ஆங்கில மூலம்: அருட்தந்தை நோயல் டயஸ்
இலங்கையில், சித்திரவதையிலிருந்து விடுபடுவதற்கான ஒரு தனிநபருக்குரிய உரிமையைப் பாதுகாப்பதில் மிகவும் கடினமான பிரச்சினையாக இருப்பது, சர்வதேசரீதியான கடப்பாடுகளை அங்கு அமுல்படுத்துவதில் உள்ள சிக்கலாகும். இலங்கை முழுமையான இணக்கத்துடன் செய்துகொண்டுள்ள இரண்டு முக்கியமான ஒப்பந்தங்கள் நடைமுறையில் இருந்தன. இதில் முதலாவது, ‘சித்திரவதைகள், பிற கொடூரமான, மனிதாபிமானமற்ற அல்லது மோசமான தாக்குதல்கள் அல்லது தண்டனைகள்’ என்பவற்றுக்கு எதிரான ஐ.நா. மாநாட்டின் (இனி இது இக்கட்டுரையில் CAT என அழைக்கப்படுகிறது) தீர்மானம் ஆகும். இத்தீர்மானத்துடன் இலங்கை 1994 இல் ஒப்புக்கொண்டு ஒரு சார்புநாடாக இணைந்திருந்தது. மற்றொன்று, ‘சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள்’ தொடர்பான சர்வதேச உடன்படிக்கையின் பிரிவு 7 (இனி ICCPR என குறிப்பிடப்படும்). இந்த 1994 ஆம் ஆண்டின் 22 ஆம் இலக்க ‘சித்திரவதை மற்றும் பிற தண்டனைகளுக்கு’ எதிரான ஐ.நா. மாநாட்டு (இனி, இது இக்கட்டுரையில் சித்திரவதை எதிர்ப்புச் சட்டம் என அழைக்கப்படுகிறது) ஒப்பந்தத்தின் கீழ், அதன் சர்வதேசக் கடமைகளுக்கு அமைய, இலங்கை உள்நாட்டில் அதற்கான அமுலாக்கத்தை வழங்கியது. ‘சட்டத்தின் ஆட்சி’யின் கீழ் இருக்க வேண்டிய ஒரு நாட்டில், சட்ட அமுலாக்கத்துக்குப் பொறுப்பான அதிகாரிகள் (காவல்துறை, சிறை அதிகாரிகள், ஆயுதப்படை உறுப்பினர்கள் ஆகியோர்) சட்டங்களை அமுல்படுத்த வேண்டும். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக, சித்திரவதைகள் நடக்கும்போது, சட்டத்தின் காவலாளிகள் என்று கூறப்படுபவர்களே பெரும்பாலும் அவற்றுக்கான குற்றவாளிகளாக இருக்கின்றனர். எனவே இங்கு எழுகின்ற கேள்வி என்னவென்றால், இந்தக் காவலர்களை யார் பாதுகாக்கிறார்கள் (Who will guard the guards themselves?) என்பதுதான்.
CAT-யின்படி, ஓர் ஆளும் தரப்பு என்ற வகையில், இந்த நவம்பரில்2 செய்துகொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் கீழ் நிறுவப்பட்ட குழுவின் கேள்விகளுக்கு இலங்கை அரசாங்கம் பதிலளிக்க வேண்டும். இந்தக் கட்டுரை, இலங்கை அரசாங்கம் அவசியம் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய சில முக்கியமான பிரச்சினைகளைக் கவனத்துக்குக் கொண்டுவருவதாக அமைகிறது. 1988 முதல் 1992 வரையான காலப்பகுதியில் ஏற்பட்ட சூழ்நிலையுடன் ஒப்பிடுகையில், குறிப்பாகச் சித்திரவதையை மேற்கொள்வதில், இலங்கை தனது மனித உரிமைகள் தொடர்பான செயற்பாடுகளில் ஓரளவு சிறப்பான முன்னேற்றத்தைக் காட்டியுள்ளது என்பது உண்மையே. இருப்பினும், இலங்கை அரசாங்கம் இன்னும் நீண்ட தூரம் செல்ல வேண்டியிருந்தது.3
இலங்கை, ICCPR-இன் கீழ் (சட்டப் பிரிவு 7 இன் கீழ்), அதை ஏற்றுக்கொண்ட தரப்புகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது என்பதால், சித்திரவதை, கொடூரமானதும் மனிதாபிமானமற்றதுமான நடத்தைகள் என்பவற்றிலிருந்து தனது குடிமக்கள் பாதுகாக்கப்படுவதற்கான உரிமையை அவர்களுக்கு உத்தரவாதம் செய்ய வேண்டிய சர்வதேசக் கடப்பாட்டைக் கொண்டதாக இருக்கிறது. இதைவிட, சித்திரவதையைச் சட்டவிரோதமாக்கும் பிற சர்வதேச (பிராந்திய ரீதியான, உலகளாவிய சட்ட) ஏற்பாடுகளும் இருக்கின்றன.4
சித்திரவதையைத் தடுப்பதற்காக உள்ள நடவடிக்கைகளுக்கான இந்தச் சட்டங்கள் நடைமுறையில் இருந்தபோதிலும், நாட்டில் எழுந்த சமூகரீதியான கலவரங்கள் காரணமாக ஏற்பட்ட அவசரகால நிலைகளை எதிர்கொள்வதற்காக இலங்கை சட்டமியற்றும் நடவடிக்கைகள் இரண்டை அறிமுகப்படுத்தியது. அவை: ஒன்று, பொதுப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழான அவசரகால விதிமுறைகள்5; மற்றையது, 1979 ஆம் ஆண்டின் பயங்கரவாதத் தடுப்புச் (தற்காலிக ஏற்பாடுகள்) சட்டம் (இது இனிமேல் பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் என குறிப்பிடப்படுகிறது). 1982 ஆம் ஆண்டில் இந்தச் சட்டத்தின் ‘தற்காலிக’ என்ற கூறு ரத்துச் செய்யப்பட்டு, அது ஒரு நிரந்தரச் சட்டமாகச் சட்டப் புத்தகத்தில் சேர்க்கப்பட்டது6. அதன் பிறகு, சட்ட அமுலாக்க அதிகாரியால் தகவல்களைப் பிரித்தெடுப்பதற்கான ஒரு வழிமுறையாகச் சித்திரவதையைப் பயன்படுத்துவது7 பரவலாக நடைமுறைக்கு வந்தது.
பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தின் கீழ் தண்டிக்கப்பட்ட இரண்டு விண்ணப்பதாரர்கள், ஐ.நா. மனித உரிமைகள் சட்டத்தின் கீழ், ஐ.நா. மனித உரிமைகள் குழுவின் முன்நிலையில், சட்ட அமுலாக்க அதிகாரிகளின் (தமக்கெதிரான மனித உரிமை) அத்துமீறல்களை வெற்றிகரமாக எதிர்த்து நின்றனர். அவர்கள்: ஜெகதீஷ்வரன் சர்மா எதிர் இலங்கை8, சிங்கராசா எதிர் இலங்கை9 என்ற வழக்குகளின் வழக்காளிகளாவர்.
1. சித்திரவதையின் வரைவிலக்கணம்
இந்தத் தலைப்பை சர்வதேசச் சட்டம், இலங்கையின் உள்நாட்டுச் சட்டம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையின் கீழ் நாம் தனித்தனியாகப் பிரித்து நோக்கலாம்:.
1 (a) சர்வதேசச் சட்டத்தில் சித்திரவதையின் வரையறை
சர்வதேசச் சட்ட வரலாற்றில், சித்திரவதையின் வரையறை என்ற விஷயத்தில் மிகவும் விரிவான நீதித்துறை விளக்கங்கள் ‘ஸ்ட்ராஸ்பேர்க்’ நிறுவனத்திடமிருந்து வெளியாகின. அங்கு ECHR இன் பிரிவு 3, அதன் உருவாக்கத்தில் ‘கொடூரமான’ என்ற வார்த்தையை நீக்கியதைத் தவிர, கிட்டத்தட்ட UDHR, ICCPR ஆகியவற்றினவை போன்ற ஒரே மாதிரியான சொற்களையே கொண்டிருந்தது.
சித்திரவதை என்பது மிக மோசமான அளவில் அமைந்த ஒரு கையாளுகையாகும். இது ‘இழிவுபடுத்துதல்’ நிலையில் தொடங்கி, பின்னர் ‘மனிதாபிமானமற்ற’ நிலைக்கு வளர்ந்து, பின்னர் ‘கொடூரமான’ நிலைக்கு வந்து, இறுதியாக ‘சித்திரவதை’ என்ற மட்டத்துக்கு வளர்கிறது.
‘கிரேக்க வழக்கு’10 ஒன்றில், முதன்முறையாக ஐரோப்பிய மனிதவள ஆணையம் ‘ஃபாலங்கா’ அல்லது ‘பாஸ்டிடோ’ எனப்படும் (எந்தவொரு அடையாளங்களும் காயங்களும் இல்லாமல், கடுமையான வலியை ஏற்படுத்தும் வகையில் சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்குத் திறமையாக அடிப்பது) செயல் சித்திரவதைக்குச் சமமானது என்று கூறியது.
சித்திரவதையின் வரையறை, அயர்லாந்து எதிர் இங்கிலாந்து (1978) என்ற வழக்கில் மேலும் செம்மைப்படுத்தப்பட்டது. இந்த வழக்கில், இங்கிலாந்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்த வடக்கு அயர்லாந்தில் IRA கெரில்லாக்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஐந்து சித்திரவதை வழிமுறைகளில் ஒன்றையோ அல்லது அனைத்தையுமோ பயன்படுத்தி, அவை ECHR இன் பிரிவு 3 இனை மீறியவை என்பது கண்டறியப்பட்டது. அந்த ஐந்து சித்திரவதை நுட்பங்கள் இவைதான்: (1) சுவரில் நின்று கொண்டே (கைதிகள் தங்கள் விரல்களைத் தலைக்கு மேலே சுவருக்கு எதிராக உயர்த்தி, கால்களை விரித்து, கால்களை பின்னால் நகர்த்தி, கால் விரல்களில் நீண்ட நேரம் நிற்கும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர்; இதனால் அவர்கள் உடல் எடையை முக்கியமாக கால் விரல்களில் வைத்து நிற்கும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர்); (2) முகமூடி அணிதல் (விசாரணை தவிர மற்ற நேரங்களில் கருப்புத் துணியால் தலையை மூடுதல்); (3) அவர்களை தொடர்ச்சியான சத்தத்திற்குள் உட்படுத்துதல்; (4) தூக்கமின்மை; (5) உணவு இல்லாமை.
‘சித்திரவதை என்பது கொடூரமாகவும், தீவிரமாகவும் வேண்டுமென்றே செய்யப்படுகின்றதுமான ஒரு தண்டனை வடிவமாகும்’: ரையர் வழக்கு11.
சித்திரவதையின் இவற்றை ஒத்த விளக்கங்கள் ICCPR இன் கீழ் மனித உரிமைகள் குழுவால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன (உதாரணமாக, ‘ரோட்ரிக்ஸ் எதிர் உருகுவே’ வழக்கு, 1994), இலங்கையிலிருந்து HRC வரை சென்ற சில வழக்குகள் உட்பட.12
1 (b) இலங்கையில் சித்திரவதையின் வரையறை
சர்வதேசச் சட்டத்தில் சித்திரவதையின் மேற்சொல்லப்பட்ட வரையறையுடன் ஒப்பிடுகையில், சித்திரவதையிலிருந்து விடுபடுவதற்கான உரிமையின் மீதான கடுமையான மீறல்கள் இருப்பதை ஒருவரால் காண முடியும்.
1994 இன் மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு, அந்த நேரத்தில் கிடைத்த வழக்குச் சட்டம் தொடர்பான ஆய்விலிருந்து பெறப்பட்ட சித்திரவதைகளாக பின்வரும் செயல்களைப் பட்டியலிட்டது. இங்கிலாந்து அரசாங்கம் பயன்படுத்திய ஐந்து வகை நடவடிக்கைகள் தவிர, சட்ட அமுலாக்க அதிகாரிகள் தங்கள் விசாரணைகளின் போது பின்வரும் மூர்க்கத்தனமான முறைகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர். அவை: (1) சிகரெட்டுகளால் சுடுதல்; (2) நீர்மூழ்கிக் கப்பல் முறை (பகுதி மூச்சுத்திணறல் ஏற்படும் வரை தலையைத் தண்ணீரில் புதைத்தல்); (3) பெட்ரோலில் நனைத்த பிளாஸ்டிக் பைகளால் மூடி மூச்சுத்திணற வைத்தல்; (4) வேறு பொருட்கள் அல்லது மின்சாரம் என்பவற்றால் பாலியல் ரீதியான வன்கொடுமைகளைச் செய்தல்; (5) பாலியல் வன்முறை செய்தல்; (6) மலக்குடல் அல்லது யோனிக்குள் போத்தல்களின் கழுத்துப் பகுதிகளைச் செருகுதல்; (7) பற்களில் ஏற்படுத்தப்படும் சித்திரவதைகள்; (8) ‘தொலைபேசி வகை தாக்குதல்’ (ஒரே நேரத்தில் உள்ளங்கைகளால் காதுகளில் அறைதல், இது செவிப்பறையைச் சேதப்படுத்தும்); (9) ஆண்குறியை அடிப்பது அல்லது மேசை இழுப்பறைகளுக்குள் விதைப்பகுதியை வைத்து மூடி அழுத்துவது; (10) ‘தர்ம-சக்ரா’ செய்தல் (கால்களையும் கைகளையும் பின்னோக்கிக் கட்டியபடி சுழற்றுதல்) போன்றவை.
1994 ஆம் ஆண்டு சித்திரவதை எதிர்ப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 12 பின்வருமாறு கூறுகிறது: “சித்திரவதை என்பது வேறு எந்த நபருக்கும் உடல் ரீதியாகவோ அல்லது மன ரீதியாகவோ கடுமையான வலியை ஏற்படுத்தும் எந்தவொரு நடவடிக்கையையும் செய்கின்ற ஒரு செயலாகும்: (அ) அது பின்வரும் நோக்கங்களுக்காகச் செய்யப்படுகிறது: (i) அத்தகைய நபரிடமிருந்தோ அல்லது மூன்றாம் நபரிடமிருந்தோ ஏதேனும் தகவல் அல்லது ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளல்; அல்லது (ii) அத்தகைய நபரை அல்லது மற்றொரு நபரை, அவர் அல்லது மூன்றாவது நபர் செய்த அல்லது செய்ததாகச் சந்தேகிக்கப்படும் எதாவதொரு செயலுக்காகத் தண்டித்தல்; அல்லது (iii) அத்தகைய நபரை அல்லது மூன்றாம் நபரை மிரட்டுதல் அல்லது கட்டாயப்படுத்துதல்; அல்லது (ஆ) பாகுபாட்டின் அடிப்படையில் எந்தவொரு காரணத்திற்காகவும் செய்யப்படுவது; மேலும் ஒவ்வொரு வழக்கிலும், ஒரு பொது அதிகாரியால், அல்லது உத்தியோகபூர்வ நிலையில் செயற்படும் மற்றொரு நபரால், அல்லது அவரது தூண்டுதலின் பேரில், அல்லது அவரது சம்மதம் அல்லது ஒப்புதலுடன் செய்யப்படும் ஒரு செயலாக இருப்பது.”
இலங்கையில் உள்ள நீதிமன்றங்கள், குறிப்பாக அரசியலமைப்பின் பிரிவு 11 இன் கீழ், மேற்கண்ட முறைகள் சித்திரவதைக்குரியவை என்பதை ஒப்புக்கொண்டுள்ளன. உதாரணமாக: தடியடி அல்லது தடிகளால் தாக்குதல் (கோணேசலிங்கம் எதிர் மேஜர் முத்தலிஃப் மற்றும் பலர்);13 மற்றும் ஒரு ஆர்ப்பாட்டத்தின் போது நெருங்கிய தூரத்தில் சுடப்பட்டமை.14
CAT இன் கீழ் நிறுவப்பட்ட சித்திரவதைக்கு எதிரான குழு, 1998 இல் சில அவதானிப்புகளை வெளியிட்டது: (1) சித்திரவதை எதிர்ப்புச் சட்டத்தில் சித்திரவதையின் வரையறை; (2) சித்திரவதைக்குச் சமமான செயல்கள்; மற்றும் (3) நாடுகடத்தல், திருப்பி அனுப்புதல் மற்றும் வெளியேற்றம்.15
சித்திரவதையின் வரையறையைப் பொறுத்தவரை, குழுவின் கருத்து என்னவென்றால், சட்டத்தின் பிரிவு 2 (1) பிரத்தியேகமான ஒன்றாக இருக்கக்கூடாது; மாறாகத் துன்புறுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டு செய்யப்படும் அனைத்துச் செயல்களையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும். ஆண் குழந்தைகளை, சவுக்கடி போன்ற நீதிமன்ற உத்தரவுகளின் தண்டனைகளிலிருந்து தடுக்க, பிரிவு 2 (3) இனைத் திருத்துவதும் சட்டம் தொடர்பான மற்றொரு அவதானிப்பாகும்.
2. சித்திரவதை எதிர்ப்புத் தொடர்பான சர்வதேசச் சட்டத்தை, உள்நாட்டில் செயல்படுத்தல்
சித்திரவதை எதிர்ப்பை நிர்வகிக்கும் சர்வதேசக் கடமைகளைச் செயல்படுத்துவதற்காக அமைக்கப்பட்ட பல்வேறு வழிமுறைகளை இந்தப் பிரிவு கோடிட்டுக் காட்ட முயற்சிக்கிறது.
2 (a) அரசியலமைப்பு விதிகள்
அரசியலமைப்பின் பிரிவு 11, சர்வதேச ஆவணங்களில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, சித்திரவதையை முழுமையாகத் தடைசெய்வதாகத் தெரிகிறது.
இருப்பினும், அரசியலமைப்பின் பிரிவு 16 கூறுகிறது: “சட்ட நடைமுறைக்குப் பிறகு (பிரிவுகள் 82 & 84 இன் கீழ்) இயற்றப்பட்ட எந்தவொரு சட்டமும் அரசியலமைப்பில் கூறப்பட்டுள்ளபடி அடிப்படை உரிமைகளுக்கு எதிரானது என்று குற்றம் சாட்டப்படக்கூடாது.” இது ஒரு விநோதமான விதி, ஏனெனில் இது சித்திரவதையை ஏற்படுத்த சட்டத்திற்கு இடமளிக்கிறது.
எனவே, பிரிவு 11 இன் கீழ் சித்திரவதைக்கு ஆளாகாமல் தனிநபர்களைப் பாதுகாப்பதற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறது. அந்த வகையில், அரசியலமைப்பின் 11 இன் இந்தப் பகுதி புறக்கணிக்கப்பட முடியாததாக மாற்றப்படுவதன் மூலம் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும்.
அரசியலமைப்பின் பிரிவு 126 இன் படி, எந்தவொரு குடிமகனும் பிரிவு 11 இன் மீறலுக்கு எதிராக உச்ச நீதிமன்றத்தில் அடிப்படை உரிமைகள் வழக்கைத் தாக்கல் செய்யலாம். ‘மேலாண்மை அல்லது நிர்வாகச் சட்டம்’ மூலம் பல வழக்குகள் வெற்றிகரமாக வாதிடப்பட்டுள்ளன. ஏற்கனவே அதிகப்படியான சம்பிரதாயங்களால் நிரம்பியுள்ள நீதித்துறையின் தரப்பில், சமீபகாலமாக இந்த நடைமுறையைத் தீவிரமாக ஆதரிப்பதில் தயக்கம் இருப்பதாகத் தெரிகிறது.
2 (b) சட்டபூர்வ விதிகள்
அரசியலமைப்பினால் வழங்கப்பட்டிருக்கும் இந்த விதியைத் தவிர, சித்திரவதை எதிர்ப்புச் சட்டமும், அதை மீறுபவர்களுக்கான தீர்ப்புகளை உயர்நீதிமன்றமும் வழங்குகிறது.
இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் குற்றங்களுக்கான வழக்குகளைத் தொடர்வது வழக்கறிஞரின் விருப்பத்துக்கு விடப்படுவதாலும், பெரும்பாலும் சித்திரவதைகளுக்குக் காரணமான குற்றவாளிகளான காவல்துறையினரே விசாரணைகளைச் செய்ய வேண்டியிருப்பதாலும், இவ்வாறான சித்திரவதை வழக்குகளைக் கையாள தனியான சுயாதீன வழக்குத் தொடருநர் அமைப்பு ஒன்று இருக்க வேண்டிய மிக அவசியமான தேவை நிலவுகிறது.16
17 ஆவது அரசியல் அமைப்புத் திருத்தச் சட்டத்தின் கீழ், தேசிய காவல் ஆணையத்தை நிறுவுவது பொதுமக்கள் மத்தியில் அமோக ஆதரவுடனான வரவேற்பைப் பெற்றது. இந்த 17 ஆவது திருத்தத்தின் முழு நோக்கமும், தேர்தல் ஆணையம், பொதுச் சேவை மற்றும் காவல்துறை போன்ற சில முக்கியமான நிர்வாகத் துறைகளை அரசியலற்றதாக்குவதாகும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில பகுதிகளில் ஓய்வு பெற்ற காவல்துறைப் பணியாளர்களை காவல் ஆணையம் பகுதி ஒருங்கிணைப்பாளர்களாக நியமித்துள்ளது. இருப்பினும், பயனுள்ள முறைப்பாடுகளைச் செய்வதற்கான நிலை இன்னமும் நடைமுறையில் இல்லை.17
2 (c) இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணையம்
1996 ஆம் ஆண்டின் 21 ஆம் எண் இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணையச் சட்டத்தின் மூலம், தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம் (NHRC) பின்வருவனவற்றிற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது:
(1) நிர்வாக மற்றும் நிர்வாக நடைமுறைகளைக் கண்காணித்தல்;
(2) மனித உரிமை மீறல்களை விசாரித்தல்;
(3) மனித உரிமைப் பிரச்சினைகளில் அரசாங்கத்திற்கு ஆலோசனை வழங்குதல்.
ஆணையத்தால் அடையப்பட்ட குறிப்பிட்ட அளவிலான வெற்றியைத் தக்கவைக்க – குறிப்பாக சித்திரவதையைக் குறைப்பது தொடர்பாக – அடிப்படை உரிமை விண்ணப்பங்கள் மற்றும் சித்திரவதை எதிர்ப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்குத் தொடருதல் ஆகிய இரண்டிலும் மிகவும் சக்திவாய்ந்ததும் விரைவான செயற்பாட்டுக்குமான சுயாதீன அமைப்புத் தேவைப்படுகிறது.
சித்திரவதைக்கு எதிரான குழுவின் முன், இலங்கையின் மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது காலமுறை அறிக்கைகளுக்குப் பிறகு, அரசியலமைப்பின் பிரிவு 11 இற்கு (அதாவது சித்திரவதை) எதிரான புகார்களை மத்தியஸ்தம் செய்யவோ அல்லது சமரசம் செய்யவோ கூடாது என்ற கொள்கை முடிவை தேசிய மனித உரிமை ஆணைக்குழு (NHRC) எடுத்தது. சித்திரவதைக் குற்றத்தின் தீவிரத்தை எதிர்கொள்ளும் போது இது ஒரு நியாயமான தேர்வாகும். மேலும், NHRC இற்கு முன்வருகின்ற ஏராளமான (ஆண்டுக்கு 400–700 வரையான) வழக்குகளுக்கு நீதி வழங்குவதற்கான நிபுணத்துவமோ வளங்களோ இல்லை.
இந்திய HRC போலவே, NHRC உம் நீதிமன்றங்களை நேரடியாக அணுக அதிகாரம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது. NHRC சட்டம் 1996 இன் பிரிவு 15 (3) (b) இல் ஏற்கனவே சட்டபூர்வ ஏற்பாடு உள்ளது. NHRC வழியாக பொருத்தமான மற்றும் பயனுள்ள அமலாக்க இயந்திரங்களுக்கு உச்ச நீதிமன்றத்தின் விதிகளை வழங்குவதே அவசரத் தேவை.18
மேலும், 1996 ஆம் ஆண்டு HRC சட்டத்தின் பிரிவு 9 (h) இன் படி, சித்திரவதை வழக்குகள் தொடர்பாகச் சட்டமா அதிபரின் விருப்புரிமையை ஆணைக்குழு உண்மையில் கண்காணிக்க முடியும் என்பது ஒரு நல்ல முன்னேற்றமாகும்.
சித்திரவதையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதிமன்றத்தின் முன் சட்டபூர்வமாக செயல்படுத்தக்கூடிய வழக்கு இல்லாத அல்லது நிறுவ முடியாதவர்களுக்கு உதவுவது மற்றொரு முற்போக்கான முயற்சியாகும். தற்போதைய நிலவரப்படி, அரசியலமைப்பின் கீழ் நிறுவப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகள் தொடர்பான விண்ணப்பங்களை NHRC ஏற்றுக்கொள்கிறது. தற்போதைய வடிவத்தில் உள்ள அடிப்படை உரிமைகள் சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மனித உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கு போதுமானதாக இருக்காது என்பதால், NHRC அத்தகைய வழக்குகளை மத்தியஸ்தம் மற்றும் சமரச முறையில் எடுத்துக்கொண்டு, சித்திரவதையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்க அரசாங்கத்திற்குப் பரிந்துரைக்கலாம்.
3. சில பரிந்துரைகள்
அரசு ஆதரவுடன் சித்திரவதைகள் அதிகரித்து வருவதைக் குறைப்பதற்கான சில பரிந்துரைகள் பின்வருமாறு.
3 (a) அரசு நிறுவனங்களின் தண்டனையிலிருந்து விலக்கு அளித்தல்
ஆரம்பத்தில் கூறியது போல், முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால், குற்றவாளிகளை யார் காவலில் வைக்கிறார்கள் என்பதுதான். எனவே, துன்புறுத்துபவர்களை விசாரித்து வழக்குத் தொடர மிகவும் சக்திவாய்ந்ததும் சுயாதீனமானதுமான ஒரு நிறுவனத்தின் அவசரத் தேவை உள்ளது.
3 (b) கல்வி மற்றும் முறையான மறுஆய்வு
அபாசின் பண்டா எதிர் ஹங்குரான்கெட்டாவின்19 எஸ் ஐ குணரத்ன வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம், சித்திரவதை மற்றும் பிற வகையான மோசமான துன்புறுத்தல்களைத் தடுப்பதற்கான கல்வித் திட்டங்கள் மற்றும் படிப்படியான நடைமுறை சார்ந்த முன்னெடுப்புகளை எடுக்க வேண்டிய அவசரத் தேவை இருப்பதாகக் கூறியது.
தற்போதுள்ள நிலையில், காவல்துறை, ஆயுதப்படை அதிகாரிகள் மற்றும் சிறை அதிகாரிகளுக்கு பொதுவாக மனித உரிமைகள் பற்றிய கல்வி, குறிப்பாகச் சித்திரவதை தொடர்பான பயிற்சி, அளிக்கப்படுவது மிகக் குறைவு. குற்ற அலை காரணமாக பொதுமக்களின் உணர்வு இழுத்துச் செல்லப்படுகிறது. மேலும், சித்திரவதைக்கு ஓரளவு சகிப்புத்தன்மை பாதிப்பில்லாதது என்று பலர் கருதுகின்றனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் நீதித்துறையும் கூட இந்தக் கருத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டது (போன்சர் ஜே எதிர் கே.வி. தாஜுதீன் பார்க்கவும்20). சித்திரவதையை நாடுவதை ஊக்குவிக்கும் இத்தகைய நீதித்துறை அணுகுமுறைகள் பலமான கல்வியூட்டல் மூலம் ஒழிக்கப்பட வேண்டும்.
மனித உரிமைகள் பற்றிய கல்வியும் சித்திரவதையை வெறுப்பதற்கான மனப்பாங்கும் அவ்வப்போது மதிப்பாய்வுகளுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். அரசாங்க நடவடிக்கையின் இத்தகைய முறையான மறுஆய்வு கிட்டத்தட்ட அனைத்துத் துறைகளிலும் இல்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட பிரச்சினையில் ஒரு சலசலப்பு ஏற்படும்போது, எடுத்துக்காட்டாக பொது அதிகாரிகளால் சித்திரவதை செய்யப்படும் போது, விசாரணை ஆணையங்கள் நியமிக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், பரிந்துரைகளைப் பின்பற்றுவது இல்லை. விதிகள், நடைமுறைகள் மற்றும் வழக்குகள் தொடர்பான சித்திரவதை குறித்த மறுஆய்வு முறைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
3 (c) அகதிகள் சட்டம் மற்றும் திருப்பி அனுப்பாத கொள்கை
அகதிகள் நிலை தொடர்பான மாநாட்டை இலங்கை அங்கீகரிக்கவில்லை. CAT இன் பிரிவு 3 (இந்த ஏற்பாடு ஓர் அகதியை அவரின் சொந்த நாட்டிற்குத் திருப்பி அனுப்புவதிலிருந்து பாதுகாக்கிறது) இருந்தபோதிலும், இலங்கை ‘திருப்பி அனுப்பாதது’ விதியால் கட்டுப்படவில்லை என்று வாதிடுகிறது. இது இலங்கை அகதிகளை சித்திரவதைக்கு ஆளாகும் ஒரு நாட்டிற்கு அனுப்ப அனுமதிக்கிறது. இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை சரிசெய்யப்பட வேண்டும்.21
3 (d) நீதித்துறை அமைப்பில் சீர்திருத்தங்கள்
அரசியலமைப்பின் பிரிவு 126 இன் கீழ், அடிப்படை உரிமைகள் நடைமுறை மிகவும் சிக்கலானதும் மிகப் பொருட் செலவானதும் கூட. பூசா வழக்கில் சில கடுமையான சம்பிரதாயங்கள் குறைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அத்தகைய நீதித்துறை பின்னாளில் பின்பற்றப்படவில்லை. எழுத்து வடிவிலான அதிகார வரம்பின் கீழ் நமது உச்ச நீதிமன்றம், இந்தியப் பகுதியில் உள்ள அதே அதிகார வரம்பைக் கொண்ட நீதிமன்றங்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள நிறைய உள்ளது. இந்த எழுத்து வடிவிலான அதிகார வரம்பை சித்திரவதை போன்ற கொடூரமான குற்றங்களில் பயன்படுத்த முடியாவிட்டால், அத்தகைய சட்ட அமைப்பைப் பயன்படுத்துவது அதன் ஆற்றலுக்கு மதிப்பளிக்கும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.
ஐரோப்பிய (ஸ்ட்ராஸ்பேர்க்) மனித உரிமைகள் நீதிமன்றத்தின் அறை முடிவுகளின் வழக்குகளைப் போலவே, வாதிடத் தகுதியான வழக்குகள் தேவையில்லாதவற்றிலிருந்து முறைசாரா வகையில் வகைப்படுத்தப்பட வேண்டும். முன்மொழியப்பட்டுள்ள உயர் நீதிமன்றங்களின் பரவலாக்கம் பொதுவாக அடிப்படை உரிமைகள் தொடர்பான வழக்குகளில் — குறிப்பாகச் சித்திரவதை தொடர்பான வழக்குகளில் — ஏற்படும் தாமதம் மற்றும் அவற்றுக்கான செலவுகளை சரிசெய்யும் என்று நம்பப்படுகிறது.
3 (e) பாரபட்சமற்ற மருத்துவப் பதிவுகள்
‘அமல் சுதத் எதிர் கொடித்துவாக்கு’22 வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது: “காவல்துறை அலுவலகத்தில் மருத்துவப் பரிசோதனைக்காக ஒரு சந்தேக நபர் ஆஜர்படுத்தப்படுகின்ற சந்தர்ப்பத்தில், எந்த ஒரு மருத்துவ அதிகாரியும் அக்காயங்கள் காவல்துறையின் சித்திரவதை காரணமாக ஏற்பட்ட விளைவுகளே என்று காவல்துறை அதிகாரியிடமே, அவர் முன்னிலையிலேயே சொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது அபத்தமானது.” எனவே, மருத்துவச் சட்ட அறிக்கையை நீதிமன்றம் பயனற்றது என்றும், ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது என்றும் நிராகரித்தது.
எனவே, நீதித்துறை அதிகாரிகள் போன்ற மருத்துவப் பயிற்சியாளர்கள் தங்கள் அறிக்கைகளைத் தயாரிப்பதில் ஆழமான நெறிமுறைகளை கடைப்பிடிப்பது முக்கியமாகும்.
3 (f) சித்திரவதை தொடர்பான காவல்துறையின் பொறுப்புணர்வை மேம்படுத்துதல்
இலங்கைக் குடியரசின் அரசியலமைப்பின் பிரிவு 4 (d) இன் கீழ், மக்கள் இறையாண்மையின் ஒரு வெளிப்பாடு குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் பொது அதிகாரிகளின் பொறுப்புக்கூறல் ஆகும்:
“மக்களின் இறையாண்மை பின்வரும் முறையில் பயன்படுத்தப்பட்டு அனுபவிக்கப்படும். அதாவது, அரசியலமைப்பின் மூலம் அறிவிக்கப்பட்டு அங்கீகரிக்கப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகளுக்கான உரிமை மதிக்கப்படும்; அது அரசாங்கத்தின் அனைத்து உறுப்புகளாலும் பாதுகாக்கப்பட்டு மேம்படுத்தப்படும்; மேலும் அது வழங்கப்படும் விதத்திலும், அளவிலும் அல்லாமல் குறுக்கப்படவோ, அல்லது கட்டுப்படுத்தப்படவோ அல்லது மறுக்கப்படவோ கூடாது.”
அரசியலமைப்பின் பதினேழாவது திருத்தத்தின் கீழ், அரசியலமைப்புக் கவுன்சில், தேர்தல் ஆணையர், சட்டமா அதிபர், பொலிஸ் மா அதிபர் போன்ற மிக முக்கியமான பொது அமைப்புகளின் பாரபட்சமற்ற தன்மையைக் கண்காணிக்க ஒரு பல்கட்சி மேற்பார்வை அமைப்பு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, நிர்வாகத்தின் பங்குதாரர்களிடையே அதிகப்படியான அரசியல் பேரம்பேச்சு நிகழ்வது, அரசியலமைப்பு சபை மற்றும் பொலிஸ் ஆணையம் என்பவற்றின் பயனுள்ள செயல்பாட்டை தேவையற்ற முறையில் தடைசெய்துள்ளது. நல்லாட்சியை நிலைநாட்டுவதில் சோம்பலும் அரசியல் விருப்பமின்மையும், பொலிஸ் விசாரணையின் போது சித்திரவதையின் பயன்பாட்டைக் குறைப்பதில், பொலிஸ் மா அதிபர் மற்றும் அவரது துணை அதிகாரிகள் போன்றோரின் பயனுள்ள கட்டுப்பாட்டைப் பின்னுக்குத் தள்ளியுள்ளது.23
இப்படியான பயங்கரமான சம்பவங்களில் ஒன்று (இது விதிவிலக்கல்ல என்றாலும்) கடந்த ஆண்டு நடந்தது. நல்ல ஒரு வேலையில் இருந்த முற்றிலும் நிரபராதியான ஜெரால்ட் பெரேரா என்பவர் வத்தளைக் காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்பட்டார். பின்னர் குற்றவாளி வேறு யாரோ என்றும், ஜெரால்ட் முற்றிலும் நிரபராதி என்றும் கண்டறியப்பட்டது. சட்டமா அதிபர், வத்தளைக் காவல்துறையின் பொறுப்பாளர் உட்பட வேறு சில பொலிஸ் அதிகாரிகள் மீது வழக்குத் தொடர்ந்து நடாத்தப்பட்ட விசாரணைக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பு, இந்த விசாரணையில் சாட்சியமளிக்க வேண்டிய ஜெரால்ட் கொலை செய்யப்பட்டார்.
பெரும்பாலான அதிகாரிகள் (OIC உட்பட) குற்றவாளிகள் என்று நீதித்துறை கண்டறிந்த போதிலும், அவர்கள் இன்னும் காவல்துறையில் பதவி வகிக்கின்றனர். இலங்கையில் இன்றைய காவல்துறையில் இது அசாதாரணமானது அல்ல. உண்மையில், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லது அவர்களது நெருங்கிய உறவினர்கள் தாக்கல் செய்த அடிப்படை உரிமை கோரல் விண்ணப்பங்களின் கீழ், சித்திரவதை செய்ததாகக் கண்டறியப்பட்ட அதிகாரிகள் பதவி உயர்வு பெற்ற சம்பவங்களும் உள்ளன. அத்தகைய அதிகாரிகள் மீது துறைரீதியாக ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்குமாறு உச்ச நீதிமன்றத்தால் காவல்துறைத் தலைவரிடம் கேட்கப்பட்டது. அவரும் அவரது முன்னோடிகளும் இந்தக் கோரிக்கைகளைப் புறக்கணித்துள்ளனர்.
பொலிஸ் மா அதிபர் (IGP) போன்ற ஒரு மூத்த அதிகார மட்டத்தில் உள்ளவர்களின் இத்தகைய புறக்கணிப்பு என்பது, அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அரசியலமைப்பு ரீதியான கடமைப் புறக்கணிப்பு என்ற குற்றமாகக் கொள்ளப்படும். ஆயினும், அவர்கள் மீது அத்தகைய குற்றம் சுமத்தப்படும் ஒரு நிலைக்குத் தம்மைத் தாமே ஆளாக்குகின்ற ஓர் ஆச்சரியமான நிலை தொடர்ந்து இருந்து வருவது உண்மையாகும்.
நடைமுறையில் இப்போது நாடு ஒன்றும் அவசரகால நிலையின் கீழ் இல்லை என்றாலும், நாட்டின் வடக்குக் கிழக்கில் ஓர் உள்நாட்டுப் போர் நடந்து வருகிறது. இருப்பினும், “…சித்திரவதை நடைமுறைகள் அவ்வப்போது பரவலாகி வருகின்றன; அத்துடன் அவை முரட்டுத்தனமான ஒரு சில பொலிசாருடன் மட்டும் நின்றுவிடுகின்ற ஒன்றாகவும் இல்லை” என்று கூறப்படுகிறது.24
‘கேமசிறி குமார கல்தேரா’25 வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம், அறிக்கைகளைப் பதிவு செய்யும் முறையானது உண்மையிலேயே பழமையான ஒன்று என்றும், அதிகாரபூர்வ பதிவுகளைச் சேதப்படுத்துதல் என்பது காவல்துறையின் நடைமுறைகளில் ஒரு பழக்கமாகிவிட்டது என்றும் கண்டறிந்தது.
4. முடிவுரை
சட்ட அமலாக்கம் தொடர்பான நிறுவனங்களுக்குள் நிலவி வரும் பரவலான சித்திரவதை நடவடிக்கைகளை எதிர்கொள்வதற்கு அவசியமான சில அவசரமான சீர்திருத்தங்களாக, (1) காவல்துறை அதிகாரிகளின் திறன்களை மேம்படுத்துவதும், காவல்துறையிலிருந்து சுயாதீனமான ஒரு தனிக்கிளையை உருவாக்குதலும்; (2) மனித உரிமை மீறல்களை விசாரிக்கப் போதுமான கட்டமைப்புகளை வழங்குதல்; (3) ஒரு சுயாதீன புலனாய்வுப் பிரிவின் அதிகாரிகளுக்குத் தடயவியல் பயிற்சிகளை வழங்குதல்; (4) சித்திரவதை தொடர்பான புகார்களை விசாரிப்பதற்காக காவல்துறைக்குள் ஒரு சுயாதீன மேல்முறையீட்டு நியாயசபையை அல்லது தீர்ப்பாயத்தை (Tribunal) வழங்குதல்26 போன்றவற்றைக் குறிப்பிடலாம்.
வெளிப்படையான இந்த விடயங்களைக் கூறும் அதேவேளை, இந்த முக்கியமான அறிவுறுத்தல்களைத் தவிர, நீண்டகாலத்திற்கு அவர்களுக்கான சாதாரண ‘வாழ்வுக்கான பண்பாட்டை’ (Culture of Life) வளர்ப்பதற்கான அவசரத் தேவையும் உள்ளது என்பதைக் குறிப்பிடுவதும் அவசியமாகிறது. இப்படிச் சொல்வதன் மூலம், இன்னும் ‘பிறக்காதவர்களை’ பாதுகாப்பதற்கான அல்லது கருத்தடை எதிர்க்கப்படுவது அவசியம் என்ற கருத்தை ஆதரிக்கின்ற செயற்பாட்டாளர்களின் (‘Pro-life Activists’) குறுகிய பார்வையுடன் (அது முக்கியமானது என்றாலும்) நாங்கள் இதைக் குறிப்பிடவில்லை.
வாழ்க்கைக்கான கலாசாரம், மரணக் கலாசாரத்திற்கு முற்றிலும் எதிரானது. அது (1) மனிதத்தின் மதிப்புகளைப் பாதுகாத்தலும் ஊக்குவித்தலும்; (2) மனித உரிமைகளைப் பாதுகாத்தலும் ஊக்குவித்தலும்; (3) பண்பு, நேர்மை மற்றும் கௌரவம் என்பவற்றைக் கொண்ட நபர்களை உருவாக்குதலும் ஆகிய அம்சங்களைக் கொண்டதாக அமைகிறது.
கட்டுரையாசிரியர் பற்றிய குறிப்பு
வழக்கறிஞரும் சட்ட ஆலோசகருமான அருட்தந்தை நோயல் டயஸ் அவர்கள், 1987 முதல் கொழும்பு பல்கலைக்கழகச் சட்டப்பீடத்தின் மூத்த விரிவுரையாளராவார். கொழும்பு பல்கலைக்கழகச் சட்டப்பீடத்தின் ‘Sri Lanka Journal of International Law’ என்ற இதழின் நிறுவன ஆசிரியராகவும், தலைமை ஆசிரியராகவும் இயங்கிவரும் இவர், இங்கிலாந்தின் வேல்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தின் கார்டிஃப் சட்டப் பள்ளி உட்படப் (Cardiff Law School, University of Wales) பல கல்வி நிறுவனங்களில் வருகைதரு விரிவுரையாளரும் ஆவார். பல நூல்களையும், பத்திரிகைக் கட்டுரைகளையும் எழுதியுள்ள இவர், கொழும்பு பல்கலைக்கழகம், திறந்த பல்கலைக்கழகம், பண்டாரநாயக்க சர்வதேச ஆய்வுகள் மையம், இலங்கைச் சட்டக் கல்லூரி ஆகியவற்றின் சட்டப் பீடங்களுக்குப் பாடப்புத்தக நூலாகப் பரிந்துரைக்கப்பட்ட ‘International, Comparative and Human Rights Law’ என்ற நூலை எழுதி இத்துறைக்கான முக்கிய பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளார். கலைமாணி பட்டப்படிப்பு மட்டத்தில் உள்ள மாணவர்களுக்கான, சிங்கள மொழியில் உள்ள சர்வதேசச் சட்டத்திற்கான ஒரே ஒரு நிலையான பாடப்புத்தகமும் இதுவேயாகும்.
அடிக்குறிப்புகள்:
1. இந்தக் கட்டுரை கட்டாரினா மார்த்தோம் எழுதிய ‘சித்திரவதை எதிர்ப்பு மாநாட்டை செயல்படுத்துதல்’ (1998) 10 இலங்கை JIL 133 என்ற கட்டுரையிலிருந்து கணிசமான உள்ளீட்டைப் பெற்றது. மேலும் பார்க்கவும்: கூரே, ஜே.ஏ.எல்., அரசியலமைப்பு மற்றும் நிர்வாகச் சட்டம், கொழும்பு, 1995, பக். 623–629.
2. பின்டோ, ‘பொலிஸ் மா அதிபர்’ மீது விதிக்கப்பட்ட அரசியலமைப்புக் கடமைகள் மற்றும் அவர்களின் ‘பை-பாசிங்’: த சண்டே டைம்ஸ், ஒக்டோபர் 2, 2005.
3. பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம், அவசரகால விதிமுறைகள் என்பவை செயலில் இல்லாவிட்டாலும், சித்திரவதையைப் பயன்படுத்துவதன் தொடர்ச்சி நிறுத்தப்படவில்லை. ஜூலை 6, 2004 அன்று இலங்கை காவல்துறையினரால் 46 நபர்களுக்கு எதிராகச் செய்யப்பட்ட 31 சித்திரவதை மற்றும் கொலை வழக்குகள்: http://www.article2.org/mainfile.php/0301/120/ இல் பதிவாகியுள்ளன.
4. UDHR, கட்டுரை 5; கைதிகளை நடத்துவதற்கான ஐ.நா.வின் தரநிலை குறைந்தபட்ச விதிகள் (1955).
5. பொதுமக்கள் பாதுகாப்புக் கட்டளைச் சட்டத்தின் பிரிவு 2 இன் கீழ் குடியரசுத் தலைவருக்கு வழங்கப்பட்ட அதிகாரங்களின்படி அவசரகால விதிமுறைகள் வெளியிடப்படுகின்றன. அவர் பிரகடனத்தின் மூலம் அவசரகால நிலையை அறிவிக்கலாம். அவசரகால விதிமுறைகள் நாட்டின் பிற சட்டங்களை விட மேலோங்கி நிற்கின்றன என்பதுடன், அவை பற்றி ‘எந்தவொரு நீதிமன்றத்திலும் கேள்வி கேட்க முடியாது’ (அரசுச் சட்டத்தின் பிரிவு 7).
ஜனாதிபதியினது பிரகடனங்களை நீதித்துறை மறுஆய்வு செய்வதை இந்த அவசரகாலச் சட்டம் திட்டவட்டமாக மறுத்தாலும், இதே போன்ற சூழ்நிலையில் உயர் நீதிமன்றம் இந்தப் பிரகடனங்கள் அந்த அளவுக்குப் புனிதமானவை அல்ல என்று கூறியது. (மார்க் பெர்னாண்டோ ஜே., சஞ்சீவ அருணா சேரசிங்க எதிர் பொலிஸ் அத்தியட்சகர், நுகேகொட வழக்கில், வாக்கெடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் ஊர்வலத்தைத் தடை செய்வது பாரதூரமானது; ஏனெனில் சட்டத்தின் பிரிவு 2 (2) இன் கீழ் முன்வைக்கப்பட்ட கேள்வி தெளிவற்றதாக உள்ளது).
ஒத்த சூழ்நிலைகளில், அவசரச் சட்டத்தின் பிரிவு 3 மற்றும் கலை. 1978 அரசியலமைப்பின் 154J (2) திருத்தப்பட வேண்டும்; இதனால் அவசரநிலையை அறிவிக்கும் ஜனாதிபதியின் பிரகடனங்களை நீதித்துறை மறுஆய்வு செய்ய அனுமதிக்க வேண்டும். வரைவு அறிக்கை, குறிப்பு 7, ப. 41 ஐப் பார்க்கவும்.
6. வரைவு அறிக்கை, குறிப்பு 7 இன் கீழ், பக். 3 ஐப் பார்க்கவும்: போர் நிறுத்தத்துடன் பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் மற்றும் அவசரகால விதிமுறைகள் காலாவதியாகிவிட்டன. போர் நிறுத்தத்தின் போது ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட காலத்தில் அவசரகால விதிமுறைகள் மீண்டும் விதிக்கப்பட்டன. டிசம்பர் 26, 2004 இல் சுனாமி சோகத்தைத் தொடர்ந்து, ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட சூழலில் அவசரகால விதிமுறைகள் மீண்டும் விதிக்கப்பட்டன.
7. முதல் வரைவு அறிக்கை, ‘தொடர்ச்சியான குழப்பம்: இலங்கையில் அரசால் ஆதரிக்கப்படும் வன்முறையின் பரவல்’, சட்டம் மற்றும் சமூகம் அறக்கட்டளை மதிப்பாய்வு, தொகுதி 15 (பிப்ரவரி & மார்ச்) 2005, ப. 1 (இனி ‘வரைவு அறிக்கை’ என அழைக்கப்படுகிறது). இரண்டு சட்டங்களும் (அவசரகால விதிமுறைகள் மற்றும் பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம்) அரசுக்கு ஏற்படும் அச்சுறுத்தல்களைச் சமாளிக்க வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தாலும், குறிப்பாக பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டத்தில் ‘பயங்கரவாத நடவடிக்கைகள்’ என்ற சொற்களின் வரையறை மிகவும் மேலோட்டமாக இருந்ததாலும், அதிகாரிகள் கொலை, கொள்ளை போன்ற சாதாரண வழக்குகளிலும் அவற்றைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர் என்று அறிக்கை கூறுகிறது.
8. ஜெகதீஷ்வரன் சர்மா எதிர் இலங்கை, வழக்கு CCPR/C/78/D/1033/950/2000, ஜூலை 31, 2003 அன்று முடிவுறுத்தப்பட்டது. இந்த வழக்கில், திருகோணமலையைச் சேர்ந்த தந்தையான விண்ணப்பதாரர், தனது மகன் இராணுவக் காவலில் இருந்தபோது சித்திரவதை செய்யப்பட்டதாகவும் பின்னர் காணாமல் போனதாகவும் குற்றம் சாட்டினார். ஓர் இராணுவத்தினர் அல்லது பிற அதிகாரி தனது அதிகாரப் பதவியைப் பயன்படுத்தி ஒரு தவறான செயலைச் செய்திருந்தாலும், ICCPR உரிமைகள் மீறப்பட்டதாகக் குழு கண்டறிந்தது. அந்த அதிகாரி தனது அதிகாரத்திற்கு அப்பால் செயல்பட்டிருந்தாலும் கூட, அந்தச் செயலுக்காக அரசு பொறுப்புக்கூறத்தக்கதாகும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது.
9. சிங்கராசா எதிர் இலங்கை, CCPR/C/81/D/1033/2001, ஜூலை 21, 2004 அன்று முடிவு செய்யப்பட்டது. பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 16 (2) (இந்தப் பிரிவு ASP அல்லது உயர் அதிகாரியிடம் அளிக்கப்படும் ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களை ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது) அதன் சர்வதேசக் கடமைகளை கடுமையாக மீறுவதாக இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு சுட்டிக்காட்டியதால், இந்த முடிவு முக்கியமானது.
பாதிக்கப்பட்ட தரப்பினரான விண்ணப்பதாரர் சிங்கராசா, பாதுகாப்பு அமைச்சரால் பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 9 (1) இன் கீழ் பிறப்பிக்கப்பட்ட தடுப்புக் காவல் உத்தரவின் கீழ் இருந்தார். இந்தப் பிரிவு, ஒரு சந்தேக நபரை 18 மாதங்களுக்கு எந்தக் குற்றச்சாட்டையும் தெரிவிக்காமல் தடுத்து வைக்க அனுமதிக்கிறது; மேலும் அந்தக் காலம் ஒவ்வொரு மூன்று மாதங்களுக்கும் புதுப்பிக்கத்தக்கது.
மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு ASPக்கு முன் விண்ணப்பதாரர் கட்டாயமாக கையொப்பமிடுவதற்கு முன் செய்யப்பட்ட ஒரு வாக்குமூலத்தில் (ASP விண்ணப்பதாரரின் கட்டைவிரல் ரேகையை வலுக்கட்டாயமாக வாக்குமூலத்தில் தோன்றும்படி அழுத்தியிருந்தார்), (1) சட்டபூர்வமாக அமைக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தைக் கவிழ்க்கச் சதி செய்தல்; (2) நான்கு இராணுவ முகாம்களைத் தாக்குதல் ஆகிய குற்றச்சாட்டுகளின் பேரில் அவர் குற்றவாளி எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டார். அவருக்கு ஐம்பது ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.
மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தால் அவரது தண்டனை குறைக்கப்பட்டது; அத்துடன் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்ய அனுமதி கோரிய அவரது கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டது.
இலங்கை அரசாங்கம் ICCPR இன் பிரிவு 14 (3) (g) (நியாயமான விசாரணைக்கான உரிமை) இனை மீறியுள்ளது என்று HRC கண்டறிந்தது. அந்தக் குழு கூறியது: “சித்திரவதை மற்றும் மோசமான சிகிச்சை தொடர்பான புகார்களை நிராகரிக்க (இலங்கை) நீதிமன்றங்கள் அனைத்து நிலைகளிலும் தயாராக இருக்கும் நிலை, இந்த வரம்பு பூர்த்தி செய்யப்படவில்லை என்பதைக் குறிக்கிறது. முறைப்பாட்டாளரது (சிங்கராசா) குற்றச்சாட்டுகளை, அவர் நீதிபதி முன்னிலையில் மோசமான தாக்குதல்கள் நடந்தது குறித்துப் புகார் செய்யத் தவறியதால் நம்பகத்தன்மையற்றது என்று கூறி நீதிமன்றங்கள் தலையிடுமானால், அவர் மீண்டும் பொலிஸ் காவலுக்குத் திரும்ப வேண்டிய நிலை வரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுவதால், அந்த வாதம் வெளிப்படையாக நிலைநிறுத்தப்பட முடியாதது என்று குழு கருதியது.”
10. ECHR ஆணைக்குழு (1969): ஆட்சிக் கவிழ்ப்பை நடத்திய ஜெனரல்களால் ஆளப்பட்ட கிரேக்கத்திற்கு எதிராக ஸ்கண்டினேவிய நாடுகளால் கொண்டுவரப்பட்ட மனுவில் வழங்கப்பட்ட முடிவு.
11. Tyrer Case — டைரர் வழக்கு, 26 Pub. Eur. Ct. மனித உரிமைகள், Ser. A (1978): வைட் தீவில் ஓர் இளம் குற்றவாளியை வெற்றுப் பிட்டத்தில் பிரம்பால் அடிப்பது சித்திரவதை என்று கண்டறியப்பட்டது.
12. குறிப்புகள் 8 மற்றும் 9 ஐப் பார்க்கவும்.
13. கோணேசலிங்கம் எதிர் மேஜர் முத்தலிஃப் மற்றும் பலரும் என்ற வழக்கு, உயர் நீதிமன்றம் (FR) எண். 555/2001; மற்றும் சண்முகராஜா எதிர் டிர்லுக், உதவிப் பொலிஸ் அதிபர், வவுனியா, SC (FR) இல. 47/2002.
14. ஏக்கநாயக்க எதிர் வீரவாசம், SC (FR) இல. 34/2002.
15. குழு அவதானிப்புகள், பத்தி 9: http:/www.unchr.ch/tbs/doc.nsf/0/4a09cbe1c56a96b38025660f004bf3a7?Opendocument
16. நாங்கள் வேறு பல இடங்களிலும் வாதிட்டுள்ளோம். சட்டமா அதிபரிடம் இருக்கும் வழக்குரைஞர் தற்றுணிவு மிகவும் பரந்ததாகவும் கட்டுப்படுத்தப்படாததாகவும் உள்ளது. பார்க்க: Doe and Dias இன் ‘வழக்குரைஞர் விருப்புரிமை மற்றும் விசாரணைக்கு முந்தைய செயல்முறை’ (Prosecutorial Discretion and Pre-Trial Process) (2004) 16 இலங்கை JIL 235; மார்க் பெர்னாண்டோ, ‘Victor Ivan v. Sri Lanka decision: Its Impact on Sri Lanka’ (2004) 16 Sri Lanka JIL 289.
17. வரைவு அறிக்கை, குறிப்பு 7, ப. 17.
18. வரைவு அறிக்கை, குறிப்பு 7, ப. 20.
19. Abasin Banda v. SI Guneratne of Hanguranketa, SC 109/95.
20. K v. Tajudeen, (1902) 6 NLR 16.
21. Committee Observations, Para. 9: http:/www.unchr.ch/tbs/. மேலும் பார்க்க: Draft Report, note 7, p. 32, doc.nst/0/4a09cbe1c56a96b38025660f004bf3a7?Opendocuments
22. Amal Sudath v. Kodituakku (1987) 2 Sri Lanka LR 119.
23. Draft Report, note 6, p. 13. The National Police Commission is ailing from lack of financial and other resources. Out of 156 complaints of police torture in 2003, only 11 cases have been completed.
24. The statement of the Chairperson of the Sri Lanka Human Rights Commission to a London-based NGO called REDRESS: See note 2 above.
25. Kemasiri Kumara Caldera’s case, SC (FR) No. 343/99, SCM dated November 6, 2001.
26. Draft Report, note 6, p. 17.
