது, பொது மௌனம் என்பது ஜனநாயகப் பங்கேற்பின் இல்லாமையை அவசியமாகப் பிரதிபலிக்கிறது என்ற செய்திதான் அது. மாறாக, மௌனம் பெரும்பாலும் ஒரு செயல்திறன் மிக்க சமூக சாதனையைப் பிரதிபலிக்கிறது. மாறுபட்ட நினைவுகள், தீர்க்கப்படாத இழப்புகள் மற்றும் நிச்சயமற்ற அரசியல் சூழல்கள் இருந்தபோதிலும், பன்முகத்தன்மை கொண்ட சமூகங்கள் தொடர்ந்து இடத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ள இது அனுமதிக்கிறது. அமைதி என்பது சகவாழ்வின் உட்கட்டமைப்புகளில் ஒன்றாக மாறுகிறது.
மௌனம் எப்போதும் விடுதலையளிப்பதாகவோ அல்லது விரும்பத்தக்கதாகவோ இருக்கும் என்று இது குறிக்கவில்லை. அது அநீதியை மறைக்கலாம், கடினமான உரையாடல்களைத் தாமதப்படுத்தலாம் அல்லது சமமற்ற அதிகார உறவுகளை மீண்டும் உருவாக்கலாம். ஆயினும், அது இன்றியமையாத சமூகப் பணியையும் செய்கிறது. வெவ்வேறு அரசியல் வரலாறுகளைக் கொண்ட அண்டை அயலார், அண்டை அயலாராகத் தொடர்ந்து இருக்க இது உதவுகிறது. இடப்பெயர்வு, இராணுவச் சேவை அல்லது போர்க்கால அனுபவத்தால் பிரிந்த குடும்பங்கள் ஒரே மேசையைச் சுற்றித் தொடர்ந்து சந்திக்க இது அனுமதிக்கிறது. முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மை எப்போதும் மிகவும் நெறிமுறை சார்ந்ததாகவோ அல்லது சமூக ரீதியாக நிலைத்திருக்கக்கூடியதாகவோ இல்லாத ஒரு பலவீனமான சாதாரண வாழ்க்கையை இது சாத்தியமாக்குகிறது. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, பொது மௌனம் என்பது வெறுமனே பயமோ அல்லது வெறுமனே எதிர்ப்போ அல்ல. அது ஒரு நுட்பமான தகவல் தொடர்பு உழைப்பின் வடிவமாகும். அதன் மூலம் மக்கள் தொடர்ந்து நிச்சயமற்ற தன்மையுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துகிறார்கள்.
அச்சம் என்பதைக் கடந்து ஓர் அறச் செயல்பாடாக மௌனம்
மௌனம் என்பது தகவல் பரிமாற்றமின்மை என்பது மட்டுமல்ல, அன்றாட வாழ்வில் ஊடாடியிருக்கும் ஒரு சமூகச் செயல்பாடும் கூட எனும் கோணம் இக்கட்டுரை முழுவதும் ஆராயப்பட்டுள்ளது. ஆயினும், ஒரு முக்கியமான கேள்வி எஞ்சியுள்ளது. மௌனம் என்பது வெறும் அச்சம் மட்டுமல்லவென்றால், அது என்ன? கட்டாயத்தினால் மட்டுமல்லாமல், அக்கறை சார்ந்த உறவுகள், தார்மீகப் பொறுப்புணர்வு, வரலாற்று அனுபவம், நடைமுறைசார்ந்த சகவாழ்வு ஆகியவற்றிலிருந்து வெளிப்படும் அமைதியை மானிடவியல் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்?
மோதலுக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள் குறித்த ஆய்வுகளில், இக்கேள்விக்கான பதில்கள் பெரும்பாலும் மனக்காயம் (Trauma), ஒடுக்குமுறை, தணிக்கை அல்லது சர்வாதிகாரக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் வாயிலாகவே முன்வைக்கப்படுகின்றன. நிச்சயமாக, இக்கூறுகள் முக்கியமானவை. கண்காணிப்பு, இராணுவமயமாக்கல், தீர்வு காணப்படாத காணாமல் போதல்கள், தொடரும் அரசியல் உணர்திறன் ஆகியவற்றை அங்கீகரிக்காமல் இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய சூழலைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. மக்கள் வாழும் தகவல் பரிமாற்றச் சூழலை இச்சூழ்நிலைகள் ஆழமாக வடிவமைத்துள்ளன. இவற்றை அலட்சியப்படுத்துவது பகுப்பாய்வு ரீதியாக முதிர்ச்சியற்ற செயலாக அமையும். இருப்பினும், மௌனத்தை வெறும் அச்சம் என்று மட்டும் சுருக்குவது, அதிலுள்ள செழுமையான இனவரைவியல் யதார்த்தத்தை மறைத்துவிடுகிறது. வடக்குக் கிழக்கு மாகாணங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட களஆய்வுக் காலங்கள் அனைத்திலும், குறிப்பிட்ட விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசாதிருந்த மக்கள், தங்களை ‘அச்சம் கொண்டவர்கள்’ என்று அரிதாகவே விவரித்தனர். அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் பின்வரும் கருத்துகளையே முன்வைத்தனர்: “அதற்குத் தேவையில்லை”, “அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை”, “எல்லோருக்கும் ஏற்கனவே தெரியும்”, “இது அதற்கான சரியான இடமல்ல”, “சில விஷயங்கள் குடும்பத்திற்குள்ளேயே இருக்க வேண்டியவை”, “நாளை பற்றி நாம் சிந்திக்க வேண்டும்”.
மௌனம் என்பது பெரும்பாலும் வெறும் அரசியல் சார்ந்த கட்டுப்பாடல்ல, மாறாக ஓர் அறம் சார்ந்த முடிவாகவே அமைகிறது என்பதை இக்கூற்றுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. பொறுப்புணர்வு, சரியான தருணம், கேட்பவர் யார், கண்ணியம் மற்றும் பேசுவதால் ஏற்படும் விளைவுகள் குறித்த முடிவுகளை இது பிரதிபலிக்கிறது. பல சந்தர்ப்பங்களில், மக்கள் பேச இயலாத காரணத்தினால் மௌனம் காப்பதில்லை; மாறாக, மௌனமே மிகவும் பொருத்தமான சமூகச் செயல்பாடு என்று கருதுவதாலேயே அவர்கள் அவ்வாறு செய்கிறார்கள். போரின்போது காணாமல் போன குடும்ப உறுப்பினர்கள் குறித்த நேர்காணல்களின் போது இந்த வேறுபாடு குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
மன்னாரில், 2009இல் சரணடைந்த பிறகு திரும்ப வராத தனது சகோதரனைப் பற்றிப் பேசுகையில், ஒரு பெண் தனது குடும்பத்தை மீளக் கட்டியெழுப்புதல், வயதான பெற்றோரைப் பராமரித்தல், பிள்ளைகளின் கல்விக்கு உதவுதல் ஆகியவை குறித்து விரிவாகப் பேச ஒப்புக்கொண்டார். நேர்காணல் முழுவதும் அவர் தனது சகோதரனை ‘என் மூத்தவர்’ என்றே குறிப்பிட்டார். இறுதியில், அவரைப் பற்றிய தகவல்களைத் தேடும் முயற்சியில் இன்னும் ஈடுபடுகிறீர்களா என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். அவர் சிறிது நேரம் தரையைப் பார்த்தவாறே இருந்துவிட்டு, மெல்லிய குரலில் பதிலளித்தார்: “தேடுதல் ஒருபோதும் நிற்கவில்லை”. அதன்பின் நீண்ட மௌனம் நிலவியது. பின்னர் அவர் எழுந்து சென்று தேநீர் ஊற்றிக்கொண்டு, தனது மகளின் பல்கலைக்கழகச் சேர்க்கை குறித்துப் பேசத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில், அந்த மாற்றத்தை நான் தவிர்ப்பு என்று புரிந்துகொண்டேன். பின்னர், பல மாதங்களாகப் பலமுறை சந்தித்த பிறகு, அந்தச் சந்திப்பை நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டேன் என்பதை உணர்ந்தேன். அவரது மௌனம் நினைவுகூர விருப்பமின்மையைக் குறிக்கவில்லை. மாறாக, அது ஒரு வாழ்நாள் முழுவதற்குமான நிச்சயமற்ற தன்மையை ஓர் ஆய்வு நேர்காணலுக்குள் சுருக்கிவிட முடியாததன் இயலாமையைப் பிரதிபலித்தது. சில அனுபவங்கள், அவை மறக்கப்பட்டதால் அல்ல, மாறாக தார்மீக ரீதியாக முழுமையடையாமல் இருந்ததால், கதையாக மாற்றப்படுவதை எதிர்த்தன.
பேரழிவு தரும் வன்முறையானது, வெளிப்படையான சாட்சியத்தின் மூலம் தொடர்ச்சியாக வெளிப்படுத்தப்படுவதை விட, பெரும்பாலும் சாதாரண வாழ்க்கையுடன் பின்னிப் பிணைந்துவிடுகிறது. வன்முறைக்குப் பிறகான அறநெறி வாழ்க்கை என்பது, துன்பத்தைப் பற்றி முடிவில்லாமல் பேசுவதில் அல்ல, மாறாக அதனுடன் சேர்ந்து தொடர்ந்து வாழ்வதைக் கற்றுக்கொள்வதில்தான் பெரும்பாலும் அடங்கியுள்ளது என்பதையே இது காட்டுகிறது. இந்த அர்த்தத்தில், சாதாரணமானது என்பது மன அதிர்ச்சிக்கு எதிரானது அல்ல. அது, இழப்பு நீடித்த போதிலும் மக்கள் உறவுகளை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் ஒரு சமூக வெளியாகும். இலங்கையின் இனவரைவியல் தரவுகள் இந்தக் கருத்தை வலுவாக ஆதரிக்கின்றன. மௌனம் என்பது வரலாற்றை மறுப்பதை விட, சாதாரணமானதைப் பாதுகாக்கும் ஒரு முயற்சியாகவே பெரும்பாலும் வெளிப்பட்டது. உணவு வேளைகள், மத விழாக்கள் அல்லது குழந்தைகளின் பிறந்தநாள் போன்ற சமயங்களில் குறிப்பிட்ட நினைவுகளைப் பற்றி விவாதிக்க வேண்டாம் என குடும்பங்கள் முடிவு செய்தன. ஏனெனில் அந்தச் சந்தர்ப்பங்கள் வேறுபட்ட தார்மீக நோக்கங்களைக் கொண்டிருந்தன. அன்றாட வாழ்க்கைக்கு, அடையாளங்கள் தொடர்ந்து போர்க்கால அனுபவங்களாகச் சுருக்கப்படாத இடங்கள் தேவைப்பட்டன. கிளிநொச்சியில் ஒரு தந்தை இதை நேரடியாக விளக்கினார். “ஒவ்வொரு மாலையும் நாம் துன்பத்தைப் பற்றி மட்டுமே பேசினால், குழந்தைகள் எப்படி மகிழ்ச்சியைக் கற்றுக்கொள்வார்கள்?” அவரது கேள்வி, பகுப்பாய்வுக் கவனத்தை அடக்குமுறையிலிருந்து விலக்கி, அக்கறையை நோக்கித் திருப்புகிறது. மௌனம் என்பது பெற்றோர் வளர்ப்பின் ஒரு பகுதியாகிறது. அது, கடந்த காலத்தால் முழுமையாக ஆக்கிரமிக்கப்படாத எதிர்காலங்களுக்கு இடமளிக்கிறது.
அண்டை வீட்டார் மற்றும் முன்னாள் அறிமுகமானவர்களைப் பற்றிய உரையாடல்களிலும் மௌனத்தின் நெறிமுறைப் பரிமாணங்கள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. பல கிராமங்களில், பதிலளித்தவர்கள், போர்க்கால அரசியல் சார்புகள் பரவலாக அறியப்பட்டிருந்தும், அரிதாகவே வெளிப்படையாக விவாதிக்கப்பட்ட நபர்களுடன் சுமுகமான உறவுகளைப் பேணி வருவதாக விவரித்தனர். முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு வயதான விவசாயி இவ்வாறு பதிலளித்தார். “நாம் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவரின் கதைகளை அறிவோம். ஒவ்வொரு கதையையும் மீண்டும் திறக்கத் தொடங்கினால், நம்மால் ஒன்றாக வாழ முடியாது”. இந்தக் கூற்று ஆழ்ந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இங்கு மௌனம் என்பது மறதியாகவோ அல்லது மன்னிப்பாகவோ செயல்படுவதில்லை. அது சகவாழ்வின் ஒரு நடைமுறை அறநெறியாகும். சமூகங்கள் கடந்த காலத்தைப் பற்றி ஒருமித்த கருத்தை எட்டுவதில்லை. மாறாக, அன்றாடச் சமூக வாழ்க்கை தொடர வேண்டுமானால், எந்தக் கருத்து வேறுபாடுகள் தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைக்கப்பட வேண்டும் என்பது குறித்து அவை மௌனமான உடன்படிக்கைகளை உருவாக்குகின்றன.
இத்தகைய நடைமுறைகள், பிளவுக்குப் பிறகு மக்கள் அகநிலை வாழ்வை மீட்டெடுக்கும் நுட்பமான பணியில் மானிடவியல் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்ற மைக்கேல் ஜாக்சனின் வாதத்துடன் ஒத்துப் போகின்றன. சகவாழ்வு என்பது கருத்தியல் உடன்படிக்கையை விட, சாதாரணமான பரஸ்பரப் பரிமாற்றச் செயல்களையும், ஒருவருக்கொருவர் இணங்கிப் போகும் தன்மையையும் சார்ந்துள்ளது என்று ஜாக்சன் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார். மௌனம் அத்தகைய ஒரு செயலாகிறது. இந்த இனவரைவியல் கண்ணோட்டம், ஜனநாயகக் குடியுரிமைக்கு தடையற்ற வாய்மொழி வெளிப்பாடு அவசியம் என்ற தாராளவாத அனுமானத்தையும் சிக்கலாக்குகிறது. நிச்சயமாக, பேச்சுரிமை ஓர் இன்றியமையாத அரசியல் கொள்கையாகவே உள்ளது. ஆயினும், சமூக வாழ்வு உரிமைகள் மூலம் மட்டுமல்ல, உறவுகள் மூலமாகவும் நிலைத்திருக்கிறது என்பதை மானிடவியல் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. தனிநபர்கள் நேர்மை மற்றும் கருணை, நீதி மற்றும் சகவாழ்வு, நினைவு மற்றும் அக்கறை போன்ற ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் அறநெறிக் கடமைகளைத் தொடர்ந்து சமநிலைப்படுத்துகிறார்கள்.
யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஓர் ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர் இந்த இக்கட்டான நிலையை அழகாக விளக்கினார். “வயதானவர்கள் ஏன் கவனமாகப் பேசுகிறார்கள் என்று இளைஞர்கள் அடிக்கடி கேட்கிறார்கள். நாங்கள் எதையோ மறைக்கிறோம் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். நாங்கள் எதையும் மறைக்கவில்லை. நாங்கள் சுமக்கிறோம்”. ‘சுமத்தல்’ என்பதன் பொருள் என்ன என்று கேட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார், “நினைவுகளைச் சுமக்கிறோம். அண்டை வீட்டாரைச் சுமக்கிறோம். குடும்பங்களைச் சுமக்கிறோம். நாளைய தினத்தைச் சுமக்கிறோம்”. அவரது பதில், மொழி மீதான ஓர் அறநெறி சார்ந்த நோக்கை உள்ளடக்கியுள்ளது. பேச்சு அதன் உண்மைத் துல்லியத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல், உரையாடல் முடிந்த பின்னரும் தொடர வேண்டிய உறவுகளின் மீதான அதன் விளைவுகளின் அடிப்படையிலும் மதிப்பிடப்படுகிறது.
கணநாத் ஒபயசேகரவின் படைப்புகளுடன் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது, இந்த உள்ளுணர்வின் மானிடவியல் முக்கியத்துவம் தெளிவாகிறது. தனது ஆய்வுப் பணி முழுவதும், ஒபயசேகர, பண்பாட்டுச் செயல்பாடு என்பது அறநெறி, உணர்ச்சி மற்றும் வரலாற்று அனுபவத்தால் வடிவமைக்கப்பட்ட குறியீட்டு உலகங்கள் வழியாகவே நடைபெறுகிறது என்று வாதிட்டார். மனித நடத்தையை பகுத்தறிவுக் கணக்கீட்டிற்குள் மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. பண்பாட்டு ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட அறநெறிப் பிரபஞ்சங்களுக்குள் அர்த்தங்கள் உருவாகின்றன. மௌனம் என்பது அத்தகைய ஒரு குறியீட்டு உலகத்தைச் சேர்ந்ததே. அது வெறும் ஒரு தந்திரோபாய நடத்தை அல்ல. அது பணிவு, மரியாதை, கருணை, நிதானம், பிறரின் துன்பத்தை உணர்ந்துகொள்ளுதல் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகிறது. பல பண்பாட்டு மரபுகளைப் போலவே தமிழ்ச் சமூக வாழ்விலும், எப்போது பேசக்கூடாது என்பதை அறிந்திருப்பதே முதிர்ச்சி மற்றும் தார்மீக உணர்வின் சான்றாகக் கருதப்படலாம்.
ஸ்டான்லி ஜே. தம்பையாவின் பணி மற்றொரு முக்கியமான கண்ணோட்டத்தை வழங்குகிறது. சடங்கு ரீதியான தகவல்தொடர்பு குறித்த தம்பையாவின் பகுப்பாய்வுகள், நேரடியான சொல் உள்ளடக்கத்தை விட அர்த்தம் அடிக்கடி மேலோங்கி நிற்கிறது என்பதை நிரூபித்தன. சைகைகள், இடைநிறுத்தங்கள், சடங்கு ரீதியான செயல்கள், பகிரப்பட்ட சின்னங்கள் அனைத்தும் தகவல்தொடர்பில் பங்கேற்கின்றன. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கைக்கு இந்த நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தும்போது, மௌனத்தை பேச்சிலிருந்து தனியாகப் பகுப்பாய்வு செய்யக்கூடாது என்று தெரிகிறது. மாறாக, அது சமூகங்கள் சமூக ஒழுங்கை மீண்டும் உருவாக்கும் ஒரு பரந்த தகவல்தொடர்புத் தொகுப்பின் ஒரு பகுதியாக அமைகிறது.
இறுதிச் சடங்கு இல்லங்கள் இந்த நிகழ்வுக்கு ஒருவேளை மிகத் தெளிவான விளக்கத்தை அளித்தன. களஆய்வின் போது, போரில் இழந்த உறவினர்களைப் பற்றி ஒருவர் மறைமுகமாகக் குறிப்பிட்ட உடனேயே, எவ்வளவு அடிக்கடி நீண்ட மௌனங்கள் ஏற்பட்டன என்பது வியப்பளித்தது. அந்த மௌனங்களை நிரப்ப யாரும் அவசரப்படவில்லை. மாறாக, மற்றொருவர் அமைதியாக தேநீர் பரிமாறலாம், நாற்காலியைச் சரிசெய்யலாம் அல்லது வெறுமனே தலையசைக்கலாம். வெளித்தோற்றத்தில் சிறியதாகத் தோன்றும் இந்தச் செயல்களே தகவல்தொடர்பாக அமைந்தன. பின்னர் ஒரு வயதான பெண்மணி விளக்கினார், “சில நேரங்களில் அதிகமாகப் பேசுவது துக்கத்தை இன்னும் கனமாக்குகிறது”. அவரது இந்தக் கூற்று, பல உளவியல், சமூக மாற்றத்திற்கான நீதிக் கட்டமைப்புகளில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ள அனுமானங்களுக்குச் சவால் விடுகிறது. அங்கு வாய்மொழி வெளிப்பாடு இயல்பாகவே ஒரு சிகிச்சை முறையாகக் கருதப்படுகிறது. இனவரைவியல் ஒரு நுணுக்கமான சித்திரத்தை முன்வைக்கிறது. குணமடைதல் என்பது எப்போதும் விவரிப்பதன் மூலமே நிகழ்வதில்லை. சில சமயங்களில், மற்றொருவரின் மௌனம் கலையாமல் இருக்க அனுமதிப்பதில்தான் கண்ணியம் அடங்கியுள்ளது.
இந்தக் கருத்து, மௌனம் அனைவருக்கும் நன்மை பயக்கும் என்று அர்த்தப்படுத்தவில்லை. அது நிச்சயமாக சமத்துவமின்மையை மீண்டும் உருவாக்கக்கூடும். அது பொறுப்புக்கூறலைத் தடுக்கலாம், கடினமான உரையாடல்களைத் தடைசெய்யலாம், அல்லது பொது வாழ்க்கையிலிருந்து ஏற்கனவே விலக்கப்பட்ட குரல்களை மேலும் ஓரங்கட்டலாம். பெண்கள், இளைஞர்கள், விளிம்புநிலைச் சமூகத்தினர் போன்றோர் வயதான ஆண்கள் அல்லது உள்ளூர் மேட்டுக்குடியினரை விட மௌனத்திற்கான அழுத்தங்களை வித்தியாசமாக அனுபவிக்கக்கூடும். எனவே, மௌனம் என்பது ஆழமான அரசியல் தன்மை கொண்டதாகவே உள்ளது. உண்மையில், ஒரே நபர் வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளில் மௌனத்தை வெவ்வேறு விதமாகப் பயன்படுத்தலாம். ஒரு விதவை அரசு அதிகாரிகளுக்கு முன்னால் மௌனமாக இருக்கலாம், ஆனால் நம்பிக்கைக்குரிய உறவினர்களிடையே வெளிப்படையாகப் பேசலாம். ஒரு முன்னாள் ஆசிரியர் தேநீர் கடையில் அரசியல் விவாதங்களைத் தவிர்க்கலாம், ஆனால் தேவாலயக் குழுக்களில் தீவிரமாகப் பங்கேற்கலாம். ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் வீட்டில் அமைதியாக இருக்கலாம், ஆனால் நண்பர்களிடையே வரலாறு குறித்துத் தீவிரமாக விவாதிக்கலாம். எனவே, மௌனம் என்பது ஒரு நிலையான ஆளுமைப் பண்பு அல்ல, மாறாக அது கேட்போர், இடம் மற்றும் நோக்கத்திற்கு ஏற்ப தொடர்ந்து சரிசெய்யப்படும் ஒரு உறவுமுறைப் பழக்கமாகும்.
இந்த இனவரைவியல் அவதானிப்புகள் ஒரு பரந்த கோட்பாட்டுக் கருத்துக்கு இட்டுச் செல்கின்றன. மௌனத்தை முதன்மையாகக் குரல் மற்றும் அடக்குமுறை என்ற இருமைக்குள் கருத்தாக்கம் செய்வதற்குப் பதிலாக, அதனை அன்றாட வாழ்வின் அடிப்படை அறநெறித் தொழில்நுட்பங்களில் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது, பாதிக்கப்படக்கூடிய உறவுகளைப் பாதுகாக்கவும், சமூக சகவாழ்வைப் பேணவும், எளிதில் விவரிக்க முடியாத துக்கத்தை மதிக்கவும், ஒவ்வொரு சமூகச் சந்திப்பிலும் நிச்சயமற்ற தன்மை ஆதிக்கம் செலுத்த அனுமதிக்காமல் அரசியல் நிச்சயமற்ற தன்மையை எதிர்கொள்ளவும் தனிநபர்களுக்கு உதவுகிறது. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய நிலை என்பது மொழியின் மறைவால் வகைப்படுத்தப்படவில்லை. அது, பேசுதல் மற்றும் பேசாமல் இருத்தல் ஆகிய புதிய அறநெறிக் கட்டுப்பாடுகளின் தோற்றத்தால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. மௌனம் என்பது தகவல்தொடர்பின் ஒரு தார்மீகப் பொருளாதாரம் என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றின் பகுதியாகிறது. அதன் மூலம் சமூகங்கள் உண்மை, நீதி, கண்ணியம், நினைவகம் மற்றும் உயிர்வாழ்தல் ஆகியவற்றின் போட்டித் தேவைகளைத் தொடர்ந்து பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்க்கின்றன.
தொடரும்.
