மன்னார் மாவட்டம் – ஓர் அறிமுகம்
இயற்கை அமைவு, மக்கள் மற்றும் தொழில்கள்
மன்னார் மாவட்டம் இலங்கையின் வடமேற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஒரு முக்கிய மாவட்டமாகும். இது வட இலங்கைக்குள் அடங்குகிறது. மன்னார் மாவட்டம் பொதுவாக பெருநிலப்பகுதி (மாதோட்டப் பகுதி) மற்றும் மன்னார் தீவு என்ற இரு இயற்கைப் பகுதிகளைக் கொண்டதாகக் கருதப்படுகிறது மேற்குப் பகுதியில் மன்னார் வளைகுடா அமைந்துள்ளது. மாவட்டத்தின் பெரும்பகுதி சமவெளி நிலமாகவும் வறண்ட காலநிலையுடனும் காணப்படுகிறது. கடற்கரைகள், உப்பளங்கள், குளங்கள், கண்டல் காடுகள் மற்றும் பறவைகள் வாழும் சதுப்புநிலங்கள் இதன் இயற்கைச் சிறப்புகளாகும்.
மன்னார் மக்களின் வாழ்க்கை இயற்கை வளங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இங்குள்ள முக்கிய தொழில்கள் மீன்பிடித்தலும் விவசாயமும் ஆகும். மீன்பிடியில் கடல் மீன்பிடி, இறால் மற்றும் நண்டு பிடித்தல், உலர் மீன் தயாரித்தல் போன்றவை பரவலாக நடைபெறுகின்றன. விவசாயத்தில் நெல், வெங்காயம், மிளகாய், பயறு வகைகள் போன்ற பயிர்கள் விளைவிக்கப்படுகின்றன. மேலும் கால்நடை வளர்ப்பு, குறிப்பாக மாடு மற்றும் ஆடு வளர்ப்பு, பல குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரமாக உள்ளது. பனை சார்ந்த பொருட்கள் தயாரித்தல், சிறு வணிகம் மற்றும் அரசுத் துறை வேலைகளும் மக்களின் தொழில்களாக உள்ளன.
மன்னார் மாவட்டம் பல இன, பல மத மக்களைக் கொண்ட சமூகமாகும். இங்கு தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழ்கின்றனர். அதோடு முஸ்லிம்களும் சிங்களவர்களும் வாழ்கின்றனர். மத அடிப்படையில் கத்தோலிக்கக் கிறிஸ்தவர்கள், இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள் மற்றும் பெளத்தர்கள் உள்ளனர். மன்னாரின் ஒரு முக்கிய சிறப்பு என்னவென்றால், இலங்கையின் மற்ற வட மாவட்டங்களுடன் ஒப்பிடும்போது இங்கு கத்தோலிக்கக் கிறிஸ்தவர்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் வாழ்வதாகும். 2012 மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, கிறிஸ்தவர்கள் சுமார் 57 சதவீதம், இந்துக்கள் சுமார் 24 சதவீதம், முஸ்லிம்கள் சுமார் 17 சதவீதம் மற்றும் பெளத்தர்கள் சுமார் 2 சதவீதம் இருந்தனர். இதனால் மன்னார் மாவட்டத்தின் மிகப்பெரிய மதச் சமூகமாக கிறிஸ்தவர்கள் விளங்குகின்றனர். போர்த்துக்கேயர் ஆட்சிக் காலத்தில் கத்தோலிக்க மதம் பரவியதால் மன்னார் ஒரு முக்கிய கத்தோலிக்க மையமாக வளர்ந்தது. அதேவேளை, திருக்கேதீஸ்வரம் போன்ற புகழ்பெற்ற இந்துக் கோவில்கள் காரணமாக இந்து மரபும் இப்பகுதியில் வலுவாக நிலைத்துள்ளது.
எனவே, இயற்கை வளம், வரலாற்றுப் பெருமை, மீன்பிடி சார்ந்த பொருளாதாரம் மற்றும் பல மத, பல இன மக்கள் இணைந்து வாழும் தன்மை ஆகியவற்றால் மன்னார் மாவட்டம் இலங்கையின் தனித்துவமான பகுதிகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது.
மன்னார் மாவட்டத்தில் வாழும் தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் பல நூற்றாண்டுகளாக உருவான வரலாற்றுச் சமூகங்களாகும். இவர்களின் பூர்வீகத்தை ஓர் இடத்துடன் மட்டும் இணைத்துக் கூற முடியாது.
பண்டைய காலத்தில் மாதோட்டம் (மாந்தை) இலங்கையின் முக்கிய துறைமுகமாக விளங்கியது. இந்தியா, அரேபியா மற்றும் பிற நாடுகளுடன் வாணிகத் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இடமாக அது அறியப்படுகிறது. எனவே, மன்னாரில் தமிழ் மொழி பேசும் மக்கள் மிகப் பழங்காலத்திலிருந்தே வாழ்ந்து வருகின்றனர்.
தமிழர்கள்
மன்னாரில் வாழும் தமிழர்களின் பூர்வீகத்தை ஒரே இடத்துடன் இணைத்துக் கூற முடியாது. மன்னார் மாவட்டத்தின் தமிழ் மக்கள் பல வரலாற்றுக் கட்டங்களில் உருவான ஒரு கலப்பு சமூகமாகக் கருதப்படுகின்றனர்.
1. மாதோட்டம் (மாந்தை) மற்றும் மன்னாரின் பழங்குடியிருப்புகள்
மாதோட்டம் (மாந்தை) பண்டைய காலத்திலிருந்தே இலங்கையின் முக்கிய துறைமுகமாக இருந்தது. சங்ககாலத்திலிருந்தே இப்பகுதியில் தமிழ் மொழி பேசும் மக்கள் வாழ்ந்ததாகத் தொல்பொருள் மற்றும் வரலாற்றுச் சான்றுகள் காட்டுகின்றன. எனவே, மன்னாரில் வாழும் தமிழர்களில் ஒரு பகுதியினர் இப்பகுதியின் நீண்டகாலக் குடியிருப்பாளர்களின் வழித்தோன்றல்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.
2. யாழ்ப்பாண இராச்சியத் தொடர்பு
13–17ஆம் நூற்றாண்டுகளில் யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் ஆட்சிக்குட்பட்ட பகுதிகளில் மன்னாரும் இருந்தது. இதனால் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து நிர்வாகிகள், வணிகர்கள், விவசாயிகள் மற்றும் மீனவர்கள் மன்னாரில் குடியேறினர். எனவே, மன்னார் தமிழர்களில் பலருக்கு யாழ்ப்பாணத் தொடர்பு உள்ளது.
3. தமிழகத் தொடர்பு
பண்டைய காலத்திலிருந்தே தமிழ்நாட்டிற்கும் மன்னாருக்கும் கடல்வழித் தொடர்பு இருந்தது. குறிப்பாக இராமேஸ்வரம், பாண்டிய நாடு, நாகப்பட்டினம் பகுதிகளிலிருந்து மக்கள் வர்த்தகம், மீன்பிடி மற்றும் மதச் செயல்பாடுகள் காரணமாக வந்து குடியேறினர். இதனால் தமிழக வேர்களும் காணப்படுகின்றன.
4. வன்னிப் பகுதித் தொடர்பு
மன்னாரின் உள்நாட்டுப் பகுதிகளில் வாழும் பல தமிழர்கள் வன்னிப் பிரதேசத்துடனும் தொடர்புடையவர்கள். வன்னி தலைமைத்துவங்களின் ஆட்சிக்காலத்தில் மக்கள் மன்னார், முல்லைத்தீவு, வவுனியா பகுதிகளுக்கிடையே இடம்பெயர்ந்து வாழ்ந்தனர்.
எனவே, “மன்னார் தமிழர்கள் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து மட்டுமே வந்தவர்கள்” அல்லது “தமிழ்நாட்டிலிருந்து மட்டுமே வந்தவர்கள்” என்று கூறுவது சரியல்ல. மாறாக, மன்னார் தமிழர்கள் மன்னார்–மாதோட்டம் பகுதியின் பழங்குடியிருப்புகளையும், யாழ்ப்பாணம், வன்னி மற்றும் தமிழகத் தொடர்புகளையும் உள்ளடக்கிய ஒரு வரலாற்றுச் சமூகமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றனர்.
மன்னார் முஸ்லிம்கள்
மன்னார் முஸ்லிம்களின் வரலாறும் இதேபோல் பல்வேறு மூலங்களைக் கொண்டது. அரபு வணிகர்கள் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு மன்னாருக்கு வந்து வர்த்தகம் செய்தனர். பின்னர் அவர்கள் இங்கு குடியேறி உள்ளூர் மக்களுடன் கலந்துவாழ்ந்தனர். தமிழகத்தின் காயல்பட்டினம், கீழக்கரை போன்ற பகுதிகளிலிருந்தும் முஸ்லிம் வணிகர்கள் வந்து குடியேறினர். பின்னாளில் யாழ்ப்பாணம், புத்தளம், கொழும்பு போன்ற பகுதிகளிலிருந்தும் சில முஸ்லிம் குடும்பங்கள் மன்னாருக்கு வந்தன.
எனவே, மன்னார் வரலாற்றுக் காலம் முழுவதும் அனைத்துச் சமூகங்களும் அருகருகே வாழும் ஒரு கலப்புச் சமூகமாக அல்லது பிரதேசமாக மாறியது எனலாம். இங்கு வாழும் தமிழர்களும் முஸ்லிம்களும் ஒரே இடத்திலிருந்து வந்தவர்கள் அல்லர். பண்டைய மாதோட்டம், யாழ்ப்பாணம், வன்னி, தமிழகம், அரேபியா மற்றும் இலங்கையின் பிற பகுதிகளுடனான தொடர்புகளின் மூலம் உருவான பல்வகை மரபுகளைக் கொண்ட சமூகங்களாக அவர்கள் இன்று வாழ்கின்றனர்.
மன்னாரில் இஸ்லாமியர்களின் வருகை பல கட்டங்களாக நடந்தது. பொதுவாக வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுவதன்படி, 8–15ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் அரபு வணிகர்கள் இலங்கையின் கடற்கரைப் பகுதிகளுக்கு வந்தபோது, மன்னாரும் ஒரு முக்கிய வர்த்தகத் துறைமுகமாக இருந்தது. குறிப்பாக முத்துக்குளிப்பு மற்றும் கடல் வணிகம் காரணமாக மன்னார் முக்கியத்துவம் பெற்றது.
மன்னார் முஸ்லிம்களின் பூர்வீகம் என்ன?
மன்னார் முஸ்லிம்கள் ஒரே இடத்திலிருந்து வந்தவர்கள் அல்லர். அவர்களது மூதாதையர்கள் பல்வேறு வழிகளில் வந்துள்ளனர்:
1. அரபு வணிகர்கள்
அரேபியத் தீபகற்பத்திலிருந்து வந்த முஸ்லிம் வணிகர்கள் மன்னார் உள்ளிட்ட கடற்கரைப் பகுதிகளில் குடியேறினர். அவர்கள் உள்ளூர் தமிழ் மக்களுடன் கலந்து திருமணம் செய்துகொண்டனர்.
2. தமிழகத் தொடர்பு
தமிழ்நாட்டின் காயல்பட்டினம், கீழக்கரை, நாகப்பட்டினம் போன்ற கடற்கரைப் பகுதிகளிலிருந்து முஸ்லிம் வணிகர்கள் மன்னாருக்கு வந்து குடியேறினர். எனவே, மன்னார் முஸ்லிம்களின் மொழி மற்றும் பண்பாட்டில் தமிழ்நாட்டின் தாக்கம் காணப்படுகிறது.
3. இலங்கையின் பிற பகுதிகளிலிருந்து குடியேற்றம்
காலப்போக்கில் யாழ்ப்பாணம், புத்தளம், கொழும்பு போன்ற பகுதிகளிலிருந்தும் முஸ்லிம்கள் மன்னாருக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். குறிப்பாக போர்க்கால இடப்பெயர்வுகளும் இதற்குக் காரணமாக இருந்தன. யாழ்ப்பாணத்திலிருந்தும் சில முஸ்லிம் குடும்பங்கள் மன்னாரில் குடியேறியுள்ளன. ஆனால், மன்னார் முஸ்லிம்கள் அனைவரும் யாழ்ப்பாணப் பூர்வீகத்தினர் என்று கூற முடியாது.
மன்னார் முஸ்லிம்களின் வரலாறு அரபு வணிகர்களின் வருகையுடன் தொடங்கி, தமிழ்நாட்டிலிருந்து வந்த முஸ்லிம் வணிகர்களின் குடியேற்றம் மற்றும் பின்னர் இலங்கையின் பல பகுதிகளிலிருந்து வந்த குடியேற்றங்களால் வளர்ந்தது. ஆகவே, அவர்களின் பூர்வீகம் யாழ்ப்பாணம் மட்டும் அல்ல; அரேபியா, தமிழகம் மற்றும் இலங்கையின் பல பகுதிகளுடனும் தொடர்புடையது. அவர்களின் தாய்மொழி தமிழாக இருப்பது, தமிழகத் தொடர்பும் வட இலங்கைத் தொடர்பும் மிகவும் வலுவாக இருந்ததைக் காட்டுகிறது.
மன்னார்ச் சிங்கள மக்கள்
மன்னார் மாவட்டத்தில் சிங்கள மக்கள் மிகவும் குறைந்த எண்ணிக்கையிலேயே வாழ்கின்றனர். 2012 கணக்கெடுப்பின்படி சிங்களவர்கள் சுமார் 1.98% (1,961 பேர்) இருந்தனர். 2024 மக்கள்தொகைத் தரவுகளின்படி இந்த எண்ணிக்கை 678 பேராகப் பதிவாகியுள்ளது. அவர்கள் மன்னார் நகரம், தலைமன்னார், முசலி, நானாட்டான், மடு போன்ற பகுதிகளில் சிறிய அளவில் வாழ்கின்றனர். குறிப்பாக:
• அரசாங்க அலுவலர்கள்
• பாதுகாப்புப் படையினர் மற்றும் அவர்களது குடும்பங்கள்
• மீன்பிடி மற்றும் வணிகத் தொடர்புடைய சில குடும்பங்கள்
எனப் பல்வேறு காரணங்களால் அவர்கள் அங்கு குடியேறியுள்ளனர்.
மன்னாரில் வாழும் சிங்கள மக்களில் பெரும்பாலானோர் பாரம்பரியமாக பெளத்தர்கள். ஆனால் இலங்கையின் வடமேற்குக் கடலோரப் பகுதிகளில் (புத்தளம், சிலாபம் போன்ற இடங்களுடன் தொடர்புடைய) கத்தோலிக்கச் சிங்களக் குடும்பங்களும் உள்ளன. எனவே, மன்னாரிலுள்ள சிங்களர்கள் அனைவரும் பெளத்தர்கள் என்று கூற முடியாது.
ஆயினும், மாவட்ட அளவில் பெளத்தர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு. மன்னார் மாவட்டத்தின் பெரும்பான்மை மதம் கிறிஸ்தவம் (முக்கியமாகக் கத்தோலிக்கம்) ஆகும்
போர்த்துக்கேயர் வருகையுடன் கத்தோலிக்க மத வருகை
அந்நியர்கள் இலங்கைக்கு வந்தபோது இந்த வடமேற்குப் பகுதி வழியாகத்தான் உள்ளே நுழைந்தார்கள் என்று ஒரு கருத்து உண்டு. அவர்கள் வருகைக்கு முன்னர் மாதோட்டம், மன்னார் ஆகிய பகுதிகள் முழுக்க முழுக்க உள்நாட்டுத் தெய்வ வழிபாடுகளையும் பாரம்பரிய இந்து வழிபாட்டு முறைகளையும் கொண்டிருந்தன. ஆனால் போர்த்துக்கேயர் வருகையின் பின்னர் இங்கே முதன்முதலாக கோட்டை கட்டப்பட்டதும், அவர்களது ஆட்சி அங்கு நிறுவப்பட்டதும் முக்கிய நிகழ்வுகளாகும். தங்கள் ஆட்சியை மேலும் பலப்படுத்த அவர்கள் மதத்தை ஒரு கருவியாகக் கையாண்டனர். கத்தோலிக்கம் ஒரு வகையில் அரச மதமாகியது.
கத்தோலிக்க மதத்தைப் பரப்புவதிலும் அதன் பால் மக்களை ஈர்ப்பதிலும் அரசு அதிக கவனம் செலுத்தியது. அதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உண்டு. மேற்கு நாடுகளிலிருந்து இங்கு வந்த ஐரோப்பியர்கள் இந்த நாட்டின் பழக்கவழக்கங்களைக் கண்டு, அவை அநாகரிகமானவை, காட்டுமிராண்டித்தனமானவை என்று கருதினார்கள். அவற்றைச் சீர்திருத்தம் செய்ய கிறிஸ்தவ மதமே ஒரு கருவியாக அமையும் என்று எண்ணி கிறிஸ்தவத்தைப் பரப்ப ஆரம்பித்தார்கள். கிறிஸ்தவ மதம் வந்த பண்பாட்டுக் காரணம் இது.
ஆனால் அதற்கு மேலாக ஒரு காரணம் இருந்தது. அதாவது, அரசியல் அதிகாரத்தை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்ள ஒரு பண்பாட்டு ஆதிக்கம் அவர்களுக்குத் தேவைப்பட்டது. பண்பாட்டு ஆதிக்கம் படைகளின் ஆதிக்கத்தைவிடச் சிறந்தது. அது அடிமனதில் ஆழமாக வேரூன்றுவது. அந்தப் பண்பாட்டு ஆதிக்கமாகத்தான் மேற்கில் தோன்றிய மதமான கிறிஸ்தவம் இங்கு பரப்பப்பட்டது என்ற விளக்கமும் உண்டு.
இன்று மன்னார் பிரதேசம் என்றால் அது கத்தோலிக்க மதம் சார்ந்த பிரதேசம் என்ற ஒரு கருத்தும் உண்டு. மடு மாதா ஒரு சின்னமாக விளங்குகிறது. இந்து, கிறிஸ்தவ, தமிழ், சிங்கள மக்களை இணைக்கும் ஒரு திருத்தலமாக மடு மாதா ஆலயம் திகழ்கிறது எனலாம். ஆலயத் திருவிழாவில் இன, மத பேதமின்றி அனைவரும் இணைகின்றனர்.
வடமேற்குப் பிரதேசத்தில் மன்னார் தொடக்கம் சிலாபம், புத்தளம் ஊடாக கத்தோலிக்க மதம் சார்ந்த பண்பாடுகளைக் காணலாம். கத்தோலிக்க மதம் தமிழ், சிங்கள மக்களை இணைத்தது போல, கத்தோலிக்கக் கூத்து மரபும் தமிழ், சிங்கள மக்களை இணைத்தது.
என்றீக் எம்பரதோர் நாடகம் (ரஜதுங் கட்டுவ எனும் பெயரில்), எஸ்தாக்கியார் நாடகம், ஞான சௌந்தரி நாடகம் ஆகியன சிங்களத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு அவர்கள் மத்தியில் அரங்கேற்றப்பட்டுள்ளன. இது சிங்கள மக்கள் மத்தியில் “நாடகம” எனவும் அழைக்கப்படுகிறது. இதனை மையமாக வைத்தே பேராசிரியர் சரத்சந்திரா 1950–60களில் தனது புகழ்பெற்ற மனமே, சிங்கபாகு ஆகிய நாடகங்களைத் தயாரித்தார். அது கூத்தின் இன்னொரு கிளை வளர்ச்சியாகும். அதன் பின்னரே மட்டக்களப்புக் கூத்து மரபை அடிநாதமாக வைத்து பேராசிரியர் வித்தியானந்தன் தனது கர்ணன் போர், நொண்டி நாடகம், இராவணேசன், வாலிவதை ஆகிய வடமோடி, தென்மோடி நாடகங்களைத் தயாரித்தார். அது பின்னர் விளக்கப்படும்.
புதிய கூத்து மரபு – கத்தோலிக்கக் கூத்து மரபு
சிங்களவர், தமிழர் என்று பேதமின்றி இந்தப் பகுதியில் வாழ்ந்த அனைத்து மக்களையும் ஊடுருவியது இந்தப் புதிய கூத்து முறை. போர்த்துக்கேயர் இங்கு வந்த காலத்தில் மன்னார், மாதோட்டப் பகுதிகளில் ஒரு வலிமையான நாடக மரபு இருந்திருக்கிறது (அந்த மரபு பற்றி முந்தைய கட்டுரைகளில் விளக்கியுள்ளேன்). போர்த்துக்கலிலிருந்து வந்த கத்தோலிக்கர்களிடையேயும் ஒரு வலிமை வாய்ந்த நாடக மரபு இருந்திருக்கிறது. வந்து சேர்ந்த கத்தோலிக்கக் கூத்து மரபும் ஏற்கனவே இருந்த கூத்து மரபும் இணைந்து மன்னாருக்கென ஒரு தனித்துவமான கூத்து மரபு உருவாகியிருக்கிறது போல் தெரிகிறது. இதனை நாங்கள் இன்னொரு விதமாக நோக்க வேண்டும். இதனை நாங்கள் ஒரு பண்பாட்டுக் கலப்பு எனலாம். இரண்டு வேறுபட்ட பண்பாடுகள் இணையும்போது, ஒன்றிலிருந்து ஒன்று கொடுத்தும் எடுத்தும் மாறி புதிதாக உருவாவதை வரலாறு எமக்குக் காட்டியிருக்கின்றது. இந்த வகையில்தான் மன்னார்க் கூத்தை நாங்கள் நோக்க வேண்டும்.
ஆரம்ப காலத்தில் வடக்கு மாகாணக் கூத்துகள் பற்றியும், முக்கியமாக யாழ்ப்பாணக் கூத்து முறைகள் பற்றியும், மட்டக்களப்புக் கூத்து முறைகள் பற்றியும் ஆராய்ந்த அறிஞர்கள் மன்னார்ப் பகுதியில் அதிக கவனம் செலுத்தவில்லை. ஆனால் பேரா. வித்தியானந்தன் அவர்கள் அந்த மரபைத் தமிழ்க் கூத்து மரபின் இன்னொரு கிளை என இனங்கண்ட படியினால்தான் அவர் மன்னாரில் 1960களின் ஆரம்பக் காலத்தில் அண்ணாவிமார் மாநாட்டை நடத்தியதுடன், அதனை ஒட்டி மன்னார்க் கூத்துகளான:
• மூவிராசாக்கள் நாடகம்
• என்றீக் எம்பரதோர் நாடகம்
• ஞான சௌந்தரி நாடகம்
ஆகிய மன்னாரில் வழக்கிலிருந்த கிறிஸ்தவக் கூத்துகளைப் பதிப்பித்தார்.
தென்பாங்கு, வடபாங்கு, வாசாப்பு எனக் கத்தோலிக்கக் கூத்து மரபுகள் மன்னாரில் இருக்கின்றன என்றும் கூறினார்.
வடபாங்கு யாழ்ப்பாண மரபைப் பின்பற்றியது என்றும், தென்பாங்கு மன்னாருக்குரியது என்றும் ஆரம்பகாலத்தில் ஒரு கருத்து உருவாகியிருந்தது. பின்னாளில் மன்னார்க் கூத்துகள் பற்றி ஆய்வுகள் வரத் தொடங்கின. அந்த ஆய்வுகள் மன்னார்க் கூத்துகளைப் பற்றி சில புதிய தகவல்களையும் புதிய கருத்துகளையும் தந்தன.
முக்கியமாக காரை. சுந்தரம்பிள்ளையின் வட இலங்கை நாடக மரபு என்னும் பி.எச்.டி. ஆய்வு மன்னார்க் கூத்துகள் பற்றி விஸ்தாரமாகக் கூறியது. அவர் அக்கூத்துகளை வட இலங்கை நாட்டார் மரபினுள் ஒன்றாகவே வைத்து விளக்கினார். பின்னாளில் வந்த ஆய்வுகள் மேலும் பல தகவல்களைத் தந்தன. முக்கியமான நூல் அன்புராசா அடிகளார் எழுதிய மன்னார் கூத்துகள் எனும் நூலாகும். இது அவரது எம்.பில். ஆய்வாகும். கற்கிடந்தகுளம் பகுதியில் நிலவும் வாசகப்பாக்களை மையமாகக் கொண்டு ஜேசுதாசன் எழுதிய நற்கருணை வாசகப்பா நூல், வாசகப்பா பற்றிய சில செய்திகளைத் தருகிறது.
இந்த நூல்களையும், கள ஆய்வில் பெற்ற தகவல்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டே இங்கு மன்னார்க் கூத்துகள் பற்றிய செய்திகள் தரப்படுகின்றன. இக்கூத்து மரபை நாம் ஈழத்தமிழ்க் கூத்து எனும் பெரு மரத்தின் பிரதான புதிய கிளைகளில் ஒன்றாகக் கருதலாம்.
தொடரும்.
