ஈழத்தில் இன அழிப்பு: வரலாறும் சர்வதேச சட்டமும் – அறிமுகம்

ஈழத்தமிழர்களின் ‘இன அழிப்பு’ அனுபவங்களை ஆய்வு செய்யும்போது, சட்டத் தீர்மானங்களுக்கு உரிய ஆதாரமும் அதிகாரமும் அவசியம். அதேவேளை, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் குரல், கண்ணியம், பங்கேற்பு ஆகியன நீதிக்கான முயற்சியில் முக்கியத்துவம் பெற வேண்டும்.

ஈழத்தில் இன அழிப்பு தொடர்பான கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பதில் நீதிமன்றங்கள், சர்வதேச அமைப்புகள், ஆய்வாளர்கள், சான்றுப்படுத்தும் நிறுவனங்கள் தத்தமக்குரிய தனித்துவமான பங்குகளை வகிக்கின்றன. அவற்றின் அதிகாரங்களையும் வரம்புகளையும் தெளிவாகப் பிரித்தறிவது அவசியம். பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அனுபவங்கள், சாட்சியங்கள், உரிமைகள் புறக்கணிக்கப்படாமல், நீதிக்கான வழிமுறைகளில் அவை முழுமையாகக் கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். அவர்கள் வரலாற்றின் சாட்சிகள் மட்டுமல்ல; உண்மையைக் கண்டறியும் செயல்பாட்டின் பங்காளிகள், நினைவுகளைப் பாதுகாப்பவர்கள், பொறுப்புக்கூறலைக் கோருபவர்களுமாவர்.

இன அழிப்புக் குறித்த சட்ட முடிவு மட்டுமே முழுமையான நீதியை வழங்காது. காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் நிலை, உயிர் பிழைத்தவர்களுக்கான ஆதரவு, இழப்பீடு, நில உரிமைகள், நினைவகப் பாதுகாப்பு, நிறுவனச் சீர்திருத்தம், வன்முறையைத் தடுக்கும் நடவடிக்கைகள் ஆகியவையும் முக்கியத்துவம் பெற வேண்டும். இந்த நடவடிக்கைகளில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகள், பாதுகாப்பு, கண்ணியம், விருப்பங்கள் மதிக்கப்படுவதுடன், அவர்களின் பங்கேற்பு ஆலோசனையில் மட்டுமே வரையறுக்கப்படாமல், அதில் அவர்கள் முழுமையாக ஈடுபடுவதும் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.

எனவே, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் பங்கை இரண்டு நிலைகளில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முதலாவது, அறிவுசார் மற்றும் வரலாற்று அதிகாரம்: என்ன நடந்தது, அதன் தாக்கம், சமூக வாழ்வில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் ஆகியவற்றைச் சாட்சியப்படுத்துதல். இரண்டாவது, சட்டம் மற்றும் நீதிச் செயல்முறைகளில் பங்கேற்பு: ஆதாரங்களை வழங்குதல், விசாரணை கோருதல், உரிமைகளைப் பாதுகாத்தல், சட்ட நடைமுறைகளின் ஊடாக நீதியை நாடுதல்.

பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பங்கேற்பது என்பது நீதிமன்றத்துக்குப் பதிலாகத் தீர்ப்பளிப்பதல்ல; உண்மையைக் கண்டறியும் செயல்முறையில் அவர்களின் அனுபவங்களுக்கும் உரிமைகளுக்கும் மைய இடமளிப்பதாகும். பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களைத் தாங்களே வரையறுக்கவும், தங்களுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புகளைப் பதிவு செய்யவும், அவற்றை இன அழிப்பாகப் புரிந்துகொள்ளும் வாதங்களை முன்வைக்கவும், நீதி கோரவும் முழு உரிமை பெற்றவர்கள். அரசியல் அல்லது சட்ட அதிகாரம் இருப்பதால் மட்டுமே அவர்களின் சாட்சியங்களையும் கோரிக்கைகளையும் புறக்கணிக்க முடியாது.

அதேவேளை, நீதிமன்றத் தீர்ப்பு இல்லாததால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வரலாற்று அனுபவங்கள் மறுக்கப்படுவதில்லை. சட்டத் தீர்ப்பு, வரலாற்று ஆய்வு, மனித உரிமைச் சான்றுகள், சமூக நினைவகம் ஆகியவை வெவ்வேறு நோக்கங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், ஒன்றுக்கொன்று பங்களிக்கக்கூடியவை.

இலங்கைத் தமிழர்களின் வரலாற்றில் இன வன்முறை, அரசியல் ஒடுக்குமுறை, கட்டாய இடப்பெயர்வு, காணாமல் ஆக்கப்படுதல், பொதுமக்களின் உயிரிழப்புகள், நில உரிமைப் பிரச்சினைகள், நினைவக அரசியல், நீண்டகால நீதிக்கான போராட்டம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய அனுபவங்களாகும். இவை குறித்த வரலாற்று ஆதாரங்களும் மனித உரிமை அறிக்கைகளும் பல மொழிகளில் உள்ளன. ஆனால், இந்த அனுபவங்களை இன அழிப்பு ஆய்வு, சர்வதேச சட்டம், அரசியல் சமூகவியல், நினைவியல், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகள் ஆகியவற்றுடன் ஒருங்கிணைத்துத் தமிழில் விளக்கும் விரிவான நூல் தேவைப்படுகிறது. இத்தகைய நூல் கூட்டுப் புரிதலை உருவாக்கி, மக்களுக்கு முழுமையான தகவல்களை வழங்கும்.

‘ஈழத்தில் இன அழிப்பு: வரலாறும் சர்வதேச சட்டமும்’ என்ற இவ்வாய்வின் முக்கியத்துவம் கடந்தகால நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்வதில் மட்டும் இல்லை. இன அழிப்பு என்ற கருத்து எவ்வாறு உருவானது, அது அரசியல் ரீதியாக எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது, சர்வதேச சட்டம் அதை எவ்வாறு வரையறுக்கிறது, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அனுபவங்கள் எவ்வாறு அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன, உயிர் பிழைத்தவர்களின் குரல்கள் எவ்வாறு பாதுகாக்கப்படுகின்றன, பாதிப்புக்குள்ளான சமூகங்கள் நீதியை எவ்வாறு நாடலாம் என்பவற்றைத் தமிழில் விமர்சன ரீதியாக ஆராய்வதே இதன் தனித்துவமாகும்.

இன அழிப்புக் குறித்த அரசியல் என்பது கடந்தகால வன்முறைகள் குறித்த விவாதங்களை மட்டும் உள்ளடக்கியதல்ல; வரலாறு எது என ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது, யாருடைய சாட்சியங்கள் நம்பகமானவை எனக் கருதப்படுகின்றன, எந்த உயிரிழப்புகள் பொதுவாக நினைவுகூரப்படுகின்றன, யாருக்கு நீதி கிடைக்கிறது, யாருடைய துயரம் அரசியல் மற்றும் நிறுவனங்களால் புறக்கணிக்கப்படுகிறது என்பவற்றையும் உள்ளடக்கியது. எனவே, இன அழிப்பு பற்றிய அறிவைத் தமிழில் உருவாக்குவது வெறும் மொழிபெயர்ப்பு அல்ல; இது தமிழ் மக்களின் வரலாற்று அனுபவங்களை உலகளாவிய அறிவுசார் உரையாடலுடன் இணைக்கும் ஒரு முக்கிய முயற்சியாகும்.

‘Survivors’ மற்றும் ‘Victimhood’ என்ற கருத்துகளை வேறுபடுத்தி அணுகுவது, பாதிக்கப்பட்ட மக்களைத் துயரத்தின் அடையாளங்களாக மட்டுமல்லாமல், வரலாற்றுச் சாட்சிகளாகவும், உரிமைகளைக் கோருபவர்களாகவும், சமூக மீள்கட்டமைப்பில் பங்கேற்பாளர்களாகவும் புரிந்துகொள்வதற்கான கருத்தியல் தளத்தை உருவாக்குகிறது. இது வாய்மொழி வரலாறுகள், குடும்ப நினைவுகள், சான்றுகள், சமூக அனுபவங்களைப் பாதுகாப்பதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துவதுடன், சாட்சியங்களைப் பயன்படுத்தும்போது கண்ணியம், சம்மதம், தனியுரிமை, பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது.

பாதிக்கப்பட்ட நிலையின் அரசியலை விமர்சன ரீதியாக ஆராய்வதன் மூலம், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அனுபவங்கள் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தில் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன, அவர்களின் சொந்தக் குரல்கள், விருப்பங்கள், எதிர்காலத் தெரிவுகள் எவ்வாறு பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் இவ்வாய்வு விவாதிக்கிறது. இதன் மூலம், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் அனுபவங்களை மறுப்பதற்கும், அவர்களை நிரந்தரமான துயர அடையாளத்திற்குள் கட்டுப்படுத்துவதற்கும் இடமளிக்காத அணுகுமுறையை இது முன்னிலைப்படுத்துகிறது. வரலாற்று உண்மை, சர்வதேச சட்டம், பொறுப்புக்கூறல், இழப்பீடு, நினைவு நீதி, மீண்டும் வன்முறை நிகழாமல் தடுப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம், இவ்வாய்வு தமிழில் இன அழிப்பு ஆய்வுக்கான அறிவுசார் வளத்தை விரிவுபடுத்துகிறது. மேலும், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் கண்ணியம், உரிமைகள், நீதிக்கான கோரிக்கைகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அடித்தளத்தையும் உருவாக்குகிறது.

மேலும், இது குறிப்பாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் (Victims), உயிர் பிழைத்தவர்கள் (Survivors), பாதிப்புக்குள்ளான குடும்பங்கள் மற்றும் சமூகங்கள், பாதிக்கப்பட்ட நிலை (Victimhood) தொடர்பான அரசியல், சமூக, உளவியல் அனுபவங்களை ஆராய்வதற்கான முக்கியமான அறிவுசார் தளமாகவும் அமையலாம்.

இன அழிப்பு அரசியல் (Politics of Genocide) என்பது இன அழிப்புக் குற்றம் நடந்ததா இல்லையா என்ற விவாதத்தை மட்டும் உள்ளடக்கியதல்ல; வன்முறையின் வரலாறு எவ்வாறு எழுதப்படுகிறது, அரசியல் அதிகாரம் வரலாற்று உண்மைகளை எவ்வாறு விளக்குகிறது, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சாட்சியங்கள் எவ்வாறு கவனத்தில் கொள்ளப்படுகின்றன, குற்றச்சாட்டுகள் எவ்வாறு மறுக்கப்படுகின்றன அல்லது ஆதரிக்கப்படுகின்றன, சர்வதேச சமூகம் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறது என்பவற்றையும் உள்ளடக்குகிறது.

பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிரும்போது, அவர்களை உணர்ச்சிவசப்பட்டவர்கள் அல்லது அரசியல் நோக்கில் நம்பகமற்றவர்கள் எனக் கருதுவது தவறானது. ஒவ்வொரு சாட்சியத்தையும் அதன் சூழல், ஆதாரங்கள், சரிபார்ப்பு முறைகளின் அடிப்படையில் மதிப்பிடுவது முக்கியம்.

வரலாற்று வன்முறைகள் குறித்த விவாதங்களில் மறுப்பு, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நினைவகம், அதிகாரபூர்வ மௌனம், அரசியல் விளக்கங்கள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதை விரிவாக ஆராய வேண்டும். குறிப்பிட்ட முடிவை முன்கூட்டியே அறிவிப்பதற்குப் பதிலாக, சான்றுகள், உரைகள், செயல்முறைகளை ஒப்பிட்டு மதிப்பிட வேண்டும்.

அங்கீகாரம் நீதியாக மாறும் விதம் முக்கியமானது. பாதிப்புகளை அங்கீகரிப்பது அவசியமான முதல்படியாக இருந்தாலும், அது மட்டுமே போதுமானதல்ல. உண்மை கண்டறிதல், விசாரணை, பொறுப்புக்கூறல், இழப்பீடு, மறுவாழ்வு, நினைவகப் பாதுகாப்பு, மீண்டும் வன்முறை நிகழாமல் தடுப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றுடன் அங்கீகாரம் இணைக்கப்பட வேண்டும். ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மாற்றுக்கால நீதி அணுகுமுறைகளிலும் இந்தப் பல்பரிமாணப் பார்வை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

‘Victimhood’ என்ற சொல்லைத் தமிழில் ‘பாதிக்கப்பட்ட நிலை’ அல்லது குறிப்பிட்ட சூழலில் ‘பாதிக்கப்பட்ட அடையாளத்தின் அரசியல்’ என விளக்கலாம். ஒருவர் அனுபவித்த உண்மையான பாதிப்புகள் சமூகத்தில் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன, அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன, பிரதிநிதித்துவம் பெறுகின்றன அல்லது அரசியலாக்கப்படுகின்றன என்பதை இக்கருத்து கவனத்தில் கொள்கிறது. இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது: பாதிக்கப்பட்ட நிலையின் அரசியலை ஆராய்வது பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் துயரத்தைச் சந்தேகிப்பதல்ல; மாறாக, உண்மையான பாதிப்புகள் பொதுநினைவகத்தில் எவ்வாறு இடம்பெறுகின்றன, எந்தக் குரல்கள் முன்னிலைப்படுத்தப்படுகின்றன, யாருடைய அனுபவங்கள் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் தேவைகளுடன் எவ்வாறு தொடர்புபடுகின்றது என்பவற்றை விமர்சன ரீதியாக ஆராய்வதாகும்.

இன அழிப்பு, போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் ஆகியவற்றின் சட்டபூர்வ வேறுபாடுகள், சர்வதேச நீதிமன்றங்களின் அதிகார வரம்புகள், சான்றாதாரத் தேவைகள், பாதிக்கப்பட்டோரின் உரிமைகள் ஆகியன குறித்த தெளிவான விழிப்புணர்வை தமிழில் உருவாக்க வேண்டியது அவசியமாகும். இத்தகைய அறிவுத்தளம், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள், மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்கள், சிவில் சமூக அமைப்புகள் சர்வதேச அரங்கில் தமது நீதிக்கான கோரிக்கைகளை முறைப்படியும் வலுவாகவும் முன்வைக்க வழிவகுக்கும்.

பாதிக்கப்பட்டவர்களை வெறுமனே உதவி பெறுபவர்களாகக் கருதாமல், வரலாற்றைப் பதிவு செய்பவர்கள், உரிமைகளைக் கோருபவர்கள், சமூக மாற்றத்தில் பங்கேற்பவர்கள் என்ற வகையில் அணுக வேண்டும். அவர்களது அனுபவங்களை எவ்வாறு பதிவு செய்வது, எவ்வாறு பாதுகாப்பது, அவர்களது சம்மதத்தையும் கண்ணியத்தையும் எவ்வாறு மதிப்பது என்பதற்கான வழிகாட்டுதல்களையும் வழங்க வேண்டிய தேவை உள்ளது. இந்த வரலாற்று அனுபவங்களைத் தனித்தனி நிகழ்வுகளாகப் பார்க்காமல், அவற்றின் தொடர்ச்சி, மாற்றம், காரணிகள், விளைவுகளை ஒருங்கிணைந்த கோட்பாட்டு மற்றும் சட்டவியல் பார்வையில் ஆய்வு செய்ய வேண்டும். குறிப்பாக, அரசியல் விலக்கல், கட்டமைப்பு வன்முறை, அரச வன்முறை, சமூக அழிவு, இன அழிப்பு, நினைவக அரசியல், மாற்றுக்கால நீதி ஆகிய கருத்துகளின் அடிப்படையில் ஈழத்தமிழர்களின் அனுபவங்களை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் தமிழ் ஆய்வுகள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. இந்தத் தேவையை உணர்த்தும் வகையில் தற்போதைய காலச்சூழலும் மாறிவருகிறது.

இந்தப் பின்னணியில், ‘ஈழத்தில் இன அழிப்பு: வரலாறும் சர்வதேச சட்டமும்’ என்ற ஆய்வு, ஈழத்தமிழர்களின் இன அழிப்புத் தொடர்பான வரலாறு, அரச வன்முறை, சர்வதேச சட்டம், நினைவு நீதி ஆகியவற்றை நவீன இன அழிப்பு ஆய்வு, சர்வதேச குற்றவியல் சட்டம், மனித உரிமைகள், அரசியல் சமூகவியல், நினைவியல், அமைதி ஆய்வு ஆகிய துறைகளின் கண்ணோட்டத்தில் விமர்சன ரீதியாக ஆராய்கிறது.

மேற்கோள் நூல்கள்

1. United Nations. (1948). Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide.
https://www.un.org/en/genocide-prevention/1948-convention

இன அழிப்பின் சட்ட வரையறை, குற்றத்தின் கூறுகள் மற்றும் இன அழிப்பைத் தடுப்பதற்கும் தண்டிப்பதற்குமான அரசுகளின் கடப்பாடுகள்.

2. International Criminal Court. (1998). Rome Statute of the International Criminal Court.
https://www.icc-cpi.int/publications/core-legal-texts/rome-statute-international-criminal-court

தனிநபர் குற்றவியல் பொறுப்பு, நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பு, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பங்கேற்பு, இழப்பீடு தொடர்பான சட்ட அடிப்படைகள்.

3. International Court of Justice. (n.d.). Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide.
https://www.icj-cij.org/

நாடுகளின் சட்டப் பொறுப்பு, இன அழிப்பு ஒப்பந்தம் தொடர்பான நீதிமன்ற வழக்குகள், தீர்ப்புகள் மற்றும் ஆலோசனைக் கருத்துகள். 

4. Fein, H. (1993). Genocide: A Sociological Perspective. Sage Publications.

5. Hinton, A. L. (Ed.). (2002). Annihilating Difference: The Anthropology of Genocide. University of California Press.

6. Jones, A. (2017). Genocide: A Comprehensive Introduction (3rd ed.). Routledge.

7. Kuper, L. (1981). Genocide. Yale University Press.

8. Lemkin, R. (1944). Axis Rule in Occupied Europe: Laws of Occupation, Analysis of Government, Proposals for Redress. Carnegie Endowment for International Peace.

9. Shaw, M. (2015). What Is Genocide? (2nd ed.). Polity Press.

10. Bloxham, D., & Moses, A. D. (Eds.). (2010). The Oxford Handbook of Genocide Studies. Oxford University Press.