தொடக்கக் குறிப்புகள்
‘இளையோர்’ என்ற கருத்து சமூக மற்றும் பண்பாட்டு ஆய்வில் அதிகரித்து வரும் முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றுள்ளது. உலகம் மிகவும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டு வருவதால், இளையோர் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் மற்றும் வாய்ப்புகள் மிகவும் சிக்கலானதாகி வருகின்றன. போரின் பின்னரான ஈழத்தமிழ்ச் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதாயின், இளைஞர்களின் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் இயக்கவியலைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். நீண்ட நெடிய விடுதலைப் போராட்டத்தை நடாத்திய ஒரு சமூகத்தின் மையமாக, இயங்கியலாக, ஆதாரசுருதியாக சில தசாப்தங்கள் இளையோர் விளங்கி வந்திருக்கிறார்கள். நீண்டபோர் பல வகைகளில் இளையோரைச் சிதைத்துள்ளது. பலர் தங்கள் இன்னுயிர்களை இழந்துள்ளார்கள்; இன்னும் பலர் அங்கவீனராயுள்ளனர். இன்னொரு தொகுதியினர் உளவியல் நெருக்கடிக்கு ஆளாகியுள்ளனர். போரின் அவலமான முடிவும், ஈழத்தமிழரின் கையறு நிலையும் போரின் பின்னரான சூழலில் இளையோராக உருவெடுத்தோர் குறித்த ஆழமான பார்வையை வேண்டி நிற்கிறது. போரின் பின்னரான சமூகங்களில் இளையோர் இயங்கியல், அச்சமூகம் குறித்த நல்லதொரு குறிகாட்டி.
இளையோர் பாரம்பரியத்திற்கும் நவீனத்துவத்திற்குமான இடைவழியில் நிற்கிறார்கள். அதிகரித்து வரும் சமூக, பொருளாதார மற்றும் தொழில்நுட்ப மாற்றங்களால் உருவாகும் சிக்கலான பிரச்சினைகளை வழிநடத்துகிறார்கள். முக்கியமாக இளையோர் சமூகத்தின் எதிர்காலத்திற்கு ஒரு உந்து சக்தியாக இருக்கும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளனர். இந்தக் கட்டுரை போருக்குப் பிந்தைய சமூகத்தில் இளையோரின் அனுபவங்களை ஆராய்வதற்கும், அவர்களின் அடையாள உருவாக்கம், சமூகமயமாக்கல் செயல்முறைகள் மற்றும் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தனிப்பட்ட உறவுகளில் அவர்கள் எடுக்கும் முடிவுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் முயல்கிறது. போரின் முடிவின் பின்னரான 15 ஆண்டுகாலத்தில் தொடர்ச்சியாக மேற்கொள்ளப்பட்ட கள ஆய்வின் தகவல்கள் இந்த கட்டுரையின் முதன்மைத் தரவுகளாம்.
இளைஞர்களின் அடையாளம், சமூகமயமாக்கல் மற்றும் வேகமாக மாறிவரும் உலகில் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் ஆகியவற்றின் சிக்கல்களை ஆராய வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. இதன் மூலம், இளைஞர்களின் முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளை பாதிக்கும் காரணிகள், சமூக விதிமுறைகளை அவர்கள் எவ்வாறு வழிநடத்துகிறார்கள், பாரம்பரியம் மற்றும் நவீனத்துவம் பற்றிய அவர்களின் வளர்ந்து வரும் கருத்துகள் குறித்துப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம் என்று கருதுகிறேன். இது போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச்சூழலில் இந்தச் சவால்களைப் பற்றிய முழுமையான புரிதலை வழங்குவதற்கு போதுமானதல்லதாயினும் ஒரு தொடக்கப்புள்ளி என்றே கருதுகிறேன். அடையாள உருவாக்கம், சமூகமயமாக்கல், கல்வித் தேர்வுகள் மற்றும் பாரம்பரிய மதிப்புகளில் நவீனத்துவத்தின் தாக்கம் போன்ற பல்வேறு அம்சங்களை குறுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தில் நோக்க விழைகிறது இக்கட்டுரை.
இன்றைய இளையோரின் வாழ்க்கைமுறை பாரம்பரியம் மற்றும் நவீனத்துவத்தின் ஒரு கவர்ச்சிகரமான கலவையாகும். இது அவர்களின் பன்முகத் தேர்வுகளை உள்ளடக்கிய ஒரு துடிப்பான திரைச்சீலையைப் பிரதிபலிக்கிறது. தலைமுறைகளாகக் கடத்தப்படும் கலாசார விழுமியங்களில் வேரூன்றிய இளைஞர்கள், குடும்பப் பிணைப்புகள் மற்றும் பாரம்பரியத்தின் மீதான மரியாதை ஆகியவற்றின் ஆழமான உணர்வுடன் வாழ்க்கையை வழிநடத்துகிறார்கள். கல்வி மற்றும் தொழில் விருப்பங்களைப் பின்தொடர்வது அவர்களின் வாழ்க்கைமுறையை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. பொறியியல் மற்றும் மருத்துவம் போன்ற துறைகள், பாரம்பரிய முக்கியத்துவத்துடன், பாரம்பரியமற்ற தொழில்கள் மற்றும் தொழில்முனைவோரின் முயற்சிகளையும் உள்ளடக்கிய வகையில் உருவாகி வருகின்றன. தொழில்நுட்பம், குறிப்பாக ஸ்மார்ட்போன்கள் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள், அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாக மாறியுள்ளன; சமூகத் தொடர்புகள் மற்றும் சுய வெளிப்பாட்டின் முறைகளை மாற்றுகின்றன.
ஃபேஷன் தேர்வுகள் பாரம்பரிய மற்றும் உலகளாவிய தாக்கங்களின் இணக்கமான கலவையைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இது அவர்களின் தகவமைப்பு மற்றும் பல்வேறு பாணிகளுக்கான திறந்த தன்மையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அவர்களின் வாழ்க்கைமுறையில் செழுமை இருந்தபோதிலும், இளைஞர்கள் பொருளாதார அழுத்தங்கள் மற்றும் கல்வி மன அழுத்தம் போன்ற சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர். இது பாரம்பரியத்திற்கும் நவீனத்திற்கும் இடையிலான நுட்பமான சமநிலையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.
பாரம்பரியத்திற்கும் நவீனத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பு அவர்களின் தனிப்பட்ட பயணங்களை வடிவமைப்பது மட்டுமல்லாமல், சமூகத்தின் பன்முகத்தன்மைக்கும் பங்களிக்கிறது; அர்த்தமுள்ள தலைமுறைகளுக்கு இடையேயான தொடர்புகளை உருவாக்க, அவர்களின் வாழ்க்கைமுறையின் நுணுக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றது. இருப்பினும், பல்வேறு கலாசாரங்கள் மற்றும் சமூகங்களில் இளைஞர்களின் வாழ்க்கைமுறைகளின் அன்றாட யதார்த்தங்கள் பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக ஆதிக்க சமூக மதிப்புகளின் பெரிய வெளிப்பாடு, அவர்களின் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. இளைஞர்கள் எப்போதும் கிளர்ச்சியாளர்களாக இருப்பதில்லை; இது ஒரு பொதுவான கருத்தாகும். உண்மையில், அவர்களின் அனுபவங்கள் வர்க்கம், பாலினம் மற்றும் கல்வியில் உள்ள வேறுபாடுகளின் அடிப்படையில் மிகவும் மாறுபட்டவை.
நவீனச் சமூகங்களில் இளைஞர்களின் வாழ்க்கை அனுபவங்கள் கணிசமாக மாறிவிட்டன. இந்த மாற்றங்கள் குடும்பம் மற்றும் நண்பர்களுடனான உறவுகள், கல்வி மற்றும் தொழிலாளர் சந்தை அனுபவங்கள், ஓய்வு மற்றும் வாழ்க்கைமுறை மற்றும் சுதந்திரமான இளைஞர்களாக நிலைநிறுத்தப்படும் திறன் போன்றவற்றைப் பாதிக்கின்றன. இந்த மாற்றங்களில் பல தொழிலாளர் சந்தைகளின் மறுசீரமைப்பு, படித்த தொழிலாளர்களுக்கான அதிகரித்த தேவை, நெகிழ்வான வேலைவாய்ப்பு நடைமுறைகள் மற்றும் இளைஞர்கள் தங்கள் குடும்பங்களைச் சார்ந்து இருக்கும் காலத்தை நீட்டித்த சமூகக் கொள்கைகளின் நேரடி விளைவாகும். இந்த மாற்றங்களின் விளைவாக, இன்றைய இளைஞர்கள் தங்கள் பெற்றோருக்கு பெரும்பாலும் தெரியாத பல ஆபத்துகளைப் பற்றிப் பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டியுள்ளது. ஆனால் அதற்குரிய சமூகக் கட்டமைப்பு பெரும்பாலும் அமைவதில்லை.
இந்த மாற்றங்களில் பல ஒப்பீட்டளவில் குறுகிய காலத்திற்குள் வந்ததால், முன்னர் தெளிவான பாதை வரைபடங்களாகச் செயற்படுவதன் மூலம் சமூக இனப்பெருக்கத்தின் மென்மையான செயல்முறைகளுக்கு உதவிய குறிப்புப் புள்ளிகள் தெளிவற்றதாகிவிட்டன. இதையொட்டி, அதிகரித்த நிச்சயமற்ற தன்மையை மன அழுத்தம் மற்றும் பாதிப்புக்கான ஆதாரமாகக் காணலாம். இளைஞர்களின் வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய ‘ஆபத்து’ என்ற சொல்லை, ஒரு சமகால தத்துவார்த்த வளர்ச்சியின் வெளிச்சத்தில் புரிந்துகொள்ளலாம். இது அடிப்படையில் ‘ஆபத்து சமூகம்’ (Risk Society) பற்றிப் பேசுகிறது. ‘உயர் நவீனத்துவம்’ என்ற யுகத்தில், இன்றைய மக்கள், முந்தைய தலைமுறையினரின் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இல்லாத நிச்சயமற்ற தன்மைகளுக்கு ஆளாகிறார்கள்; இது ‘இடர் கலாசாரம்’ (Risk Culture) என வகைப்படுத்தப்படுகிறது என்று அந்தனி கிடன்ஸ் வாதிடுகிறார். இந்த வாதம் கவனிப்புக்குரியது.
இந்த இடர் கலாசாரத்திற்குள், மக்கள் தங்களின் அனுபவங்களை விளக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதால், ஓர் ஒத்திசைவான வாழ்க்கை வரலாற்றை உருவாக்குவதற்கு வாய்ப்பு உருவாகிறது. இந்த ‘ஆபத்து சமூகத்தில்’ வாழ்வது என்பது நேர்மறை, எதிர்மறையான செயல்களின் திறந்த சாத்தியக்கூறுகளுக்கான ஒரு கணக்கீட்டு அணுகுமுறையுடன் வாழ்வதாகும். இதன்மூலம், தனிநபர்களாகவும், உலகளவில், நமது சமகால சமூக இருப்பைத் தொடர்ச்சியான வழியில் எதிர்கொள்கிறோம். இருப்பினும், நவீனத்துவத்தின் பிற்பகுதியில், அபாயங்கள் தனிப்பயனாக்கப்பட்டுவிட்டன. மேலும் மக்கள், பின்னடைவுகள் மற்றும் நெருக்கடிகளை தங்கள் தனிப்பட்ட கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட செயல்முறைகளின் விளைவுகளாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக, தனிப்பட்ட குறைபாடுகளாகக் கருதுகின்றனர். உதாரணமாக, வேலையின்மை என்பது உழைப்புக்கான தேவையின் பொதுவான சரிவின் விளைவாக அல்லாமல், தனிநபரின் திறமைகள் இல்லாததன் விளைவாகக் கருதப்படலாம்.
இன்றைய இளைஞர்கள், முந்தைய தலைமுறைகள் அனுபவித்த சூழ்நிலைகளிலிருந்து வேறுபட்ட சூழ்நிலைகளில் வளர்ந்து வருகின்றனர்; இது, இளைஞர்களில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் மற்றும் சமூக இனப்பெருக்கச் செயல்முறைகளை மறுபரிசீலனை செய்யும் தகுதியான வாய்ப்புகளை உருவாக்குகின்றது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நவீன உலகில், இளைஞர்கள் புதிய சவால்கள் மற்றும் வாய்ப்புகளை எதிர்கொள்கின்றனர். இளைஞர்கள் வயதுவந்தோருக்கான பயணங்களைத் தொடங்கும்போது குடும்பம், பள்ளி மற்றும் வேலை ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான பாரம்பரியத் தொடர்புகள் பலவீனமடைவதாகத் தெரிகிறது. அவை பல்வேறு பாதைகளை உள்ளடக்கியது; அவற்றில் பல, நிச்சயமற்ற விளைவுகளைக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. ஆனால் கிடைக்கக்கூடிய அதிக அளவிலான வாய்ப்புகள், தற்போதுள்ள சமத்துவமின்மையின் வடிவங்கள் எந்த அளவிற்கு வெவ்வேறு வழிகளில் மீண்டும் உருவாக்கப்படுகின்றன என்பதை மறைக்க உதவுகின்றன. மேலும், தேர்வு செய்ய மிகப்பெரிய அளவிலான பாதைகள் இருப்பதால், இளைஞர்கள் தங்கள் சொந்தப் பாதை தனித்துவமானது என்றும், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் அபாயங்கள் ஓர் கூட்டுவாதத்தின் உறுப்பினர்களாக அல்லாமல் தனிநபர்களாகக் கடக்கப்பட வேண்டும் என்றும் எண்ணுகிறார்கள்.
போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் இளையோர்
2009 ஆம் ஆண்டு போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து, வடக்கு மாகாணம் மீண்டும் தெற்கில் உள்ள அரசு மற்றும் அரசு சாராத அரங்காடிகளுக்குத் திறக்கப்பட்டது. யுத்த ஆண்டுகளில் நாட்டில் ஏற்பட்ட பொருளாதார வளர்ச்சியை எட்டுவதற்கு மாகாணத்திற்கு உதவத் தேவையான உட்கட்டமைப்பை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட ‘வடக்கின் வசந்தம்’ போன்ற திட்டங்களின் வடிவத்தில் அரசாங்கத்தின் முக்கிய தலையீடு இருந்தது. தனியார் துறையும் வடக்கு மாகாணத்திற்குள் நுழையத் தொடங்கியது, விரைவில் வங்கி, சுற்றுலா மற்றும் கட்டுமானம் போன்ற தனியார் தொழில்கள் போரால் பாதிக்கப்பட்ட இந்தப் பகுதிகளில் உருவாகத் தொடங்கின.
2013 ஆம் ஆண்டு இப்பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகள் சில முக்கியமான தகவல்களைத் தந்தன. இந்தப் பகுதிகளில் உள்ள இளைஞர்களுக்கு, முன்னர் விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகள் திறக்கப்பட்டது, சில குறிப்பிடத்தக்க சங்கடங்களை ஏற்படுத்தியது. சில சமூகத் தலைவர்களும் ஆர்வலர்களும், தொழில்நுட்பம் மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளின் திடீர் வருகையை, வடக்கு மாகாணத்தின் சமூக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகளை மாற்றும் நோக்கத்துடன் நிகழும் தீய முயற்சியாகக் கண்டுள்ளனர். கையடக்கத் தொலைபேசிகள், ஆபாசப் படங்கள், மது, போதைப்பொருள் மற்றும் சிகரெட்டுகள் கிடைப்பது மற்றும் சமூகத்தில் இளைஞர்கள் மீது அது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் குறித்துக் கவலைகள் தெரிவிக்கப்பட்டன. மறுபுறம், போரின் முடிவு, இளைஞர்களைப் பொறுத்தவரை, விடுதலைப் புலிகளின் அனைத்துத் தாக்கத்திலிருந்தும் விடுவித்தது. ஆனால் வடக்கில் அரசியல், பொருளாதாரம் உள்நாட்டுப் போரினால் மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்டது. வடக்கின் பொருளாதாரம் பணம் அனுப்புவதையே பெரிதும் நம்பியுள்ளது. மேலும் வடக்கில் தனியார் துறை இப்போதுதான் வடிவம் பெறத் தொடங்கியுள்ளது. இதன் விளைவாக, வடக்கு மாகாணத்தில், குறிப்பாக 2009 வரை விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகளில், தனியார் துறையில் வேலை தேடுவதற்கான ஊக்கமோ அல்லது நோக்குநிலையோ இல்லை. இந்தச் சூழலில், தெற்கிலிருந்து வரும் மூலதனத்தின் தீங்கு விளைவிக்கும் செல்வாக்குக் குறித்த கலாசாரக் கவலைகளுக்கும், வீட்டிற்கு அருகில் மரியாதைக்குரிய வேலைவாய்ப்பைப் பெறுவதற்கான அழுத்தத்திற்கும் இடையில் முடிவெடுக்க வடக்கிலுள்ள இளைஞர்கள் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறார்கள்.
இந்த அழுத்தங்கள் வடக்கில் வேலைவாய்ப்புக்கான அணுகுமுறையையும் வடிவமைக்கின்றன. பாரம்பரியமாக, கொலனித்துவ காலத்தில் மாகாணத்தில் நிலவிய வறண்ட காலநிலை மற்றும் மிஷனரி கல்வியின் விரிவாக்கம் காரணமாக, அரசதுறை வேலைவாய்ப்பு மீது சமூகத்தில் முக்கிய கவனம் செலுத்தப்பட்டது. போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து, வடக்கில் பல்வேறு முயற்சிகளில் தனியார் முதலீடு நிலையான வளர்ச்சி கண்டுள்ளது. மேலும், வடக்கு மாகாணம் திறக்கப்பட்டதன் மூலம், முக்கிய நகரங்களுக்கு அருகில் வசிக்கும் மாணவர்களுக்கு தகவல் தொழில்நுட்பம் போன்ற படிப்புகளை வழங்கும் தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் உருவாகின. எதிர்காலத்தில் வேலைவாய்ப்பைப் பெறும் நம்பிக்கையில் மாணவர்கள் இந்த நிறுவனங்களை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். ஆனால் இந்தத் தகுதிகள் அரிதாகவே நேரடி வேலைவாய்ப்பாக மாறியுள்ளன. உண்மையில், பல சந்தர்ப்பங்களில் வடக்கில் உள்ள இளைஞர்கள் தனியார் துறை வேலை வாய்ப்புகளில் கணிசமான ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்தவில்லை; அரசாங்க வேலைகளுக்கு வரிசையில் நிற்க விரும்புகிறார்கள். அதேநேரத்தில் வீட்டிற்கு அருகில் அவ்வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். தூர இடங்களுக்கு வேலைக்குச் செல்வது, ஆங்கிலம் அல்லது சிங்களம் போன்ற மொழிகளை கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதால், வேலைக்காக வசிப்பிடத்தை மாற்றுவதில் ஒரு பொதுவான தயக்கம் காணப்படுகிறது.
தனியார் துறையில் வேலை தேட விரும்புபவர்கள் பிற சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர். அவற்றில் மிக முக்கியமானது ஒரு பணியாளராக தங்கள் உரிமைகள் மற்றும் தங்கள் முதலாளிகளிடமிருந்து எதிர்பார்க்க வேண்டிய குறைந்தபட்ச தரநிலைகள் பற்றிய விழிப்புணர்வு இல்லாமை. பல சந்தர்ப்பங்களில், திறன் அல்லது பயிற்சி இல்லாத நிலையில் வேலை தேடுவது என்பது சமூகத்தால் வழங்கப்படும் பாதுகாப்பு வலையிலிருந்து விலகிச் செல்வதையும் குறிக்கிறது. இதன் விளைவாக, இந்த இளைஞர்கள் பெரும்பாலும் குறிப்பிடத்தக்க சேமிப்பை ஒதுக்கி வைப்பது கடினம். அதேநேரத்தில் தங்கள் முதலாளிகளால் எளிதில் சுரண்டப்படும் அபாயத்திற்கும் ஆளாகிறார்கள்.
புலம்பெயர்வதற்கான அவா
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் இளையோரிடையே வெளிநாடுகளுக்கு இடம்பெயர வேண்டும் என்ற ஆசை ஓர் அடிப்படையான அம்சமாக மாறியுள்ளது. இதற்குப் பொருளாதாரக் கஷ்டங்கள், வரையறுக்கப்பட்ட வாய்ப்புகள் மற்றும் நீடித்த ஓரங்கட்டப்பட்ட உணர்வு ஆகியவை காரணமாகும். அதிக வேலையின்மை விகிதங்கள் மற்றும் முறையான வேலைவாய்ப்புகள் இல்லாதது, வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதி இளைஞர்களிடம், தொடர்ச்சியான பொருளாதாரச் சவால்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன. பல தமிழ் இளையோர், பெரும்பாலும் மேற்கத்திய நாடுகள் அல்லது மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கு இடம்பெயர்வதை, பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மை மற்றும் சமூக இயக்கத்திற்கான ஒரு பாதையாகக் கருதுகின்றனர். இந்த லட்சியம் தமிழ் புலம்பெயர்ந்தோரால் வலுப்படுத்தப்படுகிறது, இது வலுவான நாடுகடந்த வலைப்பின்னல்களைப் பராமரிக்கிறது; உள்ளூர்ப் போராட்டங்களுக்கு ஒரு தீர்வாக வெளிநாட்டு வாழ்க்கையைச் சித்திரிக்கிறது.
கள ஆய்வில் பெறப்பட்ட சில மேற்கோள்கள் இதற்கான இன்னொரு பரிமாணத்தைத் தருகின்றன. கிளிநொச்சியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட கள ஆய்வில் 23 வயது நிறைந்த இளையோர் ஒருவருடனான உரையாடல் இவ்வாறு அமைந்தது:
கேள்வி: இப்ப நீங்கள் என்ன செய்யிறியள்?
பதில்: நான் வெளிநாட்டுக்குப் போக ட்ரை பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறன். ஏன்ர மாமா வெளிநாட்டில இருக்கிறார். அவர் எப்படியாவது என்னை எடுப்பார். ஏ.எல் முடிச்சிட்டு சும்மா தான் இருக்கிறன்.
கேள்வி: இங்க வேலை ஒண்டுக்கும் ட்ரை பண்ணலையா?
பதில்: இல்லை. வெளிநாட்டுக்குப் போகப் போறன் தானே.
கேள்வி: வெளிநாட்டுக்குப் போறதுக்கு காசு செலவாகுமல்லோ?
பதில்: மாமா அனுப்புவார். இல்லையெண்டா, அம்மாவின்ர நகையையோ, எங்கட வயலையோயோ வித்து காசு தேற்றலாம்.
கேள்வி: இப்ப உங்கட குடும்ப வருமானம்?
பதில்: அப்பா வயல் செய்யிறார். அம்மா வேலைக்குப் போறா.
கேள்வி: நீங்கள் குடும்பத்தில எத்தனை பேர்?
பதில்: நாங்கள் 5 பேர்; அம்மா, அப்பா, நான், தம்பி, தங்கச்சி.
கேள்வி: எவ்வளவு காலமா வெளிநாடு போக ட்ரை பண்ணுறியள்?
பதில்: 4 வருசமா; மாமா கூப்பிடுறன் என்று சொன்னவர். வேயிட் பண்ணுறன்.
கேள்வி: உங்கட நண்பர்கள் என்ன செய்யினம்?
பதில்: சிலர் என்ன மாதிரி வெளிநாடு போகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கினம். இரண்டு பேர் போயிட்டினம். சிலர் வேலை செய்யினம்.
கேள்வி: உங்களுக்கு எப்படி பொழுது போகுது?
பதில்: நான் படம் பார்பன். போனில நல்லா பொழுதுபோகும். பின்னேரங்களில, பிரன்சோட சேர்ந்தா ஒரே பம்பல்.
வடக்கு மாகாணத்தின் பல இளையோரின் மனப்பதிவுகள் இதை ஒத்தாகவே இருந்தன. வெளிநாட்டுக்குப் போவதே ஒரே வழி என்பது பலரது முடிந்த முடிவாகவுள்ளது. வெளிநாட்டு வாழ்க்கையின் சவால்களைச் சொன்னபோது பலர், “வெளிநாட்டுக்குப் போன எல்லாரும் நல்லாத்தானே இருக்கினம்” என்று சொன்னதையும் கள ஆய்வில் பதிவு செய்யக்கூடியதாக இருந்தது.
இதேவேளை கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் இளையோர் வெளிநாட்டு வாழ்க்கை சரிவராமல் திரும்பி வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுடனான உரையாடல் அவர்களது எதிர்பார்ப்புக்கும் யதார்த்தத்திற்கும் இடையேயான பாரிய இடைவெளியை விளக்கியது. 1980களில், 1990களில் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் கடின உடல் உழைப்பால் தமது வாழ்க்கையை நிறுவியவர்கள். அதேபோல அக்காலப்பகுதியில் பணம் ஈட்டுவதற்கான வாய்ப்புகளும் பணிகளும் இருந்தன. இன்றைய நிலைமை வேறு. ஆனால் அதைப் புரிந்துகொள்ள இளையோர் பலர் தயாராக இல்லை.
புலப்பெயர்வு மீதான இந்தக் கவனம் உள்ளூர்த் தீர்வுகளின் வளர்ச்சியைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது. இலங்கையை விட்டு வெளியேறும் ஆசை வேலையின்மை, கல்வி ஏற்றத்தாழ்வுகள் மற்றும் சமூக மறுகட்டமைப்பு போன்ற முறையான பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில் இருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்புகிறது என்று ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. உதாரணமாக, போரின் போது ஆண் குடும்ப உறுப்பினர்களை இழப்பதால் தமிழ்ச் சமூகங்களில் போர் விதவைகள் மற்றும் பெண் தலைமைத்துவக் குடும்பங்கள் எதிர்கொள்ளும் பொருளாதாரக் கஷ்டங்கள், உள்ளூர்த் தொழில்முனைவு அல்லது சமூக மேம்பாட்டில் முதலீடு செய்வதற்குப் பதிலாக வெளிநாடுகளில் வாய்ப்புகளைத் தேட இளைஞர்களுக்கு கூடுதல் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இந்த வெளிப்புறமாகப் பார்க்கும் மனநிலை, உள்ளூர் நிர்வாகத்துடன் ஈடுபடுவதற்கான ஊக்கத்தை குறைக்கிறது அல்லது கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தங்களை ஆதரிக்கிறது; வெளிப்புற வாய்ப்புகளைச் சார்ந்திருக்கும் சுழற்சியை நிலைநிறுத்துகிறது.
மேலும், திறமையான மற்றும் திறமையற்ற தொழிலாளர்களின் இடப்பெயர்வு, குறிப்பாக மத்திய கிழக்கில் வீட்டுப் பணிப்பெண்களாகப் பணிபுரியும் பெண்கள் விடயத்தில், குறிப்பிடத்தக்க சமூக விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றது. 1988 மற்றும் 1995 இற்கு இடையில், இலங்கையிலிருந்து குடியேறியவர்களில் 70% பேர் பெண்கள்; அவர்களில் பலர் தமிழ்ச் சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்; குடும்ப வாய்ப்புகளை மேம்படுத்த முயல்கின்றனர். இளைஞர்கள் துண்டு துண்டான வீடுகளில் வளர்ந்து, கூட்டுத் தீர்வுகளை விட தனிப்பட்ட அபிலாஷைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதால், இந்த இடப்பெயர்வுகள் அந்நியச் செலாவணி வருவாயில் பங்களிக்கும் அதேவேளையில், சமூக ஒற்றுமையையும் பலவீனப்படுத்துகின்றன. இதனால் இடப்பெயர்வின் கவர்ச்சி தமிழ்ச் சமூகங்களுக்குள் மீள்தன்மை மற்றும் புதுமைகளை வளர்ப்பதற்கான உளவியல் மற்றும் நடைமுறைத் தடையை உருவாக்குகிறது.
இந்தப் பின்புலத்தில் இலங்கையின் வடக்கின் பல தொழிற்றுறைகளில் சிங்களவர்கள் பணியாற்றுவதைக் காணக் கிடைக்கின்றது. இதை சிங்கள மேலாதிக்கம் என்று நாம் குறை சொன்னாலும், இதன் பின்னால் உள்ள யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். இது குறித்து உணவகம் வைத்திருக்கும் ஒருவரிடம் உரையாடிய போது அவர் இவ்வாறு சொன்னார்:
“தம்பி, எங்கட ஆக்கள் வேலைக்கு வாறதில்லை. இங்க வேலை செய்யிறது தராதரம் இல்லாதது எண்டு நினைக்கினம். வாறா ஆக்களும் ஒழுங்கில்ல. இவங்கள நம்பி கடை நடத்த ஏலாது. சிங்களப் பெடியள் அப்படியில்லை. ஒழுங்கா வருவாங்கள், நல்லா வேலை செய்வாங்கள், பிரச்சனை இல்லை. அவங்கள் யுனிவசிட்டியில படிக்கிறதால, தமிழும் கதைக்கப் பழகிறாங்கள்”.
யாழ்ப்பாணத்தில் காப்புறுதித் துறையில் பணியாற்றும் ஒரு முகாமையாளர் இவ்வாறு தனது ஆதங்கத்தைப் பதிவு செய்தார்:
“எனக்கும் எங்கட பொடியள வேலைக்கு எடுக்கத்தான் விருப்பம். ஆனால் வேலை கஷ்டம் எண்டு வாராங்கள் இல்லை. கேட்டா, டையை கட்டிக்கொண்டு இந்த வெயியில என்னெண்டு வேலை செய்யிறதெண்டு கேட்கிறாங்கள். அவங்களுக்கு ஓபிஸ் உத்தியோகம் வேணுமாம். ஆனால் வெளிமாவட்டக்காரர் அப்படியில்ல. கொம்பிளைன் பண்ண மாட்டங்கள். நல்லா வேலை செய்வாங்கள். பிரச்சனை குறைவு.”
இவை தனித்த குரல்கள் அல்ல. இதே வகைப்பட்ட பல குரல்கள் கடந்த பத்தாண்டுகால ஆய்வில் பதிவாகியுள்ளன. இவை மிகவும் சிக்கலான அதேவேளை கவலைக்கிடமான ஒரு செய்தியைச் சொல்கின்றன. வடபுலத்தில் அரச உத்தியோகம், வீட்டுக்குப் பக்கத்தில வேலை, அலுவலகத்தில் வேலை, நல்ல சம்பளம் போன்றன பெரும்பான்மையான இளையோரின் எதிர்பார்ப்பாக இருக்கிறது. கடந்த சில ஆண்டுகளாக சமூக வலைத்தளங்களின் தாக்கத்தினால் இளையோர் தம் குறித்த மிகைமதிப்பீடுகளைக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் பணிக்கு ஆட்களை எடுக்கும் பலரது அனுபவமாக இருக்கிறது.
சமூக வலைத்தளங்களும் வாழ்வியலும்
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் தமிழ் இளையோரின் அரசியல் மற்றும் கலாசார உணர்வை வடிவமைப்பதில் சமூக ஊடகங்கள் ஒரு சக்தியாக உருவெடுத்துள்ளன. தமது குறைகளை வெளிப்படுத்தவும், போரின் கதைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும், உலகளாவிய தமிழ்ப் புலம்பெயர்ந்தோருடன் இணையவும் அவை ஓர் இடத்தை வழங்கியுள்ளன. இது பல வழிகளில் இடம்பெயர்வதற்கான விருப்பத்தை அதிகரிக்கின்றன. உள்ளூர் நிலைமைகள் குறித்த அதிருப்தியைத் தூண்டுகின்றன.
வெளிநாடுகளின் செழிப்பு, சுதந்திரம் குறித்த சித்திரங்கள், புலம்பெயர்ந்தோர் அடிக்கடி பகிர்ந்துகொள்வது போன்றன போரால் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கு மற்றும் கிழக்கின் வாழ்க்கை யதார்த்தங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட தன்மையை உருவாக்குகின்றன. இந்த ஒப்பீடு, தங்கள் உள்ளூர்ச் சூழலைக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகவும், வாய்ப்புகள் இல்லாததாகவும் உணரும் இளையோரிடையே போதாமை மற்றும் விரக்தி உணர்வை வளர்க்கிறது. சமூக ஊடகங்கள் தமிழ் அடையாளத்தின் இலட்சியப்படுத்தப்பட்ட கதைகளையும் ஊக்குவிக்கின்றன. அவை பெரும்பாலும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் போர்க்காலச் சொல்லாட்சியில் வேரூன்றியுள்ளன. இது தனித் தமிழீழம் என்ற கருத்தை காதல்மயமாக்குவதோடு, தற்போதைய அரசியல் அமைப்பில் ஈடுபடுவதிலிருந்து இளையோரை மேலும் அந்நியப்படுத்துகின்றன.
கூடுதலாக, சமூக ஊடகங்கள் இளையோர் மனதில் உலகமயமாக்கப்பட்ட வாழ்க்கை முறைகள் மற்றும் மதிப்புகளை உருவாக்குவதன் மூலம் உள்ளூர்க் கலாசார விதிமுறைகளின் அழிவிற்குப் பங்களிக்கின்றன. தென்னிந்தியாவிலிருந்து, குறிப்பாக தமிழ்நாட்டிலிருந்து இந்த உள்ளடக்கங்களை அணுகும் வழிமுறைகள் இந்த மாற்றத்தில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகிக்கின்றன. இதனால், சமூக ஊடகங்களின் கட்டுப்படுத்தப்படாத செல்வாக்கு, உள்ளூர் யதார்த்தங்கள் மற்றும் தீர்வுகளில் வேரூன்றிய ஓர் ஒருங்கிணைந்த தமிழ் அடையாளத்தை உருவாக்குவதற்கான முயற்சிகளைச் சிக்கலாக்குகின்றது.
போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், தெற்கிலிருந்து பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளுக்கான அதிகரித்த அணுகல், ஊடகங்கள், இடப்பெயர்வு வலையமைப்புகள் மூலம் உலகளாவிய சந்தைகளில் வெளிப்படுதல் ஆகியவற்றால் தமிழ் இளையோரிடையே நுகரும் ஆர்வம் அதிகரித்துள்ளது. உட்கட்டமைப்பு மேம்பாட்டால் எளிதாக்கப்பட்ட நுகர்வுப் பொருட்களின் வருகை, நவீன வாழ்க்கைமுறைகளை மையமாகக் கொண்ட புதிய அபிலாஷைகளை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இந்த மாற்றம் குறிப்பாக யாழ் நகர்ப்புற தமிழ் இளையோரிடையே உச்சரிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் பிராண்டட் ஆடைகள், தொழில்நுட்பம் மற்றும் அந்தஸ்தின் பிற சின்னங்களை நோக்கி அதிகளவில் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள்.
நுகர்வு உணர்வு, முகமை மற்றும் நவீனத்துவத்தை வழங்கினாலும், பெரும்பாலும் பாரம்பரியத் தமிழ்ச் சமூகத்துடனும் சிக்கன மதிப்புகளுடன் மோதுகின்றது. தனிப்பட்ட நுகர்வு மீதான முக்கியத்துவம், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்கான கூட்டு முயற்சிகளை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது. ஏனெனில் இளைஞர்கள் சமூக நலனை விட தனிப்பட்ட ஆதாயத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறார்கள். எடுத்துக்காட்டாக, நுகர்வுப் பொருட்களுக்கான ஆசை, பொருளாதார அழுத்தங்களை அதிகரிக்கின்றது. இளைஞர்களை நீண்டகால உள்ளூர் வளர்ச்சியில் முதலீடு செய்வதற்குப் பதிலாக, இடப்பெயர்வு அல்லது சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் மூலம் விரைவான நிதித் தீர்வுகளைத் தேடத் தள்ளுகிறது. இது குற்றச் செயல்களின் அதிகரிப்புக்கு வழிசெய்துள்ளன. இதன் இன்னொரு விளைவாக, போதைப் பொருள் பாவனையும் மதுப்பாவனையின் அதீத அதிகரிப்பும் நிகழ்ந்துள்ளன.
மேலும், தென்னிந்திய ஊடகங்களில் சித்திரிக்கப்படும் கவர்ச்சிகரமான வாழ்க்கை முறைகளுக்கு தமிழ் இளைஞர்கள் ஆளாக நேரிடுவதால், நுகர்வுத் தன்மை தென்னிந்திய கலாசாரத்தின் செல்வாக்குடன் நெருக்கமாகப் பிணைந்துள்ளது. இந்த வெளிப்புற கலாசார செல்வாக்கு, நுகர்வோர் பொருட்களின் அணுகலுடன் இணைந்து, இளையோரின் முன்னுரிமைகளை உள்ளூர்ச் சவால்களை எதிர்கொள்வதிலிருந்து விலக்கி, வெளிநாட்டு அல்லது நகர்ப்புற வாழ்க்கை முறைகளைப் பின்பற்றுவதை நோக்கி மாற்றியமைக்கின்றது.
போருக்குப் பிந்தைய சூழலில், குறிப்பாக வடக்கு மாகாணத்தில், தமிழ் இளையோரிடையே மது மற்றும் போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோகம் ஒரு தொந்தரவான அதிகரிப்பைக் கண்டுள்ளது. விவசாயிகள் மற்றும் மீனவர்கள் போன்ற உடல் உழைப்பில் ஈடுபடும் ஆண்களிடையே அதிகப்படியான குடிப்பழக்கம் பரவலாக உள்ளது. மேலும் இது பெரும்பாலும் ஆண்மை மற்றும் சமூகப் பிணைப்பை உருவாக்குவதோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இந்த நடத்தை குறிப்பிடத்தக்க எதிர்மறையான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. இதில், அதிகரித்த குடும்ப வன்முறை, குடும்பங்களின் பொருளாதார அழுத்தம் ஆகியவையும் அடங்கும்.
போருக்குப் பிந்தைய சூழலில் மது அருந்துதல் பெரும்பாலும் சுதந்திரத்தின் அடையாளமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. பல இளைஞர்கள் போர், இடப்பெயர்ச்சி மற்றும் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மை ஆகியவற்றின் அதிர்ச்சியுடன் போராடுவதால், இது உளவியல் துயரத்தின் குறிகாட்டியாகவும் செயற்படுகின்றது. மதுபோதை பாலின அடிப்படையிலான வன்முறையை அதிகரிக்கின்றது. குறிப்பாக இராணுவமயமாக்கப்பட்ட போருக்குப் பிந்தைய சூழலில், அதிகரித்த பாதுகாப்பின்மையை எதிர்கொள்ளும் பெண்களுக்கு எதிராக இது அரங்கேறுகின்றது என்பதை ஆய்வுகள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
வடக்கில் செயற்படும் குற்றவியல் கும்பல்களால் போதைப்பொருள் பாவனை எளிதாக்கப்படுகிறது. சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கு சீர்குலைவு, அதிக இராணுவ இருப்புடன் இணைந்து, சமூகப் பிரச்சினைகள் செழித்து வளரும் சூழலை உருவாக்கியுள்ளது. இந்தப் பிரச்சினைகள் இளையோரை தங்கள் சமூகங்களுடனான ஆக்கபூர்வமான ஈடுபாட்டிலிருந்து திசைதிருப்புகின்றன. மேலும் வறுமை மற்றும் வன்முறைச் சுழற்சிகளை வலுப்படுத்துகின்றன; உள்ளூர்த் தீர்வுகளை மேலும் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகின்றன. இதில் சமூக வலைத்தளங்களின் பங்கு அதிகம்.
நிறைவுக் குறிப்புகள்
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் வட மாகாணத்தையும் தெற்கையும் இணைக்கும் சாலைகளின் கட்டுமானம் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியாகும். இது போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளை தேசிய பொருளாதாரத்துடன் ஒருங்கிணைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. A9 நெடுஞ்சாலை போன்ற திட்டங்கள் பொருட்கள், மக்கள் மற்றும் சேவைகளின் இயக்கத்தை எளிதாக்கியுள்ளன; வடக்கிற்கு பொருளாதார வாய்ப்புகளைக் கொண்டு வருகின்றன. இருப்பினும், இந்த இணைப்பு ஆழமான கலாசார மற்றும் சமூக தாக்கங்களையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.
தெற்கிலிருந்து நுகர்வுப் பொருட்கள், மது மற்றும் ஊடகங்கள் உள்ளிட்டவைகளின் வருகை பாரம்பரியத் தமிழ்ப் பண்பாட்டு விதிமுறைகளின் அரிப்பை துரிதப்படுத்தியுள்ளது என்ற விமர்சனம் மனங்கொள்ளத்தக்கது. சிங்களவர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் நகர்ப்புற மையங்களின் அதிகரித்த அணுகல், புதிய சமூக நடைமுறைகள் மற்றும் மதிப்புகளை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இது பெரும்பாலும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் பழமைவாத, சமூகம் சார்ந்த மரபுகளுக்கு முரணானது. எடுத்துக்காட்டாக, மது மற்றும் நுகர்வோர் பொருட்களின் கிடைக்கும் தன்மை, முன்னர் விவாதிக்கப்பட்ட போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோகம் மற்றும் நுகர்வோர்வாதத்தின் அதிகரிப்பைத் தூண்டியுள்ளது.
மேலும், சாலைக் கட்டுமானம், பெரும்பாலும் தமிழர் பகுதிகளில் புத்த கோவில்கள் மற்றும் சிங்களக் குடியேற்றங்களை நிறுவுதல் உள்ளிட்ட அரசால் வழங்கப்படும் ‘சிங்களமயமாக்கல்’ முயற்சிகளுடன் சேர்ந்துள்ளது. இந்தச் செயன்முறைகள் தமிழ் கலாசார அடையாளத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யும் முயற்சிகளாகவும், இளைஞர்களை மேலும் அந்நியப்படுத்துவதாகவும், அவர்களின் புலப்பெயர்வு விருப்பத்தை வலுப்படுத்துவதாகவும் கருதப்படுகின்றன. இந்தச் சாலைகளில் அதிக அளவில் இராணுவம் நிறுத்தப்பட்டிருப்பது, பாதுகாப்பிற்கு அவசியமானது என்று பெரும்பாலும் நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. இது கண்காணிப்பு மற்றும் ஒடுக்குமுறை உணர்வுகளை அதிகரிக்கிறது; உள்ளூர் நிர்வாகத்தின் மீதான நம்பிக்கையை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது.
வெளிப்புறத் தாக்கங்களுக்கு ஆளாகும்போது சமூக விதிமுறைகளின் மறுசீரமைப்பு தெளிவாகத் தெரிகிறது. தென்னிந்திய ஊடகங்கள் மற்றும் தயாரிப்புகள் வடக்கை அடைவதை சாலைகள் எளிதாக்கியுள்ளன. இது தமிழ்நாட்டின் கலாசார ஈர்ப்பை அதிகரிக்கிறது. இந்த இணைப்பு பொருளாதார நன்மைகளைக் கொண்டிருந்தாலும், தனித்துவமான இலங்கைத் தமிழ் அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதை சவால் செய்கிறது; சமூகம் சார்ந்த தீர்வுகளை வளர்ப்பதற்கான முயற்சிகளைச் சிக்கலாக்குகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் தமிழ் இளையோர், தங்கள் அபிலாஷைகள், அடையாளங்கள் மற்றும் அவர்களது சமூகங்களுடனான ஈடுபாட்டை வடிவமைக்கும் சவால்களின் சிக்கலான பன்முக நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்கின்றனர். இடப்பெயர்வுக்கான ஆசை, பொருளாதார மற்றும் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு ஒரு பகுத்தறிவான எதிர்வினையாக இருப்பதைக் காட்டிலும், சமூக மறுகட்டமைப்பில் இருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்புவதன் மூலம் உள்ளூர் தீர்வுகளின் வளர்ச்சியை குறைமதிப்பீடு செய்கிறது. சமூக ஊடகங்கள் இந்த அபிலாஷைகளைப் பெருக்கி அதிருப்தியைத் தூண்டுகின்றன. அதேநேரத்தில் நுகர்வோர் மற்றும் தென்னிந்திய ஊடகங்கள், பாரம்பரிய தமிழ் விதிமுறைகளுடன் மோதும் வெளிப்புற மதிப்புகளை அறிமுகப்படுத்துகின்றன. மது மற்றும் போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோகம் போருக்குப் பிந்தைய சூழலால் மோசமடைந்த ஆழமான உளவியல் மற்றும் சமூகப் பிரச்சினைகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன. உட்கட்டமைப்பு மேம்பாடு பொருளாதார ரீதியாக நன்மை பயக்கும் அதேவேளையில், கலாசார மறுசீரமைப்பிற்கும் அந்நியப்படுத்தலுக்கும் பங்களிக்கிறது.
இந்தச் சவால்களை எதிர்கொள்வதற்கு பன்முக அணுகுமுறை தேவை. இடப்பெயர்வு மற்றும் போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோகத்தின் கவர்ச்சியைக் குறைக்க சமூகம்சார் செயன்முறைகள் தேவைப்படுகின்றன. தென்னிந்திய ஊடகங்களின் ஒரே மாதிரியான செல்வாக்கை எதிர்க்கும் உள்ளூர் அடையாளங்களை மையப்படுத்திய கல்வி மற்றும் கலாசாரத் திட்டங்கள், இளையோர் தங்கள் ஈழத் தமிழ் அடையாளத்துடன் மீண்டும் இணைவதற்கு உதவக்கூடியன. இவையே இது நமக்குச் சொந்தமானது என்ற உணர்வை வளர்ப்பதற்கும் உள்ளூர்த் தீர்வுகளை ஊக்குவிப்பதற்கும் வழி செய்யும். இத்தகைய முயற்சிகள் மூலம் மட்டுமே, போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மீள்தன்மையையும் துடிப்பான எதிர்காலத்தையும் உருவாக்கக்கூடிய தமிழ் இளையோருக்கு வழிகாட்டவியலும்.
