குழந்தைகள், நினைவுகள், அரசியல் மொழிசார் மரபு
போரின் மிக நீண்டகால விளைவுகளில் ஒன்று, அது விட்டுச்செல்லும் அழிவு மட்டுமல்ல. போரை நேரடியாக அனுபவிக்காதவர்களுக்கு அது கடத்தும் சொற்களஞ்சியமும் ஆகும். போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், தீவிர ஆயுத மோதல்கள் குறித்த நேரடி நினைவுகள் ஏதுமின்றி அல்லது மிகக் குறைந்த நினைவுகளுடன் ஒரு தலைமுறை வளர்ந்து பெரியவர்களாகியுள்ளது. இவர்களில் பலர் 2009க்குப் பிறகு பிறந்தவர்கள்; மற்றவர்கள் போரின் இறுதிக்கட்டத்தின் போது கைக்குழந்தைகளாக இருந்தவர்கள். ஆயினும், பெற்றோர், தாத்தா-பாட்டி, ஆசிரியர்கள், மதத் தலைவர்கள், சமூகங்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட சொற்கள், மௌனங்கள், உருவகங்கள், நினைவுகூரல்கள், மொழிசார் நடைமுறைகள் ஆகியவற்றால் இவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை தொடர்ந்து வடிவமைக்கப்படுகிறது. போர் என்பது வெறும் நினைவுச் சின்னங்கள் அல்லது ஆவணக் காப்பகங்கள் வழியாக மட்டுமல்லாமல், மொழியின் வழியாகவே தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய தலைமுறையினர் வன்முறை குறித்த கதைகளை மட்டுமல்லாமல், வன்முறையைப் பற்றிப் பேசும் முறைகளையும் மரபுரிமையாகப் பெறுகிறார்கள் என்பதை இப்பகுதி முன்வைக்கிறது. எதைக் கேட்கலாம், எதைப் பேசாமல் விட வேண்டும், வரலாற்று நிகழ்வுகள் எவ்வாறு பெயரிடப்படுகின்றன, எந்தச் சொற்கள் உணர்வுபூர்வமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை, எப்போது விளக்கத்தை விட மௌனம் பொருத்தமானதாகக் கருதப்படுகிறது ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு மொழிசார் திறனை குழந்தைகள் பெறுகிறார்கள். எனவே, அரசியல் நினைவுகளின் பரிமாற்றம் என்பது வரலாற்று அறிவு வழியாக மட்டுமல்லாமல், ‘தகவல் தொடர்புசார் அறநெறி மரபு’ (Inheritance of Communicative Ethics) என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றின் வழியாகவும் நிகழ்கிறது.
குழந்தைப் பருவம் என்பது வெறும் உயிரியல் சார்ந்த நிலை மட்டுமல்ல, அது தனிநபர்கள் சமூகத்தின் உறுப்பினர்களாக மாறுவதைக் கற்றுக்கொள்ளும் கலாசார ரீதியாக அமைக்கப்பட்ட ஒரு செயல்முறை என்பதை மானிடவியலாளர்கள் நீண்ட காலமாக வலியுறுத்தி வருகின்றனர். குழந்தைகள் மொழிக்கு அப்பால் அறநெறி, சமூக உறவுகள், உணர்வுகள், அரசியல் அடையாளங்கள் ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். மொழிசார் மானிடவியலாளர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளபடி, குழந்தைகள் வெறும் சொற்களஞ்சியத்தை மட்டும் கற்றுக்கொள்வதில்லை. அவர்கள் தகவல் தொடர்புத் திறனை – அதாவது குறிப்பிட்ட சூழல்களில் மொழியைச் சமூகத்திற்குப் பொருத்தமான வகையில் பயன்படுத்தும் திறனை – கற்றுக்கொள்கிறார்கள். போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், இத்திறன் அரசியல் சூழல் குறித்த குறிப்பிடத்தக்க உணர்திறனையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. கிளிநொச்சியில் களஆய்வில் ஈடுபட்டிருந்த போது, ஒன்பது முதல் பதினேழு வயது வரையிலான மூன்று குழந்தைகளைக் கொண்ட ஒரு குடும்பத்துடன் நான் பல மாலைப் பொழுதுகளைக் கழித்தேன். அக்குடும்பத்தின் பெற்றோர் இருவரும் போரின்போது பலமுறை இடம்பெயர்ந்த அனுபவம் கொண்டவர்கள். ஆனால், அவர்களது இளைய மகன் மோதல் முடிவடைந்த பின்னரே பிறந்தவன். ஒரு மாலை வேளையில் அவன் தன் தந்தையிடம் இப்படிக் கேட்டான். “ஏன் நாம் எப்போதும் மே மாதத்தில் தாத்தாவின் கிராமத்திற்குச் செல்கிறோம்?” தந்தை பதிலளிப்பதற்கு முன் சற்று மௌனித்தார். “ஏனென்றால், அங்கே நாம் நினைவுகூர வேண்டிய மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்.” அந்தப் பதில் குழந்தைக்குத் திருப்தியளித்ததாகத் தோன்றியது; அவன் தொடர்ந்து சாப்பிடத் தொடங்கினான். பின்னர், நாங்கள் தனியாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த போது அந்தத் தந்தை இவ்வாறு குறிப்பிட்டார். “ஒரு நாள் மே மாதம் ஏன் முக்கியமானது என்பதை அவன் புரிந்துகொள்வான். ஆனால் இன்று, நினைவுகூருதல் என்பது முக்கியமானது என்பதை மட்டும் அவன் அறிந்திருந்தால் போதும்.”
நினைவுகள் படிப்படியாகக் கடத்தப்படுகின்றன என்பதை அவரது பதில் விளக்குகிறது. பெற்றோர்கள், நினைவாற்றலைக் கற்பிப்பதற்கும் வரலாற்றைக் கற்பிப்பதற்கும் இடையே அடிக்கடி வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்கள். முதலாவது குழந்தைப் பருவத்தில் தொடங்குகிறது. இரண்டாவது காலப்போக்கில் படிப்படியாக விரிகிறது. குறிப்பிட்ட இடங்கள், திகதிகள், சடங்குகள், குடும்பப் பழக்கவழக்கங்களுக்குப் பின்னால் உள்ள அரசியல் நிகழ்வுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, குழந்தைகள் அவற்றின் உணர்வுபூர்வமான முக்கியத்துவத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். உணர்ச்சிபூர்வமான மரபுரிமைக்கும் வரலாற்று விளக்கத்திற்கும் இடையிலான இந்த வேறுபாடு களஆய்வின் போது மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டது. வெளிப்படையான விவரிப்பின் மூலம் குழந்தைகளுக்கு நினைவுகளை அறிமுகப்படுத்துவதை விட, அன்றாடப் பழக்கவழக்கங்கள் மூலமாகவே அறிமுகப்படுத்துவதாகப் பெற்றோர்கள் தங்களை அடிக்கடி விவரித்தனர். முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு தாய் விளக்கினார், “நாங்கள் போரிலிருந்து தொடங்குவதில்லை. நாங்கள் குடும்பத்திலிருந்து தொடங்குகிறோம்.” அவர் தனது மகள்களை மயானத்திற்கும், தேவாலயத்திற்கும், ஒரு காலத்தில் அவர்களின் முந்தைய வீடு இருந்த நிலத்திற்கும் அழைத்துச் சென்றதை விவரித்தார். “அவர்கள் கேள்விகள் கேட்கிறார்கள்” என்றார் அவர். “சில நேரங்களில் நான் பதிலளிக்கிறேன். சில நேரங்களில், பிறகு சொல்லுறன் என்று சொல்கிறேன்.” அவரது பதில், நேர்காணல்கள் முழுவதும் வெளிப்பட்ட ஒரு பரந்த தார்மீக தர்க்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. மௌனம் என்பது கடந்த காலத்தை அழிப்பதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை, மாறாக அதன் பரிமாற்றத்தை மெதுவாக்குவதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. அறிவு என்பது உடனடியாக வழங்கப்படும் ஒன்றாக இல்லாமல், குழந்தைகள் வளர வளரப் பெறும் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. எதைக் கேட்கக் கூடாது என்பதைக் கற்றுக்கொள்ளும் செயல்முறையும் அதே அளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. உரையாடல்கள் நிற்கும் தருணங்கள், பெரியவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்ளும் தருணங்கள், அல்லது குறிப்பிட்ட தலைப்புகள் வெளிப்படையான சங்கடத்தை உருவாக்கும் தருணங்கள் ஆகியவற்றில் குழந்தைகள் விரைவாகக் கவனம் செலுத்தத் தொடங்குகிறார்கள்.
யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவி தனது தொடக்கப் பள்ளி அனுபவத்தை நினைவு கூர்ந்தார். “எங்கள் வீட்டிற்கு விருந்தினர்கள் வரும்போதெல்லாம், உரையாடல்கள் மாறிவிடும். ஏன் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. அந்நியர்கள் முன்னிலையில் நான் சில கேள்விகளைக் கேட்கக் கூடாது என்பது மட்டுமே எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.” இதை எப்படிக் கற்றுக்கொண்டீர்கள் என்று கேட்டபோது, அவர் சிரித்தார். “யாரும் என்னிடம் நேரடியாகச் சொல்லவில்லை. நீங்கள் இயல்பாகவே கவனிப்பீர்கள்.” அவரது இந்தச் சிந்தனை ஒரு முக்கியமான மானிடவியல் செய்தியைப் படம்பிடிக்கிறது. பெரும்பாலான தகவல் தொடர்பு கற்றல், வெளிப்படையான அறிவுறுத்தல்கள் இல்லாமலேயே நிகழ்கிறது. குழந்தைகள் முறையான போதனைகளை விட, பங்கேற்பதன் மூலமே மௌனத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் வடிவங்களைக் கவனிக்கிறார்கள், நடத்தையைப் பின்பற்றுகிறார்கள், மேலும் பேச்சைக் கட்டுப்படுத்தும் சமூக விதிகளைப் படிப்படியாக உள்வாங்கிக் கொள்கிறார்கள். இலங்கையில், சாதாரண குடும்ப உரையாடல்களே, குழந்தைகள் நினைவுகளை மட்டுமல்ல, தகவல் தொடர்பு மனப்பான்மைகளையும் மரபுரிமையாகப் பெறும் களமாக மாறுகிறது. வன்முறையானது, நாடகத்தனமான கதைசொல்லல் வழியாக அடுத்த தலைமுறைக்குள் நுழைவதை விட, அன்றாட மொழிப் பழக்கவழக்கங்கள் மூலமாகவே நுழைகிறது. இருப்பினும், அரசியல் மொழியைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான ஒரு தளம் மட்டுமே வீடு. பாடசாலைகள் மற்றொரு தளமாக அமைகின்றன.
யாழ்ப்பாணம், வவுனியா, மட்டக்களப்பு மற்றும் திருகோணமலை முழுவதும் நேர்காணல் செய்யப்பட்ட ஆசிரியர்கள், மிகவும் சீரற்ற குடும்ப அனுபவங்களைக் கொண்ட மாணவர்கள் உள்ள வகுப்பறைகளில் சமீபத்திய வரலாற்றைப் பற்றி விவாதிப்பதில் உள்ள சவால்களை அடிக்கடி விவரித்தனர். சில மாணவர்கள் போர்க்கால நினைவுகள் வெளிப்படையாகப் பேசப்படும் குடும்பங்களிலிருந்து வந்திருந்தனர். மற்றவர்களின் பெற்றோர்கள் அத்தகைய உரையாடல்களை வேண்டுமென்றே தவிர்த்தனர். சிலருக்கு, புலம்பெயர்ந்து வாழும் உறவினர்கள் இணையத்தில் மாற்றுக்கதைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். மற்றவர்கள் முதன்மையாகப் பாடப்புத்தகங்களையும் வகுப்பறைக் கற்பித்தலையும் சார்ந்திருந்தனர். யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு வரலாற்று ஆசிரியர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார், “ஒரே செய்திக்கு வெவ்வேறு பக்கங்கள் உள்ளன என்பதை மாணவர்கள் பெரும்பாலும் அறிவார்கள். சில சமயங்களில், எது உண்மை என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள்.” அவர் சற்று நிறுத்திவிட்டு மேலும் கூறினார், “வரலாறும் வித்தியாசமாக அனுபவிக்கப்படுகிறது என்பதை அவர்களுக்குப் புரிய வைப்பதுதான் கடினமான பகுதி.”
அவரது இந்தக் கருத்து, போருக்குப் பிந்தைய கல்வியின் கற்பித்தலில் உள்ள சிக்கலான தன்மையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஆசிரியர்கள் வெறும் தகவல்களைப் பரிமாறுபவர்கள் மட்டுமல்ல. அவர்கள் முரண்பட்ட நினைவுகள், அரசியல் உணர்வுகள் மற்றும் நிறுவனப் பாடத்திட்டங்களுக்கு இடையில் ஒரு பாலமாகச் செயல்படுகிறார்கள். பல மாணவர்கள் பாடசாலை மொழிக்கும் வீட்டு மொழிக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் கற்றுக்கொண்டதாக விவரித்தனர். ஒரு பட்டதாரி மாணவர் விளக்கினார், “பாடசாலையில் நாங்கள் திகதிகளையும் உடன்படிக்கைகளையும் கற்றுக்கொண்டோம். வீட்டில் நாங்கள் பெயர்களையும் மக்களையும் கற்றுக்கொண்டோம்.” மற்றொருவர் குறிப்பிட்டார், “பாடப்புத்தகம் என்ன நடந்தது என்று சொல்கிறது. என் பாட்டி அதை நாம் எப்படி உணர்ந்தோம் என்றும் அது என்ன செய்யது என்றும் சொல்கிறார்.” இந்தக் கருத்துகள், குழந்தைகள் ஒரே நேரத்தில் பல மொழி உலகங்களில் வாழ்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகின்றன. இளைஞர்கள் வெவ்வேறு நினைவு முறைகளுக்கு இடையில் மொழிபெயர்ப்பாளர்களாக மாறுகிறார்கள்.
நினைவுகூரும் மொழியை வடிவமைப்பதில் மதமும் ஒரு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. தேவாலய வழிபாடுகள், கோயில் திருவிழாக்கள், நினைவுப் பிரார்த்தனைகள், விரிவான வரலாற்று விளக்கத்தை அளிக்காமலேயே, குழந்தைகளைத் துக்கத்தின் கூட்டு நடைமுறைகளுக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றன. மன்னாரில் உள்ள ஒரு கத்தோலிக்கப் பாதிரியார் இந்த செயல்முறையை விவரித்தார். “சில பிரார்த்தனைகளின் போது பெரியவர்கள் அமைதியாகிவிடுவதை குழந்தைகள் கவனிக்கிறார்கள். அவர்கள் ஏன் என்று கேட்கிறார்கள். நாங்கள் அவர்களின் வயதுக்கு ஏற்ப மென்மையாக விளக்குகிறோம்.” இதேபோல், கிளிநொச்சியில் உள்ள ஓர் இந்துக் கோயில் அறங்காவலர் குறிப்பிட்டார், “இளைஞர்களுக்கு எல்லா நிகழ்வுகளும் தெரிந்திருக்காது. ஆனால் சில இடங்களுக்கு மரியாதை தேவை என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள்.”
அரசியல் மொழி என்பது சடங்கு நடைமுறையிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது என்ற கருத்தை இந்தக் கவனிப்புகள் வலுப்படுத்துகின்றன. குழந்தைகள் வரலாற்று நினைவுகளை முதன்முதலில் எதிர்கொள்வது, எப்போதும் வெளிப்படையான அரசியல் உரையாடல்கள் மூலமாக அல்ல, மாறாக, உடல்சார்ந்த பங்கேற்பு வடிவங்கள் மூலமாகவே ஆகும். எண்ணிமத் தொழில்நுட்பம் இந்தச் செயல்முறைக்கு மற்றொரு முக்கியமான பரிமாணத்தை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. முந்தைய தலைமுறையினரைப் போலல்லாமல், தற்கால இலங்கை இளைஞர்கள் யூடியூப் ஆவணப்படங்கள், முகநூல் நினைவுப் பக்கங்கள், வாட்ஸ்அப் குழுக்கள், டிக்டாக் காணொளிகள், புலம்பெயர் ஊடகங்கள் வழியாகப் போர்க்காலக் கதைகளை எதிர்கொள்கின்றனர். இந்த எண்ணிமத் தளங்கள், இளைஞர்களுக்குப் புதிய போட்டிச் சொற்களையும் சர்வதேச அரசியல் உரையாடல்களையும் அறிமுகப்படுத்துகின்றன. ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவி விளக்கினார், “சில நேரங்களில் ஒரு சம்பவம் தொடர்பாக வீட்டில் ஒரு கதையையும், யூடியூபில் மற்றொரு கதையையும், வெளிநாட்டில் உள்ள உறவினர்களிடமிருந்து வேறொரு கதையையும் கேட்கிறேன்.” இந்த வேறுபாடுகளை எவ்வாறு சமன் செய்கிறீர்கள் என்று கேட்டபோது, அவர் புன்னகைத்தார். “முடிவெடுப்பதற்கு முன் கேட்கக் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள்.” இந்தப் பதில், நுட்பமான ஒரு விளக்கத் திறனைப் பிரதிபலிக்கிறது. இளைஞர்கள் போட்டிக் கதைகளைச் செயலற்ற முறையில் உள்வாங்கிக் கொள்வதில்லை. அவர்கள் மூலங்களை மதிப்பிடுகிறார்கள், விவரங்களை ஒப்பிடுகிறார்கள், மேலும் பலதரப்பட்ட அதிகார வடிவங்களுடன் இணங்கிப் போகிறார்கள். பல பதிலளிப்பாளர்கள், இளைய தலைமுறையினர் தங்கள் பெற்றோரை விட நேரடிக் கேள்விகளைக் கேட்க அதிக விருப்பம் கொண்டவர்கள் என்று விவரித்தனர். ஓய்வுபெற்ற ஒரு தலைமை ஆசிரியர் குறிப்பிட்டார், “நாங்கள் முதலில் மௌனத்தைக் கற்றுக்கொண்டோம். அவர்கள் முதலில் கேள்விகளைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.”
ஆயினும், இந்த வெளிப்படையான தலைமுறை மாற்றத்தைக்கூட மிகைப்படுத்திக் கூறக்கூடாது. பல இளம் பதிலளிப்பாளர்கள், சூழலுக்கு ஏற்பத் தங்கள் பேச்சை மாற்றிக்கொள்வதாக ஒப்புக்கொண்டனர். ஒரு மாணவர் விளக்கினார், “நண்பர்களுடன் நாங்கள் எல்லாவற்றையும் விவாதிக்கிறோம். தாத்தா – பாட்டியுடன் நாங்கள் வேறுவிதமாகப் பேசுகிறோம். பல்கலைக்கழகத்தில் நாங்கள் மீண்டும் வேறுவிதமாகப் பேசுகிறோம்.”
அவரது கருத்து இக்கட்டுரையின் பரந்த வாதத்தை எதிரொலிக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் தகவல் தொடர்புத் திறன் என்பது சுதந்திரமாகப் பேசுவதிலோ அல்லது முற்றிலும் மௌனமாக இருப்பதிலோ இல்லை, மாறாக வெவ்வேறு மொழி உலகங்களுக்கு இடையில் எப்படி நகர்வது என்பதை அறிவதில்தான் உள்ளது. மேலும், குழந்தைகள் குறிப்பிட்ட உருவகங்களையும் நயமான சொற்களையும் அவற்றின் மூலத்தை ஆரம்பத்தில் புரிந்து கொள்ளாமலேயே எவ்வாறு உள்வாங்கிக் கொள்கிறார்கள் என்பதையும் களப்பணி வெளிப்படுத்தியது. ஒரு தாய், தனது மகள் போரை வெறுமனே ‘அந்த நாட்கள்’ என்று குறிப்பிட்டதை நினைவு கூர்ந்தார்; இது மூத்த உறவினர்கள் அடிக்கடி பயன்படுத்தும் ஒரு சொற்றொடராகும். “அந்த நாட்கள் என்பதன் சரியான அர்த்தம் அவளுக்குத் தெரியவில்லை” என்று தாய் சிரித்தார். “பெரியவர்கள் அதைச் சொல்லும்போது எப்போதும் தீவிரமாகிவிடுவார்கள் என்பது மட்டுமே அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது.” இங்கே மொழி புரிதலுக்கு முந்தியது. சொற்றொடர்களின் வரலாற்று அர்த்தங்கள் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுவதற்கு முன்பே, அவை தலைமுறைகளைக் கடந்து பரவுகின்றன. காலப்போக்கில், குழந்தைகள் பழக்கமான சொற்றொடர்களுக்கு மேலும் மேலும் சிக்கலான விளக்கங்களை அளிக்கின்றனர். ஆகவே, அரசியல் மொழியின் மரபு என்பது படிப்படியாகக் குவியக்கூடியது. அது சொற்களுடனான தொடர்ச்சியான சந்திப்புகள், மௌனங்கள், நினைவுகூரல்கள், சடங்குகள், நகைச்சுவைகள், பாடல்கள், குடும்பப் புகைப்படங்கள், அன்றாட உரையாடல்கள் மூலம் வெளிப்படுகின்றது. நினைவகம் ஒரு ஒற்றை, தீர்க்கமான கதை மூலம் அரிதாகவே கடத்தப்படுகிறது. மாறாக, அது துண்டுகளின் மூலம் குவிகிறது.
சமூகங்கள் எழுதப்பட்ட வரலாறு மூலம் மட்டுமல்லாமல், உடல் சார்ந்த நடைமுறைகள் மூலமாகவும் நினைவில் கொள்கின்றன என்ற போல் கானெர்டனின் (Paul Connerton) வாதத்தை இந்த செயல்முறை நினைவூட்டுகிறது. இலங்கைச் சூழலில், மொழியே அத்தகைய ஓர் உடல் சார்ந்த நடைமுறையாக மாறுகிறது. குழந்தைகள் தங்கள் குரலைத் தாழ்த்துவது, தலைப்புகளை மாற்றுவது, மொழிகளை மாற்றுவது அல்லது உரையாடல் அதன் எல்லையை எட்டியதை உணர்ந்து கொள்வது போன்ற வழிகளை மரபுரிமையாகப் பெறுகிறார்கள். அதே நேரத்தில், இளைய தலைமுறையினர் இந்த மரபுரிமையாகப் பெறப்பட்ட திறன்களை மறுவடிவமைத்து வருகின்றனர். பல்கலைக்கழக வளாகங்கள், சமூக ஊடகத் தளங்கள், இடப்பெயர்வு, நாடுகடந்த கல்வி வாய்ப்புகள் ஆகியவை இளைஞர்களை மனித உரிமைகள், மாற்றத்திற்கான நீதி, மனநலம், காலனித்துவ நீக்கம், சுற்றுச்சூழல் நீதி, எண்ணிமச் செயல்பாடு ஆகியவற்றின் புதிய சொற்களஞ்சியங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கருத்துகள், துன்பம், சகிப்புத்தன்மை, கண்ணியம், உயிர்வாழ்தல் பற்றிய பழைய குடும்பப் பேச்சுவழக்குகளுடன் மேலும் மேலும் ஒன்றிணைகின்றன.
யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு முனைவர் பட்ட மாணவர் இந்த மாற்றத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தார். “என் பாட்டி விதியைப் பற்றிப் பேசுகிறார். என் பெற்றோர் உயிர்வாழ்தலைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். என் தலைமுறை உரிமைகளைப் பற்றிப் பேசுகிறது.” அவர் சிந்தனையுடன் சற்று நிறுத்தினார், பின்னர் தொடர்ந்தார், “மூவரும் ஒரே வாழ்க்கையைப் பற்றித்தான் பேசுகிறார்கள்.” அவரது இந்தக் கருத்து, அரசியல் மொழியின் வரலாற்று அடுக்குகளைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. ஒவ்வொரு தலைமுறையும் முந்தைய சொற்களஞ்சியங்களை மரபுரிமையாகப் பெறுவதோடு, அதே நேரத்தில் புதியவற்றையும் உருவாக்குகிறது. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய மொழி என்பது நிலையானதாகவோ அல்லது நேர்கோட்டுத் தன்மையுடையதாகவோ இல்லை. அது நினைவிற்கும் மாற்றத்திற்கும் இடையிலான உரையாடல் மூலம் பரிணமிக்கிறது.
இங்கு முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இனவரைவியல் தரவுகள், போருக்குப் பிந்தைய தலைமுறையினர் வரலாற்றுத் தகவல்களை விட ஆழமான ஒன்றைப் பெறுகிறார்கள் என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அவர்கள் அரசியல் பேச்சின் நெறிமுறைகளைப் பெறுகிறார்கள். மொழிக்கு பொறுப்புகள் உண்டு என்பதையும்; கேட்போர் முக்கியமானவர்கள் என்பதையும்; சில நினைவுகளுக்குக் கவனம் தேவை என்பதையும்; சொற்கள் குணப்படுத்தவோ காயப்படுத்தவோ முடியும் என்பதையும் அவர்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். மேலும், விளக்கத்தை விட மௌனமே சில சமயங்களில் மரியாதையை மிகவும் திறம்பட வெளிப்படுத்தக்கூடும்.
இந்த மரபு மானிடவியலில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. இளைஞர்கள் போரைத் துல்லியமாக நினைவில் வைத்திருக்கிறார்களா என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, அதைப் பற்றிப் பேச அவர்கள் எவ்வாறு கற்றுக்கொண்டார்கள் என்று நாம் கேட்கலாம். இத்தகைய மாற்றம், வரலாற்று உள்ளடக்கத்திலிருந்து கவனத்தைத் தகவல் தொடர்பு நடைமுறைக்குத் திருப்புகிறது. அரசியல் நினைவுகள் வெறுமனே ஆவணக் காப்பகங்களிலோ அல்லது நினைவுச்சின்னங்களிலோ சேமிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக அன்றாட ஊடாடல்கள் மூலமாகவே அவை மீண்டும் உருவாக்கப்படுகின்றன என்பதை இது வெளிப்படுத்துகிறது.
இறுதியில், குழந்தைகள் போரின் பின்விளைவுகளை மட்டுமல்ல, அதன் மொழிக் கட்டமைப்பையும் மரபுரிமையாகப் பெறுகிறார்கள். தாங்கள் உருவாக்காத இலக்கணங்களில் அவர்கள் சரளமாகப் பேசக் கற்றுக்கொள்வதோடு, படிப்படியாக அவற்றை புதிய அரசியல் யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கிறார்கள். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், போருக்குப் பிந்தைய காலம் வெறும் ஒரு வரலாற்றுக் காலகட்டமாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு பரிணாம வளர்ச்சி பெறும் தகவல் தொடர்புச் சூழலாக நிலைத்திருப்பதை அவர்கள் உறுதி செய்கிறார்கள்.
புலம்பெயர் மொழியும் நினைவின் பன்னாட்டு இலக்கணங்களும்
முந்தைய பகுதி இலங்கைக்குள் அரசியல் மொழி எவ்வாறு தலைமுறைகள் கடந்து கடத்தப்படுகிறது என்பதை ஆராய்ந்திருந்தால், இந்தப் பகுதி ஒரு வேறுபட்ட கேள்வியை எழுப்புகிறது. அரசியல் மொழி எல்லைகளைக் கடந்து பயணிக்கும்போது அதற்கு என்ன நேர்கிறது? போர், இழப்பு, தேசியம், நல்லிணக்கம், நீதி, சொந்தம் என்ற உணர்வு ஆகியவற்றின் சொற்களஞ்சியங்கள் யாழ்ப்பாணத்திற்கும் ரொரென்டோவிற்கும், கிளிநொச்சிக்கும் லண்டனுக்கும், மன்னாருக்கும் மெல்போர்னுக்கும், மட்டக்களப்பிற்கும் பாரிஸிற்கும், முல்லைத்தீவிற்கும் ஒஸ்லோவிற்கும் இடையில் புழங்கும்போது எவ்வாறு உருமாற்றம் அடைகின்றன? இடப்பெயர்வு என்பது இலங்கைத் தமிழர்களைப் புவியியல் ரீதியாக வெறுமனே சிதறடித்தது மட்டுமல்ல. அது, போர் நினைவுகூரப்படுவதற்கும், விளக்கப்படுவதற்கும், வெவ்வேறு விதங்களில் விவரிக்கப்படுவதற்கும் பல மொழி உலகங்களை உருவாக்கியுள்ளது. இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரின் அரசியல், கலாசார ரீதியாக மிக முக்கியமான விளைவுகளில் ஒன்று தமிழ் புலம்பெயர் சமூகம் ஆகும். 1970களின் பிற்பகுதியிலிருந்தும், குறிப்பாக 1983 ஜூலையில் நடந்த தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்முறையைத் தொடர்ந்தும், அடுத்தடுத்த இடப்பெயர்வு அலைகள் கனடா, ஐக்கிய இராச்சியம், ஐரோப்பியக் கண்டம், அவுஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து மற்றும் வட அமெரிக்கா முழுவதும் கணிசமான சமூகங்களை நிறுவின. இந்தச் சமூகங்கள் தங்களோடு மக்களை மட்டுமல்லாமல், மொழிகள், நினைவுகள், சடங்குகள், அரசியல் உறுதிப்பாடுகள் மற்றும் தார்மீகச் சொற்களஞ்சியங்களையும் சுமந்து வந்தன. இருப்பினும், காலப்போக்கில், இந்தச் சொற்களஞ்சியங்கள் வெவ்வேறு சட்ட அமைப்புகள், அரசியல் கலாசாரங்கள், ஊடகச் சூழல்கள், தலைமுறை அனுபவங்களுக்குள் பரிணமித்தன. இதன் விளைவாக, போருக்குப் பிந்தைய மொழி இனி இலங்கைக்குள் மட்டுமே உருவாக்கப்படுவதில்லை. அது நாடுகடந்த தகவல் தொடர்பு வலைப்பின்னல்கள் முழுவதும் கூட்டாக உருவாக்கப்படுகிறது.
புலம்பெயர்ந்தோர் என்பவர்கள் ஒரு தாய்நாட்டிற்கு வெளியே வாழும் வெறும் மக்கள் தொகையினர் மட்டுமல்ல என்பதை மானிடவியல் அறிஞர்கள் நீண்ட காலமாக வலியுறுத்தி வருகின்றனர். அவர்கள் மக்கள், பணம், ஊடகம், சின்னங்கள் மற்றும் கருத்துகளின் தொடர்ச்சியான இயக்கத்தின் மூலம் நிலைநிறுத்தப்படும் சமூகக் களங்கள் ஆவர். புலம்பெயர்ந்தோர் ஒரே நேரத்தில் பல இடங்களில் வசிப்பதாகவும், அதன் மூலம் முழுமையாக வேரூன்றியிராத அல்லது முற்றிலும் தொடர்பற்ற அடையாளங்களை உருவாக்குவதாகவும் ஜேம்ஸ் கிளிஃபோர்ட் (James Clifford) வாதிட்டார். அதேபோல், உலகமயமாக்கல் நாடுகடந்த ‘நிலப்பரப்புகளை’ உருவாக்குகிறது என்றும், அதன் வழியாகப் படங்கள், கதைகள் மற்றும் அரசியல் கற்பனைகள் பிராந்திய எல்லைகளுக்கு அப்பால் பரவுகின்றன என்றும் அர்ஜுன் அப்பாதுரை (Arjun Appadurai) நிரூபித்தார். இலங்கைத் தமிழ் புலம்பெயர்ந்தோர் இந்தச் செயல்முறைகளுக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகின்றனர். அரசியல் மொழி இப்போது வாட்ஸ்அப் குழுக்கள், ஜூம் சந்திப்புகள், யூடியூப் சேனல்கள், முகநூல் பக்கங்கள், இணையவழி நினைவேந்தல்கள், புலம்பெயர் செய்தித்தாள்கள், பாட்காஸ்ட்கள், பல்கலைக்கழகக் கருத்தரங்குகள், குடும்பக் காணொளி அழைப்புகள் என அனைத்திலும் பரவி, ஒரே நேரத்தில் உள்ளூர் மற்றும் உலகளாவிய ஒரு தகவல் தொடர்பு உலகத்தை உருவாக்குகிறது.
களஆய்வின் போது, வெளிநாடுகளில் உள்ள உறவினர்களுடனான உரையாடல்கள் இலங்கைக்குள் நடக்கும் உரையாடல்களிலிருந்து எவ்வாறு வேறுபடுகின்றன என்பதைப் பதிலளித்தவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் விவரித்தனர். யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர் ஒருவர், கனடாவில் உள்ள தன் மகனுடனான உரையாடல்களை ஒப்பிட்டுச் சிரித்தார். “அவன் சர்வதேசச் சட்டத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறான். நான் நீர்ப்பாசனத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறேன்.” சிறிது நேரம் நிறுத்திவிட்டு, “நாங்கள் இருவரும் ஒரே இடத்தைப் பற்றித்தான் பேசுகிறோம்” என்று மேலும் கூறினார். தூரம் அரசியல் மொழியை எவ்வாறு மறுசீரமைக்கிறது என்பதை அவரது இந்தக் கருத்து விளக்குகிறது. இலங்கைக்கு வெளியே வாழ்வது, மக்கள் மோதலைப் புரிந்துகொள்ளும் கருத்தியல் சொற்களஞ்சியத்தை அடிக்கடி மாற்றிவிடுகிறது. உரிமைகள், பொறுப்புக்கூறல், இனப்படுகொலை, இடைக்கால நீதி, சர்வதேச விசாரணைகள், சுயநிர்ணயம், நல்லிணக்கம், கொலனித்துவ நீக்கம், நினைவுகூர்தல் ஆகியவை புலம்பெயர் சமூக உரையாடலில் மையக் கூறுகளாக மாறுகின்றன. இதற்கு மாறாக, இலங்கைக்குள், உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் நிலத்திற்கான அணுகல், வாழ்வாதாரங்கள், கல்வி, இடப்பெயர்வு, விவசாயம், மீன்பிடித்தல், கடன், வேலைவாய்ப்பு, அன்றாட சகவாழ்வு ஆகியவற்றைச் சுற்றியே அமைகின்றன. இந்த வேறுபாடுகளை முரண்பாடுகளாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. மாறாக, அவை தனித்துவமான சமூக நிலைகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன.
முல்லைத்தீவில் வசிக்கும், ஜெர்மனியில் குடியேறிய தனது இரண்டு மகள்களைக் கொண்ட ஒரு விதவை, இந்த முரண்பட்ட தகவல் பரிமாற்ற உலகங்களை விவரித்தார். “அவர்கள் அழைக்கும்போது, என்னிடம் நீதியைப் பற்றிக் கேட்கிறார்கள். நான் அவர்களிடம் கூரை ஒழுகுகிறது என்று சொல்கிறேன்.” அவர் மென்மையாகப் சிரித்தபடி, “அவர்கள் வரலாற்றைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறார்கள். நான் நாளைய தினத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறேன்” என்றார். அவரது கூற்றை அரசியல் கேள்விகள் மீதான அக்கறையின்மையாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. மாறாக, அது வெவ்வேறு இடங்களில் மொழியைக் கட்டமைக்கும் வெவ்வேறு காலச்சூழல்களை வெளிப்படுத்துகிறது. புலம்பெயர் உறவினர்கள் பெரும்பாலும் அங்கீகாரம், நினைவகம், பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட ஓர் அரசியல் காலச்சூழலில் வாழ்கின்றனர். வடக்கிலும் கிழக்கிலும் தங்கியிருப்பவர்கள், அன்றாட வாழ்வாதாரத்திற்கான ஒரு காலச்சூழலில் அடிக்கடி வாழ்கின்றனர்; அங்கு உடனடிக் கவலைகள் தீர்க்கப்படாத வரலாற்றுப் புகார்களுடன் ஒருங்கே நிலவுகின்றன.
குடும்பத்தினருடனான காணொளிக் கலந்துரையாடல் நேர்காணல்களின் போது இந்த வேறுபாடு குறிப்பாகத் தெளிவாக வெளிப்பட்டது. கிளிநொச்சிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு வீட்டில், சுவிட்சர்லாந்தில் உள்ள உறவினர்கள் வாராந்திர இணையவழி உரையாடலில் பங்கேற்றனர். குழந்தைகளின் பாடசாலைப் பரீட்சைகள், உயர்ந்து வரும் உணவுப் பொருட்களின் விலை, தங்காணை (Visa) விண்ணப்பங்கள், கிராமச் செய்திகள், வெளிநாடுகளில் நடைபெறும் நினைவு நிகழ்வுகள் மற்றும் உள்ளூர் மத விழாக்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையே உரையாடல்கள் இயல்பாக நகர்ந்தன. ஆயினும், உரையாடல் போர்க்கால அனுபவங்களை நெருங்கும் போதெல்லாம், மொழியியல் மாற்றங்கள் வெளிப்பட்டன. வெளிநாட்டில் உள்ள உறவினர்கள் ‘மனித உரிமைகள்’, ‘பொறுப்புக்கூறல்’, ‘ஆவணப்படுத்தல்’, ‘சர்வதேசப் பரிந்துரை’ போன்ற ஆங்கிலச் சொற்றொடர்களை அதிகளவில் பயன்படுத்தினர். இலங்கையில் உள்ள குடும்ப உறுப்பினர்கள் முதன்மையாகத் தமிழில், ‘அந்த நாட்கள்’, ‘எங்கள் மக்கள்’, ‘எங்கள் கிராமம்’ அல்லது ‘இங்கே என்ன நடந்தது’ போன்ற சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்தினர். அழைப்பு முடிந்த பிறகு, பங்கேற்பாளர்களில் ஒருவர் இவ்வாறு விவரித்தார்: “நாம் ஒரே வரலாற்றை வெவ்வேறு அகராதிகளுடன் நினைவுகூர்கிறோம்.” இந்தக் கருத்து, இப்பிரிவின் மையக் கருத்தைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. நினைவுகள் இடங்களுக்கிடையே வெவ்வேறு விதமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுவது மட்டுமல்ல, அவை வெவ்வேறு விதமாகப் பேசப்படுகின்றன. மக்கள் வாழும் நிறுவனச் சூழல்களால் அரசியல் சொற்களஞ்சியங்கள் வடிவமைக்கப்படுகின்றன.
மொழித் தேர்வே இந்த நாடுகடந்த மாற்றங்களை அடிக்கடி பிரதிபலித்தது. ஐரோப்பாவிலும் வட அமெரிக்காவிலும் உள்ள இரண்டாம் தலைமுறைத் தமிழர்களிடையே, அரசியல் விவாதங்கள் பெரும்பாலும் தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலத்தின் கலவைகளின் மூலமாகவே வெளிப்பட்டன. இதில், சட்டம், செயல்பாடு, கல்வித்துறை, சர்வதேச அரசியல் ஆகியவற்றுக்கான சொற்களஞ்சியத்தை ஆங்கிலம் வழங்கிய அதே வேளையில், தமிழ் உணர்வுபூர்வமான, குடும்பரீதியான மற்றும் நினைவுகூரத்தக்க முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள உறவினர்களைச் சந்திக்க வந்த ஒரு முதுகலை மாணவி இந்த மொழிக் கலவையை விவரித்தார். “நான் என் பாட்டியிடம் பேசும்போது, முக்கியமான அனைத்தும் தமிழில் வருகின்றன. என் ஆராய்ச்சியைப் பற்றிப் பேசும்போது, அது ஆங்கிலமாகிவிடுகிறது.” ஏன் என்று கேட்டதற்கு, அவர் பதிலளித்தார், “சில கருத்துகள் என் வாழ்வில் ஆங்கிலத்தில் நுழைந்தன. சில உணர்வுகள் தமிழை விட்டு ஒருபோதும் நீங்கவில்லை.” இடங்களுக்கு இடையில் நினைவுக் கொண்டாட்ட மொழி எவ்வாறு மாறுகிறது என்பதையும் களஆய்வு வெளிப்படுத்தியது. இலங்கைக்குள், பதிலளித்தவர்கள் பெரும்பாலும் நினைவுக் கொண்டாட்ட நடைமுறைகளைப் பற்றி மறைமுகமாகக் குறிப்பிட்டனர்; ‘சிறப்புப் பிரார்த்தனைகள்’, ‘நினைவுகூர்தல்’, அல்லது ‘சுடுகாட்டிற்குச் செல்லுதல்’ என்று பேசினர். சாதாரண உரையாடலில் வெளிப்படையான அரசியல் சொற்கள் ஒப்பீட்டளவில் அரிதாகவே காணப்பட்டன. இதற்கு மாறாக, புலம்பெயர் மக்களின் நினைவுக் கொண்டாட்டங்கள், கூட்டு நினைவு, தேசிய அடையாளம், தியாகம், இனப்படுகொலை, எதிர்ப்பு அல்லது சர்வதேச நீதி தொடர்பான மிகவும் முறைப்படுத்தப்பட்ட சொற்களஞ்சியங்களை அடிக்கடி பயன்படுத்தின. பொது உரைகள், பதாகைகள், சமூக ஊடகப் பதிவுகள், சமூக நிகழ்வுகள் ஆகியன வடக்குக் கிழக்கில் அன்றாட உரையாடல்களின் போது அரிதாகவே காணப்படும் ஒருவித மொழியியல் வெளிப்படைத்தன்மையை அடிக்கடி வெளிப்படுத்தின.
ஒஸ்லோவில் உள்ள ஓர் அரசியற் செயற்பாட்டாளர் இந்த வேறுபாட்டைப் பற்றிச் சிந்தித்தார். “இங்கே நாம் சில வார்த்தைகளை சிந்திக்காமல் சொல்லிவிடுகிறோம். நான் யாழ்ப்பாணத்திற்குச் செல்லும்போது, உடனடியாகவே வித்தியாசமாகப் பேசுகிறேன்.” இந்த மாற்றம் உணர்வுபூர்வமானதா என்று கேட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார், “முதலில் அப்படித்தான் இருந்தது. இப்போது அது தானாகவே நிகழ்கிறது.” அவரது பதில், தகவல் தொடர்புத் திறன் என்பது இடத்தைப் பொறுத்து அமைகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. சட்டங்கள் வேறுபடுவதால் மட்டுமல்ல, உறவுகள், பார்வையாளர்கள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகள் மாறுவதாலும் தனிநபர்கள் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்கிறார்கள். ஒரே நபர், இருப்பிடத்தைப் பொறுத்து வெவ்வேறு மொழித் தொகுப்புகளைக் கொண்டிருக்கலாம். இந்த வேறுபாடுகள் சில சமயங்களில் குடும்பங்களுக்குள் தவறான புரிதல்களை ஏற்படுத்துகின்றன. இலங்கையில் உள்ள பல பதிலளிப்பாளர்கள், புலம்பெயர் உறவினர்கள் உணர்வுபூர்வமாக விலகியவர்களாகவோ அல்லது அரசியல் ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்களாகவோ பேசும் விதத்தில் பேசுவதாக விவரித்தனர்.
மன்னாரைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி இவ்வாறு குறிப்பிட்டார், “நாங்கள் ஏன் அதிகமாகப் போராடுவதில்லை என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள். நாளையும் நாங்கள் இங்கேதான் வாழ வேண்டும் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்வதில்லை.” இதற்கு மாறாக, இளம் புலம்பெயர் பதிலளிப்பாளர்கள், இலங்கையில் உள்ள உறவினர்கள் சில சமயங்களில் அதிக எச்சரிக்கையுடன் இருப்பதாகக் கருதினர். கனடாவில் பிறந்த ஒரு தமிழ் இளையோர் விளக்கினார், “சில சமயங்களில் என் மாமாக்கள் ஒரு வாக்கியத்தின் பாதியிலேயே பேசுவதை நிறுத்திவிடுவார்கள். அவர்கள் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும், ஆனால் அது விசித்திரமாக இருக்கிறது, ஏனென்றால் நாங்கள் அப்படிப் பேசுவதில்லை.” இந்த முரண்பாடான அவதானிப்புகள், மொழி என்பது அரசியல் அபாயத்தின் வெவ்வேறு அனுபவங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. அன்றாடச் சூழல்களுக்கு ஏற்ப தகவல் தொடர்பு நடைமுறைகள் உருவாகின்றன. தூரம் நினைவுகளை அழிப்பதில்லை, ஆனால் நினைவுகள் வெளிப்படுத்தப்படும் சூழ்நிலைகளை அது மாற்றியமைக்கிறது.
எண்ணிம ஊடகங்கள் இந்தத் தொடர்புகளைத் தீவிரப்படுத்தியதோடு, மொழிசார்ந்த பேச்சுவார்த்தைகளின் புதிய வடிவங்களையும் உருவாக்கியுள்ளன. வாட்ஸ்அப் குடும்பக் குழுக்களில் பெரும்பாலும் பல கண்டங்களில் பரவியுள்ள உறவினர்கள் உள்ளனர். ஒரு கலந்துரையாடலில் பங்கேற்பாளர்கள் தமிழ் எழுத்து, ரோமானியத் தமிழ், ஆங்கிலம், சிங்களம், நோர்வேஜியன், பிரெஞ்சு அல்லது ஜெர்மன் ஆகிய மொழிகளில் எழுதலாம். ஈமோஜிகள், புகைப்படங்கள், குரல் குறிப்புகள், செய்தித்தாள் இணைப்புகள் மற்றும் குறுகிய காணொளிகள் அன்றாட உரையாடலுடன் சேர்ந்து பரவி, பாரம்பரிய மொழி எல்லைகளைக் கடக்கும் கலப்பினத் தொடர்பு வடிவங்களை உருவாக்குகின்றன. எனக்குப் பதிலளித்த ஒருவர் தனது குடும்பத்தின் வாட்ஸ்அப் குழுவை நகைச்சுவையாக “எங்கள் சர்வதேச பாராளுமன்றம்” என்று குறிப்பிட்டார். அந்த நகைச்சுவைக்கு மத்தியிலும், அவரது கருத்து ஒரு முக்கியமான மானிடவியல் கருத்தைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. எண்ணிமத் தொடர்பு புதிய நாடுகடந்த பொதுமக்களை உருவாக்கியுள்ளது. அதில் அரசியல் மொழி தொடர்ந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, விவாதிக்கப்பட்டு, மறுவிளக்கம் அளிக்கப்படுகிறது. ஆயினும், மொழியின் பரவல் ஒருவழிப் பாதையாக இல்லை. புலம்பெயர் சொற்களஞ்சியங்கள் இலங்கைக்குள் உள்ளூர் உரையாடல்களில் அதிகளவு செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு மாணவர் விளக்கினார், “இந்தச் சொற்களில் சில புலம்பெயர் சமூகத்திலிருந்து வந்தவை. ஆனால் அவை இங்கு வந்தவுடன், மாறத் தொடங்குகின்றன.” உண்மையில், இறக்குமதி செய்யப்பட்ட சொற்களஞ்சியங்கள் ஒருபோதும் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை. அவை உள்ளூர்மயமாக்கப்பட்டு, மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, விவாதிக்கப்பட்டு, ஏற்கனவே உள்ள பண்பாட்டுக் கட்டமைப்புகளில் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன. துன்பம், மாண்பு, உறவுமுறை, தியாகம், சகிப்புத்தன்மை ஆகியவற்றின் தமிழ் வெளிப்பாடுகள், உரிமை மற்றும் நீதியின் உலகளாவிய மொழிகளுடன் ஊடாடி, புதிய கலப்பின அரசியல் சொற்றொடர்களை உருவாக்குகின்றன.
இந்தச் செயல்முறை, ஹோமி கே. பாபாவின் (Homi K. Bhabha) பண்பாட்டுக் கலப்பு என்ற கருத்தாக்கத்துடன் வலுவாக ஒத்துப் போகிறது. ஆயினும், கலப்பு என்பது வெறும் பண்பாட்டு ரீதியானது மட்டுமல்ல, அது ஆழமான மொழியியல் தன்மை கொண்டது என்பதையும் இலங்கைச் சூழல் நிரூபிக்கிறது. உள்ளூர் அனுபவத்திற்கும் உலகளாவிய உரையாடலுக்கும் இடையிலான தொடர்ச்சியான மொழிபெயர்ப்பின் மூலம் அரசியல் அர்த்தங்கள் உருவாகின்றன. இனவரைவியல் சான்றுகள் மானிடவியலுக்கான முக்கியமான வழிமுறை சார்ந்த கேள்விகளையும் எழுப்புகின்றன. இலங்கைக்குள் மட்டுமே பணிபுரியும் ஆய்வாளர்கள், அரசியல் மொழியின் பன்னாட்டு உருவாக்கத்தைக் கவனிக்கத் தவறும் அபாயத்தை எதிர்கொள்கின்றனர். இதற்கு மாறாக, புலம்பெயர் சமூகங்களுக்குள் மட்டுமே கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆய்வுகள், வடக்குக் கிழக்கில் தொடர்ந்து வாழ்பவர்களின் தகவல் தொடர்பு நடைமுறைகளைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடும். போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டம், பல இடங்களைத் தழுவிய உறவுகளின் மூலம் பெருகிய முறையில் கட்டமைக்கப்படுகிறது. அதன் மொழியைப் பிராந்திய ரீதியாக மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. வழிமுறை ரீதியாக, இதற்குப் பல இடங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு மொழியியல் இனவரைவியல் தேவைப்படுகிறது. இது எண்ணிம ஊடகங்கள், இடப்பெயர்வு, வருகைகள், பணம் அனுப்புதல், நினைவுகூர்தல்கள், குடும்ப உறவுகள் வழியாகத் தேசிய எல்லைகளைக் கடந்து செல்லும் உரையாடல்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். அரசியல் பேச்சு இனி கிராமங்களுக்கோ அல்லது நகரங்களுக்கோ அடங்கியிருக்கவில்லை. அது பன்னாட்டு சமூகத் தளங்களில் புழங்குகிறது.
இறுதியாக, புலம்பெயர் மொழியை இலங்கைக்குள் இருக்கும் மொழியை விட அதிக நம்பகத்தன்மை வாய்ந்ததாகவோ அல்லது குறைந்த நம்பகத்தன்மை வாய்ந்ததாகவோ கருதக்கூடாது. ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு வரலாற்று அனுபவங்களிலிருந்தும் அரசியல் சூழல்களிலிருந்தும் உருவாகின்றன. ஒன்று அன்றாட ஆட்சிமுறை மற்றும் சமூக சகவாழ்வின் அருகாமையால் வடிவமைக்கப்படுகிறது; மற்றொன்று தூரம், வாதம், நினைவாற்றல் பணி மற்றும் சர்வதேச அரசியல் ஈடுபாடு ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. அவை ஒன்றிணைந்து, நினைவுகூர்தலின் ஒன்றோடொன்று இணைந்த ஆனால் தனித்துவமான இலக்கணங்களை உருவாக்குகின்றன. எனவே, அரசியல் பேச்சின் மானிடவியல், போருக்குப் பிந்தைய காலம் ஒரே நேரத்தில் உள்ளூர் சார்ந்ததாகவும் நாடு கடந்ததாகவும் இருக்கிறது என்பதை அங்கீகரிக்க வேண்டும். சொற்கள் பயணிக்கின்றன. மௌனங்கள் பயணிக்கின்றன. நயமொழிகள் பயணிக்கின்றன. பழைய மரபுத்தொடர்கள் நிலைத்திருக்கும் அதே வேளையில், புதிய சொற்களஞ்சியங்கள் உருவாகின்றன. நினைவுகள் எல்லைகளைக் கடந்து செல்லும்போது, அவை வெவ்வேறு தார்மீக, அரசியல், மொழியியல் உலகங்களாக மொழிபெயர்க்கப்படுகின்றன.
மொழியும் அரசும் போருக்குப் பிந்தைய காலத்தின் கதையாடலின் ஆளுகையும்
முந்தைய பிரிவுகள், போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் சாதாரண மக்கள் பயணிக்கும் மொழிகளை ஆராய்ந்திருந்தால், இந்தப் பிரிவு ஒரு வேறுபட்ட மொழியியல் காரணியான அரசைப் பற்றி ஆராய்கிறது. அரசுகள் சட்டங்கள், நிறுவனங்கள், நிலப்பரப்பு மற்றும் நிர்ப்பந்திக்கும் திறன் ஆகியவற்றின் மூலம் மட்டும் ஆட்சி செய்வதில்லை. அவை மொழியின் மூலமாகவும் ஆட்சி செய்கின்றன. கொள்கைகள், உரைகள், சட்டங்கள், அபிவிருத்தித் திட்டங்கள், இராணுவ அறிக்கைகள், நீதிமன்ற ஆவணங்கள், ஊடக வெளியீடுகள், நிர்வாகக் கடிதப் போக்குவரத்து, அதிகாரத்துவப் பிரிவுகள் ஆகிய அனைத்தும் அரசியல் யதார்த்தத்தைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பிட்ட புரிதலை உருவாக்குவதற்குப் பங்களிக்கின்றன. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், போர் என்றால் என்ன, அது எவ்வாறு முடிந்தது, யார் பாதிக்கப்பட்டார்கள், எதை நினைவுகூர வேண்டும், மற்றும் எதிர்காலம் எப்படி அமைய வேண்டும் என்பதை வரையறுப்பதில் உத்தியோகப்பூர்வ மொழி மையமாக இருந்துள்ளது.
போருக்குப் பிந்தைய ஆளுகை என்பது ஒரே நேரத்தில் கதையாடல்சார் ஆளுகையாகவும் இருக்கிறது. அரசு, மக்களை நிர்வகிப்பதை மட்டும் நோக்கமாகக் கொள்ளாமல், போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டம் புரிந்துகொள்ளப்படும் பிரிவுகளை ஒழுங்கமைக்கவும் முயல்கிறது. அமைதி, அபிவிருத்தி, புனர்வாழ்வு, நல்லிணக்கம், தேசிய பாதுகாப்பு, பயனாளர், மீள்குடியேற்றம், பயங்கரவாதம், தீவிரவாதம், ஒருங்கிணைப்பு, சமூக ஒருமைப்பாடு போன்ற சொற்கள் வெறும் கொள்கைகளை விவரிப்பதோடு நின்றுவிடுவதில்லை. அவை, குடிமக்கள் அரசாங்க நிறுவனங்களுக்குப் புரியக்கூடியவர்களாக மாறும் குறிப்பிட்ட தார்மீக மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்புகளை உருவாக்குகின்றன. ஆயினும், இந்த உத்தியோகபூர்வ சொற்களஞ்சியங்கள் ஒருபோதும் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை என்று இனவரைவியல் சான்றுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. சாதாரண மக்கள் அன்றாடப் பேச்சின் மூலம் அவற்றை மறுவிளக்கம் செய்கிறார்கள், மொழிபெயர்க்கிறார்கள், எதிர்க்கிறார்கள், தனதாக்கிக் கொள்கிறார்கள், அமைதியாக உருமாற்றுகிறார்கள்.
இந்தக் கண்ணோட்டம், மைக்கேல் ஃபூக்கோவின் (Michel Foucault) படைப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அவரது உரையாடல் பகுப்பாய்வுகள், மொழி என்பது வெறும் பிரதிநிதித்துவமானது மட்டுமல்ல, ஆக்கபூர்வமானது என்பதையும் நிரூபித்தன. உரையாடல்கள், எதை உண்மையெனக் கருதுவது என்பதை நிறுவுகின்றன, எந்தப் பிரிவுகள் சட்டபூர்வமானவை ஆகின்றன என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன, நிறுவனங்கள் அங்கீகரிக்கும் நபர்களின் வகைகளை வடிவமைக்கின்றன. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், புனர்வாழ்வளிக்கப்பட்ட நபர், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பயனாளர், மீள்குடியேற்றப்பட்ட குடும்பம், முன்னாள் போராளி, நலிவடைந்த குடும்பம் போன்ற பிரிவுகளை உருவாக்குவதில் உத்தியோகபூர்வ உரையாடல் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்கை ஆற்றியுள்ளது. இந்த வகைப்பாடுகள் நிர்வாக ரீதியாகப் பயனுள்ளவை, ஆனால் அவை அதிகாரத்துவ நடைமுறைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட வழிகளில் சமூக அடையாளங்களையும் ஒழுங்கமைக்கின்றன.
கிளிநொச்சியில், ஒரு பிரதேச செயலக அதிகாரி வகைப்படுத்தலின் நடைமுறைத் தேவையை விவரித்தார், “திட்டங்களுக்குத் தகுதி தேவைப்படுவதால் எங்களுக்கு வகைப்பாடுகள் தேவை. வகைப்பாடுகள் இல்லாமல், நிர்வாகம் சாத்தியமற்றதாகிவிடும்.” அவரது இந்தக் கருத்து, நவீன அரசுகளில் பொதுவாகக் காணப்படும் ஒரு நிறுவன தர்க்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஆளுகைக்கு வகைப்பாடு தேவைப்படுகிறது. திட்டமிடல், வரவு செலவுத் திட்டமிடல், கொள்கை அமலாக்கத்தை எளிதாக்கும் நிர்வாக முத்திரைகள் மூலம் குடிமக்கள் வெளிப்படுகிறார்கள். ஆயினும், அதே வகைப்பாடுகள் சமூக உறுப்பினர்களால் முற்றிலும் மாறுபட்ட விதத்தில் விளக்கப்பட்டன. முல்லைத்தீவில், அரச, அரசு சாரா நிறுவனங்களின் பதிவுப் படிவங்களை மீண்டும் மீண்டும் பூர்த்தி செய்த ஒரு விதவை, “ஒவ்வொரு அலுவலகமும் என் வாழ்க்கையை வெவ்வேறு கட்டங்களைப் பயன்படுத்தி விவரிக்கச் சொல்கிறது” என்று குறிப்பிட்டார். அவர், “அந்தக் கட்டங்களில் எதுவும் என் வாழ்க்கையை விளக்கவில்லை” என்றும் மேலும் கூறினார். அவரது இந்தக் கருத்து, நிர்வாக மொழிக்கும் வாழ்ந்த அனுபவத்திற்கும் இடையே நிலவும் ஒரு நீடித்த பதற்றத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அதிகாரத்துவ வகைப்பாடுகள், சிக்கலான வாழ்க்கை வரலாறுகளைத் தரப்படுத்தப்பட்ட வகைப்பாடுகளாக எளிமைப்படுத்துகின்றன. அவை மக்களை ஆளக்கூடியவர்களாக ஆக்குகின்றன. ஆனால் அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அன்றாட வாழ்வின் தன்மைகளாக விளங்கும் தெளிவின்மை, பன்முகத்தன்மையை அவை பெரும்பாலும் குறைத்துவிடுகின்றன.
நவீன அரசுகள் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வகைப்பாடுகள் மூலம் சமூகங்களை ‘வாசிக்கக்கூடியதாக’ மாற்ற முயல்கின்றன என்ற ஜேம்ஸ் சி. ஸ்காட்டின் வாதத்தை இந்த நிகழ்வு நினைவூட்டுகிறது. மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு வகைப்பாடுகள், நிலப் பதிவேடுகள், தரப்படுத்தப்பட்ட பெயர்கள், அபிவிருத்திக் குறிகாட்டிகள், அதிகாரத்துவப் படிவங்கள் ஆகிய அனைத்தும் நிர்வாகத் தலையீட்டிற்கு வழிவகுக்கின்றன. இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டம் இந்தச் செயல்முறையைத் தெளிவாக விளக்குகிறது. பல தசாப்த கால மோதல்களால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்கள், ஆவணங்கள், தரவுத்தளங்கள், பயனாளிகள் பட்டியல்கள், பாதிப்பு மதிப்பீடுகள், வாழ்வாதாரக் கணக்கெடுப்புகள், மீள்குடியேற்றப் பதிவேடுகள் மூலம் பெருகிய முறையில் வெளிப்படுகின்றன. இருப்பினும், இனவரைவியல் சந்திப்புகள், உள்ளூர் சமூகங்கள் உத்தியோகபூர்வ அடையாளங்களுக்கும் சமூக அடையாளங்களுக்கும் இடையில் அடிக்கடி வேறுபடுத்திப் பார்த்ததை வெளிப்படுத்தின. மன்னாரைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி, “அரசாங்கத்தின்படி, நான் மீள்குடியேற்றப்பட்ட விவசாயி. என் கிராமத்தின்படி, நான் வெறுமனே வீட்டிற்குத் திரும்புகிறேன்.” இந்த வேறுபாடு நுட்பமானது ஆனால் முக்கியமானது. உத்தியோகபூர்வ மொழி நிர்வாக அந்தஸ்தை வலியுறுத்துகிறது, அதேசமயம் அன்றாட மொழி சொந்தம் மற்றும் தொடர்ச்சியை முன்னிலைப்படுத்துகிறது. இந்த இணையான சொற்களஞ்சியங்கள் ஒன்றிணையாமல் இணைந்து வாழ்கின்றன.
ஒருவேளை, உத்தியோகபூர்வ உரையாடலில் ‘வளர்ச்சி’ என்ற சொல்லை விட வேறு எந்தச் சொல்லும் இவ்வளவு அடிக்கடி தோன்றியதில்லை. சாலைகள், பாலங்கள், நீர்ப்பாசன அமைப்புகள், வீட்டுவசதித் திட்டங்கள், பாடசாலைகள், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தித் திட்டங்கள், சுற்றுலா முயற்சிகள், தொழிற்பயிற்சி, வாழ்வாதாரத் திட்டங்கள் ஆகியவை போருக்குப் பிந்தைய முன்னேற்றத்திற்கான சான்றுகளாகத் தொடர்ந்து விவரிக்கப்பட்டன. அரசாங்க அறிக்கைகள், நன்கொடையாளர் ஆவணங்கள், வளர்ச்சி முகமைகள் ஆகியவை புனரமைப்பு, மீட்பு, மீள்திறன், முதலீடு, நவீனமயமாக்கல், வளர்ச்சி ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட வியக்கத்தக்க வகையில் ஒத்த சொற்களஞ்சியங்களைப் பயன்படுத்தின. ஆயினும், வளர்ச்சி குறித்த உள்ளூர் புரிதல்கள் பெரும்பாலும் கணிசமாக வேறுபட்டன என்பதை இனவரைவியல் உரையாடல்கள் சுட்டிக்காட்டின. முல்லைத்தீவில் ஒரு நேர்காணலின் போது, வளர்ச்சி என்றால் என்ன என்று ஒரு மீனவரிடம் கேட்டேன். அவர் சமீபத்தில் சீரமைக்கப்பட்ட சாலையைப் பார்த்தவாறே பதிலளித்தார், “வீதி நன்றாக இருக்கிறது”, சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் மேலும் கூறினார், “ஆனால், என் மகன் இங்கே இருக்க விரும்பவில்லை, ஆகவே இதை எவ்வாறு வளர்ச்சி என்பது” என்றார். அவரது பதில் பகுப்பாய்வுக் கண்ணோட்டத்தை மாற்றுகிறது. உட்கட்டமைப்பு மட்டுமே வளர்ச்சியின் முழுமையான அர்த்தம் அல்ல. இடப்பெயர்வு, வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, கண்ணியம், சொந்தம் குறித்த முடிவுகளும் சமமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக இருக்கின்றன. இன்னொருவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார், “வீதிகளை விரைவாக அமைக்கலாம். நம்பிக்கை ஏற்பட அதிக காலம் ஆகும்.” இந்தக் கூற்று, அன்றாட மொழி எவ்வாறு அதிகாரபூர்வப் பிரிவுகளை அமைதியாக விரிவுபடுத்துகிறது என்பதை விளக்குகிறது. வளர்ச்சி என்பது முற்றிலும் பொருள் சார்ந்ததாக இல்லாமல், உறவு சார்ந்ததாக மாறுகிறது.
நல்லிணக்கத்தின் மொழியும் இதே போன்ற ஒரு சிக்கலான நிலையை வகிக்கிறது. அரசாங்க நிறுவனங்கள், குடிமைச் சமூக அமைப்புகள், சர்வதேச முகமைகள் மற்றும் மதத் தலைவர்கள், போருக்குப் பிந்தைய மீட்சியின் மைய நோக்கமாக நல்லிணக்கத்தை அடிக்கடி குறிப்பிடுகின்றனர். அதிகாரபூர்வ ஆவணங்கள் குணப்படுத்துதல், சகவாழ்வு, சமூக ஒருமைப்பாடு, நம்பிக்கையைக் கட்டியெழுப்புதல், தேசிய ஒற்றுமை ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகின்றன. ஆயினும், களஆய்வின் போது, சாதாரண உரையாடலில் அந்த வார்த்தையே ஆச்சரியப்படும் விதமாக அரிதாகவே காணப்பட்டது. அதற்குப் பதிலாக, பதிலளித்தவர்கள் பின்வருவனவற்றைப் பற்றிப் பேசினர்: “ஒன்றாக வாழ்வது”, “வாழ்க்கையைத் தொடர்வது”, “மீண்டும் ஒருவரையொருவர் சந்திப்பது”, “குழந்தைகள் ஒன்றாகப் படிப்பது”, “பழைய காயங்களை மீண்டும் கிளறாமல் இருப்பது”. இந்த வெளிப்பாடுகள் அரிதாகவே அருவமான அரசியல் சொற்களைப் பயன்படுத்தின. அவை நிறுவனத் திட்டங்களை விட நடைமுறைச் சமூக உறவுகளை விவரித்தன. மட்டக்களப்பில் உள்ள ஓர் ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார், “வெளியில் உள்ளவர்கள் நல்லிணக்கம் நிகழ்ந்துவிட்டதா என்று கேட்கிறார்கள். இங்கே நாங்கள், அண்டை வீட்டார் இன்னும் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கிறார்களா என்று கேட்கிறோம்.” அவரது இந்தக் கருத்து, சாதாரண மொழி எவ்வாறு நல்லிணக்கத்தை கொள்கை விவாதத்திலிருந்து அன்றாட நடைமுறைக்கு மாற்றுகிறது என்பதை நிரூபிக்கிறது. சமூகச் சீரமைப்பு நிகழ்வதற்கான முதன்மைக் களம் அன்றாட நிகழ்வுகளே. நல்லிணக்கத்தை ஆணையங்கள், அறிக்கைகள் அல்லது அதிகாரபூர்வ அறிவிப்புகள் மூலம் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியாது. சகவாழ்வின் அன்றாடச் செயல்கள் மூலமாகவும் அதை ஆராய வேண்டும்.
போருக்குப் பிந்தைய உரையாடலின் மற்றொரு முக்கிய அம்சம், தேசியப் பாதுகாப்பின் தொடர்ச்சியான முக்கியத்துவத்தைப் பற்றியது. அமைதிக்கும் வளர்ச்சிக்கும் பாதுகாப்புதான் முதன்மை அடித்தளம் என்று அரசு அதிகாரிகள் அடிக்கடி கூறுகின்றனர். இராணுவ இருப்பு, கண்காணிப்பு வழிமுறைகள், உட்கட்டமைப்புத் திட்டங்கள், நிர்வாக ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவை பெரும்பாலும் இந்தச் சொற்களஞ்சியத்தின் மூலம் நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன. சமூக உறுப்பினர்கள் பாதுகாப்பின் முக்கியத்துவத்தை அடியோடு நிராகரித்தது அரிது. மாறாக, அவர்கள் அந்தச் சொல்லை அன்றாட அனுபவத்தின் மூலமே அடிக்கடி விளக்கினர். வவுனியாவில் உள்ள ஒரு கடைக்காரர் குறிப்பிட்டார், “பேசுபவரைப் பொறுத்து பாதுகாப்பு என்பது வெவ்வேறு அர்த்தங்களைக் கொண்டுள்ளது”. இதை விளக்குமாறு கேட்கப்பட்ட போது, அவர் தொடர்ந்தார், “அதிகாரிகளுக்கு, பாதுகாப்பு என்பது நாட்டைக் காப்பதாகும். எனக்கு, பாதுகாப்பு என்பது என் பிள்ளைகள் பத்திரமாக வீடு திரும்புவார்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்துவதைக் குறிக்கிறது”. அவரது பதில், அதிகாரபூர்வப் பிரிவுகள் சாதாரண வாழ்வின் மூலம் எவ்வாறு மறுவிளக்கம் பெறுகின்றன என்பதை விளக்குகிறது. தேசியப் பாதுகாப்பு என்பது குடும்பப் பாதுகாப்பு, பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு, உணர்வுப் பாதுகாப்பு என மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது.
புனர்வாழ்வு என்ற சொல்லை விட சிக்கலான பதில்களை உருவாக்கிய அதிகாரபூர்வச் சொற்கள் சிலவே. புனர்வாழ்வு என்ற சொல்லின் மொழி, இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய ஆட்சியில், குறிப்பாக முன்னாள் போராளிகள், பரந்த மறு ஒருங்கிணைப்புத் திட்டங்கள் தொடர்பாக ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. ஆயினும், பல பதிலளிப்பவர்கள் அந்தச் சொல்லில் பொதிந்துள்ள அனுமானங்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்கினர். முன்னாள் கைதி ஒருவர் விளக்கினார், “புனர்வாழ்வு என்பது, அனைவரும் ஒரே கதையுடன் நுழைந்தது போல் ஒலிக்கிறது”. மற்றொருவர், “சிலர் குணமடைய வேண்டியிருந்தது. மற்றவர்களுக்கு வேலை தேவைப்பட்டது. மற்றவர்கள் வெறுமனே வீட்டிற்குச் செல்ல விரும்பினர்”. நிர்வாக மொழி பெரும்பாலும் சீரான பாதைகளை முன்னிறுத்துகிறது என்பதையும், இனவரைவியல் அனுபவம் அதனைச் சிக்கலாக்குகிறது என்பதையும் இந்தக் கருத்துகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆகவே, பெயரிடுதல் என்பது அரசியல்மயமாகிறது. பெயர்ச்சொற்கள் எதிர்பார்ப்புகளையும், நிறுவனங்களின் பதில்களையும், பொதுமக்களின் கருத்துகளையும் வடிவமைக்கின்றன.
ஒருவேளை, மிகவும் கவர்ச்சிகரமான இனவரைவியல் அவதானிப்பு, சாதாரண மக்கள் அதிகாரபூர்வ மொழியை மொழிபெயர்க்கும் விதங்களைப் பற்றியது. அரசாங்க அறிவிப்புகள் கிராமங்களுக்குள் அரிதாகவே அப்படியே மீண்டும் கூறப்படுகின்றன. மாறாக, அவை விளக்கப்படுகின்றன, சுருக்கப்படுகின்றன, விவாதிக்கப்படுகின்றன, கேலி செய்யப்படுகின்றன, மேலும் ஏற்கனவே உள்ள உள்ளூர் சொற்களஞ்சியங்களில் இணைக்கப்படுகின்றன. கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு கிராம அலுவலர் இந்தச் செயல்முறையை விவரித்தார். “ஒரு சுற்றறிக்கை வரும்போது, நாங்கள் முதலில் அதிகாரபூர்வ தமிழைப் படிப்போம். பிறகு அதை கிராமத் தமிழில் விளக்குவோம்”. இந்த இரண்டாவது மொழிபெயர்ப்பு ஏன் அவசியம் என்று கேட்டபோது, அவர் புன்னகைத்தார். “ஏனென்றால், அதிகாரத்துவத்தை விட மக்கள் வாழ்க்கையை நன்கு புரிந்துகொள்கிறார்கள்”. பலர், அதிகாரபூர்வ மொழி பெரும்பாலும் உணர்வுபூர்வமான இடைவெளியை உருவாக்குவதாகவும் குறிப்பிட்டனர்.
‘பாதிக்கப்பட்ட மக்கள்’, ‘பயனாளிகள்’, ‘சேவை வழங்கல்’ அல்லது ‘இலக்குக் குடும்பங்கள்’ போன்ற சொற்றொடர்கள், அதிக உறவுமுறைகளைக் கொண்ட உள்ளூர் சொற்றொடர்களுடன் அடிக்கடி ஒப்பிடப்பட்டன. ஒரு தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்தின் கள அதிகாரி இவ்வாறு குறிப்பிட்டார், “எங்கள் அறிக்கைகள் பயனாளிகளைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. கிராமவாசிகள் விதவைகள், அண்டை வீட்டார், உறவினர்கள் அல்லது குடும்பங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்”. இந்த வேறுபாடு, மொழியின் வெவ்வேறு தார்மீக சிக்கனங்களை விளக்குகிறது. நிர்வாக உரையாடல் கருத்தியல் கருத்துகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது. அன்றாட உரையாடல் உறவுகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது. இந்த இரண்டு சொற்களஞ்சியங்களும் இயல்பாகவே தவறானவை அல்ல. ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு நோக்கங்களுக்குப் பயன்படுகின்றன. இருப்பினும், மானிடவியல் ரீதியாக, இந்த வேறுபாடுகளில் கவனம் செலுத்துவது, நிறுவன மொழி எவ்வாறு போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் சிக்கலான அனுபவங்களை தற்செயலாக மறைக்கக்கூடும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்த வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும், அதிகாரபூர்வ மொழி வெறுமனே மேலிருந்து திணிக்கப்படுவதில்லை. சமூகங்கள் அரசின் சொற்களஞ்சியத்தை அடிக்கடி தங்கள் சொந்த நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்துகின்றன. கிராமத் தலைவர்கள் நிதி முன்மொழிவுகளைத் தயாரிக்கும் போதும் அல்லது அரசாங்கத் துறைகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் போதும் ‘மீள்திறன்’, ‘அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி’, ‘சமூகப் பங்கேற்பு’ போன்ற சொற்களை உத்திபூர்வமாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். ஒரு சமூக சேவகர் சிரித்துக்கொண்டே, “எந்த வார்த்தைகள் கதவுகளைத் திறக்கின்றன என்பதை நீங்கள் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள்” என்றார். அவரது இந்தக் கருத்து, போர்தியோவின் மொழியியல் மூலதனம் (Linguistic Capital) என்ற கருத்தை எதிரொலிக்கிறது. அதிகாரபூர்வ சொற்களஞ்சியங்கள், குடிமக்கள் தங்களுக்குள் வெவ்வேறு அன்றாடப் புரிதல்களைப் பேணிக்கொண்டே, நடைமுறைக்கு ஏற்றவாறு பயன்படுத்தும் வளங்களாக மாறுகின்றன. எனவே, மொழி பல திசைகளில் பரவுகிறது. அரசு பொது உரையாடலை வடிவமைக்கிறது. குடிமக்கள் அரசின் மொழியை மறுவடிவமைக்கின்றனர்.
ஒட்டுமொத்தமாக, இந்த இனவரைவியல் அவதானிப்புகள், போருக்குப் பிந்தைய ஆளுகையை நிறுவனங்கள், கொள்கைகள் அல்லது சட்டங்கள் மூலம் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியாது என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அதை மொழியின் மூலமாகவும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அரசு, வகைகளை வரையறுப்பதன் மூலமும், முறையான சொற்களஞ்சியங்களை நிறுவுவதன் மூலமும், நிர்வாக அடையாளங்களை ஒழுங்கமைப்பதன் மூலமும், அமைதி, வளர்ச்சி, நல்லிணக்கம், பாதுகாப்புக் குறித்த அதிகாரபூர்வமான விவரிப்புகளை உருவாக்குவதன் மூலமும் ஆட்சி செய்கிறது. ஆயினும், இந்த உரையாடல்கள் ஒருபோதும் முழுமையான ஆதிக்கத்தை அடைவதில்லை. குடும்ப வரலாறுகள், உள்ளூர் ஒழுக்கநெறிகள், மத நடைமுறைகள், அன்றாட வாழ்வாதாரங்கள், பகிரப்பட்ட நினைவுகளில் வேரூன்றிய சொந்த மொழி உலகங்களைக் கொண்ட சமூகங்களை அவை எதிர்கொள்கின்றன. அலுவல் மொழியை செயலற்ற முறையில் பெறுபவர்களாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, சாதாரண மக்கள் செயலூக்கமுள்ள மொழிபெயர்ப்பாளர்களாக மாறுகிறார்கள். அவர்கள் நிறுவனச் சொற்களஞ்சியங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். உள்ளூர் அனுபவத்தின் மூலம் அவற்றை அவர்கள் மறுவிளக்கம் செய்கிறார்கள். உறவுசார் மொழியைக் கொண்டு அதிகாரத்துவத்தின் நுண்புலக் கருத்துகளை அவர்கள் மென்மையாக்குகிறார்கள். அவ்வப்போது, மௌனத்தின் மூலமாகவோ அல்லது நகைச்சுவையின் மூலமாகவோ அவற்றை அவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள். இருப்பினும், பெரும்பாலும், அவர்கள் அவற்றை வாழத் தகுந்தவையாக மாற்றிவிடுகிறார்கள். அரசியல் மொழி ஒருபோதும் அரசுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது அல்ல என்பதை இந்தச் செயல்முறை வெளிப்படுத்துகிறது.
அது வீடுகள், தேநீர்க் கடைகள், பாடசாலைகள், தேவாலயங்கள், கோயில்கள், பேருந்துகள், சந்தைகள், வாட்ஸ்அப் குழுக்கள் மற்றும் கிராமக் கூட்டங்களுக்குள் தொடர்ந்து மறுபேச்சுவார்த்தைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய காலம் என்பது ஓர் அரசியல் தீர்வாக மட்டுமல்லாமல், பலதரப்பட்ட சொற்களஞ்சியங்கள் போட்டியிடும், ஒன்றுடன் ஒன்று மேற்பொருந்தும், இணைந்து வாழும் ஓர் உரையாடல் களமாகவும் உள்ளது. இந்தப் போட்டியிடும் மொழிகளைப் புரிந்துகொள்வது, மானிடவியலை அதிகாரபூர்வ விவரிப்புகளுக்கும் மக்கள் எதிர்ப்புக்கும் இடையிலான இருமை வேறுபாடுகளைக் கடந்து செல்ல அனுமதிக்கிறது. அது, ஆளுகையே அன்றாட வாழ்வின் பேச்சுவழக்குகளாகத் தொடர்ந்து மொழிபெயர்க்கப்படும் மிகவும் ஆற்றல்மிக்க நிலப்பரப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.
நிறைவுக் குறிப்புகள்
இக்கட்டுரை, ‘போருக்குப் பிறகு பேசுவது என்றால் என்ன?’ என்ற எளிமையான ஒரு கேள்வியுடன் தொடங்கியது. போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள் குறித்த பெரும்பாலான ஆய்வுகள், இந்தக் கேள்வியை குரல், மௌனம் என்ற மொழியின் வழியாகவே அணுகியுள்ளன. தாராளவாத அமைதிக் கட்டமைப்பு முறைகள், அமைதி பேச்சை மீட்டெடுக்கிறது என்றும், தொடர்ச்சியான மௌனம் என்பது மனக்காயம், அச்சம், அடக்குமுறை அல்லது ஜனநாயகத் தோல்விக்கான சான்றாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது என்றும் அடிக்கடி கருதுகின்றன. இத்தகைய அனுமானங்கள், உலகளாவிய தெற்குப் பகுதிகளில் நிலைமாறுகால நீதி வழிமுறைகள், உளவியல் சமூகத் தலையீடுகள், நல்லிணக்கத் திட்டங்கள், பொது நினைவு முயற்சிகளை வடிவமைத்துள்ளன. அரசியல் மீட்சிக்கு படிப்படியாக அதிக வெளிப்படைத்தன்மை தேவைப்படுகிறது. அதாவது, சாட்சியத்தின் மூலம் குணமடைதல், வெளிப்பாட்டின் மூலம் ஜனநாயகம், உரையாடலின் மூலம் நல்லிணக்கம் ஆகியவை அடையப்படுகின்றன என்பதே இதன் அடிப்படையான எதிர்பார்ப்பாகும். இக்கட்டுரை முழுவதும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இனவரைவியல் தரவுகள் ஒரு மாறுபட்ட முடிவைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய நிலை என்பது பேச்சின்மையால் வகைப்படுத்தப்படுவதில்லை. அதுபோலவே, மௌனத்திலிருந்து குரலுக்கு மாறும் ஒரு படிப்படியான மாற்றமாகவும் அது போதுமான அளவு விவரிக்கப்படவில்லை. மாறாக, போருக்குப் பிந்தைய இலங்கை, அரசியல் பேச்சுக்கான ஓர் அசாதாரணமான நுட்பமான இலக்கணத்தின் தோற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அதன் மூலம் சாதாரண மக்கள் நிச்சயமின்மை, அதிகாரம், நெருக்கம், கண்ணியம், சகவாழ்வு ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து கையாள்கின்றனர். மக்கள் பேசுவதா அல்லது மௌனமாக இருப்பதா என்பதை வெறுமனே தீர்மானிப்பதில்லை. எப்படிப் பேசுவது, எங்கே பேசுவது, யாருடன் பேசுவது, எந்த மொழியின் மூலம் பேசுவது, எந்த உருவகங்களைப் பயன்படுத்துவது, எந்த அளவில் பேசுவது, எந்த அளவு தெளிவின்மையுடன் பேசுவது, எதிர்காலத்தில் ஏற்படக்கூடிய எந்த விளைவுகளை நோக்கியது என்பதை அவர்கள் தீர்மானிக்கிறார்கள். எனவே, அரசியல் தொடர்பு என்பது வெளிப்படுத்துவதை விட, வழிநடத்துவதைப் பற்றியதாகவே மாறுகிறது.
இக்கட்டுரை முழுவதும், மௌனம் என்பது தகவல் தொடர்பு இல்லாத நிலையாக அல்லாமல், தகவல் தொடர்புள்ள இருப்பாக மறுவரையறை செய்யப்பட்டுள்ளது. மௌனம் பல வடிவங்களில் சமூகப் பணிகளைச் செய்கிறது என்பதை இனவரைவியல் சந்திப்புகள் நிரூபித்துள்ளன. அது பாதிக்கப்படக்கூடிய உறவுகளைப் பாதுகாக்கிறது. அது துக்கத்தை ஒரு வேடிக்கைப் பொருளாக மாற்றாமல் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறது. வெவ்வேறு போர்க்கால அனுபவங்களைக் கொண்ட சமூகங்கள், பகிரப்பட்ட சமூக உலகங்களில் தொடர்ந்து வாழ்வதற்கு அது அனுமதிக்கிறது. அது கடினமான உரையாடல்களை அழிப்பதற்குப் பதிலாகத் தள்ளிப்போடுகிறது. அது வெளிப்படையான விவரிப்பின் மூலம் அல்லாமல், பரஸ்பரப் புரிதலின் மூலம் அங்கீகாரத்தைத் தெரிவிக்கிறது. எனவே, மௌனம் என்பது இயல்பாகவே விடுதலையளிப்பதும் அல்ல, இயல்பாகவே ஒடுக்குவதும் அல்ல. அதன் பொருள் உறவுகள், தார்மீகக் கடமைகள், வரலாற்று அனுபவம், சூழல் ஆகியவற்றின் மூலம் வெளிப்படுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கை அனுபவம், வன்முறையானது சாதாரண மொழியிலும் பின்னிப் பிணைந்துவிடுகிறது என்பதைக் காட்டுகின்றன. அது இடைநிறுத்தங்கள், பிரதிப்பெயர்கள், முழுமையடையாத வாக்கியங்கள், தாழ்ந்த குரல்கள், கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உருவகங்கள், மற்றும் ஒருவருக்கொருவர் கதைகளை முழுமையாக்கத் தேவையில்லாத பேச்சாளர்களிடையே பகிரப்படும் அமைதியான அங்கீகாரம் ஆகியவற்றில் நிலைத்திருக்கிறது. எனவே, அன்றாட வாழ்வு மொழியியல் ரீதியாக நடுநிலையானதல்ல. அது, வரலாற்று ரீதியாகப் படிந்த தகவல் தொடர்புப் பழக்கவழக்கங்களின் வடிவங்களால் நிறைந்துள்ளது.
பன்மொழித்தன்மையை ஓர் அரசியல் வழிநடத்தலாக ஆராய்வதும் சம முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்துள்ளது. தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம், அதிகாரத்துவ மொழி, வளர்ச்சிச் சொற்கள், புலம்பெயர் சொற்களஞ்சியங்களுக்கு இடையே மொழி மாறுதல் நிகழ்வது, மொழித் தேர்வு என்பது ஒருபோதும் வெறும் மொழி சார்ந்ததல்ல என்பதை விளக்குகிறது. அது நிறுவன ரீதியானது, அறநெறி சார்ந்தது, உணர்ச்சி ரீதியானது, அரசியல் ரீதியானது. பேச்சாளர்கள் குறிப்பிட்ட மொழித் தொகுப்புகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு முன்பு, கேட்போர், அதிகாரம், சட்டபூர்வத்தன்மை, நெருக்கம் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து மதிப்பீடு செய்கிறார்கள். பியர் போர்தியோ வாதிட்டது போல, மொழி எப்போதும் சமமற்ற குறியீட்டுச் சந்தைகளுக்குள் நிலவுகிறது. சாதாரண குடிமக்கள், வீடுகள், அரசாங்க அலுவலகங்கள், மத நிறுவனங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள், அரசு சாரா நிறுவனங்கள், சமூக ஊடகங்கள் மற்றும் நாடுகடந்த குடும்ப வலைப்பின்னல்களுக்கு இடையில் பயணிக்கும் போது, தங்கள் பேச்சை மாற்றியமைத்து, ஒரே நேரத்தில் பல மொழியியல் சந்தைகளில் எவ்வாறு பயணிக்கிறார்கள் என்பதை இலங்கைச் சூழல் விளக்குகிறது.
நயமொழிப் பகுப்பாய்வு, அரசியல் மொழி பெரும்பாலும் மறைமுகமாகவே மிகவும் திறம்படத் தொடர்புகொள்கிறது என்பதை மேலும் வெளிப்படுத்தியது. பிரதிப்பெயர்கள் நிறுவனங்களுக்குப் பதிலாகவும், உருவகங்கள் குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பதிலாகவும், காலச்சொற்கள் வரலாற்றுக் காலவரிசைக்குப் பதிலாகவும், செயப்பாட்டு வினைகள் வெளிப்படையான பொறுப்பேற்புக்குப் பதிலாகவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த மொழியியல் நடைமுறைகளை வெறுமனே தவிர்ப்பு என்று விளக்குவதற்குப் பதிலாக, அவை தகவல்தொடர்பின் ஒரு நெறிமுறையை உருவாக்குகின்றன என்று இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது. தொடர்ச்சியான வாய்மொழி மோதல் தேவைப்படாமல், மறைமுகத்தன்மை பேசுபவர்கள் உறவுகளைப் பேணவும், சிக்கலான வரலாறுகளை ஒப்புக்கொள்ளவும், அன்றாட சகவாழ்வைப் பராமரிக்கவும் அனுமதிக்கிறது. எனவே, நயமொழி என்பது அச்சத்திலிருந்து மட்டுமல்ல, அக்கறையிலிருந்தும் உருவாகிறது.
வதந்தியும் கூட மறுபரிசீலனை செய்யப்பட்டுள்ளது. பகுத்தறிவற்ற தவறான தகவல்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதற்கு மாறாக, வதந்திகள் என்பவை நிச்சயமற்ற தன்மையை விளக்குவதற்கும், அரசியல் எதிர்காலங்களைக் கற்பனை செய்வதற்கும், முழுமையற்ற அதிகாரபூர்வ விவரிப்புகளை மதிப்பீடு செய்வதற்கும் பயன்படும் ஒரு கூட்டு இயக்கமுறையாகச் செயல்படுகின்றன. தேநீர்க் கடைகள், பேருந்துகள், இறுதிச் சடங்கு இல்லங்கள், தேவாலயங்கள், கோயில்கள், சந்தைகள், மீன்பிடித் துறைமுகங்கள், வாட்ஸ்அப் குழுக்கள் ஆகியவை அரசியல் பகுத்தறிவின் பரவலான தளங்களாக மாறுகின்றன. முறையான அறிவிப்புகளின் வழியாக அல்லாமல், துண்டுகளின் வழியாக அறிவு படிப்படியாகப் பரவுகிறது. அதிகாரபூர்வ அரசியல் பேச்சு கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகத் தோன்றும் இடங்களிலும்கூட அரசியல் வாழ்க்கை தொடர்கிறது என்பதை இந்த மறைக்கப்பட்ட பொதுவெளிகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
தகவல் தொடர்பு நெறிமுறைகள் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்படுவதையும் இக்கட்டுரை வலியுறுத்தியுள்ளது. குழந்தைகள் போரின் நினைவுகளை மட்டுமல்ல, போரைப் பற்றிப் பேசுவதற்கான இலக்கணங்களையும் மரபுரிமையாகப் பெறுகிறார்கள். கேள்விகளை எப்போது ஒத்திவைக்க வேண்டும், குரல்கள் எப்போது மென்மையாகின்றன, உரையாடல்களைத் தொடர்வதற்கு முன்பு பெரியவர்கள் ஏன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள், சில சொற்கள் எவ்வாறு உணர்வுபூர்வமான பொறுப்புகளைச் சுமக்கின்றன என்பதையும் அவர்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். எனவே, அரசியல் மொழி பாடப்புத்தகங்களிலோ அல்லது பொது நிறுவனங்களிலோ நுழைவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே குடும்பங்கள் வழியாக மீண்டும் உருவாக்கப்படுகிறது. நினைவாற்றல் வரலாற்று ரீதியாக மட்டுமல்ல, மொழியியல் ரீதியாகவும் மரபுரிமையாகப் பெறப்படுகிறது.
இதேபோல், புலம்பெயர் தகவல் தொடர்புகளின் பகுப்பாய்வு, அரசியல் மொழி மாறாமல் எல்லைகளைக் கடந்து பயணிக்கிறது என்பதை நிரூபித்தது. வெவ்வேறு அரசியல் சூழல்கள் வெவ்வேறு சொற்களஞ்சியங்களை உருவாக்குகின்றன. சர்வதேச சட்ட உரையாடல், மனித உரிமைகள் மொழி, அன்றாடக் கிராமியப் பேச்சுவழக்குகள், குடும்பக் கதைகள், எண்ணிமத் தகவல் தொடர்பு ஆகியவை ஒன்றிணைந்து, நினைவுகளின் பல நாடுகடந்த இலக்கணங்களை உருவாக்குகின்றன. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய காலம் இனி பிராந்திய ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை. அது இலங்கைக்குள்ளும், உலகெங்கிலும் பரவியுள்ள தமிழ்ச் சமூகங்களிடையேயும் ஒரே நேரத்தில் நிலவுகிறது. அவற்றின் மொழியியல் நடைமுறைகள் தொடர்ந்து ஒன்றையொன்று பாதிக்கின்றன.
அரச உரையாடல்களின் ஆய்வு, இறுதியாக ஆளுகை என்பதே ஆழமாக மொழிசார்ந்தது என்பதை நிரூபித்தது. அரசு, சட்டங்கள் – நிறுவனங்கள் மூலமாக மட்டுமல்லாமல், வளர்ச்சி, மறுவாழ்வு, நல்லிணக்கம், தேசியப் பாதுகாப்பு, பயனடைதல், மீள்திறன், சமூக ஒருமைப்பாடு போன்ற பிரிவுகள் மூலமாகவும் ஆட்சி செய்கிறது. ஆயினும், சாதாரண குடிமக்கள் இந்தச் சொற்களஞ்சியங்களின் செயலற்ற பெறுநர்கள் அல்ல. அவர்கள் அன்றாட ஊடாடல்கள் மூலம் அதிகாரபூர்வ மொழியை மொழிபெயர்க்கிறார்கள், மறுவிளக்கம் அளிக்கிறார்கள், மென்மையாக்குகிறார்கள், தனதாக்கிக் கொள்கிறார்கள், சில சமயங்களில் சீர்குலைக்கிறார்கள். அதிகாரத்துவ உரையாடல், குடும்பங்கள், கிராமங்கள், மத நிறுவனங்கள் மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்களின் தார்மீக உலகங்களைக் கடந்த பின்னரே சமூகப் பொருளைப் பெறுகிறது.
ஒட்டுமொத்தமாக, இந்த இனவரைவியல் அவதானிப்புகள் ஒரு பரந்த கோட்பாட்டுத் தலையீட்டிற்கு வழிவகுக்கின்றன. மானிடவியல், மொழியை அடையாளத்தின் குறியீடாகவோ அல்லது அரசியல் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் ஓர் ஊடகமாகவோ அடிக்கடி கருதியுள்ளது. இக்கட்டுரை ஒரு மாறுபட்ட பகுப்பாய்வு அணுகுமுறையை முன்மொழிகிறது. நீடித்த வன்முறையிலிருந்து வெளிவரும் சமூகங்களில், மொழியே அரசியல் உயிர்வாழ்வின் ஒரு தொழில்நுட்பமாக மாறுகிறது. அது, நிச்சயமற்ற தன்மைக்கு அடிபணியாமல், அதில் வாழ மக்களுக்கு உதவுகிறது. தீர்க்கப்படாத வரலாறுகள் இருந்தபோதிலும், அறநெறி வாழ்வு தொடர அது அனுமதிக்கிறது. வெளிப்படையான உறுதித்தன்மை பலவீனமான சகவாழ்வைப் பிளவுபடுத்தக்கூடிய இடங்களில், அது உறவுகளைப் பாதுகாக்கிறது. மிக முக்கியமாக, அரசியல் வாழ்வு என்பது பாராளுமன்றங்கள், நீதிமன்றங்கள், தேர்தல்கள், போராட்டங்கள் அல்லது அதிகாரபூர்வ நிறுவனங்களுக்குள் மட்டும் அடங்கியிருக்கவில்லை என்பதை இது நிரூபிக்கிறது. அது சமையலறைகள், பேருந்துகள், தேநீர்க் கடைகள், வகுப்பறைகள், தேவாலயங்கள், இறுதிச் சடங்கு இல்லங்கள், வாட்ஸ்அப் உரையாடல்கள், கிசுகிசுக்கப்படும் நகைச்சுவைகள், பகிரப்படும் மௌனங்கள் மற்றும் முடிக்கப்படாத வாக்கியங்களுக்குள்ளும் குடிகொண்டிருக்கிறது.
பேச்சும் மௌனமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை என்ற அனுமானத்திற்கு சவால் விடுப்பதன் மூலம், இந்த வாதம் மொழியியல் மானிடவியல், அரசியல் மானிடவியல், பின்-கொலனித்துவக் கோட்பாடு ஆகியவற்றில் உள்ள பரந்த விவாதங்களுக்குப் பங்களிக்கிறது. மாறாக, அவை பரந்த தகவல் தொடர்புத் தொகுப்புகளுக்குள் அமைந்த, பரஸ்பரம் உருவாக்கும் நடைமுறைகளாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். பேச்சின் மூலம் மௌனம் பொருள் பெறுகிறது; மௌனத்தின் மூலம் பேச்சு பொருள் பெறுகிறது. குறியீட்டு மாற்றம், உருவகம், வதந்தி, நயமொழி, மொழிபெயர்ப்பு, உத்திசார்ந்த தெளிவின்மை ஆகியவை ஒரே தகவல் தொடர்புச் சூழலியலின் பகுதியாக அமைகின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் மானிடவியல் களஆய்வு என்பது வெறும் கதைகளைச் சேகரிப்பதை விட மேலானது. அது, இடைநிறுத்தங்கள், தயக்கங்கள், தலைப்பு மாற்றங்கள், மொழிமாற்றங்கள், சிரிப்பு, பார்வைகள், உருவகங்கள் மற்றும் பதிலளிப்பவர்கள் வேண்டுமென்றே வாக்கியங்களை முடிக்காமல் விடும் தருணங்களை அடையாளம் காணக் கற்றுக்கொள்வதைக் கோருகிறது. இவை தரவுகளில் உள்ள இடைவெளிகள் அல்ல. மாறாக, இவை தரவுகளின் மிக முக்கியமான வடிவங்களில் சிலவாகும். எனவே, இனவரைவியலாளர்கள், செவிமடுக்கும் அறநெறி என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அது சொற்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், சொற்கள் சாத்தியமாகவோ அல்லது சாத்தியமற்றதாகவோ மாறும் சமூக உறவுகளிலும் கவனம் செலுத்துவதாக இருக்க வேண்டும். செவிமடுத்தல் என்பது வெறும் தொழில்நுட்ப முறையாக இல்லாமல், ஒரு விளக்கமளிக்கும் பயிற்சியாக மாறுகிறது.
நிறைவாக, அரசியல் பேச்சு குறித்த ஒரு மானிடவியலை முன்மொழிவதே இக்கட்டுரையின் பிரதான பங்களிப்பாகும். அத்தகைய மானிடவியல், குரல் – மௌனம் என்ற இருமையிலிருந்து தொடங்காமல், வன்முறைக்குப் பிறகு பேசுவது என்பது எப்போதும் உறவு சார்ந்தது, வரலாற்று ரீதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டது, அறநெறி ரீதியாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட்டது, அரசியல் ரீதியாக விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடியது என்ற அங்கீகாரத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. சாதாரண மக்கள் வெறுமனே மௌனமாக இருப்பதில்லை. அவர்கள் வெறுமனே வெளிப்படையாகப் பேசுபவர்களாகவும் இருப்பதில்லை. அவர்கள் வியக்கத்தக்க திறமையுடன் பலதரப்பட்ட தகவல் தொடர்பு உலகங்களில் வாழ்கிறார்கள்; உறவுகளைப் பேணவும், கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்கவும், நிச்சயமற்ற தன்மையைச் சமாளிக்கவும், வன்முறைக்கு அப்பாற்பட்ட எதிர்காலங்களைக் கற்பனை செய்யவும் தங்கள் மொழியைத் தொடர்ந்து சரி செய்கிறார்கள். எனவே, போருக்குப் பிந்தைய நிலையை, ஒரு சமூகம் தனது குரலை மீட்டெடுக்கக் காத்திருப்பதாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. அது, பேசுதல், கேட்டல், நினைவுகூர்தல், மௌனமாக இருத்தல் ஆகியவற்றிற்கான புதிய இலக்கணங்களை ஏற்கனவே உருவாக்கிய ஒரு சமூகமாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். இந்த இலக்கணங்கள் போருக்குப் பிந்தைய அரசியல் வாழ்க்கையை வெறுமனே விவரிப்பதில்லை. அவையே அதை உருவாக்குகின்றன.
