1. முன்னுரை: மூன்று கைகளுக்கிடையில் ஒரு கடல்

கொட்டியாரக் குடாவின் கரையில், சூரியன் உச்சிக்கு வருவதற்கு முன்பே பார்வதி தன் மீன் பரப்பும் பாயை விரிக்கிறாள். அதிகாலையில் கணவனின் தோணி கொண்டுவந்த சாளை மீனை அவள் சுத்தம் செய்து, உப்பிட்டு, வெயிலில் பரப்புகிறாள். மூன்று நாள் வெயில் சரியாக அடித்தால், அந்த மீன் கருவாடாகி சந்தைக்குப் போகும். ஆனால் கடந்த சில ஆண்டுகளாக வெயில் அவளுக்கு நண்பனாக இல்லை. மீன் கரைக்கு வருவதற்குள்ளேயே கெட்டுப்போகிறது; எதிர்பாராத மழை பரப்பிய மீனை நனைக்கிறது. கணவன் முன்பு மீன்பிடித்த பகுதிகளில் சில இப்போது ‘பாதுகாப்பு வலயம்’. துறைமுகத்தின் மறுகரையில் புதிய எண்ணெய்த் திட்டங்கள் பற்றிய செய்திகள் வருகின்றன. அந்தக் கடலைப் பற்றிய எந்தக் கூட்டத்துக்கும் அவளை யாரும் அழைத்ததில்லை.

(பார்வதி ஒரு கூட்டுச் சித்திரம்: இலங்கைக் கரையோரப் பெண் மீன் பதப்படுத்துநர்கள் பற்றிய ஆய்வுகளில் பதிவான நிலைமைகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டவர்; ஒரு தனிநபர் அல்ல.)

இது ஒரு பெண்ணின் கதை மட்டுமல்ல. திருகோணமலை மாவட்டத்தின் கரையோரங்களில் — கிண்ணியா, மூதூர், சம்பூர், நிலாவெளி, குச்சவெளி — வாழும் ஆயிரக்கணக்கான மீனவக் குடும்பங்களின் கதை. உலகின் சிறந்த இயற்கைத் துறைமுகங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் திருகோணமலை, காலனித்துவ காலம் முதல் இன்றுவரை ‘மூலோபாயச் சொத்து’ என்றே அரசுகளாலும் வல்லரசுகளாலும் பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், அந்தக் கடலின் மீன்கள், பவளப்பாறைகள், கடற்புல் படுகைகளை நம்பி வாழும் மக்களின் உரிமை பற்றிய கேள்வி, கொள்கை முடிவுகளில் அரிதாகவே கேட்கப்படுகிறது.

இன்று திருகோணமலைக் கடல் மூன்று கைகளுக்கிடையில் இழுபடுகிறது. முதலாவது, பாதுகாப்பு நிறுவனங்களின் கை — போர் முடிந்து பதினேழு ஆண்டுகள் கடந்தும் தளராத கட்டுப்பாடுகள். இரண்டாவது, முதலீட்டின் கை — எண்ணெய்த் தாங்கிகள், சுத்திகரிப்பு ஆலை, கடலடிக் குழாய் என விரியும் ‘எரிசக்தி மையம்’. மூன்றாவது, காலநிலையின் கை — வெப்பமடையும் கடல், வெளிறும் பவளங்கள், அமைதியாக மறையும் கடல் உயிரினங்கள். இந்த மூன்று கைகளில் எதுவும் கரையில் நிற்கும் பார்வதியின் கை அல்ல.

இக்கட்டுரை சான்றுகளுடனும் ஆதாரங்களுடனும், சர்வதேசக் கடல் சட்டம், மனித உரிமைக் கட்டமைப்புகளின் வழியாகவும், பாலின நீதியின் கோணத்தில் இந்த நெருக்கடியைப் பரிசோதிக்கிறது. முதலில் திருகோணமலையின் வரலாற்றுப் பின்னணியையும் போருக்குப் பிந்திய அணுகல் இழப்பையும் பதிவு செய்கின்றோம். பின்னர் நீலப் பொருளாதாரக் கொள்கை யாருக்குப் பயனளிக்கிறது என்று கேட்கிறோம். அதன்பின் கடல் வெப்பம், பவளப்பாறை, கடற்பசு, கடற்புல் ஆகிய சூழலியல் நெருக்கடிகளை ஆராய்கிறோம். பெண்களின் அனுபவத்தைத் தனியாக நோக்குகிறோம். சர்வதேச, உள்நாட்டுச் சட்டங்களைப் பகுப்பாய்வு செய்கிறோம். இறுதியில் நடைமுறைக் கொள்கைப் பரிந்துரைகளை முன்வைக்கிறோம்.

2. வரலாற்றுப் பின்னணி: காலனித்துவத் துறைமுகம் முதல் உயர் பாதுகாப்பு வலயம் வரை

2.1 ‘மூலோபாயத் துறைமுகம்’ என்ற நீண்ட நிழல்

திருகோணமலையின் கடல் எப்போதும் வெளியாரின் கண்களால் அளக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. பிரித்தானியர் 1930களில் சீனக்குடா பகுதியில் சுமார் நூறு பாரிய எண்ணெய்த் தாங்கிகளைக் கட்டினர்; இந்திய, பசிபிக் சமுத்திரங்களில் இயங்கிய பிரித்தானியக் கடற்படைக்கு எரிபொருள் வழங்குவதே அதன் நோக்கம். இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற பின்னரும் பிரித்தானியக் கடற்படை இங்கு தங்கியிருந்தது; 1957இல் தான் அது வெளியேறியது என ‘Lowy Institute’ பதிவு செய்கிறது. 1987 இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தத்துடன் பரிமாறப்பட்ட கடிதங்களில், திருகோணமலை அல்லது வேறு எந்த இலங்கைத் துறைமுகமும் இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்குப் பாதகமான வகையில் எந்த நாட்டின் இராணுவப் பயன்பாட்டுக்கும் வழங்கப்படமாட்டாது என்ற உறுதிமொழி இடம்பெற்றது.

இந்த வரலாறு ஒரு முக்கியமான உண்மையைச் சொல்கிறது: திருகோணமலைக் கடல் பற்றிய முடிவுகள் பெரும்பாலும் கொழும்பிலும், புதுடில்லியிலும், இலண்டனிலும் எடுக்கப்பட்டன — கொட்டியாரக் குடாவின் கரையில் அல்ல. துறைமுகத்தின் ‘மூலோபாய மதிப்பு’ பேசப்படும் ஒவ்வொரு முறையும், அதே நீரில் வலை வீசும் மீனவனின் மதிப்பு கணக்கில் வரவில்லை.

2.2 உயர் பாதுகாப்பு வலயம்: சட்டமாக்கப்பட்ட வெளியேற்றம்

போர்க் காலத்தில் திருகோணமலை மாவட்டம் கடுமையான வன்முறையையும் இடப்பெயர்வையும் சந்தித்தது. போரின் இறுதிக் கட்டத்தில், மே 2007இல் திருகோணமலை உயர் பாதுகாப்பு வலயம் (High Security Zone — HSZ) சட்டரீதியாக நிறுவப்பட்டது. மாற்றுக் கொள்கைகளுக்கான நிலையத்தின் (Centre for Policy Alternatives — CPA) 2009 அறிக்கையின்படி, இந்த வலயம் பதினொரு கிராம சேவகர் பிரிவுகளில் பரந்திருந்தது; 4,000க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்புவதைத் தடுக்கும் அச்சுறுத்தலாக இது இருந்தது.

அதே அறிக்கை இரண்டு முக்கிய விடயங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. முதலாவது, உயர் பாதுகாப்பு வலயத்துக்குள் ஒரு சிறப்புப் பொருளாதார வலயமும் (Special Economic Zone) நிலக்கரி மின் நிலையத் திட்டமும் உள்ளடக்கப்பட்டிருந்தன. அதாவது, ‘பாதுகாப்பு’ என்ற பெயரில் கையகப்படுத்திய நிலமும் கடற்கரையும் ‘அபிவிருத்தி’க்கு மாற்றப்படும் முறை இங்கிருந்தே தொடங்குகிறது. இரண்டாவது, வலயத்துக்குள் நுழைய ‘தகுதிவாய்ந்த அதிகாரியின்’ (Competent Authority) எழுத்துமூல அனுமதி தேவை என்று வர்த்தமானி கூறியது; ஆனால் அந்த அதிகாரி நியமிக்கப்படவில்லை. அனுமதி கேட்க ஓர் அலுவலகமே இல்லாத நிலையில், மக்களுக்கு முறையிட ஒரு வழியும் இருக்கவில்லை.

இது வெறும் நிர்வாகக் குறைபாடு அல்ல. ஒரு சட்டம் ஒரு செயலைத் தடைசெய்து, அதே வேளையில் அத்தடையிலிருந்து விலக்குப் பெறும் வழியையும் அடைத்துவிட்டால், அது சட்டபூர்வமாகச் செய்யப்படும் ஒரு வெளியேற்றமாகும். கரையோரக் குடும்பங்களுக்கு நிலம் என்பது வீடு மட்டுமல்ல — தோணி நிறுத்தும் இடம், வலை காயவைக்கும் இடம், மீன் உலர்த்தும் இடம். கரை இழக்கப்படும்போது கடலும் இழக்கப்படுகிறது.

2.3 கிண்ணியா: அணுகல் மறுப்பு எப்படி அழிவுகர மீன்பிடியை உருவாக்கியது

தம்பலகாமம், கொட்டியாரக் குடாக்களைச் சூழ்ந்துள்ள கிண்ணியா பிரதேச செயலகப் பிரிவில், மொத்த மக்கள் தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கினருக்கு கடல் மீன்பிடியே வாழ்வாதாரம். அங்கு நடத்தப்பட்ட ஆய்வு ஒரு முக்கியமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது: இலங்கைக் கடற்படை மீன்பிடிப் பரப்பைச் சுருக்கி, இயந்திரப் படகுகளைத் தடை செய்தபோது, சுமார் 80% உள்ளூர் மீனவர்கள் சிறு கண் வலைகளுக்கு (Small-mesh Gillnets) மாறினர். இது மீனவச் சமூகங்களுக்கிடையே கடுமையான மோதல்களையும், ஒட்டுமொத்த மீன் உற்பத்திக் குறைவையும் ஏற்படுத்தியது. 2004 சுனாமி ஏற்கனவே இருந்த இழப்புகளை மேலும் தீவிரப்படுத்தியது. கடற்படையுடன் மீன்பிடி நேரத்தையும் இயந்திரப் படகு விதிகளையும் பேச்சுவார்த்தை மூலம் தளர்த்த வேண்டும் என்று அந்த ஆய்வே பரிந்துரைத்தது.

இங்கே சூழலியல் அழிவுக்கு மீனவர்களைக் குறைகூறுவது எளிது — சிறு கண் வலைகள் இளம் மீன்களைப் பிடிக்கின்றன, மீன்வளத்தைக் குறைக்கின்றன. ஆனால் காரணச் சங்கிலியைப் பின்னோக்கிப் பார்த்தால், அணுகல் மறுப்புதான் மீனவர்களை அழிவுகர நடைமுறைக்குத் தள்ளியது. ஆழ்கடலுக்குச் செல்ல முடியாத மீனவன், கரையோரச் சிறு பரப்பிலிருந்து அதிகபட்சம் பிழிந்தெடுக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். இது சூழல் நீதியின் (Environmental Justice) அடிப்படைப் பாடம்: சூழல் அழிவும் சமூக அநீதியும் தனித்தனியானவை அல்ல; ஒன்று மற்றொன்றை உருவாக்குகிறது.

3. நீலப் பொருளாதாரம்: யாருடைய நீலம்?

3.1 திருகோணமலை எரிசக்தி மையம்

2022 பொருளாதார நெருக்கடிக்கு முந்தைய காலப்பகுதியில், சீனக்குடா எண்ணெய்த் தாங்கிப் பண்ணை மீதான இந்தியாவின் கட்டுப்பாடு விரிவடைந்தது. Lowy Instituteஇன் பகுப்பாய்வின்படி, இந்திய எண்ணெய் நிறுவனத்தின் இலங்கைக் கிளையான ‘Lanka IOC’க்கு 14 தாங்கிகள் 50 ஆண்டுக் குத்தகைக்கு வழங்கப்பட்டன; மேலும் 61 தாங்கிகள் ‘இந்தியன் ஒயில்’ (49%), இலங்கை பெற்றோலியக் கூட்டுத்தாபனம் (CPC) இணைந்த புதிய நிறுவனத்துக்கு வழங்கப்பட்டன.

ஏப்ரல் 2025இல் இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் கொழும்பு விஜயத்தின்போது, இந்தியா, இலங்கை, ஐக்கிய அரபு இராச்சியம் (UAE) ஆகிய மூன்று நாடுகளும் திருகோணமலையை ஒரு பிராந்திய எரிசக்தி மையமாக அபிவிருத்தி செய்யும் முத்தரப்பு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட்டன. ‘Khaleej Times’ அறிக்கையின்படி, தாங்கிப் பண்ணைப் புனரமைப்பு, கப்பல் எரிபொருள் (Bunker Fuel) விநியோகம், புதிய சுத்திகரிப்பு ஆலை சாத்தியம், இந்தியா–இலங்கை இருதிசைப் பெற்றோலியக் குழாய் ஆகியவை இந்த ஒப்பந்தத்தில் அடங்கும்; AD Ports, IOCL, CPC ஆகியவை செயலாக்க நிறுவனங்களாக நியமிக்கப்பட்டன. அதே விஜயத்தில் சம்பூர் சூரிய மின் நிலையம் இலங்கையின் எரிசக்திப் பாதுகாப்புக்கு உதவும் என்றும் பிரதமர் மோடி குறிப்பிட்டார். மே 2025இல் ‘The Sunday Morning’ பத்திரிகை, தாங்கிப் பண்ணையை புதிய முதலீட்டாளர்களுக்குத் திறக்கும் திட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுவதாக அறிவித்தது.

இந்தத் திட்டங்களின் ஆதரவாளர்கள் முன்வைக்கும் வாதங்கள் புறக்கணிக்க முடியாதவை: எரிபொருள் இருப்பை 30 நாட்களிலிருந்து 60 நாட்களுக்கு மேல் நீட்டித்தல், அந்நியச் செலாவணி, வேலைவாய்ப்பு. ஆனால், இந்த கணக்கீட்டில் ஒரு முக்கியமான கேள்வி விடுபட்டுப்போயுள்ளது: கொட்டியாரக் குடாவிலும் துறைமுகப் பகுதியிலும் கரைவலை, தோணி, சிறு வள்ளம் வைத்து மீன்பிடிக்கும் குடும்பங்களுக்கு இது என்ன செய்யும்?

3.2 கடல் அபகரிப்பு: ‘நீல வளர்ச்சி’யின் மறுபக்கம்

‘நீலப் பொருளாதாரம்’ என்ற சொல் கேட்பதற்கு இனிமையானது. அது கடலைச் செல்வத்தின் புதிய எல்லையாகக் காட்டுகிறது. ஆனால் சர்வதேச ஆய்வாளர்கள் இதன் மறுபக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். பெனெட், கோவன், சாட்டர்ஃபீல்ட் (Bennett, Govan, Satterfield – 2015) ஆகியோர் ‘கடல் அபகரிப்பு’ (Ocean Grabbing) என்ற கருத்தை முன்வைத்தனர்: பொருத்தமற்ற ஆளுகை முறைகள் மூலம், கடல் வெளிகள் மற்றும் வளங்கள் மீதான பயன்பாட்டு உரிமையும் கட்டுப்பாடும் அவற்றை நம்பியிருக்கும் சமூகங்களிடமிருந்து பறிக்கப்படுதல். ‘நீல வளர்ச்சி’ (Blue Growth) என்ற சொல்லாடல், கடலை முதலீட்டாளர்களுக்கான ஒரு ‘வெற்று’ இடமாகச் சித்தரித்து, அங்கு ஏற்கனவே வாழ்ந்து வரும் சிறு மீனவர்களைக் கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாக்குகிறது என்று பார்பெஸ்கார்ட் (Barbesgaard – 2018) விளக்கியுள்ளார்.

திருகோணமலையில் இந்தச் செயல்முறை இரண்டு அடுக்குகளில் நிகழ்கிறது. முதல் அடுக்கு, போர்க்காலப் பாதுகாப்புக் கட்டுப்பாடுகள் கடலை மீனவர்களிடமிருந்து பிரித்தன. இரண்டாம் அடுக்கு, அதே பிரிக்கப்பட்ட வெளி இப்போது முதலீட்டுக்குக் கைமாறுகிறது. இடையில் மீனவர்களுக்குத் திருப்பி வழங்கப்படும் கட்டம் — அந்தக் கட்டம் வரவே இல்லை. நீலப் பொருளாதாரக் கொள்கை கடலை ‘முதலீட்டு வெளி’யாக வரையறுக்கிறது; சிறு மீனவர்களுக்கோ அது ‘வாழ்வாதார வெளி’. முதல் வரையறை ஒப்பந்தங்களில் எழுதப்படுகிறது; இரண்டாவது வரையறை மீனவர்களின் நினைவுகளில் மட்டுமே இருக்கிறது.

3.3 மீன்பிடி நிர்வாகத்துக்குள் கடற்படை

2026இல் இலங்கை அரசு சட்டவிரோத, அறிவிக்கப்படாத, ஒழுங்குபடுத்தப்படாத (IUU) மீன்பிடியைக் கட்டுப்படுத்த 15 மீன்பிடி மாவட்டங்களில் சிறப்பு மாவட்டக் குழுக்களை அமைத்தது. அவற்றில் ஏழு — யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு, திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு, மன்னார், அம்பாறை — வடக்கு-கிழக்குக் கரையோரத்தில் உள்ளன. ‘Tamil Guardian’, ‘The Island’ ஆகியவற்றின் அறிக்கைகளின்படி, பாதுகாப்பு அமைச்சு, கடற்படை, கரையோரக் காவல்படை, பொலிஸ் ஆகியவை இக்குழுக்களில் இடம்பெறுகின்றன.

சட்டவிரோத மீன்பிடியைக் கட்டுப்படுத்துவது அவசியம் — குறிப்பாக இந்திய அடிமட்ட இழுவைமடிப் படகுகளின் ஊடுருவலால் வடக்கு மீனவர்கள் பெரும் இழப்பைச் சந்திக்கின்றனர். ஆனால் கடற்படை தேர்ந்தெடுத்துச் சட்டத்தை அமுல்படுத்துவதாக மீனவர்கள் நீண்டகாலமாகக் குற்றம் சாட்டிவரும் பிராந்தியத்தில், சிவில் மீன்பிடி நிர்வாகத்துக்குள் பாதுகாப்புப் படைகளுக்கு நிரந்தர இடம் வழங்குவது, போருக்குப் பிந்திய ‘பாதுகாப்புமயமாக்கலை’ (Securitisation) மீண்டும் நிறுவும் அபாயம் கொண்டது. இக்குழுக்களில் மீனவர் சங்கங்களுக்கும் பெண்கள் கூட்டுறவுகளுக்கும் என்ன இடம் வழங்கப்படுகிறது என்பது இன்னும் பொதுவெளியில் தெளிவாக இல்லை.

3.4 காணாமல் போன கேள்வி: சுற்றாடல் தாக்க மதிப்பீடு

சுத்திகரிப்பு ஆலையும் கடலடிக் குழாயும் கட்டப்படும்போது கடல் சூழலுக்கு என்ன நேரும்? எண்ணெய்க் கசிவு அபாயம், குளிரூட்டு நீர் வெளியேற்றம், அகழ்வு (Dredging), கப்பல் போக்குவரத்து வலயங்கள், மீன்பிடித் தடை வலயங்கள் — இவை அனைத்தும் சிறு மீனவர்களை நேரடியாகப் பாதிக்கும். இலங்கையின் தேசிய சுற்றாடல் சட்டத்தின் (1980) கீழும், கரையோரப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் (1981) கீழும் இத்தகைய திட்டங்களுக்கு சுற்றாடல் தாக்க மதிப்பீடு (EIA) கட்டாயம். ஆனால் இக்கட்டுரை எழுதப்படும் வரை, திருகோணமலை எரிசக்தி மையத் திட்டங்களுக்கான ஒட்டுமொத்த (Cumulative) EIA அறிக்கை தமிழில் பொதுக் கருத்துக்கு வெளியிடப்பட்டதாக எமக்குத் தெரியவில்லை. தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் (RTI) கீழ் இதைக் கோருவது சிவில் சமூகத்தின் உடனடிப் பணியாக இருக்க வேண்டும்.

4. கடல் வெப்பமும் வெளிறும் பவளங்களும்

4.1 1998இல் தப்பியது, 2010இல் அழிந்தது

திருகோணமலைப் பவளப்பாறைகளின் கதை ஒரு எச்சரிக்கைக் கதை. 1998 உலகளாவிய பவள வெண்மையாதலின் போது இலங்கையின் பல பாறைகள் கடுமையாகச் சேதமடைந்தன; ஆனால் திருகோணமலையின் புறா தீவு (Pigeon Island) பாறைகள் பெரிதும் பாதிக்கப்படவில்லை என ‘CORDIO 2005’ அறிக்கை பதிவு செய்கிறது. ஆழ்கடலிலிருந்து குளிர்ந்த நீர் மேலெழும் ‘Upwelling’ நிகழ்வு கடல் மேற்பரப்பு வெப்பநிலையைக் குறைத்து, 1998 எல்நினோ வெப்பத்தின் தாக்கத்தைச் சமன் செய்ததாக ‘NARA’ பவள நிபுணர் அர்ஜன் ராஜசூரிய கருதினார். அதனால் திருகோணமலை ஒரு ‘புகலிடப் பாறை’ (Refuge Reef) என்று நம்பப்பட்டது.

அந்த நம்பிக்கை 2010இல் உடைந்தது. ‘Sunday Times’ (2010) அறிக்கையின்படி, புறா தீவு மற்றும் பவளத் தீவுப் பவளங்களில் 50–60% பகுதியளவில் வெளிறியிருந்தன. அடுத்த ஆண்டு வெளியான அறிக்கை இன்னும் கடுமையானது: மே 2010 இறுதியில் புறா தீவுப் பவளங்களில் 90%க்கும் மேற்பட்டவை வெளிறியிருந்தன; 2011இல் அங்கு மூழ்கி ஆராய்ந்தவர்கள் பல பகுதிகளை ‘பாரிய பவளக் கல்லறைகள்’ என்று விவரித்தனர். ஆச்சரியமாக, அந்த ஆண்டின் கடுமையான வெண்மையாதல் பெரும்பாலும் திருகோணமலைப் பகுதியிலேயே குவிந்திருந்தது; டச்சு குடாவிலும் வெண்மையாதல் பதிவாகியது. 2004 சுனாமி ஏற்கனவே டச்சு குடாப் பாறையைக் கிட்டத்தட்ட முற்றாக அழித்திருந்தது என NARA விரைவு மதிப்பீடு குறிப்பிடுகிறது.

4.2 2016, 2024, 2025: அடிக்கடி வரும் வெப்ப அலைகள்

இலங்கைப் பவளப்பாறைகள் 2000–2015 காலப்பகுதியில் படிப்படியாகவும், 2016 வெண்மையாதலுக்குப் பின் கணிசமாகவும் சரிந்ததாக ‘Sri Lanka Journal of Aquatic Sciences (2024)’ ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. அதே ஆய்வு மற்றொரு முக்கிய உண்மையையும் சொல்கிறது: முப்பதாண்டு கால உள்நாட்டுப் போரின் காரணமாக, வடக்கு மற்றும் கிழக்குக் கடற்பகுதிகளில் உள்ள பவளப்பாறைகள் பற்றிய தகவல்களும் அறிவும் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. அதாவது, எதை இழக்கிறோம் என்பதைக்கூட முழுமையாக அறியாமலேயே இழந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

செப்டம்பர் 2026இல் ‘Coral Reefs’ சஞ்சிகையில் வெளியான ரஜரட்ட பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர் அகில ஹரிச்சந்திரவின் ஆய்வு, 1998, 2016, 2024 ஆகிய மூன்று வெண்மையாதல் நிகழ்வுகளையும் இலங்கையின் ஐந்து பாறைத் தளங்களில் பகுப்பாய்வு செய்தது. இந்து சமுத்திரத்தில் ‘ENSO’ சார்ந்த கடல் மேற்பரப்பு வெப்ப முரண்பாடுகள், காலநிலை வெப்பமடைதல், கதிர்வீச்சுப் பாய்ச்சல் முரண்பாடுகள் ஆகியவை இணைந்து வெண்மையாதலைத் தீவிரப்படுத்தியதாக அது கண்டறிந்தது. தாமதமான பருவக்காற்று ஆழமற்ற பாறைகளின் வெண்மையாதலை அதிகரிக்கும் நேர்மறைப் பின்னூட்டமாகச் செயல்பட்டதும் அவதானிக்கப்பட்டது. ஏப்ரல் மாதம் இலங்கைப் பவளங்களுக்கு மிக ஆபத்தான மாதம் என அடையாளம் காணப்பட்டது; ENSOஇன் தாக்கம் ஏப்ரலில் உச்சமடைந்து மே வரை நீடிக்கிறது. அந்த ஆய்வு, 2024 மற்றும் 2025இல் திருகோணமலையிலும், 2025இல் காயங்கேணியிலும் படம்பிடிக்கப்பட்ட வெண்மையாதலையும் பதிவு செய்கிறது.

இது உலகளாவிய நிகழ்வின் ஒரு பகுதி. 2023–2025 நான்காவது உலகளாவிய பவள வெண்மையாதல் நிகழ்வின்போது, அக்டோபர் 2024க்குள் உலகின் சுமார் 77% பாறை அமைப்புகள் வெண்மையாதலைச் சந்தித்தன. 2024 பதிவான வரலாற்றில் மிக வெப்பமான ஆண்டு. 1998இல் ‘அரிதான பேரழி’வாக இருந்தது, இப்போது சில ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வரும் ‘வழமையான நெருக்கடி’யாக மாறிவருகிறது. பவளங்கள் மீள்வதற்குத் தேவையான இடைவெளி சுருங்கிக்கொண்டே வருகிறது.

4.3 வெப்பம் மட்டும் காரணமல்ல: உள்ளூர் அழுத்தங்கள்

வெண்மையாதல் காலநிலையால் தூண்டப்பட்டாலும், உள்ளூர் அழுத்தங்கள் பாறைகளின் மீளெழும் திறனைக் குறைக்கின்றன. ஒரு முரண்நகையான உண்மையை Sunday Times (2010) பதிவு செய்தது: போர்க் காலத்தில் பாதுகாப்புக் காரணங்களால் கிழக்கு மற்றும் வடக்குக் கடல்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்ததால் மாசும் அதிக மீன்பிடியும் குறைவாக இருந்தன; போருக்குப் பின் அதிகரித்த வருகை, புறா தீவு போன்ற பலவீனமான கடல் தேசியப் பூங்காக்களில் பிரச்சினைகளை உருவாக்குகிறது. ‘CORDIO 2005’ அறிக்கையும் ஏற்கனவே எச்சரித்திருந்தது: புறா தீவு கடல் தேசியப் பூங்காவாக அறிவிக்கப்பட்டாலும் முகாமைத்துவத் திட்டம் இல்லை, பூங்கா விதிகள் அமுல்படுத்தப்படவில்லை; பார்வையாளர்கள் பவளங்களையும் நினைவுப் பொருட்களையும் சுதந்திரமாக எடுத்துச் செல்கின்றனர். நகர மாசு, படகு நங்கூரமிடல், வெடிபொருள் மீன்பிடி ஆகியவையும் அச்சுறுத்தல்களாகப் பட்டியலிடப்பட்டன.

4.4 பவளம் அழியும்போது யார் இழக்கிறார்கள்?

பவளப்பாறை என்பது சுற்றுலாப் படங்களுக்கான காட்சி மட்டுமல்ல. அது பாறை மீன்கள், சிங்க இறால், நண்டு, சிப்பி இனங்களின் இனப்பெருக்கத் தலம்; கரையை அலைகளிலிருந்து காக்கும் இயற்கைச் சுவர். பாறை அழியும்போது, பாறையை நம்பியிருக்கும் கரையோரச் சிறு மீனவர்களின் பிடிப்பே முதலில் குறைகிறது. ஆழ்கடலுக்குச் சென்று மீன்பிடிக்கும் பெரிய படகுகளுக்கு வேறு வழிகள் இருக்கின்றன; ஆனால், சிறிய தோணியில் கரையோரம் மீன்பிடிப்பவனுக்கு வேறு வழியே இல்லை.

இங்கே ஓர் அடிப்படை அநீதி உள்ளது. இலங்கையின் வரலாற்று கார்பன் உமிழ்வு உலக அளவில் மிகச் சிறியது. திருகோணமலையின் ஒரு சிறு மீனவர் அதற்கும் குறைவான பங்களிப்பையே செய்துள்ளார். ஆனால் உலகளாவிய உமிழ்வுகளால் ஏற்படும் கடல் வெப்பத்தின் விலையை அவரே முதலில் செலுத்துகிறார். இது ‘பொதுவான ஆனால் வேறுபட்ட பொறுப்புகள்’ (CBDR) கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் ஒரு தெளிவான அநீதி; ‘இழப்பும் சேதமும்’ (Loss and Damage) விவாதத்தின் நேரடி உள்ளூர் வெளிப்பாடு.

5. கடற்பசுவின் அமைதியான வீழ்ச்சியும் கடற்புல் அழிவும்

5.1 ‘மறைவு’ அல்ல, ‘விளிம்பு’

கடற்பசு (Dugong dugon) இலங்கைக் கடலிலிருந்து முற்றாக மறைந்துவிட்டது என்று அடிக்கடி கூறப்படுகிறது. அது துல்லியமல்ல. கடல் பாலூட்டிகளின் முக்கிய வாழிடப் பகுதி (Important Marine Mammal Area — IMMA) அறிக்கையின்படி, மன்னார் வளைகுடா–பாக்கு நீரிணைப் பகுதியில் ஒரு சிறிய, தனிமைப்பட்ட, இன்னும் இனப்பெருக்கம் செய்யும் எஞ்சிய கூட்டம் வாழ்கிறது. இது இந்தியக் கிழக்குக் கரையோரத்தின் ஒரே கடற்பசுக் கூட்டம்; இலங்கைக் கடல் முழுவதிலும் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே கூட்டம். இது இழக்கப்பட்டால், இலங்கையிலிருந்தும் இந்தியக் கிழக்குக் கரையிலிருந்தும் இவ்வினம் அற்றுப்போகும்.

வரலாற்று ரீதியாக இப்பகுதியில் மிகப் பெரிய கூட்டம் வாழ்ந்தது; இரு நாடுகளிலும் நடந்த வேட்டையாடலே அதை இன்றைய சிறு அளவுக்குக் கொண்டுவந்த முதன்மைக் காரணம் என IMMA குறிப்பிடுகிறது. காணப்படுவனவற்றில் 60% தனித்த விலங்குகள்; ஆனால் கர்ப்பிணிப் பெண் விலங்குகளும் பதிவாகியுள்ளன — அதாவது, இன்னும் நம்பிக்கை இருக்கிறது. 2016இல் ஒன்று, 2017இல் மூன்று கடற்பசுச் சடலங்கள் பாக்கு நீரிணையில் பதிவாகின. IUCNஇன் சமீபத்திய பகுப்பாய்வு, இப்பகுதி தெற்காசியாவின் மிக முக்கியமான கடற்புல்–கடற்பசு வாழிடம் என்றும், ஆனால் கடந்த காலத்தைவிட மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையே இப்போது உள்ளது என்றும் கூறுகிறது. பாக்கு நீரிணைக்குக் குறுக்கே இந்தியா–இலங்கை உட்கட்டமைப்பு இணைப்பு அல்லது மன்னார் உயிர்க்கோள வலயத்தில் பெற்றோலியம்–இயற்கை எரிவாயு அகழ்வு நடந்தால், அழுத்தம் மேலும் கூடும் என அது எச்சரிக்கிறது.

5.2 போர், இழுவைமடி, கடற்புல்: ஒரு மறைக்கப்பட்ட இணைப்பு

புலம்பெயர் இனங்கள் உடன்படிக்கையின் (CMS) கடற்பசு நிலை அறிக்கை ஒரு முக்கியமான வரலாற்று இணைப்பைப் பதிவு செய்கிறது: 1980களின் போர்க் காலத்தில் இந்திய மீனவர்கள் இலங்கைக் கரைக்குப் புலம்பெயர்ந்தனர்; பாக்கு நீரிணையில் கரையிலிருந்து 3 கி.மீ.க்குள் இயங்கிய இழுவைமடிப் படகுகள் கடற்பசு வாழிடக் கடற்புல் படுகைகளைச் சேதப்படுத்தின. போரின் இடப்பெயர்வு, மீன்பிடி முறை மாற்றம், வாழிட அழிவு — மூன்றும் ஒரே சங்கிலியில் இணைகின்றன.

இன்றும் வடக்கு மீனவர்களின் முதன்மைப் போராட்டம் இதே அடிமட்ட இழுவைமடிகளுக்கு (Bottom Trawling) எதிரானது. அதாவது, கடற்பசுவின் வீழ்ச்சியும், யாழ்ப்பாண–மன்னார் சிறு மீனவர்களின் வாழ்வாதார இழப்பும் ஒரே காரணத்திலிருந்து பிறக்கின்றன. சூழல் பாதுகாப்பும் மீனவர் உரிமையும் இங்கே எதிரெதிரானவை அல்ல; ஒரே போராட்டத்தின் இரு முகங்கள். கடற்புல் படுகைகள் பல வணிக மதிப்புள்ள மீன்களின் இனப்பெருக்க, உணவுத் தலங்கள். கடற்பசுவைக் காப்பது மீனவனின் வலையைக் காப்பதாகும்.

‘Dugong & Seagrass Conservation Project’ இதை வேறொரு கோணத்தில் விளக்குகிறது: மன்னார் வளைகுடா–பாக்கு நீரிணையில் கடற்பசுவும் கடற்புல்லும் எதிர்கொள்ளும் அழுத்தத்துக்குக் காரணம், உள்ளூர் சமூகங்கள் கடல் வளங்களை அதிகம் சார்ந்திருப்பதும், மாற்று வருமான வழிகள் இல்லாமையும், சூழலுக்கு உகந்த மீன்பிடி முறைகளுக்கு மாறத் தேவையான அறிவும் நிதியும் இல்லாமையுமே. இவை வலையில் சிக்குதல் (Gillnet Bycatch) பிராந்தியத்தின் முன்னணி அச்சுறுத்தல்களில் ஒன்று. அதாவது, பாதுகாப்புக் கொள்கை வாழ்வாதாரக் கொள்கையிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டால் தோல்வியடையும்.

5.3 திருகோணமலைக்கான எச்சரிக்கை

திருகோணமலைக் கடற்கரை பாக்கு நீரிணையில் இல்லை. ஆனால் கொட்டியாரம், தம்பலகாமம் குடாக்களின் கடற்புல் படுகைகளும் அதே வகையான அழுத்தங்களை எதிர்கொள்கின்றன: துறைமுக அகழ்வு, எண்ணெய்க் கசிவு அபாயம், வண்டல் படிவு, கரையோர அபிவிருத்தி. மன்னாரில் போரும் இழுவைமடிகளும் செய்ததை, திருகோணமலையில் எரிசக்தி மையமும் துறைமுக விரிவாக்கமும் செய்யக்கூடும். மிக முக்கியமாக, திருகோணமலைக் குடாக்களின் கடற்புல் பரப்பு பற்றிய பொதுவெளியில் கிடைக்கும் அடிப்படை வரைபடம் (Baseline Map) இருப்பதாக எமக்குத் தெரியவில்லை. அடிப்படைத் தரவு இல்லாமல், எந்த EIAஉம் இழப்பை அளக்க முடியாது.

6. பாலினப் பரிமாணம்: கரையில் உழைப்பு, பதிவேட்டில் மறைவு

6.1 உலர் மீன் தொழில்: பெண்களின் பங்கு அதிகம், வருமானச் சமபங்கு இல்லை

கடலுக்குச் செல்வது பெரும்பாலும் ஆண்கள்; ஆனால் மீனை உணவாகவும் வருமானமாகவும் மாற்றுவது பெரும்பாலும் பெண்கள். இலங்கையில் உலர் மீன் நூற்றாண்டுகளாக உப்பிட்டு வெயிலில் உலர்த்துதல், புகையூட்டல், நொதித்தல் ஆகிய முறைகளில் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. இலங்கை உலர் மீன் சமூகப் பொருளாதாரம் பற்றிய ஆரம்பப் பகுப்பாய்வு, உலர் மீன் பதப்படுத்தல் பெரும்பாலும் பெண்களால் செய்யப்படுவதை வலியுறுத்துகிறது; அதன் ஆய்வுப் பகுதிகளில் 52% உலர் மீன் அலகுகள் பெண்களுக்குச் சொந்தமானவை. ஆனால் அனைத்து ஆய்வுப் பகுதிகளிலும் உலர் மீன் பதப்படுத்தலுக்கான நிறுவன ஆதரவு இல்லை என்றும் அது கூறுகிறது. அதே ஆய்வு, திருகோணமலை மாவட்ட உலர் மீன் உற்பத்தியாளர்கள் பற்றிய முந்தைய ஆய்வையும் மேற்கோள் காட்டுகிறது.

களனி பல்கலைக்கழக சஞ்சிகையில் 2025இல் வெளியான ஆய்வு — உள்நாட்டு நீர்த்தேக்க மீன்பிடி பற்றியதாக இருந்தாலும் — அதே முறைமையைக் காட்டுகிறது: உலர் மீன் பதப்படுத்துபவர்களில் 100% பெண்கள்; ஆனால் பெண்கள் பதப்படுத்தலில் முன்னிலையில் இருந்தாலும் அவர்களின் கணவர்களின் ஈடுபாடும் கட்டுப்பாடும் தொடர்ந்தது. சிங்கள, முஸ்லிம் சமூகங்களோடு ஒப்பிடுகையில் தமிழ்ச் சமூகங்களில் பெண்களின் பங்கேற்பு அதிகம் என்றும் அது கண்டறிந்தது. நீர்கொழும்பு வெல்லவீதிய மீனவக் கிராம ஆய்வில், உப்பிடுதல், உலர்த்துதல், கூடைகளில் மீன் சேகரித்தல் போன்ற பணிகளில் பெண் உழைப்பு பாலினப் பாகுபாட்டுடன் சுரண்டப்படுவது கண்டறியப்பட்டது; ஆனால் பெண்கள் ஈடுபட்ட குடும்பங்களின் சராசரி மாத வருமானம் பெண்கள் ஈடுபடாத குடும்பங்களைவிடக் கிட்டத்தட்ட இருமடங்கு.

அதாவது: பெண்கள் குடும்பப் பொருளாதாரத்தைத் தாங்குகிறார்கள்; ஆனால் விலை நிர்ணயம், கடன், சந்தை அணுகல் ஆகியவை அவர்களின் கையில் இல்லை. அதற்கு மேல், உலர் மீன் வேலை மீதான சமூக இழிவுப் பார்வையும் பாலினக் கட்டுப்பாடுகளும் பெண்களின் நலனைக் குறைப்பதாக ‘Ocean & Coastal Management’ சஞ்சிகையின் 2023 ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. மன்னார் தீவின் தமிழ் மீனவச் சமூகங்களில், போர் பாரம்பரிய வாழ்வாதாரங்களைச் சிதைத்த பின்னணியில் பெண்களின் உலர் மீன் பதப்படுத்தலும் விற்பனையும் ஆராயப்பட்டுள்ளன — வடக்கு-கிழக்கின் போருக்குப் பிந்திய அனுபவம் இங்கேயும் தெரிகிறது.

6.2 வெப்பமும் கெட்டுப்போகும் மீனும்: நேரடிப் பாதிப்பு

கடல் வெப்பமும் காற்று வெப்பமும் அதிகரிக்கும்போது, பிடிக்கப்பட்ட மீன் கரைக்கு வருவதற்குள்ளேயே தரம் குறையத் தொடங்குகிறது. குளிரூட்டல் வசதியோ பனிக்கட்டியோ இல்லாத சிறு படகுகளுக்கு இது பெரும் இழப்பு. அந்த இழப்பின் இறுதிச் சுமையைத் தாங்குவது, அந்த மீனை வாங்கிப் பதப்படுத்தும் பெண்கள். உலர் மீன் தொழில் இரண்டு இயற்கை நிபந்தனைகளில் முழுமையாகத் தங்கியுள்ளது: போதுமான மீன், போதுமான வெயில். காலநிலை மாற்றம் இரண்டையும் நிச்சயமற்றதாக்குகிறது.

இலங்கைப் பெண் சிறு மீன் பதப்படுத்துநர்கள் பற்றிய 2025 ஆய்வு இதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. அவர்களின் தொழில் மீன் கிடைப்பிலும் பொருத்தமான வானிலையிலும் — குறிப்பாக சூரிய ஒளியிலும் மரபு அறிவிலும் — முழுமையாகத் தங்கியுள்ளது. இதனால் அவர்கள் காலநிலை மாற்றத்தாலும் பேரிடராலும் அதிக பாதிப்புக்குள்ளாகின்றனர்; ஆனால் மீளெழும் வழிமுறைகள் பலவீனமாக உள்ளன. குடும்ப வருமானத்தில் 50%க்கும் மேல் மீன் பதப்படுத்தலிலிருந்து வரும் குடும்பங்களும் உள்ளன. காலநிலை அதிர்ச்சிகளைச் சமாளிக்க பெண்கள் பெரும்பாலும் முறைசாரா நிதி வழிகளையே — சீட்டு, உறவினர் கடன், வட்டிக் கடன் — நம்பியிருக்கின்றனர். முறையான காப்புறுதியோ வங்கிக் கடனோ அவர்களுக்கு எட்டுவதில்லை.

எதிர்பாராத மழையும் வெப்ப அலையும் ஒன்றைத் தொடர்ந்து மற்றொன்று வரும்போது, உலர்த்தும் மீன் பூஞ்சை பிடிக்கிறது அல்லது அதிக உப்பு தேவைப்படுகிறது; உள்ளீட்டுச் செலவு கூடுகிறது, தரம் குறைகிறது, விலை சரிகிறது. ஒரு பருவத்தின் இழப்பு அடுத்த பருவத்தின் கடனாகிறது. இந்த இழப்புக்கு எந்தக் காப்பீட்டுத் திட்டமும் இல்லை; எந்தப் பேரிடர் வகைப்பாட்டிலும் ‘கெட்டுப்போன கருவாடு’ இடம்பெறுவதில்லை.

6.3 சட்ட அங்கீகார மறுப்பு: ‘மீனவர்’ யார்?

சிறு அளவு, வாழ்வாதார மீன்பிடியில் ஈடுபடுவோரில் 45% வரை பெண்கள் என ICSFஇன் ‘SAMUDRA’ அறிக்கை (2023) குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் பாலின அடிப்படையிலான தரவு இல்லாததால் அவர்களின் பங்கு கொள்கையில் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. ICSF இன்னும் கூர்மையாகச் சொல்கிறது: பெண்கள் ‘உண்மையான மீனவர்’களாகக் கருதப்படுவதில்லை; மீனவர் சங்கங்களிலிருந்து விலக்கப்படுகின்றனர்; தொழில்நுட்பம், கடன், காப்புறுதி, தகவல் ஆகியவற்றுக்கான அணுகல் குறைவு. பிரச்சினை அவர்கள் பாகுபாட்டுக்கு உள்ளாவது மட்டுமல்ல — அவர்கள் மீனவர்களாகவே அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை; குடும்பத்துக்கு உதவும் கடமையைச் செய்பவர்களாக மட்டுமே பார்க்கப்படுகின்றனர்.

இலங்கையில் படகு உரிமம், மீனவர் அடையாள அட்டை, மீன்பிடிக் கூட்டுறவுச் சங்க உறுப்புரிமை — இவை அனைத்தும் கடலுக்குச் செல்பவரை மையமாகக் கொண்டவை. இதன் விளைவு நேரடியானது: பேரிடர் நிவாரணம், எரிபொருள் மானியம், இழப்பீடு, எதிர்கால நீலப் பொருளாதாரத் திட்டங்களின் சமூக ஆலோசனைகள் — எதிலும் கரையில் உழைக்கும் பெண் ஒரு பயனாளியாகக் கணக்கில் வருவதில்லை. உயர் பாதுகாப்பு வலயத்தால் மீன் உலர்த்தும் கரை இழக்கப்பட்டாலும், அந்த இழப்புக்குரியவளாக அவள் பதிவேட்டில் இல்லை.

ஆளுகையில் பெண்களின் பங்கேற்பு பற்றிய உலகளாவிய ஒப்பீட்டு ஆய்வு (Galappaththi et al., 2022) இலங்கைப் பெண்கள் மீன்பிடி ஆளுகையில் பெரும்பாலும் ஆண் உறவினர்கள் மூலமாகவே செல்வாக்குச் செலுத்துவதைக் காட்டுகிறது. இலங்கை சிறு அளவு மீன்பிடி மன்றம் (SLFSSF) 2018–2019இல் SSF வழிகாட்டுதல்களை அமுல்படுத்தும் செயல்முறையை முன்னெடுத்தபோது, மீன்பிடிக் கூட்டுறவுச் சங்கக் குழுக்களில் பெண்களுக்கு ஒதுக்கீட்டுப் பிரதிநிதித்துவம் வழங்க வேண்டும் என்றும், மீனவர், படகுப் பதிவேடு உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்றும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. பரிந்துரை இருக்கிறது; சட்டம் இன்னும் இல்லை.

7. சர்வதேசச் சட்டக் கட்டமைப்புகள்: இலங்கை என்ன கடமைப்பட்டிருக்கிறது?

7.1 UNCLOS: அரசின் கடல், சமூகத்தின் மௌனம்

ஐக்கிய நாடுகள் கடல் சட்ட சமவாயம் (UNCLOS, 1982) கடல் மீதான உரிமையை அரசுகளுக்கு வழங்குகிறது; கடலை நம்பி வாழும் சமூகங்களுக்கு அல்ல. இதுவே மிக அடிப்படையான சட்ட இடைவெளி. இலங்கை 19 ஜூலை 1994இல் UNCLOSஐ ஏற்றுறுதி செய்தது. அதன் பிரிவு 2 (1) கரையோர அரசின் இறைமை அதன் நிலப்பரப்புக்கும் உள்நாட்டு நீர்ப்பரப்புக்கும் அப்பால் அடுத்துள்ள ஆள்புலக் கடலுக்கும் நீள்கிறது என்கிறது; பிரிவு 3 அந்த ஆள்புலக் கடலின் அகலத்தை அடிக்கோடுகளிலிருந்து 12 கடல் மைல்களுக்கு மேற்படாத வகையில் நிர்ணயிக்க அனுமதிக்கிறது. பிரிவு 56 (1) (a) பிரத்தியேகப் பொருளாதார வலயத்தில் (EEZ) உயிருள்ள, உயிரற்ற இயற்கை வளங்களை ஆய்வு செய்தல், சுரண்டுதல், பாதுகாத்தல், முகாமைத்துவம் செய்தல் ஆகிய நோக்கங்களுக்கான ‘இறைமை உரிமைகளை’ அரசுக்கு வழங்குகிறது; நீர், நீரோட்டம், காற்று ஆகியவற்றிலிருந்து எரிசக்தி உற்பத்தி செய்வதும் இதில் அடங்கும். அதே பிரிவின் 56 (1) (b) (iii), கடல் சூழலைப் பாதுகாத்தலும் பேணலும் தொடர்பான நியாயாதிக்கத்தையும் அரசுக்கு வழங்குகிறது — அதாவது, எரிசக்தித் திட்டங்களை அனுமதிக்கும் அதே அரசுக்குக் கடல் சூழலைக் காக்கும் பொறுப்பும் உண்டு. இந்த இரண்டிலும் கரையோரச் சமூகங்களின் மரபுவழிப் பயன்பாட்டு உரிமை குறிப்பிடப்படவில்லை. சர்வதேசச் சட்டம் ‘யாருடைய கடல்?’ என்ற கேள்விக்கு ‘அரசின் கடல்’ என்று பதிலளிக்கிறது; ஆனால் அரசுக்குள் யார் பயன்பெறுவது என்பதில் மௌனம் காக்கிறது.

ஆனால் அந்த மௌனத்தில் சில விரிசல்கள் உண்டு. பிரிவு 61 (3), EEZஇல் அறுவடை செய்யப்படும் மீனினங்களை ‘அதிகபட்ச நிலைபேறான விளைச்சல்’ (Maximum Sustainable Yield) தரக்கூடிய அளவில் பேணும் அல்லது மீட்டெடுக்கும் நடவடிக்கைகள், “கரையோர மீன்பிடிச் சமூகங்களின் பொருளாதாரத் தேவைகள் உட்பட, தொடர்புடைய சூழல் மற்றும் பொருளாதாரக் காரணிகளால் தகுதிப்படுத்தப்பட” (As qualified by relevant environmental and economic factors, including the economic needs of coastal fishing communities) வேண்டும் என்று கூறுகிறது — சமூகங்களை நேரடியாகக் குறிப்பிடும் அரிய விதி. ஆனால் இது மீன்வள முகாமைத்துவக் கணக்கீட்டுக்கான ஒரு தகுதிப்படுத்தல் மட்டுமே; சமூகங்களுக்குத் தனி உரிமையை வழங்கவில்லை. பிரிவு 192 மிகச் சுருக்கமானது, ஆனால் வலிமையானது: “கடல் சூழலைப் பாதுகாக்கவும் பேணவும் அரசுகளுக்குக் கடமை உண்டு.” பிரிவு 194 (1), எந்த மூலத்திலிருந்து வரும் கடல் மாசையும் தடுக்கவும், குறைக்கவும், கட்டுப்படுத்தவும் தேவையான – இச்சமவாயத்துடன் இசைவான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் – தம்மிடமுள்ள மிகச் சிறந்த நடைமுறைச் சாத்தியமான வழிகளைப் பயன்படுத்தி, தமது ஆற்றலுக்கு ஏற்ப, தனியாகவோ கூட்டாகவோ நடவடிக்கை எடுக்குமாறு அரசுகளைக் கோருகிறது. பிரிவு 194 (5) இன்னும் குறிப்பானது: இப்பகுதியின் கீழ் எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகள் “அரிதான அல்லது பலவீனமான சூழல் தொகுதிகளையும், குறைந்துவரும், அச்சுறுத்தப்பட்ட அல்லது அழியும் அபாயத்திலுள்ள இனங்களின் வாழிடங்களையும்” பாதுகாக்கவும் பேணவும் தேவையானவற்றை உள்ளடக்க வேண்டும் — புறா தீவின் பவளப்பாறைகளும், கடற்பசுவின் வாழிடமான கடற்புல் படுகைகளும் இதற்குள் நேரடியாக வருகின்றன. பிரிவு 206, தமது நியாயாதிக்கம் அல்லது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் திட்டமிடப்பட்ட செயல்பாடுகள் கடல் சூழலுக்குக் கணிசமான மாசை அல்லது குறிப்பிடத்தக்க தீங்கான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும் என நம்புவதற்கு நியாயமான காரணங்கள் இருக்கும்போது, அரசுகள் இயன்றவரை (As far as practicable) அவற்றின் சாத்தியமான விளைவுகளை மதிப்பிட வேண்டும் என்றும், அந்த மதிப்பீட்டு அறிக்கைகளைப் பிரிவு 205இல் கூறப்பட்ட முறையில் தெரிவிக்க வேண்டும் என்றும் கோருகிறது. எண்ணெய்ச் சுத்திகரிப்பு ஆலையும் கடலடிக் குழாயும் இந்த ‘நியாயமான காரணங்கள்’ வரம்புக்குள் தெளிவாக வருகின்றன. எனினும், ‘இயன்றவரை’ என்ற சொல் அரசுக்கு விருப்புரிமை வழங்குகிறது; மேலும் பிரிவு 205, பொதுக் கலந்தாய்வை அல்ல, அறிக்கைகளை வெளியிடுவதையும் சர்வதேச அமைப்புகளுக்கு வழங்குவதையுமே கோருகிறது. உள்ளூர்ச் சமூக கலந்தாய்வுக்கான கடமை உள்நாட்டுச் சட்டத்திலிருந்தே — தேசிய சுற்றாடல் சட்டத்தின் EIA நடைமுறையிலிருந்து — வர வேண்டும்.

7.2 ITLOS 2024 மற்றும் ICJ 2025: காலநிலை, கடல், கடமை

சர்வதேசக் கடல் சட்டத் தீர்ப்பாயம் (ITLOS), சிறு தீவு நாடுகளின் காலநிலை மாற்றம் மற்றும் சர்வதேசச் சட்ட ஆணைக்குழுவின் (COSIS) கோரிக்கையின் பேரில், 21 மே 2024இல் ஏகமனதாக வழங்கிய ஆலோசனைக் கருத்தில் (வழக்கு இல. 31) ஒரு வரலாற்று நிலைப்பாட்டை எடுத்தது. முதலாவது, மானிடவியல் பசுமை இல்ல வாயு உமிழ்வுகள் UNCLOS பிரிவு 1 (1) (4)இன் அர்த்தத்தில் ‘கடல் சூழல் மாசு’ ஆகும்; அவை கடல் வெப்பமடைதல், கடல்மட்ட உயர்வு, அமிலமயமாக்கல், ஒட்சிசன் குறைவு ஆகியவற்றை ஏற்படுத்துகின்றன.

இரண்டாவது, பிரிவு 194 (1) இன் கீழ் அந்த மாசைத் தடுக்கவும், குறைக்கவும், கட்டுப்படுத்தவும் தேவையான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் எடுக்க அரசுகளுக்குக் கடமை உள்ளது. மூன்றாவது, அந்தக் கடமை ‘உரிய கவனம்’ (Due diligence) சார்ந்தது; கடல் சூழலுக்குக் கடுமையான, மீளமுடியாத தீங்கின் அபாயம் அதிகம் என்பதால் அந்தத் தரம் ‘கடுமையானது’ (Stringent) என்று தீர்ப்பாயம் கூறியது. நான்காவது, பிரிவு 192 மற்றும் 194 (5)இன் கீழ், காலநிலை மாற்றத்தாலும் கடல் அமிலமயமாக்கலாலும் அச்சுறுத்தப்படும் பலவீனமான சூழல் தொகுதிகளையும் அழியும் அபாயத்திலுள்ள இனங்களின் வாழிடங்களையும் பாதுகாக்கும் கடமையும் அரசுகளுக்கு உண்டு. கடல் வெப்பமும் அமிலமயமாக்கலும் பவளப்பாறைகளை அழிப்பது, இனி வெறும் ‘இயற்கை நிகழ்வு’ அல்ல — சட்டக் கடமையின் விடயம்.

23 ஜூலை 2025இல் சர்வதேச நீதிமன்றம் (ICJ) ஏகமனதாக வழங்கிய ‘காலநிலை மாற்றம் தொடர்பான அரசுகளின் கடமைகள்’ (Obligations of States in respect of Climate Change) பற்றிய ஆலோசனைக் கருத்து இதை மேலும் வலுப்படுத்தியது. காலநிலை அமைப்பைப் பாதுகாக்கும் கடமைகள் UNFCCC, கியோட்டோ நெறிமுறை, பாரிஸ் ஒப்பந்தம் ஆகிய காலநிலை ஒப்பந்தங்களில் மட்டுமல்ல, UNCLOS, உயிரியல் பல்வகைமை சமவாயம், சர்வதேச மனித உரிமை ஒப்பந்தங்கள், வழக்காற்றுச் சர்வதேசச் சட்டம் ஆகியவற்றிலும் வேரூன்றியுள்ளன என்று அது கூறியது. வழக்காற்றுச் சட்டத்தின் கீழ், உரிய கவனத்துடன் செயல்பட்டுச் சூழலுக்குக் குறிப்பிடத்தக்க தீங்கைத் தடுக்கும் கடமை அரசுகளுக்கு உண்டு. “சுத்தமான, ஆரோக்கியமான, நிலைபேறான சூழலுக்கான மனித உரிமை பிற மனித உரிமைகளை அனுபவிப்பதற்கு இன்றியமையாதது” என்றும் நீதிமன்றம் கருத்துரைத்தது. 1.5°C வெப்ப எல்லையைப் பாரிஸ் ஒப்பந்தத் தரப்புகளின் முதன்மையான உடன்பட்ட இலக்காக அது கண்டது. இந்தக் கடமைகளை மீறும் அரசுகள் மீது, மீறலை நிறுத்துதல், மீண்டும் நிகழாமைக்கான உத்தரவாதம், முழுமையான இழப்பீடு (Restitution, Compensation, Satisfaction) உள்ளிட்ட அரசுப் பொறுப்பின் (State Responsibility) முழு விளைவுகளும் பொருந்தும் என்றும், அதற்கு தவறான செயலுக்கும் சேதத்துக்கும் இடையே “போதுமான அளவு நேரடியான, உறுதியான காரணத் தொடர்பு” நிறுவப்பட வேண்டும் என்றும் அது கூறியது. இலங்கை போன்ற காலநிலைப் பாதிப்புக்குள்ளாகும் நாட்டுக்கு இது இரட்டை அர்த்தம் கொண்டது: பெரிய உமிழ்வாளர்களிடம் பொறுப்புக்கூறலைக் கோருவதற்கான சட்ட அடித்தளம் இது; அதே நேரம், தன் சொந்தக் கடல் சூழலையும் கரையோரச் சமூகங்களையும் பாதுகாக்கும் கடமையும் இலங்கைக்கு உண்டு என்பதையும் இது நினைவூட்டுகிறது.

7.3 FAO, SSF வழிகாட்டுதல்கள்: மென்சட்டம், கடின இடைவெளி

FAO மீன்பிடிக் குழுவின் (COFI) 31ஆவது அமர்வு ஜூன் 2014இல் அங்கீகரித்து, 2015இல் வெளியிடப்பட்ட “உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் வறுமை ஒழிப்பின் பின்னணியில் நிலைபேறான சிறு அளவு மீன்பிடியைப் பாதுகாப்பதற்கான தன்னார்வ வழிகாட்டுதல்கள்” (SSF Guidelines) தான், சிறு மீன்பிடிக்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரே சர்வதேசக் கருவி. மீன்வள, மீன்பிடி வெளிகள் மீதான பாதுகாப்பான உரித்துரிமை (Secure Tenure), கண்ணியமான பணி நிலைமைகள், சமூக அபிவிருத்தி, பாலின சமத்துவம், மனித உரிமைகள் ஆகியவற்றை அது வலியுறுத்துகிறது. ICSFஇன் SAMUDRA அறிக்கை (2023) சுட்டிக்காட்டுவது போல், அறுவடைக்குப் பிந்திய துறையில் பெண்களின் பங்கேற்பை எளிதாக்கும் மேம்பாடுகளை ஆதரிக்கவும், அறுவடைக்குப் பிந்திய இழப்புகளையும் வீணாக்கத்தையும் தவிர்க்கவும், மதிப்புக் கூட்டலுக்கான வழிகளைத் தேடவும், இவ்வழிகாட்டுதல்களின் 7.2, 7.5 ஆகிய பந்திகள் கோருகின்றன. உலர் மீன் பதப்படுத்தும் பெண்களுக்கு இவை நேரடியாகப் பொருந்துகின்றன.

இலங்கை 2018இல் முதல் தேசிய மீன்பிடிக் கொள்கையை உருவாக்கியது; ஆனால் அது நீண்டகாலம் அமைச்சரவைக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட வெள்ளை அறிக்கையாகவே இருந்தது. பின்னர் மறுசீரமைக்கப்பட்ட கொள்கையில் SSF வழிகாட்டுதல்கள் உள்வாங்கப்பட்டதாக SAMUDRA (2023) பதிவு செய்கிறது. ஆனால் கொள்கை இருப்பது வேறு; அது சட்டமாகி அமுல்படுத்தப்படுவது வேறு. SSF வழிகாட்டுதல்கள் ‘தன்னார்வ’மானவை. சட்டப் பிணைப்பு இல்லாத வரை, கடற்படைக் கட்டுப்பாட்டையோ முதலீட்டுத் திட்டத்தையோ நீதிமன்றத்தில் எதிர்க்க அவை போதுமான ஆயுதமல்ல.

7.4 CEDAW: கரையோரப் பெண்களும் கிராமப்புறப் பெண்களே

பெண்களுக்கு எதிரான அனைத்து வகையான பாகுபாடுகளையும் ஒழிப்பதற்கான சமவாயத்தை (CEDAW) இலங்கை 1981இல் 5 ஒக்டோபர் 1981இல் ஏற்றுறுதி செய்தது; 15 ஒக்டோபர் 2002இல் அதன் விருப்ப நெறிமுறையையும் (Optional Protocol) ஏற்றது — அதாவது, உள்நாட்டுத் தீர்வுகள் தீர்ந்த பின் தனிநபர் முறைப்பாடுகளை CEDAW குழுவுக்கு அனுப்ப முடியும். இதன் பிரிவு 14 (1), கிராமப்புறப் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் தனித்துவமான பிரச்சினைகளையும், பொருளாதாரத்தின் பணமாக்கப்படாத துறைகளில் செய்யும் வேலை உட்பட, தமது குடும்பங்களின் பொருளாதார வாழ்வுக்கு அவர்கள் வகிக்கும் குறிப்பிடத்தக்க பங்கையும் கருத்தில் கொள்ளுமாறு அரசுகளைக் கடமைப்படுத்துகிறது. பிரிவு 14 (2) கிராமப்புறப் பெண்களுக்குப் பல உரிமைகளை உறுதி செய்கிறது; அவற்றில் நான்கு இங்கு நேரடியாகப் பொருந்துகின்றன: அனைத்து மட்டங்களிலும் அபிவிருத்தித் திட்டமிடலை உருவாக்குவதிலும் செயல்படுத்துவதிலும் பங்கேற்கும் உரிமை [(14) (2) (a)] — எரிசக்தி மையத் திட்டமிடலும் இதில் அடங்கும்; சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டங்களிலிருந்து நேரடியாகப் பயன்பெறும் உரிமை [(14) (2) (c)]; சுயஉதவிக் குழுக்களையும் கூட்டுறவுகளையும் அமைக்கும் உரிமை [(14) (2) (e)]; விவசாயக் கடன், சந்தைப்படுத்தல் வசதிகள், பொருத்தமான தொழில்நுட்பம் ஆகியவற்றுக்கான அணுகல் [(14) (2) (g)]. CEDAW குழுவின் பொதுப் பரிந்துரை இல. 34 (2016) கிராமப்புறப் பெண்கள் பற்றியது. அது மீன்பிடியையும் நீர்வாழ் உயிரின வளர்ப்பையும் வெளிப்படையாக உள்ளடக்குகிறது: மீன்பிடி ஆளுகை அமைப்புகளிலும் கூட்டுறவுகளிலும் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தையும், மீன்பிடியிலும் நீர்வாழ் உயிரின வளர்ப்பிலும் கிராமப்புறப் பெண்களின் பங்கை மேம்படுத்துவதையும் அது அரசுகளிடம் கோருகிறது.

கொட்டியாரக் குடாவில் கருவாடு உலர்த்தும் பெண், CEDAW பிரிவு 14 பேசும் கிராமப்புறப் பெண்தான். அவளுக்குக் கடன் இல்லை, காப்புறுதி இல்லை, கூட்டுறவில் வாக்கு இல்லை, பதிவேட்டில் பெயர் இல்லை. இலங்கை CEDAWஐ ஏற்றுக்கொண்டு நான்கு தசாப்தங்கள் கடந்தும், மீன்பிடிச் சட்டம் அதைப் பிரதிபலிக்கவில்லை.

7.5 ICESCR, UNDRIP ஆகியவையும் அரசியலமைப்பும்

பொருளாதார, சமூக, கலாசார உரிமைகளுக்கான சர்வதேச உடன்படிக்கையை (ICESCR) இலங்கை 11 ஜூன் 1980இல் ஏற்றது (Accession). இதன் பிரிவு 11 (1) ஒவ்வொருவருக்கும் தமக்கும் தம் குடும்பத்துக்கும் போதுமான உணவு, உடை, வீடு உட்பட போதுமான வாழ்க்கைத் தரத்துக்கான உரிமையையும், வாழ்க்கை நிலைமைகளின் தொடர்ச்சியான மேம்பாட்டுக்கான உரிமையையும் அங்கீகரிக்கிறது. பிரிவு 11 (2) (a), இயற்கை வளங்களின் மிகத் திறமையான அபிவிருத்தியையும் பயன்பாட்டையும் அடையும் வகையில் உணவு உற்பத்தி, பேணல், விநியோக முறைகளை மேம்படுத்துமாறு அரசுகளைக் கோருகிறது — உலர் மீன் பதப்படுத்தல் இதன் நேரடி உதாரணம். சிறு மீன்பிடி, கரையோரக் குடும்பங்களின் உணவுப் பாதுகாப்பின் அடித்தளம் ஆகும்; மீன்பிடி வெளிக்கான அணுகலை நியாயமான காரணமோ இழப்பீடோ இன்றி மறுப்பது, உணவு உற்பத்தி செய்யும் வழிகளுக்கான அணுகலை மறுப்பதாகும் — இது பிரிவு 11இன் மீறல் என்று வாதிடலாம்.

சுதேசிய மக்களின் உரிமைகள் பற்றிய ஐ.நா. பிரகடனத்தின் (UNDRIP) முன்னறிவிக்கப்பட்ட சுதந்திர ஒப்புதல் (Free, Prior and Informed Consent — FPIC) கொள்கை, சர்வதேச அளவில் வளத் திட்டங்கள் மீதான சமூக ஒப்புதலுக்கான முக்கிய தரநிலையாக வளர்ந்துள்ளது. ஆனால் இலங்கைச் சட்டத்தில் இது கரையோர மீனவச் சமூகங்களுக்குப் பொருந்துவதாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை; EIA செயல்முறையின் பொதுக் கருத்துக் காலமே ஒரே முறையான வழி. உள்நாட்டு மட்டத்தில், இலங்கை அரசியலமைப்பின் பிரிவு 14 (1) (g) சட்டப்பூர்வமான தொழில், வர்த்தகம் அல்லது முயற்சியில் ஈடுபடும் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது. நியாயமற்ற, விகிதாசாரமற்ற மீன்பிடிக் கட்டுப்பாடுகளை அடிப்படை உரிமை மனு மூலம் உயர் நீதிமன்றத்தில் சவால் செய்வதற்கான அடித்தளம் இது.

7.6 உள்நாட்டுச் சட்ட இடைவெளிகள்

மீன்பிடி மற்றும் நீரியல் வளங்கள் சட்டம் (இல. 2, 1996) உரிமம், படகுப் பதிவு, மீன்பிடி முகாமைத்துவப் பிரதேசங்கள் ஆகியவற்றை ஒழுங்குபடுத்துகிறது. ஆனால் பாதுகாப்பு வலயங்கள் போன்ற பிற சட்டங்களின் கீழ் கடல் மூடப்படும்போது மீனவர்களுக்கு இழப்பீடு அல்லது மாற்று அணுகல் வழங்கும் கட்டாய விதி அதில் இல்லை. கடற்பசு, விலங்கு – தாவர பாதுகாப்புக் கட்டளைச் சட்டத்தின் (FFPO) கீழ் பாதுகாக்கப்பட்ட இனம்; ஆனால் அதன் வாழிடமான கடற்புல் படுகைகளுக்கு வெளிப்படையான சட்டப் பாதுகாப்பு வரையறை இல்லை. புறா தீவு 2003இல் தேசியப் பூங்காவாக உயர்த்தப்பட்டது; ஆனால் முகாமைத்துவத் திட்டமின்மை பற்றிய CORDIOஇன் விமர்சனம் இன்னும் பொருத்தமானதாகவே உள்ளது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, பாதுகாப்பு வர்த்தமானிகள் மீன்பிடி மற்றும் சுற்றாடல் சட்டங்களை மேவி இயங்குகின்றன. சட்டங்கள் இருக்கின்றன; அவற்றுக்கிடையிலான படிநிலை மீனவனுக்குச் சாதகமாக இல்லை.

8. கோட்பாட்டுக் கட்டமைப்புகள்: மூன்று கோணங்கள்

8.1 கடல் அபகரிப்பு: அமைதியான பறிப்பு

பெனெட், கோவன், சாட்டர்ஃபீல்ட் (Bennett, Govan, Satterfield – 2015) ஆகியோர் முன்வைத்த ‘கடல் அபகரிப்பு’ கருத்து, கடல் வளங்களின் உரிமை மாற்றத்தை வன்முறையான பறிப்பாக மட்டுமல்ல, ‘சட்டபூர்வமான’ ஆளுகை முடிவுகளின் தொகுப்பாகவும் காண்கிறது. அது மூன்று கேள்விகளைக் கேட்கிறது: முடிவுகள் எவ்வாறு எடுக்கப்பட்டன (ஆளுகையின் தரம்)? யாருடைய மனித உரிமைகளும் வாழ்வாதாரங்களும் பாதிக்கப்பட்டன? சமூக, பொருளாதார, சூழலியல் விளைவுகள் என்ன? திருகோணமலையில் இந்த மூன்று கேள்விகளுக்குமான பதில் கவலைக்குரியது: முடிவுகள் அரசுகளுக்கிடையிலான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களில் எடுக்கப்பட்டன; பாதிக்கப்படுவோர் சிறு மீனவர்களும் கரையோரப் பெண்களும்; சூழலியல் விளைவுகள் இன்னும் மதிப்பிடப்படவில்லை.

8.2 கட்டமைப்பு வன்முறை: யாரும் தாக்காமலேயே காயம்

யோஹான் கால்டுங் (Johan Galtung – 1969) முன்வைத்த கட்டமைப்பு வன்முறை (Structural Violence) கோட்பாட்டின்படி, நேரடித் தாக்குதல் இல்லாமலேயே ஒரு மக்கள் குழு சமூகக் கட்டமைப்புகளால் முறையாகப் பாதிக்கப்படலாம்; மனிதர்கள் அடையக்கூடிய நிலைக்கும் உண்மையில் அடையும் நிலைக்கும் இடையிலான இடைவெளியே வன்முறை. தகுதிவாய்ந்த அதிகாரி நியமிக்கப்படாத பாதுகாப்பு வலயம், தமிழில் வெளியிடப்படாத EIA, பெண்களைக் கணக்கில் எடுக்காத மீனவர் பதிவேடு, கெட்டுப்போன கருவாட்டுக்கு இல்லாத காப்புறுதி — இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக ‘நிர்வாக இடைவெளி’ என்று விளக்கப்படலாம். ஆனால் ஒன்றாகச் சேரும்போது, அவை ஒரு சமூகத்தை அதன் சொந்தக் கடலிலிருந்து படிப்படியாகப் பிரிக்கும் கட்டமைப்பை உருவாக்குகின்றன. யாரும் தீய நோக்கத்துடன் திட்டமிடாமலேயே இது நடக்கிறது — அதுவே அதன் ஆபத்து.

8.3 பெண்ணிய அரசியல் சூழலியலும் பல் அடையாளச் சந்திப்பும் (Intersectionality)

ரோஷ்லோ, தோமஸ்-ஸ்லேட்டர், வாங்காரி (Rocheleau, Thomas-Slayter, Wangari – 1996) ஆகியோர் முன்வைத்த ‘பெண்ணிய அரசியல் சூழலியல்’ (Feminist Political Ecology), இயற்கை வளங்கள் மீதான அணுகலும் கட்டுப்பாடும் பாலினத்தால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்றும், சூழல் மாற்றத்தின் சுமை சமமாகப் பகிரப்படுவதில்லை என்றும் வாதிடுகிறது. பெண்களுக்கு வளங்களுடன் அன்றாட, நேரடி உறவு இருந்தாலும், அந்த வளங்கள் மீதான முறையான உரிமையும் முடிவெடுக்கும் அதிகாரமும் பெரும்பாலும் ஆண்களிடமே உள்ளன. உலர் மீன் தொழில் இதன் சரியான உதாரணம்: மீனைப் பதப்படுத்துவது பெண்; படகு உரிமமும் கூட்டுறவு வாக்கும் ஆணுக்கு.

கிம்பர்லே கிரென்ஷா (Kimberlé Crenshaw – 1989) முன்வைத்த பல் அடையாளச் சந்திப்புக் (Intersectionality) கட்டமைப்பு இந்தப் படத்தை முழுமையாக்குகிறது. திருகோணமலையின் கரையோரப் பெண் ஒரே நேரத்தில் பல அடுக்குகளில் ஓரங்கட்டப்படுகிறாள்: பெண் என்பதால் ‘மீனவர்’ வரையறைக்கு வெளியே; போர் பாதித்த பிரதேசத்தைச் சேர்ந்தவள் என்பதால் பாதுகாப்புக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டவள்; சிறுபான்மை மொழி பேசுபவள் என்பதால் ஆவணங்களுக்கான அணுகல் குறைந்தவள்; சிறு உற்பத்தியாளர் என்பதால் முதலீட்டுத் திட்டங்களில் குரலற்றவள்; காலநிலை உணர்திறன் மிக்க தொழிலில் இருப்பதால் வெப்பத்தின் முதல் பலியானவள். ஒவ்வொரு அடுக்கும் மற்றதைத் தீவிரப்படுத்துகிறது. ஓர் அடுக்கை மட்டும் தீர்க்கும் கொள்கை — எடுத்துக்காட்டாக, பாலின உணர்திறன் இல்லாத காலநிலைத் தகவமைப்பு — அவளை எட்டாது.

9. ஒப்பீட்டுப் பார்வை: மற்ற இடங்களில் என்ன நடக்கிறது?

9.1 தமிழ்நாடு: பாக்கு நீரிணை கடற்பசுப் பாதுகாப்பு வலயம்

பாக்கு நீரிணையின் மறுகரையில், தமிழ்நாடு அரசு 2022இல் இந்தியாவின் முதல் கடற்பசுப் பாதுகாப்பு வலயத்தை (Dugong Conservation Reserve) அறிவித்தது. தஞ்சாவூர், புதுக்கோட்டை மாவட்டங்களின் கரையோரக் கடலில் 448 சதுர கிலோமீற்றர் பரப்பை இது உள்ளடக்குகிறது; 1972ஆம் ஆண்டின் வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டத்தின்படி, கடற்பசு என்பது ‘அட்டவணை 1’இல் சேர்க்கப்பட்ட, பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய ஒரு உயிரினமாகும். குறிப்பிடத்தக்க அம்சம்: இந்த அறிவிப்பு கரையோரச் சமூகங்கள் மீது புதிய கட்டுப்பாடுகளையோ ஒழுங்குவிதிகளையோ கொண்டுவராது என்றும், பாதுகாப்பு முயற்சிகளில் அவர்களின் பங்கேற்பையும் ஒத்துழைப்பையுமே மையப்படுத்தும் என்றும் அரசு தெளிவுபடுத்தியது. கடற்புல் படுகைகள் வணிக மதிப்புள்ள மீன்களின் இனப்பெருக்க, உணவுத் தலங்கள் என்பதால், அவற்றைக் காப்பது ஆயிரக்கணக்கான மீனவக் குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரத்தைக் காப்பதாகும் என்பதும் அறிவிப்பில் இடம்பெற்றது.

இந்த மாதிரி முழுமையானது அல்ல; அதன் நடைமுறை விளைவுகளை இன்னும் மதிப்பிடப்பட வேண்டும். ஆனால் அது ஒரு முக்கியமான கொள்கைத் தேர்வைக் காட்டுகிறது: சூழல் பாதுகாப்பை மீனவர்களுக்கு எதிராக அல்ல, மீனவர்களுடன் வடிவமைக்க முடியும். இலங்கையின் பக்கத்திலும் இதற்கு இணையான, எல்லை கடந்த (Transboundary) பாதுகாப்பு ஏற்பாடு இல்லாமல், ஒரே கடற்பசுக் கூட்டத்தைக் காப்பது சாத்தியமில்லை.

9.2 பிரேசில்: பதப்படுத்தலும் மீன்பிடியே

பிரேசிலின் மீன்பிடிச் சட்டம் (சட்டம் இல. 11.959/ 2009) பிரிவு 4இன் கீழ் ‘மீன்பிடிச் செயல்பாடு’ என்பதை பிடித்தல் மட்டுமல்லாமல், பதப்படுத்தல், போக்குவரத்து, சந்தைப்படுத்தல் உட்பட அனைத்துச் செயல்முறைகளாகவும் வரையறுக்கிறது. அதன் விசேட பந்தி (Parágrafo único), மீன்பிடிக் கருவிகளைத் தயாரித்தல், பழுதுபார்த்தல், சிறு படகுகளைப் பழுதுபார்த்தல், கைவினைப் பிடிப்பைப் பதப்படுத்துதல் ஆகிய பணிகளையும் ‘கைவினை மீன்பிடிச் செயல்பாடு’ என வெளிப்படையாக உள்ளடக்குகிறது. இதன் மூலம் பதப்படுத்தும் பெண்களையும், கரையோரச் சிப்பி சேகரிக்கும் பெண்களையும் (Marisqueiras) தேசிய மீன்பிடிப் பதிவேட்டில் பதிவுசெய்து, இனப்பெருக்கக் காலத் தடைக் காலத்தில் வழங்கப்படும் வருமான உதவிக்கு (Seguro-defeso) விண்ணப்பிக்கும் சட்ட வாய்ப்பு உருவானது. ஆனால் சட்ட அங்கீகாரம் மட்டும் போதாது என்பதையும் பிரேசில் அனுபவம் காட்டுகிறது: ரியோ டி ஜனேரோ மாநிலத்தின் ‘Farol de São Thomé’ சிப்பி சேகரிப்பாளர்கள் பற்றிய 2024 ஆய்வு, பொதுக் கொள்கைகளில் உள்ள பாலின ஒருமாதிரிக் கருத்துகளுக்கு (Gender Stereotypes) எதிராகப் பெண்கள் இன்னும் போராட வேண்டியிருப்பதைப் பதிவு செய்கிறது. பாடம் தெளிவானது: வரையறையை விரிவாக்குவது முதல் படி; அதை நடைமுறையில் அணுகக்கூடியதாக்குவது இரண்டாம் படி.

10. கொள்கைப் பரிந்துரைகள்: நடைமுறை நடவடிக்கைகள்

10.1 கடல் அணுகல் மீளளிப்பும் வெளிப்படைத்தன்மையும்

மிக அடிப்படையான மாற்றம் வெளிப்படைத்தன்மை. திருகோணமலை மாவட்டத்தில் நடைமுறையில் உள்ள அனைத்துக் கடல் கட்டுப்பாட்டு வலயங்களின் வரைபடம், அவற்றின் சட்ட அடிப்படை, கால எல்லை ஆகியவை தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம் ஆகிய மூன்று மொழிகளிலும் பொதுவெளியில் வெளியிடப்பட வேண்டும். தேவையற்ற கட்டுப்பாடுகள் கால அட்டவணையுடன் நீக்கப்பட வேண்டும். தொடர வேண்டியவற்றுக்கு, ஒவ்வொரு பிரதேச செயலகத்திலும் அணுகக்கூடிய அனுமதியும் முறைப்பாட்டு வழிமுறையும் உருவாக்கப்பட வேண்டும். அணுகல் இழந்த மீனவக் குடும்பங்களுக்கு — பதப்படுத்தும் பெண்கள் உட்பட — இழப்பீட்டுத் திட்டம் வேண்டும்.

10.2 சிவில் மீன்பிடி நிர்வாகம்

புதிய மாவட்ட மீன்பிடிக் குழுக்களில் மீனவர் சங்கங்களுக்கும் பெண்கள் கூட்டுறவுகளுக்கும் வாக்குரிமையுள்ள பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப்பட வேண்டும். பாதுகாப்புப் படைகளின் பணி, வெறும் ஆலோசனைகள் வழங்குவதோடும் கடல்சார் கண்காணிப்போடும் மட்டுமே நிறுத்தப்பட வேண்டும்; மீன்பிடி முகாமைத்துவ முடிவுகள் மீன்பிடித் திணைக்களத்தின் சிவில் அதிகாரத்தின் கீழ் இருக்க வேண்டும். குழுக்களின் கூட்டக் குறிப்புகளும் முடிவுகளும் பொதுவெளியில் கிடைக்க வேண்டும்.

10.3 எரிசக்தி மையத்துக்கு ஒட்டுமொத்த EIA

தாங்கிப் பண்ணைப் புனரமைப்பு, சுத்திகரிப்பு ஆலை, கடலடிக் குழாய், சம்பூர் மின் திட்டம் ஆகியவற்றுக்குத் தனித்தனி மதிப்பீடுகள் போதாது. UNCLOS பிரிவு 206க்கும் இலங்கையின் தேசிய சுற்றாடல் சட்டத்துக்கும் இணங்க, திருகோணமலைத் துறைமுகம் மற்றும் கொட்டியாரக் குடா முழுவதற்குமான ஒட்டுமொத்த (Cumulative) EIA தயாரிக்கப்பட்டு, தமிழில் பொதுக் கருத்துக்கு வெளியிடப்பட வேண்டும். கரையோர மீனவக் கிராமங்களில் நேரடிப் பொதுக் கலந்தாய்வுகள் நடத்தப்பட வேண்டும்; பெண்களுக்குத் தனிக் கலந்தாய்வு அமர்வுகள் ஒழுங்கு செய்யப்பட வேண்டும். எண்ணெய்க் கசிவு அவசரத் திட்டமும் சமூக இழப்பீட்டு நிதியும் திட்ட அனுமதிக்கு முன் நிபந்தனையாக்கப்பட வேண்டும்.

10.4 பவளப்பாறையும் கடற்புல் பாதுகாப்பும்

தேசிய நீரியல் வள ஆராய்ச்சி மற்றும் அபிவிருத்தி முகவரகமும் (NARA) கிழக்குப் பல்கலைக்கழகமும் இணைந்து, புறா தீவு, டச்சு குடா, கொட்டியாரம், தம்பலகாமம் குடாக்களின் பவள மற்றும் கடற்புல் அடிப்படை வரைபடத்தை உருவாக்கி, ஆண்டுதோறும் கண்காணிக்க வேண்டும். ஏப்ரல்–மே வெப்ப உச்சக் காலத்தில் புறா தீவில் சுற்றுலாப் பயணிகள் எண்ணிக்கைக் கட்டுப்பாடும் நங்கூரமிடல் தடையும் அமுல்படுத்தப்பட வேண்டும். புறா தீவு தேசியப் பூங்காவுக்கான முகாமைத்துவத் திட்டம் உள்ளூர் மீனவர்களின் பங்கேற்புடன் வகுக்கப்பட வேண்டும். உள்ளூர் மீனவர்களை ‘பவள மற்றும் கடற்புல் காவலர்’களாகப் பயிற்றுவித்து, கண்காணிப்புக்கு ஊதியம் வழங்கும் சமூக அடிப்படையிலான மாதிரி பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும்.

10.5 SSF வழிகாட்டுதல்களைச் சட்டமாக்கல்

மீன்பிடி மற்றும் நீரியல் வளங்கள் சட்டம் (1996) திருத்தப்பட்டு, மரபுவழி மீன்பிடி வெளிகள் மீதான சமூக உரித்துரிமையும், அணுகல் இழப்புக்கான கட்டாய இழப்பீடும் சட்டத்தில் உள்ளடக்கப்பட வேண்டும். பாதுகாப்பு அல்லது அபிவிருத்திக் காரணங்களுக்காகக் கடல் வெளி மூடப்படும்போது, பாதிக்கப்படும் சமூகத்துடன் முன் கலந்தாய்வு கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். இது SSF வழிகாட்டுதல்களின் ‘பாதுகாப்பான உரித்துரிமை’ கொள்கையை மென்சட்டத்திலிருந்து கடின சட்டமாக மாற்றும்.

10.6 பெண் மீன்பிடித் தொழிலாளர் அங்கீகாரம்

பிரேசில் மாதிரியைப் பின்பற்றி, ‘மீன்பிடித் தொழிலாளர்’ என்ற வரைவிலக்கணம் பதப்படுத்துநர், உலர் மீன் உற்பத்தியாளர், மீன் விற்பனையாளர், வலை பின்னுநர் ஆகியோரையும் உள்ளடக்கும் வகையில் விரிவாக்கப்பட வேண்டும். அவர்களுக்கு மீன்பிடித் தொழிலாளர் அடையாள அட்டை, காப்புறுதி, பேரிடர் நிவாரணம், எரிபொருள் அல்லாத உள்ளீட்டு மானியங்கள் கிடைக்க வேண்டும். மீன்பிடிக் கூட்டுறவுச் சங்கக் குழுக்களில் பெண்களுக்குக் குறைந்தபட்ச ஒதுக்கீடு சட்டமாக்கப்பட வேண்டும். மீன்பிடித் திணைக்களம் ஆண்டுதோறும் பாலின அடிப்படையிலான (Gender-disaggregated) துறை அறிக்கையை வெளியிட வேண்டும் — இல்லாத தரவை அடிப்படையாகக் கொண்டு கொள்கை உருவாக்க முடியாது.

10.7 காலநிலைத் தகவமைப்பு — பாலின உணர்வுடன்

சூரிய சக்தி மீன் உலர்த்திகள் (Solar Dryers), சமூகக் குளிரூட்டல் மற்றும் பனிக்கட்டி மையங்கள், மழைக்காலப் பாதுகாப்புக் கூடாரங்கள் ஆகியவை பெண்கள் கூட்டுறவுகளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும். பெண் பதப்படுத்துநர்களுக்குக் குறைவட்டிக் கடனும், வானிலை அடிப்படையிலான காப்புறுதியும் (Weather-index Insurance) அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும். வெப்ப அலை மற்றும் கனமழை முன்னெச்சரிக்கைகள் தமிழில், குறுஞ்செய்தி மூலம் மீனவக் குடும்பங்களுக்கு நேரடியாக அனுப்பப்பட வேண்டும். இழப்பும் சேதமும் நிதியத்திடம் (Fund for Responding to Loss and Damage) இலங்கை நிதி கோரும்போது, கரையோரச் சிறு மீனவர்களும் பெண் பதப்படுத்துநர்களும் முன்னுரிமைப் பயனாளிகளாக அடையாளம் காணப்பட வேண்டும். ‘நீலப் பொருளாதாரத்தின்’ முதல் முதலீடு எண்ணெய்த் தாங்கியில் அல்ல, கரையில் உழைக்கும் பெண்ணின் உலர்த்தியில் இருக்க வேண்டும்.

11. முடிவுரை: கடலுக்குச் சட்டம் இல்லை, நமக்கு இருக்கிறது

திருகோணமலைக் கடலின் கதை மூன்றடுக்கு அநீதியின் கதை. போர் கடலை மக்களிடமிருந்து பிரித்தது. அபிவிருத்தி அந்தப் பிரிவை நிரந்தரமாக்க முயல்கிறது. காலநிலை மாற்றம் எஞ்சியிருப்பதையும் வெப்பத்தால் அரிக்கிறது. இந்த மூன்று அடுக்குகளும் ஒரே கரையில், ஒரே மனிதர் மீது இறங்கும்போது, அதுவே கட்டமைப்பு வன்முறையின் உண்மையான முகம்.

கடல் வெப்பமடைகிறது; புறா தீவின் பவளங்கள் வெளிறுகின்றன; பாக்கு நீரிணையின் கடற்பசு மௌனமாக விளிம்பை நோக்கி நகர்கிறது. அதே நேரம் சீனக்குடாவில் எண்ணெய்த் தாங்கிகள் புதுப்பிக்கப்படுகின்றன; முத்தரப்பு ஒப்பந்தங்கள் கைச்சாத்திடப்படுகின்றன. இந்த இரண்டு கதைகளும் ஒரே கடலில் நடக்கின்றன. ஆனால் முதல் கதையின் விலையைச் செலுத்துபவர்களுக்கு இரண்டாவது கதையில் இடமில்லை. UNCLOS பிரிவுகள் 192, 194, 206; ITLOS 2024 மற்றும் ICJ 2025 ஆலோசனைக் கருத்துகள்; SSF வழிகாட்டுதல்கள்; CEDAW பிரிவு 14; ICESCR பிரிவு 11 — இவை அனைத்தும் காகிதத்தில் இருக்கின்றன. கொட்டியாரக் குடாவின் கரையில் இல்லை.

‘யாருடைய கடல்?’ என்ற கேள்வி சூழலியல் கேள்வி மட்டுமல்ல; அது ஜனநாயகத்தின் கேள்வி. அது பார்வதி நாளை காலை தன் பாயை விரிக்கும்போது வெயில் நிலைக்குமா என்ற கேள்வியில் இருக்கிறது. அது அவளது மகள் பத்தாண்டுகள் கழித்தும் இதே கரையில் உழைக்க முடியுமா என்ற கேள்வியில் இருக்கிறது. அது எண்ணெய்த் திட்டத்தின் கலந்தாய்வுக் கூட்டத்தில் அவளுக்கு ஒரு நாற்காலி இருக்குமா என்ற கேள்வியில் இருக்கிறது.

கரையில் மீன் உலர்த்தும் பெண்ணின் பெயர் பதிவேட்டில் இடம்பெறும் நாளே, திருகோணமலைக் கடல் அதன் மக்களுக்குத் திரும்பும் நாள். கடலுக்குச் சட்டம் இல்லை. நமக்கு இருக்கிறது. அந்தச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்துவது கடமை.

ஆதார நூல்களும் குறிப்புகளும்

Barbesgaard, M. (2018). Blue growth: Savior or ocean grabbing? The Journal of Peasant Studies, 45(1), 117–134.

Bennett, N. J., Govan, H., & Satterfield, T. (2015). Ocean grabbing. Marine Policy, 57, 61–68.

Centre for Policy Alternatives. (2009). Trincomalee High Security Zone and Special Economic Zone. Colombo: CPA. https://cpalanka.org/wp-content/uploads/2009/11/Trincomalee%20High%20Security%20Zone%20and%20Special%20Economic%20Zone.pdf

Impacts of Tsunami and Security Situations on Marine Fisheries of Kinniya, Trincomalee. (n.d.). https://www.academia.edu/33545071/

Tamil Guardian. (2026). The Navy and police were given seats on new fisheries committees across the North-East. https://www.tamilguardian.com/index.php/content/navy-and-police-given-seats-new-fisheries-committees-across-north-east

The Island. (2026). The Navy and police were given seats on new fisheries committees across North and East. https://island.lk/navy-and-police-given-seats-on-new-fisheries-committees-across-north-and-east/

Lowy Institute. (n.d.). India’s takeover of the Trincomalee Oil Tank Farm will help build energy interdependence with Sri Lanka. The Interpreter. https://www.lowyinstitute.org/the-interpreter/india-s-takeover-trincomalee-oil-tank-farm-will-help-build-energy-interdependence

Mudugamuwa, M. (2025, May 4). Trincomalee Oil Tank Farm: Govt. moves to attract investors for energy hubs. The Sunday Morning. https://www.themorning.lk/articles/feT9mETVH4jq9nUFMglZ

Khaleej Times. (2025). UAE, India partner with Sri Lanka to develop energy hubs. https://www.khaleejtimes.com/uae/uae-india-sri-lanka-deal-energy-hub

ANI. (2025, April 5). Agreement reached to build a multi-product pipeline, develop Trincomalee as energy hub will benefit Sri Lanka: PM Modi.

Tribune India. (n.d.). India has big plans for Sri Lanka’s Trincomalee port. https://www.tribuneindia.com/news/comment/india-has-big-plans-for-sri-lankas-trincomalee-port-534338

Harishchandra, A. (2026). Revealing ENSO-linked oceanic and atmospheric controls driving coral bleaching: Lessons from Sri Lanka’s fringing reef systems. Coral Reefs. https://doi.org/10.1007/s00338-026-02964-2

Sri Lanka Journal of Aquatic Sciences, 29(2), 67–77. (2024). https://sljas.sljol.info/articles/7616/files/66e41fccd4536.pdf

CORDIO. (2005). Status of coral reefs in Trincomalee, Sri Lanka. In D. Souter & O. Lindén (Eds.), Coral Reef Degradation in the Indian Ocean: Status Report 2005.

NARA. (n.d.). Coral reef rapid assessment following the 2004 tsunami. https://tropicalclimate.org/data/coral-rapid-assessment.pdf

Rodrigo, M. (2011, July 24). Pigeon Island, a coral tomb. The Sunday Times. https://www.sundaytimes.lk/110724/News/nws_78.html

The Sunday Times. (2010, May 16). Corals under bleach attack. https://www.sundaytimes.lk/100516/Plus/plus_12.html

Wikipedia. (2023–2025). 2023–2025 global coral bleaching event. https://en.wikipedia.org/wiki/2023%E2%80%932025_global_coral_bleaching_event

Marine Mammal Protected Areas Task Force. (n.d.). Gulf of Mannar and Palk Bay IMMA (Factsheet and Description). https://www.marinemammalhabitat.org/factsheets/gulf-mannar-palk-bay/

Convention on Migratory Species. (n.d.). Dugong Status Report, Chapter 5: South Asia. https://www.cms.int/sites/default/files/document/Inf.9_Chapter%205%20South%20Asia.pdf

Down To Earth. (n.d.). Long-term survival of dugongs in Gulf of Kutch and Andamans ‘uncertain’, ‘challenging’: IUCN. https://www.downtoearth.org.in/wildlife-biodiversity/long-term-survival-of-dugongs-in-gulf-of-kutch-and-andamans-uncertain-challenging-iucn

Dugong & Seagrass Conservation Project. (n.d.). Raising awareness and respect for dugongs and their seagrass habitat in Sri Lanka (LK1). https://www.dugongconservation.org/project/raising-awareness-respect-dugongs-seagrass-habitat-sri-lanka-lk1/

Deccan Chronicle. (2022, September 22). Dugong conservation range notified by TN govt. https://www.deccanchronicle.com/nation/in-other-news/220922/dugong-conservation-range-notified-by-tn-govt.html

A Preliminary Analysis of the Social Economy of Dried Fish in Sri Lanka. (n.d.). ResearchGate. https://www.researchgate.net/publication/350676733

Journal of Management and Tourism Research. (2025). Gender-specific roles and opportunities in the value chain: A case study of culture-based fisheries in selected Sri Lankan reservoirs. University of Kelaniya.

Impact of Women Involvement in Fisheries on Socio-economics of Fisher Households in Negombo, Sri Lanka. (n.d.). ResearchGate. https://www.researchgate.net/publication/250362000

Informal Financing Mechanisms Adopted by Female Small-Scale Fish Processors in the Face of Climate Change Impacts in Sri Lanka. (2025). ResearchGate. https://www.researchgate.net/publication/394414485

Gendered Dimensions of Social Wellbeing within Dried Fish Value Chains: Insights from Sri Lanka. (2023). Ocean & Coastal Management. https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0964569123001837

Dried Fish Matters. (n.d.). Gender relations in dried fish value chains. https://driedfishmatters.org/gender-relations-in-dried-fish-value-chains/

Galappaththi, M., et al. (2022). Women’s experiences in influencing and shaping small-scale fisheries governance. Fish and Fisheries. https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/faf.12672

ICSF. (2023). Sri Lanka’s revamped fisheries policy. SAMUDRA Report, No. 89.

ICSF. (2020). Action stations: Sri Lanka’s national fisheries policy needs to be remodelled to incorporate the SSF Guidelines. SAMUDRA Report.

ICSF. (n.d.). Gender in fisheries and aquaculture. https://icsf.net/gender-in-fisheries/

FAO. (2015). Voluntary Guidelines for Securing Sustainable Small-Scale Fisheries in the Context of Food Security and Poverty Eradication. Rome: FAO.

If We Had the Right, We Wouldn’t Need to Be Protesting for Nothing: The Struggle of Shellfish Gatherers from Farol de São Thomé, RJ – Brazil against Gender Stereotypes in Public Policies. (2024). Revista Direito e Práxis, 15(2).

International Tribunal for the Law of the Sea. (2024, May 21). Request for an Advisory Opinion Submitted by the Commission of Small Island States on Climate Change and International Law: Advisory Opinion, Case No. 31. Summary: Open Society Justice Initiative. https://www.justiceinitiative.org/newsroom/itlos-advisory-opinion-on-climate-harm-and-the-marine-environment-a-summary

International Court of Justice. (2025, July 23). Obligations of States in Respect of Climate Change: Advisory Opinion. Summary: Earth Negotiations Bulletin (IISD). https://enb.iisd.org/international-court-justice-advisory-opinion-climate-change-briefing-note

CEDAW Committee. (2016). General Recommendation No. 34 on the Rights of Rural Women. CEDAW/C/GC/34. https://digitallibrary.un.org/record/835897

Crenshaw, K. (1989). Demarginalizing the intersection of race and sex. University of Chicago Legal Forum, 139–167.

Galtung, J. (1969). Violence, peace, and peace research. Journal of Peace Research, 6(3), 167–191.

Rocheleau, D., Thomas-Slayter, B., & Wangari, E. (Eds.). (1996). Feminist Political Ecology: Global Issues and Local Experiences. London: Routledge.

United Nations Convention on the Law of the Sea. (1982). United Nations Convention on the Law of the Sea. 1833 UNTS 3. Parts V and XII. https://www.un.org/depts/los/convention_agreements/texts/unclos/part5.htm ; https://www.un.org/depts/los/convention_agreements/texts/unclos/part12.htm

United Nations Division for Ocean Affairs and the Law of the Sea. (n.d.). Law of the Sea Bulletin No. 52: Chronological List of Ratifications. Sri Lanka: July 19, 1994.

International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights. (1966). 993 UNTS 3. https://www.ohchr.org/en/instruments-mechanisms/instruments/international-covenant-economic-social-and-cultural-rights

Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women. (1979). 1249 UNTS 13. https://www.ohchr.org/en/instruments-mechanisms/instruments/convention-elimination-all-forms-discrimination-against-women

University of Minnesota Human Rights Library. (n.d.). Ratification of international human rights treaties: Sri Lanka. https://hrlibrary.umn.edu/research/ratification-srilanka.html

Brasil. (2009, June 29). Lei nº 11.959 (Lei da Pesca), Art. 4.

Fisheries and Aquatic Resources Act, No. 2 of 1996 (Sri Lanka).