காம்பியா எதிர் மியான்மர்: முள்ளிவாய்க்கால் வாசிக்கும் தீர்ப்பு
slide-1
slide-2
slide-3
Slide - 4
previous arrow
next arrow
Arts
65 நிமிட வாசிப்பு

காம்பியா எதிர் மியான்மர்: முள்ளிவாய்க்கால் வாசிக்கும் தீர்ப்பு

November 20, 2026 | Ezhuna

‘கிளர்ச்சி ஒடுக்குமுறையும் இனப்படுகொலையும்: அரச வன்முறையின் வரலாற்றை ஆராய்தல்’ எனும் இத்தொடர், அரச பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளின் பெயரால் ஒரு மக்கள் குழுவே அழிவின் இலக்காக மாறுகின்றமையை இலங்கையை மையமாகக் கொண்டு ஆராய்கிறது. காலனித்துவக் காலம் முதல் போருக்குப் பிந்தைய இராணுவமயமாக்கல் வரை அரச அதிகாரம், இராணுவ மூலோபாயம், இனப்படுகொலை, சர்வதேசச் சட்டம் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான உறவுகளை இது மதிப்பிடுகிறது.

அரச வன்முறையைத் திட்டமிடுபவர்கள், உத்தரவிடுபவர்கள், செயல்படுத்துபவர்கள், அவர்களுக்குத் துணைநிற்கும் நிறுவனங்கள் மீது இவ்வாய்வு கவனம் கொள்கின்றது. அரசியல் தலைமை, இராணுவம், காவல்துறை, புலனாய்வுத் துறை, அரச நிர்வாகம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே அதிகாரம் எவ்வாறு பிரித்தளிக்கப்படுகிறது என்பதை இது விளக்குவதுடன்; வெளிநாட்டுப் பயிற்சி, ஆயுத உதவி, உளவுத் தகவல்கள் பரிமாற்றம், இராஜதந்திர ஆதரவுகள் ஆகியவை இவ்வன்முறைச் செயல்பாடுகளுக்கு எவ்வாறு பலம் சேர்க்கின்றன என்பதையும் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.

அரசாங்கப் பதிவுகள், இராணுவ வெளியீடுகள், அதிகாரிகளின் ஆய்வேடுகள், நினைவுக் குறிப்புகள், இராஜதந்திரப் பதிவுகள், நீதிமன்றப் பதிவுகள், விசாரணை அறிக்கைகள் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு, வன்முறை ஒழுங்கமைக்கப்படும் விதத்தையும் அது நியாயப்படுத்தப்படுவதையும் வெளிப்படுத்தும் இத்தொடர், அரச அதிகாரத்தை விமர்சனபூர்வமாகப் புரிந்துகொள்ளும் ஆய்வுக் கோணத்தைத் தமிழ் வாசகர்களுக்கு வழங்குகிறது.

ரோஹிங்கியா வழக்கில் சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் இன்றைய தீர்ப்பு

ஈழத் தமிழர்களின் நீதிப் பாதையில் திறக்கும் வழிகளும் காட்டும் எல்லைகளும்


முள்ளிவாய்க்காலின் மணல்திட்டுகளில் துப்பாக்கிகள் ஓய்ந்து பதினேழு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன; ஆனால் தன் அழிவுக்கு உலகின் சட்ட மொழியில் மெய்ப்பெயர் கோரும் ஒரு மக்கள் கூட்டத்தின் போராட்டம் இன்னும் ஓயவில்லை. 2009 மே மாதத்திற்குப் பின்னைய ஒவ்வொரு இராஜதந்திர மேடையிலும் ஈழத் தமிழர்களின் அழிவு, மென்மையான சொற்களால் சிறுகச் சிறுகக் குறைக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. ஒருவர் அதனை “பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போரின் பக்கவிளைவு” என்றார்; இன்னொருவர் “உள்ளக விசாரணைகளிலேயே தீர்வு காண வேண்டிய மீறல்கள்” என்றார்; வேறு சிலரோ “ஓர் அரசே இனப்படுகொலை செய்தது என நிரூபிக்கவே முடியாது” என்று வாசலை அடைத்தனர். பதினேழு ஆண்டுகால அந்த வாதங்களுக்கு இன்று (2026 நவம்பர் 19) ஹேக் நகரிலிருந்து சட்டத்தின் முதல் பதில் கிடைத்துள்ளது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உச்ச நீதிமன்றமான சர்வதேச நீதிமன்றம் (International Court of Justice), வடக்கு ராக்கைனில் வாழ்ந்த ரோஹிங்கியா மக்களுக்கு எதிராக மியான்மர் அரசே இனப்படுகொலை நடத்தியதாக ஒன்பதுக்கு ஆறு என்ற பெரும்பான்மை வாக்கில் இன்று தீர்ப்பளித்துள்ளது. 1948 இனப்படுகொலைத் தடுப்பு, தண்டனை உடன்படிக்கை உருவாக்கப்பட்ட எழுபத்தெட்டு ஆண்டுகளில், தனிநபர்களையோ துணை இராணுவக் குழுக்களையோ அல்லாமல் இறையாண்மையுள்ள ஓர் அரசே நேரடியாக இனப்படுகொலை புரிந்ததாக உலக நீதிமன்றம் அறிவிப்பது இதுவே முதல் முறை.1 இந்த 191 பக்கத் தீர்ப்பு இலங்கையைப் பற்றி ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை; முள்ளிவாய்க்காலின் பெயர்கூட அதில் இல்லை. ஆனாலும், இத்தனை ஆண்டுகளாக ஈழத் தமிழர்களின் நீதிப் பாதையை மறித்து நின்ற சட்டத் தடைகளுள் பல இன்று ஹேக் அமர்வில் உடைந்துள்ளன; உடையாமல் எஞ்சியவை எவை என்பதும் துல்லியமாகத் தெளிவாகியுள்ளது.

பெரும்பான்மைத் தீர்ப்புக்கு ஆதரவாக வாக்களித்த ஒன்பது நீதிபதிகளில் ஒருவர் நவநீதம் (நவி) பிள்ளை. டர்பனில் தமிழ் வம்சாவளிக் குடும்பத்தில் பிறந்த இவர், 1998-இல் ருவாண்டா தீர்ப்பாயத்தின் அக்காயேசு (Akayesu) தீர்ப்பில் நீதிபதியாகப் பங்கேற்றவர்.2 2008 முதல் 2014 வரை ஐ.நா. மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகராகப் பணியாற்றியபோது, 2014 மனித உரிமைகள் பேரவைத் தீர்மானம் 25/1-இன் கீழ் இலங்கைக்கான ஐ.நா. விசாரணைப் பொறிமுறையை (OISL) அமைத்து முன்னெடுத்தவரும் இவரே.3 காம்பியா நியமித்த தற்காலிக நீதிபதியாக (Judge ad hoc)4 இன்று அவர் ஒப்பமிட்டிருக்கும் இத்தீர்ப்பு ராக்கைனுக்கான முடிவு மட்டுமன்று; ஈழத் தமிழர்களின் நீதிப் போராட்டத்தில் எது சாத்தியம், எங்கு சட்ட வரம்பு தொடங்குகிறது என்பதை அளந்து காட்டும் துலாக்கோலும்கூட.

ஹேக் நகரிலுள்ள அமைதி மாளிகை (Peace Palace) — ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சர்வதேச நீதிமன்றம் இயங்கும் ஆசனம். புகைப்படம்: Ontheway Advice · விக்கிமீடியா கொமன்ஸ் (CC0 — பொதுக் களம்)

போரின் பெயரால் மறைக்கப்பட்ட உள்நோக்கம்

போரில் பொதுமக்கள் பெருமளவில் கொல்லப்பட்டாலே அதை இனப்படுகொலை என அரசியல் மேடைகளில் அழைப்பது வழக்கம்; ஆனால் சர்வதேசச் சட்டம் அச்சொல்லை அவ்வளவு எளிதில் ஏற்பதில்லை. போர் விதிகளை மீறிப் பொதுமக்களைத் தாக்குவது போர்க்குற்றம்; பரவலாகவும் திட்டமிட்டும் பொதுமக்கள் மீது வன்முறையை ஏவுவது மானுடத்திற்கு எதிரான குற்றம். இவை இரண்டிலிருந்தும் இனப்படுகொலையைப் பிரித்து நிறுத்துவது, “ஒட்டுமொத்த மனிதக் குழுக்களின் இருப்புரிமையையே மறுக்கும்” அதன் தனித்துவமான நோக்கமே (பத்திகள் 284, 288).5

1948 உடன்படிக்கையின் இரண்டாம் பிரிவு இனப்படுகொலைக்கு இரு அடிப்படைச் சட்டக் கூறுகளைக் கோருகிறது: தடைசெய்யப்பட்ட செயலும், இனவழிப்புச் சிறப்பு உள்நோக்கமும் (dolus specialis).6 ஒரு தேசிய, இனத்துவ, மரபின அல்லது மதக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்களைக் கொலை செய்தல்; கடுமையான உடல் அல்லது மனத் தீங்கு விளைவித்தல்; அக்குழுவின் உடல்ரீதியான அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் வாழ்க்கைச் சூழலைத் திட்டமிட்டுத் திணித்தல்; குழந்தைப் பிறப்பைத் தடுக்கும் நடவடிக்கைகளை விதித்தல்; அக்குழுவின் குழந்தைகளை வலுக்கட்டாயமாக வேறொரு குழுவிற்கு மாற்றுதல் ஆகிய ஐந்து செயல்களில் ஏதேனும் ஒன்று அதற்கான பொது உள்நோக்கத்துடன் (dolus generalis) செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும். இச்செயல்களுக்கான பொது உள்நோக்கம், வெறும் கவனக்குறைவைத் தவிர்த்து, மரணமோ கடுந்தீங்கோ நிகழக் கூடும் என்ற அறிவுடன் செயற்படுவதையும் உள்ளடக்கும். இரண்டாம் பிரிவின் தொடக்க வாசகம் விதிக்கும் சிறப்பு உள்நோக்கமோ அக்குழுவைத் “தனித்த ஒரு குழுவாகவே” (as such) முழுமையாகவோ பகுதியாகவோ அழிக்கும் நேரடி இலக்கைக் கோருகிறது.7

இங்கு “அழித்தல்” என்பது தனிநபர்களின் மரணத்தோடு மட்டும் சுருங்கிவிடாது. பண்பாட்டு இனப்படுகொலையை உடன்படிக்கை உள்ளடக்காவிட்டாலும், “உடல்ரீதியான அழிவு” என்ற சொல் இரண்டாம் பிரிவின் மூன்றாம் உட்பிரிவில் (Article II(c)) மட்டுமே இடம்பெறுகிறது. ஆகவே, மனத் தீங்கும் குழந்தைகளைப் பிரித்தெடுப்பதும் உட்பட ஐந்து செயல்களின் வழியே ஒரு குழு சமூகமாகத் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கும் ஆற்றலையே சிதைப்பதையும் இரண்டாம் பிரிவின் தொடக்க வாசகம் உள்ளடக்கும் என 289–293-ஆவது பத்திகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.8

“பகுதியாக” என்பது மொத்தக் குழுவிலும் தாக்கம் செலுத்தும் கணிசமான பகுதியைக் குறிக்கும். எண்ணிக்கையை முதன்மை அளவுகோலாகக் கொண்ட நீதிமன்றம், மியான்மரின் சுமார் 14 இலட்சம் ரோஹிங்கியாக்களில் வடக்கு ராக்கைனில் வாழ்ந்த 815,000 பேரை அத்தகைய கணிசமான பகுதியாக வரையறுத்துள்ளது.9 நாட்டிற்கு வெளியே வாழும் ரோஹிங்கியாக்களையும் சேர்த்து எண்ண வேண்டும் என்ற மியான்மரின் வாதத்தை நிராகரித்த 310-ஆவது பத்தி, “மியான்மரின் ரோஹிங்கியாக்கள்” மட்டுமே இங்கு பாதுகாக்கப்பட்ட குழு என உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.10 அயல் நாட்டில் வாழும் சக இனத்தவரைக் காட்டி, தன் எல்லைக்குள் வாழும் சிறுபான்மையினர் மீதான குற்றத்திலிருந்து ஓர் அரசு தப்பிக்க முடியாது என்பதை மாறுபட்டு வாக்களித்த நீதிபதி கிளாஸ் கிரெஸ்ஸும்கூட (பத்தி 87)11 ஏற்றுக்கொண்டார்.

“தமிழ்நாட்டிலும் புலம்பெயர் தேசங்களிலும் கோடிக்கணக்கான தமிழர்கள் இருக்கும்போது இலங்கையில் எவ்வாறு இனப்படுகொலை நிகழ்ந்திருக்கும்?” என்ற கொழும்பின் பழைய வாதத்திற்கு இனிச் சட்ட அரங்கில் அடிப்படையில்லை.

வன்னியில் இறுதிப் போர் முடிந்த கணத்திலிருந்தே இலங்கை அரசின் முதன்மைத் தற்காப்பு வாதம் ஒரே ஒரு சொற்றொடருக்குள் ஒளிந்திருந்தது: “பயங்கரவாத ஒடுக்குமுறை”. விடுதலைப் புலிகளுடன் நடந்த ஆயுத மோதலின்போது பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டிருந்தாலும், அது ஓர் ஆயுத இயக்கத்தை ஒடுக்கும் இராணுவ நடவடிக்கையின் தவிர்க்க முடியாத விளைவே தவிர, தமிழ் மக்களை அழிக்கும் நோக்கம் கொண்டதன்று என்பதே கொழும்பின் நீண்டகால வாதம்.

ஹேக் நீதிமன்றத்தில் மியான்மர் கையில் எடுத்ததும் இதே வாதத்தைத்தான். 2017 ஓகஸ்ட் 25 அன்று ‘அராக்கன் ரோஹிங்கியா விடுதலைப் படை’ (ARSA) என்ற சிறிய ஆயுதக் குழு ராக்கைன் மாநிலத்தின் குறைந்தது முப்பது பொலிஸ், இராணுவ முகாம்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியது உண்மையே.12 அதற்குப் பதிலடியாகவே “துடைத்தொழிப்பு நடவடிக்கைகளை” நடத்தினோம் என்றும், ஆயுத மோதலில் பயங்கரவாதிகள் கொல்லப்பட்டதை இனப்படுகொலை எனத் திரிக்கக் கூடாது என்றும் மியான்மர் வாதிட்டது.13 இதற்கு எதிராகக் காம்பியாவின் சட்டத்தரணிகள் வாய்மொழி விசாரணையில் விடுத்த எச்சரிக்கையை, தீர்ப்பில் மாறுபட்டு வாக்களித்துள்ள நீதிபதி கிளாஸ் கிரெஸ்கூடத் தமது தனிக் கருத்துரையின் முகப்பிலேயே பதிவு செய்துள்ளார்:

“இதன் உண்மையான நோக்கம் கிளர்ச்சி ஒடுக்குமுறை என மியான்மர் சொல்கிறது; ஒரு மக்கள் கூட்டத்தைப் பகுதியாகவோ முழுமையாகவோ அழிப்பதே நோக்கம் எனக் காம்பியா சொல்கிறது… நீங்கள் கண் இமைத்தால், 1948 உடன்படிக்கை செத்துவிடும்.”

— காம்பியாவின் வாய்மொழி வாதம், நீதிபதி கிளாஸ் கிரெஸ்ஸின் தனிக் கருத்துரையிலிருந்து (பத்தி 2)14

நீதிமன்றம் கண் இமைக்கவில்லை. சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டமும் இனப்படுகொலை உடன்படிக்கையும் இரு வேறு நோக்கங்களைக் கொண்ட தனித்தனிச் சட்டக் கட்டமைப்புகள் என 296–305-ஆவது பத்திகள் தெளிவுபடுத்தியுள்ளன.15 ஆயுத மோதல் நடக்கும்போது மனிதாபிமானச் சட்டம் இனப்படுகொலை உடன்படிக்கையைப் பின்னுக்குத் தள்ளாது; ஒரு குழு தற்காப்புக்காக ஆயுதம் ஏந்தினாலும்கூட, இனத்தை அழிக்கும் உள்நோக்கத்தோடு நிகழும் கொலைகள் இரண்டாம் பிரிவின் வரம்பிலிருந்து விலகா என நீதிபதி கிரெஸ்ஸும் (பத்திகள் 89–90)16 ஏற்றுக்கொண்டுள்ளார். மரணம் நிகழும் என அறிந்தே நடத்தப்படும் கண்மூடித்தனமான தாக்குதல்களும் இனப்படுகொலைக்கான கொலைச் செயல்களில் அடங்கும் என 315, 318-ஆவது பத்திகள் நிலைநிறுத்தியுள்ளன.17 2017 ஓகஸ்டில் மின் கி (துலா தோலி), சுட் பயின், மாங் நு ஆகிய மூன்று கிராமங்களிலும் பிற ஆறு இடங்களிலும் நடந்தவற்றை நீதிமன்றம் பரிசீலித்தபோது, மியான்மரின் “கிளர்ச்சி ஒடுக்குமுறை” வாதம் கள ஆதாரங்களின் முன் நொறுங்கியது.18

ஓகஸ்ட் 30 அன்று மின் கி கிராமத்தில் இராணுவத்தினரும் ஆயுதம் ஏந்திய அயல் கிராமத்தவர்களும் இணைந்து சுட்டுக்கொண்டே வீடுகளுக்குத் தீ வைத்தனர்; ஆற்றங்கரைக்கு ஓடியவர்கள் சுற்றிவளைக்கப்பட்டுச் சுடப்பட்டனர்; நீந்தித் தப்ப முயன்றவர்கள் ஆற்றில் மூழ்கினர்; குழந்தைகளைக் கத்தியால் குத்தியும் நெருப்பிலும் நீரிலும் வீசியும் கொன்றனர். அங்கு மட்டும் சுமார் 750 பேர் கொல்லப்பட்டதை ஆதாரங்கள் நிறுவுவதாக நீதிமன்றம் உறுதி செய்துள்ளது.19

மூன்று நாள்களுக்கு முன் சுட் பயினில் ஆண்களும் சிறுவர்களும் தனியே பிரிக்கப்பட்டுச் சுடப்பட்டனர்; தன் குழந்தையைக் கண்முன்னே கொன்றுவிட்டுத் தன்னைப் படையினர் கூட்டுப் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தியதாக உயிர் பிழைத்த தாய் ஒருவர் மூடிய அமர்வில் சாட்சியமளித்தார்.20 அங்கு ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட 127 குழந்தைகள் உட்பட 358 பேர் கொல்லப்பட்டதாக உயிர் பிழைத்தவர்கள் தொகுத்த பட்டியலை, துல்லியமாக உறுதிப்படுத்த முடியாவிட்டாலும், நம்பத்தகுந்தது என நீதிமன்றம் கருதியது.21 மியான்மர் இராணுவமே தயாரித்த பதிவேடோ அங்கு 1,700 தோட்டாக்கள் சுடப்பட்டதாகவும் “32 பயங்கரவாதிகள்” கொல்லப்பட்டதாகவும் மட்டுமே குறிப்பிட்டிருந்தது. மாங் நுவில் 82 முதல் 100 பேரின் கைகளைக் கட்டிச் சுட்டுக் கொன்றனர்.22 இன் தின் கடற்கரையில் மக்களிடமிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்ட பத்து ஆண்கள் மறுநாள் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டனர்: ஒருவரின் தலை துண்டிக்கப்பட்டது; இன்னொருவரின் கழுத்து அறுக்கப்பட்டது; எண்மர் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டனர் (பத்தி 232).23

கிராமங்கள் எரிந்துகொண்டிருந்த 2017 செப்டெம்பரில், மியான்மர் இராணுவத் தளபதி சீனியர் ஜெனரல் மின் ஆங் ஹ்லைங் ஆற்றிய உரைகளைத் தீர்ப்பின் 157, 158-ஆவது பத்திகள் நேரடியாக எடுத்துக் காட்டியுள்ளன. ரோஹிங்கியாக்களைக் காலனித்துவக் காலத்தில் நுழைந்த அந்நியர்களாகச் சித்தரித்த அவர், “பெங்காலிப் பிரச்சினை” என்பது முந்தைய அரசுகள் நிறைவேற்றாமல் விட்டுச்சென்ற “முடிவடையாத பணி” எனக் குறிப்பிட்டார்:24

“எனவே ‘நமது நாட்டில் ரோஹிங்கியா என்ற ஓர் இனமே இல்லை’ என வெளிப்படையாக அறிவிக்கிறோம்… மண்ணால் ஓர் இனத்தை விழுங்க முடியாது; இன்னோர் இனத்தால்தான் விழுங்க முடியும்.”

— சீனியர் ஜெனரல் மின் ஆங் ஹ்லைங், 2017 செப்டெம்பர் 1, 20 உரைகள் (தீர்ப்புப் பத்திகள் 157–158)25

ஒரு பூர்வீக மக்கள் கூட்டத்தின் பெயரையே மறுத்து, அவர்களைப் பெரும்பான்மை இனத்திற்கு அச்சுறுத்தலாகக் காட்டும் இந்த அரசியல் மொழி ஈழத் தமிழர்களுக்குப் புதிதன்று. தீர்ப்பின் 453-ஆவது பத்தியில் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியுள்ள சான்று வன்னிப் போரின் ஆவணங்களை அப்படியே நினைவூட்டுகிறது: மியான்மர் இராணுவமே தயாரித்த போர்க்கள அறிக்கைகளும் பாதுகாப்பு அமைச்சின் பதிவேடுகளுமே ARSA போராளிகளுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் இடையே எந்த வேறுபாடும் காட்டவில்லை.26

மூன்று நகரியங்களிலும் இருந்த 993 கிராமங்களில் 392 கிராமங்கள் பகுதியாகவோ (214) முழுமையாகவோ (178) தீக்கிரையாக்கப்பட்டன; அவற்றுள் 78 கிராமங்கள் புல்டோசர்கள் கொண்டு தரைமட்டமாக்கப்பட்டன.27 இவ்வழிப்பால் சுமார் 326,000 ரோஹிங்கியாக்கள் திரும்பிச் செல்ல வீடின்றிப் போயினர்.28 ஏழு இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்டோர் பங்களாதேஷிற்குத் தப்பியோடியபோது அவர்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்பட்டது; படகுகள் மூழ்கடிக்கப்பட்டன; எல்லைகளில் கண்ணிவெடிகள் புதைக்கப்பட்டன.29 2007 போஸ்னியா, 2015 குரோஷியா வழக்குகளில் மக்களை இடமாற்றவும் வெளியேற்றவும் திட்டமிட்ட நடைமுறை நிலவிய சூழலிலிருந்து இது முற்றிலும் மாறுபட்டது என நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.30

பங்களாதேஷின் கொக்ஸ் பசார் பகுதியிலுள்ள குத்துபாலோங் (Kutupalong) ரோஹிங்கியா அகதி முகாம்; 2017 இராணுவ நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்து ஏழு இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்டோர் பங்களாதேஷிற்குத் தப்பியோடினர். புகைப்படம்: John Owens (VOA) · விக்கிமீடியா கொமன்ஸ் (Public Domain)

2015 குரோஷியா–செர்பியா தீர்ப்பு விதித்திருந்த இறுக்கமான வரம்புகளை இன்றைய தீர்ப்பு கைவிடவில்லை; ஆனால் அவற்றை முன்பைவிட நெகிழ்வாகப் பிரயோகித்துள்ளது. எந்தவோர் அரசும் “இந்த இனத்தை அழிப்போம்” என்று எழுத்துமூல ஆணையில் கையொப்பமிட்டு வெளியிடுவதில்லை. இனப்படுகொலைக் குற்றச்சாட்டை நிறுவும் சான்றுகள் “முற்றிலும் உறுதியானவையாக” இருக்க வேண்டும்; நேரடி ஆணை இல்லாதபோது சூழ்நிலைச் சான்றுகளிலிருந்து இனப்படுகொலை உள்நோக்கம் மட்டுமே “ஒரே நியாயமான அனுமானமாக” (only reasonable inference) வெளிப்பட வேண்டும் என்பவையே நீதிமன்றத்தின் நிலைபெற்ற அளவுகோல்கள்; இன்றைய தீர்ப்பும் அவற்றை மீள உறுதிசெய்கிறது (பத்திகள் 80, 438, 442).31

“ஒரே நியாயமான அனுமானம்” என்பது ஓர் அரசுக்கு இருந்த “ஒரே நோக்கம்” இனப்படுகொலை மட்டுமே என்றாகிவிடாது. வேறு எந்த நோக்கத்தையாவது அனுமானிக்க முடிந்தாலே குற்றச்சாட்டு தோற்றுவிடும் என்ற மியான்மரின் வாதத்தை வழக்கில் இணைந்த அயர்லாந்து உடைத்துக் காட்டியது: “ஒரு நடத்தைக் கோலம் அத்தகைய உள்நோக்கம் இருப்பதைத் தவிர்க்க முடியாமல் சுட்டுகிறது என்பதற்கு, அச்செயலுக்கு அந்த ஒரே நோக்கம் மட்டுமே இருந்தது என்று பொருளன்று… இரு நோக்கங்கள் ஒருங்கே நிலவுவதால் ஒன்று மற்றொன்றை நீக்கிவிடாது” (பத்திகள் 440–441).32

இவ்விளக்கத்தைச் சட்ட விதியாக ஏற்றுக்கொண்ட நீதிமன்றம், இனப்படுகொலை உள்நோக்கத்துடன் கோட்பாட்டளவில் முரண்படாத பிற நோக்கங்களும் அதனோடு ஒருங்கே நிலவ முடியும் என அறிவித்துள்ளது (பத்திகள் 443, 464). இராணுவ இலக்கு, கட்டாய இடப்பெயர்வு, குறிப்பாக இனப்படுகொலையோடு பெரும்பாலும் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் கூட்டுத் தண்டனை ஆகியவை அத்தகையவை. பிரதிவாதி அரசு தன் மாற்று அனுமானத்தை “முற்றிலும் உறுதியாக” நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை என்றாலும் (பத்தி 450), ஒட்டுமொத்தச் சான்றுகளையும் இனப்படுகொலை உள்நோக்கமின்றி விளக்க முடியாவிட்டால் “ஒரே நியாயமான அனுமானம்” என்ற அளவுகோல் நிறைவேறிவிடும். மியான்மர் வழக்கில் கிளர்ச்சி ஒடுக்குமுறை, இடப்பெயர்வு, தண்டனை ஆகியவற்றுள் எதுவுமே ஒட்டுமொத்தச் சான்றுகளையும் தனித்து விளக்கும் முரண்பட்ட மாற்று அனுமானமாக நிலைக்கவில்லை என நீதிமன்றம் அறுதியிட்டுள்ளது (பத்தி 467).33

“விடுதலைப் புலிகளை அழிக்கும் போரா, தமிழின அழிப்பா?” என்ற போலி முரணுக்குள் பதினேழு ஆண்டுகளாக ஈழத் தமிழர்கள் முடக்கப்பட்டிருந்தனர். கொழும்பே அறிவித்துப் படிப்படியாகச் சுருக்கிய மூன்று “தாக்குதலற்ற வலயங்களில்” (No-Fire Zones) மூன்று இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட மக்கள் நெரிபட்டுக் கிடந்தபோது பொழியப்பட்ட எறிகணைகள்; ஐ.நா.வும் செஞ்சிலுவைச் சங்கமும் அமைவிடக் குறிப்புகளைத் தெரிவித்த பின்னும் தாக்கப்பட்ட புதுக்குடியிருப்பு உள்ளிட்ட நிரந்தர, தற்காலிக வைத்தியசாலைகள்; மே 18 வெள்ளைக் கொடிச் சரணடைவுக் கொலைகள்: இவை எவற்றையும் இனி “இராணுவ இலக்கு” என்ற ஒரே போர்வையில் மூடிமறைக்க முடியாது.34

நேரடி ஆணை இல்லாதபோது முதலில் ஒரு திட்டமிட்ட “நடத்தைக் கோலத்தை” (pattern of conduct) நிறுவினால்தான் உள்நோக்கத்தை அனுமானிக்க முடியும் என்ற மியான்மரின் வாதத்தையும் நீதிமன்றம் நிராகரித்துள்ளது. பல காரணிகளை இணைத்து அனைத்துச் சான்றுகளையும் ஒட்டுமொத்தமாகப் பரிசீலிக்கலாம் என 387, 388, 396-ஆவது பத்திகள் கூறுகின்றன.35 இது குரோஷியா மரபின் தொடர்ச்சியே எனத் தலைமை நீதிபதி இவாசாவாவும் நீதிபதிகள் பிரான்ட்டும் ஹ்மூத்தும் விளக்கினாலும்,36 மாறுபட்டு வாக்களித்த ஆறு நீதிபதிகளும் இதனை முந்தைய நெறியிலிருந்து நடைமுறையில் விலகுவதாகவே சாடுகின்றனர்.37 மறுபுறம், வடக்கு ராக்கைன் முழுவதையும் இலக்குப் பகுதியாகக் கூறிவிட்டு மூன்று கிராமங்களின் “குறிப்பிட்ட சூழல்களை” மட்டும் கொண்டு உள்நோக்கத்தை அனுமானிக்க முடியாது என 385-ஆவது பத்தி தெளிவான எல்லையையும் வரைந்துள்ளது.38

இரண்டாம் பிரிவின் ஐந்து செயல்களுக்கு அப்பாற்பட்ட “கண்டிக்கத்தக்க பிற தீவிரச் செயல்களும்” (other culpable acts) தனித்தனியாகப் பார்க்காமல் ஒன்றிணைத்து நோக்கும்போது உள்நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் பின்புலமாக ஏற்கப்பட்டுள்ளன; குற்றவியல் வரையறையாக அன்றி, அச்செயல்களின் தீவிரத்தைக் குறிக்கவே இப்பதம் கையாளப்படுகிறது (பத்தி 398). 1982 குடியுரிமைச் சட்டம், பல தசாப்தப் பாரபட்சம், வெறுப்புப் பிரசாரம், 1978, 1991–92, 2016-இல் நடந்த இராணுவ நடவடிக்கைகள், 2012 வகுப்புவாத வன்முறை, கட்டாய இடப்பெயர்வுகள் ஆகியவை ஒன்றிணைந்தே 2017 அழிப்புக்கான களத்தை உருவாக்கின என நீதிமன்றம் தீர்மானித்துள்ளது.39

2009 மே முள்ளிவாய்க்காலை மட்டும் வரலாற்றிலிருந்து துண்டித்துப் பார்க்காமல் ஒரே தொடர்ச்சியாக முன்வைக்க இப்பத்திகள் வழிசெய்கின்றன. ஒருபுறம் கட்டமைப்புசார் ஒடுக்குமுறைகளின் நீண்ட வரிசை: 1948 குடியுரிமைச் சட்டத்தாலும் 1949 பாராளுமன்றத் தேர்தல் திருத்தச் சட்டத்தாலும் மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமையும் வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்டுத் தீவு முழுவதும் தமிழர் பாராளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவம் சிதைக்கப்பட்டது; 1956 தனிச் சிங்களச் சட்டம் வந்தது; சிறுபான்மைப் பாதுகாப்பான 29(2)-ஆம் பிரிவை நீக்கிப் பௌத்தத்திற்கு முதன்மை இடமளித்த 1972 ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்பு திணிக்கப்பட்டது; கல்லோயா, கந்தளாய், பதவியா ஆகிய பகுதிகளிலும் வடக்கு–கிழக்கு நிலத் தொடர்ச்சியைப் பிளந்த மணலாற்றிலும் (வெலிஓயா) திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்கள் நடத்தப்பட்டன. மறுபுறம் 1956, 1958, 1977 இனவன்முறைகள், 1981 யாழ்ப்பாணப் பொது நூலக எரிப்பு, 1983 கறுப்பு ஜூலை ஆகிய தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்முறை அலைகள். இவை அனைத்தும் முள்ளிவாய்க்காலைப் புரிந்துகொள்ளும் சட்டப் பின்புலமாக ஒன்றிணைந்து நிற்கின்றன.40

யாழ்ப்பாணப் பொது நூலகம் — 1981 மே மாதம் தீயிட்டுக் கொளுத்தப்பட்ட பின்னர் மீளக் கட்டப்பட்ட வரலாற்றுச் சின்னம். புகைப்படம்: Thamizhpparithi Maari · விக்கிமீடியா கொமன்ஸ் (CC BY-SA 4.0)

வடக்கு ராக்கைனில் கொல்லப்பட்டவர்களாக நீதிமன்றம் ஏற்றுள்ள குறைந்தபட்ச எண்ணிக்கை சுமார் 10,000 பேர். நாடளாவிய 14 இலட்சம் ரோஹிங்கியாக்களோடு ஒப்பிட வேண்டும் என்ற மியான்மரின் வாதத்தை நிராகரித்த 429-ஆவது பத்தி, தாக்குதலுக்கு இலக்கான வடக்கு ராக்கைனின் 815,000 மக்களோடு ஒப்பிடும்போது இது 1.2 சதவீதம் எனச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. குரோஷியா வழக்கில் இத்தகைய குறைந்த கொலைச் சதவீதம் இனப்படுகொலை உள்நோக்கத்திற்கு எதிரான சான்றாகக் கருதப்பட்டது. இம்முறை, கொல்லப்பட்டவர்களை மட்டுமே கணக்கிடாமல், கொலை, பாலியல் வன்முறை, கடுமையான உடல்–மனத் தீங்கு, பிறப்புக் கட்டுப்பாடு ஆகிய அனைத்துப் பிரிவுகளிலும் பாதிக்கப்பட்டோரை ஒட்டுமொத்தமாகக் கணக்கில் எடுக்க வேண்டும் எனத் தீர்ப்பு வலியுறுத்துகிறது. பிறப்பு விகிதம் வீழ்ந்ததற்கான புள்ளிவிவரம் கட்டாயமில்லை எனவும் அது தெளிவுபடுத்துகிறது (பத்திகள் 360–371, 430). சுமார் ஐந்து இலட்சம் ரோஹிங்கியாக்கள் வாழ்ந்த மாங்டோ நகரியத்தில் திருமணங்களுக்கும் பிறப்புகளுக்கும் விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகள், ரோஹிங்கியாக் குழந்தைகளுக்குச் சட்டப் பதிவு மறுக்கப்பட்டமை, 2017 நடவடிக்கைகளின்போது நிகழ்ந்த குறைந்தது 1,834 பாலியல் வல்லுறவுகள் ஆகியவற்றை, ரோஹிங்கியா மக்கள்தொகை கட்டுப்பாடின்றிப் பெருகுவதாக அரசு பரப்பிய செய்திகளின் பின்னணியில் ஒன்றிணைத்துப் பார்த்தே, பிறப்பைத் தடுக்கும் உள்நோக்கத்தை நீதிமன்றம் நிறுவியது.41 அக்காயேசு தீர்ப்பை மேற்கோள் காட்டி (பத்தி 417), பாலியல் வன்முறை என்பது “ஆன்மாவையும், வாழும் விருப்பத்தையும், உயிரையுமே அழிக்கும் செயல்” எனக் கூறிய நீதிமன்றம், ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட 730 முதல் 2,109 குழந்தைகள் வன்முறையால் உயிரிழந்ததையும் குழுவின் அடித்தளத்தைத் தகர்க்கும் சான்றாக மதிப்பிட்டுள்ளது.42

கிறிஸ்டிக் (Krstić) தீர்ப்பைச் சுட்டிக்காட்டி, “பயன்படுத்தப்படாத வாய்ப்புகள்” என்ற குரோஷியா தடையையும் நீதிமன்றம் கடந்துள்ளது (பத்திகள் 434–435). சிட்வே முகாம்கள் தாக்குதலுக்கு இலக்கான வடக்கு ராக்கைனுக்கு வெளியே இருந்தன; இலக்குப் பகுதிக்குள்ளும் சர்வதேசக் கண்டனத்தைத் தவிர்க்கவும் இனப்படுகொலையைப் பயங்கரவாத ஒடுக்குமுறைப் போர்வையில் மறைக்கவும் அரசுகள் புவியியல், அரசியல் வரம்புகளுக்குள் செயற்படுவதுண்டு. ஆகவே, கிடைத்த ஒவ்வொரு வாய்ப்பையும் கொலைக்குப் பயன்படுத்தவில்லை என்ற ஒரே காரணத்தால் இனவழிப்பு உள்நோக்கம் இல்லாதாகிவிடாது எனத் தீர்ப்பு தெளிவுபடுத்துகிறது.43

2009 இறுதிப் போரின்போது கொழும்பிலோ கிழக்கிலோ வாழ்ந்த தமிழர்கள் பெருமளவில் தாக்கப்படவில்லை என்றோ, முள்ளிவாய்க்காலிலிருந்து உயிர் தப்பிய சுமார் மூன்று இலட்சம் பேர் மெனிக்பாம் தடுப்பு முகாம்களின் முட்கம்பி வேலிகளுக்குள் அடைக்கப்பட்டனர் என்றோ சுட்டிக்காட்டி, இனப்படுகொலை உள்நோக்கத்தைத் தட்டிக்கழிப்பது இனி எளிதன்று.44

வவுனியா அருகேயுள்ள மெனிக்பாம் (Menik Farm) இடம்பெயர்ந்தோர் தடுப்பு முகாம், 2009 — முள்ளிவாய்க்கால் இறுதிப் போரிலிருந்து உயிர் தப்பிய சுமார் மூன்று இலட்சம் தமிழ் மக்கள் இங்கு அடைக்கப்பட்டனர். புகைப்படம்: DFID (UK Department for International Development) · விக்கிமீடியா கொமன்ஸ் (CC BY 2.0)

மூடப்பட்ட எல்லைகளும் அழியாத சாட்சியமும்

போருக்குப் பின்னைய இலங்கையைப் போலவே, மியான்மரும் ஐ.நா. அமைப்புகளுக்குத் தன் எல்லைகளைப் பூட்டி வைத்தது. ஐ.நா. மனித உரிமைகள் பேரவை அமைத்த உண்மை அறியும் குழுவையும் (FFM), எதிர்வரும் வழக்குகளுக்காக ஆதாரங்களைத் திரட்டி வரும் மியான்மருக்கான சுயாதீன விசாரணைப் பொறிமுறையையும் (IIMM) நாட்டிற்குள் அனுமதிக்க மறுத்தது. குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள உதவும் தகவல்களைக் கோரி IIMM அனுப்பிய இருபத்தாறு கடிதங்களுக்குக்கூட மியான்மர் பதிலளிக்கவில்லை (பத்தி 128).45 பின்னர் ஹேக் மன்றத்தில் நின்று, “உள்ளே சென்று பார்க்காத ஐ.நா. அமைப்புகளின் அறிக்கைகள் நம்பகமற்றவை” என்று வாதிட்டது. தன் எதிர்வாதங்களை நிரூபிக்க எந்த ஆதாரத்தையும் முன்வைக்காமல், காம்பியாவின் சான்றுகளில் ஐயம் கிளப்புவதை மட்டுமே மியான்மர் உத்தியாகக் கையாண்டது என நீதிபதி மஹ்மூத் ஹ்மூத் தமது தனிக் கருத்துரையில் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.46

1949 கோர்ஃபூ கால்வாய் (Corfu Channel) வழக்கிலிருந்து 2024 உக்ரைன்–ரஷ்யா தீர்ப்பு வரையிலான முன்னுதாரணங்களைக் கையிலெடுத்த நீதிமன்றம் அவ்வுத்தியைத் தகர்த்துள்ளது (பத்திகள் 130–131).47 ஒரு நிலப்பரப்பைத் தன் முழுக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் அரசு, சர்வதேச ஆய்வாளர்களுக்கு நுழைவு மறுத்துவிட்டு, தானும் நேர்மையாக விசாரிக்காமல், அதனால் ஏற்படும் ஆதார இடைவெளிகளைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியாது எனத் தீர்ப்பளித்துள்ளது. பங்களாதேஷ் முகாம்களில் எடுத்த 1,294 நேர்காணல்களின் வழியே உருவான FFM அறிக்கைகளையும், IIMM பதிவு செய்த கையொப்பமிட்ட வாக்குமூலங்களையும், செயற்கைக்கோள் படங்களையும் நம்பிச் சூழ்நிலைச் சான்றுகளிலிருந்து அனுமானம் எட்டும் உரிமையை நீதிமன்றம் நிலைநாட்டியுள்ளது.48 “பொது விதியாக ஐ.நா. அமைப்புகளுக்கு நுழைவு அனுமதி அளிக்கும் கடமை அரசுக்கு இல்லை” என்ற தீர்ப்பின் 130-ஆவது பத்தியையே நேரடியாக எதிர்க்கும் நீதிபதி கோமஸ் ரோப்லெடோ, ஐ.நா. சாசனப் பிரிவுகள் 2(5), 55, 56 ஆகியவற்றின் கீழ் பெருமளவிலான இனப்படுகொலைக் குற்றச்சாட்டுகள் எழும்போது ஐ.நா.வுடன் ஒத்துழைப்பது உறுப்பு நாடுகளின் கட்டாயக் கடமை என வலியுறுத்துகிறார்.49

சடலங்களை எரிப்பது, குற்றம் நிகழ்ந்த இடங்களைப் புல்டோசர் கொண்டு அழிப்பது, அவற்றின் மீது முகாம்களைக் கட்டுவது ஆகியவை “ஆதாரத்தை அழிக்கும் உள்நோக்கத்துடன்” நடந்தனவா என்பது முக்கியமல்ல; நடைமுறையில் அவை சான்றுகளைச் சிதைக்கும் விளைவை ஏற்படுத்தினாலே விசாரணைக் கடமை மீறப்பட்டதாகக் கொள்ளப்படும் என்ற புறநிலை அளவுகோலை 551, 552-ஆவது பத்திகள் வகுத்துள்ளன.50 வன்னி இறுதிப் போர்க்களங்களும் கூட்டுப் புதைவிடங்களும் அழிக்கப்பட்டு, மாவீரர் துயிலும் இல்லங்களும் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவிடங்களும் தரைமட்டமாக்கப்பட்டு, குற்றச் சான்றுகள் எஞ்சியிருந்த நிலங்களில் இராணுவ முகாம்கள் கட்டப்பட்ட சூழலுக்கு இப்பத்திகள் நேரடியாகப் பொருந்துகின்றன.

“நாங்களே விசாரித்தோம்” என்று மியான்மர் காட்டிய இராணுவ விசாரணைக் குழு, சுயாதீன விசாரணை ஆணைக்குழு (ICOE), உள்ளகக் குற்றவியல் விசாரணை அமைப்பு ஆகிய எவையும் இராணுவ அதிகாரிகளைத் தொடவில்லை.51 இன் தின் படுகொலையை அம்பலப்படுத்திய ரொய்ட்டர்ஸ் ஊடகவியலாளர்கள் குற்றவாளிகளை விட இரு மடங்கிற்கும் அதிகக் காலம் சிறையில் வாடியபோது (பத்தி 548), தண்டிக்கப்பட்ட ஏழு இராணுவ வீரர்களுக்கும் எட்டு மாதங்களிலேயே தளபதி மின் ஆங் ஹ்லைங் மன்னிப்பு வழங்கி விடுவித்தார்.52 தண்டிக்க வேண்டிய கடமையை மியான்மர் மீறியதாகப் பதினொன்றுக்கு நான்கு என்ற வாக்கில் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.53

தாருஸ்மான் நிபுணர் குழுவுக்கு நுழைவு மறுத்ததும், OISL விசாரணையைத் தடுத்ததும், மியான்மரின் IIMM அமைப்பிற்கு நிகராக 2021-இல் 46/1 தீர்மானத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட ஐ.நா.வின் இலங்கைப் பொறுப்புக்கூறல் திட்டத்திற்கு (OSLAP) இன்று வரை ஒத்துழைப்பு மறுப்பதும் ஹேக்கில் உடைந்துபோன அதே தந்திரங்கள்தான்.54 திட்டமிட்ட பொதுமக்கள் தாக்குதல் இல்லை எனப் படைகளைக் குற்றமற்றவை என அறிவித்த கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவும் (LLRC), பரணகம ஆணைக்குழுவும் ஒருபுறம்.55 மறுபுறம், 2000 டிசம்பரில் மிருசுவிலில் மூன்று சிறுவர்கள் உட்பட எட்டுத் தமிழ் மக்களைப் படுகொலை செய்த குற்றத்திற்காக இராணுவ ஸ்டாப் சார்ஜன்ட் சுனில் ரத்நாயக்கவுக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டனையை 2019-இல் இலங்கை உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஐந்து நீதிபதிகள் அமர்வு ஒருமனதாக உறுதி செய்திருந்தது; 2020 மார்ச்சில் ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷ அவருக்குப் பொதுமன்னிப்பு வழங்கினார்.56 இவையனைத்தும் இன் தின் நிகழ்வோடு ஒரே அச்சில் வார்த்த தப்பித்தல் உத்திகளே. நுழைவு மறுப்பால் ஐ.நா. ஆதாரங்களைச் செல்லாததாக்க முடியாது என்பதும், படைகளைக் காப்பாற்றும் உள்ளக ஆணைக்குழுக்களும் பொதுமன்னிப்புகளும் சர்வதேசச் சட்டத்தின் முன் நிலைநிற்க மாட்டா என்பதும் ஹேக்கில் பதிவாகிவிட்டன.

ஆனால் ஐ.நா. சான்றுகள் ஏற்கப்பட்டன என்பதற்காக எந்த ஆவணமும் நீதிமன்றத்தின் பரிசோதனையை எளிதில் கடந்துவிடாது. IIMM அமைப்பு சாட்சிகளிடம் விரிவாக வாக்குமூலம் பெற்று, அவர்களுக்கு மீண்டும் வாசித்துக் காட்டிக் கையொப்பம் பெற்ற குற்றவியல் தரத்திலான ஆவணங்களை மாறுபட்டு வாக்களித்த நீதிபதி நோல்டேகூட (பத்திகள் 20–21)57 மதித்துள்ளார். ஐ.நா. மனித உரிமைகள் பேரவையின் 43/26 தீர்மானத்தின் கீழ் IIMM தன் இணையதளத் தகவலின்படி இவ்வழக்கின் இரு தரப்புக்கும் பகிர்ந்தவை, ஒன்பது பகுப்பாய்வு அறிக்கைகள், நாற்பது விரிவான சாட்சி வாக்குமூலங்கள், இராணுவத்திலிருந்து விலகியோருடனான இரு சந்திப்புப் பதிவுகள், அதன் தலைவர் நிக்கலஸ் கூம்ஜியனின் சத்தியக் கடிதம் ஆகியவை மட்டுமே; தன் சேகரிப்பின் சிறு பகுதியான இவற்றையும், சாட்சியமளித்தோரின் ஒப்புதலோடும் அவர்களின் பாதுகாப்பை மதிப்பிட்ட பின்னருமே அது பகிர்ந்தது.58 மாறாக, கையொப்பமற்ற சுருக்கக் குறிப்புகளும், ஒரே சாட்சியைப் பல அமைப்புகள் தனித்தனியே கணக்கிட்ட இரட்டைப் பதிவுகளும், சட்டக் குழுவோடு நெருக்கமாக இருந்த அரச சார்பற்ற அமைப்புகளின் அறிக்கைகளும் மாறுபட்ட கருத்துரைகளில் கடுமையான விமர்சனத்திற்கும், பெரும்பான்மைத் தீர்ப்பில் எச்சரிக்கையான மதிப்பீட்டிற்கும் உள்ளாகியுள்ளன.59 தமிழ் ஆவணப்படுத்தல் அமைப்புகளுக்கும் OSLAP பொறிமுறைக்கும் இத்தீர்ப்பு வைக்கும் எச்சரிக்கை தெளிவானது: துயரத்தின் ஆழம் மட்டும் நீதிமன்றத்தில் சான்றாகாது; நாளை ஹேக்கின் முன் நிற்கும் ஒவ்வொரு பதிவும் சார்பற்றதாகவும், இரட்டைப் பதிவற்றதாகவும், கையொப்பமிட்டுச் சரிபார்க்கக்கூடியதாகவும் செதுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

ஒன்பதாம் பிரிவு திறக்கும் பாதை

ஹேக் நகரில் இயங்கும் இரு சர்வதேச நீதிமன்றங்களில், ஈழத் தமிழர்களின் பார்வை நெடுங்காலமாக நிலைத்திருந்தது சர்வதேசக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்தின் (ICC) மீதே. இராணுவத் தளபதிகளையும் அரசியல் தலைவர்களையும் தனிநபர்களாக விசாரித்துச் சிறைத்தண்டனை வழங்கும் மன்றம் அது. ஆனால் ரோம் சாசனத்தில் இலங்கை இணையாததால், இலங்கை தானாக அதிகார வரம்பை ஏற்காத நிலையில், பாதுகாப்புச் சபையின் வீட்டோ அரசியலையோ எல்லை தாண்டிய குற்ற வரம்பின் சிக்கல்களையோ கடந்து அங்கு செல்வது இதுவரை முட்டுச்சந்தாகவே இருந்துள்ளது.60 இன்றைய தீர்ப்பை வழங்கியுள்ள சர்வதேச நீதிமன்றம் (ICJ) வேறு தளம்: அது தனிநபர்களைச் சிறைக்கு அனுப்புவதில்லை; இறையாண்மையுள்ள நாடுகளுக்கு இடையிலான சட்டப் பிணக்குகளை விசாரித்து, ஓர் அரசு சர்வதேச உடன்படிக்கையை மீறியதற்குப் பொறுப்பு எனத் தீர்ப்பளிக்கும் ஐ.நா.வின் உச்ச நீதிமன்றம் அது.

வழக்கமாகத் தனக்கு நேரடிப் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் மட்டுமே ஒரு நாடு இன்னொரு நாட்டின் மீது வழக்குத் தொடர முடியும். 1948 இனப்படுகொலை உடன்படிக்கையின் கடமைகளோ அதில் இணைந்துள்ள அனைத்து உறுப்பு நாடுகளுக்கும் பொதுவானவை (erga omnes partes). அகதிகளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த பங்களாதேஷ் அல்லாமல், ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள சிறிய மேற்கு ஆபிரிக்க நாடான காம்பியா 2019 நவம்பரில் இவ்வழக்கைத் தொடுத்ததன் பின்னணி இதுவே.61 57 உறுப்பு நாடுகளைக் கொண்ட இஸ்லாமிய ஒத்துழைப்பு அமைப்பின் (OIC) சார்பில், அன்றைய சட்டமா அதிபர் அபூபக்கர் தம்பாதுவின் தலைமையில் தொடுக்கப்பட்ட இவ்வழக்கை, அவருக்குப் பின் வந்த சட்டமா அதிபர் தாவுதா ஜல்லோ நிறைவுக்குக் கொண்டுவந்தார்.62 அதையடுத்து மாலைதீவு, பெல்ஜியம், கனடா, கொங்கோ ஜனநாயகக் குடியரசு, டென்மார்க், பிரான்ஸ், ஜேர்மனி, அயர்லாந்து, நெதர்லாந்து, ஸ்லோவேனியா, பிரித்தானியா ஆகிய பதினொரு நாடுகள் சட்ட விளக்கங்களோடு இணைந்தன. பாதிக்கப்பட்ட மக்களுடன் நேரடித் தொடர்பு இல்லாத மூன்றாம் நாடு வெறும் பிரகடனப் பரிகாரத்தை மட்டுமன்றி, மீண்டும் நிகழாமைக்கான உத்தரவாதங்களையும் (9–6), பாதிக்கப்பட்டோருக்கான மீளமைப்பு, இழப்பீட்டையும் (10–5) கோர முடியும் என்பதை நீதிமன்றம் உறுதி செய்துள்ளது.63

இலங்கை (அன்று ஆங்கில ஆவணங்களில் ‘சிலோன்’) 1950 ஒக்டோபர் 12 அன்று இனப்படுகொலை உடன்படிக்கையில் இணைந்தபோது, உலக நீதிமன்றத்திற்குக் கட்டாய அதிகார வரம்பை வழங்கும் ஒன்பதாம் பிரிவுக்கு (Article IX) எந்த விலக்கு நிபந்தனையையும் விதிக்கவில்லை.64 1951 பெப்ரவரி 6 அன்று, ஒன்பதாம் பிரிவு உட்பட உடன்படிக்கைக்கு ருமேனியா விதித்த விலக்கு நிபந்தனைகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என அன்றைய இலங்கை அரசே உத்தியோகபூர்வமாக எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்தது.65 ரோம் சாசனத்திற்கு வெளியே இலங்கை ஒதுங்கி நின்றாலும், எழுபத்தாறு ஆண்டுகளுக்கு முன் அன்றைய இலங்கை இட்ட அந்தக் கையொப்பம் 1948 உடன்படிக்கையின் ஒன்பதாம் பிரிவின் கீழ் இன்றும் இலங்கையை உலக நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பிற்குள் கட்டி வைத்திருக்கிறது.

2007 போஸ்னியா வழக்கிலும் 2015 குரோஷியா வழக்கிலும் முன்னாள் யூகோஸ்லாவியாவுக்கான சர்வதேசக் குற்றவியல் தீர்ப்பாயம் (ICTY) தனிநபர்களுக்கு ஏற்கெனவே தண்டனை விதித்த தீர்ப்புகளையே உலக நீதிமன்றம் பெரிதும் சார்ந்திருந்தது; ஆனால் மியான்மர் விவகாரத்தில் எந்தக் குற்றவியல் நீதிமன்றமும் இதுவரை யாரையும் தண்டிக்கவில்லை. குற்றவியல் தீர்ப்பாயத்தின் முந்தைய தீர்ப்பு இல்லாமலேயே, உலக நீதிமன்றம் நேரடியாக ஆதாரங்களைப் பரிசீலித்து ஓர் அரசு இனப்படுகொலை புரிந்ததற்குப் பொறுப்பு என இன்றைய தீர்ப்பு முதன்முறையாகத் தீர்மானித்துள்ளது (பத்தி 83).66 நூற்றைம்பதுக்கும் மேற்பட்ட உறுப்பு நாடுகளில் ஏதேனும் ஓர் அரசு அரசியல் துணிச்சலோடு முன்வந்தால், பாதுகாப்புச் சபையின் வீட்டோ முட்டுக்கட்டையைத் தாண்டியே ஈழத் தமிழர்களின் வழக்கும் ஹேக்கை அடைய முடியும்.67

இனப்படுகொலை நடந்தது என்ற முதன்மைத் தீர்மானம் 9–6 என்ற நெருக்கமான வாக்கிலேயே நிறைவேறினாலும், உடன்படிக்கையின் பிற இரு கடமைகளில் நீதிமன்றம் எட்டியிருக்கும் பரந்த ஒருமித்த கருத்து இன்னொரு நடைமுறைச் சட்ட வாயிலைத் திறக்கிறது. சாதாரணத் தண்டனைச் சட்டக் கோவையில் உள்ள கொலை, பாலியல் வன்முறைப் பிரிவுகள் ஐந்தாம் பிரிவு (Article V) விதிக்கும் கடமையை நிறைவேற்றா என்றும், இனப்படுகொலை நிரூபிக்கப்படாவிட்டாலும் இக்கடமை தனித்தியங்குவது என்றும் பதினான்குக்கு ஒன்று என்ற பெருவாரியான வாக்கில் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.68 பிறப்புக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு விதிவிலக்கு அளித்தும் துணைக் குற்றங்களைத் தவிர்த்தும் மியான்மர் 2021-இல் கொண்டுவந்த சட்டத் திருத்தமே போதாது என அது தள்ளுபடி செய்துள்ளது.69 இலங்கையின் சட்ட மரபில் சர்வதேச உடன்படிக்கைகள் உள்நாட்டுச் சட்டமாக இயற்றப்பட்டால்தான் நடைமுறைக்கு வரும்; ஆயினும் 1950-இல் இணைந்து எழுபத்தாறு ஆண்டுகள் கடந்த பின்னும் இன்றளவும் தனியான உள்நாட்டு இனப்படுகொலைச் சட்டம் இயற்றப்படவில்லை. இது மறுக்க முடியாத தொடர் உடன்படிக்கை மீறல்.

மூன்றாம் பிரிவு மீறல் நிறுவப்பட்ட பிறகே தண்டனை விதிக்கும் கடமை எழும் என்றாலும், அதற்கு முற்பட்ட “விசாரிக்கும் கடமை” தனித்தியங்குவது என நீதிமன்றம் 11–4, 13–2 ஆகிய வாக்குகளில் அறிவிக்கிறது.70 தன் ஆட்புல வரம்பிற்குள் இனப்படுகொலை அல்லது மூன்றாம் பிரிவின் பிற செயல்கள் நிகழ்ந்திருக்கலாம் என்பதற்கான “நியாயமான முகாந்திரம்” எழுந்தவுடனேயே அக்கடமை பிறந்துவிடும்.71 இனப்படுகொலைக் குற்றச்சாட்டில் மாறுபட்ட நிலைப்பாடு எடுத்த நீதிபதிகள் நோல்டேயும் கிரெஸ்ஸும் ஐ.நா. உண்மை அறியும் அறிக்கையே அந்த நியாயமான முகாந்திரத்தை உருவாக்கிவிட்டதாக ஒப்புக்கொண்டு மியான்மருக்கு எதிராக வாக்களித்துள்ளனர்.72

இனப்படுகொலை புரிந்ததை நிரூபிக்கக் கோரும் “முற்றிலும் உறுதியான” அளவுகோலை விட, தடுப்பு–தண்டனைக் கடமை மீறல்களுக்குச் சற்றுக் குறைந்த “உயர்நிலை நிச்சயத்தன்மை” மட்டுமே போதும்; ஐந்தாம் பிரிவு மீறலோ உள்நாட்டுச் சட்டத்தை நேரடியாகப் பரிசீலித்தே தீர்மானமாகிவிடும். நான்காம் பிரிவு அரசியல்–இராணுவ மேலதிகாரிகளின் கட்டளைப் பொறுப்பையும் உள்ளடக்கும் எனவும் தீர்ப்பு உறுதி செய்கிறது (பத்தி 522).73 முழு இனப்படுகொலைக் குற்றச்சாட்டோடு, எழுபத்தாறு ஆண்டுகால ஐந்தாம் பிரிவு மீறலையும், தாருஸ்மான்–OISL அறிக்கைகளும் OSLAP திரட்டி வரும் சான்றுகளும் சுட்டிக்காட்டும் குற்றங்களை விசாரிக்கத் தவறிய தனித்தியங்கும் கடமைத் தவறையும் இணைத்து ஒன்பதாம் பிரிவின் கீழ் தொடுக்கப்படும் வழக்கு ஹேக்கில் மிக வலுவான ஆதரவைப் பெறும்.

இன்னும் ஆறாத ஈழத் தமிழர்களின் அன்றாடத் துயரத்தைச் சட்டத்தின் மையத்தில் நிலைநிறுத்தும் இரு பதிவுகளும் இத்தீர்ப்பில் உள்ளன. இனப்படுகொலைச் சூழலில் காணாமலாக்கப்பட்ட உறவுகளின் கதி குறித்து அதிகாரிகள் தம்மிடம் உள்ள தகவலைத் தொடர்ந்து மறுத்து வருவதால் குடும்பங்கள் ஆழமான உளவியல் வேதனையை அனுபவிக்கின்றன. அந்த வேதனை இயல்பான, ஆக்கபூர்வமான வாழ்க்கையை நடத்தும் ஆற்றலை நீண்டகாலத்திற்குக் கடுமையாகப் பாதித்தால், அது இரண்டாம் பிரிவின் கீழ் “கடுமையான மனத் தீங்காக” அமையக் கூடும் என 325, 327, 330-ஆவது பத்திகள் உறுதிப்படுத்தியுள்ளன.74 காணாமல் போனவர்களைக் கண்டறிய உதவ வேண்டும்; கொல்லப்பட்டவர்களின் உடல்களை மீட்டெடுத்து அடையாளம் கண்டு, அவர்களின் மரபின்படி கண்ணியமாக அடக்கம் செய்ய ஒத்துழைக்க வேண்டும் என 615-ஆவது பத்தி மியான்மருக்கு மீளமைப்பு ஆணை பிறப்பித்துள்ளது.75

2009 மே இறுதியில் தம் கைகளாலேயே இராணுவத்திடம் ஒப்படைத்த பிள்ளைகள் உட்பட வலிந்து காணாமலாக்கப்பட்ட உறவுகளைத் தேடி 2017 பெப்ரவரி முதல் வடக்கு–கிழக்கு வீதிகளில் தாய்மார்கள் காத்திருக்கின்றனர். கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு, வவுனியா, திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு உள்ளிட்ட மாவட்டங்களில் நடந்த அப்போராட்டங்களில் நூற்றுக்கணக்கானோர் பதிலின்றியே மறைந்துவிட்டனர்; எஞ்சியோர் இன்றும் அதே வீதிகளில் நீதி கேட்டு அமர்ந்திருக்கின்றனர். மறுபுறம், சர்வதேசத் தடயவியல் மேற்பார்வையின்றி அகழப்பட்ட மனிதப் புதைகுழிகள் நீதி கோரும் சமூகத்தின் முன் திறந்து கிடக்கின்றன: 2025–2026-இல் குழந்தைகள் உட்பட ஐந்நூற்று எண்பதுக்கும் மேற்பட்ட எலும்புக்கூடுகள் வெளிவந்த செம்மணி (சித்துப்பாத்தி), முந்நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட எலும்புக்கூடுகள் மீட்கப்பட்ட மன்னார் சதோசா, 2023-இல் வெளிச்சத்திற்கு வந்த கொக்குத்தொடுவாய் ஆகியவை அவற்றுள் முதன்மையானவை.76 அந்த ஓயாத காத்திருப்புக்கும் இப்புதைகுழிகளுக்கு நீதி கோரும் சமூகத்திற்கும் இப்பத்திகள் உறுதியான சட்டப் பிடிப்பைத் தந்துள்ளன.

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல், மே 2016 — மணல் மேட்டில் மெழுகுவர்த்திகளும் மலர்களும் ஏந்தி அஞ்சலி செலுத்தும் தமிழ் உறவுகள். புகைப்படம்: Vikalpa / Groundviews / Maatram / CPA · விக்கிமீடியா கொமன்ஸ் (CC BY 2.0)

தடுப்புக் கடமை குறித்தும் நீதிமன்றம் முக்கியத் திருப்பத்தை நிகழ்த்தியுள்ளது. தன் படைகளைத் தடுக்கத் தவறியது இனப்படுகொலைப் பொறுப்புக்குள் அடங்கிவிடும்; படைகளுடன் இணைந்து செயற்பட்ட ரோஹிங்கியா அல்லாத தனிநபர்களுக்கு இனவழிப்புச் சிறப்பு உள்நோக்கம் இருந்ததை உறுதியாக நிறுவ முடியவில்லை. ஆயினும் அவர்களின் பங்கேற்பு இனப்படுகொலைக்கான “தீவிர அபாயத்தை” உருவாக்கியது. இதனால் 2007 போஸ்னியா விதியைக் கைவிட்டு, இனப்படுகொலை நிகழ்ந்ததாக நிறுவப்படாவிட்டாலும் தீவிர அபாயத்தை அறிந்து நடவடிக்கை எடுக்கத் தவறினாலே ஓர் அரசு தடுப்புக் கடமையை மீறியதாகும் என 487-ஆவது பத்தி அறிவிக்கிறது (9–6). பெரும்பான்மையிலிருந்த நீதிபதி கிளீவ்லாண்டும் மியான்மர் நியமித்த தற்காலிக நீதிபதி கிரெஸ்ஸும் தீர்ப்புப் பிளவைத் தாண்டி இணைந்து எழுதிய தனிக் கருத்துரையில் இப்புதிய கோட்பாட்டை வழிமொழிந்திருப்பது இதற்குப் பெரும் சட்ட வலிமையைத் தருகிறது.77

2009-இல் முள்ளிவாய்க்கால் முற்றுகைக்குள் சிக்கிய மக்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பிற நாடுகளின் மௌனத்திற்கும் இக்கோட்பாடு புதிய சட்டக் கேள்விகளை எழுப்புகிறது; ஆயினும் அதன் எல்லை குறுகியது. 2009-இல் முக்கியப் பங்கு வகித்த இந்தியா, சீனா, அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகள் 1948 உடன்படிக்கையின் ஒன்பதாம் பிரிவுக்கு விலக்கு நிபந்தனை விதித்துள்ளதால் அவற்றை ஹேக்கிற்கு இழுக்க முடியாது.78 தடுக்கும் செல்வாக்கு அவற்றிற்கு இருந்தது என்பதையும் தீவிர அபாயம் நிலவியது என்பதையும் நிரூபித்தால் மட்டுமே, விலக்கு நிபந்தனை விதிக்காத பிரித்தானியா, கனடா, ஐரோப்பிய நாடுகள் போன்றவற்றின் மீது இக்கடமைப் பொறுப்பு எழும். அரசின் பொறுப்பை நிலைநாட்ட இனப்படுகொலை நிகழ்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை; ஆனால் இழப்பீடு கோர வேண்டுமானால் அக்குற்றம் உண்மையில் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும், சேதத்திற்கான நேரடித் தொடர்பும் அவசியம் எனக் கிளீவ்லாண்டும் கிரெஸ்ஸும் (பத்தி 18)79 தெளிவுபடுத்துகின்றனர்.

ஆறு நீதிபதிகளின் மறுப்பு

குரோஷியா எல்லையைத் தாண்டிய இந்த முன்னகர்வை வெறும் வெற்றிக் கதையாக வாசிப்பது, ஹேக் அமர்வின் உண்மையான சமநிலையை மறைத்துவிடும். ஒன்பது நீதிபதிகள் ஆதரித்திருந்தாலும், துணைத் தலைமை நீதிபதி ஜூலியா செபுடிண்டே, பீட்டர் டோம்கா, ரோனி ஆபிரகாம், சூ ஹன்கின், கியோர்க் நோல்டே, தற்காலிக நீதிபதி கிளாஸ் கிரெஸ் ஆகிய ஆறு நீதிபதிகளும் இனப்படுகொலைக் குற்றச்சாட்டை நிராகரித்துள்ளனர். இவர்களுள் டோம்கா, ஆபிரகாம் ஆகியோர் 2007 போஸ்னியா வழக்கிலும் 2015 குரோஷியா வழக்கிலும், செபுடிண்டே, சூ ஹன்கின் ஆகியோர் 2015 குரோஷியா வழக்கிலும் அமர்ந்தவர்கள். அவ்விரு தீர்ப்புகளும் முன்னாள் யூகோஸ்லாவியத் தீர்ப்பாயத்தின் தீர்ப்புகளைச் சார்ந்திருந்தன; இம்முறை நீதிமன்றம் ஐ.நா. உண்மை அறியும், விசாரணைப் பொறிமுறைகள் திரட்டிய சான்றுகளையே பெரிதும் சார்ந்திருந்தது. முந்தைய தீர்ப்புகளுக்கு விசுவாசமாக இருப்பதாகப் பெரும்பான்மை கூறினாலும், சான்றுகளை மதிப்பிடுவதில் அது முன்பைவிட நெகிழ்வான அணுகுமுறையைக் கையாண்டிருக்கிறது என்பதே இப்பிளவின் மையம்.80 அவர்களில் ஒருவர்கூட மியான்மர் படைகள் போர்க்குற்றங்களையும் மானுடத்திற்கு எதிரான குற்றங்களையும் செய்திருக்கலாம் என்பதை மறுக்கவில்லை.81

வடக்கு ராக்கைனின் 509 ரோஹிங்கியா கிராமங்களில் மூன்று முதன்மைக் கிராமங்களும் பிற சில இடங்களுமே ஆழமாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; ஏழு இலட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் பங்களாதேஷிற்குள் தப்பிச் செல்லவும் வழிவிடப்பட்டுள்ளது. இந்நிலையிலும் இனப்படுகொலை உள்நோக்கம் மட்டுமே “ஒரே நியாயமான அனுமானம்” என எவ்வாறு கூற முடியும் என்பதே அவர்களின் மையக் கேள்வி (கூட்டு மாறுபட்ட கருத்துரை, பத்திகள் 31, 39, 50, 80). அளவுகோல் என்பது “அதிக நியாயமான அனுமானம்” அன்று, “ஒரே நியாயமான அனுமானம்” மட்டுமே என வாதிடும் அவர்கள், அதனை “நியாயமான அனுமானம்”, “ஒரே நியாயமான அனுமானம்” என இரு கட்டங்களாகப் பிரித்தது மறைமுகமாக நிரூபணச் சுமையைப் பிரதிவாதியின் மீது தள்ளிவிட்டது எனச் சாடுகின்றனர். கட்டாய இடப்பெயர்வும், ARSA-வுக்கான எதிர்கால ஆதரவைத் தடுக்க மக்களை “அச்சுறுத்தித் தடுக்கும் நோக்கிலான கூட்டுத் தண்டனையும்” இனப்படுகொலை உள்நோக்கத்தோடு நேரடியாக முரண்படும் மாற்று விளக்கங்களாக நிற்கின்றன என்பது அவர்களின் நிலைப்பாடு (பத்திகள் 14, 81, 89–91, 96).82 ஐ.நா. பொறிமுறைகளின் ஆய்வு முறைகளை நீதிமன்றம் நம்பியதை விமர்சிக்கும் நீதிபதி சூ ஹன்கின் இவ்வாறு எழுதுகிறார்:

“ஆய்வு முறைமை நிரூபணத் தரத்திற்கு மாற்றாக முடியாது என்பது தெளிவு.”

— நீதிபதி சூ ஹன்கின், மாறுபட்ட கருத்துரை (பத்தி 140)83

உள்நோக்கத்தை மறைமுகமாக அனுமானித்த விதமே “இத்தீர்ப்பின் உயிர்நிலைப் பலவீனம்” (Achilles heel, பத்தி 187) என்று நீதிபதி கிளாஸ் கிரெஸ் தமது தனிக் கருத்துரையில் சாடுகிறார்.84 தனிநபர்களின் மனநிலையிலிருந்து வேறுபட்ட ஓர் “அரசின்” கூட்டு உள்நோக்கத்தைத் தீர்ப்பு போதிய கோட்பாட்டுத் தெளிவோடு வரையறுக்கவில்லை என்பது நீதிபதிகள் நோல்டே, கிரெஸ் ஆகியோரின் விமர்சனம்.85 இதற்கு நேர்மாறாக, அரசின் உள்நோக்கத்தை ஒட்டுமொத்தச் சான்றுகளிலிருந்து கண்டறியும் இத்தீர்ப்பின் அணுகுமுறையைப் பெரும்பான்மையிலிருந்த நீதிபதி ஹிலாரி சார்லஸ்வொர்த் வரவேற்றுள்ளார். தனிநபர்களைச் சிறைக்கு அனுப்பாமல் அரசின் சட்டப் பொறுப்பை மட்டுமே தீர்மானிக்கும் இம்மன்றத்தில், குற்றவியல் வழக்குகளுக்கு இணையான “முற்றிலும் உறுதியானது” என்ற அதீத அளவுகோலைப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பதற்கு வலுவான அடிப்படை உள்ளதா என அவர் கேள்வி எழுப்புகிறார்.86

குரோஷியா வழக்கில் பயன்படுத்தப்படாத வாய்ப்புகள் இனப்படுகொலைக்கு எதிரான சான்றாகக் கருதப்பட்டன. ஆனால் நிரூபிக்கப்படாத “புவியியல், பிற வரம்புகளை”க் காரணம் காட்டிப் பெரும்பான்மைத் தீர்ப்பு நடைமுறையில் நிரூபணச் சுமையையே தலைகீழாக மாற்றிவிட்டது என ஆறு நீதிபதிகளும் குற்றம்சாட்டுகின்றனர் (பத்தி 79).87 குற்றவியல் தீர்ப்பாயத்தைப் போல குற்றம் நிகழ்ந்த இடங்களையும் தடயவியல் சான்றுகளையும் நேரடியாக அணுகிச் சான்றுகளை விரிவாகச் சோதிக்கும் நடைமுறைக் கட்டமைப்பு இம்மன்றத்தில் இல்லை என மூன்று இனப்படுகொலை வழக்குகளிலும் அமர்ந்த மூத்த நீதிபதி பீட்டர் டோம்கா எச்சரிக்கிறார்.88

இனப்படுகொலை அளவுகோல் தளர்த்தப்பட்டால் நாடுகள் உலக நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பிலிருந்தே வெளியேற வழிதேடும் என நீதிபதி நோல்டே அஞ்சுகிறார்.89 தமது மாறுபட்ட கருத்துரையின் 109-ஆவது பத்தியில் அவர் பதிந்துள்ள வரிகள், விடுதலைப் புலிகள் பங்கேற்ற ஈழப் போர் போன்ற ஆயுத மோதல்களை ஹேக்கின் முன் வைக்கும்போது எதிர்கொள்ள நேரும் நீதித்துறையின் ஐயப்பாட்டைத் திரையின்றி வெளிப்படுத்துகின்றன:

“இனப்படுகொலை என்ற குற்றத்தைப் பிற கொடுமைகளையும் உள்ளடக்கும் வகையில் விரிவாக்கக் கூடாது; குறிப்பாக ஓர் இனக்குழுவைச் சேர்ந்த ஆயுத இயக்கம் சுயாட்சியோ பிரிவினையோ கோரி இன்னோர் இனக்குழு ஆதிக்கம் செலுத்தும் அரசுக்கு எதிராக ஆயுதம் ஏந்தும் போர்களில் நிகழும் கொடூரங்கள் மிகக் கொடியவையாக இருப்பினும், வரலாற்று அனுபவப்படி அவை பெரும்பாலும் இனப்படுகொலை அல்ல.”

— நீதிபதி கியோர்க் நோல்டே, மாறுபட்ட கருத்துரை (பத்தி 109)90

மாறுபட்டு வாக்களித்த நீதிபதிகளின் கேள்விகளுக்கு அப்பால், பெரும்பான்மைத் தீர்ப்பே உடைக்காமல் விட்டுச் சென்ற சட்டச் சுவர்களும் உள்ளன. அவற்றுள் மிக இறுக்கமானது, ஒரு குழுவின் உடல்ரீதியான அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் வாழ்க்கைச் சூழலைத் திட்டமிட்டுத் திணிப்பதைக் குறிக்கும் இரண்டாம் பிரிவின் மூன்றாம் உட்பிரிவு (Article II(c)). பிற செயல் கூறுகளில் பாதிக்கப்பட்டோருக்கான குறைந்தபட்ச எண்ணிக்கை தேவையில்லை என்றாலும், இப்பிரிவு மட்டும் தனக்கே உரிய நிபந்தனையாகக் “குழுவின் கணிசமான பகுதிக்கு” என்ற அளவுகோலை உள்ளடக்கியுள்ளது. ரோஹிங்கியாக்கள் மீது பல தசாப்தங்களாகத் திணிக்கப்பட்ட நடமாட்டத் தடை, உணவு, மருத்துவ வசதி மறுப்பு, 2012 முதல் உள்நாட்டு முகாம்களில் அடைத்து வைத்த அவலம் ஆகியவை இதன் கீழ் நிரூபிக்கப்படவில்லை என நீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்துள்ளது.91 பெரும்பான்மையிலுள்ள நீதிபதி கோமஸ் ரோப்லெடோ மட்டுமே இதில் மாறுபட்டு, உடன்படிக்கையின் பிரெஞ்சு–ஸ்பானிஷ் மூலப் பாடங்களையும் குவாத்தமாலா முன்னுதாரணத்தையும் காட்டி வாதிடுகிறார்.92 இதில் “திட்டமிட்டு” (calculated) என்பது “மெதுவான மரணத்தின் வழியே” அழிவை உண்டாக்கும் புறநிலை ஆற்றலைக் குறிக்கும்; உண்மையில் மரணம் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை என்றாலும், குறுகிய காலத் தீவிர வன்முறை நடவடிக்கைகள் இதன் கீழ் வரா என 347, 348, 355-ஆவது பத்திகள் கதவை இறுக்கமாக மூடி நிற்கின்றன.93 வன்னியில் சிக்கிய மக்களின் எண்ணிக்கையை வேண்டுமென்றே குறைத்துக் காட்டி உணவு, மருந்து விநியோகத்தைக் குறைத்தும் தடுத்தும் முடக்கியதையும், போருக்குப் பின்னைய மெனிக்பாம் தடுப்பு முகாம்களையும் இப்பிரிவின் கீழ் முன்வைக்க முனையும் எந்த வழக்கிற்கும் இது கடக்க வேண்டிய கடினமான சட்ட எல்லை.

இதைப் போலவே, இனப்படுகொலை உண்மையில் நிகழாவிட்டாலும் முன்கூட்டியே குற்றமாகும் தடுப்பு விதியான மூன்றாம் பிரிவின் தூண்டுதல் உட்பிரிவிலும் (Article III(c)) நீதிமன்றம் கடுமையான எல்லையைக் காத்துள்ளது. தன் படைகளை அரசு தூண்டிய குற்றச்சாட்டு மியான்மரின் இனப்படுகொலைப் பொறுப்புக்குள்ளேயே அடங்கிவிடுவதால், பொதுமக்களை அரசு தூண்டியதா என்பதை மட்டுமே நீதிமன்றம் தனித்து ஆய்வு செய்தது. 2017-இன் இரண்டாம் பாதியில் மட்டும் முகநூலில் இராணுவ வலையமைப்பு பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட வெறுப்புப் பதிவுகளை வெளியிட்டது: ரோஹிங்கியாக்களுக்கு “ஆறடிக் குழி”, “சுட்டுத் தள்ளும் கொள்கை”, “வாளோ கம்போ எடுத்து விலங்குகளை எதிர்கொள்ளுங்கள்”, “வீட்டுக் கத்திகளைத் தீட்டுங்கள்” என அவை அறைகூவின; 2017 ஓகஸ்ட் 24 அன்று இராணுவம் வெளியிட்ட ஒரு பதிவின் கீழ் இடப்பட்ட 685 பின்னூட்டங்களில் இருநூறுக்கும் மேற்பட்டவை ரோஹிங்கியாக்களைச் சுட்டுக் கொல்லவும் அழித்தொழிக்கவும் நிரந்தரமாக வெளியேற்றவும் வெளிப்படையாக அழைப்பு விடுத்தன (பத்திகள் 162–168, 503).94 அப்படியிருந்தும், அவை பொதுமக்களுக்கு விடப்பட்ட நேரடி இனப்படுகொலை அழைப்பு என முற்றிலும் உறுதியாக நிரூபிக்கப்படவில்லை எனக் கூறி, அக்குற்றச்சாட்டைப் பதினான்குக்கு ஒன்று என்ற வாக்கில் நீதிமன்றம் நிராகரித்துள்ளது (ஹ்மூத் மட்டுமே மாறுபட்டுள்ளார்).95 தூண்டுதல் நடந்திருக்கலாம் என்பதற்கான போதிய தகவல்கள் இருந்தும் அதை விசாரிக்கத் தவறியதற்கு மியான்மர் பொறுப்பு என 550-ஆவது பத்தி (கிரெஸ்ஸின் ஆதரவோடும்) தீர்ப்பளித்துள்ளது.96

உடன்படிக்கையின் எல்லை கோடப்பட்டுள்ள இன்னொரு இடம் பண்பாட்டு இனப்படுகொலை. ஒரு குழுவின் உறுப்பினர்கள் உயிர் பிழைத்திருந்தாலும், அதன் ஒற்றுமையையும் அரசியல் ஒருமைப்பாட்டையும் தன்னடையாளத்தின் அடித்தளங்களையும் சிதைக்கும் நோக்கமே போதும் என்ற விரிந்த பார்வையை நீதிபதி திரே திலாடி தமது பிரகடனத்தில் முன்வைக்கிறார்.97 மாறாக, இத்தீர்ப்பு பண்பாட்டு இனப்படுகொலையை உடன்படிக்கைக்குள் கொண்டுவரவில்லை என நீதிபதிகள் சாரா கிளீவ்லாண்டும் (பத்திகள் 6, 9)98 போக்டன் அவுரெஸ்குவும் (பத்திகள் 15–19) அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளனர். வடக்கு–கிழக்கின் உயர் பாதுகாப்பு வலயங்கள், தொல்பொருள், வனவளத் திணைக்களங்கள், மகாவலி அதிகாரசபை ஆகியவற்றின் ஊடான நில அபகரிப்பு, திட்டமிட்ட சிங்களமயமாக்கல் ஆகியவற்றைத் தனித்த “பண்பாட்டு இனப்படுகொலையாக” அல்லாமல், ஒரு மக்கள் கூட்டம் தன் மண்ணில் ஒரு சமூகமாகத் தொடர்ந்தும் நிலைத்துத் தலைமுறை தழைக்க விடாமல் தடுக்கும் சூழ்நிலைச் சான்றாகவும், மீண்டும் நிகழாமைக் கடமையின் தொடர் மீறலாகவுமே ஹேக்கில் கட்டமைக்க வேண்டி வரும்.

காவல்துறை இல்லாத நீதிமன்றம்

தீர்ப்பின் இறுதிப் பகுதி மியான்மருக்குப் பல திட்டவட்டமான கடமைகளை விதித்துள்ளது: தளபதிகள் உட்படப் பொறுப்பான அனைவரையும் விசாரித்து வழக்குத் தொடர வேண்டும்; உடன்படிக்கையின் கடமைகளுக்கு முழு விளைவு தரும் சட்டத்தை இயற்ற வேண்டும்; ரோஹிங்கியாக்கள் பாதுகாப்பாகவும் விருப்பத்துடனும் கண்ணியமாகவும் தாயகம் திரும்பவும், பறிக்கப்பட்ட நிலமும் சொத்துகளும் மீளக் கிடைக்கவும் வழிசெய்ய வேண்டும்; மருத்துவ, உளவியல் மறுவாழ்வு அளிக்க வேண்டும்; பாரபட்சத்திலிருந்து பாதுகாக்க வேண்டும்; இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் அறிக்கை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் (பத்திகள் 596, 615, 625, 646).100

அனைவருக்கும் நேரடியாகக் குடியுரிமை வழங்குமாறு உத்தரவிட வேண்டும் என்ற காம்பியாவின் கோரிக்கையை நீதிமன்றம் நிராகரித்துள்ளது (பத்தி 603);101 ஆயினும் குடியுரிமை பெறுவதில் பாரபட்சமற்ற சம வாய்ப்பு உட்படப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய வேண்டும் என 604, 616-ஆவது பத்திகள் வலியுறுத்துகின்றன. இந்தச் சம வாய்ப்பு இறுதி உத்தரவுப் பிரிவில் வெளிப்படையாகச் சேர்க்கப்படாததை வருத்தத்துடன் சுட்டிக்காட்டும் நீதிபதிகள் பிரான்ட்டும் நவி பிள்ளையும், அதுவே இனப்படுகொலை மீண்டும் நிகழாதிருப்பதற்கான முதல் உத்தரவாதம் எனத் தமது கூட்டுப் பிரகடனத்தில் பதிவு செய்துள்ளனர்.102

உலக நீதிமன்றத்திற்குத் தன் தீர்ப்பைச் செயற்படுத்தும் காவல்துறையோ இராணுவமோ கிடையாது. ஓர் அரசு இணங்க மறுத்தால் விவகாரம் ஐ.நா. பாதுகாப்புச் சபைக்குச் செல்லும்; அங்கு நிரந்தர உறுப்பு நாடுகளின் வீட்டோ அதிகாரம் எந்த நடவடிக்கையையும் முடக்கிவிட முடியும்.103 மியான்மரின் கடந்தகாலப் போக்கும் நம்பிக்கை அளிப்பதாக இல்லை. ஆதாரங்களைப் பாதுகாக்குமாறு 2020 ஜனவரியில் இதே நீதிமன்றம் பிறப்பித்த இடைக்காலப் பாதுகாப்பு உத்தரவை (provisional measures) மீறி, அழிக்கப்பட்ட டோன் பைக், ரீ தார், மின் லுட் கிராமங்கள் இருந்த நிலத்தில் 2021 வரை எல்லைக் காவல் படை முகாம்கள் கட்டி முடிக்கப்பட்டன; 2020 மே மாதத்தில் புதிதவுங் பகுதியில் குறைந்தது ஐந்து கிராமங்களின் எச்சங்கள் எரிக்கப்பட்டன. இவற்றைப் பதினொன்றுக்கு நான்கு என்ற வாக்கில் நீதிமன்றமே பதிவு செய்துள்ளது (பத்திகள் 641–642, 646(12)).104 இதற்குத் தனி இழப்பீடின்றி, மீறலைப் பிரகடனப்படுத்துவதே போதுமான பரிகாரம் எனப் பத்தி 645 வரையறுக்கிறது.105 தீர்ப்பு வெளிவந்துவிட்ட இன்றும், பங்களாதேஷ் முகாம்களில் முடங்கிக் கிடக்கும் ஏழு இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட ரோஹிங்கியா மக்கள் உடனடியாகத் தம் மண்ணுக்குத் திரும்பிவிடப் போவதில்லை.

நியூயோர்க்கிலுள்ள ஐ.நா. பாதுகாப்புச் சபை மண்டபம் — சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை ஓர் அரசு மதிக்கத் தவறினால் செல்லும் உச்ச மன்றம்; நிரந்தர உறுப்பு நாடுகளின் வீட்டோ அதிகாரமே இதன் தடையாக நிற்கிறது. புகைப்படம்: Jdforrester · விக்கிமீடியா கொமன்ஸ் (CC BY 4.0)

இழப்பீட்டுக் கட்டம் குறித்துத் தலைமை நீதிபதி இவாசாவா யூஜி, நீதிபதிகள் பீட்டர் டோம்கா, போக்டன் அவுரெஸ்கு, கியோர்க் நோல்டே ஆகியோர் எழுப்பியுள்ள கேள்வி ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஆழமான அரசியல் எச்சரிக்கையை விடுக்கிறது.106 பாதிக்கப்பட்ட ரோஹிங்கியா மக்களிடமிருந்து எந்த நேரடி உத்தியோகபூர்வ அனுமதியும் பெறாத காம்பியா, அவர்களின் இழப்புகளைக் கணக்கிடவோ அவர்கள் பெயரில் சமரசம் செய்யவோ முடியாது எனக் கூறி, தலைமை நீதிபதி இவாசாவா அடுத்தகட்ட இழப்பீட்டு நடைமுறைக்கு எதிராகவே வாக்களித்துள்ளார். காம்பியாவின் பிரதிநிதித்துவம் “முற்றிலும் சம்பிரதாயமானதும் தற்செயலானதுமாகும்” என விமர்சிக்கும் நீதிபதி நோல்டே, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் பொருள் பொதிந்த பங்கேற்பின்றி இழப்பீட்டைப் பகிர்வது போன்ற ஆழமான அரசியல் முடிவுகளை வேறொரு நாடு எடுக்க முடியாது என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்.107 பெரும்பான்மையின் தீர்ப்பும் நீதிபதி கிரெஸ்ஸும் (தீர்ப்பு, பத்தி 624; கிரெஸ், பத்தி 173),108 அனைத்து உறுப்பு நாடுகளுக்கும் பொதுவான (erga omnes partes) சட்ட நலனின் கீழ் பாதிக்கப்பட்டோரின் அனுமதியின்றியே காம்பியா இழப்பீடு கோர முடியும் என நிலைநிறுத்துகின்றன. அதே வேளை காம்பியாவுக்குத் தனியே சமரசம் செய்யும் அதிகாரம் அளிக்கப்படவில்லை: மியான்மர் இரண்டு ஆண்டுகளில் சமர்ப்பிக்கும் அறிக்கையைப் பரிசீலித்துப் பாதிக்கப்பட்ட குழுவின் நலனுக்கு ஏற்ப இழப்பீட்டுத் தொகையையும் நடைமுறையையும் நீதிமன்றமே தீர்மானிக்கும் என 624, 625-ஆவது பத்திகள் பாதுகாப்பு வளையமிட்டுள்ளன.109 இனப்படுகொலையோடு நேரடித் தொடர்புடைய சேதங்களுக்கு மட்டுமே இழப்பீடு பொருந்தும் என்பது கூடுதல் வரம்பு (பத்தி 608).110

பாலஸ்தீனச் சுவர் வழக்கிலும் உக்ரைன் விவகாரத்திலும் உருவாக்கப்பட்டதைப் போன்ற சர்வதேச இழப்புப் பதிவேட்டையும், அடுத்த கட்டமாக இழப்பீட்டு ஆணைக்குழுவையும் அமைக்க வேண்டும் என்ற நீதிபதி அவுரெஸ்குவின் பரிந்துரை, ஈழத் தமிழர்கள் நாளைக்காக இன்றே தொடங்க வேண்டிய பணியைச் சுட்டுகிறது.111 நாளை எந்தவொரு மூன்றாம் நாட்டின் வழியாக ஈழத் தமிழர்களின் வழக்கு ஹேக்கை அடைந்தாலும்கூட, பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் தம் நேரடிப் பிரதிநிதித்துவத்தையும் இழப்புகளின் உறுதியான ஆவணப் பதிவையும் முன்கூட்டியே உருவாக்கி வைத்திருக்காவிட்டால், நீதியின் அமர்வில் தமக்கென ஓர் இருக்கையின்றி மௌனப் பார்வையாளர்களாகவே நிற்க நேரிடும்.

·   ·   ·

இனப்படுகொலை என்பது “மானுடத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கும் குற்றம்” என்ற 1946 ஐ.நா. தீர்மானத்தின் சொற்களைத் தீர்ப்பின் 626-ஆவது பத்தி நினைவூட்டுகிறது.112 எழுபத்தெட்டு ஆண்டுகளாக இனப்படுகொலை உடன்படிக்கை செயலில் காட்டியதை விடச் சொல்லில் தந்த வாக்குறுதிகளே அதிகம். இன்றைய தீர்ப்பு பங்களாதேஷின் அகதி முகாம்களையோ வடக்கு–கிழக்கின் இராணுவ முகாம்களையோ நாளைக்கே அகற்றிவிடப் போவதில்லை. ஆனாலும், எதைப் பெயர் சொல்லி அழைக்கலாம், அதனை யார் சொல்லலாம் என்ற அதிகாரச் சமநிலையை ஹேக் நீதிமன்றம் இன்று நிரந்தரமாக மாற்றிவிட்டது.

நெடுங்கால மௌனத்திற்குப் பின்னர், உலகின் உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு மக்கள் கூட்டத்தின் அழிவை அதன் மெய்ப்பெயர் சொல்லி அழைத்திருக்கிறது. தன் எல்லைக்குள் ஒரு சமூகத்தைச் சிதைத்த அரசைச் சட்டத்தின் முன் பொறுப்பாளியாக நிறுத்த முடியும் என்பது இன்று நிலைபெற்றுவிட்ட முன்னுதாரணம். நாஃப் நதிக்கரையின் துயரத்திற்காக இன்று ஹேக்கில் உச்சரிக்கப்பட்ட அந்தச் சொல், நுட்பமான ஆவணத் தொகுப்பும் துணிவான இராஜதந்திரமும் கைகோக்கும் நாளில் முள்ளிவாய்க்காலின் மணல்கரையிலும் ஒலிக்கும்.


பின்னிணைப்பு · தீர்ப்பளித்த பதினைந்து நீதிபதிகள்

இவ்வழக்கை விசாரித்த அமர்வில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பதின்மூன்று நிரந்தர நீதிபதிகளுடன், காம்பியா, மியான்மர் ஆகிய இரு தரப்பினராலும் நியமிக்கப்பட்ட இரு தற்காலிக நீதிபதிகளும் (Judges ad hoc) பங்கேற்றனர். கீழே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஆதரவு/எதிர் வாக்குப் பதிவு, மியான்மர் இனப்படுகொலை நடத்தியதா என்ற முதன்மைத் தீர்மானத்தின் (பத்தி 646 (1)) மீதானதாகும்.

முக்கியத் தீர்மானங்களின் வாக்கு விகிதங்கள் (தீர்ப்புப் பத்தி 646)

குறிப்பு: தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பதின்மூன்று நிரந்தர நீதிபதிகளின் புகைப்படங்கள் சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் பொது இணையத்தளத்திலிருந்தும் (icj-cij.org), தற்காலிக நீதிபதிகள் நவநீதம் பிள்ளை (Public Domain), கிளாஸ் கிரெஸ் (CC BY 2.0) ஆகியோரின் புகைப்படங்கள் விக்கிமீடியா கொமன்ஸ் (Wikimedia Commons) தளத்திலிருந்தும் சரிபார்க்கப்பட்டுத் தகவல் நோக்கத்திற்காகப் பெறப்பட்டுள்ளன.


அடிக்குறிப்புகள்

1. Application of the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (The Gambia v Myanmar: 11 States intervening), Judgment of 19 November 2026, ICJ General List No 178 (hereafter ‘Judgment’), para 646(1).

2. Prosecutor v Jean-Paul Akayesu (Judgement) ICTR-96-4-T, Trial Chamber I (2 September 1998).

3. Human Rights Council Resolution 25/1, ‘Promoting reconciliation, accountability and human rights in Sri Lanka’ (27 March 2014) UN Doc A/HRC/RES/25/1, para 10; Report of the OHCHR Investigation on Sri Lanka (16 September 2015) UN Doc A/HRC/30/CRP.2 (hereafter ‘OISL Report’).

4. Judgment, para 7 (choice of judges ad hoc) and para 646(1).

5. Judgment, para 284, quoting Reservations to the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (Advisory Opinion) [1951] ICJ Rep 15, 23, and UNGA Res 96(I) (11 December 1946).

6. Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (adopted 9 December 1948, entered into force 12 January 1951) 78 UNTS 277 (hereafter ‘Genocide Convention’), art II; Judgment, paras 285–289.

7. Judgment, paras 287, 289, 315, 334.

8. Judgment, paras 289–293; on ‘physical destruction’ in Article II(c), see para 292.

9. Judgment, paras 69, 375, 378–380.

10. Judgment, paras 309–310.

11. Separate Opinion, partly concurring and partly dissenting, of Judge ad hoc Kress (hereafter ‘Kress Opinion’), para 87.

12. Judgment, paras 170, 172–174, 177.

13. Judgment, paras 299, 444–445.

14. Kress Opinion, para 2, quoting the oral argument of The Gambia.

15. Judgment, paras 296–305.

16. Kress Opinion, paras 89–90.

17. Judgment, paras 315, 318.

18. Judgment, paras 186–247.

19. Judgment, paras 186–199.

20. Judgment, paras 200–208.

21. Judgment, para 212.

22. Judgment, paras 212, 219, 224.

23. Judgment, para 232.

24. Judgment, para 157, quoting Senior General Min Aung Hlaing, ‘Entire government institutions and people must defend the country with strong patriotism’ (1 September 2017).

25. Judgment, paras 157–158, quoting speeches of 1 September 2017 and 20 September 2017.

26. Judgment, para 453.

27. Judgment, paras 272, 426.

28. Judgment, paras 272, 335; Adil Ahmad Haque, ‘The International Court of Justice Finds that Myanmar Committed Genocide Against the Rohingya: A Preliminary Analysis’, Just Security (19 November 2026) https://www.justsecurity.org/165228/icj-judgment-gambia-myanmar-genocide/.

29. Judgment, paras 262–270.

30. Judgment, para 458.

31. Judgment, paras 80, 438, 442; Application of the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (Croatia v Serbia) (Judgment) [2015] ICJ Rep 3, paras 148, 178.

32. Judgment, paras 440–441, quoting Ireland’s declaration of intervention.

33. Judgment, paras 443, 450, 453, 462, 464, 466–467.

34. Report of the Secretary-General’s Panel of Experts on Accountability in Sri Lanka (31 March 2011) (hereafter ‘Panel of Experts Report’); OISL Report.

35. Judgment, paras 387–388, 396.

36. Separate Opinion of President Iwasawa, paras 5–7, 10; Declaration of Judge Brant, paras 19–28; Separate Opinion of Judge Hmoud, paras 12–14, 28.

37. Joint Dissenting Opinion of Vice-President Sebutinde, Judges Tomka, Abraham, Xue, Nolte and Judge ad hoc Kress (hereafter ‘Joint Dissenting Opinion’), paras 14, 22, 96.

38. Judgment, paras 382, 385.

39. Judgment, paras 74, 151, 155, 398–409, 436.

40. Ceylon Citizenship Act No 18 of 1948; Ceylon (Parliamentary Elections) Amendment Act No 48 of 1949; Official Language Act No 33 of 1956; Ceylon (Constitution) Order in Council 1946, s 29(2); Constitution of Sri Lanka 1972, art 6. For state-aided colonisation and the anti-Tamil violence of 1956–1983, see A Jeyaratnam Wilson, Sri Lankan Tamil Nationalism: Its Origins and Development in the 19th and 20th Centuries (Hurst 2000).

41. Judgment, paras 258, 363, 370; Adil Ahmad Haque, ‘The International Court of Justice Finds that Myanmar Committed Genocide Against the Rohingya: A Preliminary Analysis’, Just Security (19 November 2026) https://www.justsecurity.org/165228/icj-judgment-gambia-myanmar-genocide/.

42. Judgment, paras 253, 360–371, 417, 421–422, 429–430; Akayesu, para 732.

43. Judgment, paras 377, 434–435; Prosecutor v Radislav Krstić (Judgement) IT-98-33-A, Appeals Chamber (19 April 2004), para 32.

44. On the Menik Farm camps, see Panel of Experts Report.

45. Judgment, paras 76, 128.

46. Separate Opinion of Judge Hmoud, paras 3–4, 9.

47. Judgment, paras 130–131, citing Corfu Channel (United Kingdom v Albania) (Merits) [1949] ICJ Rep 4, 18, and Application of the ICSFT and CERD (Ukraine v Russian Federation) (Judgment) ICJ Reports 2024 (I), p 152, para 169.

48. Judgment, paras 89–90, 101–121, 130–131.

49. Separate Opinion of Judge Gómez Robledo, paras 27–29, 38; Charter of the United Nations, arts 2(5), 55, 56.

50. Judgment, paras 551–552.

51. Judgment, paras 534–544.

52. Judgment, paras 544, 548.

53. Judgment, para 646(4).

54. Panel of Experts Report; OISL Report; Human Rights Council Resolution 46/1, ‘Promoting reconciliation, accountability and human rights in Sri Lanka’ (23 March 2021) UN Doc A/HRC/RES/46/1, para 6.

55. Report of the Commission of Inquiry on Lessons Learnt and Reconciliation (November 2011); Report on the Second Mandate of the Presidential Commission of Inquiry into Complaints of Abductions and Disappearances (August 2015).

56. Ratnayake v Attorney General, SC TAB 01/2016 (Supreme Court of Sri Lanka, 25 April 2019); Human Rights Commission of Sri Lanka, ‘Granting of a Presidential Pardon to Former Army Corporal Sunil Ratnayake’ (letter to the President, March 2020).

57. Dissenting Opinion of Judge Nolte, paras 20–21, 24.

58. Independent Investigative Mechanism for Myanmar, ‘ICJ – The Gambia v. Myanmar’ (IIMM website, accessed 19 November 2026); Human Rights Council Resolution 43/26 (22 June 2020) UN Doc A/HRC/RES/43/26. The record before the Court itself contained 29 IIMM witness statements and six IIMM reports: Judgment, paras 76, 89, 113–116.

59. Judgment, paras 89–96, 101–124; Dissenting Opinion of Judge Nolte, paras 15–18; Dissenting Opinion of Judge Xue, paras 140–145.

60. Rome Statute of the International Criminal Court (adopted 17 July 1998, entered into force 1 July 2002) 2187 UNTS 90, arts 12–13.

61. Application of the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (The Gambia v Myanmar) (Preliminary Objections) [2022] ICJ Rep 477, para 112.

62. Government of The Gambia, ‘The Gambia Welcomes the ICJ’s Judgement in The Gambia vs Myanmar Case’ (press statement, 19 November 2026); Independent Investigative Mechanism for Myanmar, ‘ICJ – The Gambia v. Myanmar’ (IIMM website, accessed 19 November 2026).

63. Judgment, paras 32–34, 581–590, 646(8)–(10).

64. Genocide Convention, art IX; 78 UNTS 277 (accession of Ceylon, 12 October 1950); United Nations, Multilateral Treaties Deposited with the Secretary-General, ch IV.1.

65. United Nations, Multilateral Treaties Deposited with the Secretary-General, ch IV.1 (objections).

66. Judgment, para 83; Kress Opinion, para 187; Separate Opinion of Judge Tomka, paras 29–32.

67. On the parties to the Convention, see Multilateral Treaties Deposited with the Secretary-General, ch IV.1.

68. Judgment, paras 555–574, 646(5)–(6).

69. Judgment, paras 570–574.

70. Judgment, paras 514, 646(4), (7).

71. Judgment, para 515.

72. Judgment, para 646(4); Dissenting Opinion of Judge Nolte, paras 92–96; Kress Opinion, paras 155–157.

73. Judgment, paras 80, 522.

74. Judgment, paras 325, 327, 330.

75. Judgment, para 615(3).

76. ‘Chemmani becomes largest mass grave unearthed in Northern Province as exhumed remains exceed 350’, Ada Derana (16 June 2026); ‘The questions posed by over 500 human remains found at Sri Lanka’s Chemmani mass grave’, The News Minute (August 2026).

77. Judgment, paras 478–488, 646(2); Joint Separate Opinion of Judge Cleveland and Judge ad hoc Kress, paras 1–2.

78. Multilateral Treaties Deposited with the Secretary-General, ch IV.1 (reservations of China, India and the United States to art IX).

79. Joint Separate Opinion of Judge Cleveland and Judge ad hoc Kress, para 18.

80. Bosnia and Herzegovina v Serbia and Montenegro (Judgment) [2007] ICJ Rep 43 and Croatia v Serbia (Judgment) [2015] ICJ Rep 3 (composition of the Court); Marko Milanovic, ‘Gambia v. Myanmar: The Bottom Line’, EJIL:Talk! (19 November 2026); Joint Dissenting Opinion, para 96; Kress Opinion, para 187.

81. Joint Dissenting Opinion, para 1.

82. Joint Dissenting Opinion, paras 14, 31, 39, 80–81, 89–91, 94, 96.

83. Dissenting Opinion of Judge Xue, para 140.

84. Kress Opinion, para 187.

85. Dissenting Opinion of Judge Nolte, paras 80–91; Kress Opinion, paras 38–40.

86. Separate Opinion of Judge Charlesworth, paras 6–21.

87. Joint Dissenting Opinion, para 79.

88. Separate Opinion of Judge Tomka, paras 29–33, 47–51.

89. Dissenting Opinion of Judge Nolte, paras 110–112.

90. Dissenting Opinion of Judge Nolte, para 109.

91. Judgment, paras 338–356.

92. Separate Opinion of Judge Gómez Robledo, paras 1–26.

93. Judgment, paras 347–348, 355.

94. Judgment, paras 162–168, 503.

95. Judgment, paras 489–506, 646(3).

96. Judgment, paras 550, 646(4); Kress Opinion, para 161.

97. Declaration of Judge Tladi, para 27.

98. Declaration of Judge Cleveland, paras 6, 9.

99. Separate Opinion of Judge Aurescu, paras 15–19.

100. Judgment, paras 593–596, 602–604, 615, 625, 646(6)–(11).

101. Judgment, para 603.

102. Joint Declaration of Judge Brant and Judge ad hoc Pillay, paras 1–4, 15.

103. Charter of the United Nations, arts 27(3), 94(2).

104. Judgment, paras 641–642, 646(12).

105. Judgment, para 645.

106. Separate Opinion of President Iwasawa, paras 16–19; Separate Opinion of Judge Tomka, paras 52–61; Separate Opinion of Judge Aurescu, paras 2–9; Dissenting Opinion of Judge Nolte, paras 100–101.

107. Separate Opinion of President Iwasawa, paras 13, 18–19; Dissenting Opinion of Judge Nolte, paras 100–101.

108. Kress Opinion, para 173.

109. Judgment, paras 590, 624–625.

110. Judgment, para 608.

111. Separate Opinion of Judge Aurescu, para 9; UNGA Res ES-10/17 (15 December 2006), establishing the UN Register of Damage Caused by the Construction of the Wall in the Occupied Palestinian Territory; UNGA Res ES-11/5 (14 November 2022); Council of Europe Committee of Ministers, Resolution CM/Res(2023)3 (12 May 2023), establishing the Register of Damage Caused by the Aggression of the Russian Federation against Ukraine.

112. Judgment, para 626, quoting UNGA Res 96(I) (11 December 1946).



About the Author

மேக்ஸ்வின் பவுல் ராயன்

மேக்ஸ்வின் பவுல் ராயன் (Maxwin Paul Rayen) இலண்டன் கிங்ஸ் கல்லூரியின் போரியல் ஆய்வுத் துறையில் முனைவர் பட்ட ஆய்வாளராகவும் கற்பித்தல் உதவியாளராகவும் பணியாற்றுகிறார். இனப்படுகொலை ஆய்வுகள், இராணுவ மூலோபாய ஆய்வுகள், சர்வதேசப் பொதுச் சட்டம் ஆகிய துறைகளை இணைத்து இவர் ஆய்வுகளை மேற்கொள்கிறார்.

இந்தியாவின் ஒடிசா தேசிய சட்டப் பல்கலைக்கழகத்தில் பி.ஏ., எல்.எல்.பி. சிறப்புப் பட்டத்தையும், சுவீடனின் லுண்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் சர்வதேச மனித உரிமைகள் சட்டத்தில் எல்.எல்.எம். பட்டத்தையும் பெற்றுள்ளார். இவரது முதுகலைப் பயிற்சி ரவுல் வாலன்பெர்க் மனித உரிமைகள் மற்றும் மனிதாபிமானச் சட்ட நிறுவனத்துடன் இணைந்து வழங்கப்பட்டதாகும். ‘Tamil Rights Group’ அமைப்பின் சட்டப் பணிப்பாளராகவும் செயற்படுகிறார்.

இவரது ‘Collective Genocidal Intent in Sri Lanka’ என்னும் முதுகலை ஆய்வேடு, 2026ஆம் ஆண்டு சென்னையின் மெட்ராஸ் ரிவ்யூ மக்கள் பதிப்பகத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட அச்சுப் பதிப்பாக வெளியிடப்பட்டது. இவரது ஆய்வுக் கட்டுரைகளும் அரசியல் விமர்சனங்களும் PKI Global Justice Journal, E-International Relations, Tamil Guardian உள்ளிட்ட வெளியீடுகளில் இடம்பெற்றுள்ளன.

வன்முறையை நிகழ்த்துவோரின் முடிவுகள், கட்டளை அமைப்புகள், நிறுவன நடைமுறைகள் மற்றும் சர்வதேசத் தொடர்புகளை ஆவணங்களின் வழியாக ஆராய்வது இவரது பணியின் முக்கிய அம்சமாகும். ஆவணக் காப்பக ஆய்வு, சட்ட ஆய்வு மற்றும் பொதுவெளியில் கிடைக்கும் ஆதாரங்களின் அடிப்படையிலான புலனாய்வு ஆகியவற்றை இணைத்து, இனப்படுகொலை எவ்வாறு ஒழுங்கமைக்கப்படுகிறது, நியாயப்படுத்தப்படுகிறது, மறுக்கப்படுகிறது என்பதை இவர் ஆராய்ந்துவருகிறார்.

அண்மைய பதிவுகள்
எழுத்தாளர்கள்
தலைப்புக்கள்
தொடர்கள்