வரலாற்று வடிவமாக மௌனம்
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், மௌனம் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது. அது குறுக்கிடப்பட்ட உரையாடல்களிலும், தாழ்ந்த குரல்களிலும், முடிக்கப்படாத கதைகளிலும், விடுபட்ட பெயர்களிலும், கேட்கப்படாத கேள்விகளிலும், கவனமாகக் கையாளப்படும் பொதுப் பேச்சுகளிலும் நிலவுகிறது. ஆசிரியர்கள் சில தலைப்புகளை விரைவாகக் கடந்து செல்லும் வகுப்பறைகளிலும், போர்க்கால அனுபவங்கள் மறைமுகமாக மட்டுமே குறிப்பிடப்படும் வீடுகளிலும், எச்சரிக்கையுடன் வடிவமைக்கப்பட்ட பொது நினைவுகூரல்களிலும், யாரிடம், என்ன நிபந்தனைகளின் கீழ் பேசலாம் என்பதை மக்கள் உள்ளுணர்வாகக் கணக்கிடும் அன்றாட உரையாடல்களிலும் அது தோன்றுகிறது. ஆயினும், மௌனத்தை வெறுமனே ஓர் இல்லாமையாக – பேச்சு, நினைவு அல்லது அரசியல் உணர்வின் பற்றாக்குறையாக – புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. மாறாக, மௌனம் ஒரு வரலாற்று வடிவமாகச் செயல்படுகிறது. போரின் மரபுகள் வாழப்பட்டு, கடத்தப்பட்டு, ஒழுங்குபடுத்தப்படும் ஒரு சமூக ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட மற்றும் அரசியல் ரீதியாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட நிலையாக அது விளங்குகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மௌனம் செயலற்றதோ அல்லது வெறுமையானதோ அல்ல. கண்காணிப்பு, நிச்சயமற்ற தன்மை, துக்கம், சமமற்ற இறையாண்மை ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு நிலப்பரப்பிற்குள் அது ஒரு செயல்திறன் மிக்க வழிசெலுத்தல் முறையாகும். மௌனம் பாதுகாக்கிறது, மறைக்கிறது, ஒழுங்குபடுத்துகிறது, சோர்வடையச் செய்கிறது, சில சமயங்களில் எதிர்க்கவும் செய்கிறது. வரலாறு எவ்வாறு நினைவுகூரப்பட்டு, கடத்தப்படுகிறது என்பதை இது கட்டமைக்கிறது. சொல்லப்படாதவை எவை என்பதை மட்டுமல்லாமல், குடும்பங்கள், சமூகங்கள், நிறுவனங்கள் வழியாக அறிவு எவ்வாறு பரவுகிறது என்பதையும் இது தீர்மானிக்கிறது.
வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில் நிலவும் மௌனத்தின் தொடர்ச்சியை, அதனை உருவாக்கிய வரலாற்றுச் சூழல்களிலிருந்து பிரிக்க முடியாது. போரின் போது, பேச்சு ஆபத்தைக் கொண்டிருந்தது. சோதனைச் சாவடிகளில் கேள்விகள் கேட்பது, ஆயுதம் ஏந்திய தரப்பினருடனான உரையாடல்கள், கிராமங்களுக்குள் நடக்கும் அரசியல் உரையாடல்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும் எச்சரிக்கை தேவைப்பட்டது. சொற்கள் சந்தேகத்தையோ, கண்காணிப்பையோ, அல்லது வன்முறையையோ உருவாக்கக்கூடும் என்பதை உணர்ந்து, பொதுமக்கள் மொழியைக் கவனமாகக் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டனர். இந்த எச்சரிக்கைப் பழக்கம் ஆயுத மோதல் முடிவடைந்தவுடன் மறைந்துவிடவில்லை. மாறாக, அது அன்றாட வாழ்வில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது. யாழ்ப்பாணத்தில், ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர் ஒருவர் இந்தத் தொடர்ச்சியை இவ்வாறு விவரித்தார்: “போரின் போது, அனைவரும் கவனமாகப் பேசக் கற்றுக்கொண்டனர். போருக்குப் பிறகும், அந்தப் பழக்கம் தொடர்ந்தது.” “பழக்கம்” என்ற சொல் முக்கியமானது. மௌனம் என்பது எப்போதும் நேரடி அடக்குமுறையாக உணரப்படுவதில்லை. அது பெரும்பாலும் உடலால் உணரப்படும் நினைவாகச் செயல்படுகிறது. மக்கள் பேசுவதற்கு முன் சற்று நிறுத்துகிறார்கள், சில இடங்களில் தங்கள் குரலைத் தாழ்த்துகிறார்கள், அல்லது தனிநபர்களின் பெயர்களை நேரடியாகக் குறிப்பிடுவதைத் தவிர்க்கிறார்கள். இது உடனடி அச்சுறுத்தலால் மட்டுமல்ல, மாறாக எச்சரிக்கை உணர்வு இயல்பானதாகிவிட்டதால்தான். ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் விளக்கினார்: “சில நேரங்களில், வெளிப்படையான காரணம் எதுவும் இல்லாதபோதும் நீங்கள் கவனமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதை உணர்கிறீர்கள். அது இயல்பாகிவிடுகிறது.”
மௌனத்தின் இந்த இயல்பாக்கம், வன்முறை முறையாக முடிவடைந்த பின்னரும், நடத்தை மூலம் போர் எவ்வாறு நீடிக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. மௌனம் சாதாரண வாழ்வின் ஓர் அங்கமாகிவிடுகிறது. அதே நேரத்தில், மௌனம் சீரற்ற முறையில் பரவியுள்ளது. வெவ்வேறு தலைமுறைகள், வர்க்கங்கள், பாலினங்கள் மற்றும் அரசியல் நிலைப்பாடுகளைக் கொண்டவர்கள் மௌனத்தை வெவ்வேறு விதமாக அனுபவித்து வெளிப்படுத்துகிறார்கள். இடப்பெயர்வு, குண்டுவீச்சு, தடுப்புக்காவல் அல்லது போராளிகளின் கட்டுப்பாடு போன்றவற்றை அனுபவித்த மூத்த தலைமுறையினர், பொதுவெளியில் வெளிப்படுத்தக் கடினமான நினைவுகளை பெரும்பாலும் கொண்டுள்ளனர். இளைய தலைமுறையினர் இந்த மௌனங்களை மறைமுகமாகப் பெறுகிறார்கள். முழுமையான விவரிப்புகளுக்குப் பதிலாக, துண்டுகள், சைகைகள் மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான சூழல்கள் மூலம் வரலாற்றின் வடிவங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
கிளிநொச்சியில், ஓர் இளம் பெண், போர்க்கால வரலாறு தன் குடும்பத்திற்குள் எவ்வாறு கடத்தப்பட்டது என்பதை விவரித்தார்: “என் பெற்றோர் சில விஷயங்களை ஒருபோதும் நேரடியாக விளக்கவில்லை. சிறிய கருத்துகளிலிருந்தும், இடங்கள் அல்லது காலங்களுக்கு அவர்கள் எதிர்வினையாற்றும் விதத்திலிருந்தும் நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள்.” அவர் சற்று நிறுத்திவிட்டு மேலும் கூறினார்: “சில நேரங்களில் மௌனமே, ஏதோவொரு வேதனையான சம்பவம் நடந்திருக்கிறது என்பதை உங்களுக்குச் சொல்கிறது.” இந்தக் கருத்து, மௌனம் வரலாற்றை அழிப்பதில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. மாறாக, வரலாறு கடத்தப்படும் விதத்தை அது மறுசீரமைக்கிறது. அறிவு, குறிப்புணர்த்தல், மனநிலை, குறுக்கீடு, தேர்ந்தெடுத்து வெளிப்படுத்துதல் ஆகியவற்றின் மூலம் பரவுகிறது. குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் விரிவான நினைவுகளைத் தாங்கிக்கொண்டு, அதே நேரத்தில் வெளிப்படையான விவரிப்பைத் தவிர்க்கின்றன.
முல்லைத்தீவில் ஒரு மாலைப்பொழுதில், ஒரு முதியவர் போரின் இறுதிக் கட்டங்களில் ஏற்பட்ட இடப்பெயர்வுகளை விவரித்தார். பொதுமக்கள் இறப்புகள் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட சம்பவத்தைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது திடீரென நிறுத்துவதற்கு முன்பு, அவர் சில நிமிடங்கள் அமைதியாகப் பேசினார். அறை அமைதியானது. நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு, அவர் கூறினார்: “அந்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவது கடினம்.” அறையில் இருந்த யாரும் அவரை மேலும் வற்புறுத்தவில்லை. அதைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட மௌனம் வெறுமையானதாக இருக்கவில்லை. அது அங்கீகாரம், சங்கடம், துக்கம், பரஸ்பரப் புரிதல் ஆகியவற்றைத் தன்னுள் கொண்டிருந்தது. அங்கு கூடியிருந்த அனைவரும், ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயம் மறைக்கப்பட்டிருந்தது என்பதைப் புரிந்துகொண்டனர். ஆயினும், அந்த மறைப்பே உரையாடலின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. இங்கு மௌனம் ஒரு சமூக மற்றும் உணர்வுபூர்வமான மொழியாகச் செயல்பட்டது.
இந்த இயங்குமுறை, வன்முறை மற்றும் நினைவுகள் குறித்த பரந்த மானிடவியல் விவாதங்களை எதிரொலிக்கிறது. குறிப்பாக, பேரழிவு நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் ஒரு சீரான கதை வடிவில் அல்லாமல், துண்டு துண்டான மற்றும் முழுமையற்ற வடிவங்களில் சாதாரண வாழ்வில் நுழைகின்றன என்ற கருத்தை இது பிரதிபலிக்கிறது. சில அனுபவங்கள் முழுமையாக வெளிப்படுத்தப்படுவதை எதிர்க்கின்றன, ஏனெனில் வன்முறையை அடக்குவதற்கு மொழியே போதுமானதாக இருப்பதில்லை. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், பலர் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்காலத்திலும் சொல்ல முடியாத நிலையிலும் இருக்கும் நினைவுகளுடன் வாழ்கின்றனர். போருக்குப் பிறகு உயிர் பிழைத்தவர்களை நேர்காணல் செய்தது குறித்து ஒரு முன்னாள் மனிதாபிமானப் பணியாளர் இவ்வாறு நினைவு கூர்ந்தார்: “மக்கள் கதைகளைச் சொல்லத் தொடங்குவார்கள், பின்னர் திடீரென்று நிறுத்திவிடுவார்கள். சில சமயங்களில் அவர்கள் அழுவார்கள். சில சமயங்களில் அவர்கள் பேச்சை முழுவதுமாக மாற்றிவிடுவார்கள்.” இந்தக் குறுக்கீடுகள் சாட்சியத்தின் உணர்வுபூர்வமான வரம்புகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. மன அதிர்ச்சியை எப்போதும் நேர்கோட்டு வடிவில் விவரிக்க முடிவதில்லை. மௌனம் என்பது பயத்திலிருந்து மட்டுமல்ல, சில அனுபவங்களை ஒரு நிலையான மொழியாக மாற்ற முடியாத சாத்தியமின்மையிலிருந்தும் உருவாகிறது.
அதே நேரத்தில், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் நிலவும் மௌனம் ஆழமான அரசியல் தன்மை கொண்டது. பதிலளித்தவர்களில் பலர், தனிப்பட்ட முறையில் என்ன பேசலாம், பொதுவில் என்ன பேசலாம் என்பதை வேறுபடுத்திக் காட்டினர். போரைப் பற்றிய உரையாடல்கள், இடம், கேட்போர் மற்றும் உணரப்படும் அபாயம் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து அடிக்கடி மாறுகின்றன. யாழ்ப்பாண நகரில், ஒரு பத்திரிகையாளர் இவ்வாறு விளக்கினார்: “மக்கள் வீட்டில் விவாதிக்கும் சில விஷயங்கள் உள்ளன, ஆனால் பொது இடங்களில் அல்ல. கண்ணுக்குப் புலப்படாத எல்லைகள் உள்ளன என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்.” இந்தக் கண்ணுக்குப் புலப்படாத எல்லைகள் எப்போதும் நேரடியாக அமல்படுத்தப்படுவதில்லை. அவற்றின் சக்தி துல்லியமாக நிச்சயமற்ற தன்மையில்தான் உள்ளது. எல்லைகள் எங்கே இருக்கின்றன என்பது மக்களுக்கு அரிதாகவே துல்லியமாகத் தெரியும், இது சுய-ஒழுங்குமுறையை ஊக்குவிக்கிறது.
ஒரு சமூக ஆர்வலர் இந்த நிலையை இவ்வாறு விவரித்தார்: “உங்களை வெளிப்படையாகத் தணிக்கை செய்ய யாரும் தேவையில்லை. என்ன விளைவுகள் ஏற்படக்கூடும் என்பதில் நிச்சயமற்ற தன்மை இருப்பதால், மக்கள் தங்களைத் தாங்களே தணிக்கை செய்துகொள்கிறார்கள்.” இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை, “முன்னறிவிப்பு மௌனம்” என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றை உருவாக்குகிறது. தனிநபர்கள் பேச்சை ஒழுங்குபடுத்துவது, அடக்குமுறை உடனடியாக நடப்பதால் மட்டுமல்ல, சாத்தியக்கூறுகளே நடத்தையை வடிவமைப்பதால்தான். பொது நினைவுகூரல்கள் இந்த இயக்கவியலைத் தெளிவாக விளக்குகின்றன. போர்க்கால மரணங்களுடன் தொடர்புடைய நினைவுக் காலங்களில், பல குடும்பங்கள் தனிப்பட்ட இடங்களில் அமைதியான சடங்குகளில் ஈடுபடுகின்றன. விளக்குகள் ஏற்றப்படுகின்றன, பிரார்த்தனைகள் செய்யப்படுகின்றன, மேலும் புகைப்படங்கள் மறைவாகக் காட்சிப்படுத்தப்படுகின்றன.
முள்ளிவாய்க்காலைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் விளக்கினார்: “நாங்கள் வீட்டில் நினைவுகூர்கிறோம். நாங்கள் கவனத்தை ஈர்ப்பதைத் தவிர்க்கிறோம்.” “கவனத்தை ஈர்ப்பது” என்ற சொற்றொடர், நினைவுகூர்தல் நடைமுறைகள் கண்காணிப்பு மற்றும் அரசியல் எச்சரிக்கையுடன் எவ்வாறு பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. மௌனம் ஒரு பாதுகாப்பாக மாறுகிறது. ஆயினும், சோர்விலிருந்தும் மௌனம் உருவாகிறது. போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பலர், பல ஆண்டுகளாகத் தங்கள் அனுபவங்களைப் பத்திரிகையாளர்கள், அரசு சாரா நிறுவனங்கள், ஆணையங்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஆர்வலர்கள் ஆகியோரிடம் மீண்டும் மீண்டும் விவரித்துள்ளனர். சாட்சியமளித்தல் என்பது பெரும்பாலும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்படுவதாகவும், உணர்ச்சி ரீதியாகச் சோர்வூட்டுவதாகவும், அர்த்தமுள்ள மாற்றத்திலிருந்து தொடர்பற்றதாகவும் ஆகிவிடுகிறது. காணாமல் போன தன் மகனைத் தேடும் ஒரு தாய் இந்தச் சோர்வை இவ்வாறு விவரித்தார்: “நாங்கள் எங்கள் கதைகளைப் பலமுறை கூறியுள்ளோம். நாங்கள் கூட்டங்கள், ஆணையங்கள், நேர்காணல்களுக்குச் செல்கிறோம். ஆனாலும், எதுவும் மாறவில்லை. சில நேரங்களில் மக்கள் பேசிப் பேசிச் சோர்வடைந்து விடுகிறார்கள்.” இந்தச் சோர்வு மௌனத்தின் மற்றொரு அடுக்கை உருவாக்குகிறது. அது பயம் மட்டுமல்ல, ஏமாற்றமும் கூட. சாட்சியமளித்தல் பொறுப்புக்கூறலையோ அல்லது அங்கீகாரத்தையோ ஏற்படுத்தத் தவறும்போது, மௌனம் என்பது உணர்ச்சி ரீதியான சுய-பாதுகாப்பின் ஒரு வடிவமாக மாறக்கூடும்.
முக்கியமாக, மௌனம் என்பது அதிகாரபூர்வமான கதைகளுடன் உடன்படுவதை எப்போதும் குறிப்பதில்லை. சில சமயங்களில், மௌனம் என்பது மறுப்பாகச் செயல்படுகிறது. மக்கள் அரசால் ஆதரிக்கப்படும் நினைவுச் சின்னங்களில் பங்கேற்காமல் இருக்கத் தேர்வு செய்யலாம் அல்லது வரலாற்றின் அதிகாரபூர்வ பதிப்புகளைப் பொதுவெளியில் விவாதிப்பதைத் தவிர்க்கலாம். ஒரு முன்னாள் ஆசிரியர் விளக்கினார்: “பொதுவெளியில் உண்மையை நேர்மையாகப் பேச முடியும் என்று நம்பாததால் சிலர் மௌனமாக இருக்கிறார்கள்.” இந்த மௌனத்தில் ஐயுறவும், மென்மையான எதிர்ப்பும் அடங்கியுள்ளது. சில வகையான பேச்சுகள் உள்வாங்கப்படலாம், திரிக்கப்படலாம் அல்லது அரசியல் ரீதியாக ஆபத்தானதாக மாற்றப்படலாம் என்ற ஒரு விழிப்புணர்வை இது பிரதிபலிக்கிறது. மௌனம் தலைமுறைகளுக்கு இடையிலான உறவுகளையும் கட்டமைக்கிறது. பல பெற்றோர்கள், தங்கள் பிள்ளைகளை அச்சத்திலிருந்தோ அல்லது மன அதிர்ச்சியிலிருந்தோ பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில், அவர்களைப் போர்க்கால வரலாறுகளிலிருந்து உணர்வுபூர்வமாகப் பாதுகாக்கிறார்கள். வவுனியாவில் உள்ள ஒரு தந்தை விளக்கினார்: “நாங்கள் பிள்ளைகளிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்வதில்லை. அவர்கள் அதிக வலியைச் சுமக்காமல் வளர வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம்.” இருப்பினும், இத்தகைய பாதுகாப்பு பெரும்பாலும் துண்டு துண்டான வரலாற்றுப் புரிதலை உருவாக்குகிறது. இளைய தலைமுறையினர், தெளிவான விளக்கங்களை எப்போதும் பெறாமலேயே உணர்ச்சிபூர்வமான சூழல்களைப் பெறுகிறார்கள்.
ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் இவ்வாறு விளக்கினார்: “எங்கள் பெற்றோர் துன்பப்பட்டார்கள் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும், ஆனால் பெரும்பாலும் முழுமையான கதை எங்களுக்குத் தெரியாது.” இந்த முழுமையற்ற பரிமாற்றம், துண்டுகளாலும் தெளிவின்மையாலும் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு வரலாற்று நிலையை உருவாக்குகிறது. குடும்ப மௌனத்தால் ஏற்பட்ட இடைவெளிகளை நிரப்ப, இளைய தலைமுறையினர் பெரும்பாலும் சமூக ஊடகங்கள், புலம்பெயர் சமூகக் கதைகள், திரைப்படங்கள், சக வயது உரையாடல்கள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்திருக்கிறார்கள். அதே சமயம், இளைய தலைமுறையினர் சில சமயங்களில் இந்த மௌனங்களுக்குச் சவால் விடுகின்றனர். பல மாணவர்கள், போரைப் பற்றி பெற்றோரிடம் நேரடியாகக் கேட்டபோது, அவர்கள் தயக்கத்தையோ அல்லது உணர்ச்சி ரீதியான விலகலையோ சந்தித்ததாக விவரித்தனர். ஒரு மாணவர் இவ்வாறு விவரித்தார்: “நான் என் தாயிடம் சில நிகழ்வுகளைப் பற்றிக் கேட்டபோது, அவர் அமைதியாகி, பேச்சை மாற்றினார்.” மௌனம் எவ்வாறு வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியைத் தடைசெய்ய முடியும் என்பதை இந்தத் தருணங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன. கடந்தகாலம் உணர்ச்சி ரீதியாகச் சுறுசுறுப்பாக இருந்தாலும், அது பகுதியளவு அணுக முடியாததாகவே இருக்கிறது.
மௌனம் நிறுவன இடங்களிலும் ஊடுருவியுள்ளது. ஆசிரியர்கள், பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர்கள், அரசு சாரா நிறுவனப் பணியாளர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், போர்க்காலப் பிரச்சினைகளை எவ்வளவு வெளிப்படையாக விவாதிக்கலாம் என்பது குறித்த நிச்சயமற்ற தன்மையை அடிக்கடி எதிர்கொள்கின்றனர். வடக்கில் உள்ள ஒரு விரிவுரையாளர் சொன்னார்: “எல்லைகள் எங்கே இருக்கின்றன என்பதை யாரும் தெளிவாக வரையறுக்காவிட்டாலும், மக்கள் ஓர் உணர்வை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள்.” இந்த உள்ளுறைந்த எச்சரிக்கை, இந்தத் தொடர் முழுவதும் ஆராயப்படும் பரந்த போருக்குப் பிந்தைய நிலையைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஆளுகை என்பது வெளிப்படையான ஒழுங்குமுறை மூலம் மட்டுமல்ல, அது நடத்தை மற்றும் கண்ணோட்டத்தை வடிவமைப்பதன் மூலமும் செயல்படுகிறது. ஆயினும், மௌனம் ஒருபோதும் முழுமையானதல்ல. மிகவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழல்களில்கூட, நினைவுகள் மறைமுக வடிவங்களில் நிலைத்திருக்கின்றன. ஒரு கிராமத்தில், குடியிருப்பாளர்கள் அருகிலுள்ள ஒரு வயலை மீண்டும் மீண்டும் “அந்த இடம்” என்று மட்டுமே குறிப்பிட்டனர். யாரும் வெளிப்படையாக விளக்கவில்லை, ஆனால் அது போர்க்கால வன்முறையுடன் தொடர்புடையது என்பதை அனைவரும் புரிந்துகொண்டனர். அந்த நிலப்பரப்பே மௌனத்தின் ஓர் ஆவணமாக மாறுகிறது. அதேபோல், திகதிகள் சொல்லப்படாத முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளன. பொது நினைவுகூர்தல் இல்லாதபோதும், சில நாட்கள் வீடுகளுக்குள் அமைதியாகக் குறிக்கப்படுகின்றன. எனவே, மௌனம் கூட்டு நினைவை அழிப்பதில்லை; அது அதன் வெளிப்பாட்டை மறுசீரமைக்கிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மௌனத்தை ஒரு வகையான வரலாற்று உழைப்பாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று இனவரைவியல் தரவுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. எதை வெளிப்படுத்துவது, மறைப்பது, மென்மையாக்குவது அல்லது ஒத்திப்போடுவது என்பது குறித்து தனிநபர்கள் தொடர்ந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்துகிறார்கள். இந்த உழைப்பு உணர்வுபூர்வமாக சவாலானது மற்றும் சமூகத்தில் பரவலாகக் காணப்படுகிறது. குறிப்பாக, வீடுகளுக்குள் மௌனத்தை நிர்வகிப்பதில் பெண்கள் பெரும்பாலும் குறிப்பிடத்தக்க பொறுப்பை ஏற்கிறார்கள். தாய்மார்களும் விதவைகளும் நினைவுகூர்தலுக்கும் பாதுகாப்பிற்கும் இடையில் அடிக்கடி மத்தியஸ்தம் செய்கிறார்கள்; குழந்தைகள் என்ன தெரிந்துகொள்ள வேண்டும், இழப்பைப் பற்றி எப்படி விவாதிக்க வேண்டும் என்பதை அவர்கள் தீர்மானிக்கிறார்கள். கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு விதவை இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “குழந்தைகளைப் பயமுறுத்தாமல் நினைவுகூர முயற்சிக்கிறீர்கள்.” அவரது கூற்று, பல குடும்பங்கள் நினைவிற்கும் உயிர்வாழ்விற்கும் இடையில் பேண முயற்சிக்கும் நுட்பமான சமநிலையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.
மௌனம் வர்க்கம் மற்றும் சமூக நகர்வு ஆகியவற்றுடனும் தொடர்பு கொள்கிறது. வலுவான அரசியல் வலைப்பின்னல்கள், கல்விப் பின்னணிகள் அல்லது புலம்பெயர் சமூக இணைப்புகளைக் கொண்ட தனிநபர்கள் வெளிப்படையாகப் பேச அதிக திறன் கொண்டவர்களாக உணரக்கூடும்; அதே நேரத்தில் பொருளாதார ரீதியாகப் பாதிக்கப்படக்கூடிய சமூகங்கள் பெரும்பாலும் அதிக எச்சரிக்கையுடன் இருக்கின்றன. அதே நேரத்தில், புலம்பெயர் சமூக இடங்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட பேச்சுச் சூழல்களை உருவாக்கக்கூடும். இலங்கைக்குள்ளேயே இருப்பதை விட, சில புலம்பெயர் சமூகங்களில் போர்க்கால விவரிப்புகள் மிகவும் வெளிப்படையாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு பதிலளிப்பாளர் குறிப்பிட்டார்: “வெளிநாடுகளில் உள்ள மக்கள் வித்தியாசமாகப் பேச முடியும், ஏனெனில் அவர்கள் ஒரே மாதிரியான சூழ்நிலைகளில் வாழ்வதில்லை.” இந்த வேறுபாடு, உளளூர் – பன்னாட்டுத் தமிழ்ச் சமூகங்களிடையே மாறுபட்ட வரலாற்றுப் பண்பாடுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.
இறுதியில், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் நிலவும் மௌனம், வரலாறு என்பது ஆவணக்காப்பகங்கள், பொது விவரிப்புகள் மூலம் மட்டுமல்ல, இல்லாமைகள், தயக்கங்கள், உணர்ச்சிபூர்வமான சமரசங்கள் மூலமாகவும் உருவாக்கப்படுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. மௌனம் என்பது வரலாற்றிற்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல. வரலாறு நிலைத்திருக்கும் வழிகளில் அதுவும் ஒன்றாகும். நினைவில் வைக்கப்பட்டவை மூலம் மட்டுமல்ல, சொல்வதற்குக் கடினமாக இருக்கும் விஷயங்கள் மூலமாகவும் போர் தொடர்கிறது. இந்தப் புரிதல், நிலைமாறுகால நீதிக்கும் நல்லிணக்கத்திற்குமான வழக்கமான அணுகுமுறைகளைச் சிக்கலாக்குகிறது. ஏனெனில் அவை, பேச்சும் சாட்சியமும் மட்டுமே குணமளிப்பதாகவோ அல்லது ஒரு முடிவை எட்டுவதாகவோ பெரும்பாலும் கருதுகின்றன. இலங்கையில், பேச்சு என்பதே சமத்துவமற்ற அரசியல் சூழல்களுக்குள் புதைந்து கிடக்கிறது. மௌனத்தை, உடைக்கப்படக் காத்திருக்கும் ஓர் அடக்குமுறையாக மட்டும் கருதிவிட முடியாது; அது எச்சரிக்கை, சோர்வு, கண்ணியம் மற்றும் தீர்க்கப்படாத துயரம் ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஓர் அனுபவபூர்வமான உத்தியும் ஆகும்.
போரின் முரண்பட்ட காலங்கள்
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் வரையறுக்கும் பண்புகளில் ஒன்று, போர் அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியாக முடிவடையவில்லை என்பதுதான். மே 2009 அதிகாரபூர்வமாக ஒரு தனித்துவமான வரலாற்றுப் பிளவாக – மோதலில் இருந்து அமைதிக்கான திட்டவட்டமான மாற்றமாக – சித்தரிக்கப்பட்டாலும், போருக்குப் பிந்தைய காலத்தின் வாழ்வனுபவம் ஆழமாகப் பிளவுபட்டும் சீரற்றதாகவும் உள்ளது. வெவ்வேறு சமூகங்கள் போருக்குப் பிந்தைய வெவ்வேறு காலங்களில் வாழ்கின்றன. சிலருக்கு, போர் உறுதியாகக் கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்ததாகி, ஒரு நிறைவுற்ற தேசிய வெற்றியாகவும் கடந்துவந்த ஒரு கடினமான அத்தியாயமாகவும் நினைவுகூரப்படுகிறது. மற்றவர்களுக்கு, போர் அன்றாட வாழ்க்கை, குடும்ப அமைப்புகள், நிலப்பரப்புகள் மற்றும் உணர்வுபூர்வமான உலகங்களுக்குள் பொதிந்துள்ள ஒரு தீர்க்கப்படாத இருப்பாகத் தொடர்கிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கை, முரண்பட்ட காலங்களால் – அதாவது, மக்கள் நினைவகம், இழப்பு, இறையாண்மை மற்றும் எதிர்காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தை வடிவமைக்கும் வரலாற்று நேரத்தின் முரண்பட்ட அனுபவங்களால் – வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இந்தக் காலங்கள் வெறுமனே அகநிலை உணர்வுகள் அல்ல. அவை சமூக ரீதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் உருவாக்கப்பட்டவை. அரசு, ஒரு முடிவையும், புனரமைப்பையும், முன்னேற்றத்தையும் கொண்ட ஒரு தற்காலிகத் தன்மையை ஊக்குவிக்கிறது. ஆனால், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பல சமூகங்கள் காத்திருப்பு, மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்தல், முழுமையடையாமை, தீர்க்கப்படாத துக்கம் ஆகியவற்றின் வழியாகவே காலத்தை அனுபவிக்கின்றன. இந்த அர்த்தத்தில், போர் என்பது ஒரே நேரத்தில் முடிந்தும், தொடர்ந்தும் இருக்கிறது.
2009க்குப் பிறகு அரசின் அதிகாரபூர்வப் பேச்சு, கால இடைவெளியை வலுவாக வலியுறுத்தியது. அரசியல் உரைகள், அபிவிருத்திப் பிரசாரங்கள், நினைவுச் சடங்குகள் ஆகியவை போரின் முடிவை ஒரு புதிய தேசிய சகாப்தத்தின் தொடக்கமாக மீண்டும் மீண்டும் சித்தரித்தன. “அமைதி”, “அபிவிருத்தி”, “மீள்கட்டுமானம்”, “முன்னோக்கிச் செல்லுதல்” ஆகிய சொற்கள் போருக்குப் பிந்தைய ஆட்சிமுறையின் மையமாக மாறின. வீதிகள், பாலங்கள், இருப்புப்பாதைகள், தங்கும் விடுதிகள், நகரப் புனரமைப்புத் திட்டங்கள் ஆகியவை நாடு ஒரு புதிய வரலாற்றுக் காலகட்டத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டது என்பதற்கான புலப்படும் அடையாளங்களாக முன்வைக்கப்பட்டன. கொழும்பில் உள்ள ஓர் அரசாங்க அதிகாரி “போர் 2009இல் முடிவடைந்தது. அன்று முதல், நாடு மீள்கட்டுமானத்திலும் முன்னேற்றத்திலும் கவனம் செலுத்தி வருகிறது. நாம் எதிர்காலத்தை நோக்கிப் பார்க்க வேண்டும்” என்றார். இந்த எதிர்கால நோக்குடைய பேச்சு அரசியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது, ஏனெனில் அது வரலாற்று முடிவை ஊக்குவிக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய நாடு, கடந்த காலத்தின் பிளவுகளையும் வன்முறையையும் பின்தள்ளி, காலத்திலும் இடத்திலும் முன்னோக்கி நகர்வதாகக் கற்பனை செய்யப்படுகிறது. வளர்ச்சியே ஒரு வரலாற்று மாற்றத்தின் சின்னமாக மாறுகிறது.
வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில், இந்த முடிவு குறித்த விவரிப்பு பெரும்பாலும் முழுமையற்றதாகவோ அல்லது முன்கூட்டியே நிகழ்ந்ததாகவோ உணரப்படுகிறது. போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பலர், போருக்குப் பிந்தைய காலத்தை வன்முறையிலிருந்து ஒரு முழுமையான முறிவாக விவரிக்காமல், அதன் உருமாறிய தொடர்ச்சியாகவே விவரிக்கின்றனர். குண்டுவீச்சும் ஆயுத மோதல்களும் இல்லாதது, ஒரு வரலாற்றுத் தீர்வு ஏற்பட்ட உணர்வை அவசியமாக ஏற்படுத்திவிடாது. முல்லைத்தீவில், போரின் இறுதிக் கட்டங்களில் தன் கணவரை இழந்த ஒரு விதவை “போர் முடிந்துவிட்டது என்று மக்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால், என்ன நடந்தது என்று இன்னும் அறியாத குடும்பங்களுக்கு அது எப்படி முடிவுக்கு வரும்?” என்ற கேள்வியை முன்வைத்தார். அவருடைய கேள்வி, காணாமல் போதலின் நிலையற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்களுக்கு, காலம் நம்பிக்கைக்கும் துக்கத்திற்கும் இடையில் உறைந்து நிற்கிறது. இறப்பு அல்லது திரும்புதல் குறித்த உறுதிப்படுத்தல் இல்லாமல், ஒரு முடிவுக்கு வருவது சாத்தியமற்றதாகவே இருக்கிறது. நிச்சயமற்ற தன்மையின் மூலமாகவே போர் தொடர்கிறது.
காணாமல் போனவர்களின் பல தாய்மார்கள், காணாமல் போன உறவினர்கள் திரும்பி வரக்கூடும் என்ற – எவ்வளவு மங்கலாக இருந்தாலும் – சாத்தியக்கூற்றைச் சுற்றியே தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து அமைத்துக் கொள்வதாக விவரித்தனர். வவுனியாவில் உள்ள ஒரு பெண், தன் மகனுக்குச் சொந்தமான ஒரு ஜோடி ஆடைகளை இன்னும் ஓர் அலமாரியில் கவனமாக மடித்து வைத்திருப்பதாக விளக்கினார். “என்னால் அவற்றை தூக்கி எறிய முடியாது, பதில் கிடைக்காத வரை, இந்தக் கதை முடிவடையாது” என்றார். இந்த முடிவடையாத நிலை, கால அனுபவத்தை ஆழமாக வடிவமைக்கிறது. நாட்காட்டி முன்னோக்கி நகர்கிறது, ஆனால் உணர்வுபூர்வமாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும், சில தருணங்கள் தீர்க்கப்படாமல் இருக்கின்றன. குடும்பங்கள் ஒரு முடிவுக்கு வராமல், அதே திகதிகள், நினைவுகள், கேள்விகளை மீண்டும் மீண்டும் சந்திக்கின்றன. காத்திருத்தல் என்பது போருக்குப் பிந்தைய காலத்தின் மையமான கால வடிவங்களில் ஒன்றாக மாறுகிறது.
இந்தக் காத்திருப்பு செயலற்றதல்ல. அது அன்றாட வழக்கங்கள், உணர்வுபூர்வமான வாழ்க்கை மற்றும் அரசியல் ஈடுபாட்டை வடிவமைக்கிறது. ஆயினும், அது சோர்வையும் ஏற்படுத்துகிறது. காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்களுடன் பணிபுரியும் ஒரு செயற்பாட்டாளர் சொன்னார்: “பலர் கடந்த காலத்திற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் இடையில் சிக்கிக்கொண்டதாக உணர்கிறார்கள். அவர்களால் முழுமையாகத் துக்கிக்கவும் முடியவில்லை, அதே சமயம் அவர்களால் முழுமையாக அதிலிருந்து மீண்டு வரவும் முடியவில்லை.” “மீண்டு வர” முடியாத இந்த இயலாமையானது, சமரசம் செய்துகொள்வதற்கான அரசியல் விருப்பமின்மையின் சான்றாக அதிகாரபூர்வ உரையாடல்களால் அடிக்கடி விளக்கப்படுகிறது. ஆயினும், இனவரைவியல் ரீதியாக, இது மிகவும் சிக்கலான ஒன்றைப் பிரதிபலிக்கிறது. அதாவது இது, சாதாரண வாழ்க்கைக்குள் தீர்க்கப்படாத வன்முறை நீடிப்பது பற்றியது.
போட்டியிடும் காலங்கள் நினைவுச் சடங்குகளிலும் காணப்படுகின்றன. அரசால் ஆதரிக்கப்படும் வெற்றி நாள் நிகழ்வுகள், ஒரு முடிவையும் வெற்றியையும் கொண்டாடுகின்றன. போர் என்பது ஒரு நிறைவுற்ற வரலாறாக விவரிக்கப்படுகிறது. இராணுவத் தியாகமும் தேசிய மீட்பும் மீட்டெடுக்கப்பட்ட இறையாண்மையின் கட்டமைப்பிற்குள் நினைவுகூரப்படுகிறது. இதற்கு மாறாக, தமிழ் நினைவு அனுசரிப்புகள், கடந்தகாலத் துன்பங்களுக்கும் தற்போதைய நிலைக்கும் இடையிலான தொடர்ச்சியைப் பெரும்பாலும் வலியுறுத்துகின்றன. நினைவு அனுசரிப்பு என்பது ஒரு முடிவை நோக்கியதை விட, தொடர்ச்சியான நினைவுகூரலை நோக்கியே அமைந்துள்ளது. யாழ்ப்பாணத்தில், ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் நினைவுக் காலங்களைச் சுற்றியுள்ள சூழலை இவ்வாறு விவரித்தார்: “அரசாங்கத்தைப் பொறுத்தவரை, இது கடந்தகால வெற்றியைப் பற்றியது. இங்குள்ள பல குடும்பங்களுக்கு, இது நிகழ்காலத்தில் தொடரும் இழப்பைப் பற்றியது.” இந்த வேறுபாடு, நினைவகம் என்பது நிகழ்வுகளின் விளக்கத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, வரலாற்றுக் காலத்தின் அனுபவத்தைப் பற்றியதுமாகும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
தலைமுறை வேறுபாடுகள் போருக்குப் பிந்தைய காலத்தன்மையை மேலும் சிக்கலாக்குகின்றன. இடப்பெயர்வு, குண்டுவீச்சு, தடுப்புக்காவல் அல்லது போராளிகளின் அணிதிரட்டலை அனுபவித்த மூத்த தலைமுறையினர், பெரும்பாலும் போர்க்கால வாழ்க்கையின் ஆழமான நினைவுகளைத் தங்கள் உடலிலேயே சுமந்து செல்கின்றனர். இளைய தலைமுறையினர், குறிப்பாகப் போரின்போது குழந்தைகளாக இருந்தவர்கள் அல்லது 2009க்குப் பிறகு பிறந்தவர்கள், மோதலுடன் துண்டு துண்டான கால உறவுகளைப் பெறுகிறார்கள். கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர்; “நாங்கள் போருக்குப் பிறகு வளர்ந்தோம், ஆனால் கதைகளிலும், மௌனங்களிலும், அரசியலிலும் போர் இன்னும் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறது என்பதை உணர்கிறோம்” என்றார்.
இளம் தலைமுறையினருக்கு, போர் பெரும்பாலும் ஒரு முரண்பாடான வரலாற்று இருப்பாகத் தோன்றுகிறது. ஒரே நேரத்தில் தொலைவிலும் அண்மையிலும் இருப்பது போல உணர்வதாகப் பலர் தெரிவித்தனர். அவர்கள் போர்க்கள வன்முறையை நேரடியாக நினைவில் வைத்திருக்காமல் இருக்கலாம், ஆனாலும் அவர்கள் இராணுவமயமாக்கல், நினைவுகூர்தல், தீர்க்கப்படாத இழப்புகள் ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகளில் வாழ்கிறார்கள். உயர்தரம் கற்கின்ற பாடசாலை மாணவன் “சில நேரங்களில், முழுமையாக அனுபவிக்காத ஒரு போரின் அங்கமாக நாங்கள் இருப்பது போல் உணர்கிறோம்” என்று தனது எண்ணத்தை விவரித்தான்.
இந்த மரபுவழிப்பட்ட காலத்தன்மை, நினைவிற்கும் அடையாளத்திற்கும் இடையே ஒரு சிக்கலான உறவை உருவாக்குகிறது. அதே நேரத்தில், சில இளம் பதிலளிப்பாளர்கள், தாங்கள் மரபுவழியாகப் பெற்ற நினைவுகளின் உணர்ச்சிபூர்வமான சுமையாக உணர்ந்தவற்றின் மீது தங்கள் விரக்தியை வெளிப்படுத்தினர். யாழ்ப்பாணத்தில் ஓர் இளைஞர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “மூத்த தலைமுறையினர் இன்னும் போரின் சுமையைச் சுமந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இளைஞர்களுக்கு வேலைகளும், நிலைத்தன்மையும், சாதாரண வாழ்க்கையும் வேண்டும்.” இந்தக் கூற்று, போருக்குப் பிந்தைய சமூகத்தில் நிலவும் மற்றொரு காலப் பதற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது, அதாவது, நினைவிற்கும் இலட்சியத்திற்கும் இடையிலான பதற்றம். சிலர் நினைவுகூர்தலுக்கும் வரலாற்று அங்கீகாரத்திற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கும்போது, மற்றவர்களோ பொருளாதாரப் பிழைப்புக்கும் எதிர்கால வாய்ப்புகளுக்கும் முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர். முக்கியமாக, இந்த நிலைப்பாடுகள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை அல்ல. பலர் தீர்க்கப்படாத துக்கத்தைச் சுமந்துகொண்டே, நிலையான எதிர்காலத்தை உருவாக்கப் பாடுபடுகின்றனர். போருக்குப் பிந்தைய நிலை என்பது, ஒரே ஒரு காலகட்டத்தில் மட்டும் வாழ்வதை விட, ஒன்றுடன் ஒன்று மேற்பொருந்தும் காலங்களில் வாழ்வதை உள்ளடக்கியது.
முள்ளிவாய்க்காலில், ஒருவர் விளக்கினார்: “நீங்கள் முன்னோக்கிச் செல்ல முயன்றாலும், அந்த நிலம் உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறது”. நிலக்காட்சிக்கும் நினைவிற்கும் இடையிலான இந்த உறவு, காலம் எவ்வாறு இடஞ்சார்ந்ததாக மாற்றப்படுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. கடந்த காலம் என்பது அருவமானதல்ல் அது அன்றாட நடமாட்டத்தின் மூலம் உடல்ரீதியாக எதிர்கொள்ளப்படுகிறது. கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மீனவர், போர்க்கால இடப்பெயர்ச்சியுடன் தொடர்புடைய சில கடலோரப் பகுதிகளை இதேபோல் விவரித்தார்: “நாங்கள் அங்கு செல்லும்போது, வயதானவர்களுக்கு உடனடியாக நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த இடமே நினைவுகளைத் தாங்கி நிற்கிறது.” இடங்கள், நிகழ்கால வாழ்க்கையை பேரழிவுகரமான வரலாறுகளுடன் இணைக்கும் காலப் பிணைப்புகளாக மாறுகின்றன. வளர்ச்சி குறித்த உரையாடல்கள் மூலமாகவும் போட்டி மனப்பான்மைகள் வெளிப்படுகின்றன. உட்கட்டமைப்புத் திட்டங்கள், நாடு போரைக் கடந்துவிட்டது என்பதற்கான சான்றாக அரசால் அடிக்கடி கட்டமைக்கப்படுகின்றன. வீதிகள், நெடுஞ்சாலைகள், சுற்றுலாத் தலங்கள், நகர விரிவாக்கம் ஆகியவை தேசிய முன்னேற்றத்தின் சின்னங்களாக விளங்குகின்றன. இருப்பினும், பல குடியிருப்பாளர்கள் இந்தத் திட்டங்களை இருவிதமான உணர்வுகளுடன் புரிந்துகொள்கின்றனர். உட்கட்டமைப்பு மேம்பாடுகள் சமூகங்களுக்குப் பொருள்ரீதியாகப் பயனளித்தாலும், அவை உணர்வுபூர்வமான அல்லது அரசியல்ரீதியான ஒரு நிறைவை அவசியமாக ஏற்படுத்துவதில்லை. கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி இவ்வாறு சொன்னார்: “சாலைகள் நல்லது. மின்சாரம் நல்லது. ஆனால், நடந்ததை இவையெல்லாம் அழித்துவிடாது”. இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது. வளர்ச்சியானது முன்னேற்றம், நவீனமயமாக்கல் என்ற கால வரையறைக்குள் இயங்குகிறது, ஆயினும் துயரமும் வரலாற்று அநீதியும் பெரும்பாலும் இந்தக் கட்டமைப்பிற்கு வெளியே நீடிக்கின்றன.
வளர்ச்சி குறித்த உரையாடலானது, தீர்க்கப்படாத பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணும் முன்பே “முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும்” என்ற ஒருவித கால அழுத்த உணர்வைக்கூட ஏற்படுத்துகிறது என்று சிலர் தெரிவித்தனர். ஓர் ஆசிரியர் இதை இவ்வாறு விளக்கினார்: “சில சமயங்களில், வளர்ச்சி வந்துவிட்டதால் மக்கள் விரைவாக மறந்துவிடுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுவது போல் உணர்கிறேன்”. இந்த எதிர்பார்ப்பு, முன்னேற்றம் குறித்த அதிகாரபூர்வ விவரிப்புகளுக்கும், முழுமையடையாத தன்மை குறித்த உள்ளூர் அனுபவங்களுக்கும் இடையே பதற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது.
புலம்பெயர்ந்தோரின் காலத்தன்மை மீண்டும் வேறுபடுகிறது. பல புலம்பெயர் சமூகங்கள், போருடன் மிகவும் நினைவுகூரத்தக்க, அரசியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த உறவுகளைப் பேணுகின்றன. இலங்கைக்குள் உள்ள உள்ளூர் நடைமுறைகளை விட, வெளிநாடுகளில் நடைபெறும் நினைவு நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் வலுவான தேசியவாத சின்னங்களையும் வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியையும் கொண்டுள்ளன. யாழ்ப்பாணத்தில் ஒருவர் குறிப்பிட்டார்: “வெளிநாட்டில் உள்ள மக்கள், போர் முடிவதற்கு முன்பே வெளியேறிவிட்டதால், சில சமயங்களில் உணர்வுபூர்வமாக போருக்குள்ளேயே இருக்கிறார்கள்.” புலம்பெயர்ந்தோரின் காலத்தன்மைகள், நாடுகடத்தல், தூரம் மற்றும் நாடுகடந்த நினைவு நடைமுறைகளால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. சில உள்ளூர்வாசிகளுக்கு, இந்த விவரிப்புகள் உணர்வுபூர்வமாக சக்தி வாய்ந்தவையாகத் தோன்றினாலும், போருக்குப் பிந்தைய அன்றாட வாழ்வின் நடைமுறை யதார்த்தங்களிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டவையாக உள்ளன. இதை ஒரு விவசாயி அழகாக விளக்கினார்: “இங்குள்ள மக்கள் ஒவ்வொரு நாளும் உயிர் பிழைப்பதைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும். அது நீங்கள் கடந்த காலத்தைக் கையாளும் விதத்தை மாற்றுகிறது”. எனவே, போரின் காலத்தன்மைகள் புவியியல் ரீதியாகவும் சீரற்றவையாக உள்ளன.
நிறுவன மட்டத்தில், நிலைமாறுகால நீதி முயற்சிகளும் குறிப்பிட்ட கால அனுமானங்கள் மூலம் செயல்படுகின்றன. உண்மை ஆணையங்கள், விசாரணைகள், நல்லிணக்கக் கட்டமைப்புகள் ஆகியவை பெரும்பாலும் வன்முறையிலிருந்து குணமடைதல், ஒரு முடிவுக்கு வருதல் ஆகியவற்றை நோக்கிய ஒரு நேர்கோட்டு நகர்வையே அனுமானிக்கின்றன. ஆயினும், பதிலளித்தவர்களில் பலர் போருக்குப் பிந்தைய காலத்தை ஒரு நேர்கோட்டு மாற்றமாக அல்லாமல், ஒரு சுழற்சிமுறைத் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்தலாகவே அனுபவிக்கின்றனர். குடும்பங்கள் மீண்டும் மீண்டும் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்கின்றன, ஆவணங்களைச் சமர்ப்பிக்கின்றன, சாட்சியமளிக்கின்றன, மேலும் அரிதாகவே வரும் பதில்களுக்காகக் காத்திருக்கின்றன. ஒவ்வொரு புதிய ஆணையமும் காயங்களை மீண்டும் கிளறுவதோடு, நிச்சயமற்ற தன்மையையும் மீண்டும் உருவாக்குகிறது. காணாமல் போனவர்களின் தாய் ஒருவர் குறிப்பிட்டார்: “ஒவ்வொரு சில வருடங்களுக்கும் ஒரு புதிய செயல்முறை தொடங்குகிறது. நாங்கள் இந்தக் கதையை மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறோம்.” இந்தத் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்தலே சோர்வூட்டுகிறது. காலம் முன்னேறுவதாக இல்லாமல், தேங்கி நிற்பதாக உணர்கிறோம். இந்தச் சுழற்சிமுறைக் காலப்போக்கு, “முழுமையான மாற்றம்” என அரசு கூறும் கூற்றுக்கு முற்றிலும் முரணாக உள்ளது. போருக்குப் பிந்தைய தேசம் அதிகாரபூர்வமாக முன்னேறுகிறது, ஆனால் பல தனிநபர்கள் காத்திருப்புக்குள்ளும் தீர்க்கப்படாத துயரத்தின் திரும்பத் திரும்ப வரும் கட்டமைப்புகளுக்குள்ளும் சிக்கித் தவிக்கின்றனர்.
அதே சமயம், சாதாரண வாழ்க்கை தொடர்கிறது. குழந்தைகள் பாடசாலைக்குச் செல்கிறார்கள், வணிகங்கள் இயங்குகின்றன, திருமணங்கள் நடைபெறுகின்றன, இடப்பெயர்வு சமூகங்களை மறுவடிவமைக்கிறது. கடந்த காலம் தீர்க்கப்படாமல் இருக்கும்போதும், அன்றாட வாழ்விற்கு எதிர்காலத்துடனான ஈடுபாடு அவசியமாகிறது. மன்னாரில் உள்ள ஒரு கடைக்காரர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “மக்கள் நினைவுகளுக்குள் மட்டுமே வாழ முடியாது. வாழ்க்கை உங்களைத் தொடரச் செய்கிறது”. தொடர்ச்சிக்கும் முழுமையின்மைக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடே போருக்குப் பிந்தைய காலப்போக்கின் மையத்தில் உள்ளது. மக்கள் நடைமுறையில் முன்னேறினாலும், தீர்க்கப்படாத வரலாறுகளுடன் உணர்வுபூர்வமாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் இணைந்தே இருக்கிறார்கள்.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையை ஒரேயொரு காலக் கட்டமைப்பின் மூலம் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை இனவரைவியல் சான்றுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மாறாக, பல காலங்கள் ஒருங்கே நிலவுகின்றன. இந்தக் காலங்கள் ஒன்றையொன்று வெட்டிக்கொள்கின்றன, போட்டியிடுகின்றன, ஒன்றையொன்று வடிவமைக்கின்றன. ஆகவே, போர் என்பது கடந்த காலத்தில் மட்டுமே அமைந்திருக்கவில்லை. அது நிறுவனங்கள், உடல்கள், நிலப்பரப்புகள் மற்றும் உணர்வுசார் உலகங்கள் என அனைத்திலும் சீரற்ற முறையில் நீடிக்கிறது. வெவ்வேறு சமூகங்கள் போரின் வெவ்வேறு “பின்” நிலைகளில் வாழ்கின்றன, மேலும் இந்த வேறுபாடுகள் அரசியல் வாழ்வையும், வரலாற்று உணர்வையும், நல்லிணக்கத்திற்கான சாத்தியக்கூறுகளையும் ஆழமாக வடிவமைக்கின்றன. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையைப் புரிந்துகொள்ள, பேரழிவு ஒரே சீராக முடிவடைவதில்லை என்பதை நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும். வரலாற்று முடிவுகள் சீரற்ற முறையில் பரவியுள்ளன. சிலருக்கு நிறுவன ரீதியாகவும் குறியீட்டு ரீதியாகவும் ஒரு முடிவு எட்டப்பட அனுமதிக்கப்படுகிறது. மற்றவர்களோ தீர்க்கப்படாத காலச் சூழல்களுக்குள் தொடர்ந்து வாழ்கின்றனர்.
ஆவணப்படுத்தலின் அரசியலும் மனித உரிமை ஆவணக்காப்பகங்களும்
அதிகாரபூர்வ அரசின் நினைவகம் வெற்றியினதும் தேசிய மீட்சியினதும் ஒரு கதையை நிலைப்படுத்த முயன்றால், சர்வதேச மனித உரிமைகள் ஆவணப்படுத்தலானது சான்றுகள், பொறுப்புக்கூறல், சாட்சியங்கள், சட்ட அங்கீகாரம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட முற்றிலும் வேறொரு ஆவணக்காப்பக முறையை அறிமுகப்படுத்துகிறது. போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்த ஆண்டுகளில், சர்வதேச அமைப்புகள், ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்புகள், மனித உரிமைகள் நிறுவனங்கள், பத்திரிகையாளர்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், புலம்பெயர் ஆதரவு வலையமைப்புகளின் பணிகள் மூலம் ஏராளமான அறிக்கைகள், சாட்சியங்கள், செயற்கைக்கோள் படங்கள், தடயவியல் பகுப்பாய்வுகள், சாட்சி வாக்குமூலங்கள், உயிரிழப்பு மதிப்பீடுகள், புலனாய்வு இதழ்கள் ஆகியவை வெளிவந்தன. இந்த ஆவணக்காப்பகங்கள் போர்க்கால வன்முறையை ஆவணப்படுத்தவும், பொதுமக்களின் துன்பங்களையும் துஷ்பிரயோகக் குற்றச்சாட்டுகளையும் குறைத்து மதிப்பிட்ட அதிகாரபூர்வ கதைகளுக்குச் சவால் விடுக்கவும் முயன்றன. ஆயினும், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் ஆவணப்படுத்தலின் அரசியல் என்பது உண்மைக்கும் மறுப்புக்கும் இடையிலான ஓர் எளிய எதிர்ப்பை விட மிகவும் சிக்கலானது. மனித உரிமைகள் ஆவணக்காப்பகங்கள் அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டவை அல்ல. அவை சட்டக் கட்டமைப்புகள், நிறுவன முன்னுரிமைகள், புவிசார் அரசியல் அழுத்தங்கள் மற்றும் சான்றுகளின் சட்டபூர்வத்தன்மைக்கான கோரிக்கைகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட அறிவு உற்பத்தியின் ஒரு தனித்துவமான முறையை உருவாக்குகின்றன. அவை ஒரே நேரத்தில் அங்கீகாரத்தை சாத்தியமாக்குவதோடு, புதிய வகை நுண்புலக் கருத்துகளையும் உருவாக்குகின்றன. அவை நினைவுகளைப் பாதுகாப்பதோடு, அனுபவித்த துன்பங்களை நிர்வாக மற்றும் சட்டரீதியான பிரிவுகளாக மொழிபெயர்க்கவும் செய்கின்றன. எனவே, ஆவணப்படுத்தல் என்பது ஒரு தார்மீகத் தேவையாகவும், அதே சமயம் ஒரு பதற்றமான களமாகவும் மாறுகிறது.
பல உயிர் பிழைத்தவர்களுக்கும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கும், போருக்குப் பிறகு புலனாய்வாளர்கள், பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் மனித உரிமை ஆர்வலர்களின் வருகையானது, அவர்களின் அனுபவங்கள் பகிரங்கமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றிய சில தருணங்களில் ஒன்றாக அமைந்தது. மற்றபடி ஓரங்கட்டப்பட்ட துன்பங்கள் சர்வதேச உரையாடலில் நுழைவதற்கான ஒரு வழியாக சாட்சியம் அமைந்தது. வவுனியாவில், போரின் இறுதி மாதங்களில் காணாமல் போன தன் கணவர் பற்றி ஒரு பெண், சர்வதேசப் புலனாய்வாளர்களுடன் பேசியதைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “குறைந்தபட்சம் யாரோ ஒருவர் எங்கள் பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டார். இங்கே, பலர் இந்தப் பிரச்சினைகளைத் தவிர்த்தனர். வெளியாட்கள் வந்து விஷயங்களை எழுதினார்கள்.” அவரது கூற்று, அங்கீகாரத்தின் குறியீட்டு முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆவணப்படுத்தல் சட்டரீதியான பொறுப்புக்கூறலுக்கான வாய்ப்பை மட்டுமல்ல, தார்மீகப் பார்வைக்கான வாய்ப்பையும் வழங்குகிறது. பதிவு செய்யப்படுவது என்பது, ஒரு வகையில், அழிவை எதிர்ப்பதாகும்.
அதே நேரத்தில், பல பதிலளிப்பவர்கள் இந்த செயல்முறைகள் குறித்து இருவிதமான மனநிலைகளை வெளிப்படுத்தினர். சாட்சியங்களைச் சேகரிப்பதில், பல ஆண்டுகளாக வெவ்வேறு அமைப்புகளிடம் அதிர்ச்சியூட்டும் அனுபவங்களை மீண்டும் மீண்டும் கூறுவது அடங்கியிருந்தது. கிளிநொச்சியில் உள்ள ஓர் அரசியற் செயற்பாட்டாளர் விளக்கினார்: “மக்கள் அரசு சாரா நிறுவனங்கள், ஆணையங்கள், பத்திரிகையாளர்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், ஐ.நா. குழுக்கள் ஆகியோரிடம் வாக்குமூலம் அளித்துள்ளனர். சில நேரங்களில் அதே கதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது.” இந்தத் திரும்பத் திரும்பக் கூறுதல் உணர்ச்சி ரீதியான சோர்வை உருவாக்குகிறது. சாட்சியம் அளிப்பது ஓர் உழைப்பாக மாறுகிறது. அது அர்த்தமுள்ள மாற்றத்தை அவசியமாக உருவாக்காமல், நேரம், உணர்ச்சி ஆற்றல் மற்றும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் தன்மையைக் கோருகிறது. காணாமலாக்கப்பட்ட ஒருவரின் தாய் குறிப்பிட்டார்: “நாங்கள் பேசுகிறோம், அவர்கள் பதிவு செய்கிறார்கள், அறிக்கைகளை வெளியிடுகிறார்கள். ஆனால் எங்கள் வாழ்க்கை அப்படியேதான் இருக்கிறது.” ஆவணப்படுத்துதலுக்கும் வாழ்ந்த மாற்றத்திற்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளி நேர்காணல்கள் முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டது. மனித உரிமை ஆவணக் காப்பகங்கள் சான்றுகளைப் பாதுகாத்து சர்வதேச உரையாடலை வடிவமைக்கக்கூடும், ஆயினும் அன்றாட வாழ்வில் அவற்றின் நடைமுறைத் தாக்கம் பெரும்பாலும் குறைவாகவோ அல்லது தாமதமாகவோ காணப்படுகிறது. அங்கீகாரம் என்பது நீதி, இழப்பீடு அல்லது அரசியல் தீர்வை அவசியமாக உருவாக்குவதில்லை. எனவே, ஆவணப்படுத்துதலின் அரசியல் காலத்துடன் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது.
மனித உரிமை அமைப்புகள் மெதுவாக, பெரும்பாலும் பல ஆண்டுகள் அல்லது பத்தாண்டுகளாகச் செயல்படுகின்றன. அதே நேரத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உடனடிப் பொருளாதார மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான யதார்த்தங்களுடன் தொடர்ந்து வாழ்கின்றனர். சர்வதேச அறிக்கைகள் உலகளவில் பரவுகின்றன, ஆனால் உள்ளூர் நிலைமைகள் ஒப்பீட்டளவில் மாறாமல் இருக்கலாம். ஒரு முன்னாள் மனிதாபிமானப் பணியாளர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “சர்வதேசப் பொறுப்புக்கூறலின் கால அளவுக்கும் உயிர்வாழ்வதற்கான கால அளவுக்கும் இடையில் சில நேரங்களில் ஒரு பொருத்தமின்மை உள்ளது”. பல குடும்பங்களுக்கு, தீர்க்கப்படாத சட்ட மற்றும் வரலாற்றுச் செயல்முறைகளுடன் அன்றாட வாழ்க்கையும் தொடர்கிறது. காத்திருத்தல் மீண்டும் மையமாகிறது. காணாமல் போன உறவினர்களுக்காகவோ அல்லது நில ஆவணங்களுக்காகவோ காத்திருப்பது மட்டுமல்லாமல், அங்கீகாரம், நீதி அல்லது நிறுவன ரீதியான பதிலுக்காகவும் காத்திருத்தல்.
மனித உரிமை ஆவணக்காப்பகங்கள், வன்முறை புரிந்துகொள்ளப்படும் வடிவத்தையும் உருவாக்குகின்றன. ஒரு தமிழ் ஆர்வலர் விளக்கினார்: “சர்வதேச அமைப்புகள் குறிப்பிட்ட வகையான கேள்விகளைக் கேட்கின்றன, ஏனெனில் அவற்றுக்குச் சட்டச் சான்றுகள் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால் மக்களின் வாழ்க்கை, வகைப்படுத்தல்களை விட மிகவும் சிக்கலானது”.
சட்டரீதியான கருத்தியல்களுக்கும், அனுபவபூர்வமான சிக்கலான தன்மைக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு, ஆவணப்படுத்தல் அரசியலுக்கு மையமானது. ஆவணக்காப்பகம், சர்வதேசச் சட்டக் கட்டமைப்பிற்குள் கோரிக்கைகளைத் தெளிவுபடுத்துவதற்காக அவற்றை எளிமைப்படுத்துகிறது. ஆயினும், இந்த எளிமைப்படுத்தல், போர்க்கால அனுபவத்தின் சமூக மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான தன்மையைச் சமப்படுத்தவும் கூடும். உதாரணமாக, இடப்பெயர்வு நிர்வாக ரீதியாக வகைப்படுத்தப்படலாம், ஆனால் இனவரைவியல் ரீதியாக அது உறவுமுறை வலைப்பின்னல்களின் சிதைவு, வாழ்வாதார இழப்பு, உணர்ச்சி ரீதியான திசைமாற்றம், சொந்தம் என்ற உணர்வில் ஏற்படும் நீண்டகால மாற்றங்கள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. அதேபோல், காணாமல் போதல் என்பது ஒரு சட்டரீதியான நிலை மட்டுமல்ல. அது அன்றாடக் காலத்தையும் குடும்ப வாழ்க்கையையும் மறுசீரமைக்கும் ஒரு நிலையாகும். முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு பெண் இந்தச் சிக்கலான தன்மையை விவரித்தார்: “அவர்கள் கேள்விகள் கேட்கும்போது, திகதிகளையும் விவரங்களையும் கேட்கிறார்கள். ஆனால் அந்தக் காலங்களில் வாழ்வது என்பது குழப்பம், பயம், ஓட்டம், மக்களை இழப்பது என்பதாக இருந்தது.” அவரது கூற்று, அதிகாரத்துவச் சான்றுகளுக்கும் உடலால் உணரப்பட்ட நினைவுகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அதே நேரத்தில், மனித உரிமைகள் ஆவணக்காப்பகங்கள், அரசை மையமாகக் கொண்ட விவரிப்புகளுக்கு சவால் விடுப்பதாலேயே, அவை பெரும்பாலும் அரசியல் ரீதியாக சர்ச்சைக்குரியதாக மாறுகின்றன. பொதுமக்கள் உயிரிழப்புகள், பொதுமக்கள் வசிக்கும் பகுதிகள் மீதான குண்டுவீச்சு, அல்லது காணாமல் போதல் ஆகியவற்றை ஆவணப்படுத்தும் அறிக்கைகள், தேசியவாத சக்திகளால் ஒருதலைப்பட்சமானவை, மிகைப்படுத்தப்பட்டவை, அல்லது அரசியல் உள்நோக்கம் கொண்டவை எனக் கூறி அடிக்கடி நிராகரிக்கப்படுகின்றன.
ஓய்வுபெற்ற சிங்கள இராணுவ அதிகாரி ஒருவர் இந்த ஐயுறவை இவ்வாறு பிரதிபலித்தார்: “சர்வதேச அமைப்புகள் பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தின் யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அவை அரசுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தின.” இந்தக் கண்ணோட்டம், ஆவணப்படுத்துதலே எவ்வாறு அரசியல்மயமாக்கப்படுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. மனித உரிமைகள் ஆவணக்காப்பகங்கள் நடுநிலையான உண்மையாக உலகளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை. அவை இறையாண்மை, தேசியம், சட்டபூர்வத்தன்மை ஆகிய போட்டிக் கட்டமைப்புகளின் மூலம் விளக்கப்படுகின்றன. பல அரசுத் தரப்பினருக்கு, சர்வதேச ஆவணப்படுத்துதல் என்பது போருக்குப் பிந்தைய வெற்றி விவரிப்புகளின் தார்மீக அடித்தளத்திற்கு அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. போர்க்கால வன்முறை சர்வதேச அளவில் குற்றச்செயல் அல்லது சட்டவிரோதமானது என அங்கீகரிக்கப்பட்டால், இராணுவ வெற்றியின் சட்டபூர்வத்தன்மையே நிலை குலைந்துவிடும். மனித உரிமைகள் அறிக்கைகளின் பரவலானது, அறிவின் சீரற்ற புவியியலையும் உருவாக்குகிறது. போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பல சமூகங்கள் பல்வேறு அறிக்கைகள் இருப்பதை உணர்ந்திருந்தாலும், அவற்றை நேரடியாக அணுகும் வாய்ப்பு அவற்றுக்குக் கிடைக்காமல் இருக்கலாம். அரசு சாரா நிறுவனங்கள், ஆர்வலர்கள், புலம்பெயர் சமூக வலைப்பின்னல்கள் மற்றும் ஊடகச் செய்திகள் ஆகியவற்றின் மூலம் தகவல்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முறையில் பரவுகின்றன.
டிஜிட்டல் ஊடகங்கள் இந்த ஆவணக்காப்பக நிலப்பரப்பை கணிசமாக மாற்றியுள்ளன. காணொளிகள், புகைப்படங்கள், செயற்கைக்கோள் படங்கள் மற்றும் கசிந்த போர்க்காலக் காட்சிகள் ஆகியவை இணையத் தளங்கள் வழியாக பரவலாகப் பரவி, பாரம்பரிய அரசால் கட்டுப்படுத்தப்படும் ஆவணக்காப்பகங்களைத் தவிர்த்து, நாடுகடந்த நினைவு வலைப்பின்னல்களை உருவாக்குகின்றன. இந்த டிஜிட்டல் ஆவணக்காப்பகங்களைத் தக்கவைப்பதில் புலம்பெயர் சமூகங்கள் குறிப்பாக முக்கிய பங்காற்றுகின்றன. இணையவழி நினைவுப் பக்கங்கள், ஆவணப்படத் திட்டங்கள், யூடியூப் காணொளிகள், சமூக ஊடகப் பிரசாரங்கள் ஆகியவை இலங்கையின் அதிகாரபூர்வ நினைவில் ஓரங்கட்டப்பட்டிருக்கும் விவரிப்புகளைப் பாதுகாக்கின்றன. ஓர் இளம் தமிழ் ஆர்வலர் குறிப்பிட்டார்: “அதிகாரபூர்வ வரலாற்றில் எளிதில் இடம்பெற முடியாத விஷயங்களுக்கான ஆவணக்காப்பகமாக இணையம் மாறியுள்ளது.” ஆயினும், டிஜிட்டல் நினைவகம் புதிய சிக்கல்களையும் அறிமுகப்படுத்துகிறது. இணையவழி ஆவணக்காப்பகங்கள் பெரும்பாலும் உணர்ச்சிபூர்வமானவையாகவும், அரசியல் ரீதியாகப் பிளவுபட்டவையாகவும், சரிபார்ப்பதற்கு கடினமானவையாகவும் உள்ளன. படங்கள் சூழலிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டுப் பரவுகின்றன. அதே நேரத்தில் போட்டி விவரிப்புகள் ‘அல்காரிதமிக்’ மறுபடியாக்கத்தின் மூலம் தீவிரமடைகின்றன.
ஆவணப்படுத்துதலின் அரசியலும் அச்சம் மற்றும் கண்காணிப்பால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. பல பதிலளித்தவர்கள், குறிப்பாக போருக்குப் பிந்தைய ஆரம்ப ஆண்டுகளில், விசாரணைகள் அல்லது சாட்சியச் சேகரிப்பு செயல்முறைகளில் பங்கேற்பது குறித்து தயக்கம் தெரிவித்ததாகக் கூறினர். கிளிநொச்சியில் உள்ள ஓர் ஆசிரியர் “விசாரணையாளர்களிடம் வெளிப்படையாகப் பேசினால் என்ன நடக்குமோ என்று மக்கள் கவலைப்பட்டனர்” என்றார். இந்த அச்சம் எப்போதும் நேரடி அச்சுறுத்தல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. நிச்சயமற்ற தன்மையே நடத்தையை வடிவமைத்தது. தனிநபர்கள், அங்கீகாரம் பெறுவதற்கான விருப்பத்திற்கு எதிராக, வெளிப்படையாகத் தெரிவதால் ஏற்படும் அபாயங்களை எடைபோட்டனர்.
பெண்கள் பெரும்பாலும் சாட்சியத்துடன் தங்களுக்குள்ள சிக்கலான உறவுகளை விவரித்தனர். காணாமல் போனவர்களின் தாய்மார்கள், விதவைகள் மற்றும் பெண் தலைமை தாங்கும் குடும்பங்கள், போராட்ட இயக்கங்கள் மற்றும் ஆவணப்படுத்தும் முயற்சிகளில் அடிக்கடி முக்கிய நபர்களாக மாறினர். ஆயினும், பொதுவெளியில் தெரிவது அவர்களை உணர்ச்சி ரீதியான சிரமத்திற்கும் அரசியல் ரீதியான ஆய்விற்கும் உள்ளாக்கியது. ஒரு தாய் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “ஆரம்பத்தில், பொதுவெளியில் பேசுவது அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது. ஆனால் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, பேசுவதை விட மௌனம் கடினமாகிவிட்டது”. சாட்சியத்தின் மையத்தில் உள்ள தார்மீக, உணர்ச்சிபூர்வமான பதற்றத்தை அவரது கூற்று படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. பேசுவது ஆபத்தானது, சோர்வூட்டக்கூடியது, வேதனையானது. ஆயினும், மௌனம் என்பது காணாமல் போனவர்களையே கைவிடுவது போன்ற உணர்வைத் தரக்கூடும்.
மனித உரிமை ஆவணங்கள் கருத்தியல் ரீதியாக உருவாக்கப்படுவதில்லை என்பதை இந்த இயங்குமுறை வெளிப்படுத்துகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் வேதனையான அனுபவங்களை மீண்டும் மீண்டும் விவரிப்பது, ஆவணப்படுத்தல் செயல்முறையானது இறுதியில் அவர்களுக்கு அங்கீகாரத்தையோ அல்லது நீதியையோ பெற்றுத்தரும் என்ற நம்பிக்கையில்தான் அமைகிறது; இத்தகைய ஆவணப் பணிகள் அவர்களின் அயராத உழைப்பையே பெரிதும் சார்ந்துள்ளன. அதே நேரத்தில், சாட்சியமே நினைவை உருமாற்றுகிறது. ஆணையங்கள், அரசு சாரா நிறுவனங்கள், பத்திரிகையாளர்கள், ஆய்வாளர்களிடம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படும் கதைகள், படிப்படியாக நிறுவன எதிர்பார்ப்புகளால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. எந்த விவரங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது, எந்தப் பிரிவுகள் முக்கியமானவை, மற்றும் எந்த வகையான கதையாடல்கள் சர்வதேச பார்வையாளர்களுக்குப் புரியும் வகையில் உள்ளன என்பதைத் தனிநபர்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஒரு செயற்பாட்டாளர் விளக்கினார்: “நிறுவனங்கள் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் கதைகளைச் சொல்ல மக்கள் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்”. இதன் பொருள் சாட்சியம் பொய்யானது என்பதல்ல. மாறாக, நினைவும் நிறுவனங்களும் எவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் தொடர்பு கொள்கின்றன என்பதை இது பிரதிபலிக்கிறது. சாட்சியங்கள் ஆவணங்களை உருவாக்கும் அதே வேளையில், ஆவணங்களும் சாட்சியங்களை வடிவமைக்கின்றன.
முக்கியமாக, மனித உரிமை ஆவணப்படுத்தல் என்பது, உள்ளூர் கலாசார துக்கத்துடனும் நினைவுகூர்தல் வடிவங்களுடனும் பெரும்பாலும் இணக்கமின்றிக் காணப்படுகிறது. சர்வதேச கட்டமைப்புகள் சான்றுகள், சரிபார்ப்பு மற்றும் சட்டப் பொறுப்புக்கூறலுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றன, அதேசமயம் உள்ளூர் நினைவுப் பழக்கவழக்கங்கள் சடங்குகள், உறவுமுறைகள், ஆன்மீகம் மற்றும் உணர்ச்சித் தொடர்ச்சிக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கக்கூடும். முள்ளிவாய்க்காலில், நினைவு அனுசரிப்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்த ஒரு பூசாரி விளக்கினார்: “சர்வதேசத் தரப்பினர் சான்றுகளை விரும்புகிறார்கள். குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் இறந்தவர்களுக்குக் கண்ணியத்தை விரும்புகின்றன”. இந்த முன்னுரிமைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று பொருந்துகின்றன, ஆனால் ஒன்றல்ல. ஆவணப்படுத்தல் உண்மை அங்கீகாரத்தை நாடுகிறது; துக்கம் சமூக மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான மீட்சியை நாடுகிறது. எனவே, ஆவணப்படுத்தலின் அரசியலை, சான்றுகளைச் சேகரிக்கும் ஒரு தொழில்நுட்பச் செயல்முறையாகச் சுருக்கிவிட முடியாது. மனித உரிமை ஆவணக்காப்பகங்கள், இல்லையெனில் மறைந்துவிடக்கூடிய வரலாறுகளைப் பாதுகாக்கின்றன, ஆயினும் அவை குறிப்பிட்ட நிறுவனக் கட்டமைப்புகளுக்குள் துன்பத்தை மறுசீரமைக்கின்றன.
இறுதியில், அறிக்கைகள், சாட்சியங்கள் மற்றும் விசாரணைகளின் பெருக்கமானது, அந்தப் போர் வரலாற்று ரீதியாகத் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆவணப்படுத்துதலுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மகத்தான முயற்சியானது, இலங்கைக்குள்ளேயே ஒரு பகிரப்பட்ட ஒருமித்த கருத்து இல்லாததையே பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு முடிவு எட்டப்படாமல் இருப்பதால் ஆவணக்காப்பகங்கள் பெருகுகின்றன. இது ஒரு சிக்கலான, பன்மைத்துவம் மிக்க மற்றும் நிலையற்ற வரலாற்று வெளியை வடிவமைக்கிறது. எந்தவொரு தனிப்பட்ட ஆவணக்காப்பகமும் போரை முழுமையாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. மாறாக, போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையானது, ஒன்றுடன் ஒன்று மேலெழும்பிப் போட்டியிடும் வரலாற்று உருவாக்க அமைப்புகளால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. அவை ஒவ்வொன்றும் போர் என்றால் என்ன, அதன் பின்விளைவுகள் எதைக் குறிக்கின்றன என்பதை வரையறுக்க முயல்கின்றன.
போர் முடிவடைந்த பிறகு அதை எழுதுதல்
போர் முடிவடைந்த பிறகு அதை எழுதுவது என்பது, வரலாற்று நிகழ்வுகளின் ஒரு தொடர் வரிசையை வெறுமனே புனரமைப்பது அல்ல. அது நினைவின் நிலையற்ற தன்மை, ஆவணக்காப்பகங்களின் சீரற்ற தன்மை, மௌனத்தின் அரசியல், மற்றும் கதைசொல்லலின் தார்மீகச் சுமை ஆகியவற்றை எதிர்கொள்வதாகும். போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், வரலாறு என்பது புறநிலையாகத் தொகுக்கப்படுவதற்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு நிலைபெற்ற அறிவுத் தளம் அல்ல. அது சட்டபூர்வத்தன்மை, அங்கீகாரம், இறையாண்மை, துன்பத்தின் பொருள் ஆகியவற்றிற்காகப் போட்டியிடும் சக்திகள் போராடும் ஒரு சர்ச்சைக்குரிய களமாகும். எனவே, போரை எழுதுவது என்பது உள்ளார்ந்த அரசியல் மற்றும் அறநெறி சார்ந்த ஒரு செயலாகிறது. போருக்குப் பிந்தைய வரலாற்று நிலப்பரப்பு, பல ஆவணக்காப்பக அமைப்புகளில் துண்டு துண்டாகப் பிரிந்துள்ளது என்பதை இந்தக் கட்டுரை காட்டியுள்ளது. இந்த ஆவணக்காப்பகங்கள் ஒரு தனித்துவமான வரலாற்று விவரிப்பில் ஒன்றிணைவதில்லை. மாறாக, அவை இணக்கமின்றி இணைந்து வாழ்கின்றன. வரலாற்றுப் பார்வைக்காக ஒன்றையொன்று சார்ந்திருக்கும் அதே வேளையில், அடிக்கடி ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுகின்றன. போரை எழுதுவதில் உள்ள சவால், துல்லியமாக இந்தப் பன்முகத்தன்மையில்தான் அடங்கியுள்ளது. ஒரு சீரான வரலாற்றை உருவாக்கும் எந்தவொரு முயற்சியும், புறக்கணிப்பு மற்றும் எளிமைப்படுத்தல் வடிவங்களை மீண்டும் உருவாக்கும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. உத்தியோகபூர்வ ஆவணக்காப்பகங்களுக்கு மட்டுமே முன்னுரிமை அளிப்பது, பொதுமக்களின் துன்பம், சர்ச்சைக்குரிய இறையாண்மை ஆகியவற்றின் பரந்த அனுபவங்களை அழிப்பதாகும். தேசியவாத எதிர்-நினைவுகளை மட்டுமே சார்ந்திருப்பது, தமிழ்ச் சமூகங்களுக்குள்ளேயே உள்ள இருநிலைப்பாடு, நிர்ப்பந்தம், அரசியல் பிளவு உள்ளிட்ட உள்ளார்ந்த சிக்கலான தன்மையை மழுங்கடிக்கும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. மனித உரிமைகள் குறித்த சொற்பொழிவின் மூலம் மட்டுமே போரைக் கட்டமைப்பது, வன்முறையை வடிவமைத்த பரந்த வரலாற்று மற்றும் அரசியல் நிலைமைகளை மறைத்துவிடக்கூடும். எந்தவொரு தனிப்பட்ட ஆவணக்காப்பகமும் போரை முழுமையாகக் கொண்டிருக்கவில்லை.
இந்தக் கட்டுரை முழுவதும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இனவரைவியல் சான்றுகள், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் வரலாறு என்பது உண்மைகள், ஆவணங்கள் மூலம் மட்டுமல்லாமல், உணர்ச்சிபூர்வமான சூழல்கள், தடைப்பட்ட பேச்சு, இடஞ்சார்ந்த நினைவுகள், சடங்குப் பழக்கவழக்கங்கள், உடலால் உணரப்படும் மௌனம் ஆகியவற்றின் மூலமாகவும் நிலவுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. மக்கள் பேசுவதற்கு முன் தயங்கி நிற்பதிலும், தாய்மார்கள் கட்டில்களுக்கு அடியில் புகைப்படங்களைப் பாதுகாத்து வைப்பதிலும், நிலக்காட்சிகள் நினைவுகளைத் தூண்டுவதிலும், இளைய தலைமுறையினர் தாங்கள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாத உணர்வுபூர்வமான வரலாறுகளை மரபுரிமையாகப் பெறுவதிலும் இது வெளிப்படுகிறது. இந்தச் சூழலில், வரலாற்றை எழுதுவது என்பது குரல் மற்றும் அதிகாரம் குறித்த கேள்விகளிலிருந்து பிரிக்க முடியாததாகிறது. போரை விவரிக்கும் உரிமை யாருக்கு உண்டு? எந்த வகையான துன்பங்கள் பொதுவெளியில் அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன? எந்த மரணங்கள் தேசிய அளவில் துக்கிக்கத்தக்கவை? எந்த நினைவுகள் நிறுவனமயமாக்கப்படுகின்றன, எவை நிலையற்றவையாகவே இருக்கின்றன?
போரைப் பற்றி எழுதுவதற்கு, எதிர்-ஆவணக்காப்பகங்கள் உட்பட அனைத்து ஆவணக்காப்பகங்களின் வரம்புகளையும் அங்கீகரிப்பது அவசியமாகிறது. நினைவகம் ஒருபோதும் தூய்மையானதாகவோ அல்லது முழுமையானதாகவோ இருப்பதில்லை. உயிர் பிழைத்தவர்கள் தேர்ந்தெடுத்து நினைவுகூர்கிறார்கள்; மௌனங்கள் சாட்சியங்களைத் தடைசெய்கின்றன. மனக்காயம் காலவரிசையைத் துண்டாக்குகிறது. அரசியல் சூழல்கள் விவரிப்பை வடிவமைக்கின்றன. அந்தரங்கமான ஆவணக்காப்பகங்கள் கூட தெளிவின்மையையும் முரண்பாட்டையும் கொண்டுள்ளன.
எழுத்தின் அரசியல், வழிமுறை சார்ந்த பணிவைக் கோருகிறது. ஆராய்ச்சியாளர்கள், வரலாற்றாசிரியர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், செயற்பாட்டாளர்கள் தாங்கள் பகுப்பாய்வு செய்யும் ஆவணக் களத்திற்கு வெளியே நிற்பதில்லை. எந்தக் கதையாடல்கள் வெளிச்சத்திற்கு வருகின்றன, சட்டபூர்வ அங்கீகாரம் பெறுகின்றன என்பதை வடிவமைப்பதில் அவர்கள் பங்கேற்கின்றனர். மேற்கோள் காட்டுதல், கட்டமைத்தல், மொழிபெயர்ப்பு, வகைப்படுத்துதல், முக்கியத்துவம் அளித்தல் தொடர்பான தேர்வுகள் அனைத்தும் அறநெறி சார்ந்த விளைவுகளைக் கொண்டுள்ளன. போருக்குப் பிந்தைய சூழல்களில் இது குறிப்பாக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஏனெனில், சர்வதேச அரசு சாரா நிறுவனங்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், ஊடக அமைப்புகள் உள்ளிட்ட வெளித் தரப்பினர், தாங்கள் ஆவணப்படுத்தும் வரலாற்றைக் கொண்ட சமூகங்களை விட பெரும்பாலும் அதிக நிறுவன அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளனர். மனித உரிமைகள் அறிக்கைகளும் கல்விசார் ஆய்வுகளும் உலகளவில் பரவக்கூடும், ஆனால் உள்ளூர் சமூகங்கள் தீர்க்கப்படாத துயரத்துடனும் நிலையற்ற தன்மையுடனும் தொடர்ந்து வாழ்ந்து வருகின்றன. ஒரு செயற்பாட்டாளர் குறிப்பிட்டார்: “பலர் கதைகளைச் சேகரிக்க இங்கு வருகிறார்கள். ஆனால், கதைகள் சேகரிக்கப்பட்ட பிறகு என்ன நடக்கிறது என்றும் சமூகங்கள் கேட்கின்றன.” இந்தக் கேள்வி, ஆவணப்படுத்தலுக்குள்ளேயே உள்ள சுரண்டல் ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகிறது. போரைப் பற்றி எழுதுவது, உயிர் பிழைத்தவர்கள் வாழும் நிலைமைகளை மாற்றாமலேயே, துன்பத்தை ஒரு தொழில்முறை அறிவாக மாற்றும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. பிரச்சினை ஆவணப்படுத்தலில் இல்லை. ஆவணக்காப்பகங்களும் சாட்சியங்களும் போதிய ஆய்வுகள் இன்றி இருக்கும்போது, பல்வேறு வடிவங்களிலான வன்முறைகள் பொதுவெளியின் கவனத்திலிருந்து முற்றிலும் மறைந்துபோகும் அபாயம் உள்ளது. மாறாக, அதிகாரம் மற்றும் பிரதிநிதித்துவத்தின் சமச்சீரற்ற தன்மைகளை எழுத்து எவ்வாறு மீண்டும் உருவாக்காமல் தவிர்க்க முடியும் என்பதில்தான் சவால் உள்ளது.
களப்பணி முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்ட ஓர் இனவரைவியல் பதற்றம், விவரிப்பிற்கும் சோர்விற்கும் இடையிலான உறவாகும். பல பதிலளிப்பாளர்கள் பல ஆண்டுகளாக பத்திரிகையாளர்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், ஆணையங்கள் மற்றும் அரசு சாரா நிறுவனங்களுடன் பேசியிருந்தனர். சாட்சியம் என்பது மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படும் ஒரு வேலையாக மாறியது. முல்லைத்தீவில் ஒரு பெண்மணி சொன்னார்: “சில நேரங்களில், நம்மை விட நம் கதைகளே அதிகமாகப் பயணிக்கின்றன என்று தோன்றுகிறது.” அவரது கூற்று, கதைப் பரவலுக்கும் வாழ்வின் அசைவின்மைக்கும் இடையிலான இடப்பெயர்ச்சியைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. அறிக்கைகள், மாநாடுகள், ஆவணப்படங்கள், சர்வதேச நிறுவனங்கள் வழியாகக் கதைகள் பயணிக்கின்றன, ஆனால் உயிர் பிழைத்தவர்கள் போருக்குப் பிந்தைய கட்டுப்படுத்தப்பட்ட யதார்த்தங்களுக்குள் புதைந்து கிடக்கிறார்கள். எனவே, போர் முடிந்த பிறகு அதைப் பற்றி எழுதுவதற்கு, பேசப்படுபவற்றில் மட்டுமல்ல, முறையான கதையாடலில் இணைக்கப்படுவதை எதிர்க்கும் விஷயங்களிலும் கவனம் தேவைப்படுகிறது. மௌனத்தை வெறுமனே ஒரு வெறுமையாகக் கருதாமல், பகுப்பாய்வு ரீதியாக அணுக வேண்டும். விமர்சனமின்றி மௌனத்தைப் பேச்சாக மாற்றுவது, நினைவுகள் செயல்படும் சமூக உலகங்களைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதேபோல், துண்டு துண்டான சாட்சியங்களை முழுமையற்ற சான்றுகள் என்று புறக்கணிக்கக் கூடாது. அந்தத் துண்டு துண்டான தன்மையே, வன்முறை அனுபவிக்கப்படும் மற்றும் நினைவுகூரப்படும் சூழல்களைப் பிரதிபலிக்கிறது. தடைப்பட்ட விவரிப்புகள், முரண்பாடுகள், இடைநிறுத்தங்கள், உணர்ச்சி ரீதியான குழப்பம் ஆகியவை பேரழிவு வரலாற்றைப் பற்றிய முக்கியமான உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. மேலும், போர் ஒரு நிலையான வரலாற்று முடிவை எதிர்க்கிறது, ஏனெனில் அது கட்டமைப்பு ரீதியாகத் தொடர்கிறது. இராணுவமயமாக்கல், கண்காணிப்பு, இடப்பெயர்வு, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு மற்றும் சர்ச்சைக்குரிய நினைவுப் பழக்கவழக்கங்கள் ஆகிய அனைத்தும் போருக்குப் பிந்தைய நிகழ்காலத்தை வடிவமைக்கின்றன. எனவே, “போர்” மற்றும் “போருக்குப் பின்” ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான வேறுபாடு நிலையற்றதாகிறது. வன்முறை என்பது தீவிரமான போரின் மூலம் மட்டுமல்ல, மாறாக ஆளுகை, இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்குமுறை, ஆவணக் காப்பகச் சமச்சீரின்மை மற்றும் சீரற்ற சொந்தம் ஆகியவற்றின் மூலமாகவும் நீடிக்கிறது.
போர் முடிந்த பிறகு அதைப் பற்றி எழுதுவது என்பது, தார்மீக எளிமைப்படுத்தல் என்ற சிக்கலை எதிர்கொள்வதையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. பொது விவரிப்புகள் பெரும்பாலும் கதாநாயகன் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர், குற்றவாளி – நிரபராதி, எதிர்ப்பு – அடக்குமுறை ஆகியவற்றுக்கு இடையே தெளிவான வேறுபாடுகளைக் காட்ட முற்படுகின்றன. ஆயினும், இனவரைவியல் யதார்த்தங்கள் இந்த இருமைகளை அடிக்கடி சிக்கலாக்குகின்றன. ஆனால் பொதுமக்கள் தார்மீக ரீதியாக தெளிவற்ற தேர்வுகளின் மூலம் தங்கள் பிழைப்பை வழிநடத்தினர் என்பதை நாம் கண்டுள்ளோம்.
முன்னாள் போராளிகள், கண்ணோட்டத்தையும் சூழலையும் பொறுத்து, ஒரே நேரத்தில் பாதுகாவலர்களாகவும், அரசியல் இலட்சியவாதிகளாகவும், வன்முறையின் முகவர்களாகவும் நினைவுகூரப்படலாம். சமூகங்கள் தங்களுக்குள்ளேயே சாதி, வர்க்கம், பாலினம், புவியியல், அரசியல் சார்பு ஆகியவற்றால் வேறுபடுத்தப்பட்டிருந்தன. வரலாற்றை அறநெறியுடன் எழுதுவதற்கு, இந்தச் சிக்கலான தன்மையை ஒற்றை அரசியல் விவரிப்புகளாகச் சுருக்கிவிடாமல், அதைப் பாதுகாப்பதே அவசியமாகும். அதே நேரத்தில், இந்தச் சிக்கலான தன்மையானது தார்மீக சார்புவாதத்திற்கோ அல்லது வரலாற்று முடக்கத்திற்கோ ஒரு சாக்காகிவிடக் கூடாது. தெளிவின்மையை ஏற்றுக்கொள்வது, அதிகாரத்தின் கட்டமைப்புச் சமச்சீரற்ற தன்மைகளையோ, பொதுமக்களின் துன்பங்களையோ, அல்லது வன்முறையின் யதார்த்தங்களையோ அழித்துவிடாது. மாறாக, அது அறநெறித் தெளிவைக் கைவிடாமல், வரலாறு முரண்பாடுகளின் மீது கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று கோருகிறது. ஆகவே, ஒரே நேரத்தில் பல உண்மைகளைத் தாங்கக்கூடிய வரலாற்றை எழுதுவதே சவாலாகும்.
போருக்குப் பிந்தைய வரலாற்றை ஓர் இறுதி செய்யப்பட்ட விவரிப்பாக அல்லாமல், ஒரு நிலையற்ற பேச்சுவார்த்தைக் களமாகவே சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று இந்தக் கட்டுரையின் இனவரைவியல் அணுகுமுறை பரிந்துரைக்கிறது. நினைவுகள் தலைமுறைகள், அரசியல் சூழல்கள் மற்றும் இடங்கள் முழுவதும் மாறுகின்றன. ஆவணக்காப்பகங்கள் முழுமையடையாமல் இருக்கின்றன. மௌனங்கள் நீடிக்கின்றன. பழைய நினைவுகள் மங்கிப்போகும் அல்லது உருமாறும் வேளையில், புதிய ஆவண வடிவங்கள் தோன்றுகின்றன. ஆகவே, வரலாறு முழுமையடையாமல் உள்ளது. இந்த முழுமையடையாத தன்மை என்பது நல்லிணக்கம் அல்லது பொறுப்புக்கூறலின் தோல்வி மட்டுமல்ல. அது போருக்குப் பிந்தைய நிலையின் ஓர் அங்கமாகவே விளங்குகிறது. வெவ்வேறு சமூகங்கள், மோதலுடன் வெவ்வேறு கால மற்றும் தார்மீக உறவுகளைக் கொண்டுள்ளன.
இந்த வகையில், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் வரலாறு என்பது ஆளுகையின் ஒரு செயலூக்கமான களமாகவே நீடிக்கிறது. உத்தியோகபூர்வ நினைவு சட்டபூர்வத்தன்மையை ஒழுங்கமைக்கிறது. மௌனம் உயிர்வாழ்வை ஒழுங்குபடுத்துகிறது. மனித உரிமைகள் ஆவணப்படுத்தல் செயல்முறையானது சர்வதேச ரீதியான ஒரு பார்வையை வடிவமைக்கிறது. குடும்ப ஆவணக்காப்பகங்கள் நெருக்கமான தொடர்ச்சியைப் பாதுகாக்கின்றன. புலம்பெயர் சமூக வலைப்பின்னல்கள் நாடுகடந்த நினைவாற்றலை நிலைநிறுத்துகின்றன. இளைய தலைமுறையினர், போருக்கு அப்பாற்பட்ட எதிர்காலங்களைக் கற்பனை செய்ய முயலும் அதே வேளையில், துண்டு துண்டான உணர்வுபூர்வமான வரலாறுகளைப் பெறுகிறார்கள். இந்த இயக்கவியல் அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்து, போர் என்பது நினைவின் வழியாக மட்டுமல்லாமல், அந்த நினைவே எவ்வாறு ஒழுங்கமைக்கப்படுகிறது, விவரிக்கப்படுகிறது, நிறுவனமயமாக்கப்படுகிறது என்பது குறித்த தொடர்ச்சியான போராட்டத்தின் வழியாகவும் தொடர்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.
நிறைவுக் குறிப்புகள்
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கை, ஒரு தனித்துவமான தேசிய நினைவின் தோற்றத்தால் வகைப்படுத்தப்படவில்லை. மாறாக, வரலாற்று உருவாக்கத்தின் போட்டி மற்றும் சமமற்ற ஆட்சிமுறைகளின் சகவாழ்வால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது என்று இந்தக் கட்டுரை வாதிட்டுள்ளது. போரானது, வன்முறையை நேரடியாக அனுபவித்தவர்களின் நினைவுகளில் மட்டுமல்லாமல், ஆவணக்காப்பகங்கள், மௌனங்கள், நினைவுச் சடங்குகள், அதிகாரத்துவ வகைப்பாடுகள், எண்ணிம ஊடகங்கள், நிலப்பரப்புகள், தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்படுதல் ஆகியவற்றின் வழியாகவும் நிலைத்திருக்கிறது. இந்தச் சூழலில், வரலாறு என்பது வெறும் பின்னோக்கிய பார்வை மட்டுமல்ல. போருக்குப் பிந்தைய நாடு ஆளப்படுவதற்கும், எதிர்க்கப்படுவதற்கும், கற்பனை செய்யப்படுவதற்கும் பயன்படும் மையக் களங்களில் அதுவும் ஒன்றாகும்.
இலங்கையில் வரலாறு தொடர்பான இழுபறியானது, அடிப்படையில் அதன் இறையாண்மை மற்றும் சட்டபூர்வத்தன்மைக்கான ஒரு போராட்டமே என்பதை இந்த ஆய்வின் வழியே முன்வைக்கப்படும் பகுப்பாய்வு உறுதிப்படுத்துகிறது. இராணுவ வெற்றி, பிராந்திய ஒற்றுமை, தேசிய மீட்சி ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட ஒரு தார்மீக மற்றும் அரசியல் ஒழுங்கை நிலைப்படுத்த அதிகாரபூர்வ விவரிப்புகள் முயல்கின்றன. அருங்காட்சியகங்கள், பாடப்புத்தகங்கள், நினைவிடங்கள், அரச விழாக்கள், அபிவிருத்தி உரையாடல்கள் வழியாக, போருக்குப் பிந்தைய அரசு வரலாற்று ஒருமைப்பாட்டையும் கால முடிவையும் உருவாக்க முயற்சிக்கிறது. போரானது, அமைதியிலும் புனரமைப்பிலும் உச்சம் பெற்ற ஒரு வேதனையான ஆனால் அவசியமான அத்தியாயமாக, ஒரு நிறைவுற்ற வரலாறாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஆயினும், இனவரைவியல் யதார்த்தங்கள் இந்த முடிவுரைக் கதையை மீண்டும் மீண்டும் சீர்குலைக்கின்றன. வடக்கிலும் கிழக்கிலும், போர் ஆழமாக முடிவடையாமல் உள்ளது. குடும்பங்கள் காணாமல் போன உறவினர்களைத் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டிருக்கின்றன. உயிர் பிழைத்தவர்கள், எளிதில் சேதமடையக்கூடிய ஆவணங்களைத் தங்கள் வீடுகளிலும் தனிப்பட்ட இடங்களிலும் பாதுகாத்து வருகின்றனர். எச்சரிக்கை, நிச்சயமற்ற தன்மை ஆகியவற்றின் கீழ், நினைவுகூரும் நடைமுறைகள் அமைதியாகத் தொடர்கின்றன. இளைய தலைமுறையினர், மௌனங்கள், உணர்ச்சிகரமான சூழல்கள், சிதறிய கதைகளின் வழியாகத் துண்டு துண்டான வரலாறுகளைப் பெறுகிறார்கள். மனித உரிமைகள் ஆவணங்கள் உலகளவில் பரவிக்கொண்டிருக்க, உள்ளூர் சமூகங்கள் தீர்க்கப்படாத அரசியல், பொருளாதாரச் சூழல்களுக்குள் தொடர்ந்து வாழ்ந்து வருகின்றன.
இது வரலாற்று ரீதியான ஒருமித்த கருத்தை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, நல்லிணக்கமற்ற ஆவணப் பன்மைத்துவம் என வர்ணிக்கப்படக்கூடிய ஒரு சூழலையே தோற்றுவித்துள்ளது. பலதரப்பட்ட வரலாறுகள் ஒருங்கே நிலவுகின்றன. ஆனால் அவை ஒரு பொதுவான கதைக்கட்டமைப்பில் ஒன்றிணைவதில்லை; மாறாக, அவை சீரற்ற முறையில் அங்கீகரிக்கப்பட்டும், வெவ்வேறு விதமாக நிறுவனமயமாக்கப்பட்டும், அரசியல் ரீதியாகப் போட்டியிடப்பட்டும் இருக்கின்றன. இந்தச் சீரற்ற தன்மை பரந்த அதிகாரக் கட்டமைப்புகளைப் பிரதிபலிக்கிறது. அதிகாரபூர்வ நினைவுகள் நிறுவன ரீதியான நிலைத்தன்மையையும் பொது அங்கீகாரத்தையும் கொண்டிருக்கின்றன. அதேசமயம் பல எதிர்-நினைவுகள் அந்தரங்கமானவையாகவும், சிதறியவையாகவும், எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடியவையாகவும் இருக்கின்றன.
ஆவணக்காப்பகமே அடுக்குகள் கொண்டதாக மாறுகிறது. அதே நேரத்தில், மௌனத்தை வெறுமனே அடக்குமுறை அல்லது இல்லாமை என்று கருதாமல், அதை வரலாற்று ரீதியாகவும் இனவரைவியல் ரீதியாகவும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை இந்தக் கட்டுரை கோருகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மௌனம் பலவழிகளில் செயல்படுகிறது. எனவே, மௌனம் ஆவணக்காப்பகத்தின் எதிர்நிலையாக இல்லாமல் அதன் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறது. வரலாறு எவ்வாறு கடத்தப்படுகிறது, துண்டாக்கப்படுகிறது, வாழப்படுகிறது என்பதை அது வடிவமைக்கிறது. இந்தப் புரிதல், மாற்றத்திற்கான நீதி மற்றும் நல்லிணக்க உரையாடல்களில் உள்ள மேலோங்கிய அனுமானங்களைச் சிக்கலாக்குகிறது. பல சர்வதேச மோதலுக்குப் பிந்தைய கட்டமைப்புகள், உண்மை பேசுதல், சாட்சியமளித்தல், பொது அங்கீகாரம் ஆகியவை இயல்பாகவே குணமடைதலுக்கும் ஜனநாயக மாற்றத்திற்கும் வழிவகுக்கும் என்று கருதுகின்றன. ஆயினும், இலங்கைச் சூழல், பேச்சுரிமையே சமமற்ற அரசியல் மற்றும் நிறுவனச் சூழல்களுக்குள் புதைந்து கிடக்கிறது என்பதை நிரூபிக்கிறது. சாட்சியமளித்தல் பொறுப்புக்கூறல் இல்லாமல் அங்கீகாரத்தை அளிக்கக்கூடும்; ஆவணங்கள் உலகளவில் பரவக்கூடும். ஆனால் உள்ளூர் நிலையற்ற தன்மை மாறாமல் தொடர்கிறது. ஆவணக்காப்பகம் விரிவடைகிறது. ஆனால் நீதி நிச்சயமற்றதாகவே உள்ளது.
இந்தக் கட்டுரை முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் வரும் ஒரு கருப்பொருள், புலப்படுவதற்கும் மாற்றத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியாகும். உயிர் பிழைத்தவர்கள், ஆணையங்கள், அரசு சாரா நிறுவனங்கள், பத்திரிகையாளர்கள், ஆராய்ச்சியாளர்களிடம், பல ஆண்டுகளாகத் தாங்கள் சாட்சியமளித்ததை மீண்டும் மீண்டும் விவரித்தனர். கதைகள் அறிக்கைகள், மாநாடுகள், ஆவணப்படங்கள், சர்வதேச நிறுவனங்கள் வழியாகப் பயணிக்கின்றன. ஆயினும், அன்றாட யதார்த்தங்கள் பெரும்பாலும் இராணுவமயமாக்கல், பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மை, தீர்க்கப்படாத துக்கம், அரசியல் தெளிவின்மை ஆகியவற்றால் குறிக்கப்பட்டே இருக்கின்றன.
வெவ்வேறு சமூகங்கள் போரின் வெவ்வேறு “பின்” நிலைகளில் வாழ்கின்றன. சிலருக்குப் போர் நிறுவனரீதியாக முடிவடைகிறது, அதேசமயம் மற்றவர்களுக்கு அது உணர்வுபூர்வமாகவும், அரசியல் ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும் தொடர்ந்து செயல்படுகிறது. இந்த சீரற்ற காலப்போக்கு, தலைமுறைகள் தோறும் குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இளைய தலைமுறையினர், மௌனம், எண்ணிம ஆவணக்காப்பகங்கள், குடும்ப நினைவுகள் மற்றும் போட்டி நிறைந்த பொதுக் கதைகள் ஆகியவற்றின் வழியே கடத்தப்படும் துண்டு துண்டான வரலாறுகளைப் பெறுகிறார்கள். போர்க்கால நிகழ்வுகள் குறித்த நேரடி நினைவுகள் தங்களுக்கு இல்லாதபோதிலும், வன்முறையால் வடிவமைக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகளுக்குள் அவர்கள் வளர்கிறார்கள். இலங்கையில் போருக்குப் பிந்தைய வரலாற்று உணர்வின் எதிர்காலத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்தத் தலைமுறை சார்ந்த நிலை மையமானது. நினைவுகள் இனி நேரடியாக உயிர் பிழைத்தவர்களால் மட்டும் கொண்டு செல்லப்படுவதில்லை. அவை பெருகிய முறையில் மரபுரிமையாகப் பெறப்பட்ட உணர்ச்சி உலகங்கள், நிறுவனக் கதைகள் மற்றும் ஊடகப்படுத்தப்பட்ட ஆவணக்காப்பகங்கள் வழியாகக் கடத்தப்படுகின்றன. அதே நேரத்தில், இளைய தலைமுறையினர் பெரும்பாலும் போரின் உணர்ச்சி மற்றும் அரசியல் அடைப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட எதிர்காலங்களைத் தேடுகிறார்கள்.
பதிலளித்தவர்களில் பலர் வெளிப்படையான தேசியவாத அரசியல் அபிலாஷைகளை விட, கல்வி, இடப்பெயர்வு, வேலைவாய்ப்பு, சாதாரண நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றை வலியுறுத்தினர். ஆயினும், இந்த அபிலாஷைகளே மோதலின் கட்டமைப்பு ரீதியான மரபுகளால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் வரலாற்றை, மீட்கப்பட வேண்டிய ஒரு நிலையான அறிவுத் தொகுப்பாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. நினைவுகளின் இந்தப் பன்மைத்தன்மை, மோதலின் ஒற்றை அல்லது முழுமையான வரலாற்றை எழுதும் சாத்தியத்திற்கு சவால் விடுகிறது. போரை விவரிக்கும் எந்தவொரு முயற்சியும் தவிர்க்க முடியாமல் சிதைவு, முரண்பாடு மற்றும் சமச்சீரற்ற தன்மையை எதிர்கொள்கிறது. இங்கு முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இனவரைவியல் சான்றுகள், வெவ்வேறு நபர்கள் ஒரே நிகழ்வுகளை வெவ்வேறு விதமாக நினைவுகூர்கிறார்கள் என்பதையும், மௌனம் விவரிப்பைத் தடுக்கிறது என்பதையும், உணர்ச்சிபூர்வமான யதார்த்தங்கள் பெரும்பாலும் சட்ட அல்லது நிறுவன வகைகளை மீறுகின்றன என்பதையும் மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்கின்றன. எனவே, போர் முடிவடைந்த பிறகு அதைப் பற்றி எழுதுவதற்கு வழிமுறை சார்ந்த பணிவு தேவைப்படுகிறது. ஆய்வாளர்களும் வரலாற்றாசிரியர்களும் தாங்கள் பகுப்பாய்வு செய்யும் நினைவுகளின் அரசியலுக்கு வெளியே தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள முடியாது. கட்டமைத்தல், வகைப்படுத்துதல், மேற்கோள் காட்டுதல், மொழிபெயர்ப்பு, விளக்கம் குறித்த தேர்வுகள், எந்த வரலாறுகள் புலப்படும்படியாகவும் சட்டபூர்வமானதாகவும் மாறும் என்பதை வடிவமைக்கின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய வரலாற்றை வெறும் நினைவுகூர்தலாகக் கருதாமல், அதை ஓர் ஆளுகைக் களமாக மறுபரிசீலனை செய்வதிலேயே இந்த கட்டுரையின் பரந்த கோட்பாட்டுப் பங்களிப்பு அடங்கியுள்ளது. நினைவாற்றல் என்பது நிறுவன ரீதியாகவும், இட ரீதியாகவும், உணர்வு ரீதியாகவும், அதிகாரத்துவ ரீதியாகவும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆவணக்காப்பகங்கள் கடந்த காலத்தை வெறுமனே பாதுகாப்பதில்லை. அவை நிகழ்காலத்தில் குடியுரிமை, சட்டபூர்வத்தன்மை மற்றும் அரசியல் சாத்தியக்கூறுகளை வடிவமைக்கின்றன.
அரசு நினைவாற்றல், அரசின் தார்மீகக் கட்டமைப்பை வரையறுப்பதன் மூலம் இறையாண்மையை நிலைப்படுத்துகிறது. மனித உரிமை ஆவணக்காப்பகங்கள் சர்வதேசப் பார்வையையும் சட்ட உரிமைகளையும் உருவாக்குகின்றன. குடும்ப ஆவணக்காப்பகங்கள், அழிவிலிருந்து நெருக்கமான தொடர்ச்சியைப் பாதுகாக்கின்றன. மௌனம், உயிர்வாழ்வையும் உணர்வுபூர்வமான சகிப்புத்தன்மையையும் ஒழுங்குபடுத்துகிறது. எண்ணிம நினைவாற்றல், நினைவுகூர்தலின் நாடுகடந்த வலைப்பின்னல்களை உருவாக்குகிறது. இவை அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து, வரலாற்று உருவாக்கத்தின் ஒன்றுடன் ஒன்று மேற்பொருந்தும் போட்டியிடும் ஆட்சிமுறைகளை உருவாக்குகின்றன. இந்தப் பார்வை, நல்லிணக்கம் குறித்த மரபுசார்ந்த புரிதல்களையும் சிக்கலாக்குகிறது. நல்லிணக்கம் என்பது பெரும்பாலும் பகிரப்பட்ட நினைவாகவும் தேசிய ஒருமித்த கருத்தின் தோற்றமாகவும் கற்பனை செய்யப்படுகிறது. ஆயினும், போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள், அதற்குப் பதிலாக நீடித்த வரலாற்றுப் பன்மைத்தன்மையாலும் சமச்சீரற்ற தன்மையாலும் வகைப்படுத்தப்படக்கூடும் என்று இலங்கையின் சூழல் சுட்டிக்காட்டுகிறது. வெவ்வேறு சமூகங்கள் அடிப்படையில் வேறுபட்ட வரலாற்று உலகங்களில் தொடர்ந்து வாழ்ந்து வருகின்றன.
இந்தப் பின்புலத்தில், சவால் என்பது ஒற்றை ஒருமித்த கருத்தைத் திணிப்பது அல்ல, மாறாக, ஆதிக்கம், அழித்தல் அல்லது அச்சமின்றி பலதரப்பட்ட வரலாறுகள் இணைந்து வாழக்கூடிய நிலைமைகளை உருவாக்குவதே ஆகும். அத்தகைய ஒரு திட்டத்திற்கு, தேசிய ஒற்றுமையை வரலாற்று முடிவோடு சமன்படுத்தும் அரசை மையமாகக் கொண்ட விவரிப்புகளுக்கு அப்பால் செல்ல வேண்டியிருக்கும். மேலும், நினைவு என்பது கடந்த காலத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, நிகழ்காலத்தில் கண்ணியம், அங்கீகாரம் மற்றும் அரசியல் ரீதியான சொந்தம் சார்ந்திருத்தல் பற்றியது என்பதையும் அங்கீகரிக்க வேண்டியிருக்கும்.
நிறைவாக, போரினால் உருவாக்கப்பட்ட அரசியல் மற்றும் தார்மீகக் கேள்விகள் தீர்க்கப்படாமல் இருப்பதால், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் வரலாறு முழுமையடையாமல் உள்ளது என்பதை இக்கட்டுரை காட்டியுள்ளது. ஆவணக் காப்பகங்கள் தொடர்ந்து விரிவடைகின்றன. மௌனங்கள் நீடிக்கின்றன. குடும்பங்கள் தொடர்ந்து காத்திருக்கின்றன. நிலப்பரப்புகள் தொடர்ந்து நினைவுகளைச் சுமந்து செல்கின்றன. இளைய தலைமுறையினர் துண்டு துண்டான வரலாறுகளைத் தொடர்ந்து மரபுரிமையாகப் பெறுகின்றனர். போட்டிப் புனைவுகள் தங்களின் அங்கீகாரத்திற்காகத் தொடர்ந்து போராடுகின்றன. மக்கள் போரை நினைவில் வைத்திருப்பதால் மட்டுமல்ல, அதன் கட்டமைப்புகள் நிறுவனங்கள், இடங்கள், உணர்வுலகங்கள் மற்றும் சமமற்ற அங்கீகார அமைப்புகளுக்குள் ஆழமாகப் பதிந்திருப்பதால்தான் போர் நிலைத்திருக்கிறது. எனவே, வரலாறு என்பது போருக்குப் பிறகு வருவது அல்ல. அது, போர் தொடரும் வழிகளில் ஒன்றாகும். இந்தப் புரிதல், இந்தக் கட்டுரைத் தொடரின் பரந்த வாதத்துடன் நேரடியாக இணைகிறது. போருக்குப் பிந்தைய காலம் என்பது வன்முறையிலிருந்து அமைதிக்கான ஒரு முழுமையான மாற்றம் அல்ல. அது, பேரழிவின் பின்விளைவுகளில் ஆட்சிமுறை, நினைவகம், நிலப்பரப்பு, சமத்துவமின்மை, சொந்தம் என்ற உணர்வு ஆகியவை தொடர்ந்து மறுசீரமைக்கப்படும் ஒரு தொடர்ச்சியான நிலையாகும்.
