தொடக்கக் குறிப்புகள்
ஆயுத மோதலின் முடிவானது, குரலின் மீள்நிறுத்தமாகவே அடிக்கடி கற்பனை செய்யப்படுகிறது. சமாதான உடன்படிக்கைகள், ஜனநாயக மாற்றங்கள், மோதலுக்குப் பிந்தைய புனரமைப்பு ஆகியவை, வன்முறையால் ஒரு காலத்தில் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட குடிமக்கள் சுதந்திரமாகப் பேசவும், வெளிப்படையாக நினைவுகூரவும், அச்சமின்றி அரசியல் வாழ்வில் பங்கேற்கவும் அனுமதிக்கும் பொதுவெளியை மீண்டும் திறப்பதாகப் பொதுவாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன. இத்தகைய அனுமானங்கள், மோதலுக்குப் பிந்தைய ஆளுகை, நிலைமாறுகால நீதி, நல்லிணக்க உரையாடல்கள் ஆகியவற்றில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளன. அங்கு ‘குரல் கொடுத்தல்’ என்பது மீட்சியின் முக்கிய உருவகங்களில் ஒன்றாக மாறியுள்ளது. உண்மை அறியும் ஆணைக்குழுக்கள் முதல் உளவியல் சமூகத் தலையீடுகள் வரை, ஒருவரின் அனுபவத்தை விவரிக்கும் திறன் என்பது, வன்முறை குறைந்து இயல்பான குடிமை வாழ்க்கை மீண்டும் தொடங்கிவிட்டது என்பதற்கான சான்றாகவே பெரும்பாலும் கருதப்படுகிறது. ஆயினும், இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இனவரைவியல் சந்திப்புகள், மிகவும் சிக்கலான ஒரு யதார்த்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. போருக்குப் பிறகு வெளிப்படுவது, பேச்சின் எளிய மீள்நிறுத்தமோ அல்லது மௌனத்தின் தொடர்ச்சியோ மட்டுமல்ல. மாறாக, சாதாரண மக்கள் வியக்கத்தக்க வகையில் நுட்பமான மொழியியல் நடைமுறைகளை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். அதன் மூலம் அரசியல் வாழ்க்கை தொடர்ந்து வழிநடத்தப்படுகிறது. அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்துப் பேசுகிறார்கள். குறிப்பிட்ட தருணங்களில் தங்கள் குரலைத் தாழ்த்துகிறார்கள். அவர்கள் உரையாடல்களின் நடுவே மொழிகளை மாற்றுகிறார்கள். பெயர்களுக்குப் பதிலாக பிரதிப்பெயர்களையும், நிகழ்வுகளுக்குப் பதிலாக உருவகங்களையும், குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பதிலாக கதைகளையும் பயன்படுத்துகிறார்கள். சொல்லப்படாததை கேட்பவர் ஏற்கனவே புரிந்துகொள்வதால், அவர்கள் வாக்கியங்களின் தர்க்கரீதியான முடிவை எட்டுவதற்கு முன்பே அவற்றை நிறுத்திவிடுகிறார்கள். பேச்சே அளவிடப்பட்டதாகவும், உறவு சார்ந்ததாகவும், சூழ்நிலைக்கேற்றதாகவும் மாறுகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையை, ஒரு மௌனச் சமூகமாக அல்லாமல், அரசியல் பிழைப்புக்கான இலக்கணத்தை வளர்த்துக் கொண்ட ஒரு சமூகமாகவே சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று இந்தக் கட்டுரை வாதிடுகிறது. வன்முறைக்குப் பிறகு மக்கள் ஏன் மௌனமாக இருக்கிறார்கள் என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, இந்தக் கட்டுரை ஒரு வேறுபட்ட மானிடவியல் கேள்வியை எழுப்புகிறது. மொழிக்கே அரசியல் விளைவுகள் இருக்கும் சூழ்நிலைகளில் மக்கள் எப்படிப் பேசக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்? இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. வன்முறை குறித்த மானிடவியல் ஆய்வுகளில் மௌனம் பெரும்பாலும் ஒரு சிறப்பு இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. அது அதிர்ச்சி, அச்சம், அடக்குமுறை, கண்ணியம், எதிர்ப்பு அல்லது மறதி எனப் பொருள் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு பொருளும் போருக்குப் பிந்தைய வாழ்வின் முக்கியப் பரிமாணங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. ஆயினும், போருக்குப் பிந்தைய தகவல் தொடர்பை மௌனத்திற்குள் சுருக்குவது, அன்றாடப் பேச்சின் செழுமையையும் சிக்கலான தன்மையையும் கவனிக்கத் தவறும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. முழுமையான மௌனத்திற்கும் கட்டுப்பாடற்ற பேச்சுக்கும் இடையில், தனிநபர்கள் நிச்சயமற்ற தன்மையைக் கையாள்வதற்கும், உறவுகளைப் பேணுவதற்கும், தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்கும், அரசியல் அறிவைப் பரிமாறிக் கொள்வதற்கும் பயன்படுத்தும் மொழியியல் உத்திகளின் ஒரு விரிவான தொகுப்பு உள்ளது.
இக்கட்டுரையின் நோக்கம் மௌனத்தை ஆவணப்படுத்துவது அல்ல. மாறாக போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் இனவரைவியல் யதார்த்தங்களில் வேரூன்றிய அரசியல் பேச்சின் மானிடவியலை உருவாக்குவதே ஆகும். இங்கு அரசியல் பேச்சு என்பது முறையான அரசியல் சொற்பொழிவு அல்லது பொது விவாதத்தை மட்டுமல்ல, சமையலறைகள், பேருந்துகள், தேநீர்க் கடைகள், கோயில்கள், தேவாலயங்கள், சந்தைகள், இறுதிச் சடங்குகள், மீன்பிடித் துறைமுகங்கள், குடும்ப வளாகங்கள் ஆகியவற்றில் நிகழும் சாதாரண உரையாடல்களையும் குறிக்கிறது. இதில் சாதாரண நகைச்சுவைகள், முழுமையடையாத வாக்கியங்கள், கிசுகிசுக்கப்படும் வதந்திகள், உத்திசார்ந்த மொழிமாற்றம், நயமான சொற்கள், மறைமுகக் குறிப்புகள், இடைநிறுத்தங்கள், சைகைகள், எதுவுமே பேசப்படாதது போல் தோன்றும் தருணங்கள் ஆகியவை அடங்கும். இந்த மொழியியல் நடைமுறைகள் ஓர் அன்றாட அரசியலை உருவாக்குகின்றன. அதன் மூலம் மக்கள் தொடர்ந்து இடர்களை மதிப்பிடுகிறார்கள், அதிகாரத்தைப் பற்றிப் பேரம் பேசுகிறார்கள், சமூக வாழ்க்கையை மீண்டும் உருவாக்குகிறார்கள்.
இக்கட்டுரை இத்தொடரின் முந்தைய கட்டுரைகளில் உருவாக்கப்பட்ட வாதங்களின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. நிறுவனங்கள் சமத்துவமின்மையை ஒழுங்கமைத்து, பிரதேசம் இயக்கத்தைக் கட்டமைக்குமானால், மொழி வெளிப்பாட்டின் சாத்தியக்கூறுகளை ஒழுங்கமைக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கை பேரம்பேசப்படும் மற்றொரு களமாகப் பேச்சு மாறுகிறது. மொழி என்பது வெறும் சமூக யதார்த்தத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது என்ற கருத்தை நிராகரிப்பதால், மொழியியல் மானிடவியல் இந்தச் செயல்முறைகளை ஆராய்வதற்கு ஒரு மிக மதிப்புமிக்க கண்ணோட்டத்தை வழங்குகிறது. டெல் ஹைம்ஸின் (Dell Hymes) முன்னோடியான ஆய்வுகளுக்குப் பிறகு, மானிடவியலாளர்கள் மொழியை ஒரு சமூகச் செயலாகப் பெருகிய முறையில் புரிந்துகொண்டுள்ளனர். பேசுதல் என்பது கலாசாரத்திற்கே உரிய தகவல் தொடர்புத் திறனுக்குள் பொதிந்துள்ளது என்று ஹைம்ஸ் வாதிட்டார். மக்கள் வெறுமனே இலக்கணத்தை மட்டும் அறிந்திருப்பதில்லை, எப்போது பேச வேண்டும், எப்போது மௌனமாக இருக்க வேண்டும், யார் பேசலாம், எந்தச் சூழ்நிலைகளில் குறிப்பிட்ட பேச்சு வடிவங்கள் பொருத்தமானவை என்பதையும் அவர்கள் அறிவார்கள். எனவே, மொழி சமூகச் சூழலிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது.
இந்தப் புரிதல் பியர் போர்தியோவால் (Pierre Bourdieu) மேலும் வளர்க்கப்பட்டது. அவர், பேச்சு எப்போதும் அதிகார உறவுகளுக்குள் அமைந்திருக்கிறது என்று வாதிட்டார். ‘மொழியும் குறியீட்டு அதிகாரமும்’ (Language and Symbolic Power) என்ற நூலில், மொழியியல் பரிமாற்றங்கள் ஒருபோதும் வெறும் தகவல் பரிமாற்றங்கள் மட்டுமல்ல. அவை அதிகாரம், சட்டபூர்வத்தன்மை மற்றும் சமமற்ற சமூக நிலைகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட பரிமாற்றங்களும் ஆகும் என்று போர்தியோ குறிப்பிட்டார். பேசுபவர்கள், பேச்சு நிகழும் களத்தைத் தொடர்ந்து மதிப்பீடு செய்து, எதிர்பார்க்கப்படும் விளைவுகளுக்கு ஏற்ப தங்கள் மொழியைச் சரி செய்கிறார்கள். ஒரு பேச்சின் மதிப்பு, என்ன சொல்லப்படுகிறது என்பதை மட்டும் சார்ந்தது அல்ல, மாறாக யார், யாரிடம், எங்கே, என்ன நிறுவனச் சூழ்நிலைகளில் பேசுகிறார்கள் என்பதையும் சார்ந்துள்ளது. போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் இந்தக் கோட்பாட்டுப் பார்வைகள் ஒரு குறிப்பிட்ட முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகின்றன. கண்காணிப்பு பரவலாக இருந்த இடங்களிலும், வன்முறையின் நினைவுகள் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த இடங்களிலும், அரசியல் அதிகாரம் அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து வடிவமைத்து வந்த இடங்களிலும், மொழி மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகிறது. தனிநபர்கள், அரசியல் தகவல் தொடர்புத் திறன் (Political Communicative Competence) என்று விவரிக்கப்படக்கூடிய ஒன்றை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். அதாவது, பல்வேறு வகையான வெளிப்பாடுகளுடன் தொடர்புடைய அபாயங்களை மதிப்பிட்டு, அதற்கேற்பப் பேச்சை மாற்றியமைக்கும் திறன்.
இந்தத் திறன் களஆய்வின் போது மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டதை உணர முடிந்தது. உரையாடல்கள் அரிதாகவே நேரடியான கதைகளாக விரிந்தன. மாறாக, அவை தயக்கம், ஊகித்தல், பகிரப்பட்ட புரிதல் ஆகியவற்றின் வழியே நகர்ந்தன. முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு வயதான விவசாயி, இடப்பெயர்வைச் சுற்றியுள்ள நிகழ்வுகளை விவரித்தார். ஆனால் அதில் சம்பந்தப்பட்ட ஆயுதமேந்திய தரப்பினரை ஒருமுறை கூட நேரடியாகக் குறிப்பிடவில்லை. நிறுவனங்கள் அல்லது அமைப்புகளின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, அவர் மீண்டும் மீண்டும், “அவர்கள் வந்தார்கள்,” “அதற்குப் பிறகு,” மற்றும் “எல்லோருக்கும் தெரியும்” என்று கூறினார். “அவர்கள்” என்று யாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்று மென்மையாகக் கேட்டபோது, அவர் பதிலளிப்பதற்கு முன் சுருக்கமாகப் புன்னகைத்தார்: “நீங்கள் இங்கே வாழ்ந்திருந்தால், உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். நான் விளக்க வேண்டியதில்லை.” அவருக்கு அது பற்றிய விளக்கம் இல்லாததால் அவரது பதில் தட்டிக்கழிப்பதாக இருக்கவில்லை. அது பேச்சாளருக்கும் கேட்பவருக்கும் இடையில் ஏற்கனவே அர்த்தம் இருந்தது என்ற நேர்மாறான அனுமானத்தின் அடிப்படையிலேயே அமைந்தது. பேச்சு, வெளிப்படையான கூற்றை விட, உள்ளர்த்தத்தின் மூலம் செயல்பட்டது.
கிளிநொச்சி, மன்னார், மட்டக்களப்பு மற்றும் திருகோணமலை ஆகிய பகுதிகளில் உள்ள வீடுகளில் இதே போன்ற போக்குகள் காணப்பட்டன. அரசியல் நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் நேரடி விளக்கத்திற்குப் பதிலாக, காலக் குறிப்பான்கள் மூலமாகவே விவரிக்கப்பட்டன. மக்கள் “அந்த நாட்கள்,” “எல்லாம் மாறுவதற்கு முன்பு,” “அந்தக் காலகட்டத்தில்,” அல்லது வெறுமனே “2009க்குப் பிறகு” என்று பேசினர். இந்தச் சொற்றொடர்கள், ஒரே மாதிரியான நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொள்பவர்களிடையே, சிக்கலான வரலாற்று அனுபவங்களை, அதிகம் விளக்கத் தேவையில்லாத வெளிப்பாடுகளாகச் சுருக்கின. இத்தகைய தகவல் தொடர்பு நடைமுறைகள், அரசியல் பேச்சுக் குறித்த வழக்கமான புரிதல்களுக்குச் சவால் விடுகின்றன. மறைமுகப் பேச்சை ஒடுக்குமுறையின் சான்றாக மட்டும் பார்க்காமல், இக்கட்டுரை அதை ஒரு நுட்பமான சமூக அறிவு வடிவமாக அணுகுகிறது. மறைமுகப் பேச்சு, நிச்சயமற்ற தன்மையை நிர்வகிக்கும் அதே வேளையில், தகவல் தொடர்புக்கு வழிவகுக்கிறது. அது தனிநபர்கள் தங்களை முழுமையாக வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல், தங்கள் நிலைப்பாடுகளை வெளிப்படுத்த அனுமதிக்கிறது. பொருள் தனிப்பட்ட சொற்களுக்குள் அடங்கியிருக்காமல், உறவுகள் முழுவதும் பரவுகிறது.
இங்கே ஜேம்ஸ் சி. ஸ்காட்டின் (James C. Scott) பணி குறிப்பாகப் பொருத்தமானதாகிறது. பொதுவான மறைக்கப்பட்ட உரையாடல்களுக்கு இடையேயான ஸ்காட்டின் வேறுபாடு, அடிநிலைக் குழுக்கள் நேரடி மோதலுக்குப் பதிலாக, பெரும்பாலும் மறைமுக வடிவங்கள், நகைச்சுவைகள், வதந்திகள், உருவகங்கள் மற்றும் நடிப்புகள் மூலம் அரசியல் ரீதியாகத் தொடர்புகொள்கின்றன என்பதை நிரூபித்தது. விவசாயிகளின் எதிர்ப்புக் குறித்த ஆய்வுகளிலிருந்து ஸ்காட்டின் கட்டமைப்பு உருவானபோதிலும், அதன் பரந்த பார்வை இன்றும் பயனுள்ளதாகவே உள்ளது. அரசியல் வெளிப்பாடு என்பது பெரும்பாலும் அதிகாரபூர்வ உரையாடலின் மேற்பரப்பிற்குக் கீழே இயங்குகிறது. ஆயினும், இலங்கைச் சூழல் ஒரு முக்கியமான நீட்டிப்பை முன்வைக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய அன்றாடப் பேச்சு என்பது வெறுமனே மறைக்கப்பட்ட எதிர்ப்பு மட்டுமல்ல. அது சகவாழ்வின் ஒரு சாதாரண தொழில்நுட்பமாகவும் இருக்கிறது. மறைமுக மொழி, அதிகாரத்தை எதிர்ப்பதற்கு மட்டுமல்லாமல், உறவுகளைப் பேணவும், தேவையற்ற மோதல்களைத் தவிர்க்கவும், அன்றாட வாழ்வின் சாத்தியக்கூறுகளைப் பாதுகாக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இதேபோல், வன்முறையின் மானிடவியலும் முக்கியமான கண்ணோட்டங்களை வழங்குகிறது. பேரழிவு தரும் வன்முறை என்பது அசாதாரணமான தருணங்களுக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடாமல், அன்றாட வாழ்வின் இழைகளுக்குள் ஊடுருவிச் செல்கிறது. அன்றாட வாழ்விற்கு வெளியே இருப்பதற்குப் பதிலாக, வன்முறை என்பது அன்றாடச் செயல்பாடுகள், உறவுகள், பேச்சுகள் ஆகியவற்றுக்குள்ளேயே பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. இலங்கைச் சூழலில், இது மக்கள் நினைவில் வைத்திருப்பவற்றில் மட்டுமல்ல, அவர்கள் பேசும் விதத்திலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இடைநிறுத்தங்கள், பதிலீடுகள், முழுமையடையாத கதைகள், பகிரப்பட்ட அனுமானங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் வன்முறை மொழியியல் ரீதியாக நிலைத்திருக்கிறது. அரசியல் வாழ்வில் மொழியின் முக்கியத்துவத்தை இலங்கை அறிஞர்கள் மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துள்ளனர். மொழிக் கொள்கைகள் இனத் தேசியவாதத்துடனும் அரசு உருவாக்கத்துடனும் எவ்வாறு ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்தன என்பதை ஸ்டான்லி ஜே. தம்பையா காட்டினார். அதே சமயம், அர்த்தம், நினைவு, சமூகச் செயல்பாடு ஆகியவை உருவாக்கப்படும் பண்பாட்டு உலகங்களை கணநாத் ஒபயசேகர ஆராய்ந்தார். மிக அண்மையில், ஜொனாதன் ஸ்பென்சர், சசங்க பெரேரா மற்றும் நிரா விக்ரமசிங்க உள்ளிட்ட அறிஞர்கள், போரின் மரபுகள் நிறுவனங்களிலும் அரசியலிலும் மட்டுமல்லாமல், மக்கள் நிச்சயமற்ற தன்மையை எதிர்கொள்ளும் அன்றாடப் பழக்கவழக்கங்களிலும் பொதிந்துள்ளன என்பதை நிரூபித்துள்ளனர்.
இந்தப் பங்களிப்புகளின் அடிப்படையில், இக்கட்டுரை பகுப்பாய்வுக் கவனத்தை, மொழியை ஓர் அடையாளமாகக் கருதுவதிலிருந்து, மொழியை ஓர் அரசியல் நடைமுறையாகக் கருதுவதற்கு மாற்றுகிறது. தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம் ஆகியவை வெறும் மொழியியல் அமைப்புகளோ அல்லது இன அடையாளங்களோ அல்ல. அவை தனிநபர்கள் வெவ்வேறு நிறுவன உலகங்களில் பயணிக்க உதவும் வளங்களாக மாறுகின்றன. தமிழ் நெருக்கம், நினைவு மற்றும் பகிரப்பட்ட அனுபவத்தைக் கொண்டிருக்கலாம். ஆங்கிலம் அரசு சாரா நிறுவனங்கள், சர்வதேச அமைப்புகள் அல்லது அதிகாரத்துவ நடைமுறைகளுடனான ஈடுபாட்டைக் குறிக்கலாம். சிங்களம் அரச நிறுவனங்களுடனான சந்திப்புகளில் அவசியமாகலாம். எனவே, மொழிகளுக்கு இடையில் மாறுவது என்பது வெறும் இருமொழித் திறன் மட்டுமல்ல. இது பெரும்பாலும் ஓர் அரசியல் நிலைப்பாட்டின் வடிவமாகும். அதே அளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை மறைந்துபோகும் சொற்கள். களஆய்வு முழுவதும், சில பெயர்கள் தொடர்ந்து தவிர்க்கப்பட்டு, ஒரே நேரத்தில் பொருளை மறைத்தும் உணர்த்தியும் இருந்த நயமான சொற்களால் மாற்றப்பட்டன. “அந்த இயக்கம்,” “அந்த முகாம்,” “அந்த மக்கள்,” அல்லது “அந்தக் காலம்” போன்ற குறிப்புகள் பரவலாகப் புழக்கத்தில் இருந்தன. இந்தச் சொற்றொடர்கள் உள்ளூர்வாசிகளுக்கு அரிதாகவே தெளிவற்றவையாக இருந்தன. அவற்றின் பொருள், சொற்களின் துல்லியத்தை விட, சூழல், பகிரப்பட்ட வரலாறு மற்றும் சமூக உறவுகள் மூலமாகவே வெளிப்பட்டது. எனவே, அரசியல் பேச்சு என்பது, வெளிப்படுத்தப்படுவதைப் போலவே தவிர்க்கப்படுவதையும் சார்ந்துள்ளது.
இதன் விளைவாக, இக்கட்டுரை ஒரு பரந்த கோட்பாட்டுக் கருத்தை முன்வைக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களை முதன்மையாக மௌனச் சமூகங்களாகப் பகுப்பாய்வு செய்யக்கூடாது. மாறாக, அவை அரசியல் பிழைப்புக்கான புதிய மொழிக் களஞ்சியங்களை உருவாக்கும் சமூகங்களாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். அச்சம் மொழியை அழிப்பதில்லை. அது அதை மறுசீரமைக்கிறது. இறையாண்மை என்பது நிலப்பரப்பை ஒழுங்குபடுத்துவது மட்டுமல்ல. அது இலக்கணத்தையும் வடிவமைக்கிறது. வன்முறை என்பது உடல்களையும் நிலப்பரப்புகளையும் மாற்றுவது மட்டுமல்ல அது உரையாடல் நடைமுறையையே மாற்றுகிறது.
இக்கட்டுரையின மையக் கூற்று அனுபவபூர்வமாகவும் கோட்பாட்டு ரீதியாகவும் அமைந்துள்ளது. போரின் பின்விளைவுகள் பேச்சின் இல்லாமையை அல்ல, மாறாகப் பேசுவதற்கான சூழல்களில் ஓர் உருமாற்றத்தையே உருவாக்குகின்றன. வன்முறைக்குப் பிந்தைய அரசியல் வாழ்வைப் பற்றி ஆய்வு செய்வதற்கு, மக்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதை மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் அதை எப்படிச் சொல்கிறார்கள், எப்போது பேசுவதை நிறுத்துகிறார்கள், மற்றவர்களுக்கு ஏற்கனவே என்ன தெரியும் என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள், மேலும் சொற்களுக்கு இடையேயான இடைவெளிகளில் அர்த்தம் எவ்வாறு நிலைத்திருக்கிறது என்பதையும் செவிமடுக்கும் திறன் கொண்ட ஒரு மானிடவியல் தேவைப்படுகிறது.
கோட்பாட்டு வரைதளம்: மொழியும் அதிகாரமும் வன்முறையும்
போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள் அரசியல் பிழைப்புக்கான புதிய இலக்கணங்களை உருவாக்குகின்றன என்று இக்கட்டுரை முன்வைக்கும் கருத்துக்கு, போருக்குப் பிந்தைய தகவல் தொடர்பு ஆய்வுகளில் பொதுவாகக் காணப்படும் கோட்பாட்டு அடித்தளத்தை விட பரந்த தத்துவார்த்த அடித்தளம் தேவைப்படுகிறது. மொழி பெரும்பாலும் ஓர் இரண்டாம் நிலை நிகழ்வாகவே கருதப்பட்டு வந்துள்ளது. அது நிறுவனங்கள், சித்தாந்தம் அல்லது அடையாளம் போன்ற பிற இடங்களில் நிலவும் அரசியல் யதார்த்தங்களைப் பிரதிபலிப்பதாகவே பார்க்கப்படுகிறது. ஆயினும், மானிடவியல், மொழியியல் மானிடவியல், திறனாய்வுச் சமூகக் கோட்பாடு ஆகியவை மொழி என்பது வெறும் விவரிப்புத் தன்மை கொண்டதல்ல என்பதை நீண்ட காலமாக நிரூபித்துள்ளன. அது ஒரு கட்டமைக்கும் சக்தியாகும். மொழியின் மூலம், மக்கள் உறவுகளை உருவாக்குகிறார்கள், படிநிலைகளை மீண்டும் உருவாக்குகிறார்கள், அதிகாரத்தைப் பற்றிப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துகிறார்கள், வன்முறையை நினைவுகூர்கிறார்கள், அரசியல் எதிர்காலங்களைக் கற்பனை செய்கிறார்கள். இறையாண்மை செயல்படுத்தப்படும் ஓர் ஊடகமாகப் பிரதேசம் மாறுகிறது என்று இங்கு முன்னைய கட்டுரையொன்று வாதிட்டது. இக்கட்டுரை மொழியும் அதே அளவு பிரதேசம் சார்ந்தது என்று வாதிடுகிறது. அது சொந்தம் என்ற உணர்வின் எல்லைகளை நிறுவுகிறது. நினைவுகளின் பரவலை ஒழுங்குபடுத்துகிறது, மற்றும் பொதுவெளியில் எதை வெளிப்படுத்தலாம் என்பதற்கான வரம்புகளை வரையறுக்கிறது. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மொழியைப் புரிந்துகொள்ள, தகவல் பரிமாற்றம் என்ற கருத்தையும் தாண்டி, அதிகார உறவுகளுக்குள் அமைந்த ஒரு சமூகச் செயலாகப் பேச்சை அணுகுவது அவசியமாகிறது. கடந்த அரை நூற்றாண்டாக மொழியியல் மானிடவியலின் மையமாக விளங்கும் இந்த மாற்றம், நிச்சயமற்ற சூழல்களில் அன்றாடப் பேச்சு எவ்வாறு ஓர் அரசியல் நடைமுறையாக மாறுகிறது என்பதைப் பகுப்பாய்வு செய்வதற்கான கருத்தியல் சொற்களஞ்சியத்தை வழங்குகிறது.
மிக முந்தைய செல்வாக்குமிக்க தலையீடுகளில் ஒன்று டெல் ஹைம்ஸிடமிருந்து வந்தது. அவர், மொழியை முதன்மையாக இலக்கணமாகக் கருதிய முறையான மொழியியல் மரபுக்குச் சவால் விடுத்தார். அவர் ‘தொடர்புத் திறன்’ என்று அழைத்த ஒன்றை பேசுபவர்கள் கொண்டுள்ளனர் என்று ஹைம்ஸ் வாதிட்டார். அதாவது, மொழியியல் கட்டமைப்பைப் பற்றிய அறிவு மட்டுமல்லாமல், பேச்சைக் கட்டுப்படுத்தும் சமூக விதிகளைப் பற்றிய அறிவும் அவர்களிடம் உள்ளது. எப்போது பேச வேண்டும், எப்போது மௌனமாக இருக்க வேண்டும், எவ்வளவு சத்தமாகப் பேச வேண்டும், யாரை விளித்துப் பேச வேண்டும், எந்தப் பேச்சு வகைகள் பொருத்தமானவை, மற்றும் சூழலுக்கு ஏற்பப் பொருள் எவ்வாறு மாறுகிறது என்பதை மக்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். எனவே, பேசுதல் என்பது எப்போதும் கலாசார ரீதியாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டதாகவே உள்ளது.
அரசியல் வன்முறையிலிருந்து மீண்டு வரும் சமூகங்களில் இந்த நுண்ணறிவு குறிப்பாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. மக்களிடம் பேசுவதற்கான மொழியியல் திறன் உள்ளதா என்பதல்ல கேள்வி; மாறாக, அவ்வாறு செய்வதற்கான சமூக அனுமதி அவர்களிடம் உள்ளதா என்பதே கேள்வி. இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில், தொடர்புத் திறன் என்பது அரசியல் திறனிலிருந்து பிரிக்க முடியாததாகிவிட்டது. தப்பிப் பிழைப்பது எப்படி என்பதை அறிவது என்பது, பல்வேறு நிறுவன மற்றும் சமூகச் சூழல்களில் எவ்வாறு பொருத்தமாகப் பேசுவது என்பதை அறிவதையே பெரும்பாலும் குறிக்கிறது. களஆய்வின் போது, உரையாடல்கள் சூழலைப் பொறுத்து வியக்கத்தக்க வகையில் மாறுபடுகின்றன என்பது உடனடியாகத் தெரிந்தது. யாழ்ப்பாணத்தில் ஓய்வுபெற்ற ஒரு பாடசாலை அதிபர், தனது நெருங்கிய உறவினர்களால் சூழப்பட்டு வீட்டிற்குள் அமர்ந்திருந்தபோது, போர்க்கால அனுபவங்களைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசினார். ஆனாலும், ஓர் அண்டை வீட்டுக்காரர் எதிர்பாராதவிதமாக அந்த வளாகத்திற்குள் நுழைந்தபோது, உரையாடல் உடனடியாக விவசாயம், கல்வி பற்றியதாக மாறியது. வெளிப்படையான ஒப்புதல் எதுவும் தேவைப்படவில்லை. அந்த மாற்றம் உடனடியானது, கிட்டத்தட்ட ஒத்திகை பார்க்கப்பட்டது போல இருந்தது.
வந்தவர் சென்ற பிறகு, அதிபர் புன்னகைத்து, மெதுவாகக் குறிப்பிட்டார், “வெவ்வேறு நபர்களுக்கு வெவ்வேறு உரையாடல்கள் உள்ளன.” வெளித்தோற்றத்தில் எளிமையானதாகத் தோன்றும் இந்தக் கூற்று, மொழி குறித்த ஒரு நுட்பமான கோட்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. பேச்சு ஒருபோதும் உலகளாவியது அல்ல. அது உறவு சார்ந்தது. அது கேட்பவரின் உணரப்பட்ட அடையாளம், பௌதீகச் சூழல், வெளிப்படுத்தலின் எதிர்பார்க்கப்படும் விளைவுகள் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தது. எனவே, பேச்சின் உள்ளடக்கத்தை அது உருவாக்கப்படும் சமூகக் களத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாது. மொழி குறித்த இந்த உறவு சார்ந்த புரிதலை பியர் போர்தியோ மேலும் வளர்த்தெடுத்தார். போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு போர்தியோவின் தலையீடு குறிப்பாகப் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. ஏனெனில் அது பகுப்பாய்வுக் கவனத்தை சொற்களஞ்சியத்திலிருந்து விலக்கி, மொழி சாத்தியமாகும் சூழல்களை நோக்கித் திருப்புகிறது. அரசியல் பேச்சு என்பது ஒருபோதும் வெறுமனே கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல. அது இடர், அதிகாரம், சட்டபூர்வத்தன்மை, எதிர்பார்க்கப்படும் எதிர்வினை ஆகியவற்றை மதிப்பிடுவதை உள்ளடக்கியது. குறிப்பிட்ட கூற்றுகளைக் கூறுவது மதிப்புள்ளதா, கேட்பவர்களை நம்பலாமா, மற்றும் வெளிப்படையான அறிவிப்பை விட மௌனம் அதிக திறம்படத் தொடர்புகொள்ளுமா என்பதைத் தனிநபர்கள் தொடர்ந்து மதிப்பிடுகிறார்கள்.
களஆய்வு முழுவதும் இத்தகைய நிகழ்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டன. முல்லைத்தீவில் நடந்த ஒரு நேர்காணலின் போது, விவசாய நிலங்களின் இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு குறித்து விவாதம் திரும்பியது. பதிலளித்தவர் பேச்சை நிறுத்தி, திறந்திருந்த வாசலை நோக்கிப் பார்த்து, தன் குரலைத் தாழ்த்தி, மற்றொரு குடும்ப உறுப்பினர் அமைதியாகக் கதவை மூடிய பின்னரே மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார். ஏன் நிறுத்தினீர்கள் என்று கேட்டபோது, அவர், “திறந்தவெளிகளை விட சுவர்கள் பாதுகாப்பானவை” என்று பதிலளித்தார். அவரது கருத்து கட்டடக்கலையைப் பற்றியதாக இருக்கவில்லை. அது இடத்திற்கும் மொழிக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றியதாக இருந்தது. உணரப்பட்ட வெளிப்பாட்டிற்கு ஏற்ப பேச்சு அளவிடப்பட்டது. அந்த வீடே தகவல் தொடர்பு நிகழ்வின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. இது, மொழியை அதன் இடஞ்சார்ந்த சூழலிலிருந்து தனித்துப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை நிரூபிக்கிறது. போருக்குப் பிறகான நிலப்பரப்பு சீரற்ற முறையில் ஆளப்படுகிறது. இங்கே, பேச்சுக்கும் அதன் சொந்தப் புவியியல் உள்ளது என்பதை நாம் காண்கிறோம்.
மொழிக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான உறவு, மைக்கேல் ஃபூக்கோவால் (Michel Foucault) விரிவாக ஆராயப்பட்டுள்ளது. அவரது உரையாடல் பற்றிய பகுப்பாய்வுகள் சமூகக் கோட்பாட்டை அடிப்படையாக மாற்றியமைத்தன. ஃபூக்கோவைப் பொறுத்தவரை, உரையாடல் என்பது வெறும் மொழி மட்டுமல்ல; அது பொருள்கள், கருப்பொருள்கள், உண்மைகள் உருவாக்கப்படும் ஓர் அமைப்பாகும். அதிகாரம் என்பது பேச்சைத் தடை செய்வதன் மூலம் மட்டுமல்ல, யாரால், என்ன நிபந்தனைகளின் கீழ், சட்டபூர்வமாக என்ன பேசப்படலாம் என்பதை ஒழுங்கமைப்பதன் மூலமும் செயல்படுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கைக்குப் பயன்படுத்தும்போது, இந்த உள்நோக்கு, வெறும் தடையாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட தணிக்கையிலிருந்து விலகிச் செல்ல ஊக்குவிக்கிறது. எந்தக் கதைகள் ஏற்கத்தக்கவையாகத் தோன்றுகின்றன, எந்தச் சொற்களஞ்சியங்கள் ஆய்வுக்கு வழிவகுக்கின்றன, மற்றும் எந்தத் தலைப்புகளை மறைமுகமாக அணுக வேண்டும் என்பதை மக்கள் கற்றுக்கொள்ளும் நுட்பமான செயல்முறைகளே மிகவும் முக்கியமானவை. வெளிப்படையான தணிக்கை இல்லாதது கட்டுப்பாடற்ற பேச்சைக் குறிக்காது. மாறாக, எதிர்பார்ப்பு, சுய-சரிசெய்தல் ஆகியன மூலம் உரையாடல் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது.
இந்த எதிர்பார்ப்புப் பரிமாணம் இனவரைவியல் அவதானிப்புகளுடன் வலுவாக ஒத்துப் போகிறது. மட்டக்களப்பில், ஒரு பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரி, போரைப் பற்றிய விவாதங்கள் இடத்தைப் பொறுத்து எவ்வாறு வேறுபட்டன என்பதை விவரித்தார். “வீட்டில் நாங்கள் வித்தியாசமாகப் பேசுகிறோம். பணியிடத்தில் நாங்கள் வித்தியாசமாகப் பேசுகிறோம். பல்கலைக்கழகத்தில் நாங்கள் வித்தியாசமாகப் பேசுகிறோம். இணையத்தில் நாங்கள் மீண்டும் வித்தியாசமாகப் பேசுகிறோம்.” ஒரே ஒரு பொது மொழிக்குப் பதிலாக, தனிநபர்கள் ஒரே நேரத்தில் பல மொழி உலகங்களில் பயணிக்கிறார்கள். ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான எதிர்பார்ப்புகள், அனுமதிக்கப்பட்ட சொற்களஞ்சியங்கள் மற்றும் உணரப்பட்ட அபாயங்களைக் கொண்டுள்ளன. எனவே, அரசியல் பேச்சு என்பது சமூக அமைப்புகளுக்கு இடையேயான தொடர்ச்சியான மொழிபெயர்ப்பின் ஒரு நடைமுறையாக மாறுகிறது. உரையாடல் எவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது என்பதை விளக்க ஃபூக்கோ உதவுகிறார் என்றால், ஜேம்ஸ் சி. ஸ்காட் ஒழுங்குமுறையிலிருந்து தப்பிப்பவற்றின் மீது கவனத்தைத் திருப்புகிறார். பொதுப் பதிவுகளுக்கும் மறைமுகப் பதிவுகளுக்கும் இடையே ஸ்காட் காட்டிய வேறுபாடு, அடிமட்ட மக்கள் வதந்திகள், நகைச்சுவைகள், கிசுகிசுக்கள், சடங்கு ரீதியான செயல்பாடுகள், குறியீட்டு மொழி போன்ற மறைமுக வடிவங்கள் மூலம் அரசியல் விமர்சனங்களை அடிக்கடி வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்பதை நிரூபித்தது. இந்தத் தகவல் தொடர்பு நடைமுறைகள், அதிகாரத்தை நேரடியாக எதிர்கொள்ளாமலேயே விமர்சனம் பரவ வழிவகுக்கின்றன.
இலங்கைச் சான்றுகள் ஸ்காட்டின் கட்டமைப்பை ஆதரிப்பதோடு, அதை விரிவுபடுத்தவும் செய்கின்றன. நிச்சயமாக, மறைமுகப் பேச்சு பெரும்பாலும் ஒரு பாதுகாப்புச் செயல்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. ஆயினும், ஒவ்வொரு நயமான சொல்லையும் அல்லது மௌனத்தையும் மறைக்கப்பட்ட எதிர்ப்பாகப் புரிந்துகொள்வது தவறானதாகும். அன்றாட அரசியல் பேச்சின் பெரும்பகுதி எதிர்ப்பை நோக்கியதாக இல்லாமல், சகவாழ்வை நோக்கியதாகவே உள்ளது. மறைமுகத்தன்மை பெரும்பாலும் உறவுகளைப் பாதுகாக்கவும், தனிநபர்களுக்கிடையேயான பதற்றத்தைக் குறைக்கவும், சாதாரண வாழ்க்கையின் சாத்தியத்தைத் தக்கவைக்கவும் உதவுகிறது. அரசியல் மொழி ஓர் ஆயுதமாக இருப்பதை விட, நிச்சயமற்ற தன்மையைக் கையாள்வதற்கான ஒரு வழியாக மாறுகிறது. வன்முறை என்பது பிரம்மாண்டமான தருணங்களுக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடுவதில்லை, மாறாக அது சாதாரண வாழ்வில் இழையோடிவிடுகிறது. வன்முறையின் பின்விளைவுகள் தொடர்ச்சியான நினைவுகூர்தலின் மூலம் அல்ல, மாறாக அன்றாடப் பழக்கவழக்கங்களில் ஏற்படும் நுட்பமான மாற்றங்களின் மூலம் வாழப்படுகின்றன. மொழி அத்தகைய ஒரு பழக்கமாகும். வன்முறை தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படுவதால் அல்ல, மாறாக அது விவாதத்திற்கான சூழல்களையே அமைதியாக மறுசீரமைப்பதால், சாதாரணம் என்பது வரலாற்று அனுபவத்தால் நிறைவடைகிறது.
கிளிநொச்சியில் ஒரு வயதான பெண்மணி இதை அழகாக விளக்கினார். ஒரு நீண்ட நேர்காணல் முழுவதும், அவர் போரின் இறுதி மாதங்களைப் பற்றி ஒருமுறை கூட நேரடியாகக் குறிப்பிடவில்லை. மாறாக, அவர் மீண்டும் மீண்டும் “அந்தக் கடினமான நாட்கள்” பற்றிப் பேசினார். இறுதியில் நான் கேட்டேன், “எந்த நாட்களைச் சொல்கிறீர்கள்?” அவர் மென்மையாகச் சிரித்தபடி சொன்னார், “நான் எதைச் சொல்கிறேன் என்று உங்களுக்குப் புரிகிறதல்லவா.” இந்த நிகழ்வு மிகைல் பக்தினையும் (Mikhail Bakhtin) நினைவூட்டுகிறது. அவருடைய உரையாடல் கோட்பாடு, கூற்றுகள் எப்போதும் பதில்களை முன்கூட்டியே எதிர்பார்க்கின்றன என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. பேச்சு என்பது அடிப்படையில் உறவு சார்ந்தது. ஒவ்வொரு கூற்றும் முந்தைய உரையாடல்களின் தடயங்களையும், எதிர்கால விளக்கத்திற்கான எதிர்பார்ப்புகளையும் கொண்டுள்ளது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், உரையாடல்களில் பெரும்பாலும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத கேட்பவர்கள் – அரசு நிறுவனங்கள், அண்டை வீட்டார், உறவினர்கள், இல்லாத அரசியல்வாதிகள் அல்லது கற்பனையான பார்வையாளர்கள் – நிரப்பப்படுகிறார்கள். பேசுபவர்கள், உடல்ரீதியாக இல்லாதபோதும், இந்த சாத்தியமான கேட்பவர்களை நோக்கியே தங்களைத் தயார்ப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். சொற்கள், அகராதி வரையறைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட உணர்ச்சிபூர்வமான, தார்மீக மற்றும் அரசியல் வரலாறுகளைத் தன்னுள் கொண்டுள்ளன. “புனர்வாழ்வு,” “வளர்ச்சி,” “பாதுகாப்பு” அல்லது “அமைதி” போன்ற சொற்றொடர்களின் முக்கியத்துவத்தை, சமூகங்கள் இந்தக் கருத்துருக்களை எதிர்கொண்ட வரலாற்று அனுபவங்களிலிருந்து பிரித்துப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
இலங்கையின் அன்றாட அரசியல் வாழ்வானது, நாடகத்தனமான மோதல்களை விட, தெளிவின்மை, நிச்சயமற்ற தன்மை மற்றும் சாதாரண நடைமுறைகள் மூலமாகவே அடிக்கடி வெளிப்படுகிறது என்பதை ஜொனாதன் ஸ்பென்சரும் சசங்க பெரேராவும் நிரூபித்துள்ளனர். இத்தகைய தெளிவின்மை ஒழுங்கமைக்கப்படும் முக்கிய தளங்களில் ஒன்றாக மொழியையே ஆராய்வதன் மூலம், இந்த அத்தியாயம் இந்த நுண்ணறிவுகளை விரிவுபடுத்துகிறது. எனவே, இங்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கோட்பாட்டு நிலைப்பாடு, மௌனத்தை இல்லாமையுடனும் அல்லது அச்சத்தை ஊமைத்தன்மையுடனும் சமன்படுத்தும் அணுகுமுறைகளிலிருந்து வேறுபடுகிறது. மாறாக, அரசியல் வன்முறை மொழியியல் நடைமுறையையே மறுசீரமைக்கிறது என்று இது முன்மொழிகிறது. இலக்கணம், சொற்களஞ்சியம், தாளம், பிரதிப்பெயர்கள், காலம் மற்றும் கதைக்கட்டமைப்பு ஆகிய அனைத்தும் வரலாற்றுச் சூழல்களுக்கு ஏற்ப மாறுகின்றன. அச்சம் மொழிக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல. அது மொழிக்குள் உள்வாங்கப்படுகிறது.
ஆகவே, பகுப்பாய்வுப் பணி என்பது போரைப் பற்றி மக்கள் கூறுவதை வெறுமனே பதிவு செய்வது மட்டுமல்ல. போர், பேசும் சூழல்களை எவ்வாறு மாற்றியமைத்துள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே அது. இதற்கு, உறுதிப்பாட்டைப் போலவே தயக்கத்தையும், நேரடி விளக்கத்தைப் போலவே உருவகத்தையும், முழுமையான வாக்கியங்களைப் போலவே இடைநிறுத்தங்களையும் கவனமாகக் கவனிக்க வேண்டும். போருக்குப் பிந்தைய மொழி சுதந்திரமானதும் அல்ல, முற்றிலும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதும் அல்ல. அது பேச்சுவார்த்தைக்குட்பட்டது. அது சூழ்நிலைக்கேற்றது. அது உறவு சார்ந்தது. மிக முக்கியமாக, அது ஆழ்ந்த அரசியல் தன்மை கொண்டது.
இல்லாமைக்கு அப்பாற்பட்ட மௌனம்: அமைதியின் மானிடவியலை நோக்கி
மானிடவியல் மற்றும் போருக்குப் பிந்தைய ஆய்வுகள் ஆகிய இரண்டிலும் மௌனம் ஒரு சங்கடமான இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. அது பெரும்பாலும் ஓர் இல்லாமையாகவே விளக்கப்படுகிறது. பேசத் தவறுதல், அச்சத்தின் அறிகுறி, மன அதிர்ச்சியின் குறியீடு, அல்லது அடக்குமுறையின் சான்று என்றே அது விளங்கப்படுகிறது. மாற்றத்திற்கான நீதி உரையாடலில், மௌனம் பெரும்பாலும் சாட்சியம் மற்றும் உண்மை பேசுதல் மூலம் கடக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பிரச்சினையாகத் தோன்றுகிறது. உளவியலில், அது சில சமயங்களில் வன்முறையின் தீர்க்கப்படாத விளைவாகப் பார்க்கப்படுகிறது. தாராளவாத ஜனநாயக சிந்தனையில், மௌனம் பொதுவாகக் குரலுடன் வேறுபடுத்திக் காட்டப்படுகிறது. இதில் குரல் என்பது பங்கேற்பு, செயல் திறன், குடியுரிமை ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. இத்தகைய விளக்கங்கள், குறிப்பிட்ட சூழல்களில் மதிப்புமிக்கவையாக இருந்தாலும், மௌனம் என்ன செய்கிறது என்பதை ஆராய்வதற்குப் பதிலாக, அது எதைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதற்குள் அதைக் குறைத்துவிடும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளன. இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளிலிருந்து பெறப்பட்ட இனவரைவியல் தரவுகள் ஒரு மாறுபட்ட தொடக்கப் புள்ளியை முன்வைக்கின்றன. மௌனம் என்பது வெறுமனே பேச்சின் எதிர்ச்சொல் அல்ல. அதுவே ஒரு வகையான தகவல் தொடர்பு; மக்கள் நிச்சயமற்ற தன்மையைக் கையாள்வதற்கும், உறவுகளை மதிப்பிடுவதற்கும், நெறிமுறை உறுதிப்பாடுகளை வெளிப்படுத்துவதற்கும், அரசியல் அபாயங்களைச் சமாளிப்பதற்கும் பயன்படுத்தும் கலாசார ரீதியாகக் கற்றுக்கொண்ட ஒரு நடைமுறையாகும். மக்கள் ஏன் மௌனமாக இருக்கிறார்கள் என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, இந்தப் பகுதி ஒரு வேறுபட்ட கேள்வியை எழுப்புகிறது. மௌனம் எவ்வகையான சமூகப் பணிகளைச் செய்கிறது?
மௌனத்தை மானிடவியல் ரீதியாக அணுகுவதற்கு, தகவல் தொடர்பு என்பது பேசப்படும் வார்த்தைகளால் மட்டுமே முழுமையடைகிறது என்ற அனுமானத்தைக் கைவிட வேண்டும். மனித ஊடாடல் என்பது இடைநிறுத்தங்கள், சைகைகள், பார்வைகள், முடிக்கப்படாத வாக்கியங்கள், குரல் தொனியில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், உடல் தோரணையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், உரையாடல் வேண்டுமென்றே நிறுத்தப்படும் தருணங்கள் ஆகியவற்றின் மூலமாகவும் சமமாகவே கட்டமைக்கப்படுகிறது. இவை தகவல் தொடர்புத் தோல்விகள் அல்ல. அவை தகவல் தொடர்புச் சாதனைகள். அவற்றுக்கு, பேசுபவர்களுக்கும் கேட்பவர்களுக்கும் இடையே பகிரப்பட்ட கலாசார அறிவும் பரஸ்பர அங்கீகாரமும் தேவைப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு சமூகமும் மௌனத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் கலாசார ரீதியாக குறிப்பிட்ட விதிகளைக் கொண்டுள்ளது. எனவே, மௌனம் என்பது அர்த்தத்தில் உலகளாவியது அல்ல. அது சமூக ரீதியாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டது. பொருத்தமான அமைதி என்பது உறவுகள், நிறுவனங்கள், வரலாற்று அனுபவங்கள் மற்றும் தார்மீக உலகங்கள் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து வேறுபடுகிறது. நீண்டகால அரசியல் வன்முறையால் வடிவமைக்கப்பட்ட சமூகங்களில் மௌனத்தின் முக்கியத்துவம் குறிப்பாக வெளிப்படுகிறது. ஆயினும், இங்கேயும் கூட, மௌனத்தை அச்சத்தின் சான்றாகத் தானாகவே கருதிவிடக் கூடாது. வன்முறையின் பின்விளைவுகள், அதிர்ச்சியூட்டும் நிகழ்வுகளைத் தொடர்ந்து விவரிப்பதன் மூலம் அரிதாகவே அனுபவிக்கப்படுகின்றன. வன்முறையானது நினைவுகளின் வழியாக மட்டுமல்லாமல், அன்றாட வாழ்க்கையை வாழும் முறைகளில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் வழியாகவும் சாதாரண வாழ்வில் நுழைகிறது. அன்றாட வாழ்க்கை என்பது தொடர்ச்சியான கதைசொல்லலால் வகைப்படுத்தப்படுவதில்லை. மாறாக, அது பெரும்பாலும் அன்றாடப் பழக்கவழக்கங்கள், உறவுகள் மற்றும் மொழியில் ஏற்படும் நுட்பமான சரிசெய்தல்களைக் கொண்டுள்ளது. மௌனம் அத்தகைய ஒரு சரிசெய்தலாகும்.
களஆய்வின் போது, போருக்குப் பிந்தைய ஆய்வுகளில் பொதுவாகக் காணப்படும் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப உரையாடல்கள் அரிதாகவே நிகழ்ந்தன. பதிலளித்தவர்கள் போரை காலவரிசைப்படியோ அல்லது விரிவாகவோ அரிதாகவே விவரித்தனர். மாறாக, நினைவுகள் அத்தியாயங்களாக வெளிப்பட்டன. அவை பெரும்பாலும் நீண்ட இடைவெளிகளால் தடைபட்டன. அந்த இடைவெளிகள், முதல் பார்வையில், ஒருவித அசௌகரியத்தைக் குறிப்பதாகத் தோன்றின. இருப்பினும், காலப்போக்கில், இந்த இடைவெளிகள் பெரும்பாலும் முற்றிலும் மாறுபட்ட விதத்தில் செயல்பட்டன என்பது தெளிவாகியது. அவை பதிலளித்தவர்களால் தொடர்ந்து பேச முடியாத தருணங்களாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. மாறாக, அவை வெளிப்படையான வார்த்தைப் பிரயோகமின்றி, அர்த்தம் புழங்க அனுமதிக்கப்பட்ட தருணங்களாக இருந்தன.
புதுகுடியிருப்பில் நடத்தப்பட்ட ஒரு நேர்காணல் இந்த இயக்கவியலை விளக்குகிறது. போரின் இறுதி ஆண்டுகளில் பலமுறை இடம்பெயர்ந்த ஒரு வயதான பெண்மணி, மீள்குடியேற்றத்திற்குப் பிறகு தனது வீட்டை மீண்டும் கட்டியதைப் பற்றி விரிவாகப் பேசினார். நிலத்தைச் சீர்செய்வது, கிணற்றைப் புனரமைப்பது, தென்னை மரங்களை நடுவது ஆகியவற்றை அவர் விவரித்தபோது, அவரது கதை சரளமாகப் பாய்ந்தது. பின்னர், தொலைவில் இருந்த ஒரு வயலைச் சுட்டிக்காட்டியவாறே, அவர் பேசுவதை முற்றிலுமாக நிறுத்தினார். ஏறக்குறைய அரை நிமிடம் கடந்தது. யாரும் குறுக்கிடவில்லை. இறுதியில் அவர் மீண்டும் அந்த வயலை நோக்கிப் பார்த்து, மெதுவாக, “எல்லாம் அங்கேதான் நடந்தது” என்றார். அவர் அதை விரிவாகக் கூறவில்லை. அங்கு இருந்த எவரும் அவரிடம் அதைக் கேட்கவும் இல்லை. அந்த நான்கு வார்த்தைகளுக்கு முந்தைய மௌனம், ஒரு விரிவான காலவரிசை விளக்கத்தால் அடையக்கூடியதை விட மிக அதிகமாக உணர்த்தியது. அந்த வயலே, அங்கு இருந்தவர்களின் பகிரப்பட்ட வரலாற்று அறிவுடன் சேர்ந்து, கதையின் மீதமுள்ள பகுதியைக் கொண்டு சென்றது.
இத்தகைய தருணங்கள், மௌனம் பெரும்பாலும் பகிரப்பட்ட சூழல் சார்ந்த புரிதலின் மூலம் செயல்படுகிறது என்பதை நிரூபிக்கின்றன. தகவல் தொடர்பு என்பது வெளிப்படையான விளக்கத்தை விட, பரஸ்பரம் அங்கீகரிக்கப்பட்ட வரலாறுகளையே அதிகம் சார்ந்துள்ளது. பொருள் என்பது பேசுபவர்கள், கேட்பவர்கள், இடங்கள், நினைவுகள் என அனைத்திலும் பரவியுள்ளது. இந்த இனவரைவியல் போக்கு, மனித அனுபவத்தின் பெரும்பகுதி வாய்மொழிப் பிரதிநிதித்துவத்தையும் தாண்டியது என்பதை வலியுறுத்தும் மைக்கேல் ஜாக்சனின் (Michael Jackson), நிகழ்வியல் மானிடவியலை (Phenomenological Anthropology) நினைவூட்டுகிறது. மானிடவியல், மக்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதில் மட்டுமல்லாமல், எப்போதும் முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியாத உலகங்களில் அவர்கள் எவ்வாறு வாழ்கிறார்கள் என்பதிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று ஜாக்சன் வாதிடுகிறார். இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், மௌனம் என்பது தகவல் தொடர்பு குறைபாட்டிற்கான சான்றாக இல்லாமல், வாழ்ந்த அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறது. இலங்கைத் தரவுகள், மௌனத்திற்கே ஒரு கட்டமைப்பு உண்டு என்று குறிப்பிடுவதன் மூலம் இந்தப் புரிதலை விரிவுபடுத்துகின்றன. அது தற்செயலானதாக இல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தைக் கொண்டுள்ளது. மக்கள் குறிப்பிட்ட தருணங்களில், குறிப்பிட்ட பொருள்களைச் சுற்றி, மற்றும் குறிப்பிட்ட பார்வையாளர்களுடன் இருக்கும்போது மௌனமாகிறார்கள். மீண்டும் மீண்டும் காணப்பட்ட ஒரு போக்கு, குறிப்பிட்ட நிறுவனங்களுக்குப் பெயரிடுவது – அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், பெயரிட மறுப்பது – ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியிருந்தது. யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி, மன்னார், மட்டக்களப்பு, திருகோணமலை ஆகிய இடங்களில் நடந்த உரையாடல்களின் போது, பதிலளித்தவர்கள் அரசியல் சக்திகளை வெளிப்படையாக அடையாளம் காட்டாமல் நிகழ்வுகளை அடிக்கடி விவரித்தனர். நிறுவனங்களுக்குப் பதிலாகப் பிரதிப்பெயர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. இராணுவப் போர்களுக்குப் பதிலாகக் காலக் குறிப்பான்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பதிலாகப் புவியியல் குறிப்புகள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
முல்லைத்தீவில் வசிக்கும் ஓய்வுபெற்ற மீனவர் ஒருவர், போரின் இறுதி மாதங்களில் தான் இடம்பெயர்ந்ததை விவரித்தார். ஏறக்குறைய இரண்டு மணி நேர உரையாடல் முழுவதும், அவர் இலங்கை இராணுவம் அல்லது விடுதலைப் புலிகளின் பெயர்களை ஒருமுறை கூட உச்சரிக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர் தொடர்ந்து “அவர்கள்” என்றே குறிப்பிட்டார். “அவர்கள்” என்று யாரைக் குறிப்பிடுகிறார்கள் என்று மென்மையாகக் கேட்கப்பட்டபோது, அவர் மெதுவாகச் சிரித்தார். “நான் ஏன் அதைச் சொல்ல வேண்டும்? உங்களுக்கு ஏற்கெனவே தெரியும்” என்று பதிலளித்தார். அவரது பதில் மழுப்பலாகவோ அல்லது மறதியுடனோ இருக்கவில்லை. உரையாடல் ஏற்கெனவே நிகழ்ந்துவிட்டது என்ற நம்பிக்கையை அது பிரதிபலித்தது. பெயர்களைக் குறிப்பிடுவது புரிதலுக்கு சிறிதளவே உதவியிருக்கும், ஆனால் அது உரையாடலின் தன்மையையே மாற்றியிருக்கக்கூடும்.
இது ஒரு முக்கியமான வழிமுறை சார்ந்த தாக்கத்தை எழுப்புகிறது. நேர்காணல்களை வெளிப்படையான வாய்மொழி வெளிப்பாட்டிற்கான வாய்ப்புகளாகக் கருதிப் பழக்கப்பட்ட மானிடவியலாளர்கள், இத்தகைய பதில்களை முழுமையற்ற தரவுகளாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடும். ஆயினும், மொழியியல் மானிடவியல் கண்ணோட்டத்தில், இந்தத் தருணங்களே தரவுகளாகும். அரசியல் அறிவு புழங்கும் தகவல் தொடர்பு நெறிமுறைகளை அவை வெளிப்படுத்துகின்றன. மௌனமும் ஓர் ஆழமான உறவுமுறைப் பழக்கமாக வெளிப்பட்டது. மட்டக்களப்பில் நடந்த ஒரு நேர்காணலின்போது, ஒரு குடும்பத்தின் மூன்று தலைமுறையினர் உரையாடலில் பங்கேற்றனர். மோதலின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட இடப்பெயர்வு குறித்து பாட்டி விவரித்தபோது, அவரது இரண்டு பேரக்குழந்தைகளும் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். உரையாடல் குறிப்பாக வன்முறைச் சம்பவங்களை நெருங்கும்போதெல்லாம், அவர் கவனத்தைக் குழந்தைகள் பக்கம் திருப்பி, புன்னகைத்துவிட்டு, பாடசாலை அல்லது விவசாயம் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்.
நேர்காணலுக்குப் பிறகு, அவர் விளக்கினார், “அவர்களுக்குப் போதுமான அளவு தெரியும். அவர்களுக்கு ஒவ்வொரு கதையும் தேவையில்லை.” எனவே, அவருடைய மௌனம் வெளிப்புறமாகத் திணிக்கப்படவில்லை. அது, தலைமுறைகளுக்கு இடையே எதைக் கடத்த வேண்டும் என்பது குறித்த ஒரு அறநெறி சார்ந்த முடிவைப் பிரதிபலித்தது. முழுமையாகப் பேசியிருந்தால், அது குழந்தைகள் மீது உணர்ச்சி ரீதியான சுமைகளைச் சுமத்தும் அபாயத்தைக் கொண்டிருந்தது. மௌனம் அடக்குமுறையாக இல்லாமல், பாதுகாப்பாகச் செயல்பட்டது.
இந்தக் கருத்து, லீலா அபு-லுகோத்தின் (Lila Abu-Lughod) ஆய்வுகளுடன் ஒத்துப் போகிறது. அவருடைய இனவரைவியல் ஆய்வுகள், உணர்ச்சிகளும் தார்மீக உறவுகளும் உளவியல் நிலைகளாகக் குறைக்க முடியாத வெளிப்பாட்டு வடிவங்கள் மூலம் கலாசார ரீதியாக ஒழுங்கமைக்கப்படுகின்றன என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்கின்றன. பேச்சு தகவலைத் தெரிவிப்பதைப் போலவே, மௌனமும் அக்கறையைத் திறம்படத் தெரிவிக்கக்கூடும். பொது வாழ்வில், மௌனம் பல்வேறு பணிகளைச் செய்தது. தேநீர்க் கடைகள் குறிப்பாகப் பல உண்மைகளை வெளிப்படுத்தும் களங்களாக அமைந்தன. களஆய்வின் போது, விவசாயம், கல்வி, இடப்பெயர்வு, கிரிக்கெட், வானிலை, உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் போன்ற தலைப்புகளில் உரையாடல்கள் இயல்பாக நகர்ந்தன. ஆனாலும், போர்க்கால அரசியல் போன்ற தலைப்புகளை நெருங்கும் போது, விவாதம் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மெதுவாகியது. குரல்கள் நின்றன. ஒருவர் பேச்சை மாற்றினார். மற்றொருவர் தேநீர் வாங்க எழுந்தார். உருவாகி வந்த அரசியல் உரையாடல் போலத் தோன்றியதைச் சிரிப்பு குறுக்கிட்டது. ஆரம்பத்தில் இந்த மாற்றங்கள் தற்செயலானவையாகத் தோன்றின. காலப்போக்கில், அவை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக நடைமுறைகளாக அடையாளம் காணப்பட்டன.
எந்தவொரு தனிநபரும் மற்றவர்களைப் பேசுவதை நிறுத்தும்படி அறிவுறுத்தவில்லை. உரையாடல் கூட்டாகத் தன்னை மறுசீரமைத்துக் கொண்டது. சாவகச்சேரியில் உள்ள ஒரு கடை உரிமையாளர் இந்தச் செயல்முறையைச் சுருக்கமாக விவரித்தார்: “போதுமானளவு பேசிவிட்டோம் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்.” இந்தக் கூற்று, கூட்டுத் தகவல் தொடர்பு ஒழுங்குமுறை என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மௌனம் என்பது எப்போதும் ஒரு தனிநபரின் முடிவு அல்ல. உரையாடல் வரம்புகள் குறித்து சமூகங்கள் பகிரப்பட்ட புரிதல்களை உருவாக்குகின்றன. இந்த வரம்புகள் பங்கேற்பாளர்கள் மற்றும் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப மாறுபட்டு, நெகிழ்வானவையாகவே இருக்கின்றன, ஆயினும் அவை பரவலாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன.
ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் பகிரங்கமான மோதல்களைக் காட்டிலும், மறைக்கப்பட்ட உரையாடல் பதிவுகள் மூலமே பெரும்பாலும் அரசியல் ரீதியாகத் தொடர்புகொள்கிறார்கள் என்று ஸ்காட் வாதிட்டார். இருப்பினும், மௌனம் என்பது ஆதிக்கத்தின் கீழ் மறைக்கப்பட்ட எதிர்ப்பு அல்ல என்பதை இலங்கைச் சூழல் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பெரும்பாலும் அது, சமூக ரீதியாகச் சிக்கலான சூழல்களில் அன்றாட சகவாழ்வைப் பேணுவதற்கான ஒரு நடைமுறை வழிமுறையாகவே இருக்கிறது. உண்மையில், தாங்கள் பயத்தின் காரணமாக மௌனமாக இருந்தோம் என்ற விளக்கத்தை பல பதிலளிப்பாளர்கள் வெளிப்படையாக நிராகரித்தனர். யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு பாடசாலை ஆசிரியை இவ்வாறு குறிப்பிட்டார். “மக்கள் எப்போதும் நாங்கள் பயந்திருப்பதாக நினைக்கிறார்கள். சில நேரங்களில் நாங்கள் சோர்வாக இருக்கிறோம், அவ்வளவுதான். சில நேரங்களில் பேசுவது எதையும் மாற்றுவதில்லை. சில நேரங்களில் அமைதியாக இருப்பது வாழ்க்கையை அமைதியாக வைத்திருக்கிறது.” அவரது வார்த்தைகள், மௌனத்தைப் பற்றிய மிகையான தீர்மானவாத விளக்கங்களுக்கு எதிராக எச்சரிக்கின்றன. மானிடவியலாளர்கள் ஒவ்வொரு மௌன இடைவெளியையும் ஒரே விளக்கக் கட்டமைப்பின் மூலம் விளக்கும் சோதனையை எதிர்க்க வேண்டும். மௌனம் ஒரே நேரத்தில் பல அர்த்தங்களைக் கொண்டுள்ளது. குறிப்பாக பயம், கண்ணியம், சோர்வு, விவேகம், மரியாதை, நிச்சயமற்ற தன்மை, அக்கறை, சாதாரணப் பழக்கம் என்பன முக்கியமானவை.
இலங்கை மானிடவியலாளர்கள் தகவல் தொடர்பு நடைமுறையின் கலாசாரச் சிக்கலான தன்மையை நீண்ட காலமாக அங்கீகரித்துள்ளனர். சடங்கு மொழி மற்றும் அரசியல் குறியீடுகள் பெரும்பாலும் நேரடி உள்ளடக்கத்தைப் போலவே சூழல் மற்றும் செயல்திறனையும் சார்ந்துள்ளன என்பதை ஸ்டான்லி ஜே. தம்பையா நிரூபித்தார். அதேபோல், தனிப்பட்ட உச்சரிப்புகளை விட, கலாசார ரீதியாகப் பகிரப்பட்ட குறியீட்டு உலகங்கள் மூலமே அர்த்தம் வெளிப்படுகிறது என்பதை கணநாத் ஒபயசேகர தொடர்ந்து வலியுறுத்தினார். இங்கு முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இனவரைவியல் சான்றுகள், இந்தப் பார்வைகளைப் போருக்குப் பிந்தைய அரசியல் வாழ்வின் களத்திற்கு விரிவுபடுத்துகின்றன. அறம் மற்றும் அரசியல் ரீதியாக நிச்சயமற்ற சூழல்களில் மக்கள் பயணிக்க உதவும், பண்பாட்டு ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு குறியீட்டுப் பழக்கமாக மௌனம் செயல்படுகிறது. மௌனத்தை அரசியல் குரலின் தோல்வியாகப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, அது அரசியல் பிழைப்பின் முதன்மையான இலக்கணங்களில் ஒன்றாக அமைகிறது என்று இக்கட்டுரை முன்மொழிகின்றது. அது அம்பலப்படுத்தாமல் தொடர்பு கொள்கிறது. முழுமையாக விவரிக்காமல் நினைவுகூர்கிறது. மறுக்காமல் பாதுகாக்கிறது. மேலும், வெளிப்படையான பேச்சு தேவையற்ற முறையில் ஆபத்தில் ஆழ்த்தக்கூடிய உறவுகளை நிலைநிறுத்துகிறது.
இந்த வாதத்தின் முக்கியத்துவம் இலங்கையைத் தாண்டியும் நீள்கிறது. வன்முறையிலிருந்து வெளிவரும் சமூகங்கள் குறித்த மானிடவியல் ஆய்வுகள், பெரும்பாலும் சாட்சியம், ஒப்புதல் வாக்குமூலம் மற்றும் கதையாடல் ஆகியவற்றுக்கு முன்னுரிமை அளித்துள்ளன. இவை இன்றியமையாதவையாக இருந்தாலும், அவை கதையின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே கூறுகின்றன. சாதாரண வாழ்க்கை சாத்தியமாகும் அமைதியான தகவல் தொடர்பு வடிவங்களும் சமமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. போருக்குப் பிந்தைய அரசியல் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள, மானிடவியல் சொற்களைக் கேட்பது மட்டுமல்லாமல், அவற்றின் வேண்டுமென்றே இல்லாத நிலையில் பொதிந்துள்ள சமூக அர்த்தங்களையும் விளக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஆகவே, மௌனம் என்பது உரையாடல்களுக்கு இடையேயான வெறுமையான இடம் அல்ல. அதுவே ஒரு சமூகப் பழக்கம், ஓர் அறநெறி மனப்பான்மை மற்றும் ஓர் அரசியல் மொழி. பேசுவதன் விளைவுகள் ஒருபோதும் முழுமையாகக் கணிக்க முடியாத ஓர் உலகில், போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள் தொடர்ந்து வாழ்வதற்கான முதன்மையான வழிகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். இந்த மொழித்திறன் இயல்பானதல்ல, மாறாகக் கற்றுக்கொள்ளக்கூடியது என்றும், அன்றாடப் பேச்சின் அறநெறிக் கல்வியின் ஒரு பகுதியாகக் குடும்பங்களிலும் சமூகங்களிலும் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்படுகிறது என்றும் இனிவரும் பகுதி ஆராய்கிறது.
தொடரும்.
