அரசியல் வழிசெலுத்தலாக மொழிமாற்றம்: பன்மொழித்தன்மை, அடையாளம், அன்றாடப் பிழைப்பு
மௌனம் அரசியல் பிழைப்பின் ஓர் இலக்கணமாக அமைந்தால், மொழிமாற்றம் மற்றொரு இலக்கணமாக அமைகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், மக்கள் தங்கள் மொழித் திறனை மட்டும் கொண்டு தமிழ், சிங்களம் அல்லது ஆங்கிலம் ஆகிய மொழிகளில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. மாறாக, மாறிவரும் சமூகச் சூழல்கள், நிறுவன அமைப்புகள் மற்றும் அரசியல் அபாயங்களுக்கு ஏற்ப, அவர்கள் மொழிகள், வட்டார வழக்குகள், சொற்களஞ்சியங்கள், உரையாடல் பாணிகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையில் பயணிக்கின்றனர். மொழித் தேர்வு என்பது அரிதாகவே தற்செயலாக நிகழ்கிறது. அது கேட்போர், அதிகாரம், நெருக்கம் மற்றும் அதன் விளைவுகள் குறித்த ஒரு தொடர்ச்சியான மதிப்பீடாகும். போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மொழிமாற்றத்தை, இரு மொழி அல்லது பன்மொழித் தொடர்பின் ஓர் அம்சமாக மட்டும் புரிந்துகொள்ளாமல், அது ஓர் அரசியல் வழிசெலுத்தல் நடைமுறையாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். பேசுபவர்கள் தங்கள் வீடுகள், அரசாங்க அலுவலகங்கள், இராணுவ இடங்கள், சந்தைகள், பல்கலைக்கழகங்கள், அரசு சாரா நிறுவனங்கள், மத நிறுவனங்கள் மற்றும் புலம்பெயர் சமூக வலைப்பின்னல்களுக்கு இடையில் பயணிக்கும் போது, தங்கள் மொழித் திறன்களைத் தொடர்ந்து மாற்றியமைத்துக் கொள்கிறார்கள். ஒவ்வொரு மொழி மாற்றமும், தகவல் தொடர்பு நிகழும் சமூகக் களத்தின் மதிப்பீட்டைப் பிரதிபலிக்கிறது.
பன்மொழித்தன்மை என்பது வெவ்வேறு மொழிகளின் சகவாழ்வு அல்ல என்பதை மொழியியல் மானிடவியல் நீண்ட காலமாக வலியுறுத்தி வருகிறது. மாறாக, மொழிகள் தமக்கெனத் தனித்துவமான சமூக வாழ்வைப் பெறுகின்றன. மைக்கேல் சில்வர்ஸ்டைன் (Michael Silverstein) வாதிட்டது போல, மொழியியல் வடிவங்கள் சுட்டுருகளாக (Indexical) மாறுகின்றன. அவை நேரடிப் பொருளைத் தாண்டி அடையாளங்கள், நிறுவனங்கள், தார்மீக நிலைப்பாடுகள் மற்றும் வரலாறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அதேபோல், பியர் போர்டியூ, மொழியியல் சந்தைகள் சூழலைப் பொறுத்து வெவ்வேறு மொழிகளுக்குச் சமமற்ற குறியீட்டு மதிப்பை வழங்குகின்றன என்று குறிப்பிட்டார். சில பேச்சு முறைகள் அதிகாரம், கல்வி, அதிகாரத்துவம் அல்லது சட்டபூர்வத்தன்மையுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன, அதேசமயம் மற்றவை நெருக்கம், வட்டாரம் அல்லது விளிம்புநிலையை உணர்த்துகின்றன.
இந்தக் கோட்பாட்டுப் பார்வைகள் இலங்கையின் சூழலைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. அங்கு தமிழ், சிங்களம் மற்றும் ஆங்கிலம் ஆகியவை தகவல் தொடர்புக்கு அப்பாற்பட்ட அரசியல் அர்த்தங்களை நீண்ட காலமாகத் தாங்கி வந்துள்ளன. குறிப்பாக 1956இல் சிங்களம் மட்டும் சட்டம் இயற்றப்பட்டதிலிருந்து, மொழி இந்தத் தீவின் நவீன அரசியல் வரலாற்றில் மையமாக இருந்து வருகிறது. ஸ்டான்லி ஜே. தம்பையா நிரூபித்தது போல, குடியுரிமை, தேசியம், அரச அதிகாரம் ஆகியவை போட்டியிடப்பட்ட ஒரு முக்கியக் கருவியாக மொழிக் கொள்கை மாறியது. ஒரு மொழியைப் பேசுவது என்பது ஒருபோதும் வெறுமனே தகவல் தொடர்பைப் பற்றியது அல்ல. அது சொந்தம், புறக்கணிப்பு மற்றும் அரசியல் அடையாளம் ஆகியவற்றுடன் பின்னிப் பிணைந்தது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கை இந்த வரலாறுகளை மரபுரிமையாகப் பெறுகிறது. ஆயினும், அன்றாடப் பன்மொழித்தன்மை பெரும்பாலும் தேசியவாத இருமைகளைத் தாண்டிச் செல்கிறது என்பதை இனவரைவியல் சந்திப்புகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. தனிநபர்கள் மொழிகளுக்கிடையே நடைமுறைக்கு ஏற்றவாறு நகர்கிறார்கள்; அது அரசியல் அர்த்தங்கள் மறைந்துவிட்டதால் அல்ல. மாறாக அன்றாட வாழ்க்கையை வெற்றிகரமாக வழிநடத்துவதற்கு மொழியியல் நெகிழ்வுத்தன்மை பெருகிய முறையில் தேவைப்படுவதால்தான் அவ்வாறு செயற்படுகிறார்கள்.
கிளிநொச்சியில் களஆய்வின் போது, ஒரு பாடசாலை அதிபர் தனது அன்றாட மொழிப் பழக்கத்தை விவரித்தார். “வீட்டில் நான் தமிழ் மட்டுமே பேசுவேன். பாடசாலையில், பெரும்பாலும் தமிழ். அதிகாரிகளுடன் பேசும்போது, முடிந்த இடங்களில் சிங்களம் பயன்படுத்துவேன். மின்னஞ்சல்களுக்கு, பெரும்பாலும் எல்லாமே ஆங்கிலம்தான்.” அவர் சற்று நிறுத்திவிட்டு, புன்னகையுடன் மேலும் கூறினார், “மாலைக்குள் நான் மூன்று வெவ்வேறு மொழி உலகங்களில் வாழ்ந்துவிடுகிறேன்.” அவரது இந்தக் கருத்து, போருக்குப் பிந்தைய தகவல் தொடர்பின் பன்முகத்தன்மையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. வெவ்வேறு நிறுவனக் களங்கள் வெவ்வேறு மொழித் தொகுப்புகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றன, மேலும் வெற்றிகரமான பங்கேற்பு பெரும்பாலும் அவற்றுக்கிடையே மாறும் திறனையே சார்ந்துள்ளது.
ஆய்வில் பதிலளித்த பலருக்கு, தமிழ் உணர்வுபூர்வமான நெருக்கம், உறவுமுறை, துக்கம், நகைச்சுவை மற்றும் நினைவுகளின் மொழியாகவே இருந்தது. குடும்ப வரலாறுகள், குழந்தைப்பருவக் கதைகள், மத நடைமுறைகள் மற்றும் போர்க்கால அனுபவங்கள் பற்றிய விவாதங்கள், இளைய உறுப்பினர்கள் சரளமாக ஆங்கிலம் பேசும் வீடுகளில்கூட, பெருமளவில் தமிழிலேயே விவரிக்கப்பட்டன. முல்லைத்தீவில் ஒரு வயதான பெண்மணி விளக்கினார், “தமிழில் மட்டுமே வெளிப்படும் உணர்வுகள் உள்ளன.” அதன் அர்த்தம் என்ன என்று கேட்டபோது, அவர், “உங்களால் வார்த்தைகளை மொழிபெயர்க்க முடியும். ஆனால், வலியை எப்போதும் மொழிபெயர்க்க முடியாது” என்று பதிலளித்தார். அவருடைய இந்தக் கருத்து, மொழிக்கும் உணர்வுலகங்களுக்கும் இடையிலான உறவு குறித்து மொழியியல் மானிடவியலில் நிலவும் பரந்த விவாதங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது. எந்தவொரு மொழிக்கும் உணர்வுகளின் மீது ஏகபோக உரிமை இல்லை என்றாலும், பேசுபவர்கள் சில உணர்ச்சிகளை குறிப்பிட்ட மொழி மரபுகளுக்குள் முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியும் என்று அடிக்கடி உணர்கிறார்கள். இலங்கைத் தமிழ்ச் சூழலில், இடப்பெயர்வு, துக்கம், உறவுமுறைக் கடமைகள் பற்றிய நினைவுகள், நேரடி மொழிபெயர்ப்பையும் தாண்டிய அர்த்தங்களைக் கொண்ட கலாசாரத்திற்கே உரிய மரபுத்தொடர்களில் அடிக்கடி விவரிக்கப்பட்டன. இருப்பினும், தமிழ் உரையாடல்களுக்குள்ளேயே கூட, மொழிமாற்றம் அடிக்கடி நிகழ்ந்தது. இளைய பதிலளிப்பாளர்கள் கல்வி, தொழில்நுட்பம், வளர்ச்சி அல்லது மனநலம் தொடர்பான ஆங்கிலச் சொற்றொடர்களைத் தவறாமல் பயன்படுத்தினர். ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் குடும்ப உரையாடல்களை விவரிக்கும்போது சிரித்தார். “நான் ஆங்கிலப் பாணியில் தமிழ் பேசுவதாக என் பாட்டி சொல்வார்.” இந்த உருவகம் பல உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகிறது. அன்றாடப் பேச்சில் ஆங்கிலம் கலந்திருந்தாலும், அது முதன்மை மொழியாகத் தமிழை மாற்றிவிடவில்லை. மொழியியல் மாற்றீட்டைக் காட்டிலும், பதிலளித்தவர்கள் மொழியியல் அடுக்குமுறைச் செயல்முறையை விவரித்தனர்.
தமிழ் பெரும்பாலும் நெருக்கத்தைக் குறித்தால், சிங்களம் அடிக்கடி அரசைக் குறித்தது. இந்தத் தொடர்பு குறிப்பாகக் காவல் நிலையங்கள், பிரதேச செயலகங்கள், நிலப் பதிவகங்கள், மருத்துவமனைகள், போக்குவரத்து அதிகாரிகளுடனான உரையாடல்களில் தெளிவாகத் தெரிந்தது. குறைந்த சிங்களப் புலமை கொண்ட பதிலளித்தவர்கள் கூட உத்தியோகபூர்வ சந்திப்புகளின் போது சிங்களச் சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்த முயன்றனர். வவுனியாவைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி விளக்கினார், “நான் சிங்களத்தில் தொடங்கினால், அதிகாரிகள் அதிகப் பொறுமையுடன் இருப்பார்கள்.” மன்னாரைச் சேர்ந்த மற்றொரு பதிலளித்தவர் குறிப்பிட்டார், “சில நேரங்களில் அவர்களுக்குத் தமிழ் புரியும் என்று எனக்குத் தெரிந்தாலும், நான் முதலில் சிங்களத்தில்தான் முயற்சிப்பேன்.” இத்தகைய கூற்றுகளை வெறுமனே மொழியியல் இணக்கம் என்று விளக்கக்கூடாது. அவை நிறுவன அதிகாரத்தைப் பற்றிய புரிதலைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இங்கு மொழி, குடிமக்கள் அதிகாரத்துவ உறவுகளைக் கையாள்வதற்கான ஒரு வளமாகச் செயல்படுகிறது.
கொழும்பில் படித்துவிட்டு வட மாகாணத்தில் பணிக்குத் திரும்பிய ஓர் இளம் அரசாங்க அதிகாரி, நிலைமையை வேறுவிதமாக விவரித்தார். “மக்கள் பேசுவதற்கு முன் தங்கள் சிங்களத்திற்காக மன்னிப்புக் கேட்கிறார்கள். அது அவசியமில்லை என்று நான் எப்போதும் அவர்களிடம் கூறுவேன்.” மொழிசார் படிநிலை எவ்வாறு உள்வாங்கப்படுகிறது என்பதை அவரது அவதானிப்பு வெளிப்படுத்துகிறது. சொற்கள் பரிமாறப்படுவதற்கு முன்பே பேச்சாளர்கள் மதிப்பீட்டை எதிர்பார்க்கிறார்கள். இந்த நிகழ்வு, சமமற்ற மொழிச் சந்தைகள் பேச்சாளர்களைத் தங்கள் சொந்தப் பேச்சை ஆதிக்க நிறுவன நெறிகளின்படி மதிப்பிட ஊக்குவிக்கும் பூர்தியோவின் குறியீட்டு ஆதிக்கக் கருத்தை நினைவூட்டுகிறது. தகவல் தொடர்பு வெற்றி பெறுகிறதா என்பது மட்டுமல்ல பிரச்சினை, யாருடைய மொழி சட்டபூர்வமானதாகக் கருதப்படுகிறது என்பதே பிரச்சினை.
போருக்குப் பிந்தைய மொழியியல் வாழ்வில் ஆங்கிலம் ஒரு மாறுபட்ட இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. பல பதிலளிப்பவர்களுக்கு, ஆங்கிலம் இனத்தை விட கல்வி, சர்வதேச அமைப்புகள், உயர் கல்வி, இடப்பெயர்வு, வளர்ச்சி ஆகியவற்றுடன் குறைவாகவே தொடர்புடையதாக இருந்தது. அரசு சாரா நிறுவனங்களின் பயிலரங்குகள் குறிப்பாகச் செழுமையான எடுத்துக்காட்டுகளை வழங்கின.
மட்டக்களப்பில் நடைபெற்ற ஒரு வாழ்வாதாரப் பயிற்சித் திட்டத்தின் போது, பயிற்றுவிப்பாளர்கள் ‘திறன் மேம்பாடு’, ‘அதிகாரமளித்தல்’, ‘நிலைத்தன்மை’, ‘உளவியல் சமூக நல்வாழ்வு’ அல்லது ‘மீள்திறன்’ போன்ற கருத்துகளை அறிமுகப்படுத்திய போதெல்லாம், தமிழில் நடத்தப்பட்ட கலந்துரையாடல்கள் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் மாறின. இந்தக் கருத்துகளை முழுமையாகத் தமிழில் மொழிபெயர்ப்பதற்குப் பதிலாக, பங்கேற்பாளர்கள் அடிக்கடி ஆங்கிலச் சொற்களையே பயன்படுத்தினர். பயிற்சிப் பட்டறைக்குப் பிறகு, ஒரு பங்கேற்பாளர், “அவை அரசு சாரா நிறுவனங்களின் வார்த்தைகள்” என்று குறிப்பிட்டார். மற்றொருவர் சிரித்துக்கொண்டே, “நாங்கள் கிராமத்தில் ஒரு மொழியையும், பயிற்சிப் பட்டறைகளில் மற்றொரு மொழியையும் பேசுகிறோம்” என்றார். இந்த வேறுபாடு, நிறுவனப் பன்மொழித்தன்மை என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றின் தோற்றத்தை விளக்குகிறது. வளர்ச்சி குறித்த உரையாடல்கள், உள்ளூர் வழக்காறுகளை முழுமையாக மாற்றிவிடாமல், அவற்றுடன் இணைந்து செயல்படும் சிறப்புச் சொற்களஞ்சியங்களை அறிமுகப்படுத்துகின்றன. எனவே, குறியீட்டு மாற்றம் என்பது மொழிகளுக்கு இடையேயான நகர்வை மட்டுமல்ல, வெவ்வேறு அறிவியல்களுக்கு இடையேயான நகர்வையும் உள்ளடக்கியது.
பன்மொழித் தொடர்பின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், அரசியல் வெளிப்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்த மொழியை உத்தியோகபூர்வமாகப் பயன்படுத்தியதே ஆகும். நேர்காணல்களின் போது, பதிலளித்தவர்கள் சர்வதேச அரசு சாரா நிறுவனங்கள், சட்ட நடைமுறைகள் அல்லது மனித உரிமைகள் ஆவணங்கள் பற்றி விவாதிக்கும் போது அவ்வப்போது ஆங்கிலத்திற்கு மாறினர். இதற்கு மாறாக, உரையாடல்கள் உணர்வுபூர்வமாக தனிப்பட்டதாகவோ அல்லது அரசியல் ரீதியாக உணர்திறன் மிக்கதாகவோ மாறும் போது, அவர்கள் சில சமயங்களில் மீண்டும் தமிழுக்கு மாறினர். யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு வழக்கறிஞர் விளக்கினார், “ஆங்கிலம் ஓர் இடைவெளியை உருவாக்குகிறது.” எந்த வகையான இடைவெளி என்று கேட்டதற்கு, அவர் “தொழில்முறை இடைவெளி” என்று பதிலளித்தார். இதற்கு மாறாக, தமிழ் உரையாடல்கள் வாழ்ந்த அனுபவத்திற்கு நெருக்கமாக வந்தன. அதேபோல், அதிகாரிகளை நேரடியாக மேற்கோள் காட்டவும், அதிகாரத்துவ உரையாடல்களை அவற்றின் அசல் மொழி வடிவத்தில் மீண்டும் உருவாக்கவும் சிங்களம் சில சமயங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டது. பதிலளித்தவர்கள் மொழியின் மூலமே நிறுவன அதிகாரத்தைப் பாதுகாப்பதாகத் தோன்றியது. இது கேட்பவர்கள் உத்தியோகபூர்வ உரையாடலுக்கும் தனிப்பட்ட விளக்கத்திற்கும் இடையில் வேறுபடுத்த அனுமதித்தது. இத்தகைய நடைமுறைகள், குறியீட்டு மாற்றம் என்பது வெறும் பொருளைக் காட்டிலும் நிலைப்பாட்டை அடிக்கடி ஒழுங்கமைக்கிறது என்பதை நிரூபிக்கின்றன. வெவ்வேறு மொழிகள், பேசுபவர்களை நிறுவனங்கள், நினைவுகள் மற்றும் பார்வையாளர்களுடன் வெவ்வேறு விதமாகத் தொடர்புபடுத்துகின்றன.
வயதும் மொழிமாற்றப் பழக்கவழக்கங்களை வடிவமைக்கிறது. வயதான பதிலளிப்பவர்கள் பொதுவாக மொழியை வரலாற்று அடையாளத்துடனும் சமூக அனுபவத்துடனும் நெருக்கமாக இணைந்ததாகக் கருதினர். இளைய பதிலளிப்பவர்கள், குறிப்பாகப் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், தொழில் வல்லுநர்கள், மொழிகளைப் பெரும்பாலும் ஒரு கருவியாகவே விவரித்தனர். யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு மாணவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார், “என் பெற்றோருக்கு, மொழி என்பது அரசியல். எங்களுக்கு, மொழி என்பது ஒரு வாய்ப்பும் கூட.” ஆயினும், இந்த வெளிப்படையான தலைமுறை வேறுபாட்டை மிகைப்படுத்திக் கூறக்கூடாது. இளைய பதிலளிப்பவர்கள் கூட மொழியுடன் இணைந்த அரசியல் வரலாறுகள் குறித்த ஆழ்ந்த விழிப்புணர்வை வெளிப்படுத்தினர். ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் விளக்கினார், “நாங்கள் இயல்பாகவே மொழிகளை மாற்றுகிறோம். ஆனால் அந்த மொழிகள் ஏன் முக்கியமானவை என்பதையும் நாங்கள் அறிவோம்.” அவரது கூற்று நடைமுறைவாதமும் வரலாற்று உணர்வும் ஒருங்கே நிலவுவதைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.
களஆய்வு முழுவதும், மொழிமாற்றம் என்பது வெறும் ஒரு தகவல் தொடர்பு உத்தி மட்டுமல்ல, அது ஒரு நெறிமுறைப் பழக்கமும் கூட என்பது மேலும் மேலும் தெளிவாகியது. பேசுபவர்கள் எந்த மொழி மிகவும் திறமையானது என்பதை மட்டுமல்லாமல், எந்த மொழி மிகவும் மரியாதைக்குரியது, பாதுகாப்பானது அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட உறவுக்கு மிகவும் பொருத்தமானது என்பதையும் தொடர்ந்து மதிப்பிடுகிறார்கள். ஓர் இறுதிச் சடங்கில், வழக்கமாகத் தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம் கலந்து பேசும் துக்கப்படுபவர்கள், துயருற்ற குடும்பத்தினருக்கு ஆறுதல் கூறும்போது பெரும்பாலும் தமிழில் மட்டுமே பேசினார்கள். பின்னர் ஓர் இளம் ஆசிரியர் விளக்கினார், “ஆங்கிலம் தவறாக ஒலித்திருக்கும்.” இங்கு மொழித் தேர்வு, மொழியியல் திறனை விட தார்மீக உணர்திறனையே பிரதிபலித்தது. இதேபோல, வயதான உறவினர்கள் ஒதுக்கப்பட்டுவிட்டதாக உணர்வதைத் தவிர்க்க, அவர்களுக்காக உரையாடல்களை மொழிபெயர்த்துச் சொல்வதாகப் பதிலளித்தவர்கள் தெரிவித்தனர்.
ஒட்டுமொத்தமாக, இந்த இனவரைவியல் அவதானிப்புகள், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் அரசியல் பிழைப்புக்கான மைய இலக்கணங்களில் ஒன்றாக மொழிமாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இது பேசுபவர்களை நிறுவன உலகங்களுக்கு இடையில் பயணிக்கவும், சமமற்ற அதிகார உறவுகளைக் கையாளவும், அரசியல் வெளிப்பாட்டை நிர்வகிக்கவும், நெருக்கத்தைப் பாதுகாக்கவும், பல்வேறு சமூக உறவுகளைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும் உதவுகிறது. முக்கியமாக, இந்த வழிசெலுத்தல் என்பது வெறும் கணக்கீட்டால் மட்டும் சுருக்கப்படக்கூடியதல்ல. இது உணர்ச்சி, பழக்கம், ஒழுக்கநெறி, வரலாற்று நினைவு ஆகியவற்றாலும் வடிவமைக்கப்படுகிறது. மொழிகள் வெவ்வேறு உணர்ச்சி மற்றும் அரசியல் ரீதியான எதிரொலிகளைக் கொண்டுள்ளன. மேலும் பேசுபவர்கள் இந்தத் திறன்களின் தொகுப்பை குறிப்பிடத்தக்க நுட்பத்துடன் பயன்படுத்துகின்றனர். எனவே, போருக்குப் பிந்தைய தகவல்தொடர்பு என்பது மொழியியல் சிதைவால் அல்ல, மாறாக மொழியியல் திறமையால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை மொழிமாற்றம் வெளிப்படுத்துகிறது. சாதாரண மக்கள் தொடர்ந்து பல தகவல்தொடர்பு உலகங்களைக் கடந்து செல்கின்றனர். சொற்களஞ்சியத்தை மட்டுமல்ல, அடையாளம், அதிகாரம் மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான நெருக்கத்தையும் சரி செய்கின்றனர். இந்த வாதத்தின் முக்கியத்துவம் இலங்கையைத் தாண்டியும் நீள்கிறது. நீண்டகால அரசியல் வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களில், பன்மொழித்தன்மையை வெறும் மொழிப் பன்முகத்தன்மை என்று மட்டும் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. அது பெரும்பாலும், மக்கள் சிக்கலான அரசியல் நிலப்பரப்புகளில் இயங்குவதற்குப் பயன்படுத்தும் ஓர் அன்றாடத் தொழில்நுட்பமாகும். மொழி இயக்கமாகிறது. பேசுவது வழிசெலுத்தலாகிறது.
நயமொழி, உருவகம், அச்சத்தின் இலக்கணம்
மௌனம் என்பது நேரடியாகப் பேச மறுப்பதையும், மொழி உலகங்களுக்கு இடையேயான நகர்வு என்பது குறியீட்டு மாற்றம் என்பதையும் குறித்தால், நயமொழி என்பது பேச்சின் உருமாற்றத்தையே குறிக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், அரசியல் ரீதியாக உணர்திறன் மிக்க உண்மைகள் பெரும்பாலும் பேசப்படாமல் விடப்படுவதில்லை. மாறாக, அவை மறைமுகமாகப் பேசப்படுகின்றன. மக்கள் பெயர்களுக்குப் பதிலாகப் பிரதிப்பெயர்களையும், நிறுவனங்களுக்குப் பதிலாக உருவகங்களையும், திகதிகளுக்குப் பதிலாகப் பருவங்களையும், வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்குப் பதிலாகச் சாதாரணமாகத் தோன்றும் சொற்றொடர்களையும் பயன்படுத்துகின்றனர். இந்த மாற்றீடுகளின் மூலம், மொழி ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்துவதாகவும் மறைப்பதாகவும் மாறுகிறது. அது எல்லாவற்றையும் கூறாததால், துல்லியமாகத் தொடர்புகொள்கிறது. நயமொழி என்பது வெறும் சொல்லாட்சிக் கருவி மட்டுமல்ல என்று இந்தப் பகுதி வாதிடுகிறது. அது ஒரு சமூகத் தொழில்நுட்பமாகும், இதன் மூலம் தனிநபர்கள் தகவல் தொடர்பு நெருக்கத்தைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே அரசியல் நிச்சயமற்ற தன்மையைக் கையாள்கின்றனர். மறைமுகப் பேச்சை அச்சத்தின் சான்றாக மட்டும் கருதாமல், இது நயமொழியை அரசியல் பிழைப்புக்கான ஒரு பரந்த இலக்கணத்தின் பகுதியாக அணுகுகிறது. இது மக்கள் தங்களையோ மற்றவர்களையோ தேவையற்ற முறையில் வெளிப்படுத்தாமல், சர்ச்சைக்குரிய உண்மைகளைப் பற்றி விவாதிக்க அனுமதிக்கும் கலாசார ரீதியாகக் கற்றுக்கொண்ட ஒரு திறன்களின் தொகுப்பாகும்.
மொழி பெரும்பாலும் மறைமுகமாகவே தொடர்பு கொள்கிறது என்பதை மானிடவியலாளர்கள் நீண்ட காலமாகவே உணர்ந்துள்ளனர். ஒவ்வொரு பேச்சும், அதற்கு முந்தைய எதிர்பார்க்கப்பட்ட குரல்களின் களத்திற்குள் நிலவுகிறது என்று மிகைல் பக்தின் வாதிட்டார். சொற்கள் ஒருபோதும் தனித்து இருப்பதில்லை. அவை எப்போதும் முந்தைய உரையாடல்களுக்கும் எதிர்கால விளக்கங்களுக்கும் ஏற்பவே செயல்படுகின்றன. இதேபோல், கீழ்நிலை மக்கள் அதிகாரபூர்வ உரையாடலுக்கு வெளியே அரசியல் அறிவை வெளிப்படுத்த, கதைகள், நகைச்சுவைகள், வதந்திகள், குறியீட்டு வெளிப்பாடுகள் போன்ற மாறுவேடமிட்ட தகவல் தொடர்பு வடிவங்களை அடிக்கடி நம்பியிருக்கிறார்கள் என்பதை ஜேம்ஸ் சி. ஸ்காட் நிரூபித்தார். இலங்கையிலிருந்து பெறப்பட்ட இனவரைவியல் தரவுகள், நயமொழி என்பது எதிர்ப்புத் தருணங்களுக்கு மட்டும் உரியதல்ல என்பதை நிரூபிப்பதன் மூலம் இந்த நுண்ணறிவுகளை விரிவுபடுத்துகின்றன. அது அன்றாட வாழ்வில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது. அதிகாரத்தை எதிர்ப்பதால் மட்டுமல்ல, அரசியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அனுபவங்களை விவரிக்கும் இயல்பான வழிகளில் ஒன்றாக மறைமுகத்தன்மை மாறிவிட்டதாலும் மக்கள் மறைமுகமாகப் பேசுகிறார்கள்.
களஆய்வின் போது நான் அடிக்கடி சந்தித்த நயமொழிச் சொற்றொடர் ‘அந்த நாட்கள்’. யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு, மன்னார், மட்டக்களப்பு மற்றும் திருகோணமலை முழுவதும், பதிலளித்தவர்கள் திகதிகளையோ நிகழ்வுகளையோ குறிப்பிடாமல், ‘அந்த நாட்கள்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிட்டனர். முல்லைத்தீவில் ஒரு வயதான விவசாயி குறிப்பிட்டார், “அந்த நாட்களில் நாங்கள் பலமுறை இடம்பெயர்ந்தோம்.” அவர் எந்த ஆண்டைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதை அவர் அடையாளம் காட்டவில்லை. அங்கு இருந்த எவரும் அதைக் கேட்கவும் இல்லை. ஒத்த வரலாற்று அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொள்பவர்களிடையே, இந்தச் சொற்றொடர் பல ஆண்டுகாலப் போராட்டத்தை, அதிகம் விளக்கத் தேவையில்லாத ஒரு காலக் குறியீடாகச் சுருக்கியது. ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர் ஒருவர் பின்னர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார், “அந்த நாட்கள் என்பது எதைக் குறிக்கிறது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். எல்லாவற்றையும் ஏன் திரும்பவும் சொல்ல வேண்டும்?”
இந்தச் சொற்றொடர் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மொழியியல் பணியைச் செய்கிறது. அது வெளிப்படையான பொறுப்பைச் சுமத்துவதைத் தவிர்த்து, அதே நேரத்தில் ஒரு முழுமையான வரலாற்றுப் பின்னணியை நினைவுபடுத்துகிறது. அதன் பொருள் சொற்களின் துல்லியத்தைச் சார்ந்திருக்கவில்லை, மாறாக கூட்டு நினைவைச் சார்ந்திருக்கிறது. பேரழிவு நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் சாதாரண மொழியில் மடிந்துவிடுகின்றன. வன்முறை என்பது முறையான வரலாறுகள் மூலம் மட்டுமல்ல, அவற்றின் நேரடி உள்ளடக்கத்தை விட ஆழமான அர்த்தங்களைக் கொண்ட அன்றாட வெளிப்பாடுகள் மூலமாகவும் நிலைத்திருக்கிறது.
உரையாடலின் மற்றொரு தொடர்ச்சியான அம்சம், இலக்கண எழுவாய்கள் மறைந்து போவதாகும். நிறுவனங்களையோ அல்லது ஆயுதம் ஏந்தியவர்களையோ அடையாளம் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, பதிலளித்தவர்கள் அடிக்கடி பிரதிப்பெயர்களைப் பயன்படுத்தினர்: “அவர்கள் வந்தார்கள்,” “அவர்கள் அவனை அழைத்துச் சென்றார்கள்”, “அவர்கள் கேள்விகள் கேட்டார்கள்”, “அவர்கள் எங்களை வெளியேறச் சொன்னார்கள்”. இவ்வாறு யார் என்பது அவர்கள் வழி புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. கிளிநொச்சியில் நடந்த ஒரு நேர்காணலின் போது, ஒரு வயதான பெண்மணி தனது கிராமத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்ததை விவரித்தார், “ஒரு நாள் காலையில் அவர்கள் வந்தார்கள். அதன்பிறகு நாங்கள் வெளியேறினோம்.” ‘அவர்கள்’ என்று யாரைக் குறிப்பிடுகிறார்கள் என்று நான் மென்மையாகக் கேட்டபோது, அவர் புன்னகைத்தார். “வெவ்வேறு நேரங்களில் அது வெவ்வேறு நபர்களாக இருந்தது.” அவரது பதில், போருக்குப் பிந்தைய கதைசொல்லலின் சிக்கலான தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. வெளிப்படையாகப் பெயரிடுவதற்கு, பல வரலாற்றுத் தருணங்கள், அரசியல் செயல்பாட்டாளர்கள், மாறிவரும் அதிகார உறவுகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையே வேறுபடுத்திக் காட்ட வேண்டியிருந்திருக்கும். பிரதிப்பெயர், கதைசொல்லலின் உணர்வுபூர்வமான உண்மையைப் பாதுகாக்கும் அதே வேளையில், அது வேண்டுமென்றே திறந்த நிலையில் இருக்க அனுமதித்தது. மொழியியல் ரீதியாக, எழுவாய்களின் மறைவு, குற்றவாளிகளிடமிருந்து கவனத்தை விலக்கி, வாழ்ந்த அனுபவத்தின் பக்கம் திருப்புகிறது. திட்டவட்டமான அரசியல் அடையாளத்தை விட, இயக்கம், சீர்குலைவு, உயிர்வாழ்தல் ஆகியவற்றின் மீது கவனம் திரும்புகிறது.
பயம் மக்கள் சொல்வதை மட்டும் மாற்றுவதில்லை; அது இலக்கணத்தையே மாற்றுகிறது. களஆய்வு முழுவதும், பதிலளித்தவர்கள் அடிக்கடி செயற்பாட்டு வினைகளையே நம்பியிருந்தனர். “நாங்கள் இடம்பெயர்க்கப்பட்டோம்”, “வீடு சேதமடைந்தது”, “மக்கள் காணாமல் போனார்கள்”, “அது நடந்தது”. இத்தகைய சொற்றொடர்கள் பெரும்பாலும் வாக்கியங்களிலிருந்து செயலுறுப்பை நீக்கிவிடுகின்றன. சில நேரங்களில் நாம் செயப்பாட்டு வினையாகப் பேசுகிறோம் என்பதை உணர்வது கூட இல்லை. அது இயல்பாகிவிட்டது. இலக்கண மறைமுகப் பயன்பாட்டின் இந்த இயல்பாக்கம், பல பத்தாண்டுகால அரசியல் வன்முறையானது சொற்களஞ்சியத்தை மட்டுமல்ல, பழக்கமான கதை சொல்லும் முறைகளையும் பாதிக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. “யார் என்ன செய்தார்கள்?” என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, பேசுபவர்கள் பெரும்பாலும் விளைவுகளை மையமாகக் கொண்டு கதைகளை அமைக்கிறார்கள். அந்த இலக்கணமே, குற்றம் சாட்டுவதை விட, உயிர் பிழைப்பதை நோக்கிய ஒரு தார்மீக நோக்குநிலையைப் பிரதிபலிக்கிறது.
அன்றாட அரசியல் உரையாடல்களில் உருவகங்கள் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருந்தன. விவசாயிகள் போரை விவரிக்க அடிக்கடி விவசாயம் சார்ந்த படிமங்களைப் பயன்படுத்தினர்.
“வேர்கள் இன்னும் அங்கேயே இருக்கின்றன”, “மண்ணுக்கு நினைவிருக்கிறது”, “எரித்த உடனேயே பயிரிட முடியாது”. இச்சொற்றொடர்கள் ஒரே நேரத்தில் பயிர்ச்செய்கையையும் கூட்டு அனுபவத்தையும் குறித்தன. மன்னாரைச் சேர்ந்த ஒரு முதிய விவசாயி இவ்வாறு விளக்கினார், “ஒரு வயல் எரிக்கப்பட்டால், நிலம் அப்படியே இருக்கும். ஆனால் அது மீண்டும் பழைய நிலையை அடைய பல ஆண்டுகள் ஆகும்.” விவசாயம் பற்றிப் பேசினாலும், அங்கு கூடியிருந்த அனைவரும் அதன் பரந்த உட்பொருளைப் புரிந்துகொண்டனர். அதேபோல, திருகோணமலையைச் சேர்ந்த மீனவர்கள் கடலை உருவகமாகப் பயன்படுத்தினர். “கடல் அமைதியாகத் தெரிகிறது. ஆனால் அடியில் நீரோட்டம் வேறாக இருக்கிறது.” மற்றொரு மீனவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார், “மேற்பரப்பை வைத்து மட்டும் கடலை மதிப்பிட முடியாது.” நிலப்பரப்புகள் எவ்வாறு அரசியல் மொழியின் களஞ்சியங்களாக மாறுகின்றன என்பதை இத்தகைய உருவகங்கள் விளக்குகின்றன. நேரடி மோதல் இன்றி கடினமான வரலாறுகளைப் பற்றி விவாதிக்கத் தேவையான சொற்களஞ்சியத்தை இயற்கை வழங்குகிறது. குறியீட்டு வெளிப்பாடுகள் வாழ்வியல் சார்ந்த கலாசார உலகங்களிலிருந்து உருவாகின்றன என்று கணநாத் ஒபயசேகர வலியுறுத்திய கருத்துடன் இவை ஒத்துப்போகின்றன. உருவகங்கள் என்பவை பேச்சுக்குச் சேர்க்கப்படும் அலங்காரங்கள் அல்ல. அவை அனுபவத்தையே கட்டமைக்கின்றன.
நிறுவனங்களின் பெயர்களும் சமூகத்தில் எளிதில் அடையாளம் காணக்கூடிய மாற்றுச் சொற்களால் அடிக்கடி குறிப்பிடப்பட்டன. பதிலளித்தவர்கள் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டனர்: ‘முகாம்’, ‘அலுவலகம்’, ‘இயக்கம்’, ‘அமைப்பு’, ‘பொடியள்’, ‘கொழும்பிலிருந்து வந்தவர்கள்’, ‘சர்வதேசத் தரப்பினர்’, ‘திணைக்களம்’. ஒவ்வொரு சொல்லும் முறையான வரையறையை விட, சூழலைப் பொறுத்தே அர்த்தத்தைப் பெற்றது. உதாரணமாக, பேசுபவர், இடம் மற்றும் உரையாடல் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து ‘முகாம்’ என்பது இராணுவ முகாம், உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்தோருக்கான முகாம் அல்லது மறுவாழ்வு மையம் ஆகியவற்றில் எதையேனும் குறிக்கலாம். எனவே, இத்தகைய தெளிவற்ற தன்மை என்பது தகவல் பரிமாற்றத் தோல்வி அல்ல. அது ஒரு தகவல் பரிமாற்ற உத்தி. வவுனியாவைச் சேர்ந்த ஒருவர் குறிப்பிட்டது போல, “இடம் தெரிந்தால், அதன் அர்த்தமும் தெரியும்.” இந்தச் சூழல் சார்ந்த தன்மை, மொழியியல் மானிடவியலின் ஒரு முக்கியக் கோட்பாட்டை உறுதிப்படுத்துகிறது. அதாவது, அர்த்தம் என்பது சொற்களில் மட்டுமல்லாமல், பகிரப்பட்ட சமூக உலகங்களிலும் பொதிந்துள்ளது.
முக்கியமாக, அரசியல் ஆபத்துக் காரணமாக நயமொழி எப்போதும் பயன்படுத்தப்படவில்லை.
பல பதிலளிப்பவர்கள் மறைமுகமான மொழியை அதிக மரியாதைக்குரியதாகக் குறிப்பிட்டனர்.
மட்டக்களப்பில் உள்ள ஒரு விதவை, காணாமல் போன தன் கணவரைப் பற்றி ஏன் அரிதாகவே நேரடியாகக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதை விளக்கினார், “அவர் காணாமல் போனார் என்று சொல்வது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவர் திரும்பி வரவே இல்லை என்றுதான் சொல்வேன்.” ஏன் என்று கேட்டதற்கு, அவர் அமைதியாகப் பதிலளித்தார், “இரண்டாவது வழி அவரை நமக்கு நெருக்கமாக வைத்திருக்கிறது.” அவரது தேர்வு, மொழியுடனான ஓர் அறநெறி உறவைப் பிரதிபலிக்கிறது. சொற்கள் உண்மைகளின் துல்லியத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல், உணர்ச்சிபூர்வமான விளைவுகளின் அடிப்படையிலும் மதிப்பிடப்படுகின்றன. இதேபோல், பெற்றோர்கள் குழந்தைகளுடன் பேசும்போது வெளிப்படையான போர்க்காலச் சொற்களை அடிக்கடி மாற்றினர்.
நகைச்சுவை, நயமான பேச்சுக்கான ஒரு முக்கிய வடிவமாகவும் செயல்பட்டது. தேநீர்க் கடைகளில், பதிலளித்தவர்கள் வெளிப்படையாகவே வேதனையான அனுபவங்களைப் பற்றி விவாதிக்கும் போது அவ்வப்போது சிரித்தனர். ஓய்வுபெற்ற ஓர் அரசு ஊழியர் நகைச்சுவையாகக் கூறினார், “எங்கள் கிராமம் மிகவும் பிரபலமானது. அதற்கு வேறு ஒரு காரணம் இருந்திருந்தால் நாங்கள் விரும்பியிருப்போம்.” கூடியிருந்தோர் சிரித்தனர். அதன்பிறகு வேறு எந்த விளக்கமும் அளிக்கப்படவில்லை. அந்த நகைச்சுவையே, உரையாடல் உணர்ச்சிப் பெருக்கில் மூழ்கிவிடாமல் தடுத்ததோடு, பகிரப்பட்ட அனுபவத்தையும் அங்கீகரித்தது. மானிடவியல் ரீதியாக இத்தகைய தருணங்கள், மறைமுக மொழி என்பது வெறும் அரசியல் பாதுகாப்பை வழங்குவதை விட, பெரும்பாலும் உணர்வுபூர்வமான வெளியை உருவாக்குகிறது என்பதை விளக்குகின்றன. ஒட்டுமொத்தமாக, இந்த இனவரைவியல் அவதானிப்புகள், நயமொழியை வெறுமனே தவிர்ப்பாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அது ஒரு வகையான சமூக உட்கட்டமைப்பாகும். மறைமுக மொழி, வெவ்வேறு அரசியல் பின்னணிகளைக் கொண்ட அண்டை – அயலார் உரையாட அனுமதிக்கிறது.
வதந்தி, கிசுகிசு, மறைக்கப்பட்ட பொதுமக்கள்: அரசியல் அறிவின் முறைசாரா பரவல்
பேசப்படாததை மௌனம் ஒழுங்குபடுத்துகிறது என்றால், பேசக்கூடியதை நயமான சொற்கள் மறுவடிவமைக்கின்றன என்றால், அவற்றுக்கிடையே பரவுவதை வதந்தி ஆளுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், வதந்திகள் என்பவை வெறுமனே தவறான தகவல்களோ அல்லது உண்மையின் திரிபுபடுத்தப்பட்ட வடிவங்களோ அல்ல. நிச்சயமற்ற தன்மையை விளக்குவதற்கும், அரசியல் சாத்தியக்கூறுகளைக் கற்பனை செய்வதற்கும், சமூகங்கள் கூட்டாக அதிகாரபூர்வ அறிவின் வரம்புகளைப் பற்றி விவாதிப்பதற்கும் அவை முதன்மையான வழிகளில் ஒன்றாகும். சமூக வாழ்வின் விளிம்புகளில் இருப்பதற்குப் பதிலாக, வதந்திகள் அன்றாட அரசியல் தகவல்தொடர்பின் இன்றியமையாத அங்கமாக அமைகின்றன. மானிடவியல் நீண்ட காலமாக வதந்தியைத் தவறான தகவலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாகக் கருதி வருகிறது. வதந்திகள் உண்மையா என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றை உருவாக்கும் சமூகங்களைப் பற்றி வதந்திகள் என்ன வெளிப்படுத்துகின்றன என்பதை மானிடவியலாளர்கள் ஆராய்ந்துள்ளனர். வதந்திகள் கவலைகள், தார்மீகக் கற்பனைகள், தகவல்களைப் பெறுவதில் உள்ள சமமற்ற தன்மை, குடிமக்களுக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான உறவு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகின்றன. அதிகாரபூர்வ விளக்கங்கள் இல்லாத, அவநம்பிக்கைக்குள்ளான, முழுமையற்ற அல்லது அரசியல் ரீதியாக எதிர்க்கப்படும் இடங்களில் அவை மிகவும் வலுவாக வெளிப்படுகின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், வதந்தியானது ஒரு மாற்றுப் பொதுவெளியாகச் செயல்படுகிறது. துண்டு துண்டான தகவல்கள், தனிப்பட்ட அனுபவங்கள், ஊகங்கள், நினைவுகள் மற்றும் அரசியல் விளக்கங்கள் அனைத்தும் ஒன்றிணையும் ஒரு தகவல் பரிமாற்றக் களமாகவே இது அமைகிறது என்று இந்தப் பகுதி வாதிடுகிறது. எனவே, வதந்திகளை நிச்சயமற்ற தன்மைக்கான பகுத்தறிவற்ற பதில்களாகப் புறக்கணிக்கக் கூடாது. முரண்பாடான, முழுமையற்ற, அல்லது தார்மீக ரீதியாக திருப்தியற்றதாகத் தோன்றும் வாழ்வியல் அனுபவங்களுடன் அதிகாரபூர்வ விவரிப்புகள் பெரும்பாலும் இணைந்து காணப்படும் ஓர் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான கூட்டு முயற்சிகளை அவை பிரதிபலிக்கின்றன.
வடக்குக் கிழக்கு முழுவதும் மேற்கொள்ளப்பட்ட களஆய்வின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சங்களில் ஒன்று, போர் முறையாக முடிவடைந்த பின்னரும் நீண்ட காலத்திற்கு நிச்சயமற்ற தன்மை நீடித்ததே ஆகும். காணாமல் போன உறவினர்கள், நில உரிமை, இராணுவ விலகல், எதிர்கால அபிவிருத்தித் திட்டங்கள், தொல்பொருள் அகழ்வாராய்ச்சிகள், அரசாங்கக் கொள்கைகள், சர்வதேசத் தலையீடுகள் தொடர்பான கேள்விகள் பல ஆண்டுகளாகத் தீர்க்கப்படாமல் இருந்தன. இத்தகைய சூழ்நிலைகளில், அன்றாட வாழ்க்கையை வழிநடத்துவதற்கான ஒரு நடைமுறை வழியாக வதந்தி மாறியது. முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு மீனவர், இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள நிலங்கள் விடுவிக்கப்படலாம் என்பது குறித்த தகவல்கள் எவ்வாறு பரவின என்பதை விவரித்தார். “யாரும் எங்களிடம் அதிகாரபூர்வமாகச் சொல்வதில்லை. பிரதேச செயலகத்தில் யாரோ ஒருவர் ஏதோ கேள்விப்படுகிறார். மற்றொருவருக்கு அங்கு பணிபுரியும் ஒருவரைத் தெரியும். பிறகு எல்லோரும் பேசத் தொடங்குகிறார்கள்.” இந்த வதந்திகள் பொதுவாக உண்மையாக இருக்குமா என்று கேட்டபோது, அவர் புன்னகைத்தார். “சில நேரங்களில், ஆம். சில நேரங்களில், இல்லை. ஆனால், எதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பதை வதந்திகள் உங்களுக்குச் சொல்கின்றன.” இந்தக் கருத்து மானிடவியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. வதந்தியின் மதிப்பு அதன் உண்மைத்தன்மையில் மட்டுமல்ல, கூட்டுக் கவனத்தைத் திரட்டும் அதன் திறனிலும் உள்ளது. சமூகங்கள் எதைச் சாத்தியமானதாக, விரும்பத்தக்கதாக அல்லது அச்சுறுத்தலாகக் கருதுகின்றன என்பதை வதந்திகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அதிகாரபூர்வ அறிவிப்புகளைப் போலல்லாமல், வதந்திகள் முடிவில்லாதவையாக இருக்கின்றன. அவை ஒரு முடிவுக்கு வருவதை விட, விவாதத்திற்கே வழிவகுக்கின்றன.
இலங்கையின் வடபகுதி முழுவதும், தேநீர்க் கடைகள் முறைசாரா அரசியல் தகவல் தொடர்புக்கான முக்கிய இடங்களாக மீண்டும் மீண்டும் உருவெடுத்தன. செய்தித்தாள்கள், தொலைக்காட்சி, சமூக ஊடகங்கள் நிச்சயமாக பொது விவாதத்தை வடிவமைத்த போதிலும், அர்த்தமுள்ள விளக்கம் நேருக்கு நேர் சந்திப்பின் மூலமே நிகழ்ந்தது என்று பல பதிலளிப்பவர்கள் வலியுறுத்தினர். பரந்தனுக்கு வெளியே உள்ள ஒரு தேநீர்க் கடையில் ஒரு நாள் காலை, வரவுள்ள ஒரு பெரிய அபிவிருத்தித் திட்டம் சுற்றியுள்ள விவசாய நிலங்களைப் பாதிக்கக்கூடும் என்ற செய்திகளைப் பற்றி பல விவசாயிகள் விவாதித்தனர். யாரும் தங்களுக்கு நேரடியாகத் தெரியும் என்று கூறவில்லை. மாறாக, அந்த உரையாடல் கூட்டாக விரிந்தது. “அவர்கள் கடந்த வாரம் ஆய்வு செய்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன்”, “என் உறவினர் அதிகாரிகளைப் பார்த்தார்”, “அவர்கள் சந்திக்கு அருகில் எதையோ அளந்தார்கள்”, “அது உண்மை என்று நான் நினைக்கவில்லை”, “இல்லை, பிரதேச சபையைச் சேர்ந்த ஒருவர் அதைக் குறிப்பிட்டார்” என்று ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரத்தில், தகவல்களின் துண்டுகள் குவிந்தன. எந்தவொரு திட்டவட்டமான முடிவும் வெளிவரவில்லை.
பங்கேற்பாளர்களில் ஒரு முதியவர் பின்னர் குறிப்பிட்டார், “தேநீர்க் கடைதான் எங்கள் செய்தித்தாள்.” அவரது கருத்தை அதன் நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. மாறாக, உத்தியோகபூர்வத் தகவல்கள் பெரும்பாலும் எச்சரிக்கையுடன் கருதப்படும் சூழல்களில், தனிநபர்களுக்கிடையேயான தகவல் தொடர்பின் முக்கியத்துவத்தை அது எடுத்துக்காட்டுகிறது.
மானிடவியல் விவாதங்கள் பெரும்பாலும் புறம்பேச்சையும் வதந்தியையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுகின்றன. புறம்பேச்சு பொதுவாக அடையாளம் காணக்கூடிய தனிநபர்களைப் பற்றியது. அதேசமயம் வதந்தி நிச்சயமற்ற நிகழ்வுகள் அல்லது பரந்த அரசியல் முன்னேற்றங்களைப் பற்றியது. இருப்பினும், களப்பணியின் போது, இந்த வேறுபாடு பெரும்பாலும் மங்கலாகியது. நிலம், நல்லிணக்கம் மற்றும் அபிவிருத்தி தொடர்பான பரந்த விவாதங்களுடன், உள்ளூர் அரசியல்வாதிகள், அரசு சாரா நிறுவனப் பணியாளர்கள், மதத் தலைவர்கள், இராணுவ அதிகாரிகள், திரும்பி வரும் புலம்பெயர்ந்தோர், சமூக ஆர்வலர்கள் பற்றிய கதைகளும் பரவின. இந்த உரையாடல்களை ஒன்றிணைத்தது அதன் உள்ளடக்கம் அல்ல, மாறாக நம்பிக்கை. தகவல்களைப் பரப்புபவர்களின் நம்பகத்தன்மையின் அடிப்படையிலேயே அவை மதிப்பிடப்படுவதாகப் பதிலளித்தவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தினர். யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஓய்வுபெற்ற பாடசாலை ஆசிரியர் ஒருவர் விளக்கினார், “முக்கியமான கேள்வி என்ன சொல்லப்பட்டது என்பதல்ல. முக்கியமான கேள்வி, உங்களுக்கு யார் சொன்னார்கள் என்பதுதான்.” மற்றொருவர் மேலும் கூறினார், “சிலர் கதைகளைப் பரப்புகிறார்கள். மற்றவர்களோ, தெரிந்தால் மட்டுமே பேசுகிறார்கள்.” ஏற்கனவே இருக்கும் தார்மீக உறவுகள் வழியாக வதந்திகள் பரவுகின்றன என்பதை இந்தக் கூற்றுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. சமூகங்கள் தகவல்களை மட்டுமல்லாமல், அவற்றைத் தெரிவிப்பவர்களின் நற்பெயரையும் தொடர்ந்து மதிப்பிடுகின்றன. எனவே, நம்பிக்கை என்பது அரசியல் அறிவின் ஒரு மையக் கூறாக மாறுகிறது.
காணாமல் ஆக்கப்படுதல் என்ற கேள்வியை விட, வேறு சில பிரச்சினைகளே இவ்வளவு நீடித்த வதந்திகளை உருவாக்கின. மன்னார், கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு மற்றும் வவுனியா முழுவதும், தடுப்புக் காவல் மையங்கள், அடையாளம் தெரியாத கல்லறைகள், புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஆவணங்கள், சர்வதேச விசாரணைகள் அல்லது சாத்தியமான சாட்சிகள் பற்றிய இடைப்பட்ட செய்திகளுடன் வாழ்வதாகக் குடும்பங்கள் மீண்டும் மீண்டும் விவரித்தன. 2009இல் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தனது மகனைத் தேடும் ஒரு தாய் அமைதியாகச் சொன்னார், “ஒவ்வொரு சில மாதங்களுக்கும் யாராவது தங்களிடம் புதிய தகவல் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.” அவர் சற்று நிறுத்தினார். “அது உண்மையாக இல்லாமல் இருக்கலாம் என்று உங்களுக்குத் தெரியும். ஆனாலும் நீங்கள் அதைக் கேட்கிறீர்கள்.” அவரது பதில், வதந்தியின் உணர்ச்சிபூர்வமான சிக்கலான தன்மையை விளக்குகிறது. நம்பிக்கையும் நிச்சயமின்மையும் ஒருங்கே நிலவுகின்றன. மக்கள் அப்பாவிகளாக இருப்பதால் வதந்திகள் நீடிப்பதில்லை, மாறாக உறுதியான பதில்கள் கிடைக்காததால் அவை நீடிக்கின்றன. மற்றொரு பெண் விளக்கினார், “நிச்சயமான ஒன்று இருந்தால், வதந்திகள் மறைந்துவிடும்.” இந்த எளிய அவதானிப்பு ஒரு முக்கியமான சமூகவியல் கோட்பாட்டைப் படம்பிடிக்கிறது. நிறுவனங்கள் நம்பகமான தீர்வை வழங்கத் தவறும் இடங்களில் வதந்திகள் செழித்து வளர்கின்றன. இந்த வகையில், வதந்திகள் நிச்சயமற்ற தன்மையின் அறிகுறிகளாக மட்டுமல்லாமல், முழுமையடையாத அரசியல் செயல்முறைகளின் அறிகுறிகளாகவும் மாறுகின்றன.
திறன்பேசிகளினதும் (Smartphones) சமூக ஊடகங்களினதும் வருகை, இலங்கை முழுவதும் வதந்திகள் பரவும் விதத்தை மாற்றியமைத்துள்ளது. பல்வேறு வயதுப் பிரிவினர், தகவல்கள் தற்போது பயணிக்கும் மிக வேகமான வழிகளில் ஒன்றாக ‘வட்ஸ்அப்’ஐக் (WhatsApp) குறிப்பிட்டனர். ஆயினும், சுவாரஸ்யமாக, எண்ணிமத் தகவல்தொடர்பு நேருக்கு நேர் கலந்துரையாடலை அரிதாகவே மாற்றியது. மாறாக, அதுவே கலந்துரையாடலைத் தொடங்கியது. பேராதனையில் பயிலும் ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் குறிப்பிட்டார், “வட்ஸ்அப்’இல் ஏதோ ஒன்று தோன்றுகிறது. பிறகு அது உண்மையா என்று அனைவரும் விவாதிக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.” இதேபோல், ஒரு கிராம அதிகாரி கவனித்தார், “முகநூல் வதந்தியைத் தருகிறது. அதன் அர்த்தத்தை கிராமம் தீர்மானிக்கிறது.” எனவே, எண்ணிமத் தளங்கள் இறுதிப் புள்ளிகளாகச் செயல்படுவதை விட, கூட்டு விளக்கத்திற்கான தொடக்கப் புள்ளிகளாகவே செயல்படுகின்றன. அர்த்தம் சமூக ரீதியாகவே உருவாக்கப்படுகிறது.
எல்லா வதந்திகளும் எதிர்காலத்தைப் பற்றியவை அல்ல. பல வதந்திகள் கடந்த காலத்தைப் பற்றியவை. களஆய்வின் போது, மறைக்கப்பட்ட புதைகுழிகள், மறக்கப்பட்ட போர்க்களங்கள், கைவிடப்பட்ட பதுங்குகுழிகள், காணாமல் போன ஆவணங்கள் அல்லது அதிகாரபூர்வ வரலாறுகளில் இடம்பெறாத போர்க்காலச் சம்பவங்கள் பற்றிய கதைகள் அடிக்கடி பரவின. இந்தக் கதைகளை வரலாற்று ரீதியாகச் சரிபார்க்க முடியுமா என்பது பெரும்பாலும் ஒரு பொருட்டாக இருக்கவில்லை. அவற்றின் முக்கியத்துவம் வேறு இடத்தில் இருந்தது. எந்தெந்தக் கடந்த காலங்கள் தீர்க்கப்படாமல் இருப்பதாக சமூகங்கள் நம்புகின்றன என்பதை அவை வெளிப்படுத்தின. விசுமடு அருகே இருந்த ஒரு விவசாயி கைவிடப்பட்ட ஒரு வயலை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டினார். “அங்கே இன்னும் சில பொருட்கள் புதைக்கப்பட்டிருப்பதாக மக்கள் சொல்கிறார்கள்.” எந்த மாதிரியான பொருட்கள் என்று கேட்டபோது, அவர் என் தோள்களைக் குலுக்கியபடி சொன்னார் “யாருக்கும் சரியாகத் தெரியாது.” அந்தத் தெளிவின்மையே உரையாடலைத் தொடரச் செய்தது. எனவே, வதந்திகள் தீர்வு காணப்படாத நினைவுகளின் களஞ்சியங்களாகச் செயல்படுகின்றன. அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரம் இல்லாத நிலையிலும், அவை சில வரலாறுகளைச் சமூக அளவில் உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கின்றன.
அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் வதந்திகளின் மற்றொரு முக்கியக் களத்தை உருவாக்கின. சாலைக் கட்டுமானம், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தித் திட்டங்கள், சுற்றுலா முயற்சிகள், தொல்பொருள் அகழ்வாராய்ச்சிகள், வனவிலங்குப் பாதுகாப்பு, நில அளவீடுகள் ஆகியவை முறையான தகவல்கள் உள்ளூர் சமூகங்களைச் சென்றடைவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, ஊக அலைகளை அடிக்கடி உருவாக்கின. மன்னாரில், முன்மொழியப்பட்ட காற்றாலைத் திட்டத்திற்குச் சுற்றியுள்ள விவசாய நிலங்களைக் கையகப்படுத்த வேண்டியிருக்கும் என்று கேள்விப்பட்டதாக கிராமவாசிகள் விவரித்தனர். ஒரு விவசாயி நினைவு கூர்ந்தார், “பல மாதங்களாக என்ன நடக்கிறது என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய கதை எமக்குக் கிடைக்கிறது.” மற்றொருவர் சிரித்தார், “ஒவ்வொரு வாரமும் வதந்தி மாறியது.” இறுதியில், அதிகாரபூர்வ ஆலோசனைகள் பல விவரங்களைத் தெளிவுபடுத்தின. ஆயினும்கூட, அதிகாரபூர்வக் கூட்டங்கள் நடப்பதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே வதந்திகள் குடும்ப முடிவுகளை வடிவமைத்ததாகப் பதிலளித்தவர்கள் வலியுறுத்தினர். சிலர் நடவு செய்வதைத் தாமதப்படுத்தினர். மற்றவர்கள் வீட்டு மேம்பாடுகளை ஒத்திவைத்தனர். ஒரு சிலர் இடம்பெயர்வதைக் கருத்தில் கொண்டனர். எனவே, வதந்திகள் பின்னர் தவறென நிரூபிக்கப்பட்டாலும் கூட, பொருள்சார்ந்த விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன.
வதந்திகளைப் பகுத்தறிவற்றவை என்று நிராகரிப்பதற்குப் பதிலாக, பல பதிலளித்தவர்கள் அவற்றை நடைமுறைக் கருவிகளாக விவரித்தனர். திருகோணமலையைச் சேர்ந்த ஒரு மீனவர் விளக்கினார், “நீங்கள் எல்லாவற்றையும் கேட்கிறீர்கள். பிறகு எதை நம்புவது என்று முடிவு செய்கிறீர்கள்.” மற்றொருவர் மேலும் கூறினார், “வதந்திகளைப் புறக்கணிப்பதும் ஆபத்தானதுதான்.” இந்தக் கருத்துகள், வதந்திகள் ஒரு வகையான கூட்டு இடர் மேலாண்மையாகச் செயல்படுகின்றன என்பதை உணர்த்துகின்றன. சமூகங்கள் அதிகாரபூர்வ அறிவிப்புகளுக்காக செயலற்ற முறையில் காத்திருப்பதை விட, பகிரப்பட்ட கலந்துரையாடல் மூலம் நிச்சயமற்ற எதிர்காலங்களை மதிப்பிடுகின்றன. நிறுவன ரீதியான தகவல் தொடர்பு மெதுவாக, முழுமையற்றதாக, அல்லது அரசியல் ரீதியாக மத்தியஸ்தம் செய்யப்பட்டதாகக் கருதப்படும் இடங்களில் இந்தப் பழக்கம் குறிப்பாக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
இங்கு முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இனவரைவியல் தரவுகள், மறைக்கப்பட்ட பொதுமக்கள் என்று அழைக்கப்படக்கூடியவர்களின் இருப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. முறையான நிறுவனங்களுக்குள் பகுத்தறிவு விவாதத்தை மையமாகக் கொண்ட பொதுக்களம் (Public Sphere) பற்றிய ஹேபர்மாசின் (Jürgen Habermas) அவர்களின் கருத்துகளுக்கு மாறாக, இந்தப் பொதுமக்கள் பேருந்துகள், இறுதிச் சடங்கு இல்லங்கள், தேநீர்க் கடைகள், மீன்பிடித் துறைமுகங்கள், கோயில்கள், தேவாலயங்கள், மகளிர் சேமிப்புக் குழுக்கள், விவசாயக் கூட்டுறவுகள், ‘வட்ஸ்அப்’ குழுக்கள் முழுவதும் பரவலான உரையாடல்கள் மூலம் வெளிப்படுகிறார்கள். அறிவு படிப்படியாகப் பரவுகிறது. அதிகாரம் பரவலாக்கப்பட்டே உள்ளது. எந்தவொரு உரையாடலும் முழுக் கதையையும் கொண்டிருக்கவில்லை. ஆயினும், கூட்டாக இந்த ஊடாட்டங்கள் அரசியல் வாழ்வின் வியக்கத்தக்க நுட்பமான விளக்கங்களை உருவாக்குகின்றன. இந்தக் கருத்து, ஜேம்ஸ் சி. ஸ்காட்டின் மறைக்கப்பட்ட பதிவுகள் குறித்த விவாதத்துடன் ஒத்துப் போவதோடு, அதை வெறும் எதிர்ப்பையும் தாண்டி விரிவுபடுத்துகிறது. மறைக்கப்பட்ட பொதுவெளிகள் என்பவை கட்டாயமாக எதிர்க்கும் தன்மையுடையவை அல்ல. அவை, சாதாரணக் குடிமக்கள் துண்டு துண்டான தகவல்களைத் திரட்டி சமூக அர்த்தமுள்ள கதைகளாக உருவாக்கும் களங்கள் ஆகும்.
ஒருவேளை, மிகவும் கவனத்தை ஈர்க்கும் இனவரைவியல் பாடம் செவிமடுத்தல் பற்றியதுதான். களஆய்வு முழுவதும், பதிலளித்தவர்கள் வதந்திகளை உடனடியாக ஏற்றுக்கொண்டது அரிது. அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் அதன் பல்வேறு வடிவங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தனர், ஆதாரங்களை மதிப்பிட்டனர், முந்தைய அனுபவங்களை நினைவுகூர்ந்தனர், மேலும் குறிப்பிட்ட கூற்றுகளுக்குப் பின்னால் உள்ள சாத்தியமான நோக்கங்களைப் பற்றி விவாதித்தனர். ஓய்வுபெற்ற ஓர் அரசு ஊழியர் இந்தச் செயல்முறையைச் சுருக்கமாகக் கூறினார். “நீங்கள் முதல் கதையை ஒருபோதும் நம்புவதில்லை.” அவர் புன்னகைத்தவாறே மேலும் கூறினார், “ஆனால் நீங்கள் அதை ஒருபோதும் புறக்கணிப்பதும் இல்லை.” சந்தேக மனப்பான்மைக்கும் கவனத்திற்கும் இடையிலான இந்தச் சமநிலையே செவிமடுத்தலின் அறவியலை உருவாக்குகிறது. சமூகங்கள் செயல்படுவதற்கு முன்பு தீர்ப்பைக் கைவிடுவதும் இல்லை, உறுதியைக் கோருவதும் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவை நிச்சயமற்ற தன்மையைக் கூட்டாக வாழ்கின்றன.
வதந்திகள், கிசுகிசுக்கள் மற்றும் முறைசாரா உரையாடல்கள் ஆகியவை பெரும்பாலும் நம்பத்தகாத அறிவு வடிவங்களாகப் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. ஆயினும், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையிலிருந்து கிடைத்த இனவரைவியல் சான்றுகள் இதற்கு நேர்மாறானதையே சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்தத் தகவல் தொடர்பு நடைமுறைகள், சமூகங்கள் நிச்சயமற்ற தன்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், அரசியல் அதிகாரத்தைப் பேச்சுவார்த்தை மூலம் பெறுவதற்கும், வரலாற்று நினைவுகளைப் பாதுகாப்பதற்கும், எதிர்கால மாற்றத்தை எதிர்பார்ப்பதற்கும் அவசியமான வழிமுறைகளாக விளங்குகின்றன. வதந்திகள் என்பவை வெறுமனே தகவல்களின் தோல்விகள் அல்ல. அவை முழுமையற்ற உலகங்களுக்கான எதிர்வினைகள். அதிகாரபூர்வ விவரிப்புகள் போதுமானதாக இல்லாத இடங்களிலும், நிறுவனங்கள் தார்மீகக் கேள்விகளுக்கு முழுமையாகப் பதிலளிக்க முடியாத இடங்களிலும், வாழ்ந்த அனுபவம் அதிகாரத்துவ விளக்கத்தை மீறும் இடங்களிலும் அவை தோன்றுகின்றன. மானிடவியல் ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, வதந்திகள் அரசியல் கற்பனையின் முதன்மையான இலக்கணங்களில் ஒன்றாக அமைகின்றன. முறையான அரசியல் விவாதம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் போதும், சாதாரண மக்கள் எவ்வாறு தொடர்ந்து அரசியல் ரீதியாகச் சிந்திக்கிறார்கள் என்பதை அவை வெளிப்படுத்துகின்றன. வதந்திகளின் பரவலை ஆராய்வதன் மூலம், சமூகங்கள் தங்களுக்குத் தெரிந்த விஷயங்களை மட்டுமல்லாமல், நிச்சயமற்ற சூழலில் அவை எவ்வாறு கூட்டாக அறிவை உருவாக்குகின்றன என்பதையும் மானிடவியல் கண்டறிகிறது.
தொடரும்.
