ஆங்கில மூலம்: திலங்க எம். சிறிவர்தன, இந்திக்க ருவன் ஜயசேகர, ஜனீனா நோனிஸ், நதீர எச். திஸாநாயக்க மற்றும் ஜூட் பெரேரா
கற்கள் தொழில்நுட்பம்
குப்பைக் குவியலில் உள்ள கற்களின் தொகுப்பில் முதன்மையாகப் படிகம் (92%) உள்ளது, மேலும் சிறிய அளவில் செர்ட் (5%) மற்றும் சுண்ணாம்புக்கல் (2%) ஆகியவையும் உள்ளன. படிகம் மற்றும் ‘செர்ட்’ செதில்கள் உள்ளூர் அல்லாத பொருட்கள் (அட்டவணை 6, படங்கள் 10 மற்றும் 12C மற்றும் D), இவை 60 கி.மீ.க்கும் அதிகமான தொலைவில் உள்ள பிரதான நிலப்பரப்பில் இருக்கும் இரணைமடுப் பாறை அடுக்கிலிருந்து பெறப்பட்டிருக்கலாம் (படம் 1A). இதற்கு மாறாக, சுண்ணாம்புக்கல் உள்ளூரிலேயே பெறப்பட்டுப் பலவிதமான செயல்பாடுகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். சாத்தியமானவைகளாக சிப்பிகளைப் பதப்படுத்துதல், முதுகெலும்பி விலங்கினங்கள் மற்றும் தாவர வளங்களைப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவையும் இதில் அடங்கும்.
அட்டவணை 6 மற்றும் படம் 10இல் விவரிக்கப்பட்டுள்ள படிகச் செதில்கள், சராசரியாக 2.94 மி.மீ தடிமன் (வரம்பு: 1.23–8.4 மி.மீ), 8.31 மி.மீ உயரம் (வரம்பு: 2.82–17.26 மி.மீ), மற்றும் 5.29 மி.மீ அகலம் (வரம்பு: 1.11–13.38 மி.மீ) ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளன. பெரும்பாலான செதில்கள் சிறியவை. இவற்றில் பெரும்பான்மையானவை 20 மி.மீ.க்கும் குறைவான உயரம் மற்றும் அகலத்தையும், 4 மி.மீ.க்கும் குறைவான தடிமனையும் கொண்டுள்ளன. மையக்கற்கள், உற்பத்திப் பொருட்கள் அல்லது உற்பத்திச் சிதைவுகள் இல்லாதது, முன்வடிவமைக்கப்பட்ட கற்கள் பிரதான நிலப்பரப்பிலிருந்து கொண்டு செல்லப்பட்டு, அந்த இடத்திலேயே மாற்றியமைக்கப்பட்டன என்பதைக் காட்டுகிறது. அவற்றின் பரிமாணங்கள் நுண்கற்கால மரபுகளுடன் ஒத்துப்போகும் அதேவேளையில், அவற்றின் சிறிய அளவு, பிரத்தியேகமாக நுண்கற்கால உற்பத்தியைக் காட்டிலும், கொண்டு செல்லப்பட்ட பிறகு மீண்டும் செப்பனிடுதல் மூலம் செய்யப்பட்ட இரண்டாம் நிலை மாற்றத்தையும் பிரதிபலிக்கக்கூடும். பின்புறம் தாங்கப்பட்ட அல்லது வடிவியல் அச்சுகள் போன்ற முறையான நுண்கற்காலப் பொருட்கள் எதுவும் இந்தத் தொகுப்பில் காணப்படவில்லை. இருப்பினும், பரந்த பிரதான நிலப்பகுதியிலும் இதே போன்ற தொழில்கள் உள்ளன. கண்டெடுக்கப்பட்ட சில சுண்ணாம்புக்கல் கலைப்பொருட்கள், சிப்பிகளை உடைப்பதற்கும் பெரிய விலங்குகளைப் பதப்படுத்துவதற்கும் கைக்கற்களாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்.
கரிமக் கருவிகள்
மொத்தம் 45 எலும்புக் கலைப்பொருட்கள் அடையாளம் காணப்பட்டன, அனைத்தும் L4ஐச் சேர்ந்தவை. இவற்றில் 37 ஒற்றைக் கூர்முனைகளும், 8 முனை இல்லாத பாகங்களும் அடங்கும். இவை பெரும்பாலும் கடற்பசுக்கள் (Dugong Dugon) அல்லது டால்பின் ஓங்கில்களுடையதாக (Dolphin) இருக்கலாம். இதன் உற்பத்திச் செயல்முறையில், எலும்பை நீளவாக்கில் பிளப்பது அடங்கியிருந்தது. நுண்ணோக்கிப் பரிசோதனையில், தேய்ந்த அல்லது மெருகூட்டப்பட்ட முனைகள் உட்பட, தேய்மான அடையாளங்கள் வெளிப்பட்டன. இந்த எலும்புக் கருவிகள் பல்வேறு பரிமாணங்களில் (அட்டவணை 7, படங்கள் 11A–D மற்றும் 12A மற்றும் B) வேறுபடுகின்றன. இவற்றின் நீளம் 7.1 முதல் 18 மி.மீ வரையிலும் (சராசரி = 11.99 மி.மீ), அதிகபட்ச தடிமன் 1.7 முதல் 4 மி.மீ வரையிலும் (சராசரி = 2.72 மி.மீ) உள்ளது. அடிப்பகுதியின் தடிமன் 0.6 முதல் 3.31 மி.மீ வரை உள்ளது. கூர்முனைகளின் நீளம் 1.4 முதல் 7.7 மி.மீ வரையிலும் (சராசரி = 4.1 மி.மீ) வேறுபடுகிறது.
படம் 11. CB/Ex1 தளத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்ட எலும்பு முனைகளின் பரவல்.
படம் 12. CB/Ex1 அகழ்வாய்வில் கண்டெடுக்கப்பட்ட கருவிகள், வேலணையின் வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட கால மக்களின் தொழில்நுட்பப் பன்முகத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன. (A) எலும்பு முனைகள், (B) உடைந்த தண்டுப் பகுதியைக் குறிக்கும் சிவப்பு இடைக்கோட்டுடன் கூடிய எலும்பு அம்புமுனை, (C) குவார்ட்ஸ் கற்கருவிகள் மற்றும் சில்லுகள், (D) சேர்ட் கற்சில்லுகள்.
புள்ளிவிவரப் பகுப்பாய்வு, நீளத்திற்கும் அதிகபட்ச தடிமனுக்கும் இடையே ஒரு நேர்மறையான தொடர்பைக் காட்டியது (r¼0.429, படம் 11E). இது நீளமான முனைகள் தடிமனாக இருக்கும் என்பதைக் குறிக்கிறது.
இதற்கு மாறாக, முனை நீளத்திற்கும் மொத்த நீளத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பு பலவீனமாக இருந்தது (r = 0.234, படம் 11F). இது கருவியின் மொத்த அளவைச் சாராத முனை வடிவத்தில் உள்ள மாறுபாட்டைக் குறிக்கிறது.
கைப்பிடி பொருத்தப்பட்டதற்கான சான்றுகள் உறுதியற்றவை; இருப்பினும், பல மாதிரிகளில் தண்டின் நடுவில் முறிவுகள் காணப்படுகின்றன. இது பயன்பாட்டின் போது, குறிப்பாக அம்பு அல்லது கைப்பிடி போன்ற மற்றொரு பொருளுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் போது, உடைப்பு ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்பதைக் குறிக்கிறது. அவற்றின் கூர்மையான வடிவங்கள் காரணமாக, இந்தக் கருவிகள் அநேகமாக கொக்கிகளாகவோ அல்லது அம்பு முனைகளாகவோ செயல்பட்டிருக்கலாம். மேற்பரப்புக் குறிகளில் நுண்ணிய பள்ளங்கள் உள்ளன. இவை படிகச் செதில்கள் அல்லது சிப்பி விளிம்புகளுக்கு எதிராகக் கூர்மைப்படுத்தியதால் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.
இந்தத் தொகுப்பில் தேய்ந்த ‘நெரிட்டா பால்டீட்டா’ (Nerita balteata) சிப்பிகள் இருந்தன. அவை கருவிகளைத் தயாரிப்பதில் அல்லது பராமரிப்பதில் பயன்படுத்தப்பட்டதைக் குறிக்கின்றன. மானின் நீண்ட எலும்பிலிருந்து செய்யப்பட்ட ஒரு தனித்துவமான அம்பு முனை (A. axis), இப்பகுதியில் இதற்கு முன் ஆவணப்படுத்தப்படாத ஒரு கலைப்பொருள் வகையாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (படம் 11B).
கூடுதலாக, ஓர் ஆமையின் மார்பு ஓட்டில் உள்ள 16 மி.மீ துளை மற்றும் அதனுடன் கூடிய வளர்ச்சி, ஒரு குத்துக்காயம் அல்லது நோயைக் குறிக்கலாம். தேய்மானத்தின் அறிகுறிகளைக் காட்டும் துளையிடப்பட்ட ‘லாம்பிஸ்’ சிப்பிகள், வேலணைத் தீவின் மக்களின் சமயோசித புத்தியை வெளிக்காட்டும் வகையில், தற்காலிகக் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதாகத் தெரிகிறது.
கலந்துரையாடல்
மாறும் கடலோர நிலப்பரப்புகளில் உணவு சேகரிப்பாளர்களின் தகவமைப்புகள்
வேலணைத் தீவில் உள்ள CB/Ex1 குப்பைக் குவியல், வட இலங்கையின் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலக் குடியிருப்புக் குறித்த புதிய காலவரிசை மற்றும் பண்பாட்டுப் பார்வைகளை வழங்குகிறது. இது, இற்றைக்கு 3460 (கி.மு. 1500) காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த ஆரம்பகால கடலோரத் தகவமைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆழமற்ற மற்றும் தொடர்ச்சியற்ற L4 படிவு, குறிப்பிட்ட கடல்-நில வாழ்வாதார காலகட்டங்களுடன் தொடர்புடைய இடைப்பட்ட மனித இருப்பைக் குறிக்கிறது.
இந்தச் சான்று, யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் இரும்புக் காலத்திற்கு முன்பு மக்கள் வசித்திருக்க இயலாது என்ற நீண்டகாலக் கருத்துக்குச் சவால் விடுகிறது. வேளாண்-கால்நடை வளர்ப்புச் சமூகங்களின் வருகையுடன் முதல் குடியேற்றங்கள் நிகழ்ந்ததாகப் பாரம்பரியமாகக் கருதப்பட்டது. அவர்கள் மேம்பட்ட தொழில்நுட்பங்களைக் கொண்டுவந்து, கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் ஆரம்பகாலக் குடியேற்றங்களை நிறுவினர் எனப்பட்டது (பெக்லி 1967; தெரணியகல 1992; ரகுபதி 1987) (Begley 1967; Deraniyagala 1992; Ragupathy 1987). சமீபத்திய ஆய்வுகள் யாழ்ப்பாணத்தின் தொடக்ககால வரலாற்றுக் காலகட்டத்தினைப் பற்றி மேலும் பல முன்னேற்றங்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளன (எ.கா., ஹெல்விங் மற்றும் பலர் 2022) (e.g., Helwing et al. 2022). இப்பகுதியின் ஓரளவு வறண்ட காலநிலை, குறைந்த நீர் வளங்கள், மற்றும் கற்கருவி வளங்களின் பற்றாக்குறை ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படும் வரலாற்று விளிம்புநிலைச் சூழல், தாமதமான குடியேற்றத்துடன் தொடர்புடையதாக இருந்துள்ளது (தெரணியகல 1992) (Deraniyagala 1992).
இருப்பினும், வேலணையை இந்த விளிம்புநிலைக் கடலோர உணவு சேகரிப்பாளர் வெற்றிகரமாக ஆக்கிரமித்துள்ளனர் என்பதை நிரூபிக்கிறது. உலகளாவிய தாமதமான ஹோலோசீன் கடற்கரைத் தழுவல் போக்குகளுக்கு ஏற்ப, அங்கு சமூகங்கள் பின்னடைவு மற்றும் புதுமையுடன் சுற்றுச்சூழல் மாற்றத்தை எதிர்கொண்டார்கள் (எர்லாண்ட்சன் 2001; ஃபிட்ஸ்பாட்ரிக், ரிக் மற்றும் எர்லாண்ட்சன் 2015; மரியன் 2016) (Erlandson 2001; Fitzpatrick, Rick and Erlandson 2015; Marean 2016). வெளிப்படையான ‘தாமதமான’ ஆக்கிரமிப்பு ஏனைய இலங்கைக் கரையோர அல்லது உள்நாட்டுப் பகுதிகளுடன் ஒப்பிடுகையில், வேலணையின் தாக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கலாம்.
வுட்ரோஃப் மற்றும் ஹார்டன் (2005), யோகோயாமா மற்றும் பலர் (2019) (Woodroffe and Horton) (2005), (Yokoyama et al) (2019) ஆகியோரின் கடல் மட்ட மறுசீரமைப்புகள் மற்றும் பிற பிராந்திய ஆய்வுகள், L5–L6 உருவாக்கத்தின் போது, சார்புக் கடல் மட்டம் இன்றைய நிலையை விட அதிகமாக இருந்ததைக் குறிப்பிடுகின்றன. இது கடற்கரையை அந்த இடத்திற்கு அருகே அமைத்தது (படம் 3). இந்த அடித்தளக் கடல் மணல்களில் கலைப்பொருட்களோ (Artefacts) அல்லது கரியோ இல்லை. அலைகளால் அரிக்கப்பட்ட சிப்பித் துண்டுகள், இயற்கையான ஓதப் படிவை உறுதிப்படுத்துகின்றன. இது குடியேற்றத்திற்கு முந்தைய மத்திய ஹோலோசீன் சுற்றுச்சூழல் அடித்தளத்தை உருவாக்குகிறது. கி.மு. 4000–3000 ஆண்டுகளைச் சுற்றியுள்ள கடல் மட்ட வீழ்ச்சி (யோகோயாமா மற்றும் பலர் 2019), L4 குப்பைக் குவியலின் வளர்ச்சியுடன் ஒத்துப்போகிறது. இது, கடற்கரை பின்வாங்குதல், பிற்கால உணவு சேகரிப்பாளர்களுக்கு புதிய வாழ்விட மண்டலங்களை உருவாக்கியது என்பதைக் குறிக்கிறது.
பிராந்தியக் காலநிலைப் புனரமைப்புகள், மத்திய ஹோலோசீன் காலநிலை, சாதகமான காலம் (சுமார் கி.மு. 4300–4000) மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்த பருவமழை மாறுபாடுகள் (அச்யுதன் 2022; கட்டுபோதா 2015; பிரேமதிலகே மற்றும் ரிஸ்பெர்க் 2003; ரணசிங்கே, ஓர்டிஸ், மூர் மற்றும் பலர். 2013; ரணசிங்கே, ஓர்டிஸ், ஸ்மித் மற்றும் பலர். 2013; வீணா மற்றும் பலர். 2014) (Achyuthan 2022; Katupotha 2015; Premathilake and Risberg 2003; Ranasinghe, Ortiz, Moore, et al. 2013; Ranasinghe, Ortiz, Smith, et al. 2013; Veena et al. 2014) வேலணையின் நிலப்பரப்பை மறுவடிவமைத்ததைக் காட்டுகின்றன. இது, பிற்கால ஹோலோசீன் காலத்தில் (கி.மு. 1600–1400) மனிதர்கள் கடல் மற்றும் நில வளங்கள் இரண்டையும் பயன்படுத்த வழிவகுத்தது. உயர்ந்து வரும் கடல் மட்டமும், அவ்வப்போது பெய்யும் மழையும் ஊட்டச்சத்து நிறைந்த ஓதத்திடைப் பவளப்பாறைகளையும், உவர்நீர்க் காயல்களையும், நன்னீர்ப் பகுதிகளையும் மேம்படுத்தி, ஈரநிலத் தாவரங்களின் விரிவாக்கம் மற்றும் அதிகரித்த விலங்கினப் பன்முகத்தன்மை மூலம் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்தியுள்ளன. தாழ்வான யாழ்ப்பாணப் பிராந்தியத்தில், சிறிதளவிலான நீர்க் காலநிலை மாற்றங்கள் கூட நிலத்தடி நீர் மட்டத்தை உயர்த்தி, மேற்பரப்பு நீரோட்டத்தைக் குறைத்து, கடல் மற்றும் நிலம் சார்ந்த பயனீட்டல் ஆகிய இரண்டிற்கும் ஆதரவளிக்கும் தற்காலிக நன்னீர் ஆதாரங்களை உருவாக்கியிருக்கும்.
வேலணையில் காலநிலை, சூழலியல் மற்றும் மனித எதிர்வினைகளுக்கு இடையிலான தொடர்பு, வரலாற்றுச் சூழலியலின் கோட்பாடுகளை விளக்குகிறது. மனித மற்றும் சுற்றுச்சூழல் வரலாறுகள், பரஸ்பரம் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. உணவு சேகரிப்பாளர்கள் தங்கள் நிலப்பரப்புகளுக்கு ஏற்பத் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்வதுடன், அவற்றை மாற்றியமைக்கவும் செய்கின்றனர் (ஆண்டர்சன் மற்றும் பலர். 2007). தற்போது வேலணையில் அதிகம் காணப்படாத (வீரக்கூன் மற்றும் பலர். 2020) நத்தை (Ariophanta spp) இனங்கள் போன்ற நிலவாழ் மெல்லுடலிகள், ஏராளமான கடல்வாழ் உயிரினங்களுடன் சேர்ந்து காணப்படுவது, ஈரப்பதமான பிந்தைய ஹோலோசீன் சூழலையும், பல்வேறு வாழ்விடங்களின் கலவையையும் குறிக்கிறது. ஈரப் பகுதிகளில் வாழும் ‘அகாவஸ்’ இனங்கள் வறண்ட நிலப்பகுதிகளுக்குள் பரவியதும் (சிறிவர்தன மற்றும் மனுசிங்க 2024) (Siriwardana and Manusinghe 2024) இந்த எடுகோளை வலுப்படுத்துகிறது. இத்தகைய சூழலியல் மாறுபாடு, வளப் பயன்பாட்டில் மனிதர்களின் தேர்வுகளை வடிவமைத்தது. அதே நேரத்தில், தேர்ந்தெடுத்து அறுவடை செய்வதும், மீண்டும் மீண்டும் எரிப்பதும் படிப்படியாகக் கடலோர உயிரின வாழ்விடத்தை மறுவடிவமைத்தன. இவ்வாறு வேலணையில், உணவு சேகரிக்கும் செயல்பாடு எவ்வாறு தன்னைத் தாங்கி நின்று நிலப்பரப்புகளையே மாற்றியமைத்து, ஒரு சுற்றுச்சூழல் காரணியாக மாறியது என்பதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது.
அரை வறண்ட சூழலும், ஏற்ற இறக்கமான வள ஆதாரமும் நீண்ட காலக் குடியேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்தியிருக்கக்கூடும் என்றாலும், அரிப்பு மற்றும் நீரில் மூழ்குதல் மூலமான பாதுகாப்புச் சார்பு, முந்தைய குடியிருப்பு நிலைகளை மறைத்திருக்கக்கூடும். தற்போது நீரில் மூழ்கியுள்ள கடலோரப் பகுதிகளில், முந்தைய குடியிருப்புகள் இருந்திருக்கலாம். தற்போதைய பதிவாகிய இடமானது ஒரு நீண்ட தொடரின் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு பகுதியை மட்டுமே குறிக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. அதன் வரையறுக்கப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சிப் பகுதி கையில் இருந்தபோதிலும், வேலணைக் குப்பைக் குவியல், தெற்காசியாவில் பிந்தைய ஹோலோசீன் கால வேட்டைக்காரச் சேகரிப்பாளர்களிடையே இருந்த கடலோரத் தழுவல்கள் குறித்த முக்கியமான நுண்ணறிவுகளை வழங்குகிறது. இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள், இலங்கையின் வறண்ட மண்டலங்கள் முழுவதும் பரந்த மக்கள்தொகை மற்றும் சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்களில் இருந்த தகவமைப்பு, வளச் செறிவூட்டல் மற்றும் பங்கேற்பு ஆகியவற்றை எடுத்துக்காட்டுகின்றன (சண்டிமால், அதிகாரி, மற்றும் யசவர்தன 2019; தெரணியகல 1992; எரேகம 2022; ராபர்ட்ஸ் மற்றும் பலர். 2022; சிறிவர்தன மற்றும் மனுசிங்க 2024; சோமதேவ மற்றும் பலர். 2018) (Chandimal, Adikari, and Yasawardene 2019; Deraniyagala 1992; Eregama 2022; Roberts et al. 2022; Siriwardana and Manusinghe 2024; Somadeva et al. 2018). மேலும், அவை, தீவின் வெளிப்புறத் தொடர்புகளுடனான ஊடாட்டங்களையும், கி.மு. முதல் ஆயிரமாண்டின் சமூகப் பொருளாதார மாற்றங்களையும் சாத்தியமாக்கியிருக்கக்கூடிய படிப்படியான சமூகச் சூழலியல் செயல்முறைகள் மீது வெளிச்சம் பாய்ச்சுகின்றன (தெரணியகல 1992; ராபர்ட்ஸ் மற்றும் பலர். 2022) (Deraniyagala 1992; Roberts et al. 2022). ‘குறிகாட்டி-இனங்கள்’ என்ற அணுகுமுறையைப் பயன்படுத்தி, மெல்லுடலிகள் மற்றும் விலங்கினங்களின் பகுப்பாய்வானது, சூழலியல் ரீதியாக உணர்திறன் கொண்ட வகைப்பாடுகள், சுற்றுச்சூழல் மறுசீரமைப்பு மற்றும் மனித முடிவெடுத்தல் ஆகிய இரண்டிற்கும் எவ்வாறு பதிலிகளாகச் செயல்படுகின்றன என்பதை நிரூபிக்கின்றன. எனவே, மனிதச் சுற்றுச்சூழல் ஊடாட்டத்தின் ஒரு நுணுக்கமான மாதிரிக்கு வேலணை பங்களிக்கிறது. மேலும் வரலாற்றுக்கு முந்தைய வேட்டையாடுபவர்களை நீண்டகால சூழலியல் மாற்றத்தில் செயலூக்கமுள்ள முகவர்களாகவும் காட்டுகிறது.
‘அரை வறண்ட’ கடலோர நிலப்பரப்பில் வாழ்வாதாரம்
வேலணை உணவு சேகரிப்பாளர்கள், வளங்கள் குறைவாக உள்ள கடலோரச் சூழலுக்குத் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொண்டு, பிந்தைய ஹோலோசீன் காலத்தின் சூழலியல் மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப தங்கள் வாழ்வாதார உத்திகளை மாற்றியமைத்துக் கொண்டனர். மெல்லுடலித் தொகுப்பில் ஏறக்குறைய 60% பங்கைக் கொண்டுள்ள சிப்பி (G. pectinatum) இனத்தின் ஆதிக்கம், அதனை உள்ளூர் உணவு மற்றும் பொருளாதாரத்தின் அடித்தளமாகக் குறிக்கிறது. புவியடுக்குகளுக்கு இடையே உள்ள ஓடுகளின் அளவு மற்றும் எடையில் காணப்படும் வேறுபாடுகள், உணவுச் சேகரிப்பு நெருக்கடி மற்றும் சுற்றுச்சூழல் நிலைமைகளில் ஏற்படும் மாற்றங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன. கீழ்நிலை இயற்கைப் படிவுகளுக்கும் (L5–L6) மேல்நிலை பண்பாட்டுக் குப்பைக் குவியலுக்கும் (L4) இடையே குறிப்பிடத்தக்க அளவுக் குறைவு ஏற்பட்டுள்ளதைப் புள்ளிவிவர முடிவுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. இது, பிந்தைய ஹோலோசீன் காலத்தில் தீவிரப்படுத்தப்பட்ட சிப்பிச் சேகரிப்பையும், சாத்தியமான வள நெருக்கடியையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
ஒப்பீட்டளவில் நிலைகள் 5 மற்றும் 6இல் உள்ள பெரிய ஓடுகள், சாதகமான சூழலியல் நிலைமைகளையோ அல்லது ஆரம்பகட்டங்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சேகரிப்பையோ பிரதிபலிக்கின்றன. அதேசமயம், நிலை 4இல் உள்ள சிறிய, அதிக மாறுபாடுள்ள ஓடுகள், அதிகரித்த அறுவடை அழுத்தத்தையும் ஒருவேளை, மக்கள்தொகை வளர்ச்சியையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
இருப்பினும், இத்தகைய போக்குகள், வளர்ச்சி விகிதம், இனப்பெருக்கத் திறன், கடல் மேற்பரப்பு வெப்பநிலை, உப்புத்தன்மை, சகிப்புத்தன்மை மற்றும் வண்டல் கலங்கல் போன்ற உயிரியல் மற்றும் சூழலியல் காரணிகளையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். இவை மனித நடவடிக்கையிலிருந்து விலகி சுயாதீனமாக அளவைகளைப் பாதிக்கக்கூடும் (அகுயிரே மற்றும் பலர் 2016; அன்சாரி மற்றும் பருலேகர் 1986; அர்ஜென்டே மற்றும் பலர். 2018; கார்லோ கொலோனெஸ், வெட்ரோ மற்றும் மார்டினி 2014; சியுங் மற்றும் ஷின் 2007; நோர்டே-காம்போஸ், புகோஸ்-நுனெசா மற்றும் லபாரா 2023; தியேல் மற்றும் உல்ரிச் 2002; தாமஸ் 2007) (Aguirre et al. 2016; Ansari and Parulekar 1986; Argente et al. 2018; Carlo Colonesse, Vetro, and Martini 2014; Cheung and Shin 2007; Norte-Campos, Bugos-Nuneza, and Lapara 2023; Thiel and Ullrich 2002; Thomas 2007). எனவே, வேலணையில் ஏற்பட்ட அளவுக் குறைப்பானது, மாறிவரும் காலநிலை மற்றும் சூழலியல் சூழல்களின் கீழ் நடைபெறும் தொடர்ச்சியான பயனீட்டலின் ஒரு பன்முகக் காரணி விளைவாகவே சிறப்பாக விளக்கப்படுகிறது.
சிப்பி மீதான இந்த நீண்டகாலச் சார்பு, வரலாற்றுக் காலங்கள் வரை நீடித்த ஒரு நிலையான உணவு அடித்தளத்தை நிறுவியிருக்கலாம் (ஹெல்விங் மற்றும் பலர். 2022; சிறிவர்தன 2014) (Helwing et al. 2022; Siriwardana 2014). வேலணையில் காணப்படும் போக்குகள், நீண்டகாலச் சிப்பி சேகரிப்பு, சிறிய சராசரிச் சிப்பி அளவுகளை உருவாக்கிய உலகளாவிய தொல்பொருள் ஆய்வுகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இது மனிதச் செயல்பாடு மற்றும் சூழலியல் எதிர்வினைகளுக்கு இடையிலான பின்னூட்டச் சுழல்களை நிரூபிக்கிறது (ஜெரார்டினோ 1997; மன்யினோ மற்றும் தாமஸ் 2001; மார்டோன், போடினி மற்றும் மிச்செலி 2017) (Jerardino 1997; Mannino and Thomas 2001; Martone, Bodini, and Micheli 2017). பசிபிக் தீவுச் சூழல்களில் இருந்து பெறப்பட்ட சிப்பிகளுடன் ஒப்பிடத்தக்க உருவவியல் மாற்றங்கள் (பவுல்சன் 1987; ஸ்பென்னெமான் 1987, 1989) (Poulsen 1987; Spennemann 1987, 1989) இத்தகைய மாற்றங்கள் ஒரு சரிவைக் காட்டிலும் ஒரு தகவமைப்புச் சமநிலையைப் பிரதிபலிக்கின்றன என்பதைக் காட்டுகின்றன. இது கடலோரச் சூழல்களில் ஏற்படும் நீண்டகாலத் தாக்கம் குறித்த ஒரு தெற்காசியக் கண்ணோட்டத்தை வழங்குகிறது. பப்புவா நியூ கினியாவின் காஷன் வளைகுடாவில் (ஃபாக்னர் மற்றும் பலர். 2020) (Faulkner et al. 2020) காணப்படுவது போல, காலநிலை மற்றும் மக்கள்தொகை சார்ந்த விளைவுகளால் உந்தப்பட்டு இடம்பெயரும் உணவுத் தேடலிலிருந்து, பகுதியான நிலைத்த வாழ்க்கை முறைகளுக்கு மாறும் பரந்த சமூகச் சூழலியல் மாற்றங்களுடன் உயிரியல் அளவீட்டு மாறுபாடுகள் பெரும்பாலும் சேர்ந்து காணப்படுகின்றன. வேலணை உயிரினக் கூட்டமானது, பயன்பாட்டுத் தீவிரம் மற்றும் சூழலியல் மீள்திறன் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான இதே போன்ற ஒரு மாறும் சமநிலையை உள்ளடக்கியிருந்திருக்கலாம். வேலணையில் உள்ள பரந்த மெல்லுடலி உயிரினங்களின் பரவலானது, ஓத இடைவெளி மற்றும் கடலோரச் சூழல் அமைப்புகளில் காணப்படும் பன்முக உணவுத் தேடலைப் பிரதிபலிக்கிறது.
P. trapezium மற்றும் T. intercostalis போன்ற பெரிய நத்தையினங்கள் சிறிய அளவில் காணப்பட்டாலும், அவற்றின் அதிகக் குடித்தொகை உயிரித்திரள், பரந்த சேகரிப்பு முறைக்குள் அதிக பலன் தரும் இரையாக அவை சேகரிக்கப்படுவதைக் குறிக்கிறது. மொத்தச் சேகரிப்பின் போது, C. oualaniense மற்றும் N. pulligera உட்பட, சிறிய துணை மீன்கள் அநேகமாக எழுந்தமானமாகச் சேகரிக்கப்பட்டிருந்தன (சாமுவேல் மற்றும் பலர் 2018; சிவந்தன், திசாநாயக்க மற்றும் டி குரூஸ் 2016) (Samuel et al. 2018; Sivanthan, Dissanayake, and de Croos 2016). சிறிய நத்தையினங்களிலிருந்து இறைச்சியைப் பிரித்தெடுப்பதற்காக எலும்பு முனைகள் போன்ற கருவிகளின் பயன்பாடு இருந்தது (அல்பர்ட், புஜெங் மற்றும் சியா 2022) (Albert, Bujeng, and Chia 2022). எரிந்த ஓட்டுத் துண்டுகள் மற்றும் சுத்தியல் கற்களின் இருப்பு, அந்த இடத்திலேயே பதப்படுத்துதல் மற்றும் அப்புறப்படுத்துதலை உறுதிப்படுத்துகிறது. இது அந்தக் குப்பைமேடு, தொடர்ச்சியான பருவகால ஆக்கிரமிப்புகளின் போது பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு முதன்மைச் செயல்பாட்டுப் பகுதியாக இயங்கியது என்பதைக் குறிக்கிறது.
முதுகெலும்பிகளின் தொகுப்பு மேலும் பரந்த அளவிலான தகவமைப்பை நிரூபித்தது. கடல் பிராம் மீன்கள் (Acanthopagrus spp.) ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஏராளமான கடல் மீன் எலும்புகள், மீன்பிடித்தல் ஒரு வாழ்வாதார மையமாக இருந்ததைக் குறிக்கின்றன. இது பெரும்பாலும் எலும்பு முனைகளைப் பயன்படுத்தி ஈட்டி மீன்பிடித்தல் அல்லது தூண்டில் மீன்பிடித்தல் மூலமாக நடந்திருக்கலாம். இந்தக் கருவிகள் மீன் எச்சங்களுடன் தொடர்புடையதாயிருப்பது இந்த விளக்கத்தை வலுப்படுத்துகிறது. கடற்பசு, ஓங்கில் மற்றும் ஆமை எலும்புகள் குறைவாகக் காணப்பட்டாலும், அவை சிறப்பு வாய்ந்த நீர்வாழ் வேட்டையாடுதலையும், ஒருவேளை கூட்டு முயற்சிகளையும் உள்ளடக்கியிருக்கலாம் என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றன. சிதைவடையாத ஆமைத் துடுப்பு எலும்புகள், அந்த இடத்திலேயே இறைச்சி வெட்டப்பட்டதைக் குறிக்கின்றன. மான் மற்றும் காட்டுப்பன்றி உள்ளிட்ட நிலவாழ் உயிரினங்கள், அவ்வப்போது உள்நாட்டுப் பயணங்கள் அல்லது பரிமாற்றங்களைக் குறிக்கின்றன. அதேசமயம், சிதைந்த பாகங்களின் ஆதிக்கம், அதிகப் பயன்பாடுள்ள எலும்புக்கூட்டுப் பாகங்களின் குறைந்த பிரதிநிதித்துவத்துடன் சேர்ந்து, ஆரம்பத்தில் இறைச்சி வெட்டும் பணி அந்த இடத்திற்கு வெளியே நடந்திருக்கலாம் என்றும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில பகுதிகள் மட்டுமே குப்பைக் குவியலுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
சுருக்கமாக, வேலணையின் உணவு சேகரிப்பாளர்கள், கடல்சார் நிபுணத்துவத்தையும் வாய்ப்புச்சார் நிலப் பயனீட்டலையும் ஒருங்கிணைத்த ஒரு நெகிழ்வான, பல வளப் பொருளாதாரத்தைப் பின்பற்றினர். இந்தத் தகவமைப்பு, இலங்கையின் தெற்குக் கடற்கரைச் சிப்பிக்குவியல் அடுக்குகளில் காணப்படும் பரந்த தொல்பொருள் போக்குகளுடன் ஒத்துப்போகிறது. அங்கு, மத்திய மற்றும் பிந்தைய ஹோலோசீன் காலச் சமூகங்கள், உள்நாட்டு இடப்பெயர்ச்சியைத் தக்கவைத்துக் கொண்டே, கடற்கரை உணவுத் தேடலைத் தீவிரப்படுத்தின (தெரணியகல 1992; குலதிலகே மற்றும் பலர். 2018; சிறிவர்தன 2020) (Deraniyagala 1992; Kulatilake et al. 2018; Siriwardana 2020). மினியதிலியா, பல்லேமலாலா மற்றும் கலமதியா போன்ற தலங்களிலிருந்து கிடைக்கும் பிந்தைய ஹோலோசீன் கால ஒப்பீட்டுச் சான்றுகள் இங்கு நோக்கத்தக்கது. அடர்த்தியான சிப்பிக்குவியல்கள், அதிக பயன்தரும் ஓத இடைவாழ் உயிரினங்களின் அதிகரித்த பயனீடு, நில வேட்டை மற்றும் வளமான கடலோரப் பகுதிகளில் அவ்வப்போது வசித்தல் ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்பட்ட கடற்கரையில் தீவிர வாழ்நிலையை வெளிப்படுத்துகின்றன. விலங்கின எச்சங்களில் மீன்கள், ஓட்டுடலிகள், சிறிய பாலூட்டிகள் மற்றும் சில பெரிய நில விலங்குகள் அடங்கும். இது ஒரு நெகிழ்வான, கடலோரச் சதுப்புநிலக் காடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட வாழ்வாதார உத்தியைக் குறிக்கிறது (குலதிலகே மற்றும் பலர். 2018; ராபர்ட்ஸ் மற்றும் பலர். 2022; சிறிவர்தன 2020; சிறிவர்தன மற்றும் மனுசிங்க 2024) (Kulatilake et al. 2018; Roberts et al. 2022; Siriwardana 2020; Siriwardana and Manusinghe 2024). ஒப்பிடக்கூடிய உலகளாவிய போக்குகள், தீவு மற்றும் விளிம்புநிலை வாழ்விடங்களில் உள்ள உணவு சேகரிப்பாளர்கள், உணவு வரவை நிலைப்படுத்த குறைந்த தேர்வுத்திறன் கொண்ட நுட்பங்களை அடிக்கடி பயன்படுத்தினர் என்பதைக் காட்டுகின்றன (ஃபாக்னர் மற்றும் பலர். 2020; ஸாபோ 2009) (Faulkner et al. 2020; Szabo 2009). வேலணை விலங்கினத் தொகுப்பு, இந்த நடத்தை மாதிரிகளை இலங்கைக்கு வடக்கே விரிவுபடுத்துகிறது. இது, ஏற்ற இறக்கமான பருவமழை மற்றும் கடல் மட்ட நிலைகளின் கீழ், அரை வறண்ட கடற்கரைகளுக்கு ஏற்ப சுதந்திரமான அல்லது பரவலான தகவமைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒன்றாக, இந்த வாழ்வாதார முறைகள் ஒரு வரலாற்றுச் சூழலியல் செயல்முறையை உள்ளடக்கியுள்ளன. அதில் மனித வளப் பயனீட்டல் வேலணையின் கடலோரச் சூழல் அமைப்புகளின் சில பகுதிகளையும் அவற்றுக்குள் இருந்த வளங்களையும் மாற்றியமைத்தது. அதே நேரத்தில் மாறிவரும் சூழலியல் நிலைமைகள் பரஸ்பரம் மனித முடிவுகளை வடிவமைத்தன.
எனவே, இந்தக் குப்பைக் குவியல் வாழ்வாதார நடத்தைக்கான சான்றுகளை மட்டுமல்லாமல், பிற்கால ஹோலோசீன் காலத்தில் மக்கள், உயிரினங்கள் மற்றும் கடலோரச் சூழல்களுக்கு இடையேயான சூழலியல் உரையாடலையும் பாதுகாக்கிறது.
இயக்கம், கடற்பயணம் மற்றும் தொழில்நுட்பத் தழுவல்கள்
வேலணைத் தீவிலிருந்து கிடைத்த சான்றுகள், வரலாற்றுக்கு முந்தைய உணவு சேகரிப்பாளர், இயக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்பப் பன்முகத்தன்மை ஆகிய இரண்டையும் கொண்டிருந்தனர் என்பதைக் காட்டுகின்றன. இது, ஒரு தனித்த, வளங்கள் குறைந்த சூழலை ஆக்கிரமித்து பயன்படுத்திக்கொள்ள அவர்களுக்கு உதவியது. இத்தீவு பிரதான நிலப்பரப்பிலிருந்து 5 கி.மீ.க்கும் அதிகமான தொலைவில் அமைந்துள்ளது. மேலும், பிராந்தியக் கடல் மட்டத் தரவுகள், சுமார் 7000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே, (யோகோயாமா மற்றும் பலர். 2019) (Yokoyama et al. 2019) வேலணை பிரதான நிலப்பரப்பிலிருந்து நிரந்தரமாகப் பிரிந்துவிட்டது என்பதைக் குறிப்பிடுகின்றன. எனவே, தீவை அடைய அல்லது அதனுடன் தொடர்பைப் பேணுவதற்கு, தற்செயலான மிதப்பு அல்லது தரைவழி அணுகலை விடத் திட்டமிட்ட கடல்வழிப் பயணம் அவசியமாக இருந்தது (படம் 3). 60 கி.மீ.க்கும் அதிகமான தொலைவில் இருந்து பெறப்பட்ட, உள்ளூர் அல்லாத கற்கருவிகள், குறிப்பாக படிகம் மற்றும் செர்ட் ஆகியவற்றின் இருப்பு, திட்டமிட்ட போக்குவரத்து அல்லது பரிமாற்றத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. இந்தப் பிந்தைய ஹோலோசீன் கால வேட்டையாடுபவர்களிடையே குறுகியதூரக் கடற்பயணத் திறமையையும் இது சுட்டுகிறது. பல முன்னோடியான கண்டுபிடிப்புகள் விளிம்புநிலைகளில் உள்ள ஒதுக்கப்பட்ட சமூகங்களிலிருந்து வெளிவந்துள்ளன என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது அவசியம்.
இத்தகைய சான்றுகள், யாழ்ப்பாணத் தீவுகளைப் பெருநிலப்பரப்புடன் இணைத்த பரந்த கடலோர இடப்பெயர்வு வலைப்பின்னல்களுக்குள் வேலணையை நிலைநிறுத்துகின்றன. உலகம் முழுவதும், வரலாற்றுக்கு முந்தைய கால உணவு சேகரிப்பாளர்கள், கடலோர வளங்களை அணுகுவதற்கோ அல்லது பொருட்களைப் பரிமாறிக்கொள்வதற்கோ வழக்கமாகக் குறுகிய தூரப் பயணங்களில் ஈடுபட்டனர் (புரூக்ஸ் மற்றும் பலர். 2018; ஹார்டன், க்ரௌதர் மற்றும் போவின் 2018; காலிடி மற்றும் பலர். 2010; மெரிடித்-வில்லியம்ஸ் மற்றும் பலர். 2014) (Brooks et al. 2018; Horton, Crowther, and Boivin 2018; Khalidi et al. 2010; Meredith-Williams et al. 2014). சில உணவு சேகரிப்பாளர்கள் அடிப்படைத் தேவையான கற்கருவி வளங்களைப் பெறுவதற்காக நீண்ட தூரப் பயணங்களில் கூட ஈடுபட்டனர் (புரூக்ஸ் மற்றும் பலர். 2018; காட்செனோவிச் மற்றும் பலர். 2020) (Brooks et al. 2018; Khatsenovich et al. 2020). இந்த வடிவங்கள், கணிக்கக்கூடிய வள மண்டலங்கள் மற்றும் சமூகப் பரிமாற்றப் பாதைகளால் கட்டமைக்கப்படும் ‘பின்ஃபோர்டின்’ (Binford’s) (1984) ‘வழித்தட உணவுச் சேகரிப்பு இடப்பெயர்வு’க்குப் பொருந்துகின்றன. இதே போன்ற நடத்தைகள் இலங்கையின் எலும்புக்கூட்டுச் சான்றுகளில் பிரதிபலிக்கின்றன. இது வறண்ட கடலோரப் பகுதிகளுக்கும் உள்நாட்டுப் பகுதிகளுக்கும் இடையில் மக்கள் இடம்பெயர்ந்ததைக் குறிக்கிறது (ராபர்ட்ஸ் மற்றும் பலர். 2022, ஸ்டாக் மற்றும் பலர். 2022) (Roberts et al. 2022, Stock et al. 2022). இவ்வாறு வேலணைக்கு பிற இடங்களின் மூலப்பொருட்களின் வரத்து, பிந்தைய ஹோலோசீன் காலத்தில் தீவு முழுவதும் நிலவிய பரந்த மக்கள்தொகையின் ஆற்றலைப் பிரதிபலிக்கிறது.
வேலணையின் உணவு சேகரிப்பாளர்கள் அடிப்படைக் கடற்பயணத் திறனை அதிகம் பெற்றிருந்திருந்தால், இது தொடக்ககாலப் பிராந்தியத் தொடர்புகளுக்கு குறிப்பிடத்தக்க தாக்கங்களைக் கொடுத்திருக்கும். வேலணைக்கு 70 கி.மீ தெற்கே அமைந்துள்ள, கி.மு. 1800ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கணிக்கப்பட்ட, மாந்தைக் (மன்னார்) கடற்கரைத் தலத்தில் காணப்படும் வீட்டில் வளர்க்கப்படும் ஆட்டின் (வெள்ளாடு) (Capra Hircus) எச்சங்கள் (தெரணியகல 1992; ஜோக்லேகர் 2013) (Deraniyagala 1992; Joglekar 2013), மற்றும் கி.மு. மூன்றாம் முதல் இரண்டாம் ஆயிரமாண்டுகளில் இந்தியப் பெருங்கடல் கடந்த பயிர் மற்றும் கால்நடைப் பரிமாற்றத்திற்கான தொல்பொருள் சான்றுகள் (ஃபுல்லர், போவின் மற்றும் கோரிசெட்டார் 2007, ஃபுல்லர் மற்றும் பலர் 2011; ஜோஷி மற்றும் பலர் 2004; சில்வா மற்றும் பலர் 2017) (Fuller, Boivin, and Korisettar 2007, Fuller et al. 2011; Joshi et al. 2004; Silva et al. 2017), ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டன. இவை கடலோர மக்கள் ஏற்கனவே ஆதிக் கடல்சார் வலையமைப்புகளில் பங்கேற்று வந்ததைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
இந்தத் தரவுகள் அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்து, வேலணையில் இருந்தவர்களைப் போன்று கடலோர உணவு சேகரிப்பாளர்கள் தனித்து இயங்கவில்லை என்பதைச் சுட்டுகின்றன. மாறாக, பிற்கால இந்தியப் பெருங்கடல் வர்த்தக அமைப்புகளுக்கு முன்னோடியாக விளங்கிய கடலோர இடப்பெயர்வு மற்றும் பரிமாற்றத் தொடர்ச்சியின் ஒரு பகுதியாக அவர்கள் இருந்தனர் என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
இடம்பெயர்ந்து தொடர்பைப் பேண வேண்டிய இந்தத் தேவை, வேலணையின் தொழில்நுட்ப ஒழுங்கமைப்பை நேரடியாக வடிவமைத்தது. இறக்குமதி செய்யப்பட்ட படிகம் மற்றும் செர்ட் செதில்கள், வெளிப் பரிமாற்றத்தை மட்டுமல்லாமல், இடப்பெயர்ச்சியின் தொழில்நுட்ப விளைவையும் குறிக்கின்றன. இந்தக் கருவிகளின் கொள்முதல், போக்குவரத்து மற்றும் பாதுகாத்தல் ஆகியவை நிலப்பரப்பு மற்றும் கடற்பரப்பு முழுவதும் இடம்பெயர்வதைச் சார்ந்திருந்தன. இதற்கு மாறாக, சுண்ணாம்புக்கல் மற்றும் எலும்பு போன்ற உள்ளூரில் கிடைக்கும் பொருட்கள், தற்காலிகக் கருவிகளாக மறுபயன்பாடு செய்யப்பட்டன. இது, உணவுச் சேகரிப்பாளர்கள் எவ்வாறு இடம்பெயரக்கூடிய மற்றும் சூழ்நிலைக்கேற்ற தொழில்நுட்பங்களை ஒரே தகவமைப்புக் கட்டமைப்பிற்குள் இணைத்தார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. சாராம்சத்தில், இடப்பெயர்ச்சியும் தொழில்நுட்பமும் ஒன்றுக்கொன்று வலுவூட்டின. இடப்பெயர்ச்சி வளங்களை வழங்கியது. அதே நேரத்தில் தொழில்நுட்பப் பன்முகத்தன்மை இடப்பெயர்ச்சியைத் தொடர்ந்து சாத்தியமாக்கியது.
வேலணைக் கருவித்தொகுப்பு ஒருங்கிணைப்பிற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். இது கடல் உணவு சேகரிப்பு மற்றும் பதப்படுத்துதலில் நெகிழ்வான நோக்கங்களுக்குப் பயன்படுகிறது. இந்த எலும்பு முனைகள், மீன் கொக்கிகள் அல்லது பலமுனை ஈட்டிகளின் பாகங்கள் (எ.கா., முள் கொண்ட ஈட்டிகள் அல்லது திரிசூலங்கள்) கடல் உணவு சேகரிப்பில் பல்வேறு செயல்பாடுகளைச் செய்திருக்கலாம். அளவு மற்றும் விளிம்புத் தேய்மானத்தில் உள்ள மாறுபாடு, முறையான வகைப்பாட்டைக் காட்டிலும் பன்முகப் பயன்பாட்டையே குறிக்கிறது. இது வளங்கள் பற்றாக்குறையுள்ள சூழல்களில் காணப்படும் நடைமுறை சார்ந்த புத்தாக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. பொருள் பற்றாக்குறைப் படைப்பாற்றலையும் தொழில்நுட்பக் கலப்பின் வளர்ச்சியையும் ஊக்குவித்த இத்தகைய உத்திகள், பிற்கால ஹோலோசீன் காலத்தின் பிற கடலோர உணவு சேகரிப்பாளர்களின் உத்திகளை ஒத்திருக்கின்றன (கார்பின் 2011; காஸ்க்ரோவ் 1999; ஜோஹன்சன் மற்றும் பாயர் 2015; லாங்லி மற்றும் பலர். 2023; யெல்லன் மற்றும் பலர். 1995) (Corbyn 2011; Cosgrove 1999; Johansen and Bauer 2015; Langley et al. 2023; Yellen et al. 1995).
மேலும், சில ஆரம்பகால வில் மற்றும் அம்புத் தொழில்நுட்பங்களுக்காக இலங்கை அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது (லாங்லி மற்றும் பலர். 2020; வெடேஜ், அமானோ, மற்றும் பலர். 2019) (Langley et al. 2020; Wedage, Amano, et al. 2019). ஒப்பிடக்கூடிய நுண்கற்கள், எலும்பு சார்ந்த மரபுகள் இலங்கையின் தெற்கு மற்றும் உள் மண்டலங்கள் முழுவதும் சேமிக்கப்பட்டுள்ளன. இது சூழலியல் சாய்வுகளுக்கு இடையே நடத்தைத் தொடர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது (தெரணியகல 1992; குலதிலகே மற்றும் பலர். 2018; பெரேரா 2010; சுமங்கலா மற்றும் பலர். 2025; வெடேஜ், அமானோ, மற்றும் பலர். 2019) (Deraniyagala 1992; Kulatilake et al. 2018; Perera 2010; Sumangala et al. 2025; Wedage, Amano, et al. 2019). வேலணையில் பட்டறைக் கற்களாகவும் கைக்கற்களாகவும் சங்கு மற்றும் சுண்ணாம்புக்கல்லின் பயன்பாடு, சூழலுக்கு ஏற்ற தொழில்நுட்பத் தழுவலின் இந்தப் போக்கைத் தொடர்கிறது. அந்தமானியக் கடலோரக் குழுக்களின் இனவரைவியல் ஒப்புமைகள், பல்வேறு வாழ்வாதாரத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய உள்ளூர் பொருட்கள் எவ்வாறு புத்திசாலித்தனமாக மாற்றியமைக்கப்பட்டன என்பதை மேலும் எடுத்துக்காட்டுகின்றன (பிரவுன் 1922; கெல்லி 2013; ஸ்டோலிஸ்கா 1870) (Brown 1922; Kelly 2013; Stoliczka 1870). ஒட்டுமொத்தமாக இந்த நிகழ்வுகள், இயக்கம், சூழ்நிலைக்கேற்ப செயல்படுதல் மற்றும் சூழலியல் ஈடுபாடு ஆகியவற்றில் வேரூன்றிய தொழில்நுட்பப் புத்திசாலித்தனமே, கடலோர மீள்திறனுக்கு மையமாக இருந்தது என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன.
வேலணையின் உத்தியானது இடப்பெயர்ச்சி மற்றும் தொழில்நுட்ப மேம்பாடுகளை உள்ளடக்கியிருந்தது. இடப்பெயர்ச்சியானது வளங்களை அணுகுவதை அதிகரித்தது. மேலும் எலும்பு, சிப்பி, மற்றும் சுண்ணாம்புக்கல் ஆகியவற்றால் செய்யப்பட்ட உள்ளூர்க் கருவிகள் அன்றாட வாழ்வாதாரத்திற்கு உதவின. இது வேலணையின் மக்கள் ஒரு பரந்த கடலோர உணவு சேகரிக்கும் பாரம்பரியத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தனர் என்பதைக் காட்டுகிறது. தற்போது நீரில் மூழ்கியுள்ள மற்றைய தீவுகள் அல்லது கடலோரப் பகுதிகளில் இதேபோன்ற உணவு சேகரிக்கும் குழுக்கள் வசித்திருந்தனவா? அவை கடல்வழிச் சுற்றுகள், பருவகாலப் பாதைகள் அல்லது பரவலாக்கப்பட்ட சமூகங்களை உருவாக்கினவா? இவற்றை எதிர்கால ஆய்வுகள் ஆராய வேண்டும். இத்தகைய வடிவங்களைக் கண்டறிவது, வேலணை தனித்ததா? அல்லது தெற்காசியாவில் உள்ள ஒரு பெரிய கடலோர வேட்டையாடி, சேகரிப்பாளர் அமைப்பின் ஒரு பகுதியா? என்பதைக் காட்டக்கூடும்.
முடிவுகள்
வேலணைத் தீவில் உள்ள CB/Ex1 சிப்பிக்குவியலில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சியானது, வட இலங்கையில் வரலாற்றுக்கு முந்தைய கடலோரக் குடியிருப்பு இருந்ததற்கான (சுமார் 3460 நாட்காட்டி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு/ கி.மு. 1500) மிகப் பழமையான, உறுதியாகக் காலமிடப்பட்ட சான்றுகளை வழங்குகிறது. இது, இப்பகுதி மக்கள் வாழ்வதற்கு உகந்ததல்ல என்பது குறித்த நீண்டகால ஊகங்களுக்குச் சவால் விடுகிறது. ஒருங்கிணைந்த விலங்கியல், மெல்லுடலியியல், கற்கருவி மற்றும் எலும்புக் கருவிப் பகுப்பாய்வுகள், வேலணையின் மக்களைப் பற்றிச் சில ஊகங்களைத் தருகின்றன. அவர்கள் கலப்பான, நெகிழ்வான வாழ்வாதார உத்தியைக் கடைப்பிடித்திருக்கின்றனர். அதற்காகக் கணிக்கக்கூடிய ஓத இடைப்பகுதிச் சிப்பிகள், கடலோர மீன்பிடித்தல் மற்றும் வாய்ப்புக்கேற்றபடி நிலத்தில் வேட்டையாடுதல் என்பவற்றைக் கையாண்டிருக்கின்றனர். இங்கு ஓத இடைப்பகுதிச் சிப்பிகள் காணப்படுகின்றன. இவை கடலோர மீன்பிடித்தல் மற்றும் சந்தர்ப்பத்திற்கேற்ற தரைவழி வேட்டையாடுதல் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட ஒரு நெகிழ்வான, கலப்பு வாழ்வாதார உத்தியைப் பின்பற்றியதை வெளிப்படுத்துகின்றன. உள்ளூரில் செய்யப்பட்ட எலும்பு மற்றும் சுண்ணாம்புக் கருவிகளுடன் அயலிடக் கற்கருவிகள் காணப்படுவது, தொடர்ச்சியான இடப்பெயர்ச்சியையும் வளமான தொழில்நுட்பத் தழுவலையும் மேலும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
வரலாற்றுச் சூழலியல் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, வேலணைத் தொல்பொருட்களின் தொகுப்பு, மக்களுக்கும் கடலோரச் சூழல்களுக்கும் இடையே ஒரு அன்னியோன்னிய உறவை வெளிப்படுத்துகின்றன. மனிதர்களின் உணவுத் தேடல் பழக்கவழக்கங்கள் உள்ளூர் சூழலியல் நிலைமைகளை வடிவமைத்தன. அதே நேரத்தில் மாறிவரும் கடற்கரைகள், நன்னீர் இருப்பு மற்றும் வாழ்விடக் கலவைகள் ஆகியவை மனிதர்களின் முடிவெடுக்கும் திறனை வழிநடத்தின. சுட்டிக்காட்டி-இன அணுகுமுறையானது, சிப்பிகள் (Gafrarium Pectinatum) வகைப்பாடுகள் சூழலியல் மாற்றத்தை எவ்வாறு பிரதிபலிக்கின்றன என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இதில் குறைந்துவரும் ஓடுகளின் அளவுகள், பயனீட்டு அழுத்தங்களையும் பரந்த சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்களையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள், வேலணையின் உணவு சேகரிப்பாளர்களைப் பரந்த, பிந்தைய ஹோலோசீன் இடப்பெயர்வு மற்றும் பரிமாற்ற வலைப்பின்னல்களுக்குள் நிலைநிறுத்துகின்றன. மேலும் சிக்கலான இரும்புக்கால சமூகப் பொருளாதார அமைப்புகளை நோக்கிய மாற்றத்தின் போது, குறுகிய தூரக் கடல் பயணத் திறன்களையும் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலான பிராந்திய இணைப்பையும் இது சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்தக் கண்ணோட்டம், இலங்கையில் நுண்கற்காலத்திற்கும் இரும்புக்காலத்திற்குமான இடைமுகத்தின் போது கடலோரச் சமூகங்களின் பங்குகளை மறுமதிப்பீடு செய்ய அழைக்கிறது.
இந்த ஆய்வு, யாழ்ப்பாணப் பிராந்தியத்தில் தொடக்ககால மனிதச் சுற்றுச்சூழல் இடைவினைகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு முக்கிய அடிப்படையை நிறுவுவதோடு, மேலதிக ஆராய்ச்சியின் தேவையையும் வலியுறுத்துகிறது. பெரியதொரு கடலோர உணவு சேகரிப்பாளர் வலையமைப்பின் ஒரு பகுதியாக வேலணை இருந்ததா என்பதைத் தீர்மானிக்க, எதிர்கால ஆய்வுப் பணிகள் உதவும். அவை நீரில் மூழ்கிய கடற்கரைகள், அருகிலுள்ள தீவுகள் மற்றும் பெருநிலப்பரப்பு ஓரங்களை இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும். புவித்தொல்லியல், ஐசோடோபிக் மற்றும் விரிவாக்கப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சி அணுகுமுறைகள், இடப்பெயர்வு முறைகள், பருவநிலை மாற்றங்கள் மற்றும் தொடர்ச்சியான சிப்பி, மீன் பயனீட்டலின் சூழலியல் விளைவுகளைத் தெளிவுபடுத்த முடியும். இறுதியாக, வரலாற்றுக்கு முந்தைய உணவு சேகரிப்பாளர்கள் ஒரு விளிம்புநிலை நிலப்பரப்பின் செயலற்ற குடியிருப்பாளர்கள் அல்லர். மாறாக, வட இலங்கையின் கடலோர மண்டலத்தின் நீண்டகால சூழலியல் மற்றும் பண்பாட்டுப் பாதையை வடிவமைத்த தகவமைப்பு முகவர்கள் என்பதை வேலணை காட்டுகிறது.
துணைக் கோப்புகள்
துணைக் கோப்பு S1.
வேலணைக் குப்பை மேட்டிலிருந்து பெறப்பட்ட மெல்லுடலி விலங்கினத் தொகுப்புத் தரவுகள். இதில் அடையாளம் காணப்பட்ட மாதிரிகளின் எண்ணிக்கை (NISP), வகைப்பாட்டு அமைப்பு, வாழ்விட வகைப்பாடுகள், ஓட்டு அளவு அளவீடுகள், மற்றும் CB/EX 01 அகழ்வாராய்ச்சி அலகிலிருந்து மீட்கப்பட்ட மாதிரிகளின் எடைகள் ஆகியவை அடங்கும்.
துணைக் கோப்பு S2.
வேலணைத் தொகுப்பின் பன்முகத்தன்மை பகுப்பாய்வு. இதில் ஷானன் பன்முகத்தன்மை குறியீடு (H’) மற்றும் பயனுள்ள இனங்களின் எண்ணிக்கை (ENS) ஆகியவற்றின் கணக்கீடுகள், விகிதாசார மிகுதி (pi), மடக்கை மாற்றங்கள், மற்றும் பன்முகத்தன்மை மதிப்பீட்டில் பயன்படுத்தப்பட்ட பெறப்பட்ட மதிப்புகள் ஆகியவை அடங்கும்.
துணைக் கோப்பு S3.
சிப்பியின் (Gafrarium Pectinatum) உருவ அளவியல் மற்றும் புள்ளியியல் பகுப்பாய்வு. இதில் ANOVA (வெல்ச் திருத்தத்துடன் மற்றும் திருத்தம் இல்லாமல்), க்ருஸ்கல்-வாலிஸ் சோதனைகள், மாறுபாடுகளின் சமத்துவத்திற்கான லெவின் சோதனைகள், டன்னின் பிந்தைய ஒப்பீடுகள், மற்றும் அடுக்கு அலகுகள் முழுவதும் விளக்கப் புள்ளிவிவரங்கள் ஆகியவை அடங்கும். மேலும் அளவு-அதிர்வெண் பரவல்களையும் (படம் S1) உள்ளடக்கியுள்ளது.
நன்றியுரை
இந்த ஆய்வுத் திட்டத்தைச் செம்மைப்படுத்துவதில் அளப்பரிய பங்களிப்பை வழங்கிய, கிரோனிங்கன் தொல்பொருள் ஆய்வு நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த முனைவர் கனன் சாகிர்லார் அவர்களுக்கு எங்களது ஆழ்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம் (Dr. Canan Cakirlar of the Groningen Institute of Archaeology, University of Groningen. இது நெதர்லாந்தின் வடக்குப் பகுதியில் இருக்கும் ஊர்.) இந்த முழுச் செயல்முறை முழுவதும் அவர் வழங்கிய ஆழ்ந்த வழிகாட்டுதல், விமர்சன ரீதியான கருத்துகள் மற்றும் தளராத ஆதரவு ஆகியவை, பகுப்பாய்வுக் கட்டமைப்பையும் இறுதிக் கையெழுத்துப் பிரதியின் தெளிவையும் வடிவமைப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளன. இலங்கையின் தொல்பொருள் ஆய்வுத் திணைக்களத்தின் பணிப்பாளர் நாயகம் பேராசிரியர் அனுரா மனதுங்க அவர்களுக்கும், இலங்கைக் கடற்படைத் தளபதி துணை அட்மிரல் நிஷாந்த உலுகெட்டென்ன (RSP, VSV, USP) அவர்களுக்கும் அவர்களின் விலைமதிப்பற்ற ஆதரவிற்காக எங்களது மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.
மேலும், யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தின் வரலாற்றுத் துறையைச் சேர்ந்த சிவரூபி சஜிதரன் (சிரேட்ட விரிவுரையாளர்) (Sivaruby Sajitharan, Senior Lecturer, Department of History, University of Jaffna), யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தின் வரலாற்றுத் துறையைச் சேர்ந்த எஸ். தட்சிணி, எஸ். கனுஸ்தான், மற்றும் எஸ்.ஆர். சுசந்தி ஆகிய மாணவர்களுக்கும் எங்களது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம். பி.எம்.ஏ. தனஞ்சித், மற்றும் எம்.பி.என்.என். ஜெயசிங்க (இலங்கை ரஜரட்ட பல்கலைக்கழக மாணவர்கள்), பிரமுதித மனுசிங்க (வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் பிரதிப் பணிப்பாளர்), மற்றும் சச்சினி திசநாயக்க (பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் உதவிச் செயலாளர்) ஆகியோருக்கு, எங்கள் களப்பணியின் போதும் உத்தியோகபூர்வ அனுமதிகளைப் பெறுவதிலும் அவர்கள் அளித்த உதவிக்காக நன்றி. இறுதியாக, பெயர் குறிப்பிடப்படாத இரண்டு மதிப்பாய்வாளர்களுக்கும் நாங்கள் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம். அவர்களின் சிந்தனைமிக்க, ஆக்கபூர்வமான மற்றும் மிகவும் செல்வாக்குமிக்க கருத்துகள், இந்தப் படைப்பின் தரம், ஒருமைப்பாடு மற்றும் புலமைசார் பங்களிப்பைக் கணிசமாக வலுப்படுத்தின.
வெளிப்படுத்தல் அறிக்கை
ஆசிரியர்(கள்) தரப்பில் எந்தவொரு சாத்தியமான நல முரண்பாடும் தெரிவிக்கப்படவில்லை.
நிதி உதவி
இந்த ஆய்வு, இலங்கையின் உயர் கல்வி, தொழில்நுட்பம் மற்றும் புத்தாக்க அமைச்சகத்தின் AHEAD கல்வி உதவித்தொகை மானியம் (மானியம் எண். AHEAD/PhD/R3/Afi/483) மற்றும் கிரோனிங்கன் பல்கலைக்கழகத்தின் கலைப்பீடம் ஆகியவற்றால் நிதியளிக்கப்பட்டது.
ORCID
திலங்கா எம். சிறிவர்தன http://orcid.org/0000-0003-1987-718X
நதீரா எச். திசநாயக்க http://orcid.org/0009-0002-0612-5720
தரவு பெறும்வகை அறிக்கை
இந்த ஆய்வின் முடிவுகளுக்கு ஆதாரமான தரவுகள், கட்டுரையிலும் அதன் உசாத்துணைப் பகுதியிலும் கிடைக்கின்றன என்பதை ஆசிரியர்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றனர்.
உசாத்துணை மூலங்கள்
Achyuthan, H. 2022. Middle to late Holocene alluvial history of the Northeast Monsoon dominated coastal tropical rivers of South India. Quaternary International 642 (December): 63–72. doi:10.1016/j.quaint.2021.09.012.
Adikari, G., and J. Risberg. 2007. Sediments and archaeology along the southern coast of Sri Lanka. Archaeologia 3: 1–10.
Aguirre, M. L., S. Richiano, A. Alvarez, and E. A. Farinati. 2016. Reading shell shape: Implications for palaeoenvironmental reconstructions. A case study for bivalves from the marine Quaternary of Argentina (South-Western Atlantic). Historical Biology 28 (6): 753–73. doi:10.1080/08912963.2015.1026898.
Albert, D. D. A., V. Bujeng, and S. Chia. 2022. Identification of mollusc remains (bivalve and gastropod) from archaeological sites in Semporna, Sabah. Tropical Life Sciences Research 33 (2):197–237. doi:10.21315/tlsr2022.33.2.10.
Amano, N., P. Faulkner, O. Wedage, C. Clarkson, D. Amila, M. Del Val, D. Jurkenas, A. Kapukotuwa, G. I. Lopez, J. Pares, et al. 2024. Early Sri Lankan coastal site tracks technological change and estuarine resource exploitation over the last ca. 25,000 Years. Scientific Reports 14 (1):26693. doi:10.1038/s41598-024-77504-5.
Anderson, D. G., K. A. Maasch, D. H. Sandweiss, and P. A. Mayewski. 2007. Climate and culture change: Exploring Holocene transitions. In Climate change and cultural dynamics, ed. D. G. Anderson, K. A. Maasch, and D. H. Sandweiss, 1–23. Amsterdam: Elsevier. doi:10.1016/B978-012088390-5.50006-6.
Ansari, Z. A., and A. H. Parulekar. 1986. Growth and production of benthic bivalve, Gafrarium pectinatum (Linn.) from West Coast of India. Indian Journal of Marine Sciences 15:262–3.
Argente, F. A. T., S. M. R. Fontanilla, M. A. S. Malanum, and F. A. Fillone. 2018. Physiological responses of the pectinate Venus Clam, Gafrarium pectinatum (Bivalvia: Veneridae) to increasing turbidity concentrations. International Journal of Fisheries and Aquatic Studies 6 (1):83–6.
Armstrong, C. G., A. C. Shoemaker, I. McKechnie, A. Ekblom, P. Szabo, P. J. Lane, A. C. McAlvay, O. J. Boles, S. Walshaw, N. Petek, et al. 2017. Anthropological contributions to historical ecology: 50 questions, infinite prospects. PLoS One 12 (2):e0171883. doi:10.1371/journal.pone.0171883.
Ashton, M. S., S. Gunatilleke, N. de Zoysa, M. D. Dassannayake, N. Gunatilleke, and S. Wijesundara. 1997. A field guide to the common trees and shrubs of Sri Lanka. Colombo: Wildlife Heritage Trust of Sri Lanka.
Baldaeus, P. 1672. A true and exact description of the most celebrated East-India coasts of Malabar and Coromandel, as also of the Isle of Ceylon. Translated from Dutch. New Delhi: Asian Educational Services, 1996. Originally published Amsterdam: Jacob van Meurs.
Begley, V. 1967. Archaeological exploration in Northern Ceylon. Expedition 9(4):21–7.
Beyin, A. 2021. The western periphery of the Red Sea as a Hominin habitat and dispersal corridor: Marginal or central? Journal of World Prehistory 34 (3):279–316. doi:10.1007/s10963-021-09157-5.
Binford, L. R. 1984. Faunal remains from Klasies River mouth. Orlando: Academic Press.
Boivin, N., D. Q. Fuller, R. Dennell, R. Allaby, and M. D. Petraglia. 2013. Human dispersal across diverse environments of Asia during the Upper Pleistocene. Quaternary International 300 (June):32–47. doi:10.1016/j.quaint.2013.01.008.
Braje, T. J., T. P. Leppard, S. Fitzpatrick, and J. M. Erlandson. 2017. Archaeology, historical ecology and anthropogenic island ecosystems. Environmental Conservation 44 (3):286–97. doi:10.1017/S0376892917000261.
Bronk Ramsey, C. 2009. Bayesian analysis of radiocarbon dates. Radiocarbon 51 (1):337–60.
Brooks, A. S., J. E. Yellen, R. Potts, A. K. Behrensmeyer, A. L. Deino, D. E. Leslie, S. H. Ambrose, J. R. Ferguson, F. d’Errico, A. M. Zipkin, et al. 2018. Long-distance stone transport and pigment use in the earliest Middle Stone Age. Science 360 (6384):90–4. doi:10.1126/science.aao2646.
Brown, A. R. 1922. The Andaman islanders: A study in social anthropology. Cambridge: Cambridge University Press.
Campbell, B., and T. J. Braje. 2015. Estimating California mussel (Mytilus Californianus) size from hinge fragments: A methodological application in historical ecology. Journal of Archaeological Science 58 (June):167–74. doi:10.1016/j.jas.2015.02.007.
Carlo Colonesse, A., D. L. Vetro, and F. Martini. 2014. Holocene coastal change and intertidal mollusc exploitation in the Central Mediterranean: Variations in shell size and morphology at Grotta d’Oriente (Sicily). Archaeofauna 23 (23):181–92. doi:10.15366/archaeofauna2014.23.012.
Carswell, J., S. Deraniyagala, and A. Graham. 2013. Mantai: City by the sea. Aichwald: Linden Soft Verlag.
Casie-Chitty, S. 1834. The Ceylon gazetteer. Ceylon: Cotta Church Mission Press.
Chandimal, K. M., G. Adikari, and S. G. Yasawardene. 2019. Morphology and morphometry of prehistoric skeletal remains found in Potana, Sigiriya, Sri Lanka. Sri Lanka Anatomy Journal 3 (1):10–27. doi:10.4038/slaj.v3i1.47.
Cheung, S. G., and P. K. S. Shin. 2007. Growth responses of the filter-feeding clam Gafrarium tumidum to water flow: A field manipulation experiment. Journal of Ecology and Environment 30 (2):109–19. doi:10.5141/jefb.2007.30.2.109.
Cooray, P. G. 1984. An introduction to the geology of Sri Lanka. Colombo: Sri Lanka National Museums.
Corbyn, Z. 2011. Archaeologists land world’s oldest fish hook. Nature. doi:10.1038/nature.2011.9461.
Cosgrove, R. 1999. Forty-two degrees south: The archaeology of Late Pleistocene Tasmania. Journal of World Prehistory 13 (4):357–402. doi:10.1023/A:1022310029016.
Crumley, C. L. 2021. Historical ecology: A robust bridge between archaeology and ecology. Sustainability 13 (15):8210. doi:10.3390/su13158210.
Cruz-Uribe, K. 1988. The use and meaning of species diversity and richness in archaeological faunas. Journal of Archaeological Science 15 (2):179–96. doi:10.1016/0305-4403(88)90006-4.
Dennell, R. 2020. From Arabia to the Pacific: How our species colonised Asia. Oxon: Routledge.
Deraniyagala, P. E. P. 1958. The Pleistocene of Ceylon. Ceylon: Ceylon National Museums.
Deraniyagala, S. U. 1992. The prehistory of Sri Lanka. 2 vols. Colombo, Sri Lanka: Department of Archaeological Survey.
Engels, S., and N. J. Whitehouse. 2023. Insects as palaeoenvironmental and archaeological indicators. In Handbook of archaeological sciences, ed. A. M. Pollard, R. A. Armitage, and C. A. Makarewicz. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons Ltd. doi:10.1002/9781119592112.ch10.
Eregama, H. M. S. 2022. Archaeological evidence from the Kuragala Site, Sri Lanka. Ancient Lanka 1. doi:10.29173/anlk647.
Erlandson, J. M. 2001. The archaeology of aquatic adaptations: Paradigms for a new millennium. Journal of Archaeological Research 9 (4):287–350. doi:10.1023/A:1013062712695.
Faulkner, P. 2010. Morphometric and taphonomic analysis of Granular Ark (Anadara Granosa) dominated shell deposits of Blue Mud Bay, Northern Australia. Journal of Archaeological Science 37 (8):1942–52. doi:10.1016/j.jas.2010.02.021.
Faulkner, P., A. Thangavelu, R. Ferguson, S. J. Aird, B. David, T. Drury, C. Rowe, B. Barker, I. J. McNiven, T. Richards, et al. 2020. Middle to Late Holocene near-shore foraging strategies at Caution Bay, Papua New Guinea. Journal of Archaeological Science: Reports 34 (December):102629. doi:10.1016/j.jasrep.2020.102629.
Fernando, M. 2009. Shells of the Sri Lanka sea shore. Sri Lanka: Ministry of Environment.
Fitzpatrick, S., T. Rick, and J. M. Erlandson. 2015. Recent progress, trends, and developments in island and coastal archaeology. The Journal of Island and Coastal Archaeology 10 (1):1–2. doi:10.1080/15564894.2015.1013647.
Fuller, D. Q., N. Boivin, and R. Korisettar. 2007. Dating the Neolithic of South India: New radiometric evidence for key economic, Social and Ritual Transformations. Antiquity 81 (313):755–78. doi:10.1017/S0003598X00095715.
Fuller, D. Q., N. Boivin, T. Hoogervorst, and R. Allaby. 2011. Across the Indian Ocean: the prehistoric movement of plants and animals. Antiquity 85 (328):544–558. doi:10.1017/S0003598X00067934.
Gayantha, K., P. Roberts, J. Routh, O. Wedage, F. Ott, P. Frenzel, R. Chandrajith, and G. Gleixner. 2021. Mid–late Holocene sub-millennial scale inverse trends of South Asian summer and winter monsoons in Sri Lanka. Frontiers in Earth Science 9 (December):789291. doi:10.3389/feart.2021.789291.
Giovas, C. 2009. The shell game: Analytic problems in archaeological mollusc quantification. Journal of Archaeological Science 36 (7):1557–64. doi:10.1016/j.jas.2009.03.017.
Goonatilake, S. d. A. 2006. Archaeologically important sites in Vilpattu National Park: Present status and new findings. In Papers submitted to the National Archaeological Symposium 2006. Sri Lanka: Department of Archaeology.
Harmsen, H. 2017. Human response to environmental change along the Southeast Coast of Sri Lanka, ca. 7000–3000 Cal Yrs BP. PhD thesis, University of Buffalo.
Harmsen, H., and P. Karunaratne. 2016. Coastal hazards, resiliency and the co-evolution of human natural systems along the Southeast Coast of Sri Lanka during the Late Quaternary (c. 30,000–3000 BP): Preliminary findings of the 2013 Bundala archaeological survey. In Maritime ventures: Archaeological perspectives on human–sea relations, ed. H. B. Bjerck and H. M. Breivik. Sheffield: Equinox.
Harris, M., M. Weisler, and P. Faulkner. 2015. A refined protocol for calculating MNI in archaeological molluscan shell assemblages: A Marshall Islands Case Study. Journal of Archaeological Science 57 (May):168–79. doi:10.1016/j.jas.2015.01.017.
Helwing, B., N. Perera, P. Pushparatnam, J. Perera, T. Siriwardana, M. R. Wright, and P. Faulkner. 2022. The lifeways of Early Kantharodai, Sri Lanka. Ancient Lanka 1. doi:10.29173/anlk654.
Horton, M., A. Crowther, and N. Boivin. 2018. Facing Mecca from Africa: Islam and globalization on the Swahili Coast during the first millennium CE and Beyond. In Connecting continents: Archaeology and history in the Indian Ocean World, ed. K. Seetah. Ohio: Ohio University Press.
Jerardino, A. 1997. Changes in shellfish species composition and mean shell size from a Late-Holocene record of the West Coast of Southern Africa. Journal of Archaeological Science 24 (11):1031–44. doi:10.1006/jasc.1997.0182.
Jerardino, A. 2013. Mega shell middens and hunter-gatherer resource intensification along the West Coast of South Africa. In Shell energy: Mollusc shells as coastal resources, ed. G. N. Baily, K. Hardy, and A. Camara. Oxford: Oxbow Books.
Joglekar, P. P. 2013. Animal remains from Mantai: A reappraisal. In Mantai: City by the sea, ed. J. Carswell, S. Deraniyagala, and A. Graham, 469–98. Aichwald: Linden Soft Verlag.
Johansen, P. G., and A. M. Bauer. 2015. Beyond culture history at Maski: Land Use, settlement and social differences in Neolithic through medieval South India. Archaeological Research in Asia 1–2 (January):6–16. doi:10.1016/j.ara.2014.12.001.
Joshi, M. B., P. K. Rout, A. K. Mandal, C. Tyler-Smith, L. Singh, and K. Thangaraj. 2004. Phylogeography and origin of Indian domestic goats. Molecular Biology and Evolution 21 (3):454–62. doi:10.1093/molbev/msh038.
Karunaratne, P., S. Kulatilake, P. Vidanapathirana, J. Perera, H. Harmsen, N. Perera, S. Garusinghe, K. M. G. Jinaka, D. R. Abeykoon, R. Pieris, et al. 2024. Revisiting the Godavaya Mid-Holocene coastal hunter-gatherer-fisher camp site in Southeastern Sri Lanka. Ancient Lanka 3 (December). doi:10.29173/anlk833.
Katupotha, J. 1994. Geological significance of marine molluscan beds: Evidence from southern coastal zone of Sri Lanka. Journal of the National Science Foundation of Sri Lanka 22 (2):157–88. doi:10.4038/jnsfsr.v22i2.8119.
Katupotha, J. 2015. A comparative study of sea level change in Maldives and Sri Lanka during the Holocene period. Journal of Geological Society of Sri Lanka 17:75–86.
Katupotha, J., and K. Fujiwara. 1988. Holocene sea level change on the Southwest and South Coasts of Sri Lanka. Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology 68 (2–4):189–203. doi:10.1016/0031-0182(88)90039-9.
Kelly, R. L. 2013. The lifeways of hunter-gatherers: The foraging spectrum. 2nd ed. Cambridge: Cambridge University Press.
Kenward, H., and A. Hall. 1997. Enhancing bioarchaeological interpretation using indicator groups: Stable manure as a paradigm. Journal of Archaeological Science 24 (7):663–73. doi:10.1006/jasc.1996.0149.
Khalidi, L., C. Oppenheimer, B. Gratuze, S. Boucetta, A. Sanabani, and A. Al-Mosabi. 2010. Obsidian sources in Highland Yemen and their relevance to archaeological research in the Red Sea region. Journal of Archaeological Science 37 (9):2332–45. doi:10.1016/j.jas.2010.04.007.
Khatsenovich, A. M., R. A. Shelepaev, E. P. Rybin, Y. Y. Shelepov, D. V. Marchenko, D. Odsuren, B. Gunchinsuren, and J. W. Olsen. 2020. Long distance transport and use of mica in the initial Upper Paleolithic of Central Asia: An example from the Kharganyn Gol 5 Site (Northern Mongolia). Journal of Archaeological Science: Reports 31 (June):102307. doi:10.1016/j.jasrep.2020.102307.
Kingwell-Banham, E., W. Bohingamuwa, N. Perera, G. Adikari, A. Crowther, D. Q. Fuller, and N. Boivin. 2018. Spice and rice: Pepper, cloves and everyday cereal foods at the ancient port of Mantai, Sri Lanka. Antiquity 92 (366):1552–70. doi:10.15184/aqy.2018.168.
Kulatilake, S., R. D. Peiris, H. N. Perera, and H. J. Perera. 2018. Out of context, in association: Human remains salvaged from the Mini-Athiliya shell midden, Sri Lanka. Asian Perspectives 57 (1):51–82. doi:10.1353/asi.2018.0002.
Kulatilake, S., N. Perera, S. U. Deraniyagala, and J. Perera. 2014. The discovery and excavation of a human burial from the Mini-Athiliya shell midden in Southern Sri Lanka. Ancient Asia 5 (3):1–8. doi:10.5334/aa.12319.
Lambeck, K., Y. Yokoyama, and T. Purcell. 2002. Into and out of the Last Glacial Maximum: Sea-level change during Oxygen Isotope Stages 3 and 2. Quaternary Science Reviews 21 (1–3):343–60. doi:10.1016/S0277-3791(01)00071-3.
Langley, M. C., N. Amano, O. Wedage, S. Deraniyagala, M. M. Pathmalal, N. Perera, N. Boivin, M. D. Petraglia, and P. Roberts. 2020. Bows and arrows and complex symbolic displays 48,000 years ago in the South Asian Tropics. Science Advances 6 (24):eaba3831. doi:10.1126/sciadv.aba3831.
Langley, M. C., L. A. Wallis, M. Nango, D. Djandjomerr, C. Nadjamerrek, R. Djandjul, and R. Gamarrawu. 2023. Fishhooks, fishing spears, and weaving: The bone technology of Madjedbebe, Northern Australia. International Journal of Osteoarchaeology 33 (2):221–34. doi:10.1002/oa.3201.
Mannino, M. A., and K. D. Thomas. 2001. Intensive mesolithic exploitation of coastal resources? Evidence from a shell deposit on the Isle of Portland (Southern England) for the impact of human foraging on populations of intertidal rocky shore molluscs. Journal of Archaeological Science 28 (10):1101–14. doi:10.1006/jasc.2001.0658.
Marean, C. W. 2016. The transition to foraging for dense and predictable resources and its impact on the evolution of modern humans. Philosophical Transactions of the Royal Society of London. Series B, Biological Sciences 371 (1698):20150239. doi:10.1098/rstb.2015.0239.
Martone, R. G., A. Bodini, and F. Micheli. 2017. Identifying potential consequences of natural perturbations and management decisions on a coastal fishery social-ecological system using qualitative loop analysis. Ecology and Society 22 (1). doi:10.5751/ES-08825-220134.
Mason, R. D., M. L. Peterson, and J. A. Tiffany. 1998. Weighing vs. counting: Measurement reliability and the California School of midden analysis. American Antiquity 63 (2):303–24. doi:10.2307/2694700.
Meredith-Williams, M., N. Hausmann, R. Inglis, and G. Bailey. 2014. 4200 new shell mound sites in the Southern Red Sea. Internet Archaeology 37. doi:10.11141/ia.37.2.
Mohapatra, P. P., A. Stephen, S. Prasad, P. Singh, and K. Anupama. 2019. Late Pleistocene and Holocene vegetation changes and anthropogenic impacts in the Cauvery Delta Plains, Southern India. Quaternary International 507 (February):249–61. doi:10.1016/j.quaint.2018.12.008.
Norris, C. E. 1960. The distribution of the Dugong in Ceylon. Loris viii (5):296–300.
Norte-Campos, A. d., L. Bugos-Nuneza, and S. Lapara. 2023. Bivalve gleaning fishery in Batan Estuary, Aklan, Western Visayas, Philippines. Philippine Journal of Science 152 (1):219–29.
Oppenheimer, S. 2009. The Great Arc of dispersal of modern humans: Africa to Australia. Quaternary International 202 (1–2):2–13. doi:10.1016/j.quaint.2008.05.015.
Panabokke, C. R. 1996. Soils and agro-ecological environments of Sri Lanka. Natural Resources Series 2. Colombo, Sri Lanka: Natural Resources, Energy and Science Authority.
Parkington, J. E., K. Kyriacou, and J. W. Fisher. 2015. Late Holocene settlement along the Atlantic Coast of the Cape: Megamiddens and the case for and against human population increase. South African Archaeological Bulletin 70(201):124–30.
Perera, N. 2010. Prehistoric Sri Lanka: Late Pleistocene rockshelters and an open-air site. Oxford: Archaeopress: BAR International Series.
Perera, N., N. Kourampas, I. A. Simpson, S. U. Deraniyagala, D. Bulbeck, J. Kamminga, J. Perera, D. Q. Fuller, K. Szabo, N. V. Oliveira, et al. 2011. People of the ancient rainforest: Late Pleistocene foragers at the Batadomba-Lena rockshelter, Sri Lanka. Journal of Human Evolution 61 (3):254–69. doi:10.1016/j.jhevol.2011.04.001.
Peres, T. M. 2010. Methodological issues in zooarchaeology. In Integrating zooarchaeology and paleoethnobotany: A consideration of issues, methods, and cases, ed. A. M. VanDerwarker and T. M. Peres, 15–36. New York: Springer.
Petchey, F., S. Ulm, B. David, I. J. McNiven, B. Asmussen, H. Tomkins, N. Dolby, K. Aplin, T. Richards, C. Rowe, et al. 2013. High-resolution radiocarbon dating of marine materials in archaeological contexts: Radiocarbon marine reservoir variability between Anadara, Gafrarium, Batissa, Polymesoda Spp. and Echinoidea at Caution Bay, Southern Coastal Papua New Guinea. Archaeological and Anthropological Sciences 5 (1):69–80. doi:10.1007/s12520-012-0108-1.
Pethiyagoda, R., and H. Sudasinghe. 2021. The ecology and biogeography of Sri Lanka: A context for freshwater fishes. Colombo, Sri Lanka: Wildlife Heritage Trust of Sri Lanka.
Picin, A., O. Wedage, J. Blinkhorn, N. Amano, S. Deraniyagala, N. Boivin, P. Roberts, and M. Petraglia. 2022. Homo sapiens lithic technology and microlithization in the South Asian rainforest at Kitulgala Beli-Lena (c. 45–8,000 years ago). PLoS One 17 (10):e0273450. doi:10.1371/journal.pone.0273450.
Poulsen, J. 1987. Early Tongan prehistory: The Lapita period on Tongatapu and its relationships. 2 vols. Terra Australis 12. Canberra: The Australian National University.
Premathilake, R., and J. Risberg. 2003. Late Quaternary climate history of the Horton Plains, Central Sri Lanka. Quaternary Science Reviews 22 (14):1525–41. doi:10.1016/S0277-3791(03)00128-8.
Ragupathy, P. 1987. Early settlements in Jaffna: An archaeological survey. Madras: Ragupathy.
Raheem, D. C., and F. Naggs. 2006. An illustrated guide to the land snails of Sri Lankan natural forest and cultivated habitats. London: The Natural History Museum.
Ranasinghe, P. N., J. D. Ortiz, A. L. Moore, B. McAdoo, N. Wells, C. H. E. R. Siriwardana, and D. T. D. S. Wijesundara. 2013. Mid-Late Holocene coastal environmental changes in Southeastern Sri Lanka: New Evidence for sea level variations in Southern Bay of Bengal. Quaternary International 298:20–36. doi:10.1016/j.quaint.2013.02.030.
Ranasinghe, P. N., J. D. Ortiz, A. J. Smith, E. M. Griffith, C. H. E. R. Siriwardana, S. N. De Silva, and D. T. D. S. Wijesundara. 2013. Mid- to Late-Holocene Indian winter monsoon variability from a terrestrial record in eastern and southeastern coastal environments of Sri Lanka. The Holocene 23 (7):945–60. doi:10.1177/0959683612475141.
Reimer, P. J., W. E. N. Austin, E. Bard, A. Bayliss, P. G. Blackwell, C. Bronk Ramsey, M. Butzin, H. Cheng, R. L. Edwards, M. Friedrich, et al. 2020. The IntCal20 Northern Hemisphere radiocarbon age calibration curve (0–55 Cal kBP). Radiocarbon 62 (4):725–57. doi:10.1017/RDC.2020.41.
Rick, T. C. 2024. Shell midden archaeology: Current trends and future directions. Journal of Archaeological Research 32 (3):309–66. doi:10.1007/s10814-023-09189-9.
Roberts, P., N. Perera, O. Wedage, S. Deraniyagala, J. Perera, S. Eregama, A. Gledhill, M. D. Petraglia, and J. A. Lee-Thorp. 2015. Direct evidence for human reliance on rainforest resources in Late Pleistocene Sri Lanka. Science 347 (6227):1246–9. doi:10.1126/science.aaa1230.
Roberts, P., J. Stock, S. Kulatilake, N. Boivin, M. Petraglia, S. Deraniyagala, and N. Perera. 2022. From forests to the coast—multidisciplinary investigation of human adaptations at the Mini-Athiliya shell midden, Sri Lanka. Ancient Lanka 1 (November). doi:10.29173/anlk650.
Samuel, V. D., P. Krishnan, K. R. Abhilash, et al. 2018. Diversity of marine molluscs in the bycatch from lobster nets, Erwadi, Gulf of Mannar. Indian Journal of Geo Marine Sciences 47 (1):170–5.
Sharashy, O. 2022. Application of Shannon and Simpson Diversity Index to study plant biodiversity on coastal rocky ridges habitats with reference to census data in the Ras El-Hekma and Omayed area on the Western Coastal Region of Egypt. Journal of Pure & Applied Sciences 21 (1):41–5. doi:10.51984/jopas.v21i1.1578.
Silva, P., C. M. B. Dematawewa, M. Kurukulasuriya, Y. T. Utsunomiya, J. F. Garcia, R. Pichler, A. K. Thiruvenkadan, S. Ramasamy, J.-L. Han, K. Periasamy, et al. 2017. Genetic diversity analysis of major Sri Lankan goat populations using microsatellite and mitochondrial DNA D-Loop variations. Small Ruminant Research 148 (March):51–61. doi:10.1016/j.smallrumres.2016.12.030.
Singhvi, A. K., S. U. Deraniyagala, and D. Sengupta. 1986. Thermoluminescence dating of Quaternary red-sand beds: A case study of coastal dunes in Sri Lanka. Earth and Planetary Science Letters 80 (1–2):139–44. doi:10.1016/0012-821X(86)90027-0.
Siriwardana, T. M. 2014. History of the use of molluscs in Sri Lanka. Sri Lanka: Ministry of Environment and Renewable Energy.
Siriwardana, T. M. 2015a. Formation of shell middens in association of shell beds. Unpublished MSc diss., Postgraduate Institute of Archaeology, University of Kelaniya.
Siriwardana, T. M. 2015b. Mollusc species composition in shell bearing sites at Kalamatiya, Southern Sri Lanka. Proceedings of the International Forestry and Environmental Symposium of the Department of Forestry and Environmental Science (Sri Lanka), 125. doi:10.31357/fesympo.v20i0.2576.
Siriwardana, T. M. 2020. Testing the applicability of commonly accepted attributes of kitchen middens to distinguish the coastal shell middens in Sri Lanka. Samodhana 9 (1):01–22.
Siriwardana, T. M. 2024. From early migrations to colonial encounters: Archaeological research on the Mannar-Jaffna Seaboard, Sri Lanka. Ancient Lanka 3 (December). doi:10.29173/anlk817.
Siriwardana, T. M., and P. P. Manusinghe. 2024. Archaeology and ecology of Acavus snails in Sri Lanka’s semi-arid to intermediate zones: Uncovering Holocene microclimatic changes. Asian Archaeology 8 (1):97–112. doi:10.1007/s41826-024-00086-8.
Sivanthan, S., D. C. T. Dissanayake, and M. D. S. T. de Croos. 2016. Target catch, bycatch and discards of shrimp trawl fishery off Jaffna. Proceeding of Jaffna University International Research Conference (Jaffna), 61–7.
Snoddy, A. M. E., C. L. King, S. E. Halcrow, H. R. Buckley, V. G. Standen, and T. Arriaza. 2021. Living on the edge: Climate-induced micronutrient famines in the ancient Atacama Desert? In The Routledge handbook of bioarchaeology of environmental change, ed. G. R. Schug, 60–82. Oxon: Routledge.
Somadeva, R., and S. Ranasinghe. 2006. An excavation of a shell midden at Pallemalla in Southern Littoral Area of Sri Lanka: Some evidence of prehistoric chenier occupation in c. 4th millennium BC. Ancient Asia 1:15–24. doi:10.5334/aa.06103.
Somadeva, R., A. Wanninayaka, D. Devage, and C. Abeysiriwardhana. 2018. Cultural dynamism: Prehistoric hunter-gatherers in Mid/Late Holocene Sri Lanka. In The resilience of heritage: Cultivating a future of the past-essays in honour of professor Paul J.J. Sinclair, ed. A. Ekblom, C. Isendahl, and K. Lindholm, 225–51. Uppsala, Sweden: Uppsala University.
Somanader, K. 1963. Jaffna’s turtle trails. Loris IX (5):312–4.
Spennemann, D. H. R. 1987. Availability of shellfish resources on prehistoric Tongatapu, Tonga: Effects of human predation and changing environment. Archaeology in Oceania 22 (3):81–96. doi:10.1002/j.1834-4453.1987.tb00171.x.
Spennemann, D. H. R. 1989. Effects of human predation and changing environment on some mollusc species on Tongatapu, Tonga. In The walking larder: Patterns of domestication, pastoralism and predation, ed. J. Clutton-Brock, 2015 ed. Oxon: Routledge.
Stock, J., E. Pomeroy, O. Wedage, S. Eregama, S. Deraniyagala, N. Perera, P. Roberts, N. Boivin, and M. Petraglia. 2022. Early Holocene human burials from Fa Hien-Lena and Kuragala, Sri Lanka. Ancient Lanka 1. doi:10.29173/anlk637.
Stoliczka, F. 1870. Note on the Kjokkenmoddings of the Andaman Islands. Proceedings of the Asiatic Society of Bengal, January, 13–23.
Sumangala, P., N. Perera, R. Premathilake, J. Perera, U. Uparathana, K. Jinarathana, G. Wimalakhanthi, Y. Hu, and H. Lu. 2025. Terminal Pleistocene to Mid-Holocene rainforest foragers in Sri Lanka: Multidisciplinary insights at Kebella-Lena rock shelter. Quaternary Science Reviews 351 (March):109201. doi:10.1016/j.quascirev.2025.109201.
Susini, D., C. Vignola, R. Goffredo, D. M. Totten, A. Masi, A. Smedile, P. M. De Martini, F. R. Cinti, L. Sadori, L. Forti, et al. 2023. Holocene palaeoenvironmental and human settlement evolution in the southern margin of the Salpi Lagoon, Tavoliere Coastal Plain (Apulia, Southern Italy). Quaternary International 655 (May):37–54. doi:10.1016/j.quaint.2022.10.012.
Szabo, K. 2009. Molluscan remains from Fiji. In The early prehistory of Fiji, ed. G. Clark and A. Anderson, 183–211. Canberra: ANU Press. doi:10.22459/TA31.12.2009.08.
Tennent, J. E. 1860. Ceylon: An account of the Island physical, historical and topographical with notices of its natural history, antiquity and productions. Vol. 1. London: Longman, Green, Longman and Roberts.
Thiel, M., and N. Ullrich. 2002. Hard rock versus soft bottom: The fauna associated with intertidal mussel beds on hard bottoms along the Coast of Chile, and considerations on the functional role of mussel beds. Helgoland Marine Research 56 (1):21–30. doi:10.1007/s10152-001-0098-3.
Thomas, F. R. 2007. The behavioral ecology of shellfish gathering in Western Kiribati, Micronesia 1: Prey choice. Human Ecology 35 (2):179–94. doi:10.1007/s10745-006-9066-5.
Veena, M. P., H. Achyuthan, C. Eastoe, and A. Farooqui. 2014. A multi-proxy reconstruction of monsoon variability in the Late Holocene, South India. Quaternary International 325 (March):63–73. doi:10.1016/j.quaint.2013.10.026.
Wedage, O., N. Amano, M. C. Langley, K. Douka, J. Blinkhorn, A. Crowther, S. Deraniyagala, N. Kourampas, I. Simpson, N. Perera, et al. 2019. Specialized rainforest hunting by Homo Sapiens ~45,000 years ago. Nature Communications 10 (1):739. doi:10.1038/s41467-019-08623-1.
Wedage, O., A. Picin, J. Blinkhorn, K. Douka, S. Deraniyagala, N. Kourampas, N. Perera, I. Simpson, N. Boivin, M. Petraglia, et al. 2019. Microliths in the South Asian rainforest ~45–4 ka: New insights from Fa-Hien Lena cave, Sri Lanka. PLoS One 14 (10):e0222606. doi:10.1371/journal.pone.0222606.
Weerakoon, D., S. d. A. Goonatilake, T. Wijewickrama, A. Rajasuriya, N. Perera, T. P. Kumara, G. D. Silva, S. Miththapala and A. Mallawatantri. 2020. Conservation and sustainable use of biodiversity in the islands and lagoons of Northern Sri Lanka. Colombo: IUCN Sri Lanka Country Office. doi:10.2305/IUCN.CH.2020.18.en.
Weerarathne, K. P. M., H. R. D. Peiris, D. Curnoe, H. M. T. G. A. Pitawala, and A. M. N. M. Adikaram. 2022. Mid-to-Late Holocene environmental changes along the Southern coast of Sri Lanka and their impact on sediment dynamics and human behaviour. Ceylon Journal of Science 51 (5):557. doi:10.4038/cjs.v51i5.8083.
Wickham-Jones, C. R. 2014. Coastal adaptations. In The Oxford handbook of the archaeology and anthropology of hunter-gatherers, ed. V. Cummings, P. Jordan, and M. Zvelebil. Oxford: Oxford University Press. doi:10.1093/oxfordhb/9780199551224.013.009.
Woodroffe, S. A., and B. P. Horton. 2005. Holocene sea-level changes in the Indo-Pacific. Journal of Asian Earth Sciences 25 (1):29–43. doi:10.1016/j.jseaes.2004.01.009.
WoRMS Editorial Board. 2024. World register of marine species. World Register of Marine Species. Ostend, Belgium: Flanders Marine Institute (VLIZ). doi:10.14284/170.
Yellen, J. E., A. S. Brooks, E. Cornelissen, M. J. Mehlman, and K. Stewart. 1995. A Middle Stone Age worked bone industry from Katanda, Upper Semliki Valley, Zaire. Science 268 (5210):553–6. doi:10.1126/science.7725100.
Yokoyama, Y., S. Hirabayashi, K. Goto, J. Okuno, A. D. Sproson, T. Haraguchi, N. Ratnayake, and Y. Miyairi. 2019. Holocene Indian Ocean sea level, Antarctic melting history and past tsunami deposits inferred using sea level reconstructions from the Sri Lankan, Southeastern Indian and Maldivian coasts. Quaternary Science Reviews 206 (February):150–61. doi:10.1016/j.quascirev.2018.11.024.
Zeller, E., A. Timmermann, K. Yun, P. Raia, K. Stein, and J. Ruan. 2023. Human adaptation to diverse biomes over the past 3 million years. Science 380 (6645):604–8. doi:10.1126/science.abq1288.
இந்த மொழிபெயர்ப்பில் பின்வரும் கருவி உதவிகள் பெறப்பெற்றன:
Google (2026) Google Translate [Online tool]. Available at: google.com [Accessed various dates in July 2026].
DeepSeek. (2026). DeepSeek (version) [Large language model]. https://www.deepseek.com [Accessed various dates in July 2026]
University of Madras. (1924–1936). Tamil Lexicon. Madras: University of Madras.
Winslow, M. (1862). Winslow’s a comprehensive Tamil and English dictionary = தமிழ் ஆங்கில அகராதி. Asian Educational Services.
