தொடக்கக் குறிப்புகள்
2009 இல் இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர் முடிவுக்கு வந்ததைத் தொடர்ந்து, வடக்குக் கிழக்கின் பொருளாதார, நிறுவனக் கட்டமைப்பை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்கான உடனடியான, விரிவான முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. சாலைகள் புதுப்பிக்கப்பட்டன, ரயில் பாதைகள் மீண்டும் இணைக்கப்பட்டன, நிர்வாக அலுவலகங்கள் மீண்டும் செயற்படத் தொடங்கின, அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் விரைவாகச் செயற்படுத்தப்பட்டன. அதிகாரபூர்வ உரையாடலில், இந்த மாற்றங்கள் ஒரு வெற்றிகரமான மாற்றத்திற்கான சான்றுகளாகக் காட்டப்பட்டன. மோதலில் இருந்து அமைதிக்கும், அழிவில் இருந்து மீட்சிக்கும், பிளவில் இருந்து ஒற்றுமைக்கும் ‘சீரமைப்பு’ என்ற மொழி பேசப்பட்டது. பெரும்பாலும் புனர்வாழ்வு, புனரமைப்பு, நல்லிணக்கம், மீள்திறன் போன்ற சொற்களால் அது வெளிப்படுத்தப்பட்டது. போருக்குப் பிந்தைய காலம் எவ்வாறு கற்பனை செய்யப்பட்டது, நிர்வகிக்கப்பட்டது மற்றும் மதிப்பிடப்பட்டது என்பதன் மையமாக மாறியது.
கடந்த கட்டுரையில் காட்டியுள்ளபடி, இந்தச் சீரமைப்பு பற்றிய விவரிப்பு, போருக்குப் பிந்தைய வாழ்வின் யதார்த்தங்களுடன் பொருந்தாமல் இருக்கிறது. வடக்குக் கிழக்கில் உள்ள பலருக்கு, ஆயுத மோதலின் முடிவு ஒரு நிறைவையோ அல்லது தீர்வையோ அளிக்கவில்லை. மாறாக, அது மௌனம், தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தை மற்றும் இடர்களைத் தொடர்ந்து நிர்வகித்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் வாழ்க்கையைக் கவனமாக வழிநடத்த வேண்டிய ஒரு புதிய சூழலை அறிமுகப்படுத்தியது. அப்படியானால், கேள்வி, சீரமைப்பு நிகழ்ந்துள்ளதா என்பது மட்டுமல்ல, மாறாக, எத்தகைய சீரமைப்பு, யாருக்கு, மற்றும் அதன் விளைவுகள் என்னவென்பதே.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கை, முழுமையான மீட்சியால் அல்ல, மாறாகத் தீர்வு காணப்படாத சீரமைப்பு என அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது என்ற முன்மொழிவிலிருந்து இந்தக் கட்டுரை தொடங்குகிறது. இந்தச் சொற்றொடர் ஒரு மைய முரண்பாட்டைப் படம் பிடிக்கிறது: வாழ்க்கை மீண்டும் வாழக்கூடியதாக ஆக்கப்படுகிறது — வீடுகள் மீண்டும் கட்டப்படுகின்றன, வாழ்வாதாரங்கள் பகுதியளவு மீட்டெடுக்கப்படுகின்றன, நிறுவனங்கள் மீண்டும் செயற்படுத்தப்படுகின்றன — ஆயினும், மோதலை உருவாக்கி நிலைநிறுத்திய அடிப்படை அரசியல், சமூக மற்றும் பொருளாதார நிலைமைகள் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் இருக்கின்றன. சீரமைப்பு என்பது உட்கட்டமைப்பு மற்றும் நிர்வாக மட்டத்தில் செயற்படுகிறது, அதேசமயம் தீர்வு—சமத்துவமின்மை, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் அரசியல் உள்ளடக்கத்தின் அர்த்தமுள்ள மாற்றமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுவது—தள்ளிப்போடப்பட்டே இருக்கிறது.
சமூகவியல் ரீதியாக, இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது. இது, வளர்ச்சி விகிதங்கள், உட்கட்டமைப்புப் பரவல், சேவை வழங்கல் போன்ற ஒட்டுமொத்தக் குறிகாட்டிகளின் அடிப்படையில் போருக்குப் பிந்தைய வெற்றியை மதிப்பிடுவதிலிருந்து கவனத்தை மாற்றி, வாழ்க்கை மீண்டும் கட்டியெழுப்பப்படும் நிபந்தனைகளை நிறுவனங்கள் எவ்வாறு கட்டமைக்கின்றன என்பதை ஆராய்வதை நோக்கித் திருப்புகிறது. சீரமைப்பு என்பது ஒரு நடுநிலையான அல்லது முற்றிலும் தொழில்நுட்பச் செயல்முறை அல்ல. அது அதிகாரத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டு, அதிகாரத்துவத்தின் மூலம் மத்தியஸ்தம் செய்யப்பட்டு, ஏற்கனவே உள்ள படிநிலைகளில் பொதிந்துள்ளது. அவ்வாறாக, அது சமூகத்தை வெறுமனே மீட்டெடுப்பதில்லை, அது அதை மறுசீரமைக்கிறது.
தீர்வு காணப்படாத சீரமைப்பைப் புரிந்துகொள்ள, புனரமைப்பை முன்னேற்றத்துடன் சமன்படுத்தும் நெறிமுறை சார்ந்த அனுமானங்களைக் கடந்து செல்வது அவசியம். இலங்கைச் சூழலில், சீரமைப்பு என்பது ஓர் ஆளுகை முறையாகச் செயற்படுகிறது. அதாவது, போரின் அடிப்படை முரண்பாடுகளைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக அவற்றை மேலாண்மை செய்துகொண்டு, போருக்குப் பிந்தைய சூழலை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு செயற்திட்டமாகவே அரசும் அதன் பங்காளிகளும் இதனை முன்னெடுக்கின்றனர். இந்த ஆளுகை முறை பல முக்கிய வழிமுறைகள் மூலம் செயற்படுகிறது.
முதலாவதாக, சீரமைப்பு என்பது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாக உள்ளது. எல்லா வகையான சேதங்களும் சமமாகக் கையாளப்படுவதில்லை. பொருளாதார ஒருங்கிணைப்பை ஆதரிக்கும் சாலைகள், துறைமுகங்கள், நகர்ப்புற மையங்கள் போன்ற உட்கட்டமைப்புகளுக்கு பெரும்பாலும் முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. அதே சமயம், நில மீட்பு, காணாமலாக்கப்பட்டோர், அரசியற் கைதிகள், சமூகப் புறக்கணிப்பு போன்ற மிகவும் சிக்கலான பிரச்சினைகள் மெதுவாகவோ, பகுதியாகவோ, அல்லது கையாளப்படாமலோ இருக்கின்றன.
இரண்டாவதாக, சீரமைப்பு என்பது நிபந்தனைக்குட்பட்டது. வீட்டுவசதி, வாழ்வாதாரம், நலத்திட்டங்கள் போன்ற உதவிகளைப் பெறுவது, ஆவணப்படுத்தல், இணக்கம், தெளிவு தேவைப்படும் அதிகாரத்துவ அளவுகோல்கள் மூலம் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. நிறுவனக் கட்டமைப்புகளுக்குள் தங்களைத் தகுதியானவர்களாக முன்வைக்கக்கூடியவர்கள் பயனடைவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம், இந்தக் கட்டமைப்புகளுக்கு இணங்காதவர்கள் விலக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது தாமதப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.
மூன்றாவதாக, சீரமைப்பு என்பது அரசியல்மயமற்றது. போருக்குப் பிந்தைய சவால்களை வீட்டுப் பற்றாக்குறை, வேலையின்மை, உட்கட்டமைப்பு இடைவெளிகள் போன்ற தொழில்நுட்பப் பிரச்சினைகளாகக் கட்டமைப்பதன் மூலம், அது அதிகாரம், நீதி மற்றும் வரலாற்றுப் பொறுப்பு குறித்த அரசியல் கேள்விகளிலிருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்புகிறது. இடப்பெயர்வு ஒரு பொருள்சார் பிரச்சினையாக மாறுகிறது. சமத்துவமின்மை என்பது திறன் சார்ந்த விஷயமாகிறது. நினைவுகள் பொறுப்புக்கூறலுக்குப் பதிலாக குணப்படுத்துதல் சார்ந்த விஷயமாக மாறுகின்றன.
நான்காவதாக, சீரமைப்பு என்பது எதிர்காலத்தை நோக்கியதாகும். அது வளர்ச்சி, முன்னேற்றம் மற்றும் எதிர்கால வாய்ப்புகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. பெரும்பாலும் கடந்த காலத்துடனான ஈடுபாட்டை ஊக்கமிழக்கச் செய்கிறது. இந்தத் தற்காலிக நோக்கு, “முன்னேறிச் செல்லுங்கள்” என்ற போருக்குப் பிந்தைய பரந்த கட்டளையுடன் ஒத்துப்போகிறது, மேலும் நீதி அல்லது அங்கீகாரத்திற்கான கோரிக்கைகளை முன்னேற்றத்திற்கான தடைகளாக நிலைநிறுத்துகிறது.
இவை அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்து, ஒருவகையான ஆட்சிமுறையை உருவாக்குகின்றன, அது நிலைப்படுத்துகிறதே தவிர, மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை. அது அன்றாட வாழ்க்கை தொடர வழிவகுக்கிறது; ஆனால் அடிப்படைச் சமத்துவமின்மைகளை அப்படியே விட்டுவிடும் நிபந்தனைகளின் பேரிலேயே அது நிகழ்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் மிகவும் புலப்படும் அம்சங்களில் ஒன்று, மீட்புப் பணிகளில் காணப்படும் சீரற்ற தன்மையாகும். சில பகுதிகள் புதிய சாலைகள், நவீன கட்டடங்கள், சுறுசுறுப்பான சந்தைகள் என விரைவாக உருமாற்றம் அடைந்ததாகத் தோன்றுகின்றன. ஆனால் மற்றப் பகுதிகள், முழுமையடையாத புனரமைப்பு, நிலையற்ற வாழ்வாதாரங்கள், தொடர்ச்சியான பாதுகாப்பின்மை ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. சில குடும்பங்கள் விரைவாக மீண்டும் கட்டியெழுப்பப்படுகின்றன, ஆனால் மற்றவை நீண்டகால நிச்சயமற்ற நிலையில் நீடிக்கின்றன.
இந்தச் சீரற்ற தன்மை, பொருள்சார் சவால்கள், வளக் கட்டுப்பாடுகள் அல்லது அழிவின் அளவு ஆகியவற்றின் விளைவாகப் பெரும்பாலும் விளக்கப்படுகிறது. இந்தக் காரணிகள் முக்கியமானவை என்றாலும், காணப்பட்ட வடிவங்களை அவை முழுமையாக விளக்கவில்லை. இந்தக் கட்டுரை, சீரற்ற தன்மை என்பது மீட்புப் பணிகளின் ஒரு விளைவு மட்டுமல்ல, அது அந்தச் செயல்முறையிலேயே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்று வாதிடுகிறது.
பயனாளிகள் எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள், வளங்கள் எவ்வாறு ஒதுக்கப்படுகின்றன, திட்டங்கள் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகின்றன போன்ற நிறுவன நடைமுறைகள், திட்டமிட்ட முறையில் வேறுபட்ட விளைவுகளை உருவாக்குகின்றன. இந்த நடைமுறைகள், வர்க்கம், சாதி, பாலினம் மற்றும் அரசியல் வரலாறு ஆகியவற்றில் முன்பே நிலவிவந்த மற்றும் போரினால் உருவான சமத்துவமின்மைகளுடன் ஒன்றிணைந்து, சில சாதகங்களை அதிகரிக்கும் அதே வேளையில் மற்றப் பாதிப்புகளை ஆழப்படுத்துகின்றன.
இதற்குச் சில உதாரணங்களைப் பார்க்க முடியும்.
வெளிநாட்டிலிருந்து அனுப்பப்படும் பணம் அல்லது சேமிப்பு வசதி உள்ள குடும்பங்கள், அரசின் உதவிக்குத் துணையாக இருந்து, மீட்புப் பணிகளை விரைவுபடுத்த முடியும்.
வலுவான சமூக வலைப்பின்னல்கள் அல்லது அரசியல் தொடர்புகளைக் கொண்ட சமூகங்கள், வளங்களைப் பெறுவதற்குச் சிறந்த நிலையில் உள்ளன.
இடப்பெயர்வின் போது தங்கள் ஆவணங்களை இழந்தவர்களை விட, முழுமையான ஆவணங்களைக் கொண்ட தனிநபர்கள் அதிகாரத்துவச் செயல்முறைகளை மிகவும் திறம்படக் கையாள முடியும்.
குடும்பத் தலைவிகளான பெண்கள், பெரும்பாலும் கட்டமைப்பு ரீதியான நிவாரணம் இன்றி, இலக்கு வைக்கப்பட்ட ஆதரவையும் அதிகரித்த சுமைகளையும் எதிர்கொள்கின்றனர்.
எனவே, சீரற்ற மீட்பு என்பது தேவைகளில் உள்ள வேறுபாடுகளை மட்டுமல்ல, நிறுவன அமைப்புகளுடன் ஈடுபடும் திறனில் உள்ள வேறுபாடுகளையும் பிரதிபலிக்கிறது. வன்முறைக்குப் பிறகு உறவுகள், நிறுவனங்கள், நம்பிக்கை ஆகியவற்றை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் முயற்சிகளை விவரிக்க, போருக்குப் பிந்தைய ஆய்வுகளில் சமூகச் சீரமைப்பு என்ற கருத்து அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதன் மிகவும் நேர்மறையான வரையறையில், சமூகச் சீரமைப்பு என்பது சமூக ஒற்றுமையை மீட்டெடுப்பதையும், பிளவுபட்ட சமூகங்களைக் குணப்படுத்துவதையும் குறிக்கிறது. இருப்பினும், இலங்கையில், சமூகச் சீரமைப்பு என்பது பகுதியளவு மற்றும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாகவே சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. உறவுகள் புனரமைக்கப்பட்டு, நிறுவனங்கள் மீண்டும் செயற்படுத்தப்பட்டாலும், இது பின்வரும் பரந்த சூழலில் நிகழ்கிறது:
போர்க்கால வன்முறைக்கான பொறுப்புக்கூறல் குறைவாகவே உள்ளது.
நிலத் தகராறுகள் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன.
இராணுவமயமாக்கல் மாற்றியமைக்கப்பட்ட வடிவங்களில் தொடர்கிறது.
வடக்குக் கிழக்குப் பிராந்தியத்திலும் அதிலுள்ள சமூகங்களிலும் முழுவதும் சமத்துவமின்மை நீடிக்கிறது.
இதன் விளைவாக, சமூகச் சீரமைப்பு என்பது பெரும்பாலும் உருமாற்றத்தை விட, சமாளிக்கும் வடிவத்தையே எடுக்கிறது. சமூகங்கள் புதிய நிலைமைகளுக்குத் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்கின்றன, வலைப்பின்னல்களை மீண்டும் உருவாக்குகின்றன, வாழ்க்கையைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கான வழிகளைக் கண்டறிகின்றன. ஆனால், பாதிப்புக்குள்ளாகும் தன்மையை உருவாக்கும் கட்டமைப்புகளில் அதற்கேற்ற மாற்றம் எதுவும் ஏற்படுவதில்லை. வடக்கைச் சேர்ந்த ஒரு சமூகத் தலைவர் இந்த முரண்பாட்டை இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார்:
“ஆம், நாங்கள் மீண்டும் கட்டியெழுப்புகிறோம். ஆனால் அதே நிலத்தில்தான் மீண்டும் கட்டியெழுப்புகிறோம். பிரச்சினைகள் இன்னும் அடியில்தான் இருக்கின்றன.”
மாற்றப்படாத நிலத்தில் மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல் என்ற இந்த உருவகம், போருக்குப் பிந்தைய சீரமைப்பின் மைய வரம்பைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. புனரமைப்பு என்பது, கட்டமைப்பு அடித்தளங்களைக் கவனிக்காமல், மோதலுக்குக் காரணமாக இருந்த அதே சமத்துவமின்மைகளை மீண்டும் உருவாக்கும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. இந்தக் கட்டுரை, நிறுவனங்களை நடுநிலையான கருவிகளாகக் கருதாமல், அதிகாரம் மற்றும் வேறுபாட்டின் தளங்களாகக் கருதும் ஒரு சமூகவியல் மரபிற்குள் தன்னை நிலைநிறுத்துகிறது. நிறுவனங்கள் வெறுமனே வளங்களை விநியோகிப்பதில்லை. அவை வகைகளை வரையறுத்து, அளவுகோல்களை நிறுவி, உள்ளடக்கம் மற்றும் விலக்குவதற்கான விதிமுறைகளை வடிவமைக்கின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், நிறுவனங்கள் இரட்டைப் பாத்திரத்தை வகிக்கின்றன. ஒருபுறம், அவை மீட்சிக்கு இன்றியமையாதவை. அவை சேவைகளை வழங்குகின்றன, வளர்ச்சியை ஒருங்கிணைக்கின்றன, மறுகட்டமைப்புக்கான கட்டமைப்புகளை அளிக்கின்றன. மறுபுறம், அதிகாரத்துவ நடைமுறைகள், தன்னிச்சையான முடிவெடுத்தல், வேரூன்றிய படிநிலைகள் ஆகியவற்றின் மூலம் சமத்துவமின்மை மீண்டும் உருவாக்கப்படும் வழிமுறைகளாகவும் அவை இருக்கின்றன. போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்த இருமைத்தன்மை மையமானது. நிறுவனங்கள் வழங்குநர்களாகவும் வாயில் காப்பாளர்களாகவும் இருந்து, மீட்சிக்கு வழிவகுப்பதோடு அதன் வரம்புகளையும் கட்டமைக்கின்றன.
எனவே, கடந்த கட்டுரையிலிருந்து இந்தக் கட்டுரைக்குச் செல்லும் பகுப்பாய்வு நகர்வு என்பது அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிச் செல்வது அல்ல, மாறாக அதன் விளக்கத்தை ஆழப்படுத்துவதாகும். கடந்த கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள நடைமுறைகளான மௌனம், தார்மீகப் பேரம்பேசல், குடும்பப் பிழைப்பு போன்றவை வெறும் கலாசார அல்லது உளவியல் ரீதியான எதிர்வினைகள் அல்ல. அவை இங்கு ஆராயப்படும் நிறுவனச் சூழலால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன.
நிறுவனங்கள், உரிமைகளுக்கு உத்தரவாதம் அளிக்காமல் இணக்கத்தைக் கோரும்போது, வளங்களைச் சமமற்ற முறையில் விநியோகிக்கும் போது, பலரால் வழங்க முடியாத ஆவணங்களைக் கோரும்போது, நீதியை விட நிலைத்தன்மைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும்போது அவை கவனமாக வாழ்வது அவசியமாகும் நிலைமைகளை உருவாக்குகின்றன. மௌனம் ஒரு பகுத்தறிவு உத்தியாகிறது; தார்மீகப் பேரம்பேசல் ஒரு நெறிமுறைத் தேவையாகிறது; குடும்பப் பிழைப்பு சமாளிப்பதற்கான முதன்மை வழியாகிறது. எனவே, இந்த நடைமுறைகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, அவற்றை உருவாக்கும் கட்டமைப்புகளைப் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும்.
இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய சூழலில், சீரமைப்பு என்பது உண்மையானது. சாலைகள் அமைக்கப்படுகின்றன, வீடுகள் நிற்கின்றன, சந்தைகள் செயற்படுகின்றன, நிறுவனங்கள் இயங்குகின்றன. ஆனால் சீரமைப்பு என்பது முழுமையற்றதாகவும், சீரற்றதாகவும், அரசியல் ரீதியாக நிபந்தனைக்குட்பட்டதாகவும் உள்ளது. அது வாழ்க்கையைத் தொடர உதவுகிறது, ஆனால் சமமான நிலையில் அல்ல. இந்த நிலையைப் புரிந்துகொள்ள, புனரமைப்பின் கொண்டாட்டக் கதைகளைக் கடந்து, நிறுவனங்கள் எவ்வாறு சமத்துவமின்மையை உருவாக்கி நிர்வகிக்கின்றன என்பது குறித்த ஒரு விமர்சனப் பகுப்பாய்வை நோக்கி நகர வேண்டும். போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கு என்பது மோதல்கள் இல்லாததால் வரையறுக்கப்படவில்லை, மாறாக அதன் பின்விளைவுகளின் கட்டமைக்கப்பட்ட சீரற்ற தன்மையால் வரையறுக்கப்படுகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய நிறுவன வாழ்க்கை: வகைப்படுத்துதல் மூலம் ஆட்சி செய்தல்
2009க்குப் பிறகு இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் நிறுவன வாழ்க்கையின் விரிவாக்கம், அரசின் மீள்வருகையை மட்டும் குறிக்கவில்லை. அது, மக்கள் எவ்வாறு அறியப்பட்டனர், ஒழுங்கமைக்கப்பட்டனர், ஆளப்பட்டனர் என்பதில் ஏற்பட்ட ஒரு மாற்றத்தைக் குறித்தது. நிர்வாக அலுவலகங்கள், அபிவிருத்தி முகமைகள், நலத்திட்டங்கள், அரசு சாரா நிறுவனங்களின் தலையீடுகளின் பெருக்கம், போருக்குப் பிந்தைய மீட்பு நிர்வகிக்கப்பட்ட ஓர் அடர்த்தியான நிறுவனக் கட்டமைப்பை உருவாக்கியது. ஆயினும், இந்த விரிவாக்கம் சேவை வழங்குவது பற்றியது மட்டுமல்ல. அது வகைப்படுத்துதல் பற்றியதாகவும் இருந்தது. போருக்குப் பிந்தைய ஆட்சியின் மையத்தில், மக்களை வகைப்படுத்தி, பெயரிட்டு, நிறுவனங்களுக்குப் புரியவைக்கும் ஒரு தொகுதி நடைமுறைகள் உள்ளன. இந்த நடைமுறைகள் படிவங்கள், பதிவேடுகள், கணக்கெடுப்புகள், மதிப்பீடுகள், தரவுத்தளங்கள் மூலம் செயற்படுகின்றன. அவை, போரினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்தவர்கள், மீள்குடியேற்றப்பட்டவர்கள், பெண் தலைமை தாங்குபவர்கள், நலிவடைந்தவர்கள், பயனாளிகள் போன்ற வகைகளை உருவாக்குகின்றன. இவை விவரிப்பதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் ஆழமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன. யார் அங்கீகரிக்கப்படுகிறார்கள், யாருக்கு உதவி செய்யப்படுகிறது, யார் தாமதப்படுத்தப்படுகிறார்கள், யார் விலக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை அவை தீர்மானிக்கின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய நிறுவனங்கள் முதன்மையாக வகைப்படுத்துதல் மூலமே ஆட்சி செய்கின்றன. தனிநபர்களையும் குடும்பங்களையும் குறிப்பிட்ட வழிகளில் வரையறுப்பதன் மூலம், நிறுவனங்கள் வளங்களுக்கான அணுகலை மட்டுமல்ல, போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கின் அங்கங்களாக மக்கள் அங்கீகரிக்கப்படும் நிபந்தனைகளையுமே வடிவமைக்கின்றன. இந்தச் செயல்முறை, வேறுபடுத்தப்பட்ட உள்ளடக்கல் (Differentiated Inclusion) என விவரிக்கக்கூடிய ஒன்றை உருவாக்குகிறது. மக்கள் வெறுமனே உள்ளடக்கப்படுவதோ அல்லது விலக்கப்படுவதோ இல்லை, மாறாக சமமற்ற மற்றும் நிபந்தனைக்குட்பட்ட வழிகளில் அந்த அமைப்பில் உள்வாங்கப்படுகிறார்கள்.
போருக்குப் பிந்தைய நிறுவன நிர்வாகத்தின் ஒரு வரையறுக்கும் அம்சம், தெளிவான தன்மைக்கான தேவையாகும். அதாவது, தனிநபர்களும் குடும்பங்களும் அதிகாரத்துவ அமைப்புகளால் அங்கீகரிக்கப்படவும், சரி பார்க்கப்படவும், செயலாக்கப்படவும் கூடிய வடிவங்களில் தங்களை முன்வைக்க வேண்டும் என்ற தேவை. அடையாள அட்டைகள், நிலப்பத்திரங்கள், இறப்புச் சான்றிதழ்கள், இடப்பெயர்வுப் பதிவுகள், பயனாளிகள் பட்டியல்கள் போன்ற ஆவணங்கள் மூலம் இந்தத் தெளிவான தன்மை அடையப்படுகிறது. கொள்கையளவில், இத்தகைய ஆவணங்கள் நேர்மையையும் பொறுப்புக்கூறலையும் உறுதி செய்கின்றன. நடைமுறையில், இது புறக்கணிப்பை உருவாக்குகிறது; குறிப்பாக, ஆவணப்படுத்தலைச் சாத்தியமாக்கும் நிலைமைகளைப் போர் திட்டமிட்டுச் சீர்குலைத்த ஒரு சூழலில் இது நிகழ்கிறது.
ஆய்வுக்கதை 1: காணாமல் போன சான்றிதழ்
கிளிநொச்சியில், வீட்டு வசதி உதவி கோரிய ஒரு பெண், தன்னை ஒரு விதவையாக அங்கீகாரம் பெற மேற்கொண்ட தொடர்ச்சியான முயற்சிகளை விவரித்தார்:
“அவர்கள் என் கணவரின் இறப்புச் சான்றிதழைக் கேட்டார்கள். அவர் இறுதி நாட்களில் இறந்துவிட்டார் என்று அவர்களிடம் சொன்னேன். அங்கே உடலோ, ஆவணமோ இல்லை. ஆதாரம் இல்லாமல், என்னை ஒரு விதவையாக வகைப்படுத்த முடியாது என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். அது இல்லாமல், நான் தகுதி பெறமாட்டேன்.”
அவரது அனுபவம் ஒரு மைய முரண்பாட்டை விளக்குகிறது. போரினால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், அந்தப் போரினால் உருவாக்கப்பட்ட அதிகாரத்துவத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதில் பெரும்பாலும் மிகக் குறைந்த திறனையே கொண்டுள்ளனர். ஆவணங்கள் இல்லாத மரணம், பதிவுகள் இல்லாத இடப்பெயர்வு, பத்திரங்கள் இல்லாத நில உரிமை என்பன விதிவிலக்குகள் அல்ல, மாறாக பொதுவான நிலைமைகளே. ஆயினும், நிறுவன அமைப்புகள் இத்தகைய தெளிவற்ற தன்மையை ஏற்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்படவில்லை. அவற்றுக்கு நிலையான பிரிவுகளும் சரி பார்க்கக்கூடிய சான்றுகளும் தேவைப்படுகின்றன. இதன் விளைவாக, அன்றாட யதார்த்தங்கள் நிர்வாகக் குறைபாடுகளாக மாற்றப்படுகின்றன. ஆவணங்கள் இல்லாதது ஒரு கட்டமைப்பு விளைவாக இல்லாமல், தனிப்பட்ட குறைபாடாக மாறுகிறது.
ஓர் உள்ளூர் அதிகாரி இந்தப் பதற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டார்:
“நாங்கள் அவர்களின் நிலையைப் புரிந்துகொள்கிறோம். ஆனால் எங்களுக்கு ஆவணங்கள் தேவை. இல்லையெனில், முடிவுகளை நாங்கள் எப்படி நியாயப்படுத்த முடியும்?”
இந்த நியாயப்படுத்தல் ஒரு பரந்த நிறுவனத் தர்க்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதிகாரத்துவக் கட்டமைப்புகள் யதார்த்தத்தைப் பிரதிபலிக்கத் தவறினாலும், முடிவுகள் அவற்றுக்குள் நியாயப்படுத்தப்பட வேண்டும். துல்லியத்தை விட வாசிப்புத்தன்மை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அனுபவத்தை விட ஆவணங்கள் அதிக அதிகாரபூர்வமானதாகின்றன. நிறுவன ரீதியான வகைப்பாடுகள் பெரும்பாலும் தேவை அல்லது தகுதியின் நடுநிலையான விவரிப்புகளாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், அவை இயல்பாகவே படிநிலைத் தன்மை கொண்டவை. சில வகைப்பாடுகள் மற்றவற்றை விட அதிக சட்டபூர்வத்தன்மை, அவசரம் அல்லது வெளிப்படைத்தன்மையைக் கொண்டுள்ளன. ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் வகைப்படுத்தப்படுவது என்பது, வளங்களின் விநியோகத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையை வகிப்பதாகும்.
உதாரணமாக, பெண் தலைமை தாங்கும் குடும்பம் என்ற வகைப்பாடு பரவலாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவற்றுக்கு அபிவிருத்தித் திட்டங்களில் பெரும்பாலும் முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. இதற்கு மாறாக, சிக்கலான அல்லது தெளிவற்ற கட்டமைப்புகளைக் கொண்ட குடும்பங்கள்—கூட்டுக் குடும்பங்கள், முறைசாரா பராமரிப்பு ஏற்பாடுகள், வெவ்வேறு இடங்களில் பிரிந்து வாழும் குடும்பங்கள்—முன்னரே வரையறுக்கப்பட்ட வகைப்பாடுகளில் நேர்த்தியாகப் பொருந்தாமல் போகலாம்; அதனால் அவை குறைவான கவனத்தையே பெறுகின்றன. அதேபோல், உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்தவர் என்ற வகைப்பாடு உதவியைப் பெறுவதில் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது, ஆனால் இடப்பெயர்வு முறையாகச் சரி பார்க்கப்பட்டால் மட்டுமே. பலமுறை இடம்பெயர்ந்தவர்கள் அல்லது முறைசாரா நகர்வுகளை அனுபவித்தவர்கள் அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரத்திற்கு வெளியே வரக்கூடும்.
ஆய்வுக்கதை 2: ‘ஏறக்குறைய தகுதியுடையவராக’ இருப்பது
வவுனியாவில், ஒருவர் வாழ்வாதார உதவிக்கு விண்ணப்பித்த தனது அனுபவத்தை விவரித்தார்:
“நான் விரைவாக மீளத் திரும்பிவிட்டதால், நான் உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்தவர் இல்லை என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால் மற்றவர்களைப் போலவே நானும் எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டேன். நான் போதுமான அளவு பாதிக்கப்படக்கூடியவராகக் கருதப்படவில்லை.”
அவரது நிலை — முழுமையாக உள்ளடக்கப்படாமலும், முழுமையாக விலக்கப்படாமலும் — ‘வரம்புநிலை விளிம்புநிலை’ என்று அழைக்கப்படக்கூடிய ஒன்றைப் பிரதிபலிக்கிறது. அவர் நிறுவன வகைப்பாடுகளின் விளிம்பில் இருக்கிறார்; அங்கீகரிக்கப்பட்டவராக இருந்தாலும், முன்னுரிமை அளிக்கப்படாதவராக இருக்கிறார். இது ஒரு முக்கியமான இயக்கவியலை வெளிப்படுத்துகிறது. வகைப்பாடுகள் தேவையை வெறுமனே அடையாளம் காண்பதில்லை. அவை அதைத் தரவரிசைப்படுத்துகின்றன. தகுதியானவர், அவசரமானவர் அல்லது முறையானவர் என யார் தகுதி பெறுகிறார்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் வரம்புகளை அவை உருவாக்குகின்றன. மேலும், இந்த வரம்புகள் நிலையானவை அல்ல. திட்டங்கள் மேம்படும்போதும், நிதிநிலை மாறும்போதும், முன்னுரிமைகள் மறுவரையறை செய்யப்படும்போதும் அவை காலப்போக்கில் மாறுகின்றன. ஒரு காலத்தில் தகுதியுடையவர்களாக இருந்தவர்கள் தகுதியற்றவர்களாக மாறக்கூடும், நேர்மாறாகவும் நிகழலாம். இந்த நிலையற்ற தன்மை, நிச்சயமற்ற தன்மையையும் சார்புநிலையையும் வலுப்படுத்துகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய ஆட்சிமுறையானது, குடும்பக் கணக்கெடுப்புகள், தேவைகள் மதிப்பீடு, பாதிப்பு வரைபடங்கள், பயனாளி சரிபார்ப்புகள் போன்ற தொடர்ச்சியான கணக்கெடுப்பு நடவடிக்கைகளால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. துல்லியமான இலக்கு நிர்ணயத்திற்கும் திறமையான வள ஒதுக்கீட்டிற்கும் இந்தச் செயல்முறைகள் அவசியம் என்று அடிக்கடி நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆயினும், அவற்றின் ஒட்டுமொத்த விளைவு, மக்களை ஒரு தொடர்ச்சியான நிர்வாகப் பார்வைக்கு உட்படுத்துவதாகும்.
ஆய்வுக்கதை 3: “எங்களைக் கணக்கிட அவர்கள் எப்போதும் திரும்பி வருகிறார்கள்”
முல்லைத்தீவில், ஒரு பெண் தனது தொடர்ச்சியான மதிப்பீடுகள் குறித்த அனுபவத்தை விவரித்தார்:
“ஒவ்வொரு ஆண்டும், வெவ்வேறு நபர்கள் வருகிறார்கள். அவர்கள் ஒரே கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள்: எத்தனை பேர், எவ்வளவு நிலம், என்ன வருமானம்? நாங்கள் மீண்டும் மீண்டும் பதிலளிக்கிறோம். ஆனால் எதுவும் மாறுவதில்லை.”
இந்தத் தொடர்நிகழ்வு பல விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. முதலாவதாக, இது நிறுவனங்களின் அதிகாரத்தை வலுப்படுத்துகிறது. தொடர்ச்சியான தகவல்களைச் சேகரிப்பதன் மூலம், உறுதியான விளைவுகள் குறைவாக இருந்தாலும், நிறுவனங்கள் தங்கள் இருப்பையும் கட்டுப்பாட்டையும் நிலைநிறுத்துகின்றன. இரண்டாவதாக, இது அங்கீகாரம் இடைநிறுத்தப்பட்ட ஓர் உணர்வை உருவாக்குகிறது. குடும்பங்கள் தொடர்ந்து மதிப்பீடு செய்யப்படுகின்றன, ஆனால் அவற்றுக்கு உதவி செய்யப்படுவதில்லை. அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரிகிறார்கள், ஆனால் முழுமையாக உள்ளடக்கப்படுவதில்லை. மூன்றாவதாக, இது மதிப்பீட்டுச் சோர்வை உருவாக்குகிறது. அர்த்தமுள்ள மாற்றம் இல்லாமல் மீண்டும் மீண்டும் கணக்கிடப்படும் செயல், விரக்தி, ஐயுறவு மற்றும் இறுதியில் ஈடுபாடின்மையை உருவாக்குகிறது.
சமூகவியல் கண்ணோட்டத்தில், கணக்கெடுப்பு என்பது வெறும் ஒரு தொழில்நுட்பச் செயல்முறை மட்டுமல்ல. அது மக்களை அறிவு மற்றும் தலையீட்டிற்கான பொருள்களாகக் கட்டமைக்கும் ஒரு வகையான ஆளுகையாகும். அது வாழ்ந்த அனுபவங்களைத் தரவுப் புள்ளிகளாக மாற்றி, ஒப்பீடு, தரவரிசைப்படுத்தல் மற்றும் ஒதுக்கீட்டைச் சாத்தியமாக்குகிறது. ஆயினும், இந்த மாற்றம் எப்போதும் முழுமையற்றதாகவே உள்ளது. சிக்கலான யதார்த்தங்கள் தரப்படுத்தப்பட்ட வடிவங்களாகச் சுருக்கப்பட்டு, சமூகக் களங்கம், முறைசாரா வலைப்பின்னல்கள் அல்லது உணர்ச்சிச் சுமை போன்ற எளிதில் அளவிட முடியாத பரிமாணங்கள் விடுபட்டுப் போகின்றன. வகைப்படுத்துதல், தெளிவு, கணக்கெடுப்பு ஆகியவற்றின் ஒட்டுமொத்த விளைவு, வேறுபட்ட உள்ளடக்கத்தை உருவாக்குகிறது. போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கில் தனிநபர்களும் குடும்பங்களும் வெறுமனே உள்ளடக்கப்படுவதோ அல்லது விலக்கப்படுவதோ இல்லை. அவர்கள் சமமற்ற மற்றும் நிபந்தனைக்குட்பட்ட வழிகளில் இணைக்கப்படுகிறார்கள். இந்த உள்ளடக்கம் பல அச்சுகளில் செயற்படுகிறது:
காலம் சார்ந்தது: சிலர் உடனடி உதவியைப் பெறுகிறார்கள்; மற்றவர்கள் காலவரையின்றிக் காத்திருக்கிறார்கள்.
இடம் சார்ந்தது: சில பகுதிகள் மற்றப் பகுதிகளை விட அதிக கவனத்தையும் வளங்களையும் ஈர்க்கின்றன.
சமூகம் சார்ந்தது: சில குழுக்கள் எளிதில் அடையாளம் காணப்பட்டு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகின்றன.
அரசியல் சார்ந்தது: இணக்கமானவர்கள் அல்லது அச்சுறுத்தலற்றவர்கள் என்று கருதப்படுபவர்கள் அதிக ஆதரவைப் பெறலாம்.
ஆய்வுக்கதை 4: கவனிக்கப்படுவதன் அரசியல்
கிழக்கு மாகாணம் முழுவதிலும் உள்ள ஒரு கிராமத்தில், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களின் திட்டங்களை அணுகுவதில் வெளிப்படைத்தன்மை எவ்வாறு செல்வாக்குச் செலுத்தியது என்பதைக் குடியிருப்பாளர்கள் விவரித்தனர்:
“பார்வையாளர்கள் வரும்போது, அவர்களைச் சில குறிப்பிட்ட வீடுகளுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். அந்த மக்களுக்கு அதிக உதவி கிடைக்கிறது. எங்களில் மற்றவர்கள் கவனிக்கப்படுவதில்லை.”
இங்கு வெளிப்படைத்தன்மை என்பது தற்செயலானது அல்ல. அது திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுகிறது. சமூகத் தலைவர்கள் உள்ளனர். அதிகாரிகள், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனப் பணியாளர்கள், யார் பிரதிநிதியாக அல்லது தகுதியானவராக முன்னிறுத்தப்படுகிறார் என்பதை மத்தியஸ்தம் செய்கிறார்கள். நிறுவன வலைப்பின்னல்களுக்குள் வெளிப்படையாகத் தெரிபவர்கள் பயனடைவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். இந்த இயங்குமுறை, போருக்குப் பிந்தைய நிறுவனங்களில் பொதிந்துள்ள அங்கீகார அரசியலை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அங்கீகாரம் என்பது அனைவருக்கும் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதில்லை. அது வலையமைப்புகள், கதையாடல்கள் மற்றும் கண்ணோட்டங்களால் வடிவமைக்கப்படுகிறது.
முக்கியமாக, அங்கீகாரம் என்பது நடத்தையுடனும் தொடர்புடையது. ஒத்துழைப்பு, நன்றியுணர்வு மற்றும் மோதல் தவிர்ப்புக் குணம் கொண்டவர்களாகக் கருதப்படும் தனிநபர்கள், நிறுவனக் கட்டமைப்புகளில் எளிதாக உள்வாங்கப்படலாம். மாறுபட்ட கருத்தை வெளிப்படுத்துபவர்கள் அல்லது அதிகாரத்தை எதிர்ப்பவர்கள் ஓரங்கட்டப்படும் அபாயத்தை எதிர்கொள்கின்றனர். நிறுவன ரீதியான வகைப்படுத்தல், உதவியை இலக்கு வைப்பதற்கான ஒரு வழிமுறையாகப் பெரும்பாலும் நியாயப்படுத்தப்பட்டாலும், அது சமத்துவமின்மையை மீண்டும் உருவாக்குவதற்கும் பங்களிக்கிறது. யார், என்ன நிபந்தனைகளின் கீழ் ஆதரவுக்குத் தகுதி பெறுகிறார்கள் என்பதை வரையறுப்பதன் மூலம், நிறுவனங்கள் வளங்கள் மற்றும் வாய்ப்புகளின் விநியோகத்தை வடிவமைக்கின்றன. இந்த விளைவுகள் படிப்படியாகக் கூடுகின்றன. ஆவணங்களைப் பெறுதல், தகுதிகளைப் பூர்த்தி செய்தல், விதிமுறைகளுக்கு இணங்குதல் ஆகியவற்றின் மூலம் நிறுவன அமைப்புகளை வெற்றிகரமாகக் கையாளும் குடும்பங்கள், மீண்டும் மீண்டும் பலன்களைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். இந்தத் தேவைகளுடன் போராடுபவர்கள் மேலும் பின்தங்கி விடுகிறார்கள்.
ஆய்வுக்கதை 5: அனுகூலங்களின் குவிப்பு
யாழ்ப்பாணத்தில், வீட்டு வசதி உதவியை முன்கூட்டியே பெறுவது தங்கள் நிலையை எவ்வாறு நிலைப்படுத்த உதவியது என்பதை ஒரு குடும்பம் விவரித்தது:
“வீடு கிடைத்தவுடன், எல்லாம் மாறிவிட்டது. எங்களால் வேலையிலும், குழந்தைகளின் கல்வியிலும் கவனம் செலுத்த முடிந்தது. அதன்பிறகு, எங்களுக்கு அதிக வாய்ப்புகள் கிடைத்தன.”
இதற்கு மாறாக, ஆரம்ப உதவியைப் பெறாத ஓர் அண்டைக் குடும்பம் தற்காலிக முகாமில் தங்க நேரிட்டது, இது அவர்களின் வாழ்வாதாரத்தையோ அல்லது கல்வியையோ தொடரும் திறனைக் கட்டுப்படுத்தியது. நிறுவனச் செயல்முறைகள் எவ்வாறு பக்கச்சார்பான விளைவுகளை உருவாக்க முடியும் என்பதை இது விளக்குகிறது. முன்கூட்டியே சேர்ப்பது மேலும் சேர்ப்பதற்கு வழிவகுக்கிறது. முன்கூட்டியே விலக்குவது நீண்டகால நிலையற்ற தன்மைக்கு வழிவகுக்கிறது. இந்தப் பிரிவில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள நிறுவன இயக்கவியல் என்பது கருத்தியல் ரீதியானதல்ல அவை அன்றாட வாழ்க்கையைத் திட்டவட்டமான வழிகளில் வடிவமைக்கின்றன. அவை பின்வரும் முடிவுகளைப் பாதிக்கின்றன:
• உதவிக்கு விண்ணப்பிப்பதா வேண்டாமா?
• அதிகாரிகளிடம் தங்களை எவ்வாறு முன்வைப்பது?
• எப்போது பேசுவது, எப்போது மௌனமாக இருப்பது?
• வேலைக்கும் அதிகாரத்துவ ஈடுபாட்டிற்கும் இடையில் நேரத்தை எவ்வாறு ஒதுக்குவது?
ஓர் உரையாடுபவர் குறிப்பிட்டது போல: “எங்கள் வாழ்க்கையின் பாதி நேரம் அலுவலகங்களுக்குச் செல்வதிலேயே கழிகிறது.” இந்தக் கூற்று, நிறுவன ஈடுபாடு என்பது உயிர்வாழ்வதற்கான ஒரு வழக்கமான பகுதியாக எந்த அளவிற்கு மாறுகிறது என்பதைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. பெரும்பாலும் மெதுவாகவும், தெளிவற்றதாகவும், கணிக்க முடியாததாகவும் இருக்கும் அமைப்புகளைக் கையாள்வதில் நேரமும், ஆற்றலும், உணர்ச்சிபூர்வமான உழைப்பும் முதலீடு செய்யப்படுகின்றன. இந்த அனுபவங்கள் கடந்த கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள நடைமுறைகளுக்கு மீண்டும் வலுச் சேர்க்கின்றன. உரிமைகளுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுவதைத் தவிர்ப்பதற்கான ஓர் உத்தியாக மௌனம் மாறுகிறது. அதிகாரத்துடன் எவ்வாறு ஈடுபடுவது என்பதைத் தீர்மானிக்கும்போது தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தை அவசியமாகிறது. குடும்பத்தின் உயிர்வாழ்வு, நிறுவனங்களின் கோரிக்கைகளை வெற்றிகரமாகக் கையாள்வதைப் பொறுத்தே அமைகிறது.
இந்தச் செயல்முறை நடுநிலையானதோ அல்லது சமமானதோ அல்ல. அது வேறுபட்ட உள்ளடக்கத்தை உருவாக்குகிறது, படிநிலையை வலுப்படுத்துகிறது, மற்றும் மீட்சி சாத்தியமாகும் நிலைமைகளை வடிவமைக்கிறது. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய சமத்துவமின்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, விளைவுகளில் மட்டுமல்லாமல், அந்த விளைவுகள் உருவாக்கப்படும் செயல்முறைகளிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். வகைப்படுத்துதல் என்பது அத்தகைய ஒரு செயல்முறையாகும்—அது அமைதியானது, வழக்கமானது, மற்றும் ஆழமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடியது.
வர்க்கம்: மீள்வதற்கான வேறுபட்ட திறன்
நிறுவனங்கள் வகைப்படுத்துதல் மூலம் ஆட்சி செய்கின்றன என்றால், அந்த நிறுவனச் செயல்முறைகளை வழிநடத்தவும், அவற்றிலிருந்து பயனடையவும், அவற்றை எதிர்த்து நிற்கவும் தனிநபர்கள், குடும்பங்களின் திறனை வர்க்கம் வடிவமைக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், வர்க்கம் என்பது வெறுமனே வருமானம் அல்லது தொழில் சார்ந்த விஷயம் அல்ல. அது, ஒருவர் மீட்பு அமைப்புகளுடன் எவ்வளவு திறம்பட ஈடுபட முடியும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் பொருள்சார், சமூக, கல்வி மற்றும் பன்னாட்டு வளங்களின் ஒரு தொகுப்பாகும். போர், சமூக அளவில் சமமான இழப்பு நிலப்பரப்பை உருவாக்கவில்லை. போருக்குப் பிந்தைய காலமும் சமமான வாய்ப்புக் களத்தை உருவாக்கவில்லை. மாறாக, மீட்சியானது வேறுபட்ட திறன் என்று விவரிக்கப்படக்கூடிய ஒன்றின் மூலம் வெளிப்பட்டுள்ளது. அதாவது, நிறுவன வாய்ப்புகளை உறுதியான நிலைத்தன்மையாக மாற்றும் குடும்பங்களின் சமமற்ற திறன். சமமற்ற சமூகச் சீரமைப்பைப் புரிந்துகொள்வதற்கு வர்க்கம் மையமானது. அது பின்வருவனவற்றை வடிவமைக்கிறது:
யார் விரைவாக மீளக் கட்டியெழுப்ப முடியும், யார் நீண்டகால நிலையற்ற தன்மையில் நீடிக்கிறார்கள்?
யார் அதிகாரத்துவத்தை வழிநடத்த முடியும், யார் அதனால் ஒதுக்கப்படுகிறார்கள்?
யார் எதிர்காலத்தில் முதலீடு செய்ய முடியும், யார் பிழைப்பு என்ற பிடியில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள்?
யார் அதிர்ச்சிகளைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியும், யார் அவற்றால் நிலைகுலைகிறார்கள்?
போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டம் ஒரு சீரான அடித்தளத்திலிருந்து தொடங்கவில்லை. நிதிச் சேமிப்புகள், நில உடைமை, கல்வித் தகுதி, சமூக வலைப்பின்னல்கள், புலம்பெயர் ஆதரவுக்கான அணுகல் போன்ற பல்வேறு அளவிலான எஞ்சிய சொத்துகளுடன் குடும்பங்கள் போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்திற்குள் நுழைந்தன. இந்த வேறுபாடுகள் போருக்கு முந்தைய வர்க்க நிலைகள் மற்றும் போர்க்காலப் பாதைகள் ஆகிய இரண்டாலும் வடிவமைக்கப்பட்டன. சில குடும்பங்கள் தொடர்ச்சியான இடப்பெயர்வுகளால் எல்லாவற்றையும் இழந்தன மற்றவர்கள் இடப்பெயர்வு அல்லது வெளி ஆதரவின் மூலம் சொத்துகளைத் தக்கவைத்துக் கொண்டனர் அல்லது வளங்களைப் பெற்றனர்.
ஆய்வுக்கதை 6: இரண்டு திரும்புதல்கள், இரண்டு யதார்த்தங்கள்
முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில், இரண்டு குடும்பங்கள் மீள்குடியேற்றத்திற்குப் பிறகு அருகருகே உள்ள நிலங்களுக்குத் திரும்பின.
முதலாவது குடும்பத்தின் மகன் ஒருவர் சுவிட்சர்லாந்தில் பணிபுரிந்து வந்தார். போரின் போது, இடப்பெயர்வு இருந்தபோதிலும், வெளிநாட்டிலிருந்து அனுப்பப்பட்ட பணம் அவர்களுக்கு ஓரளவு நிதி நிலைத்தன்மையைப் பராமரிக்க உதவியது. திரும்பியதும், அவர்கள் தங்கள் சொந்த நிதியைப் பயன்படுத்தி, அரசு உதவியுடன் தங்கள் வீட்டை விரைவாக மீண்டும் கட்டினர். மூன்று ஆண்டுகளுக்குள், அவர்கள் ஒரு சிறிய மளிகைக் கடையை நிறுவியிருந்தனர்.
ஒரு விதவையைத் தலைவராகக் கொண்ட இரண்டாவது குடும்பத்திற்கு எந்த வெளி ஆதரவும் இல்லை. அவர்கள் மிகக் குறைந்த உடைமைகளுடன் திரும்பி, அரசாங்க மானியங்கள், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களின் உதவியை மட்டுமே முழுமையாகச் சார்ந்திருந்தனர். அவர்களின் வீடு பல ஆண்டுகளாகப் பாதியிலேயே கட்டப்பட்ட நிலையில் இருந்து, அதன் ஒரு பகுதி தார்ப்பாயால் மூடப்பட்டிருந்தது. அந்த விதவை விளக்கினார்: “எங்களுக்குச் சில உதவிகள் கிடைத்தன, ஆனால் அது வேலையை முடிக்கப் போதுமானதாக இல்லை. நாங்கள் மெதுவாகக் கட்டுகிறோம். சில சமயங்களில் பணம் இல்லாததால் நிறுத்திவிடுகிறோம். வீடு ஒருபோதும் முழுமையடைவதில்லை.”
அருகருகே வசித்தபோதிலும், அந்த இரண்டு குடும்பங்களும் மீட்சியின் முற்றிலும் மாறுபட்ட பாதைகளைக் கொண்டிருந்தன. நிறுவன உதவியின் ஆரம்ப ஒதுக்கீடு ஒரே மாதிரியாக இருந்தது, ஆனால் வர்க்க வளங்களே அதன் விளைவுகளைத் தீர்மானித்தன. இந்த வேறுபாடு ஒரு பரந்த போக்கைப் பிரதிபலிக்கிறது. நிறுவனங்கள் ஓர் அடிப்படை ஆதரவை வழங்குகின்றன, ஆனால் அந்த அடிப்படையின் மீது கட்டியெழுப்பும் திறன், முன்பே இருக்கும் மற்றும் வெளிப்புறமாகப் பெறப்படும் வளங்களைச் சார்ந்துள்ளது. போருக்குப் பிந்தைய நிறுவனங்களுக்குத் தெளிவு, ஆவணப்படுத்தல், தொடர்ச்சியான ஈடுபாடு ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன. இந்தத் தேவைகளைச் சமாளிக்க நேரம் மட்டுமல்ல, அறிவு, தன்னம்பிக்கை மற்றும் சமூக மூலதனமும் தேவைப்படுகின்றன. இவை அனைத்தும் சீரற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளன. உயர் கல்வி அல்லது நிர்வாகப் பரிச்சயம் கொண்ட குடும்பங்கள் பின்வருவனவற்றைச் செய்யச் சிறப்பாகத் தயாராக உள்ளன: படிவங்களைத் துல்லியமாக நிரப்புதல், விண்ணப்பங்களைப் பின்தொடர்தல், நடைமுறைத் தேவைகளைப் புரிந்துகொள்ளுதல், தேவைப்படும்போது முடிவுகளை எதிர்த்தல், இதற்கு மாறாக, குறைந்த எழுத்தறிவு அல்லது நிறுவன அனுபவம் உள்ளவர்கள் திறம்பட ஈடுபடுவதில் பெரும்பாலும் சிரமப்படுகிறார்கள்.
ஆய்வுக்கதை 7: எப்படிப் பேசுவது என்று அறிதல்
யாழ்ப்பாணத்தில் ஓர் ஆசிரியை, அண்டை வீட்டாருக்கு நலத்திட்டங்களைப் பெற எவ்வாறு உதவினார் என்பதை விவரித்தார்:
“அதிகாரிகளிடம் எப்படிப் பேசுவது என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது. அவர்கள் பதற்றமடைகிறார்கள், என்ன சொல்வதென்றே மறந்துவிடுகிறார்கள். நான் அவர்களுடன் சென்று அவர்களின் நிலைமையை விளக்குகிறேன்.”
அவரது பங்கு, பண்பாட்டு மற்றும் தகவல் தொடர்புத் திறன் மூலம் வர்க்கம் எவ்வாறு செயற்படுகிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. எப்படிப் பேசுவது, என்ன சொல்வது, மற்றும் தன்னை எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்பதை அறிவதே ஒரு வளமாகிறது. அதே சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தொழிலாளி இவ்வாறு பிரதிபலித்தார்: “நான் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும்போது, என்னை நானே தாழ்வாக உணர்கிறேன். எனக்குச் சரியான வார்த்தைகள் தெரிவதில்லை. சில சமயங்களில் நான் அங்கிருந்து கிளம்பிவிடுவேன்.”
இந்தத் தகுதியின்மை உணர்வு இயல்பானதல்ல. அது, சில வகையான பேச்சு மற்றும் நடத்தைகளுக்குச் சலுகை அளிக்கும் நிறுவன ரீதியான தொடர்புகளின் மூலம் உருவாக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு, வர்க்கமானது பொருள் வளங்களை மட்டுமல்ல, நிறுவனச் சூழல்களில் தன்னம்பிக்கையையும் அங்கீகாரத்தையும் வடிவமைக்கிறது. குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களுக்கு, மீட்சி என்பது பெரும்பாலும் கடன் மூலமாகவே சாத்தியமாகிறது. நுண்கடன் நிறுவனங்கள், முறைசாரா கடன் வழங்குநர்கள் மற்றும் சுழற்சிமுறைக் கடன் அமைப்புகள் ஆகியவை வீடுகளை மீண்டும் கட்டுவதற்கும், தொழில்களைத் தொடங்குவதற்கும் அல்லது அன்றாடச் செலவுகளை ஈடுகட்டுவதற்கும் மூலதனத்தைப் பெறுவதற்கான வழியை வழங்குகின்றன. இந்த வழிமுறைகள் மீட்சியில் பங்கேற்பதைச் சாத்தியமாக்கினாலும், அவை புதிய வகையான பாதிப்புகளையும் உருவாக்குகின்றன.
ஆய்வுக்கதை 8: கடன்களின் சுழற்சி
வவுனியாவில், ஒரு நுண்கடன் திட்டத்தில் பங்கேற்ற ஒரு பெண் தனது அனுபவத்தை விவரித்தார்:
“நாங்கள் ஒரு சிறு தொழிலைத் தொடங்க கடன் வாங்கினோம். ஆரம்பத்தில் எல்லாம் நன்றாக இருந்தது. ஆனால் பின்னர் விற்பனை குறைந்தது. எங்களால் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியவில்லை. அதனால் முதல் கடனை ஈடுகட்ட மற்றொரு கடன் வாங்கினோம். இப்போது எங்களிடம் பல கடன்கள் உள்ளன.”
அவரது நிலைமை, கடன் அடுக்குகளின் ஒரு பரந்த வடிவத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது, இதில் குடும்பங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று மேல்தழுவும் நிதிப் பொறுப்புகளைக் குவித்துக்கொள்கின்றன. கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய அழுத்தம் மன அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது, முடிவெடுக்கும் திறனைக் கட்டுப்படுத்துகிறது, மற்றும் நீண்டகால நிலைத்தன்மையில் முதலீடு செய்யும் திறனைக் குறைக்கிறது. கடன் குடும்ப இயக்கவியலையும் மாற்றியமைக்கிறது. செலவு, கல்வி, சுகாதாரம் தொடர்பான முடிவுகள் கடன் திருப்பிச் செலுத்தும் கால அட்டவணைகளால் பாதிக்கப்படுகின்றன. சில சமயங்களில், குடும்பங்கள் உறவினர்களிடமிருந்தோ அண்டை வீட்டாரிடமிருந்தோ கடன் வாங்குவதன் காரணமாக அவற்றின் சமூக உறவுகள் பாதிக்கப்படுகின்றன.
சமூகவியல் கண்ணோட்டத்தில், கடன் என்பது அனைவரையும் உள்ளடக்கும், கட்டுப்படுத்தும் ஒரு கருவியாகச் செயற்படுகிறது. அது குடும்பங்களை மீட்சிப் பாதையில் ஈடுபட அனுமதிப்பதோடு, காலப்போக்கில் மதிப்பைச் சுரண்டி எடுக்கும் நிதி அமைப்புகளுடன் அவர்களைப் பிணைக்கவும் செய்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் வர்க்க நகர்வுக்கான மிக முக்கியமான வழிகளில் ஒன்றாக இடப்பெயர்வு மாறியுள்ளது. குடும்பங்கள் தங்கள் உறுப்பினர்களை வேலை தேடி வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்புவதில் பெருமளவில் முதலீடு செய்கின்றன.
ஆய்வுக்கதை 9: வெளியேறுவதற்கான விலை
கிழக்கு மாகாணத்தில், ஒரு குடும்பம் தங்கள் மகளின் இடப்பெயர்வுக்கு எவ்வாறு நிதியளித்தார்கள் என்பதை விவரித்தது: “அவளை அனுப்புவதற்காக எங்கள் நிலத்தின் ஒரு பகுதியை விற்று, கடன் வாங்கினோம். அது ஆபத்தானது, ஆனால் எங்களுக்கு வேறு வழியில்லை.”
பின்னர், மகளின் பணம் குடும்பத்தை நிலைப்படுத்தியது, கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்தவும், புனரமைப்பில் முதலீடு செய்யவும் அவர்களுக்கு உதவியது. இவ்வாறு, இடப்பெயர்வு ஒரு வர்க்க மாற்று உத்தியாகச் செயற்பட்டது. இருப்பினும், இடம்பெயர்வதற்கான வாய்ப்புகளே படிநிலைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆட்சேர்ப்புக் கட்டணம், பயணச் செலவுகள், ஆவணச் செலவுகள் போன்ற செலவுகள் பலருக்கு கட்டுப்படியாகாதவையாக உள்ளன. இந்தச் செலவுகளைச் செலுத்த முடியாதவர்கள் இந்த வழியிலிருந்து விலக்கப்படுகிறார்கள். இடப்பெயர்வு சமூகங்களுக்குள் நாடுகடந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் உருவாக்குகிறது. வெளிநாட்டிலிருந்து பணம் பெறும் குடும்பங்கள் மேம்பட்ட வாழ்க்கை நிலைமைகளை அனுபவிக்கின்றன, மற்றவர்கள் குறைந்த வாய்ப்புகளுடன் உள்ளனர்.
கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த ஓர் இளைஞர் தனது விரக்தியை வெளிப்படுத்தினார்:
“வெளிநாட்டில் உங்களுக்கு ஒருவர் இருந்தால், வாழ்க்கை வேறுவிதமாக இருக்கிறது. இல்லையென்றால், இங்கே சிரமப்பட வேண்டியிருக்கிறது.”
இந்த வேறுபாடு, உலகளாவிய இடப்பெயர்ச்சியின் அடிப்படையில் புதிய படிநிலைகளை உருவாக்கி, சமூக உறவுகளை மறுவடிவமைக்கிறது. மேல்நோக்கிய முன்னேற்றத்திற்கான முதன்மை வழியாகக் கல்வி பரவலாகக் கருதப்படுகிறது. குடும்பங்கள் கல்விக்காகப் பெருமளவில் முதலீடு செய்கின்றன, பெரும்பாலும் மற்ற செலவுகளை விட அதற்கே முன்னுரிமை அளிக்கின்றன. ஆயினும், கல்வி வாய்ப்புகள் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படவில்லை, மேலும் அதன் விளைவுகள் எப்போதும் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப அமைவதில்லை.
ஆய்வுக்கதை 10: படித்திருந்தும் வேலையில்லாதோர்
யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரி தனது அனுபவத்தை விவரித்தார்:
“நான் கடினமாகப் படித்தேன், நல்ல மதிப்பெண்களைப் பெற்றேன், பல்கலைக்கழகம் சென்றேன். ஆனால் பட்டப்படிப்புக்குப் பிறகு, வேலைகள் இல்லை. பொறுமையாக இருக்கச் சொல்கிறார்கள், ஆனால் பொறுமை எங்களுக்குப் பலனளிப்பதில்லை.”
அவரது நிலைமை, இலட்சியப் பொருத்தமின்மையின் ஒரு பரந்த வடிவத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. கல்வி எதிர்பார்ப்புகளை உயர்த்துகிறது, ஆனால் தொழிலாளர் சந்தைகள் பட்டதாரிகளைச் சமமாக உள்வாங்கத் தவறுகின்றன. இந்தப் பொருத்தமின்மை பல விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. குறிப்பாக, இளைஞர்களிடையே விரக்தியும் ஏமாற்றமும் அதிகரித்தல், இடப்பெயர்வை அதிகளவில் சார்ந்திருத்தல், குடும்ப ஆதரவைத் தொடர்ந்து சார்ந்திருத்தல் போன்ற நிலைகள் காணப்படுகின்றன.
இந்தப் பொருத்தமின்மைக்குக் குடும்பங்கள் எவ்வாறு பதிலளிக்கின்றன என்பதை வர்க்கம் வடிவமைக்கிறது. செல்வந்தக் குடும்பங்கள் நீண்டகால வேலைத் தேடல்களையோ அல்லது மேற்படிப்பையோ ஆதரிக்க முடியும்; ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு உடனடி வருமானம் தேவைப்படலாம், இது வாய்ப்புகளைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. வர்க்கத்தின் மிக முக்கியமான ஆனால் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாத பரிமாணங்களில் ஒன்று காலம். மீட்சி என்பது வளங்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. அது காலத்தின் ஊடாக வித்தியாசமாக நகரும் திறனைப் பற்றியது.
செல்வந்தக் குடும்பங்களுக்கு, மீட்சி வேகமாகவும், மேலும் கணிக்கக்கூடியதாகவும் இருக்கிறது. திட்டங்கள் முடிக்கப்படுகின்றன, முதலீடுகள் வருமானம் தருகின்றன, மேலும் எதிர்காலத்தைத் திட்டமிட முடிகிறது. ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு, மீட்சி மெதுவாகவும், தடைப்பட்டும், நிச்சயமற்றதாகவும் இருக்கிறது. முன்னேற்றம் படிப்படியாக நிகழ்கிறது, நோய், விலை உயர்வு அல்லது பயிர்ச்சேதம் போன்ற அதிர்ச்சிகளால் அடிக்கடி பின்னோக்கிச் செல்கிறது.
முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு விவசாயி இந்தக் கால வேறுபாட்டை விவரித்தார்:
“சிலருக்கு, போர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே முடிந்துவிட்டது. எங்களுக்கு, அது இன்னும் முடிந்து கொண்டிருக்கிறது.”
போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் கால அனுபவத்தை வர்க்கம் எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது என்பதை இந்தக் கூற்று படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. ‘போருக்குப் பிந்தைய காலம்’ என்பது ஒரு பகிரப்பட்ட தருணம் அல்ல அது சமூக நிலைகளில் வித்தியாசமாக வாழப்படுகிறது.
இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ள வர்க்க இயக்கவியல், கடந்த கட்டுரையில் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்ட அன்றாட நடைமுறைகளுடன் ஆழமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.
உதவிக்கான அணுகலை ஆபத்தில் ஆழ்த்த முடியாதவர்களுக்கு மௌனம் ஒரு உத்தியாக மாறுகிறது.
தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தையானது பொருளாதாரக் கட்டுப்பாடுகளால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. முடிவுகள் நெறிமுறைகளின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல், பொருள்ரீதியாக சாத்தியமானவற்றின் அடிப்படையிலும் எடுக்கப்படுகின்றன.
ஒரு குடும்பத்தின் பிழைப்பு, சமமற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்படும் வளங்களின் இருப்பைச் சார்ந்துள்ளது.
ஒரு தொழிலாளி இந்த ஒன்றிணைப்பை இவ்வாறு சுருக்கமாகக் கூறினார்:
“உங்களிடம் பணம் இருந்தால், நீங்கள் பேசலாம். இல்லையென்றால், நீங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.” இந்தக் கூற்று, கருத்து வெளிப்பாட்டிற்கும் செயலுக்கும் உள்ள சாத்தியக்கூறையே வர்க்கம் எவ்வாறு நிபந்தனைப்படுத்துகிறது என்பதைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு வர்க்கம் மையமானது. அது பொருள்சார்ந்த விளைவுகளை மட்டுமல்ல, நிறுவனங்களுடன் ஈடுபடும் திறன், நிச்சயமற்ற தன்மையைச் சமாளிக்கும் திறன், எதிர்காலங்களைக் கற்பனை செய்யும் திறன் ஆகியவற்றையும் வடிவமைக்கிறது. மீட்சி என்பது ஒரு சீரான செயல்முறை அல்ல. அது குடும்பங்கள் திரட்டக்கூடிய வளங்கள் மற்றும் அவை எதிர்கொள்ளும் கட்டுப்பாடுகளால் வேறுபடுத்தப்படுகிறது. வர்க்கத்தை ஒரு கட்டமைக்கும் சக்தியாக ஆராய்வதன் மூலம், சமமற்ற சமூகச் சீரமைப்பு தற்செயலானது அல்ல என்பதை இந்த உதாரணங்கள் காட்டுகின்றன. இது நிறுவன அமைப்புகள், சமமற்ற திறன்களின் இடைவினையின் மூலம் உருவாக்கப்படுகிறது.
சாதி: படிநிலையின் மறுவடிவமைப்பு
மீண்டு வருவதற்கான வேறுபட்ட திறனை வர்க்கம் கட்டமைக்குமானால், அந்த மீட்சிக்குள் சமூக அங்கீகாரம், கண்ணியம் மற்றும் சொந்தம் என்ற உணர்வின் நிபந்தனைகளைச் சாதி வடிவமைக்கிறது. இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், குறிப்பாக தமிழ்ச் சமூகங்களுக்குள், சாதி நீண்ட காலமாக சமூக அமைப்பின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க – பெரும்பாலும் குறைத்து மதிப்பிடப்பட்ட – அச்சாக இருந்து வருகிறது. பொது விவாதங்கள் இனத்தை முதன்மைப் பிரிவினைக் கோடாக அடிக்கடி வலியுறுத்தினாலும், சமூகங்களுக்குள் சாதியானது அமைதியான, மிகவும் நெருக்கமான, ஆனால் ஆழமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு படிநிலை வடிவமாகச் செயற்படுகிறது.
போர் பல வழிகளில் சாதி உறவுகளைச் சீர்குலைத்தது. இடப்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல், வன்முறையின் பகிரப்பட்ட அனுபவம் ஆகியவை வெவ்வேறு சாதிப் பின்னணியைச் சேர்ந்த தனிநபர்களை நெருங்கிய அருகாமைக்குக் கொண்டு வந்தன. சில சமயங்களில் அன்றாடப் பிரிவினை நடைமுறைகளை நிறுத்தி வைத்தன. ஆயினும், இந்தப் பகுதி நிரூபிப்பது போல, சாதி மறைந்துவிடவில்லை. மாறாக, அது மறுவடிவமைக்கப்பட்டு, போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் நிறுவனச் செயல்முறைகள், பொருளாதார வேறுபாடு, சமூக ஊடாடல் ஆகியவற்றின் மூலம் மீண்டும் வெளிப்பட்டது. போருக்குப் பிந்தைய சூழலில் சாதி என்பது பாரம்பரியத்தின் ஒரு நிலையான எச்சமும் அல்ல, முழுமையாக உருமாறிய ஓர் அமைப்பும் அல்ல. இது ஒரு மாற்றமடையக்கூடிய சமூகக் கட்டமைப்பாகும். இது புதிய நிலைமைகளுக்கு ஏற்பத் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்வதோடு, வளங்களுக்கான அணுகல், சமூக முன்னேற்றம், கண்ணியம் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து வடிவமைத்து வருகிறது. இதன் நீடித்த தன்மையானது, போருக்குப் பிறகு சமூக நிலப்பரப்பு சமதளமாகிவிடும் என்று கருதும் மீட்சி குறித்த விவரிப்புகளைச் சிக்கலாக்குகிறது.
போரின் போது, குறிப்பாக இடப்பெயர்வுக் காலங்களில், சாதி வேறுபாடுகள் பெரும்பாலும் தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டன. முகாம்கள், தற்காலிகத் தங்குமிடங்கள் மற்றும் பகிரப்பட்ட வாழ்விடங்கள், சாதாரண சூழ்நிலைகளில் விலகி இருந்திருக்கக்கூடிய தனிநபர்களை ஒன்றிணைத்தன. வடக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர், அகதி முகாமில் இருந்த தனது வாழ்க்கையை நினைவு கூர்ந்தார்:
“முகாமில், உணவுக்காகவும், தண்ணீருக்காகவும் அனைவரும் ஒரே வரிசையில் நின்றோம். தனியான இடம் என்று எதுவும் இல்லை. நாங்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாகத் துன்பப்பட்டோம்.”
இந்தக் கட்டாய நெருக்கத்தின் அனுபவம், உயிர் பிழைப்பதற்கான தேவைகள் சமூக வேறுபாடுகளை விட மேலோங்கிய ஒரு சூழ்நிலைச் சமத்துவ உணர்வை உருவாக்கியது. பலருக்கு, இந்தக் காலகட்டம் சாதி முற்றிலுமாக முக்கியத்துவம் அற்றதாக இல்லாவிட்டாலும், அதன் முக்கியத்துவம் குறைந்த ஒன்றாக நினைவுகூரப்படுகிறது. ஆயினும், இந்த நிறுத்தம் தற்காலிகமானதாகவும் முழுமையற்றதாகவும் இருந்தது. அது படிநிலை குறித்த ஆழமாகப் பதிந்திருந்த கருத்துகளை அழிக்கவில்லை. மாறாக, உயிர் பிழைப்புக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் அவற்றைத் தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைத்தது.
ஒரு பெண் இவ்வாறு சொன்னார்:
“நாங்கள் ஒன்றாக வாழ்ந்தோம், ஆனால் நாங்கள் யார் என்பதை மறக்கவில்லை.”
ஒன்றாக வாழ்வதற்கும் வேறுபாடுகளை மறப்பதற்கும் இடையிலான இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது. போர், சாதி நடைமுறைகளைப் பேணுவதைக் கடினமாக்கிய சூழல்களை உருவாக்கியது, ஆனால் அவற்றுக்கு அடிப்படையாக விளங்கும் சமூக அறிவை அது தகர்க்கவில்லை. போரின் முடிவும் மீள்குடியேற்றச் செயல்முறையும் தொடங்கியவுடன், சாதி வேறுபாடுகள் பெரும்பாலும் மாற்றியமைக்கப்பட்ட வடிவங்களில் மீண்டும் வெளிப்படத் தொடங்கின. கிராமங்களுக்குத் திரும்புதல், குடும்பங்களை மீண்டும் நிறுவுதல், சமூக வாழ்க்கையை மறுகட்டமைத்தல் ஆகியவை படிநிலை உறவுகளை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதற்கான ஒரு சூழலை வழங்கின.
தொடரும்.
