மீள்குடியேற்றம்: மீட்சி இல்லாத உள்ளடக்கல்
மீள்குடியேற்றம் என்பது பெரும்பாலும் இடப்பெயர்வின் தார்மீக, அரசியல் ரீதியான முடிவாக முன்வைக்கப்படுகிறது. கொள்கை விவாதத்தில், இது வேரோடு பிடுங்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் உரிமையான இடத்திற்குத் திரும்பும் தருணத்தைக் குறிக்கிறது. இது மீட்சி, இயல்புநிலை, வாழ்வின் மீட்சிக்கு ஒரு சமிக்ஞையாக அமைகிறது. இலங்கையில், 2009க்குப் பிந்தைய மீள்குடியேற்றம் துல்லியமாக இதே சொற்களில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு மனிதாபிமான, அபிவிருத்தி வெற்றியாகவும், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களை மீண்டும் கட்டியெழுப்பி ஒருங்கிணைப்பதில் அரசின் திறனை வெளிப்படுத்துவதாகவும் உள்ளது.
ஆயினும், இந்தப் பிரிவு காட்டுவது போல, மீள்குடியேற்றம் என்பது வெறுமனே ஒரு திரும்புதல் அல்ல. அது இடம், சொந்தம் மற்றும் சமூக வாழ்வின் ஒரு மறுவடிவமைப்பாகும். மக்கள் தாங்கள் விட்டுச் சென்ற அதே நிலப்பரப்புகளுக்குத் திரும்புவதில்லை. அவர்கள் மாற்றப்பட்ட நிலப்பரப்புகளையும், புதிய இடஞ்சார்ந்த ஏற்பாடுகளையும், வெவ்வேறு வகையான அதிகாரங்களையும் எதிர்கொள்கின்றனர். மீள்குடியேற்றச் செயல்முறையானது, உடல்ரீதியான திரும்புதலைச் சாத்தியமாக்கும் அதே வேளையில், பெரும்பாலும் மீட்சி இல்லாத உள்ளடக்கல் என்ற ஒரு நிலையை உருவாக்குகிறது. அதாவது, இருப்பு மீண்டும் நிறுவப்பட்டாலும், தொடர்ச்சி இல்லாத ஒரு நிலை.
இந்தப் பகுதி, தனிநபர்களும் சமூகங்களும் திரும்புதலை எவ்வாறு அனுபவிக்கிறார்கள் என்பதில் கவனம் செலுத்தி, மீள்குடியேற்றத்தை இனவரைவியல் ரீதியாக ஆராய்கிறது. இடம்பெயர்ந்த பல குடும்பங்களுக்கு, திரும்பும் தருணம் என்பது அங்கீகாரத்தின் தருணமாக இல்லாமல், அதிர்ச்சியின் தருணமாக இருக்கிறது. அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் நிலப்பரப்புகள், அவர்கள் நினைவில் வைத்திருக்கும் இடங்களைப் போல சிறிதும் இல்லை. வீடுகள் அழிக்கப்பட்டுள்ளன, வயல்கள் புதர் மண்டிப்போயுள்ளன, சாலைகள் மாற்றப்பட்டுள்ளன, மேலும் பழக்கமான அடையாளங்கள் மறைந்துவிட்டன. முள்ளிவாய்க்காலில், ஐம்பதுகளில் இருந்த ஒரு பெண், கிட்டத்தட்ட ஒரு தசாப்தத்திற்குப் பிறகு தனது திரும்புதலை விவரித்தார்: “நாங்கள் திரும்பி வந்தபோது, அங்கே எதுவும் இல்லை. வீடு இல்லை, மரங்கள் இல்லை, கிணறு இல்லை. மணலும் புதர்களும் மட்டுமே. நாங்கள் அங்கே நின்று, இது உண்மையிலேயே எங்கள் இடம்தானா என்று யோசித்தோம்?” அவரது விவரிப்பு ஓர் ஆழ்ந்த திசைமாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. திரும்புதல் பழக்கமான நிலையை மீட்டெடுப்பதில்லை. அது தனிநபர்களை ஒருவித வெறுமையின் முன் நிறுத்துகிறது.
அவர்கள் தப்பி ஓடியபோது குழந்தையாக இருந்த அவருடைய மகன் மேலும் கூறினான்: “என் தாய்க்கு, இதுதான் வீடு. எனக்கு, இது ஒரு புதிய இடம். எனக்கு அதைப் பற்றி எந்த நினைவும் இல்லை.” இந்தத் தலைமுறை வேறுபாடு, இடப்பெயர்வு நிலத்துடனான உறவுகளை எவ்வாறு மறுவடிவமைக்கிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. சிலருக்கு, திரும்புதல் என்பது இழப்பிலிருந்து மீள்வதாகும்; மற்றவர்களுக்கு, அது அவர்கள் கேள்விப்பட்ட ஓர் இடத்துடனான முதல் சந்திப்பாகும். மீள்கட்டமைப்புச் செயல்முறை தொடர்ச்சியிலிருந்து தொடங்காமல், முறிவிலிருந்து தொடங்குகிறது.
மீள்குடியேற்றத்தின் போது, புனரமைப்புக்காக வீடு அல்லது நிதி உதவி வழங்குவதும் பெரும்பாலும் உடன் நிகழ்கிறது. ஆயினும், இந்த ஏற்பாடுகள் அரிதாகவே முழுமையான மறுசீரமைப்பிற்கு வழிவகுக்கின்றன. மாறாக, வரையறுக்கப்பட்ட வளங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, குடும்பங்கள் படிப்படியான புனரமைப்பில் ஈடுபடுகின்றன. கிளிநொச்சியில் ஒரு குடும்பம் பாதி கட்டப்பட்ட வீட்டில் வசித்து வருகிறது. சுவர்கள் கட்டி முடிக்கப்பட்டுவிட்டன, ஆனால் கூரை கட்டடத்தின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே மூடியுள்ளது. அந்த இடைவெளியை ஒரு தார்ப்பாய் நிரப்புகிறது. குடும்பத் தலைவர் விளக்கினார்: “கட்டுமானத்தைத் தொடங்க எங்களுக்குச் சில உதவிகள் கிடைத்தன. அதன் பிறகு, நாங்கள் சுயமாகவே தொடர வேண்டியிருந்தது. எங்களிடம் பணம் இருக்கும்போது நாங்கள் கட்டுகிறோம்.” அவரது மனைவி கூறினார்: “சில நேரங்களில் நாங்கள் மாதக்கணக்கில் நிறுத்திவிடுவோம். பிறகு மீண்டும் தொடங்குவோம். அது ஒருபோதும் முடிவடைவதில்லை.”
இடைநிறுத்தப்பட்ட கட்டுமானத்தின் இந்த முறை பொதுவானது. வளங்களின் சீரற்ற ஓட்டத்தைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், வீடுகள் பல்வேறு முழுமையடையாத நிலைகளில் இருக்கின்றன. வீட்டில் உள்ள குழந்தைகள் தாங்கள் எவ்வாறு தங்களை மாற்றியமைத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதை விவரித்தனர்: “மழை பெய்யும்போது, நாங்கள் பொருட்களை இடம் மாற்றுவோம். எங்களுக்கு அது பழகிவிட்டது.” இந்த முழுமையின்மையின் இயல்பாக்கம், மீள்குடியேற்றம் நிலையான வீடுகளை உருவாக்குவதில்லை, மாறாக உயிர்வாழ்வதற்கான தொடர்ச்சியான திட்டங்களையே உருவாக்குகிறது என்பதை விளக்குகிறது.
பல சந்தர்ப்பங்களில், மீள்குடியேற்றம் என்பது சொந்த நிலத்திற்குத் திரும்புவதை உள்ளடக்குவதில்லை, மாறாக புதிய இடங்களுக்கு இடம்பெயர்வதையே உள்ளடக்கியுள்ளது. இந்த இடங்கள் வரலாற்றுத் தொடர்புகளின் அடிப்படையில் அல்லாமல், கிடைக்கும் தன்மை, பாதுகாப்புச் சார்ந்த காரணங்கள் அல்லது மேம்பாட்டுத் திட்டங்களின் அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படலாம். மன்னார் மாவட்டத்தில், சில குடும்பங்கள் புதிதாக நிறுவப்பட்ட ஒரு கிராமத்திற்கு இடம்பெயர்க்கப்பட்டன. வீடுகள் ஒரே மாதிரியாகவும், நேர்த்தியான வரிசைகளிலும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன, மேலும் அடிப்படை உட்கட்டமைப்பு வசதிகளும் வழங்கப்பட்டிருந்தன. ஒரு குடியிருப்பாளர் விளக்கினார்: “வீடுகள் கிடைத்ததற்கு நாங்கள் நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்கிறோம், ஆனால் இது நாங்கள் பிறந்த இடம் அல்ல. எங்கள் பூர்விக நிலம் இங்கிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது.” மற்றொருவர் கூறினார்: “இங்கே, மண் வித்தியாசமாக இருக்கிறது. அதை எப்படிப் பயிரிடுவது என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. நாங்கள் மீண்டும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.” இந்த இடமாற்றம் ஒரு வகையான இரண்டாம் நிலை இடப்பெயர்வை உருவாக்குகிறது, இதில் திரும்புதல் என்பது நிலம் மற்றும் வாழ்வாதாரத்துடனான முந்தைய உறவுகளை மீட்டெடுப்பதில்லை.
சமூக வலைப்பின்னல்களும் பாதிக்கப்படுகின்றன: “முன்பு, நாங்கள் உறவினர்களுக்கு அருகில் வசித்தோம். இங்கே, நாங்கள் வெவ்வேறு இடங்களைச் சேர்ந்த மக்களுடன் கலந்துள்ளோம். எங்களுக்கு ஒருவரை ஒருவர் நன்றாகத் தெரியாது.” சமூகத்தின் இந்த மறுசீரமைப்பு, நிறுவப்பட்ட பரஸ்பர ஆதரவு வடிவங்களைச் சீர்குலைத்து, புதிய வகையான சமூகப் பேச்சுவார்த்தைகளை அவசியமாக்குகிறது.
மீள்குடியேற்றத் திட்டங்கள் பெரும்பாலும் வீடுகள், சாலைகள், நீர் வழங்கல் மற்றும் பள்ளிகள் போன்ற பௌதீக உட்கட்டமைப்புகளை வழங்குவதற்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றன. இவை அத்தியாவசியமானவை என்றாலும், அவை பொருளாதார அல்லது சமூக ஒருங்கிணைப்புக்கு உத்தரவாதம் அளிப்பதில்லை. முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு மீள்குடியேற்றத் தளத்தில், ஒரு குடியிருப்பாளர் நிலைமையை விவரித்தார்: “எங்களிடம் வீடுகள், மின்சாரம், அருகில் ஒரு பள்ளி கூட இருக்கிறது. ஆனால் வேலைகள் இல்லை. எங்களிடம் எல்லாம் இருக்கிறது, ஆனால் ஒன்றுமில்லை.”
இந்த முரண்பாடு, பொருள் வழங்கலுக்கும் வாழ்வாதார நிலைத்தன்மைக்கும் இடையிலான இடைவெளியைப் பிரதிபலிக்கிறது. உட்கட்டமைப்பு குடியேற்றத்திற்கான நிலைமைகளை உருவாக்குகிறது, ஆனால் அது நிலைத்தன்மையை அவசியமாக உருவாக்குவதில்லை. ஓர் இளைஞன் விளக்கினான்: “பள்ளிக்கல்வியை முடித்த பிறகு, இங்கே ஒன்றுமில்லை. நாங்கள் வேலைக்காக வேறு இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.” இந்த வெளிநோக்கிய நகர்வு, மீள்குடியேற்றத்தை ஒரு முழுமையான தீர்வாகக் கருதும் எண்ணத்தைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது, மேலும் அது பரந்த பொருளாதார நிலைமைகளைச் சார்ந்துள்ளது என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
மக்கள் தங்கள் பூர்விக நிலத்திற்குத் திரும்பினாலும், சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்கள் அதன் பயன்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடும். பல ஆண்டுகளாகக் கைவிடப்பட்டிருத்தல், நீர் அமைப்புகளில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், மாறிவரும் சூழலியல் நிலைமைகள் ஆகியவை உற்பத்தித்திறனைப் பாதிக்கின்றன. வன்னிப் பகுதியில், ஒரு விவசாயி பயிர்ச்செய்கையை மீண்டும் தொடங்குவதற்கான தனது முயற்சிகளை விவரித்தார்: “இந்த நிலம் பல ஆண்டுகளாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் இருந்தது. அது கடினமாகவும், புதர் மண்டியும் போய்விட்டது. நாங்கள் அதைச் சுத்தம் செய்து, மீண்டும் தயார் செய்ய வேண்டும். இதற்கு நேரம் எடுக்கும்.” அவர் ஒரு வயலைச் சுட்டிக்காட்டினார்: “முன்பு, இது நெல் வயலாக இருந்தது. இப்போது, அதே பயிர்களைப் பயிரிடுவது கடினமாக உள்ளது.” இவ்வாறு, சுற்றுச்சூழல் மாற்றம் வாழ்வாதார மறுசீரமைப்பில் நிச்சயமற்ற தன்மையை ஏற்படுத்துகிறது. விவசாயிகள் புதிய சூழ்நிலைகளுக்குத் தங்களை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும், பெரும்பாலும் போதுமான ஆதரவு இல்லாமலேயே இதைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது.
மீள்குடியேற்றம் என்பது பௌதீக இடத்தை மட்டுமல்ல, சமூக உறவுகளையும் மறுவடிவமைக்கிறது. ஒரு காலத்தில் ஒன்றுபட்டிருந்த சமூகங்கள் சிதறடிக்கப்படுகின்றன, அதே நேரத்தில் புதிய கட்டமைப்புகள் வெவ்வேறு பின்னணிகளைச் சேர்ந்த மக்களை ஒன்றிணைக்கின்றன. கிழக்கு மாகாண மீள்குடியேற்றப் பகுதியில், ஒரு பெண் தனது அனுபவத்தை விவரித்தார்: “முன்பு, எங்கள் கிராமத்தில் உள்ள அனைவரையும் எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. இங்கே, நாங்கள் வெவ்வேறு இடங்களைச் சேர்ந்த மக்களுடன் இருக்கிறோம். நம்பிக்கையை வளர்க்க நேரம் எடுக்கும்.” மற்றொரு குடியிருப்பாளர் மேலும் கூறினார்: “சாதி, பின்னணி, பழக்கவழக்கங்கள் என வேறுபாடுகள் உள்ளன. சில நேரங்களில் அது பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது.” இந்த வேறுபாடுகள் வெளிப்படையான மோதலுக்கு வழிவகுக்காமல் இருக்கலாம், ஆனால் அவை தொடர்பு, ஒத்துழைப்பு மற்றும் பரஸ்பர ஆதரவைப் பாதிக்கின்றன. ஓர் உள்ளூர் தலைவர் குறிப்பிட்டார்: “நாங்கள் மீண்டும் ஒரு சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்புகிறோம், ஆனால் அது முன்பிருந்ததைப் போல இல்லை.” இந்த சமூக வாழ்வின் மறுகட்டமைப்பு படிப்படியாகவும் சீரற்றதாகவும் உள்ளது, இது இடப்பெயர்வுக்குப் பிறகு சமூகத்தை மீண்டும் உருவாக்குவதில் உள்ள சவால்களைப் பிரதிபலிக்கிறது.
மீள்குடியேற்றம் என்பது பெரும்பாலும் நிலப் பத்திரங்களுக்காக, கூடுதல் உதவிக்காக, உட்கட்டமைப்பு மேம்பாடுகளுக்காக என நீண்டகாலக் காத்திருப்புடன் சேர்ந்தே நிகழ்கிறது. யாழ்ப்பாணத்தில், ஒரு குடும்பம் தங்கள் நிலைமையை விவரித்தது: “நாங்கள் திரும்பிவிட்டோம், ஆனால் இன்னும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். நிலப் பத்திரங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறோம், ஆதரவுக்காகக் காத்திருக்கிறோம், நிலைமை சீரடைவதற்காகக் காத்திருக்கிறோம்.” இந்தக் காத்திருப்பு செயலற்றதல்ல. இது நிறுவனங்களுடனான தொடர்ச்சியான ஈடுபாடு, திட்டங்களில் மாற்றங்கள், மற்றும் எதிர்பார்ப்புகளை நிர்வகித்தல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. ஓர் இளம் பெண் விளக்கினார்: “இது நிரந்தரமானதா அல்லது தற்காலிகமானதா என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. இது நிரந்தரமானது போல நாங்கள் வாழ்கிறோம், ஆனால் எங்களுக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை.” இந்த நிச்சயமற்ற தன்மையே, மக்கள் தங்கள் சுற்றுப்புறங்களில் எவ்வாறு முதலீடு செய்கிறார்கள் என்பதை வடிவமைக்கிறது. கட்டுமானம் செய்வதா, பயிரிடுவதா, அல்லது இடம்பெயர்வதா என்பது.
மீள்குடியேற்றம் என்பது ஓர் உணர்வுபூர்வமான செயல்முறையும்கூட. திரும்புதல் என்பது இழப்பு, வன்முறை, மற்றும் இடப்பெயர்வு ஆகியவற்றின் நினைவுகளை மீண்டும் கொண்டுவருகிறது. முள்ளிவாய்க்காலில், ஒருவர் தனது நிலத்தின் வழியே நடந்து சென்று வெவ்வேறு இடங்களைச் சுட்டிக்காட்டினார்: “இங்கே எங்கள் வீடு இருந்தது. அங்கே கிணறு இருந்தது. அங்கே, குண்டுவீச்சின் போது நாங்கள் ஒளிந்துகொண்டோம்.” ஒவ்வொரு இடமும் ஒரு கதையைக் கொண்டுள்ளது, அது வெளியை நினைவுகளுடன் இணைக்கிறது. அவர் சற்று நிறுத்தி, “இங்கே வாழ்வது கடினம், ஆனால் எங்களால் இங்கிருந்து செல்ல முடியாது” என்றார். இந்தப் பற்றுதல், நிலம் வலியின் மூலமாகவும், அதே சமயம் சொந்தம் என்ற உணர்வின் தளமாகவும் விளங்கும் மீள்வருகையின் உணர்வுபூர்வமான புவியியலைப் பிரதிபலிக்கிறது.
மீள்குடியேற்றத்திற்கும் பாலினப் பரிமாணங்கள் உண்டு. பெண்கள், குறிப்பாகக் குடும்பத் தலைவிகளாக இருப்பவர்கள், வீடுகளை மீண்டும் கட்டுவதற்கும், வளங்களை நிர்வகிப்பதற்கும், சமூக வலைப்பின்னல்களைப் பேணுவதற்கும் குறிப்பிடத்தக்கப் பொறுப்பை ஏற்கின்றனர். கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த ஒரு விதவை விளக்கினார்: “திரும்பி வந்த பிறகு, எல்லாம் என்னையே சார்ந்திருந்தது. வீடு கட்டுவது, பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவது, அதிகாரிகளுடன் பேசுவது என அனைத்தும் என்னையே சார்ந்திருந்தது.” அவரது அனுபவம், மீள்குடியேற்றம் மற்றும் பொறுப்புகளின் பெண்ணியமயமாக்கல் ஆகியவற்றின் சந்திப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது.
மீள்குடியேற்றத்தின் இயக்கவியல், சீரற்ற சமூக சீரமைப்புடன் ஆழமாகப் பின்னிப்பிணைந்துள்ளது. இதை ஒருவர் இவ்வாறு சுருக்கமாகக் கூறினார்: “நாங்கள் அனைவரும் திரும்பினோம், ஆனால் ஒரே மாதிரியாக அல்ல.” போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மீள்குடியேற்றம் என்பது போருக்கு முந்தைய வாழ்க்கையை எளிமையாக மீட்டெடுப்பது அல்ல. அது இடம், சமூக உறவுகள் மற்றும் வாழ்வாதாரங்களை மறுசீரமைக்கும் ஒரு சிக்கலான மற்றும் சீரற்ற செயல்முறையாகும்.
சுற்றுச்சூழல் ஆளுகை: இயற்கை, கட்டுப்பாடு, நிலப்பரப்பை மறுசீரமைத்தல்
போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில் நில ஆளுகையானது உரிமை, இராணுவமயமாக்கல் அல்லது மீள்குடியேற்றம் போன்ற கேள்விகளுக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடவில்லை. அது பாதுகாப்புக் கொள்கைகள், வனவியல் ஒழுங்குமுறைகள், கடலோர மேலாண்மை, நீர்ப்பாசனத் திட்டங்கள் மற்றும் காலநிலை தழுவல் முயற்சிகள் ஆகியவற்றின் மூலம் சுற்றுச்சூழல் துறைக்குள் மேலும் மேலும் விரிவடைந்துள்ளது. இந்தத் தலையீடுகள் பெரும்பாலும் நிலைத்தன்மை, பல்லுயிர் பாதுகாப்பு, பேரிடர் இடர் குறைப்பு மற்றும் அபிவிருத்தித் திட்டமிடல் போன்ற தொழில்நுட்ப மற்றும் அரசியல் சார்பற்ற சொற்களில் கட்டமைக்கப்படுகின்றன. ஆயினும், இந்தக் கட்டுரையில் ஆராயப்பட்ட மற்ற துறைகளைப் போலவே, சுற்றுச்சூழல் ஆளுகையும் நடுநிலையானதல்ல. அது நிலப்பரப்பின் அரசியலில் ஆழமாகப் பதிந்து, நிலத்திற்கான அணுகல், வாழ்வாதாரங்கள், சொந்தம் போன்றவற்றுக்கான உணர்வை வடிவமைக்கிறது.
இதைப் புரிந்துகொள்ள, சுற்றுச்சூழலை வெறுமனே ‘இயற்கை’ என்று பார்க்காமல், அது ஓர் ஆளுகைக்குட்பட்ட வெளி – அதாவது, அதிகாரம் செலுத்தப்படும், எல்லைகள் வரையப்படும் மற்றும் மக்கள் நிர்வகிக்கப்படும் ஒரு நிலப்பரப்பு – என்பதைப் பார்க்க வேண்டியது அவசியம். போருக்குப் பிந்தைய வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில், சுற்றுச்சூழல் கொள்கைகள், ஏற்கனவே நிலவி வந்த இராணுவமயமாக்கல், இடப்பெயர்வு, நிர்வாகக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றுடன் அடிக்கடி ஒன்றிணைகின்றன. இது, நிலம் பாதுகாப்பு அல்லது வளர்ச்சிக்காக மட்டுமல்லாமல், சூழலியல் நோக்கங்களுக்காகவும் ஒழுங்குபடுத்தப்படும் ஓர் அடுக்கு அமைப்பை உருவாக்குகிறது. இந்த அடுக்குகள் தனித்தனியாகச் செயற்படுவதில்லை. அவை ஒன்றுக்கொன்று வலுவூட்டி, இறையாண்மையற்ற ஒரு பிரதேசம் என்ற பரந்த நிலைக்குப் பங்களிக்கின்றன.
பல சமூகங்களுக்கு, குறிப்பாக விவசாயம், மீன்பிடித்தல் மற்றும் வன வளங்களைச் சார்ந்திருப்பவர்களுக்கு, சுற்றுச்சூழல் ஆளுகை என்பது பாதுகாப்பாக உணரப்படாமல், ஒரு கட்டுப்பாடாகவே உணரப்படுகிறது. அதாவது, அர்த்தமுள்ள பங்கேற்போ அல்லது சம்மதமோ இன்றி, நிலத்தையும் வளங்களையும் எவ்வாறு பயன்படுத்தலாம் என்பதற்கான ஒரு மறுவரையறையாக இது அமைகிறது. இதன் விளைவாக, நிலத்துடனான அன்றாட உறவுகளில் ஒரு மாற்றம் ஏற்படுகிறது; ஒரு காலத்தில் உயிர்வாழ்வதற்கு இன்றியமையாததாக இருந்த நடைமுறைகள், ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டவை அல்லது தடை செய்யப்பட்டவை என மறுவகைப்படுத்தப்படுகின்றன.
மன்னார் மாவட்டத்தில், வன விரிவாக்கம் மற்றும் பாதுகாப்புக் கொள்கைகள் தங்களின் நிலத்திற்கான அணுகலை எவ்வாறு மாற்றியமைத்துள்ளன என்பதை ஒரு விவசாயக் குழுவினர் விவரித்தனர். போரின் போது, பெரும் பகுதிகள் கைவிடப்பட்டு, தாவரங்கள் கட்டுப்பாடின்றி வளர அனுமதிக்கப்பட்டன. போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், இந்தப் பகுதிகளில் சில வனத்துறையால் பாதுகாக்கப்பட்ட காடுகளாக அறிவிக்கப்பட்டன. இடப்பெயர்வுக்கு முன்பு தனது குடும்பம் பயிரிட்ட நிலம் இப்போது வனக் காப்பகமாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்று ஒரு விவசாயி விளக்கினார். அவர் சாகுபடிக்காக ஒரு பகுதியைத் தயார் செய்ய முயன்றபோது, அதிகாரிகள் அவரைத் தடுத்தனர்.
“இப்போது இது காடு என்கிறார்கள்” என்று அடர்ந்த நிலப்பகுதியை நோக்கி சைகை காட்டியபடி அவர் கூறினார். “ஆனால் முன்பு, இது எங்கள் வயலாக இருந்தது. நாங்கள் இங்கே நெல் பயிரிட்டோம். இப்போது எங்களால் அதைத் தொட முடியாது.” அவரது கூற்று ஓர் அடிப்படை மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு காலத்தில் வாழ்வாதார அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருந்த நிலம், சுற்றுச்சூழல் வகைப்பாட்டின் மூலம் மறுவரையறை செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த மறுவரையறை வெறும் தொழில்நுட்ப ரீதியானது மட்டுமல்ல. அது உரிமையுணர்வின் நிபந்தனைகளையே மாற்றுகிறது. விவசாயி அந்தப் பகுதியில் உடல்ரீதியாக இருக்கிறார், ஆனால் நிலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான அவரது திறன் ஒரு புதிய ஆட்சி முறையால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.
அதே பகுதியில் உள்ள மற்றொரு விவசாயி இந்த எல்லைகளின் தெளிவற்ற தன்மையை விவரித்தார். பயிரிடப்பட்ட நிலம் எங்கே முடிகிறது, பாதுகாக்கப்பட்ட காடு எங்கே தொடங்குகிறது என்பதைக் குறிக்கும் தெளிவான அடையாளங்கள் எதுவும் இல்லை. மாறாக, அதிகாரிகளின் அவ்வப்போதைய வருகைகள் மூலமாகவும், சமூகத்திற்குள் எச்சரிக்கைகளைப் பரப்புவதன் மூலமாகவும் இந்த வேறுபாடு அமல்படுத்தப்பட்டது. “நீங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும்” என்றார் அவர். “நீங்கள் அதிகமாக அழித்தால், அவர்கள் வருவார்கள். ஆனால் எல்லை எங்கே இருக்கிறது என்பது உங்களுக்கு எப்போதும் தெரிவதில்லை.” இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை, பேச்சுவார்த்தை மூலம் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு நிலையை உருவாக்குகிறது. இதில் தனிநபர்கள், அமலாக்கத்தைத் தூண்டாமல், சாத்தியமானதைச் சோதித்து, எச்சரிக்கையுடன் எல்லைகளைத் தள்ளுகிறார்கள். இந்த வகையில், சுற்றுச்சூழல் ஆளுகையானது, முறையான ஒழுங்குமுறை மூலம் மட்டுமல்லாமல், எதிர்பார்ப்பு மற்றும் சுய-கட்டுப்பாடு மூலமாகவும் செயற்படுகிறது. இது முந்தைய பகுதிகளில் விவரிக்கப்பட்ட இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்குமுறையின் வடிவங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது.
கிழக்கு மாகாணத்தில், கடலோரப் பகுதிகளில் இதே போன்ற இயக்கவியல் உருவாகிறது. அங்கு சுற்றுலா மேம்பாடு, கடலோரப் பாதுகாப்பு, காலநிலை மீள்திறன் முயற்சிகளுடன் தொடர்புடைய புதிய வகை சுற்றுச்சூழல் ஒழுங்குமுறைகளை மீனவ சமூகங்கள் எதிர்கொள்கின்றன. திருகோணமலையில், பாதுகாக்கப்பட்ட பிரதேசங்கள் மற்றும் மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் நிறுவப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, சில கடலோரப் பகுதிகளுக்கான அணுகல் எவ்வாறு கட்டுப்படுத்தப்பட்டது என்பதை ஒரு மீனவர் விவரித்தார். “நாங்கள் இங்கிருந்துதான் எங்கள் படகுகளை இறக்குவோம்” என்று அவர், தற்போது பகுதியளவு வேலியிடப்பட்டு அடையாளப் பலகைகளால் குறிக்கப்பட்டிருக்கும் கடற்கரைப் பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டிக் கூறினார். “இப்போது இது பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதி என்கிறார்கள். நாங்கள் இன்னும் கீழே செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.”
இந்த மாற்றம் நுட்பமானது ஆனால் குறிப்பிடத்தக்கது. கடற்கரை சில பகுதிகளில் பௌதீக ரீதியாக அணுகக்கூடியதாகவே உள்ளது, ஆனால் அதன் பயன்பாடு மறுசீரமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு காலத்தில் அன்றாட வாழ்வாதார நடைமுறைகளில் ஊறிப்போயிருந்த பகுதிகள், பாதுகாப்பு அல்லது அபிவிருத்தி வலயங்களாக மறுவகைப்படுத்தப்படுகின்றன. இது பெரும்பாலும் உள்ளூர் தேவைகளை விட வெளி நலன்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது. மற்றொரு மீனவர், இது தனது அன்றாட வழக்கத்தை எவ்வாறு பாதித்தது என்பதை விளக்கினார். முன்பு, அவர் தனது வலைகளைக் கரைக்கு அருகில் வைத்துவிட்டு எளிதாகத் திரும்பி வர முடிந்தது. இப்போது, கட்டுப்பாடுகள் அமலில் இருப்பதால், அவர் உபகரணங்களை நீண்ட தூரம் சுமந்து செல்ல வேண்டியுள்ளது, மேலும் அதிகாரிகளுடனான மோதல்களைத் தவிர்க்க தனது நேரத்தையும் சரிசெய்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. “இதற்கு அதிக நேரமும், அதிக முயற்சியும் தேவைப்படுகிறது” என்றார் அவர். “நாங்கள் சமாளிக்கிறோம், ஆனால் அது கடினமாக இருக்கிறது.”
இந்தச் ‘சமாளித்தல்’ என்பது, கட்டுப்பாடுகளுக்கு மத்தியில் தகவமைத்துக் கொள்ளுதல் என்ற பரந்த கருப்பொருளைப் பிரதிபலிக்கிறது. சுற்றுச்சூழல் ஆளுகை வாழ்வாதாரங்களை முற்றிலுமாக நீக்குவதில்லை, ஆனால் அது அவற்றை மறுவடிவமைக்கிறது; பெரும்பாலும் அவற்றை நிலைநிறுத்துவதற்குத் தேவைப்படும் உழைப்பை அதிகரிக்கிறது.
மட்டக்களப்பின் களப்புப் பகுதிகளில், சதுப்புநிலக் காடுகள் பாதுகாப்புடன் தொடர்புடைய சுற்றுச்சூழல் விதிமுறைகள், வளங்களை அணுகும் முறையை இதேபோல் மாற்றியுள்ளன. விறகு, சிறுமீன்கள் ஆகியவற்றைச் சேகரிக்கும் ஒரு பெண்கள் குழு, சில பகுதிகள் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளாக அறிவிக்கப்பட்டு, தங்களின் செயற்பாடுகள் எவ்வாறு கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பதை விவரித்தது. “இது சுற்றுச்சூழலுக்காக என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள்” என்று ஒரு பெண் விளக்கினார். “அது முக்கியமானது என்பதை நாங்கள் புரிந்துகொள்கிறோம். ஆனால் இதுதான் நாங்கள் வாழும் விதமும் கூட.” அவரது கூற்று, சுற்றுச்சூழல் நோக்கங்களுக்கும் வாழ்வாதாரத் தேவைகளுக்கும் இடையே உள்ள ஒரு பதற்றத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பாதுகாப்பு என்பது முற்றிலுமாக நிராகரிக்கப்படவில்லை. மாறாக, அது அன்றாட யதார்த்தங்களிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டதாகவே உணரப்படுகிறது. உள்ளூர் சமூகங்கள் வரலாற்று ரீதியாக இந்தச் சூழல் அமைப்புகளை எவ்வாறு நிர்வகித்து, சார்ந்திருந்தன என்பதை இந்தக் கொள்கைகள் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதில்லை.
அர்த்தமுள்ள கலந்தாய்வு இல்லாததால் இந்தத் துண்டிப்பு மேலும் சிக்கலாகிறது. சுற்றுச்சூழல் மண்டலங்கள் குறித்த முடிவுகள் தங்களின் கருத்துகள் கேட்கப்படாமலேயே எடுக்கப்பட்டதாகவும், அவை பெரும்பாலும் அறிவிப்புகள் அல்லது அதிகாரிகளின் வருகைகள் மூலம் பின்னரே தெரிவிக்கப்படுவதாகவும் பல பதிலளிப்பவர்கள் குறிப்பிட்டனர். “அவர்கள் வந்து நாங்கள் என்ன செய்யலாம், என்ன செய்யக்கூடாது என்று சொல்கிறார்கள்” என்று மற்றொரு பெண் கூறினார். “ஆனால் நாங்கள் எப்படி வாழ்கிறோம் என்று அவர்கள் கேட்பதில்லை.” இந்தப் பங்கேற்பின்மை, சுற்றுச்சூழல் நிர்வாகம் சமூகங்களுடன் இணைந்து உருவாக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, மேலிருந்து திணிக்கப்படுகிறது என்ற உணர்வை வலுப்படுத்துகிறது. இது, நிலைத்தன்மை என்ற மொழியில் கூறப்பட்டாலும் கூட, உள்ளூர் இடத்தின் மீது ஒரு வெளிப்புற அதிகாரம் இருப்பதாக ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
விவசாயப் பகுதிகளில், நீர்ப்பாசனம் மற்றும் நீர் மேலாண்மைத் திட்டங்களும் சுற்றுச்சூழல் உறவுகளை மறுவடிவமைப்பதில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டுள்ளன. வன்னியின் சில பகுதிகளில், போருக்குப் பிந்தைய விவசாய மீட்சிக்கு ஆதரவளிக்கும் வகையில் புதிய நீர்ப்பாசனத் திட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்தத் திட்டங்கள் அத்தியாவசியமான உட்கட்டமைப்பை வழங்குவதோடு, நீர் அணுகல் மற்றும் நிலப் பயன்பாட்டு முறைகளையும் மாற்றியமைக்கின்றன. கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி, ஒரு புதிய நீர்ப்பாசனக் கால்வாய் தனது வயல்களை எவ்வாறு மாற்றியமைத்தது என்பதை விவரித்தார். அந்தக் கால்வாய் நீர் கிடைப்பதை மேம்படுத்திய அதே வேளையில், அது நிலங்களில் நீர் விநியோகத்தையும் மாற்றியமைத்து, சில பகுதிகளுக்கு மற்ற பகுதிகளை விட அதிகப் பயனளித்தது. “முன்பு, தண்ணீர் எப்படிப் பாய்ந்தது என்பது எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது” என்றார் அவர். “இப்போது அது வேறுவிதமாக இருக்கிறது. சில வயல்களுக்கு அதிகமாகவும், சிலவற்றிற்கு குறைவாகவும் கிடைக்கிறது.”
இந்த சீரற்ற விநியோகம், விவசாயிகள் நீர் கிடைப்பதை நிர்வகிக்க அதிகாரிகளுடனும் தங்களுக்குள்ளும் ஒருங்கிணைய வேண்டியிருப்பதால், புதிய வகையான சார்புநிலையையும் பேச்சுவார்த்தைகளையும் உருவாக்குகிறது. இதனால், சுற்றுச்சூழல் உட்கட்டமைப்பு என்பது வெறும் தொழில்நுட்ப மேம்பாட்டிற்காக மட்டுமல்லாமல், சமூக மற்றும் அரசியல் தொடர்புகளுக்கான ஒரு தளமாகவும் மாறுகிறது.
சுற்றுச்சூழல் ஆளுகை என்பது இராணுவமயமாக்கலின் மரபுடனும் பின்னிப்பிணைந்துள்ளது. சில பகுதிகளில், முன்பு இராணுவ நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட நிலங்கள், பாதுகாப்பு மண்டலங்களாகவோ அல்லது மேம்பாட்டுத் தளங்களாகவோ மறுவகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இது ஓர் இடத்தின் இராணுவமயமற்ற தன்மையாகத் தோன்றினாலும், இது பெரும்பாலும் கட்டுப்பாட்டை அகற்றுவதை விட, ஒரு மாற்றத்தையே உள்ளடக்கியுள்ளது. முல்லைத்தீவில், ஒரு முன்னாள் இராணுவப் பகுதி எவ்வாறு பாதுகாக்கப்பட்ட மண்டலமாக மாற்றப்பட்டது என்பதை அங்கு வசிப்பவர் ஒருவர் விவரித்தார். இராணுவத்தின் இருப்பு குறைக்கப்பட்ட போதிலும், அணுகல் கட்டுப்படுத்தப்பட்டே இருந்தது. “இது இனி இராணுவத்திற்கானதல்ல என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்” என்று அவர் விளக்கினார். “ஆனால் நம்மால் இன்னும் அதைப் பயன்படுத்த முடியவில்லை. அது இப்போது வேறு ஒன்றாகிவிட்டது.” இந்த ‘வேறு ஒன்று’ என்பது, பல்வேறு நிறுவன வடிவங்கள் வழியாக நிலக் கட்டுப்பாட்டின் தொடர்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கிறது. இராணுவ அதிகாரத்தின் கீழோ அல்லது சுற்றுச்சூழல் அதிகாரத்தின் கீழோ, அந்த நிலம் உள்ளூர் மக்களின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டிற்கு வெளியேதான் இருக்கிறது.
இறையாண்மையற்ற ஒரு பிரதேசத்தின் பரந்த நிலைக்குச் சுற்றுச்சூழல் ஆளுகை எவ்வாறு பங்களிக்கிறது என்பதை இந்த எடுத்துக்காட்டுகள் விளக்குகின்றன. நிலம் என்பது உரிமை மற்றும் பாதுகாப்பு மூலம் மட்டுமல்லாமல், சூழலியல் வகைப்பாடு, மேலாண்மை மூலமாகவும் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது. அணுகல் என்பது, ஒவ்வொரு அதிகார அடுக்குக்கும் அதன் சொந்த தர்க்கமும் நியாயமும் கொண்ட பல அதிகார அடுக்குகளின் வழியாக மத்தியஸ்தம் செய்யப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், சமூகங்கள் இந்தக் கட்டுப்பாடுகளை செயலற்ற முறையில் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. சுற்றுச்சூழல் விதிமுறைகளைச் சமாளிக்கவும், பேச்சுவார்த்தை நடத்தவும், சில சமயங்களில் எதிர்க்கவும் அவர்கள் உத்திகளை உருவாக்குகிறார்கள். மன்னாரைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி, தடை செய்யப்பட்ட பகுதிக்குள் ஒரு சிறிய நிலப்பரப்பில் எவ்வாறு பயிரிடுகிறார் என்பதை விவரித்தார்: “நாங்கள் எல்லாவற்றையும் சுத்தம் செய்வதில்லை. எங்கள் தேவைகளுக்குப் போதுமான அளவு, சிறிதளவு மட்டுமே. நாங்கள் கவனமாக இருந்தால், அது பரவாயில்லை.” இந்தக் கவனமானது, தனிநபர்கள் இணக்கத்தையும் தேவையையும் சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு வகையான தந்திரோபாய ஈடுபாட்டைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது கட்டுரை 1 இல் விவாதிக்கப்பட்ட மௌனம் மற்றும் தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தையின் வடிவங்களைப் பிரதிபலித்து, அவற்றைச் சுற்றுச்சூழல் களத்திற்கு விரிவுபடுத்துகிறது.
சுற்றுச்சூழல் ஆளுகையானது, மக்கள் எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும் விதத்தையும் வடிவமைக்கிறது. காலநிலை மாற்றம், வறட்சி மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு ஆகியவை உள்ளூர் உரையாடல்களின் ஒரு பகுதியாக அதிகரித்து வருகின்றன. மேலும் அவை இடப்பெயர்வு, முதலீடு மற்றும் வாழ்வாதாரப் பன்முகப்படுத்தல் குறித்த முடிவுகளைப் பாதிக்கின்றன. கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஓர் இளைஞர் விளக்கினார்: “நாம் நிலப் பிரச்சினையைத் தீர்த்தாலும், சுற்றுச்சூழல் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்கும் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது.” இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை, போருக்குப் பிந்தைய நிலைக்கு மேலும் ஒரு பரிமாணத்தைச் சேர்க்கிறது. இங்கு மீட்சி என்பது கடந்த காலத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, கணிக்க முடியாத சுற்றுச்சூழல் எதிர்காலத்தை வழிநடத்துவதைப் பற்றியதுமாகும்.
இந்தச் சூழலில், சுற்றுச்சூழல் ஆளுகை என்பது மாற்றத்திற்கான ஒரு எதிர்வினையாகவும், மாற்றத்தை இயக்கும் காரணியாகவும் மாறுகிறது. அது சூழலியல் சார்ந்த கவலைகளைக் கையாள்வதோடு, சமூக உறவுகளையும் பிராந்திய இயக்கவியலையும் ஒரே நேரத்தில் மறுவடிவமைக்கிறது. இந்தப் பகுப்பாய்வு வெளிப்படுத்துவது என்னவென்றால், சுற்றுச்சூழல் என்பது வெறும் இயற்கைச் சார்ந்த விடயம் மட்டுமல்ல; அது போருக்குப் பிந்தைய புனரமைப்பு அரசியலுடன் ஆழமாக பின்னிப் பிணைந்துள்ள ஓர் ஆற்றல்மிக்க ஆளுகைக் களமாகும். பாதுகாப்பு, மேம்பாடு மற்றும் காலநிலைத் தழுவல் ஆகியவை நிலம் மற்றும் இறையாண்மை சார்ந்த பிரச்சினைகளிலிருந்து தனித்தவை அல்ல. அவை அவற்றுடன் ஒருங்கிணைந்தவை.
சுற்றுச்சூழல் ஆளுகையை இனவரைவியல் ரீதியாக ஆய்வு செய்வதன் மூலம், இயற்கையே ஒரு கட்டுப்பாட்டுத் தளமாக மாறுகிறது என்பதை இந்தப் பகுதி காட்டியுள்ளது. அங்கு சமமற்ற அதிகாரச் சூழலில் அணுகல், பயன்பாடு, அர்த்தம் ஆகியவை பேரம் பேசப்படுகின்றன. சுற்றுச்சூழல் வெறுமனே பாதுகாக்கப்படுவதோ அல்லது சீரழிக்கப்படுவதோ இல்லை; அது ஆளப்படுகிறது. பெரும்பாலும், பரந்த அளவிலான சமத்துவமின்மை வடிவங்களைப் பிரதிபலிக்கும் மற்றும் வலுப்படுத்தும் வழிகளில் அது ஆளப்படுகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் நிலப்பரப்பு, அதில் வசிப்பவர்களுக்கு முழுமையான இறையாண்மையைக் கொண்டிருக்கவில்லை. நிலம் எவ்வாறு அணுகப்படுகிறது, வாழப்படுகிறது என்பதைக் கட்டமைக்கும் இராணுவ, அதிகாரத்துவ, அபிவிருத்தி மற்றும் சுற்றுச்சூழல் போன்ற ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்த கட்டுப்பாட்டு முறைகளால் அது வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. சுற்றுச்சூழல், அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல; மாறாக, போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கு அமைக்கப்படும் முக்கிய களங்களில் ஒன்றாக உள்ளது.
இறையாண்மையற்ற நிலப்பரப்பு: சீரற்ற அமைதியின் இடஞ்சார்ந்த தொகுப்பு
முந்தைய பகுதிகளான நிலம், இராணுவமயமாக்கல், எல்லைகள், மீள்குடியேற்றம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் ஆளுகை ஆகியவற்றில், ஒரு சீரான இடஞ்சார்ந்த நிலை வெளிப்படுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய மீட்பு அல்லது பிராந்திய நிலைத்தன்மை குறித்த வழக்கமான கருத்துகளால் இதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. இந்தக் கட்டுரை அந்த நிலையை இறையாண்மையற்ற நிலப்பரப்பு என்று கருத்தாக்கம் செய்கிறது. இது ஒரு வகையான இடஞ்சார்ந்த இருப்பு, இதில் நிலம் தீவிரமாக ஆளப்படுகிறது, குடியிருக்கப்படுகிறது, நிர்வகிக்கப்படுகிறது. ஆனாலும் அதில் வாழ்பவர்களால் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்படவோ, பாதுகாக்கப்படவோ அல்லது தீர்மானிக்கப்படவோ இல்லை. நிலப்பரப்பு என்பது ஒரு பௌதீக, நிர்வாக யதார்த்தமாக நிலைத்திருக்கிறது. ஆனால் ஒரு வெளியை வடிவமைக்கவும், பயன்படுத்தவும், அதனுடன் இணைந்திருக்கவும் உள்ள அர்த்தமுள்ள திறனாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் இறையாண்மை என்பது பகுதியானதாகவும், இடைநிலைப்படுத்தப்பட்டதாகவும், சீரற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்பட்டதாகவும் உள்ளது.
இந்த நிலை, இல்லாமையால் வரையறுக்கப்படவில்லை, மாறாக அதீத ஆளுகையால் வரையறுக்கப்படுகிறது. வடக்கும் கிழக்கும் கட்டுப்பாடற்ற இடங்கள் அல்ல. அவை ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப்பிணைந்த அதிகார ஆட்சிகளால் நிரம்பியுள்ளன. ஆவணப்படுத்தல் மற்றும் சரிபார்ப்பு தேவைப்படும் அதிகாரத்துவ நடைமுறைகள் மூலம் நிலம் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. இராணுவ நிறுவனங்களின் நீடித்த இருப்பால் வெளி வடிவமைக்கப்படுகிறது. புலப்படும், புலப்படாத எல்லைகள் மூலம் இயக்கம் கட்டமைக்கப்படுகிறது. மீள்குடியேற்றத் திட்டங்கள் மூலம் திரும்புதல் ஒழுங்கமைக்கப்படுகிறது. மற்றும் சுற்றுச்சூழல் கட்டமைப்புகள் மூலம் வளங்களுக்கான அணுகல் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது. இந்த அடுக்குகளில் ஒவ்வொன்றும் தனக்கே உரிய கட்டுப்பாட்டுத் தர்க்கத்தை அறிமுகப்படுத்துகின்றன, மேலும் அவை அனைத்தும் சேர்ந்து, அதிகாரம் பரவலாகவும் அதே சமயம் எங்கும் நிறைந்ததாகவும் இருக்கும் ஒரு நிலப்பரப்பை உருவாக்குகின்றன.
இந்த நிலப்பரப்பில் வாழ்பவர்களுக்கு, ஒரு பிரதேசத்தின் அனுபவமானது, இருப்புக்கும் வரம்புக்கும் இடையிலான ஒரு பதற்றத்தால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. மக்கள் தங்கள் நிலத்திற்குத் திரும்புகிறார்கள், வீடுகளை மீண்டும் கட்டுகிறார்கள், வயல்களைப் பயிரிடுகிறார்கள், மற்றும் பழக்கமான பாதைகளில் பயணிக்கிறார்கள். ஆயினும், இந்தப் பழக்கவழக்கங்களில் சில நேரடியானவை, மற்றவை மறைமுகமான கட்டுப்பாடுகளால் தொடர்ந்து வடிவமைக்கப்படுகின்றன. நிலம் சொந்தமானதாக இருக்கலாம், ஆனால் முழுமையாகப் பயன்படுத்தக்கூடியதாக இல்லாமலும் இருக்கலாம். நிலத்தின் பகுதிகள் அணுகக்கூடியதாக இருக்கலாம், ஆனால் முற்றிலும் மேற்பார்வையிலிருந்து விடுபட்டதாக இல்லாமலும் இருக்கலாம். நடமாட்டம் அனுமதிக்கப்படலாம், ஆனால் கற்றறிந்த எச்சரிக்கையால் வழிநடத்தப்படலாம். இந்த அர்த்தத்தில், இறையாண்மை என்பது ஒரு முழுமையான நிலை அல்ல, மாறாக அது தனிநபர்கள், சமூகங்கள் மற்றும் இடங்களுக்கு ஏற்ப மாறுபடும் ஒரு படிப்படியான அனுபவமாகும்.
இந்தக் கட்டுரை முழுவதும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இனவரைவியல் சான்றுகள், இந்த சீரற்ற இறையாண்மை எவ்வாறு வாழப்படுகிறது என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. தனது நிலத்தின் மற்ற பகுதிகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருப்பதால் அதன் ஒரு பகுதியை மட்டும் பயிரிடும் ஒரு விவசாயி, கடலோர விதிமுறைகள் காரணமாகத் தனது பயணப் பாதைகளை மாற்றியமைக்கும் ஒரு மீனவர், வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாமலேயே சில பகுதிகளைத் தவிர்க்கும் ஒரு குடியிருப்புவாசி, ஒரு கிராமத்திற்குத் திரும்பும் போது, அது பொருள்ரீதியாகவும் சமூகரீதியாகவும் உருமாற்றம் அடைந்திருப்பதைக் காணும் ஒரு குடும்பம் போன்ற சந்தர்ப்பங்கள் விதிவிலக்கான நிகழ்வுகள் அல்ல. இங்கு கட்டுப்பாடு என்பது, பேச்சுவார்த்தை மூலம் பெறப்படும் ஒரு பரந்த இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்கின் அன்றாட வெளிப்பாடாகவே உள்ளது.
முக்கியமாக, இறையாண்மை இல்லாத பிரதேசம் என்பது அரசு அதிகாரத்தின் விளைவு மட்டுமல்ல. அது சமூகப் பழக்கவழக்கங்கள் மூலமும் உள்வாங்கப்பட்ட நடத்தைகள் மூலமாகவும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. முந்தைய பகுதிகளில் கண்டது போல, தனிநபர்கள் எங்கு செல்வது, எதைத் தவிர்ப்பது, எப்போது பேசுவது, எப்போது மௌனமாக இருப்பது என்பதை அறிந்து, ஒரு மேம்பட்ட இடஞ்சார்ந்த விழிப்புணர்வை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். இந்தப் பழக்கவழக்கங்கள் வெளிப்புற அதிகாரத்திற்கான வெறும் எதிர்வினைகள் அல்ல. அவை, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழ்நிலைகளுக்குள் வாழ்க்கை தொடர அனுமதிக்கும் தகவமைப்பு வடிவங்களாகும். இந்த வழியில், இறையாண்மை என்பது மேலிருந்து மட்டுப்படுத்தப்படுவது மட்டுமல்லாமல், மக்கள் தாங்கள் உணர்ந்த எல்லைகளுக்கு ஏற்ப தங்கள் செயல்களைச் சரிசெய்து கொள்வதால், உள்ளிருந்தும் நெறிப்படுத்தப்படுகிறது.
இடஞ்சார்ந்த வரம்புகளை இவ்வாறு உள்வாங்கிக்கொள்வது, அன்றாட வாழ்வின் வடிவங்களுடன் நேரடியாகத் தொடர்புபடுகிறது. மௌனம், எச்சரிக்கை மற்றும் தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தை ஆகியவை அருவமான பண்பாட்டுப் பண்புகள் அல்ல. அவை போருக்குப் பிந்தைய வாழ்வின் இடஞ்சார்ந்த யதார்த்தங்களில் வேரூன்றியுள்ளன. கண்காணிப்பு குறித்த விழிப்புணர்வு, கட்டுப்பாடுகள் குறித்த எதிர்பார்ப்பு, சிக்கலான பிராந்திய ஏற்பாடுகளைக் கையாள்வதற்கான தேவை ஆகியவை, தனிநபர்கள் எவ்வாறு ஓர் இடத்தில் வாழ்கிறார்கள் மற்றும் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பு கொள்கிறார்கள் என்பதை வடிவமைக்கின்றன. எனவே, பிராந்தியம் என்பது வெறும் ஒரு பௌதீக அமைப்பு மட்டுமல்ல, அது சமூக நடத்தையை உருவாக்குவதில் ஒரு செயலூக்கமுள்ள சக்தியாகும்.
இறையாண்மையற்ற பிராந்தியம் என்ற கருத்தாக்கம், இடத்திற்கும் சமத்துவமின்மைக்கும் இடையிலான உறவையும் தெளிவுபடுத்துகிறது. போருக்குப் பிந்தைய மீட்சியானது வர்க்கம், சாதி, பாலினம் மற்றும் நிறுவன அணுகல் ஆகியவற்றில் சீரற்ற முறையில் பரவியுள்ளது. இந்தச் சீரற்ற தன்மை இடஞ்சார்ந்து பொதிந்துள்ளது. சில பகுதிகள் உட்கட்டமைப்பு, வளர்ச்சி, இணைப்பு ஆகியவற்றால் பயனடைகின்றன, மற்றவை விளிம்புநிலையில் இருக்கின்றன. சில குடும்பங்களால் நிலத்தைப் பெறவும், விரைவாக மீண்டும் கட்டியெழுப்பவும், வாய்ப்புகளை அணுகவும் முடிகிறது; மற்றவை நீடித்த நிச்சயமற்ற தன்மையையும் வரையறுக்கப்பட்ட நடமாட்டத்தையும் எதிர்கொள்கின்றன. சீரற்ற சமூகச் சீரமைப்பு செயல்வடிவம் பெறுவதற்கான ஒரு முக்கிய ஊடகமாக இடம் மாறுகிறது.
இந்த இடஞ்சார்ந்த சீரற்ற தன்மை தற்செயலானது அல்ல. இது, மாற்றத்தை விட நிலைத்தன்மைக்கு ஆளுகை எவ்வாறு முன்னுரிமை அளிக்கிறது என்பதைப் பிரதிபலிக்கிறது. கட்டுப்பாட்டை முழுமையாக மீட்டெடுக்காமல் திரும்புதலைச் சாத்தியமாக்குவதன் மூலமும், எல்லைகளை அகற்றாமல் இடப்பெயர்வை அனுமதிப்பதன் மூலமும், ஒருங்கிணைப்பை உறுதி செய்யாமல் உட்கட்டமைப்பை வழங்குவதன் மூலமும், போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கு, வாழ்க்கை நிர்வகிக்கக்கூடியதாக இருந்தாலும் முழுமையாகப் பாதுகாப்பற்ற ஒரு நிலையை உருவாக்குகிறது. நிலப்பரப்பு நிலைப்படுத்தப்படுகிறது, ஆனால் இறையாண்மை முழுமையாக உணரப்படவில்லை.
அதே நேரத்தில், இறையாண்மை இல்லாத நிலப்பரப்பு நிலையானதல்ல. அது நிறுவனங்கள், சமூகங்கள் மற்றும் தனிநபர்களுக்கு இடையேயான தொடர்ச்சியான ஊடாட்டங்கள் மூலம் தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்டு மீண்டும் சீரமைக்கப்படுகிறது. கொள்கைகள் மாறுகின்றன, நிலம் விடுவிக்கப்படுகிறது அல்லது மறுவகைப்படுத்தப்படுகிறது, உட்கட்டமைப்பு விரிவடைகிறது, சுற்றுச்சூழல் நிலைமைகள் மாறுகின்றன. மக்கள் இந்த மாற்றங்களுக்கு ஏற்பத் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொண்டும், பேச்சுவார்த்தை நடத்தியும், சில சமயங்களில் அவற்றை எதிர்த்தும் பதிலளிக்கின்றனர். எனவே, இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்கு என்பது ஒரு நிலையான சமநிலையைக் காட்டிலும் தொடர்ச்சியான சரி செய்தலால் வகைப்படுத்தப்படும் ஓர் இயங்குநிலை கொண்டதாகும்.
இந்த இயங்குதன்மை, சமூகங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று மேற்பொருந்தும் கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகளுடன் ஈடுபடும் விதங்களில் குறிப்பாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. உதாரணமாக, சுற்றுச்சூழல் விதிமுறைகளைப் பகுதியளவு பின்பற்றுவதன் மூலம் கையாளலாம்; அதிகாரத்துவ செயல்முறைகளை முறைசாரா வலைப்பின்னல்கள் மூலம் கூடுதலாகப் பயன்படுத்தலாம்; தேவைப்படும் போது இடஞ்சார்ந்த கட்டுப்பாடுகளை அமைதியாகத் தவிர்க்கலாம். இந்த நடைமுறைகள் அமைப்பைக் கவிழ்ப்பதில்லை, ஆனால் அதன் நெகிழ்வான, பேரம்பேசக்கூடிய தன்மையை அவை வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தச் சூழலில், இறையாண்மை என்பது வெறுமனே மறுக்கப்படுவதில்லை. அது துண்டாடப்பட்டு, இடைவிட்டுச் செயற்படுத்தப்படுகிறது.
இருப்பினும், இந்தத் துண்டாடலுக்கும் வரம்புகள் உண்டு. இடத்தைப் பேரம் பேசும் திறன், வளங்கள், அறிவு, சமூக நிலை ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்பட்டு, சீரற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்படுகிறது. கல்வி, வலைப்பின்னல்கள் அல்லது நிதி வசதிகளுக்கான அதிக அணுகலைக் கொண்டவர்கள் கட்டுப்பாடுகளைச் சிறப்பாகக் கையாள முடிகிறது. அதேசமயம் மற்றவர்கள் அவற்றால் மிகவும் இறுக்கமாகக் கட்டுண்டு கிடக்கிறார்கள். எனவே, இறையாண்மை இல்லாத நிலப்பரப்பு என்பது வேறுபட்ட திறன்களின் களமாகவும் இருக்கிறது. அங்கு சிலர் தங்கள் சூழ்ச்சிக்கான இடத்தை விரிவுபடுத்த முடியும், மற்றவர்களால் முடியாது.
சிலருக்கு, போருக்குப் பிந்தைய சூழல் என்பது படிப்படியான இயல்புநிலையைக் குறிக்கிறது. அங்கு கட்டுப்பாடுகள் குறைந்து, வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கின்றன. மற்றவர்களுக்கு, அது தொடர்ச்சியான நிச்சயமற்ற தன்மையின் வெளியாகவே உள்ளது. அங்கு நிலத்திற்கான அணுகல், வாழ்வாதாரத்தின் நிலைத்தன்மை மற்றும் சொந்தம் என்ற உணர்வின் பாதுகாப்பு ஆகியவை முழுமையாகத் தீர்க்கப்படவில்லை. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய காலம் என்பது ஒரு பகிரப்பட்ட தருணம் அல்ல, மாறாக இடஞ்சார்ந்த மற்றும் சமூக நிலைப்பாடுகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட, பல அடுக்குகளைக் கொண்ட ஒரு கால அனுபவமாகும்.
இந்தக் காலச் சீரற்றதன்மை, இக்கட்டுரையின் மைய வாதத்தை வலுப்படுத்துகிறது. போருக்குப் பிந்தைய காலம் என்பது ஒரு முழுமையான மாற்றம் அல்ல, மாறாக அது இடஞ்சார்ந்த மறுசீரமைப்பின் ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்முறையாகும். கொள்கைகள், நடைமுறைகள் மற்றும் இடைவினைகள் மூலம் நிலப்பரப்பு தொடர்ந்து மறுவடிவம் பெறுகிறது. மேலும் இந்தச் செயல்முறைக்குள் இறையாண்மை என்பது நிபந்தனைக்குட்பட்டதாகவே உள்ளது. போருக்குப் பிந்தைய நிலையை இறையாண்மை இல்லாத நிலப்பரப்பாகக் கருத்தாக்கம் செய்வதன் மூலம், மோதலுக்குப் பிந்தைய சூழலில் இடமும் அதிகாரமும் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன என்பது குறித்த ஒரு பரந்த மறுசிந்தனைக்கு இக்கட்டுரை பங்களிக்கிறது. போரின் முடிவு, அர்த்தமுள்ள வகையில் நிலப்பரப்பு ஒருமைப்பாட்டை மீட்டெடுக்கிறது என்ற அனுமானத்திற்கு இது சவால் விடுக்கிறது. மாறாக, நிலப்பரப்பு ஆளப்பட்டு மக்கள் வசிக்கக்கூடியதாகத் தொடர்ந்தாலும், இறையாண்மை பகுதியளவில் மட்டுமே நிலைத்து, சமமற்றதும் பேச்சுவார்த்தைக்குட்பட்டதுமான ஒன்றாகவே நீடிக்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.
இந்தக் கண்ணோட்டம், அமைதி குறித்த மேலோங்கிய விவரிப்புகளையும் சிக்கலாக்குகிறது. அமைதி என்பது பெரும்பாலும் வன்முறை இல்லாத நிலையாகவும், இயல்புநிலை திரும்புவதாகவும் கற்பனை செய்யப்படுகிறது. ஆயினும், இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ள இடஞ்சார்ந்த யதார்த்தங்களில், அமைதி என்பது வெளிப்படையான மோதல் இல்லாத, ஆனால் உள்ளார்ந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளும் கட்டுப்பாடுகளும் நீடிக்கும் ஒரு நிர்வகிக்கப்பட்ட நிலைத்தன்மையின் நிலையாகவே சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. ஒரு பிரதேசம் அமைதிப்படுத்தப்படுகிறது, ஆனால் முழுமையாக விடுதலை அடைவதில்லை.
இந்தப் பகுப்பாய்வின் தாக்கங்கள் இலங்கையைத் தாண்டியும் நீள்கின்றன. போருக்குப் பிந்தைய சூழல்களில், ஆழமான கட்டமைப்புச் சிக்கல்களைச் சமாளிக்காமல், சமூகங்களை நிலைப்படுத்துவதற்கான மையக் கருவியாக இடஞ்சார்ந்த ஆளுகை மாற்றமடையும் ஒரு பரந்த போக்கை அவை சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இவ்வாறு, இறையாண்மையற்ற நிலப்பரப்பு என்பது பொதுமைப்படுத்தக்கூடிய ஒரு நிலையாகக் காணப்படலாம். இது, அடுக்கு மற்றும் சீரற்ற அதிகார வடிவங்கள் மூலம் கட்டுப்பாடு பேணப்படும் பிற சூழல்களை ஆராய்வதற்கான ஒரு கண்ணோட்டத்தை வழங்குகிறது.
அதே நேரத்தில், இந்தச் செயல்முறைகள் எவ்வாறு வாழப்படுகின்றன என்பதில் இனவரைவியல் அடிப்படையில் கவனம் செலுத்துவதன் முக்கியத்துவத்தை இலங்கைச் சூழல் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இறையாண்மையற்ற நிலப்பரப்பு என்ற கருத்து ஓர் அருவமான சூத்திரம் அல்ல. அது நிலச் சிக்கல்களைக் கையாளும், தங்கள் நடமாட்டங்களைச் சரி செய்யும், வீடுகளை மீண்டும் கட்டும், மற்றும் சுற்றுச்சூழல் கட்டுப்பாடுகளுக்குத் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்ளும் தனிநபர்களின் அனுபவங்களில் வேரூன்றியுள்ளது. அவர்களின் நடைமுறைகள் இறையாண்மையின் வரம்புகளையும், அந்த வரம்புகளுக்குள் வாழ்வதற்கான சாத்தியக்கூறுகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
நிலம், இராணுவமயமாக்கல், எல்லைகள், மீள்குடியேற்றம், சுற்றுச்சூழல் ஆளுகை ஆகியவற்றின் பகுப்பாய்வுகளை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் ‘வெளி’ என்பது சமூக மற்றும் அரசியல் செயல்முறைகளுக்கான வெறும் பின்னணியாக மட்டும் அல்ல என்பதை இது வெளிப்படுத்துகிறது. அதுவே இந்தச் செயல்முறைகள் அரங்கேற்றப்பட்டு அனுபவிக்கப்படும் தளமாகும். நிலப்பரப்பு என்பது, ஆட்சிமுறை புலனாகும் இடமாகவும், சமத்துவமின்மை உருப்பெறும் இடமாகவும், அன்றாட வாழ்க்கை கட்டுப்பாடு மற்றும் தகவமைப்புச் சூழல்களின் கீழ் விரியும் இடமாகவும் இருக்கிறது.
இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில், போருக்குப் பிந்தைய நிலையை இறையாண்மைக்குட்பட்ட நிலப்பரப்பை மீட்டெடுப்பதாகக் கருதாமல், பகுதிக் கட்டுப்பாடு, பேரம்பேசப்பட்ட அணுகல் மற்றும் சமமற்ற சொந்தம் என்ற உணர்வு ஆகியவற்றால் வரையறுக்கப்பட்ட ஓர் இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்கின் தோற்றமாகவே சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். நிலப்பரப்பு உள்ளது, ஆனால் இறையாண்மை பிளவுபட்டுள்ளது. அது நிறுவனங்கள் முழுவதும் பரவி, நடைமுறைகளின் மூலம் மத்தியஸ்தம் செய்யப்பட்டு, எப்போதும் தற்செயலான வழிகளில் வாழப்படுகிறது.
நிறைவுக் குறிப்புகள்
இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் போரின் பின்விளைவுகளை, மீட்பு, புனரமைப்பு அல்லது நில மீட்பு ஆகிய சொற்களால் மட்டும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அதற்குப் பதிலாக, மிகவும் சிக்கலான ஓர் இடநிலை வெளிப்படுகிறது. அதில் நிலம் மக்கள் வசிப்பிடமாகிறது, உட்கட்டமைப்புகள் புனரமைக்கப்படுகின்றன, நடமாட்டம் சாத்தியமாகிறது. ஆனாலும் இறையாண்மை பகுதியளவு, சமமற்றதாகவும், தொடர்ச்சியாகப் பேச்சுவார்த்தைக்கு உட்படுத்தப்படுவதாகவும் உள்ளது. இந்த முரண்பாட்டைப் படம்பிடிப்பதற்காகவே இறையாண்மையற்ற நிலப்பகுதி என்ற கருத்துரு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. கட்டுப்பாடு தீவிரமாகச் செலுத்தப்படும், ஆனால் சமமாகச் செலுத்தப்படாத ஒரு நிலப்பரப்பு. உரிமை கோரப்படும், ஆனால் முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்படாத ஒரு நிலப்பரப்பு.
இந்தக் கட்டுரை, போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கைக்கு வெளி என்பது நடுநிலையானதாகவோ அல்லது வெறும் பின்னணியாகவோ இல்லை என்பதைக் காட்டியுள்ளது. இதை அரசாங்கம் வெற்றிகரமாகச் சாதித்துள்ளது என்பதைக் குறிக்க வேண்டியுள்ளது. அதன் மூலம் அதிகாரம் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டு, விநியோகிக்கப்பட்டு, அனுபவிக்கப்படுகிறது. நிலச் சிக்கல்கள், இராணுவ இருப்பு, கண்ணுக்குப் புலப்படாத எல்லைகள், மீள்குடியேற்ற முறைகள், சுற்றுச்சூழல் ஒழுங்குமுறைகள் ஆகியவை தனித்தனி நிகழ்வுகள் அல்ல; அவை ஒன்றோடொன்று இணைந்த செயல்முறைகள். அவை ஒன்றிணைந்து, அதிகாரம் அடுக்கடுக்காகப் பதிக்கப்பட்டு, அணுகல் வேறுபடுத்தப்படும் ஓர் இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்கை உருவாக்குகின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கை என்பது கட்டுப்பாடுகளால் மட்டுமே வரையறுக்கப்படுகிறது என்று இது அர்த்தப்படுத்தவில்லை. இக்கட்டுரை முழுவதும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இனவரைவியல் பதிவுகள், மீள்திறன், படைப்பாற்றல், செயல் திறன் ஆகியவற்றையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. மக்கள் வீடுகளை மீண்டும் கட்டுகிறார்கள், நிலத்தைப் பண்படுத்துகிறார்கள், புதிய சமூகங்களை உருவாக்குகிறார்கள், மற்றும் மாறிவரும் சூழ்நிலைகளுக்குத் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்கிறார்கள்; அவர்கள் மீது விதிக்கப்பட்ட வரம்புகளுக்குள் வாழ்வதற்கான வழிகளைக் கண்டறிகிறார்கள். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர்கள் சாத்தியக்கூறுகளுக்கான வெளியை உருவாக்குகிறார்கள். ஆயினும், இந்த சாத்தியக்கூறுகள் எப்போதும் பரந்த இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்கால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. அவை இறையாண்மையற்ற பிரதேசம் என்ற நிலைக்கு வெளியே அல்லாமல், அதற்கு உள்ளேயே நிலவுகின்றன. செயற்பாடு என்பது தடையை நீக்குவதில்லை; அது அதனை வழிநடத்துகிறது.
இந்த நிலையைக் கண்ணுக்குப் புலப்படும்படி செய்வதில்தான் இந்தக் கட்டுரையின் பகுப்பாய்வுப் பங்களிப்பு அடங்கியுள்ளது. போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தின் ஒரு மையப் பரிமாணமாக வெளியை முன்னிலைப்படுத்துவதன் மூலம், இது நிறுவனச் சீர்திருத்தம் அல்லது சமூக மீட்பு ஆகியவற்றில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தும் விவரிப்புகளுக்குச் சவால் விடுக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள, வெளி எவ்வாறு ஆளப்படுகிறது, பிரதேசம் எவ்வாறு ஒழுங்கமைக்கப்படுகிறது, மற்றும் நடைமுறையில் இறையாண்மை எவ்வாறு அனுபவிக்கப்படுகிறது என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை இது காட்டுகிறது.
இந்தக் கண்ணோட்டம் இலங்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒப்பீடுகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது. இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ள இயக்கவியல்களான – அடுக்குமுறை ஆளுகை, பகுதி இறையாண்மை, உள்ளிணைக்கப்பட்ட எல்லைகள், மற்றும் சமமற்ற அணுகல் – போன்றவை போருக்குப் பிந்தைய, கொலனித்துவத்திற்குப் பிந்தைய பிற சூழல்களுடன் ஒத்திருக்கின்றன. இவ்வாறு, இறையாண்மையற்ற பிரதேசம் என்பது, அரசியல் மாற்றம் மற்றும் நிச்சயமற்ற தன்மைகளின் சூழல்களில், வெளியின் வழியாக அதிகாரம் எவ்வாறு செயற்படுகிறது என்பதைப் பகுப்பாய்வு செய்வதற்கான ஒரு பரந்த கருத்தியல் கருவியாகப் பயன்படக்கூடும்.
அதே நேரத்தில், இலங்கையின் கதையும் அதன் தனித்தன்மையும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகவே உள்ளது. இடப்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல், இன மோதல், அபிவிருத்தி ஆகியவற்றின் குறிப்பிட்ட வரலாறுகள், இந்த இயக்கவியல்கள் வெளிப்படும் விதங்களை வடிவமைக்கின்றன. எனவே, கோட்பாட்டு நுண்ணறிவுகளை வாழும் யதார்த்தங்களில் நிலைநிறுத்துவதற்கு, உள்ளூர் அனுபவங்கள் மீதான இனவரைவியல் கவனம் இன்றியமையாதது. அதாவது, இலங்கையில் போருக்குப் பிந்தைய நிலை என்பது ஒரு தீர்க்கப்பட்ட நிலை அல்ல, மாறாக அதிகாரம், சமத்துவமின்மை மற்றும் தழுவல் ஆகியவை தொடர்ந்து மறுவடிவமைக்கப்படும் ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்முறையாகும். இறையாண்மையற்ற நிலப்பரப்பு என்பது இந்தச் செயல்முறையின் ஒரு வெளிப்பாடாகும். போரின் மரபுகள் நினைவில் மட்டுமல்ல, அன்றாட வாழ்க்கை வெளிப்படும் இடங்களிலும்கூட எவ்வாறு நிலைத்திருக்கின்றன என்பதை இது வெளிப்படுத்துகிறது.
