2.2.1.7 திருவையாறு ஏற்று நீர்ப்பாசன திட்டம்
இந்தத் திட்டம் வழக்கமான குளப் பாசனத் திட்டங்களிலிருந்து வேறுபட்டு, நீரை உயர்த்திப் பாசனம் செய்தல் + சூரிய ஆற்றல் உற்பத்தி + விவசாயிகள் பங்களிப்பு + ‘Net Plus’ மின்சார வருவாய் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்த ஒரு முக்கியமான பேண்தகு பாசன மாதிரியாகும்.
திட்டத்தின் பின்னணியும் நோக்கமும்
திருவையாறு ஏற்று நீர்ப்பாசனத் திட்டம் (Thiruvaiaru Lift Irrigation Scheme), இரணைமடு பாசனத் திட்டத்தின் கீழ் செயல்படுத்தப்பட்ட ஒரு முக்கியமான நீர்ப்பாசனத் திட்டமாகும். பாரம்பரிய ஈர்ப்பு விசை அடிப்படையிலான பாசன முறைகளிலிருந்து மாறுபட்டு, இத்திட்டத்தில் மின்சார இயக்கத்துடன் கூடிய பம்புகள் மூலம் நீரை உயர்த்தி விவசாய நிலங்களுக்கு வழங்கும் ஏற்று நீர்ப்பாசன முறை பயன்படுத்தப்பட்டது. இத்திட்டம் ஆரம்பத்தில் 1976ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டு, சுமார் 1,409 ஏக்கர் பரப்பளவில் இதர வயல் பயிர்கள் (Other Field Crops – OFC) பயிரிடுவதற்கான பாசன வசதியை வழங்கும் நோக்கத்துடன் வடிவமைக்கப்பட்டது. இதன் மூலம் சுமார் 533 விவசாயக் குடும்பங்கள் பயனடையும் வகையில் திட்டம் உருவாக்கப்பட்டது.
திட்டத்தின் ஆரம்பகாலத்தில், நீரை உயர்த்துவதற்காக 12 அங்குல விட்டமுடைய மின்சாரத்தால் இயக்கப்படும் 6 பம்புகள் நிறுவப்பட்டிருந்தன. திட்டத்தின் அன்றாட இயக்கமும் பராமரிப்புப் பொறுப்பும் விவசாயிகள் அமைப்பிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்ததுடன், தேவையான தொழில்நுட்ப உதவியை நீர்ப்பாசனத் திணைக்களம் வழங்கியது. இவ்வாறு பயனாளர்களின் பங்கேற்புடன் திட்டத்தை இயக்கும் முறை, ஆரம்பத்திலேயே சமூக அடிப்படையிலான பாசன மேலாண்மைக்கான ஒரு முயற்சியாக அமைந்தது.
ஆரம்பகாலச் செயல்பாடும் திட்டம் கைவிடப்பட்டதற்கான காரணங்களும்
திட்டத்தின் ஆரம்ப காலத்தில் பம்புகளை இயக்குவதற்கான மின்சாரக் கட்டணத்தை விவசாயிகளே செலுத்தி வந்தனர். ஆனால் காலப்போக்கில் மின்சாரக் கட்டணம் கணிசமாக அதிகரித்ததுடன், பயிர்ச்செய்கையிலிருந்து விவசாயிகள் பெற்ற வருமானத்துடன் ஒப்பிடும்போது, பாசனத்திற்கான மின்சாரச் செலவு மிக அதிகமானதாக மாறியது. இதனால் விவசாயிகளின் மாதாந்திர நிதிச் சுமை அதிகரித்தது.
மின்சாரக் கட்டணத்தைத் தொடர்ந்து செலுத்துவதில் ஏற்பட்ட சிரமம் காரணமாக சில விவசாயிகள் பயிர்ச்செய்கையைக் கைவிடத் தொடங்கினர். இதன் விளைவாக, படிப்படியாகப் பயிரிடப்படும் நிலப்பரப்பு குறைந்ததுடன், திட்டத்தின் செயல்பாடும் வீழ்ச்சியடைந்தது. இறுதியில், 1986ஆம் ஆண்டில் திருவையாறு ஏற்று நீர்ப்பாசனத் திட்டம் முழுமையாகக் கைவிடப்பட்டது.
தூக்குப் பாசனத் திட்டங்கள் வெற்றி பெற தொழில்நுட்பச் செயல்பாடு மட்டும் போதாது; நீண்டகாலப் பொருளாதார நிலைத்தன்மையும் மின்சாரச் செலவைத் தாங்கும் திறனும் மிக அவசியம். குறிப்பாக, குறைந்த வருமானம் உள்ள விவசாயிகளிடம் முழு மின்சாரக் கட்டணத்தையும் சுமத்தினால் அத்திட்டம் நிலைத்து நிற்காது என்பதை இதன் ஆரம்பகால அனுபவம் காட்டுகிறது.
மோதல் காலத்தின் தாக்கம்
திருவையாறு பகுதியிலும் நீண்டகாலமாக நிலவிய மோதல் சூழ்நிலை காரணமாக, கைவிடப்பட்டிருந்த இத்திட்டத்தை மீண்டும் செயல்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகள் பல ஆண்டுகளாக மேற்கொள்ளப்படவில்லை. மக்கள் இடப்பெயர்வு, விவசாய நடவடிக்கைகளின் வீழ்ச்சியும் பாசனக் கட்டமைப்புகளின் பயன்பாடு இல்லாமையும் ஆகியவை திட்டத்தின் நீண்டகாலச் செயலிழப்பிற்கு வழிவகுத்தன.
1986ஆம் ஆண்டில் திட்டம் கைவிடப்பட்டதிலிருந்து, மோதல் நிலைமை காரணமாக 2009ஆம் ஆண்டு வரை சுமார் இரண்டு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக இத்திட்டத்தை மீண்டும் செயல்படுத்துவதற்கான குறிப்பிடத்தக்க நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படவில்லை. இதனால், ஆரம்பத்தில் உருவாக்கப்பட்டிருந்த பம்புகள், கால்வாய்கள், தொடர்புடைய பாசனக் கட்டமைப்புகள் காலப்போக்கில் சீரழிந்தன. எனினும், மோதல் முடிவடைந்து மக்கள் மீள்குடியேறத் தொடங்கியபோது, தமது பாரம்பரிய விவசாய நிலங்களை மீண்டும் உற்பத்திக்குக் கொண்டுவருவதற்கான அவசியம் அதிகரித்தது.
விவசாயிகளின் கோரிக்கையும் மறுசீரமைப்பும்
மீள்குடியேற்றத்திற்குப் பின்னர், திருவையாறு பகுதி விவசாயிகள் தங்களது விவசாய நிலங்களை மீண்டும் பயிரிடுவதற்காக தூக்குப் பாசனத் திட்டத்தை மறுசீரமைத்து செயல்படுத்துமாறு கோரிக்கை விடுத்தனர். விவசாயிகளின் இந்தக் கோரிக்கையைத் தொடர்ந்து, 2010ஆம் ஆண்டு திருவையாறு ஏற்று நீர்ப்பாசனத் திட்டத்தின் மறுசீரமைப்புப் பணிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.
இப்பணிகள் யாழ்ப்பாணம்–கிளிநொச்சி நீர் வழங்கல் மற்றும் சுகாதாரத் திட்டத்தின் (Jaffna–Kilinochchi Water Supply and Sanitation Project) பாசனக் கூறின் கீழ் மேற்கொள்ளப்பட்டன. நீண்டகாலமாக செயலிழந்திருந்த திட்டத்தின் முழுமையான மறுசீரமைப்பு நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு, 2018ஆம் ஆண்டு பணிகள் நிறைவு செய்யப்பட்டன.
இந்த மறுசீரமைப்பில் கடந்த காலத் தோல்விக்கான முக்கிய காரணமான அதிக மின்சாரச் செலவு சிறப்பாகக் கருத்தில் கொள்ளப்பட்டது. இதன் அடிப்படையில், வழக்கமான மின்சாரத்தை மட்டுமே நம்பியிருந்த பழைய அமைப்பிலிருந்து மாறி, சூரிய ஆற்றலை அடிப்படையாகக் கொண்ட மின்சார உற்பத்தி அமைப்பு திட்டத்தில் இணைக்கப்பட்டது. இது இத்திட்டத்தின் நீண்டகால நிதி, செயல்பாட்டு நிலைத்தன்மையை உறுதி செய்வதற்கான முக்கியமான புதுமையான அணுகுமுறையாக அமைந்தது.
‘250 kVA’ சூரிய ஆற்றல் அமைப்பு
கடந்த காலத்தில் திட்டம் தோல்வியடைந்ததற்கான முக்கிய காரணங்களில் ஒன்றாக மின்சாரக் கட்டணச் சுமை இருந்ததால், மறுசீரமைப்பின் போது விவசாயிகளின் மாதாந்திரப் பங்களிப்பைக் குறைக்கும் வகையில் 250 kVA திறன் கொண்ட சூரிய ஆற்றல் மின் உற்பத்தி அமைப்பு நிறுவப்பட்டது.
‘பம்ப்’ இல்லத்திற்கு (Pump House) அருகிலுள்ள பகுதியில் சூரிய மின் உற்பத்தி அமைப்பு நிறுவப்பட்டதுடன், உற்பத்தி செய்யப்படும் மின்சாரத்தை மின்வலையமைப்புடன் இணைக்கும் வகையில் இலங்கை மின்சார சபையுடன் (CEB) ‘Net Plus’ இணைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது. இதன் மூலம் சூரிய மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யப்படும் காலங்களில் மின்சாரத்தை மின்வலையமைப்பிற்கு வழங்கி வருமானம் பெறவும், தேவைப்படும் போது மின்வலையமைப்பிலிருந்து மின்சாரம் பெற்றுக்கொள்ளவும் முடிகிறது.
இவ்வமைப்பு, பாசனத் திட்டத்திற்குத் தேவையான மின்சாரச் செலவைக் குறைப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், சூரிய ஆற்றல் மூலம் உருவாகும் வருமானத்தை மீண்டும் பாசனத் திட்டத்தின் இயக்கம், பராமரிப்புக்குப் பயன்படுத்தும் வகையில் ஒரு சுழற்சி நிதி மாதிரியை (Revolving Financial Mechanism) உருவாக்கியுள்ளது.
கால்வாய், ‘பம்ப்’ அமைப்புகளின் மறுசீரமைப்பு
மறுசீரமைப்புத் திட்டத்தின் கீழ், சுமார் 5.075 கி.மீ. நீளமுடைய பிரதானக் கால்வாய் முழுமையாக மறுசீரமைக்கப்பட்டது. மேலும், மொத்தம் 40 புலக் கால்வாய்கள் (Field Canals), சுமார் 20.89 கி.மீ. நீளத்தில், ‘கொன்கிரீட் லைனிங்’ மூலம் மறுகட்டமைக்கப்பட்டன.
கால்வாய்களுக்கு கொன்கிரீட் லைனிங் வழங்கப்பட்டதன் மூலம் நீர் ஊடுருவலையும் கால்வாய் வழியாக ஏற்படும் நீர் இழப்புகளையும் குறைத்து, பம்புகள் மூலம் உயர்த்தப்படும் நீரை விவசாய நிலங்களுக்கு அதிக திறனுடன் வழங்குவதற்கான வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. இதன் மூலம் ஓர் அலகு மின்சாரச் செலவில் அதிக பயனுள்ள பாசன நீரை வழங்கும் திறன் மேம்பட்டுள்ளது.
பழைய 6 பம்புகளும் மாற்றப்பட்டன. ஒவ்வொரு புதிய பம்பும் சுமார் 0.11 கன மீட்டர்/ விநாடி (m³/s) நீர்வரத்து திறன் கொண்டதாக அமைக்கப்பட்டது. இதன் மூலம் மொத்த நிறுவப்பட்ட பம்ப் நீர்வரத்து திறன் சுமார் 0.66 m³/s ஆகும். புதிய பம்புகளும் மேம்படுத்தப்பட்ட கால்வாய் அமைப்பும் இணைந்து செயல்படுவதன் மூலம், திட்டத்தின் நீர் உயர்த்தும், விநியோகிக்கும் திறன் கணிசமாக மேம்படுத்தப்பட்டது.
மொத்த மறுசீரமைப்புப் பணிகளுக்காக சுமார் ரூ. 345 மில்லியன் செலவிடப்பட்டது. இத்தொகையில் பிரதான மற்றும் புலக் கால்வாய்களின் மறுசீரமைப்பு, பம்புகளின் மாற்றீடு மற்றும் 250 kVA சூரிய மின் உற்பத்தி அமைப்பு உள்ளிட்ட முக்கியக்கூறுகள் அடங்குகின்றன.
மறுசீரமைப்பிற்குப் பின்னரான விவசாய மீட்சி
மறுசீரமைப்புப் பணிகள் நிறைவடைந்த பின்னர், 2019ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்திலிருந்து திருவையாறு ஏற்று நீர்ப்பாசனத் திட்டம் மீண்டும் செயல்பாட்டிற்கு கொண்டுவரப்பட்டது. ஆரம்ப கட்டத்தில் சுமார் 322 ஏக்கர் பரப்பளவில் இதர வயல் பயிர்கள் (OFC) பயிரிடப்பட்டன.
இப்பகுதியில் நிலக்கடலை, வாழை, மரக்கறிகள், பப்பாளி, ஏனைய வருமானம் தரக்கூடிய பயிர்கள் பயிரிடப்பட்டன. இத்தகைய பல்வகைப் பயிரிடல் முறை, நெல் சாகுபடியை மட்டும் சார்ந்திருப்பதைத் தவிர்த்து, குறுகிய – நடுத்தர காலத்தில் வருமானம் ஈட்டக்கூடிய பயிர்களை உள்ளடக்கிய விவசாயப் பொருளாதாரத்தை உருவாக்க உதவுகிறது.
2020ஆம் ஆண்டில் பயிரிடப்பட்ட பரப்பளவு சுமார் 450 ஏக்கராக அதிகரித்தது. இது மறுசீரமைக்கப்பட்ட பாசன அமைப்பு மீது விவசாயிகளின் நம்பிக்கை மீண்டும் உருவாகியதையும், நிலங்கள் படிப்படியாக உற்பத்திக்குக் கொண்டுவரப்பட்டதையும் காட்டுகிறது.
விவசாயிகள் அமைப்பின் பங்களிப்பும் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தமும்
திட்டத்தின் நீண்டகால நிலைத்தன்மைக்காக, விவசாயிகள் அமைப்புக்கும் தொடர்புடைய அரச நிறுவனங்களுக்கும் இடையே ஒரு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் (Memorandum of Understanding – MOU) ஏற்படுத்தப்பட்டது. இம்முறையின் கீழ், பாசனத் திட்டத்தின் இயக்கம், பராமரிப்பு, மின்சாரச் செலவுகளில் விவசாயிகள் ஒரு திட்டமிட்ட நிதிப் பங்களிப்பை வழங்குகின்றனர்.
MOUஇன் அடிப்படையில், விவசாயிகள் ஏக்கருக்கு மாதம் ரூ.1,250 என்ற அளவில் பங்களிப்புச் செய்கின்றனர். இந்தப் பங்களிப்பு, பாசன அமைப்பில் பணிபுரியும் பாசனக் காவலர்/ நீர்ப்பாசனப் பணியாளரின் சம்பளம், விவசாயிகள் அமைப்பின் அலுவலக நிர்வாகச் செலவுகள், மின்சாரக் கட்டணத்திற்கான விவசாயிகளின் பங்களிப்பு ஆகிய தேவைகளுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இவ்வாறு விவசாயிகள் தாங்களே திட்டத்தின் இயக்கச் செலவில் ஒரு பகுதியை ஏற்றுக்கொள்வது, திட்டத்தின் மீதான அவர்களின் உரிமை உணர்வையும் பொறுப்புணர்வையும் அதிகரிக்கிறது. அதேவேளை, மின்சாரச் செலவின் முழுச் சுமையையும் விவசாயிகள் மீது சுமத்தாமல், சூரிய மின்சார வருமானத்தின் மூலம் ஒரு பகுதியை ஈடுசெய்வது கடந்த காலத் தோல்வியின் முக்கிய காரணத்தைத் தீர்க்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது.
‘Net Plus’ முறையின் மூலம் மின்சாரச் செலவு பகிர்வு
திருவையாறு திட்டத்தின் மிக முக்கியமான புதுமையான அம்சம், சூரிய மின் உற்பத்தியையும் பாசனப் பம்புகளின் மின்சாரத் தேவையையும் ஒருங்கிணைத்த Net Plus நிதி மாதிரி ஆகும்.
MOUஇன் படி, சூரிய மின் உற்பத்தி மூலம் பெறப்படும் வருமானத்திலிருந்து மொத்த மின்சாரக் கட்டணத்தின் 50 சதவீதம் ஈடுசெய்யப்படுகிறது. மீதமுள்ள 50 சதவீத மின்சாரக் கட்டணத்தை விவசாயிகள் ஏற்றுக்கொள்கின்றனர். இதன் மூலம் கடந்த காலத்தில் திட்டத்தை முழுமையாகச் செயலிழக்கச் செய்த அளவுக்கு அதிகமாக இருந்த மின்சாரச் செலவு, விவசாயிகளுக்கு நிர்வகிக்கக்கூடிய அளவிற்கு குறைக்கப்பட்டுள்ளது.
சூரிய மின் உற்பத்தி அமைப்பு மாதத்திற்கு சுமார் 25,000–30,000 மின்சார அலகுகள் (kWh) உற்பத்தி செய்வதாகவும், அதன்மூலம் மாதத்திற்கு சுமார் ரூ.550,000–600,000 வருமானம் கிடைப்பதாகவும் தரவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. அதேவேளை, பாசனப் பம்புகளை இயக்குவதற்கான மாதாந்திர மின்சாரக் கட்டணம் சுமார் ரூ.550,000 ஆகும்.
பம்புகள் பொதுவாக ஆண்டுக்கு சுமார் 6–7 மாதங்கள் மட்டுமே இயக்கப்படுவதாலும், மின்சாரக் கட்டணத்தின் 50 சதவீதத்தை விவசாயிகள் மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்வதாலும், விவசாயிகளின் மொத்த ஆண்டு நிதிச்சுமை கணிசமாகக் குறைகிறது. வழங்கப்பட்ட தரவுகளின் அடிப்படையில், இம்முறையின் மூலம் விவசாயிகள் ஆண்டுதோறும் சுமார் ரூ.5.0 மில்லியன் வரை சேமிக்கக்கூடிய நிலை உருவாகியுள்ளது.
சேமிக்கப்படும் நிதியின் முக்கியத்துவம்
சூரிய மின் உற்பத்தியின் மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தால் ஏற்படும் நிதிச் சேமிப்பு, உடனடி மின்சாரச் செலவைக் குறைப்பதற்காக மட்டும் பயன்படுத்தப்படாமல், திட்டத்தின் நீண்டகால பராமரிப்பு மற்றும் மறுமுதலீட்டிற்கான பாதுகாப்பு நிதியாக (Maintenance and Replacement Reserve Fund) உருவாக்கப்படுவது இத்திட்டத்தின் முக்கியமான பலமாகும்.
இந்த நிதியைப் பம்புகளின் வழக்கமான பராமரிப்பு, அவசரப் பழுதுபார்ப்பு, சூரிய மின் அமைப்பின் பராமரிப்பு போன்ற பணிகளுக்குப் பயன்படுத்த முடியும். குறிப்பாக, பம்புகள் அல்லது சூரிய மின் அமைப்புகளின் பயன்பாட்டு ஆயுட்காலம் முடிவடைந்த பின்னர் அவற்றை மாற்றுவதற்கான செலவிற்கும் இந்நிதி பயன்படுத்தப்படலாம்.
இவ்வாறு முன்கூட்டியே நிதியைச் சேமித்து வைத்திருப்பது, எதிர்காலத்தில் பெரிய பழுது அல்லது உபகரண மாற்றம் ஏற்படும் போது வெளிப்புற நிதியுதவியை முழுமையாகச் சார்ந்திருக்கும் நிலையைத் தவிர்க்க உதவும். மேலும், திட்டத்தின் பாசனப் பரப்பை விரிவுபடுத்துதல், புதிய பாசனக் கட்டமைப்புகளை உருவாக்குதல் அல்லது பம்பிங் திறனை மேம்படுத்துதல் போன்ற எதிர்கால அபிவிருத்திப் பணிகளுக்கும் இந்நிதியின் ஒரு பகுதியைப் பயன்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பு உள்ளது.
நிறுவனங்களுக்கிடையிலான ஒருங்கிணைப்பும் நிர்வாக நிலைத்தன்மையும்
இந்நிதியைப் பயன்படுத்துவதற்கான நடைமுறைகள் தனிப்பட்ட முறையில் விவசாயிகள் அமைப்பால் தீர்மானிக்கப்படாமல், சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனங்களுக்கிடையே ஏற்படுத்தப்பட்ட MOU மூலம் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. இப்புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் விவசாயிகள் அமைப்பு, நீர்ப்பாசனத் திணைக்களம், கமநல அபிவிருத்தித் திணைக்களம், மாவட்டச் செயலகம் ஆகிய நிறுவனங்கள் பங்குபற்றுகின்றன.
இந்த நிறுவனங்களுக்கிடையிலான ஒருங்கிணைந்த பொறுப்புப் பகிர்வு, திட்டத்தின் நிதி வெளிப்படைத்தன்மை, தொழில்நுட்பப் பராமரிப்பு, விவசாயிகள் பங்கேற்பு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்க உதவுகிறது. குறிப்பாக விவசாயிகள் அமைப்பு, உள்ளூர் நிர்வாகம், பங்களிப்பு பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையில், நீர்ப்பாசனத் திணைக்களம் தொழில்நுட்ப வழிகாட்டுதலையும் அரச நிறுவனங்கள் நிர்வாகம், நிறுவன ஆதரவையும் வழங்குகின்றன.
இதன் மூலம் ஒரு பாசனத் திட்டத்தின் வெற்றி என்பது கட்டமைப்புகளை உருவாக்குவதில் மட்டுமல்லாமல், அவற்றை யார் இயக்குகின்றனர், யார் பராமரிக்கின்றனர், செலவுகளை எவ்வாறு பகிர்கின்றனர், எதிர்கால மாற்றீட்டிற்கான நிதியை எவ்வாறு உருவாக்குகின்றனர் என்பவற்றிலும் தங்கியுள்ளது என்பதை திருவையாறு திட்டம் எடுத்துக்காட்டுகிறது.
பேண்தகு ஆற்றலும் பாசன மேலாண்மைக்கான முன்மாதிரியும்
திருவையாறு தூக்குப் பாசனத் திட்டம், நீர்ப்பாசனத் துறையில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலைப் பயன்படுத்தி பாசனச் செலவைக் குறைக்கும் ஒரு நடைமுறை மாதிரியாக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. குறிப்பாக மின்சாரத்தை அதிகமாக நுகரும் தூக்குப் பாசனத் திட்டங்களில் சூரிய ஆற்றலை இணைப்பது, விவசாயிகளின் தொடர்ச்சியான செலவுச் சுமையைக் குறைப்பதோடு, எரிசக்திப் பாதுகாப்பையும் மேம்படுத்துகிறது.
மேலும், சூரிய மின் உற்பத்தியிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தை பாசனத் திட்டத்தின் மின்சாரச் செலவை ஈடுசெய்யவும், மீதமுள்ள தொகையை பராமரிப்பு, எதிர்கால மாற்றீட்டிற்கான நிதியாகச் சேமிக்கவும் பயன்படுத்துவது, ‘புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் → வருமானம் → பாசனச் செலவு குறைப்பு → பராமரிப்பு நிதி → எதிர்கால மறுமுதலீடு’ என்ற நிலைத்தன்மைச் சுழற்சியை உருவாக்குகிறது.
இந்த அணுகுமுறை, எதிர்காலத்தில் மின்சாரத்தை நம்பியுள்ள பிற தூக்குப் பாசனத் திட்டங்களுக்கும் பொருத்தமானதாக இருக்கலாம். குறிப்பாக அதிக மின்சாரச் செலவு காரணமாக செயலிழக்கும் அபாயம் உள்ள பழைய தூக்குப் பாசனத் திட்டங்களை மறுசீரமைக்கும் போது, திட்டத்தின் தொழில்நுட்ப மறுசீரமைப்புடன் இணைந்து சூரிய ஆற்றல், Net Plus போன்ற நிதி மாதிரிகளையும் பரிசீலிப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.
விவசாயம், வாழ்வாதாரம், பிராந்தியப் பொருளாதார வளர்ச்சி
திருவையாறு திட்டத்தின் மறுசீரமைப்பின் முக்கிய விளைவு பாசன நீர் வழங்கலை மீண்டும் ஏற்படுத்தியதோடு மட்டுப்படவில்லை. நிலக்கடலை, வாழை, மரக்கறிகள், பப்பாளி போன்ற பல்வகை ‘OFC’ பயிர்களைப் பயிரிடுவதன் மூலம் விவசாயிகளுக்கு சந்தை நோக்கிய, வருமானம் தரக்கூடிய விவசாயத்தை விரிவுபடுத்தும் வாய்ப்புக் கிடைத்துள்ளது.
2019ஆம் ஆண்டு 322 ஏக்கரில் தொடங்கிய பயிர்ச்செய்கை 2020ஆம் ஆண்டில் சுமார் 450 ஏக்கராக அதிகரித்தமை, பாசன வசதி, குறைந்த இயக்கச் செலவு ஆகிய இரண்டும் விவசாய உற்பத்தியை மீளச் செயல்படுத்துவதில் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. இதன் மூலம் விவசாயக் குடும்பங்களின் வருமானம் மட்டுமன்றி, விவசாய உள்ளீடுகள், அறுவடை, போக்குவரத்து, சேமிப்பு மற்றும் சந்தைப்படுத்தல் போன்ற துணைப் பொருளாதார நடவடிக்கைகளும் வளரக்கூடிய வாய்ப்பு உருவாகிறது.
திட்டத்தின் நிலைத்தன்மையும் எதிர்கால விரிவாக்கமும்
திருவையாறு தூக்குப் பாசனத் திட்டத்தின் அனுபவத்திலிருந்து பெறக்கூடிய மிக முக்கியமான பாடம், ஒரு பாசனத் திட்டத்தின் நீண்டகால நிலைத்தன்மையை உறுதி செய்வதற்கு கட்டமைப்பு முதலீடு மட்டும் போதுமானதல்ல என்பதாகும். பம்புகள், கால்வாய்கள், பிற பொறியியல் கட்டமைப்புகள் சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவற்றை இயக்குவதற்கான மின்சாரச் செலவை விவசாயிகள் தாங்க முடியாத நிலையில், திட்டம் நீண்டகாலம் செயல்படாது என்பதை இத்திட்டத்தின் 1986ஆம் ஆண்டு கைவிடப்பட்ட வரலாறு தெளிவுபடுத்துகிறது.
மறுசீரமைப்பிற்குப் பின்னர் சூரிய ஆற்றல் அமைப்பு, Net Plus வருமானம், விவசாயிகளின் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பங்களிப்பு மற்றும் பராமரிப்பு நிதி ஆகியவை ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளமை இப்பிரச்சினைக்கு ஒரு நிலையான தீர்வை வழங்கியுள்ளது. எதிர்காலத்தில் சூரிய மின் அமைப்பின் உற்பத்தித் திறன், பம்புகளின் செயல்திறன், பாசன நீர் பயன்பாடு, விவசாயிகளின் பயிர் வருமானம் ஆகியவை தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்பட வேண்டும்.
மேலும், சூரிய மின் அமைப்பின் பயன்பாட்டு ஆயுட்காலம் முடிவடையும் காலத்திற்குள் போதுமான மாற்றீட்டு நிதி சேமிக்கப்பட்டுள்ளதா என்பதை காலமுறைப்படி மதிப்பீடு செய்வது அவசியம். அதேபோல், பம்புகளின் ஆற்றல் திறன் குறையும் போது அவற்றை அதிக திறன் கொண்ட புதிய பம்புகளால் மாற்றுவதன் மூலம் ஓர் அலகு நீரை உயர்த்துவதற்கான மின்சாரச் செலவையும் மேலும் குறைக்க முடியும்.
முடிவுரை
திருவையாறு தூக்குப் பாசனத் திட்டம், வடக்கு மாகாணத்தில் மோதலுக்குப் பின்னர் மீளச் செயல்படுத்தப்பட்ட ஒரு முக்கியமான பாசனத் திட்டமாக மட்டுமன்றி, தொழில்நுட்ப மறுசீரமைப்பு, புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல், விவசாயிகள் பங்கேற்பு மற்றும் நிதி நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்த ஒரு புதுமையான பாசன மேலாண்மை மாதிரியாகவும் கருதப்படலாம்.
1976ஆம் ஆண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட இத்திட்டம், அதிக மின்சாரச் செலவினால் 1986ஆம் ஆண்டு கைவிடப்பட்ட போதிலும், விவசாயிகளின் கோரிக்கையைத் தொடர்ந்து 2010ஆம் ஆண்டு மறுசீரமைப்புத் தொடங்கப்பட்டு 2018ஆம் ஆண்டு மீண்டும் முழுமைப்படுத்தப்பட்டது. 250 kVA சூரிய மின் உற்பத்தி அமைப்பு, Net Plus இணைப்பு, 5.075 கி.மீ. பிரதான கால்வாய், 40 புலக் கால்வாய்கள் கொண்ட 20.89 கி.மீ. கால்வாய் வலையமைப்பு மற்றும் 6 புதிய பம்புகள் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த மறுசீரமைப்பு திட்டத்திற்கு புதிய உயிர் அளித்துள்ளது.
2019ஆம் ஆண்டு 322 ஏக்கர் ‘OFC’ சாகுபடியுடன் மீண்டும் தொடங்கிய திட்டம், 2020ஆம் ஆண்டில் சுமார் 450 ஏக்கர் வரை விரிவடைந்தது. மேலும், சூரிய மின் உற்பத்தி மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தின் ஒரு பகுதி மின்சாரக் கட்டணத்தை ஈடுசெய்வதற்கும், விவசாயிகளின் நிதிச்சுமையைக் குறைப்பதற்கும் பயன்படுவதுடன், சேமிக்கப்படும் நிதியை எதிர்காலப் பராமரிப்பு, பழுதுபார்ப்பு, பம்புகள் மற்றும் சூரிய மின் அமைப்புகளின் மாற்றீடு, திட்ட விரிவாக்கம் ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
எனவே, திருவையாறு ஏற்று நீர்ப்பாசனத் திட்டம் ‘நீர் – ஆற்றல் – விவசாயம் – வருமானம் – பராமரிப்பு நிதி’ ஆகியவற்றை ஒரே சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பொருளாதாரச் சுழற்சியில் இணைக்கும் ஒரு பேண்தகு பாசன மாதிரியாகக் கருதப்படலாம். குறிப்பாக எதிர்காலத்தில் மின்சாரச் செலவு அதிகமாக உள்ள தூக்குப் பாசனத் திட்டங்களை மறுசீரமைக்கும் போது, இத்திட்டத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள சூரிய ஆற்றல் அடிப்படையிலான Net Plus மாதிரி, விவசாயிகள் பங்கேற்பு, பல்துறை நிறுவன MOU ஆகியவை பரிசீலிக்கத்தக்க முக்கியமான அணுகுமுறைகளாகும்.
