தொடக்கக் குறிப்புகள்
2009 இல் இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்த காலம் பெரும்பாலும் ஒரு காலப்பிளவாக – வன்முறைக்கும் அமைதிக்கும், அழிவுக்கும் புனரமைப்புக்கும், மோதலுக்கும் மீட்சிக்கும் இடையிலான ஒரு தீர்க்கமான முறிவாக – விவரிக்கப்படுகிறது. ஆயினும், இத்தகைய விவரிப்புகள் போருக்குப் பிந்தைய நிலையின் ஒரு முக்கியமான பரிமாணத்தை மறைக்கின்றன. அதாவது, வெளியின் வழியாகப் போர் எவ்வாறு நிகழ்காலத்தில் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கிறது என்பதே அந்தப் பரிமாணம். வடக்குக் கிழக்கின் நிலப்பரப்புகள் – அதன் கிராமங்கள், கடற்கரைகள், சாலைகள், வயல்கள் மற்றும் காடுகள் – மீட்சி நிகழும் நடுநிலையான நிலப்பரப்புகள் அல்ல. அவை மோதல்களின் ஆவணக் காப்பகங்கள்; இடப்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல், இழப்பு, கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் வரலாறுகள் பொறிக்கப்பட்டவை. மிக முக்கியமாக, போருக்குப் பிந்தைய ஒழுங்கு நிர்வகிக்கப்படும், நிலைப்படுத்தப்படும் மற்றும் எதிர்க்கப்படும் செயல்மிகு தளங்களாக அவை இருக்கின்றன.
போரின் பின்விளைவுகள் சமூக அல்லது நிறுவன ரீதியானவை மட்டுமல்ல, அடிப்படையில் வெளி (Spatial) சார்ந்தவை என்ற கருத்திலிருந்து இந்த அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. போர் வெளியை மறுசீரமைக்கிறது. மேலும் அதன் முடிவு முந்தைய வெளி அமைப்புகளை வெறுமனே மீட்டெடுப்பதில்லை. மாறாக, அது நிலப்பரப்பு, இயக்கம், அணுகல், கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் புதிய உள்ளமைப்புகளை உருவாக்குகிறது, அவை நீடித்து நிலைத்துப் பரிணமிக்கின்றன. போரின் மரபுகள் மீண்டும் உருவாக்கப்படுவதற்கும் உருமாற்றப்படுவதற்கும் வெளி ஓர் ஊடகமாக மாறுகிறது.
இந்த நிலையைப் புரிந்துகொள்ள, இந்தக் கட்டுரை ‘போரின் மறுவாழ்வு வெளி’ (Space as the Afterlife of War) என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறது. ‘மறுவாழ்வு’ என்ற சொல், வன்முறை நின்றவுடன் போர் முடிந்துவிடுவதில்லை என்பதைக் குறிக்கிறது. போர் அன்றாடச் சூழல்களிலும் நடைமுறைகளிலும் பொதிந்து, உருமாற்றப்பட்ட வடிவங்களில் தொடர்கிறது. முன்னாள் போர்க்களங்களின் மீது கட்டப்பட்ட சாலைகள், சர்ச்சைக்குரிய நிலங்களில் புனரமைக்கப்பட்ட கிராமங்கள், குடிமக்கள் வாழும் நிலப்பரப்புகளில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட இராணுவ முகாம்கள், பாரம்பரிய வாழ்வாதாரங்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு மண்டலங்கள் அனைத்தும், போரின் வெளி சார்ந்த தர்க்கங்கள் அதன் முறையான முடிவுக்குப் பிறகும் எவ்வாறு நீடிக்கின்றன என்பதைப் பிரதிபலிக்கின்றன. எனவே, போருக்குப் பிந்தைய காலத்தைப் புரிந்துகொள்ள, ‘முன்பு, போரின் போது, போருக்குப் பிறகு’ என்ற காலக் கட்டமைப்பிலிருந்து, ‘அதிகாரம் எங்கே அமைந்துள்ளது, அது எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது, மற்றும் ஓர் இடத்தில் அது எவ்வாறு அனுபவிக்கப்படுகிறது’ என்ற வெளி சார்ந்த கட்டமைப்பு சார் நோக்குக்கு மாற வேண்டியுள்ளது.
இந்த இடஞ்சார்ந்த பகுப்பாய்வின் மையத்தில் பிரதேசம் என்ற கருத்து உள்ளது. பிரதேசம் என்பது பெரும்பாலும் ஓர் இறையாண்மை அதிகாரத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள, வரையறுக்கப்பட்ட இடமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. மரபுசார் அரசியல் கோட்பாட்டில், இறையாண்மையும் பிரதேசமும் நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு பிரதேசத்தை ஆள்வது என்பது அதன் மீது இறையாண்மையைச் செலுத்துவதாகும். இருப்பினும், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், இந்தப் பிணைப்பு நிலையற்றதாக உள்ளது. பிரதேசம் என்பது வெறுமனே ஒரு சீரான அல்லது தடையற்ற முறையில் ஆளப்படுவதில்லை. மாறாக, அது பிரதேசமயமாக்கல் செயல்முறைகளுக்கு உட்பட்டிருக்கிறது. இவை தொடர்ச்சியான நடைமுறைகளாகும். இதன் மூலம் வெளி வரைபடமாக்கப்பட்டு, வகைப்படுத்தப்பட்டு, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, உருமாற்றப்படுகிறது.
பிரதேசமயமாக்கல் பின்வருவனவற்றின் மூலம் நிகழ்கிறது:
• இராணுவ ஆக்கிரமிப்பும் கண்காணிப்பும்
• அதிகாரத்துவ வரைபடமாக்கலும் நிலப் பதிவுகளும்
• உட்கட்டமைப்பு மேம்பாடும் இடஞ்சார்ந்த திட்டமிடலும்
• சுற்றுச்சூழல் ஒழுங்குமுறையும் பாதுகாப்பும்
• பாரம்பரிய, தொல்பொருள் உரிமை கோரல்கள்
இந்தச் செயல்முறைகள் வெளியை வெறுமனே நிர்வகிப்பதில்லை. அவை அதை உருவாக்குகின்றன. நிலம் எதற்காக, யார் அதை அணுகலாம், அது எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதை வரையறுக்கின்றன. இந்த அர்த்தத்தில், பிரதேசம் என்பது இயல்பாகக் கிடைப்பதல்ல; அது அதிகாரம் நிறைந்த நடைமுறைகளின் விளைவாகும்.
இந்தச் சூழலில்தான் ‘இறையாண்மையற்ற நிலப்பரப்பு’ (Territory without Sovereignty) என்ற கருத்து பகுப்பாய்வு ரீதியாகப் பயனுள்ளதாகிறது. இந்தக் கருத்தாக்கம் அரசு அதிகாரம் இல்லாததைக் குறிக்கவில்லை. மாறாக, இது ஒரு நிலப்பரப்பைத் தீவிரமாக நிர்வகிக்கும் ஒரு நிலையைக் குறிப்பிடுகிறது. ஆயினும், இறையாண்மை என்பது – குடிமக்கள் தங்கள் இடஞ்சார்ந்த சூழலைக் கட்டுப்படுத்தவும், அதில் வசிக்கவும், அதை வடிவமைக்கவும் உள்ள அர்த்தமுள்ள திறன் – பகுதியானதாகவும், இடைநிலைப்படுத்தப்பட்டதாகவும், சீரற்றதாகவும் உள்ளது.
வடக்குக் கிழக்கைச் சேர்ந்த பல குடியிருப்பாளர்களுக்கு, நிலப்பரப்பு சார்ந்த உரிமை என்பது பின்வருவனவற்றால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது:
• முழுமையான கட்டுப்பாடு இல்லாத அணுகல்
• பாதுகாப்பு இல்லாத இருப்பு
• தன்னாட்சி இல்லாத அங்கீகாரம்
நிலம் சட்டப்படி சொந்தமாக இருக்கலாம், ஆனால் நடைமுறையில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். நடமாட்டம் அனுமதிக்கப்பட்டாலும், சமூக ரீதியாகவோ அல்லது அரசியல் ரீதியாகவோ கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். மீள்குடியேற்றம் எளிதாக்கப்படலாம், ஆனால் போருக்கு முந்தைய கால உறவுகளை அந்த இடத்துடன் மீட்டெடுக்கும் வழிகளில் அது நிகழாது. முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒருவர் இந்த இருபொருள்தன்மையை வெளிப்படுத்தினார்: “நாங்கள் இங்கே இருக்கிறோம், ஆனால் முழுமையாக இல்லை. நாங்கள் எங்கள் நிலத்தில் வாழ்கிறோம், ஆனால் அது முற்றிலும் எங்களுடையது அல்ல.” இறையாண்மை இல்லாத பிரதேசத்தின் மையமான பதற்றத்தை இந்தக் கூற்று உள்ளடக்கியுள்ளது.
சமமற்ற சமூக சீரமைப்புக் குறித்து முன்னைய கட்டுரைகளில் உருவாக்கப்பட்ட வாதங்கள், இங்கு அவற்றின் இடஞ்சார்ந்த வெளிப்பாட்டைக் காண்கின்றன. வர்க்கம், சாதி, பாலினம் ஆகியவற்றில் மீட்சி சமமற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்படுவதைப் போலவே, அது இடத்திலும் சமமற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்படுகிறது. நகர்ப்புற மையங்கள், எளிதில் அணுகக்கூடிய கிராமங்கள், அபிவிருத்தித் தளங்கள் போன்ற சில பகுதிகள் விரைவான உருமாற்றத்தையும் ஒருங்கிணைப்பையும் அனுபவிக்கின்றன. மற்றவை முழுமையற்ற உள்கட்டமைப்பு, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நில அணுகல் மற்றும் வரையறுக்கப்பட்ட பொருளாதார வாய்ப்புகளால் குறிக்கப்பட்டு, விளிம்புநிலையில் இருக்கின்றன. இவ்வாறு, சமத்துவமின்மை உருப்பெற்று மீண்டும் உருவாக்கப்படும் ஒரு முக்கிய பொறிமுறையாக இடம் மாறுகிறது. சாலைகள், சந்தைகள், நிர்வாக அலுவலகங்கள், மேம்பாட்டுத் திட்டங்களின் விநியோகம் ஆகியன பொருளாதார விளைவுகளை மட்டுமல்ல, சமூக மற்றும் அரசியல் உள்ளடக்கத்தையும் வடிவமைக்கிறது.
ஒரு குடியிருப்பாளர் இவ்வாறு சொன்னார்: “நீங்கள் வீதிக்கு அருகில் இருந்தால், வாழ்க்கை எளிதாக இருக்கும். இல்லையென்றால், நீங்கள் மறக்கப்படுவீர்கள்.” இந்த இடஞ்சார்ந்த சமமின்மை பரந்த நிறுவன முன்னுரிமைகளையும் அதிகார இயக்கவியலையும் பிரதிபலிக்கிறது. மீட்சி என்பது மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது மட்டுமல்ல, எங்கு மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல் நிகழ்கிறது, எங்கு நிகழவில்லை என்பதைப் பற்றியது என்பதையும் இது வெளிப்படுத்துகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இடஞ்சார்ந்த ஆளுகையின் மிக முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று இராணுவமயமாக்கலின் நிலைத்தன்மையாகும். தீவிரமான மோதல் முடிவுக்கு வந்தபோதிலும், இராணுவத்தின் இருப்பு முகாம்கள், கண்காணிப்பு, பொருளாதார நடவடிக்கைகள், அடையாளபூர்வமான அதிகாரம் ஆகியவற்றின் மூலம் நிலப்பரப்பைத் தொடர்ந்து வடிவமைத்து வருகிறது. இராணுவமயமாக்கல் என்பது கண்ணுக்குத் தெரியும் உட்கட்டமைப்புகள் மூலம் மட்டுமல்லாமல், உணர்வுபூர்வமான, நடத்தை சார்ந்த பரிமாணங்கள் மூலமாகவும் செயற்படுகிறது. மக்கள் எவ்வாறு நகர்கிறார்கள், எங்கு செல்கிறார்கள், வெளியை எவ்வாறு உணர்கிறார்கள் என்பதில் அது செல்வாக்குச் செலுத்துகிறது.
யாழ்ப்பாணத்தில் வசிக்கும் ஒருவர் குறிப்பிட்டார்: “நீங்கள் அதைப்பற்றி ஒவ்வொரு நாளும் சிந்திப்பதில்லை, ஆனால் அது எப்போதும் பின்னணியில் இருக்கிறது.” இந்தப் ‘பின்னணி இருப்பு’ என்பது, வெளிப்படையான கட்டுப்பாட்டிலிருந்து இயல்பாக்கப்பட்ட அதிகாரத்திற்கு மாறியதைக் குறிக்கிறது. இதில் அதிகாரம் தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்படுவதற்குப் பதிலாக, சூழலிலேயே பொதிந்துள்ளது. எனவே, இராணுவமயமாக்கப்பட்ட வெளி என்பது போரின் ஓர் எச்சம் மட்டுமல்ல. அது போருக்குப் பிந்தைய காலத்திலும் நீடிக்கும், மறுவடிவமைக்கப்பட்ட ஓர் ஆட்சி முறையாகும். போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் எல்லைகள் முறையான வரையறைகளுக்குள் அடங்கிவிடவில்லை. அவை வாழ்வியல் நடைமுறைகளாக – இயக்கத்தையும் இடைவினையையும் வடிவமைக்கும் சமூகத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட எல்லைகளாக – உள்ளன.
இந்த எல்லைகள் மூன்று வகைப்பாட்டுக்குள் இருக்கலாம்:
1. இன ரீதியானவை (குறிப்பிட்ட சமூகங்களுடன் தொடர்புடைய பகுதிகள்)
2. அரசியல் ரீதியானவை (கடந்தகால மோதல் அல்லது அதிகாரத்துடன் தொடர்புடைய இடங்கள்)
3. நிறுவன ரீதியானவை (நிர்வாக அல்லது இராணுவக் கட்டுப்பாட்டு மண்டலங்கள்)
முக்கியமாக, இந்த எல்லைகளில் பல கண்ணுக்குப் புலப்படாதவை. அவை அடையாளப் பலகைகளாலோ அல்லது வேலிகளாலோ குறிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக அனுபவம் மற்றும் சமூக அறிவின் மூலம் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன. ஒருவர் விளக்கினார்: “நாங்கள் செல்லாத இடங்கள் உள்ளன. எங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டதால் அல்ல, மாறாக எங்களுக்குத் தெரிந்திருப்பதால்.” இந்த அறிவு, இடஞ்சார்ந்த கட்டுப்பாடுகளை உள்வாங்குவதைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது தனிநபர்கள் சிக்கலான, பெரும்பாலும் தெளிவற்ற பிராந்திய அமைப்புகளைக் கையாள்வதற்குக் கற்றுக்கொள்ளும் ஒரு செயல்முறையாகும்.
போருக்குப் பிந்தைய காலப்பகுதியில் மீள்குடியேற்றக் கொள்கைகள் மையமாக இருந்து வருகின்றன. இடம்பெயர்ந்த மக்களை அவர்களின் சொந்த வீடுகளுக்கோ அல்லது புதிய இடங்களுக்கோ திருப்பி அனுப்புவதை இவை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. ஆயினும், மீள்குடியேற்றம் என்பது இடப்பெயர்வை வெறுமனே மாற்றுவது மட்டுமல்ல. அது ஒரு மறுவடிவமைப்புச் செயல்முறையாகும். மக்கள் பெரும்பாலும் மாறிவிட்ட நிலப்பரப்புகளுக்கே திரும்புகிறார்கள். ஏனெனில் நில எல்லைகள் மாற்றப்பட்டுள்ளன, உட்கட்டமைப்பு வேறுபட்டுள்ளது, சமூக வலைப்பின்னல்கள் சீர்குலைந்துள்ளன. சில சமயங்களில், மீள்குடியேற்றம் என்பது முற்றிலும் புதிய பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்வதை உள்ளடக்கியது. இது திரும்புதலுக்குள்ளேயே இடப்பெயர்வின் ஒரு நிலையை உருவாக்குகிறது. மீள்திரும்பிய ஒருவர் இந்த அனுபவத்தை விவரித்தார்: “நாங்கள் திரும்பி வந்துவிட்டோம், ஆனால் இது முன்பு இருந்த இடம் அல்ல.” இந்தக் கூற்று இடஞ்சார்ந்த சீரமைப்பின் வரம்புகளை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. திரும்புதல் என்பது சொந்தம் என்ற உணர்வை மீட்டெடுப்பதில்லை. அதற்குப் பெரும்பாலும் புதிய இடஞ்சார்ந்த யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்பத் தழுவிக்கொள்ளுதல் தேவைப்படுகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இடஞ்சார்ந்த நிர்வாகம் சுற்றுச்சூழல் கொள்கைகள் மூலமாகவும் செயற்படுகிறது. பாதுகாப்பு மண்டலங்கள், வனவியல் ஒழுங்குமுறைகள், கடலோர மேலாண்மை முயற்சிகள் ஆகியவை நிலம் மற்றும் வளங்களுக்கான அணுகலை மறுவடிவமைக்கின்றன. சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு எனக் கூறப்பட்டாலும், இந்தக் கொள்கைகள் பெரும்பாலும் பிராந்தியக் கட்டுப்பாட்டிற்கான வழிமுறைகளாகச் செயற்பட்டு, பாரம்பரிய நடைமுறைகளைக் கட்டுப்படுத்துவதோடு, இயற்கையுடனான உறவுகளையும் மறுவரையறை செய்கின்றன. ஒரு விவசாயி குறிப்பிட்டார்: “இது சுற்றுச்சூழலுக்காக என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள், ஆனால் இது நாங்கள் வாழும் விதத்தைப் பாதிக்கிறது.” இவ்வாறு, சுற்றுச்சூழல் ஆளுகையானது பரந்த அதிகார இயக்கவியலுடன் பின்னிப் பிணைந்து, உடனடியாக அரசியல் ரீதியாகத் தெரியாத வழிகளில் வெளியை ஒழுங்குபடுத்துவதற்குப் பங்களிக்கிறது.
இந்தக் கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள இடஞ்சார்ந்த இயக்கவியல்கள் கருத்தியல் சார்ந்தவை அல்ல. அவை அன்றாட வாழ்வைத் தெளிவான வழிகளில் வடிவமைக்கின்றன. எங்கே வாழ்வது, எப்படிப் பயணம் செய்வது, எந்த வாழ்வாதாரங்களைத் தொடர்வது, மற்றவர்களுடன் எப்படிப் பழகுவது என்பது போன்ற முடிவுகள் அனைத்தும் இடஞ்சார்ந்த அமைப்புகளால் பாதிக்கப்படுகின்றன.
இந்த இயக்கவியல்கள் முதலாவது கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள நடைமுறைகளுடன் நேரடியாகத் தொடர்புபடுகின்றன. குறிப்பாக மூன்று விடயங்களில்:
1. மௌனம் இடஞ்சார்ந்த அதிகாரத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வைப் பிரதிபலிக்கிறது.
2. தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தையில் இயக்கம் மற்றும் ஊடாட்டம் பற்றிய முடிவுகள் அடங்கும்.
3. குடும்பத்தின் பிழைப்பு, நிலம் மற்றும் வளங்களுக்கான அணுகலைச் சார்ந்துள்ளது.
இந்த அர்த்தத்தில், வெளி என்பது சமூக வாழ்விற்கு ஒரு பின்னணியாக இல்லை. அது அதன் உருவாக்கத்தில் ஒரு செயல்திறன் மிக்க பங்கேற்பாளராகும்.
இலங்கையில் போருக்குப் பிந்தைய நிலையைப் புரிந்துகொள்ள, அமைதி எட்டப்பட்டதா அல்லது மீட்பு நிறைவடைந்ததா என்று கேட்பது மட்டும் போதாது. வெளி எவ்வாறு உருமாற்றப்பட்டுள்ளது என்பதை ஆராய்வது அவசியம். நிலப்பரப்பு எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகிறது, எல்லைகள் எவ்வாறு வரையப்படுகின்றன, சொந்தம் என்ற உணர்வு எவ்வாறு பேரம்பேசலுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது?
போருக்குப் பிந்தைய நிலை என்பது புனரமைப்பின் ஒரு நடுநிலையான நிலப்பரப்பு அல்ல. மாறாக நிலம், இயக்கம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் மூலம் அதிகாரம் செலுத்தப்படும் ஒரு சர்ச்சைக்குரிய இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்கு என்று இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது. நிலப்பரப்பு நிலைத்திருக்கிறது, ஆனால் இறையாண்மை சீரற்றதாக உள்ளது. மக்கள் வெளியில் வாழ்கிறார்கள், ஆனால் அது எப்போதும் அவர்களின் சொந்த நிபந்தனைகளின்படி அமைவதில்லை. போரின் பின்விளைவாக வெளியை முன்னிலைப்படுத்துவதன் மூலம், இந்தக் கட்டுரை பகுப்பாய்வுக் கண்ணோட்டத்தை, முடிவடைந்தவற்றிலிருந்து தொடர்பவற்றின் பக்கம் திருப்பி, மோதலுக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும், நீடித்து நிலைத்திருக்கும் மற்றும் பரிணமிக்கும் இடஞ்சார்ந்த தர்க்கங்களை வெளிப்படுத்துகிறது.
தீர்க்கப்படாத அம்சமாக நிலம்: உரிமை, இழப்பு, நிபந்தனைக்குட்பட்ட மீளளிப்பு
இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் உள்ள நிலம், போருக்குப் பிறகு ஒதுக்கீடு செய்யப்படவோ அல்லது மீட்டெடுக்கப்படவோ வேண்டிய ஒரு வளம் மட்டுமல்ல. அது, இடப்பெயர்வு, வன்முறை, சொந்தம், அதிகாரம் ஆகியவற்றின் வரலாறுகள் ஒன்றிணையும், அடர்த்தியான அடுக்குகளைக் கொண்ட ஒரு சமூக, அரசியல் நிலப்பரப்பாகும். போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், போருக்குப் பிந்தைய வாழ்வின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய மற்றும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய களங்களில் ஒன்றாக நிலம் உருவெடுத்துள்ளது; அது புதிதாக முக்கியத்துவம் பெற்ற காரணத்தால் அல்ல, மாறாக, நிலம் அணுகப்படும், உரிமை கோரப்படும் மற்றும் அதில் வசிக்கும் முறைகளை அந்தப் போர் அடிப்படையாக மாற்றியமைத்தமையால். போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் நிலம் என்பது, நிர்வாகத் தாமதம் என்ற அர்த்தத்தில் மட்டுமல்லாமல், ஒன்றுடன் ஒன்று மேலெழும்பி, பெரும்பாலும் முரண்படும் ஆளுகையின் தர்க்கங்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நிலையாகவே தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது. உரிமை சட்டப்படி அங்கீகரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் நடைமுறையில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மீளளிப்பு அனுமதிக்கப்பட்டாலும், அது இடரீதியாகப் பகுதியளவு மட்டுமே உள்ளது. அணுகல் என்பது உத்தரவாதமளிக்கப்படுவதற்குப் பதிலாகப் பேச்சுவார்த்தை மூலம் பெறப்படுகிறது. இந்தச் சூழலில், நிலம் என்பது இறையாண்மை வலியுறுத்தப்படும், வரையறுக்கப்படும் ஒரு தளமாக மாறுகிறது. அதாவது, மக்கள் இருந்தாலும், முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத ஓர் இடமாக அது விளங்குகிறது. இந்த நிலையைப் புரிந்துகொள்ள, நிலக்கொள்கை குறித்த முறையான விளக்கங்களைத் தாண்டி, அன்றாட வாழ்வில் நிலம் எவ்வாறு வாழப்படுகிறது, போட்டியிடப்படுகிறது, அனுபவிக்கப்படுகிறது என்பதை ஆராய்வது அவசியம்.
உள்நாட்டுப் போர் தெற்காசியாவின் மிகப்பெரிய உள்நாட்டு இடப்பெயர்ச்சி நெருக்கடிகளில் ஒன்றை உருவாக்கியது. முல்லைத்தீவு, கிளிநொச்சி, மன்னார் மற்றும் கிழக்கு மாகாணத்தின் சில பகுதிகளில், போரின் போது முழு மக்களும் பலமுறை இடம்பெயர்ந்தனர். இந்த இடப்பெயர்ச்சிகள் வாழ்க்கையைத் தடை செய்தது மட்டுமல்லாமல், நில உறவுகளின் தொடர்ச்சியையும் சிதைத்தன. போருக்கு முந்தைய சூழல்களில், நில உரிமையும் பயன்பாடும் பெரும்பாலும் உள்ளூர் அறிவு அமைப்புகளில் பொதிந்திருந்தன—அவை மரங்கள், கிணறுகள், நடைபாதைகள் மற்றும் எல்லைகள் குறித்த பகிரப்பட்ட புரிதல்களால் குறிக்கப்பட்டன. இந்த அடையாளங்கள் எப்போதும் முறையாக ஆவணப்படுத்தப்படவில்லை, ஆனால் அவை சமூக ரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டிருந்தன. இடப்பெயர்ச்சி இந்த அமைப்புகளைச் சீர்குலைத்தது.
முள்ளிவாய்க்காலில், கிட்டத்தட்ட ஒரு தசாப்தத்திற்குப் பிறகு திரும்பி வந்த ஒருவர் தனது அனுபவத்தை விவரித்தார்: “நாங்கள் திரும்பி வந்தபோது, எல்லாம் மாறியிருந்தது. மரங்கள் இல்லை, வீடுகள் அழிக்கப்பட்டிருந்தன. நிலம் வித்தியாசமாகத் தெரிந்தது. அது எங்களுடையது என்று எங்களுக்குத் தெரியும், ஆனால் அதன் சரியான எல்லைகளை எங்களால் அடையாளம் காண முடியவில்லை.” இந்த இடஞ்சார்ந்த நினைவின் இழப்பு அசாதாரணமானதல்ல. போர், பௌதீகக் கட்டமைப்புகளை மட்டுமல்ல, உரிமையை நிலைநிறுத்திய பொருள்சார் அடையாளங்களையும் அழித்தது. இந்த அடையாளங்கள் இல்லாமல், ஒரு காலத்தில் அதில் வாழ்ந்தவர்களுக்குக் கூட நிலம் தெளிவற்றதாகிவிடுகிறது. சில சமயங்களில், சுற்றுச்சூழல் மாற்றத்தால் அண்டை நிலப்பகுதிகள் ஒன்றிணைந்தன அல்லது இடம் பெயர்ந்தன, இது அடையாளப்படுத்துதலை மேலும் சிக்கலாக்கியது. நிச்சயமற்ற தன்மையால் பிரச்சினைகள் எழுந்தன.
ஓர் உள்ளூர் அதிகாரி குறிப்பிட்டார்: “பலர் ஒரே நிலத்திற்கு உரிமை கோருகிறார்கள். இது எப்போதும் வேண்டுமென்றே நடப்பதில்லை. அது தங்களுக்குச் சொந்தமானது என்று அவர்கள் உண்மையாகவே நம்புகிறார்கள்.” இந்தத் தெளிவின்மை, நிலம் இனி ஒரு நிலையான பொருளாக இல்லாமல், போட்டியிடக்கூடிய பேரம் பேசக்கூடிய ஓர் இடமாக மாறும் நிலையை உருவாக்குகிறது. போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், அரசு அதிகாரத்துவ செயல்முறைகள் மூலம் நில உரிமையை முறைப்படுத்த முயன்றது. நிலப்பத்திரங்கள், அனுமதிகள் மற்றும் பதிவுப் பதிவேடுகள் போன்ற ஆவணங்களைக் கோரியது. இந்த செயல்முறைகள் தெளிவை ஏற்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தாலும், அவை பெரும்பாலும் புறக்கணிப்பையே உருவாக்குகின்றன.
கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த ஒரு குடும்பம், நிலத்தை மீட்க மேற்கொண்ட தங்கள் முயற்சியை விவரித்தது: “எங்களிடம் ஒரு பத்திரம் இருந்தது, ஆனால் இடப்பெயர்வின் போது அது தொலைந்துவிட்டது. நாங்கள் பிரதேச செயலகத்திற்குச் சென்றோம். அவர்கள் நகல்கள், சாட்சிகள், சான்றுகள் ஆகியவற்றைக் கேட்டார்கள். எங்களால் முடிந்ததை நாங்கள் கொடுத்தோம், ஆனால் அது போதாது என்று அவர்கள் கூறினார்கள்.” அவர்களின் வழக்கு பல ஆண்டுகளாகத் தீர்க்கப்படாமல் இருக்கிறது.
ஆவணங்களைக் கோருவது என்பது பதிவேடுகளைத் தொடர்ந்து பராமரிப்பதை அவசியமாக்குகிறது. ஆனால் போர் அதனைச் சீர்குலைத்தது. பல குடும்பங்கள் ஆவணங்கள் இல்லாமலேயே தப்பி ஓடின. மற்றவர்கள் அழிவு அல்லது இடப்பெயர்வு காரணமாக அவற்றை இழந்தனர். சில சமயங்களில், உள்ளூர் அலுவலகங்களில் இருந்த பதிவேடுகளும் சேதமடைந்திருந்தன அல்லது முழுமையற்றவையாக இருந்தன. ஓர் அரசாங்க அதிகாரி விளக்கினார்: “முடிவுகளை எடுக்க நாங்கள் ஆவணங்களைச் சார்ந்திருக்கிறோம். அவை இல்லாமல், கோரிக்கைகளைச் சரி பார்ப்பது கடினமாகிறது.” இந்தச் சார்புநிலை, நிலத்தை வாழ்ந்த வரலாற்றின் மூலம் அணுகுவதற்குப் பதிலாக, நிர்வாக நடைமுறைகள் மூலம் அணுகக்கூடிய ஓர் அதிகாரத்துவப் பொருளாக மாற்றுகிறது. கல்வி, தொடர்புகள் அல்லது நிதி வழிகள் மூலம் இந்த நடைமுறைகளைச் சமாளிக்கக் கூடியவர்கள் வெற்றி பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். மற்றவர்களோ நீடித்த நிச்சயமற்ற தன்மையில் தவிக்கின்றனர்.
நிலத்தை மீட்டளிப்பதில் உள்ள மிக முக்கியமான தடைகளில் ஒன்று, உயர் பாதுகாப்பு வலயங்களும் இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள நிலங்களும் தொடர்வதே ஆகும். போரின் போது, பெரும் பகுதிகள் இராணுவப் பயன்பாட்டிற்காக ஒதுக்கப்பட்டதால், பொதுமக்கள் இடம்பெயர்ந்தனர். 2009 ஆம் ஆண்டு முதல் சில நிலங்கள் விடுவிக்கப்பட்டிருந்தாலும், கணிசமான பகுதிகள் இன்னும் இராணுவக் கட்டுப்பாட்டிலேயே உள்ளன அல்லது அரச அல்லது வணிகப் பயன்பாட்டிற்காக மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளன.
வலிகாமம் வடக்கில், போரின் போது ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலம் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தது. அப்பகுதியின் சில பகுதிகள் படிப்படியாக விடுவிக்கப்பட்ட போதிலும், பல குடியிருப்பாளர்கள் முழுமையான நில மீட்புக்காகத் தொடர்ந்து போராடி வருகின்றனர். இடம்பெயர்ந்த ஒரு குடியிருப்பாளர் விளக்கினார்: “நாங்கள் பல ஆண்டுகளாகக் காத்திருக்கிறோம். அவர்கள் சிறிய பகுதிகளை விடுவிக்கிறார்கள், ஆனால் எல்லாவற்றையும் அல்ல. சில பகுதிகள் இன்னும் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன.” மற்றொருவர் கூறினார்: “நிலம் விடுவிக்கப்பட்டாலும், அது முன்பிருந்ததைப் போல இல்லை. சில வீடுகள் காணாமல் போயுள்ளன, சில பகுதிகள் பயன்படுத்த முடியாத நிலையில் உள்ளன.” படிப்படியாக நிலம் விடுவிக்கப்படுவது, நீண்டகாலக் காத்திருப்பு நிலையை உருவாக்குகிறது. இதில், நிலம் திரும்புவது என்பது எப்போதும் பகுதியளவானதாகவும் நிபந்தனைக்குட்பட்டதாகவே இருக்கும். இந்தக் காத்திருப்பு செயலற்றதல்ல. இது அதிகாரிகளுடனான தொடர்ச்சியான தொடர்புகள், மனுக்கள் மற்றும் நிச்சயமற்ற தன்மைக்கு ஏற்பத் தழுவிக்கொள்வதை உள்ளடக்கியது.
நிலம் என்பது வசிப்பிடம் மட்டுமல்ல. அது வாழ்வாதாரத்திற்கு மையமானது. விவசாயம், மீன் பிடித்தல், சிறு அளவிலான உற்பத்தி ஆகியவை நிலத்தையும், இயற்கை வளங்களுக்கான அணுகலையும் சார்ந்துள்ளன. இருப்பினும், போருக்குப் பிந்தைய திரும்புதல் இந்த வாழ்வாதாரங்களை முழுமையாக மீட்டெடுப்பதில்லை. திரும்பிய பிறகு நிலத்தைப் பயிரிடுவதில் உள்ள சவால்களை ஒரு விவசாயி விவரித்தார்: “அந்த நிலம் பல ஆண்டுகளாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் இருந்தது. அது புதர் மண்டிப்போய்விட்டது. மண் மாறிவிட்டது. அதை மீண்டும் உற்பத்தித்திறன் மிக்கதாக மாற்ற எங்களுக்கு நேரமும் பணமும் தேவை.” சுற்றுச்சூழல் சீரழிவைத் தவிர, விவசாயிகள் பின்வரும் சவால்களையும் எதிர்கொள்கின்றனர். (1) நீர்ப்பாசன உட்கட்டமைப்பு இல்லாமை, (2) குறிப்பிட்ட பகுதிகளுக்கான வரையறுக்கப்பட்ட அணுகல், (3) இராணுவ அல்லது வணிக விவசாயத்தின் போட்டி. ஒரு விவசாயி குறிப்பிட்டார்: “எங்களிடம் நிலம் இருந்தாலும், எங்களால் அதை எப்போதும் முழுமையாகப் பயன்படுத்த முடியாது. அதற்கு வரம்புகள் உள்ளன.” இது, முழுமையடையாத வாழ்வாதார மறுசீரமைப்பின் ஒரு பரந்த நிலையைப் பிரதிபலிக்கிறது. இதில் நிலத்திற்கான அணுகல் தானாகவே பொருளாதார நிலைத்தன்மையாக மாறிவிடுவதில்லை.
கிழக்கு மாகாணத்தில், குறிப்பாக திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு போன்ற மாவட்டங்களில், கடலோர நிலமானது உள்ளூர் மீனவ சமூகங்கள், அரசின் அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் மற்றும் வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களுக்கு இடையே பதற்றம் நிலவும் ஒரு களமாக இருந்து வருகிறது. திருகோணமலையைச் சேர்ந்த ஒரு மீனவர், கடலோர அணுகலில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களை விவரித்தார்: “நாங்கள் முன்பு இங்கிருந்துதான் எங்கள் படகுகளை நீரில் இறக்குவோம். இப்போது சில பகுதிகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன அல்லது மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளன. நாங்கள் இன்னும் தொலைவிற்குச் செல்ல வேண்டியுள்ளது.” சுற்றுலா உட்கட்டமைப்பு அல்லது துறைமுக விரிவாக்கம் போன்ற அபிவிருத்தித் திட்டங்கள், கடலோரப் பகுதிகளை மறுவடிவமைத்து, பெரும்பாலும் பாரம்பரிய அணுகலைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. இந்த மாற்றங்கள் பொருளாதார முன்னேற்றமாகக் காட்டப்பட்டாலும், உள்ளூர் சமூகங்களில் சீரற்ற விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன. அந்த மீனவர் கூறினார்: “இது வளர்ச்சியைத் தருகிறது என்கிறார்கள், ஆனால் எங்களுக்கு, இது வாழ்க்கையைக் கடினமாக்குகிறது.”
நிலம் என்பது நினைவுகளின் ஒரு களமாகவும் இருக்கிறது, குறிப்பாக இழப்பு மற்றும் வன்முறை தொடர்பான விஷயங்களில். வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில் உள்ள பல இடங்கள் போர்க்கால நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புடையவை. அதாவது, பெருமளவிலான இடப்பெயர்வு, பொதுமக்களின் உயிரிழப்புகள் அல்லது காணாமல் போதல். போரின் இறுதிக்கட்டங்கள் நடைபெற்ற இடமான முள்ளிவாய்க்கால், பல தமிழர்களுக்கு ஆழ்ந்த உணர்வுபூர்வமான முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. உயிர் பிழைத்தவர்களுக்கு, இது வெறும் நிலம் மட்டுமல்ல, ஒரு நினைவு நிலப்பரப்புமாகும். உயிர் பிழைத்து மீளக்குடியேறிய ஒருவர் விளக்கினார்: “இங்குதான் அனைத்தும் முடிவுக்கு வந்தது. இந்த இடத்தை எங்களால் மறக்க முடியாது.” இருப்பினும், இதுபோன்ற இடங்களை நினைவுகூரும் அல்லது குறிக்கும் திறன் பெரும்பாலும் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. முறையான நினைவுகூர்தல் கட்டுப்படுத்தப்படலாம், மேலும் நிலப்பயன்பாடு ஒழுங்குபடுத்தப்படலாம். இது நினைவிற்கும் கட்டுப்பாட்டிற்கும் இடையே ஒரு பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது. இங்கு நிலம் என்பது நினைவுகூரும் தளமாகவும், அதே சமயம் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட ஓர் இடமாகவும் விளங்குகிறது.
போரும் போருக்குப் பிந்தைய வளர்ச்சியும் சுற்றுச்சூழல் நிலைமைகளை மாற்றியமைத்து, நிலப் பயன்பாட்டைப் பாதித்துள்ளன. சில பகுதிகளில் கைவிடப்பட்டதால் காடுகள் விரிவடைந்துள்ளன, நீர்ப்பாசன அமைப்புகள் மோசமடைந்துள்ளன, புதிய உட்கட்டமைப்பு நீர் ஓட்டங்களை மாற்றியுள்ளது. மன்னாரில், ஒரு விவசாயி சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்களை விவரித்தார்: “முன்பு, எங்களுக்குத் தொடர்ந்து தண்ணீர் கிடைத்தது. இப்போது அதன் போக்குகள் மாறிவிட்டன. சில பகுதிகள் வறண்டுள்ளன, மற்றவை வெள்ளத்தில் மூழ்கியுள்ளன.” இந்த மாற்றங்கள் விவசாய மீட்சியைச் சிக்கலாக்குகின்றன, மேலும் புதிய நிலைமைகளுக்கு ஏற்பத் தழுவிக்கொள்ளவும் வேண்டியுள்ளது.
இந்த ஆய்வுகள் அனைத்திலும் ஒரு பொதுவான கருத்து வெளிப்படுகிறது. நிலம் என்பது வெறுமனே சொந்தமாக்கப்படுவதோ அல்லது அணுகப்படுவதோ அல்ல, அது பேரம் பேசப்படுகிறது. பேச்சுவார்த்தை அதிகாரத்துவ செயல்முறைகள், அதிகாரிகளுடனான தொடர்புகள், கட்டுப்பாடுகளுக்கு ஏற்பத் தழுவிக்கொள்ளுதல், சமூகங்களுக்குள் முறைசாரா ஏற்பாடுகள் ஆகியவற்றின் மூலம் நிகழ்கிறது. இது குறித்துப் பதிலளித்த ஒருவர் சுருக்கமாகக் கூறினார்: “எதுவும் நேரடியானதல்ல. எல்லாம் பேரம் பேசுவதைப் பொறுத்தது.” இந்த நிலை, இந்தக் கட்டுரையின் வாதத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு நிலப்பரப்பு நிர்வகிக்கப்படுகிறது, ஆனால் அதில் வசிப்பவர்களுக்கு அது முழுமையான இறையாண்மை கொண்டதாக இல்லை.
நிலத்திற்கான அணுகலும் கட்டுப்பாட்டின் இயக்கவியலும் முன்னைய கட்டுரையில் விவாதிக்கப்பட்ட சமமற்ற சமூக சீரமைப்புடன் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. செல்வந்தக் குடும்பங்கள் நில மறுசீரமைப்பில் முதலீடு செய்யவோ அல்லது சட்ட செயல்முறைகளை மிகவும் திறம்படக் கையாளவோ முடியும். விளிம்புநிலைக் குழுக்கள் அங்கீகாரம் மற்றும் அணுகலில் பெரும் தடைகளை எதிர்கொள்கின்றன. நிறுவன, அரசு சாரா நிறுவனங்களின் தலையீடுகள், நிலம் தொடர்பான திட்டங்களிலிருந்து யார் பயனடைகிறார்கள் என்பதை வடிவமைக்கின்றன. இவ்வாறு, இடஞ்சார்ந்ததும் சமூகரீதியானதுமான ஏற்றத்தாழ்வுகள் சந்திக்கும் ஒரு முக்கிய தளமாக நிலம் மாறுகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் நிலம் என்பது பொருள்ரீதியாகவும், சட்டரீதியாகவும், குறியீட்டுரீதியாகவும் தீர்க்கப்படாத ஒரு நிலப்பரப்பாகவே உள்ளது. மீளளிப்பு பகுதியளவு உள்ளது, உரிமை சர்ச்சைக்குரியது. அணுகல் என்பது சிக்கலான பெரும்பாலும் சமமற்ற செயல்முறைகள் மூலம் மத்தியஸ்தம் செய்யப்படுகிறது. நிலத்தை இனவரைவியல் ரீதியாக ஆராய்வதன் மூலம், போருக்குப் பிறகு நிலப்பரப்பு வெறுமனே மீட்டெடுக்கப்படுவதில்லை என்பதை இந்தப் பகுதி காட்டியுள்ளது. அது ஆளுகையின் மூலம் புனரமைக்கப்பட்டு, முழுமையான இறையாண்மை இல்லாமல் இருப்பதற்கான நிலைமைகளை உருவாக்குகிறது.
இராணுவமயமாக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகள்: இடஞ்சார்ந்த அதிகாரத்தின் நிலைத்தன்மையும் உருமாற்றமும்
நிலம் என்பது உரிமை, சொந்தம் என்ற உணர்வின் தீர்க்கப்படாத நிலப்பரப்பை வெளிப்படுத்துகிறது என்றால், இராணுவமயமாக்கல் என்பது அந்த நிலப்பரப்பு ஆளப்படும் அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியான கட்டமைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், போரின் முடிவானது குடிமக்கள் வாழ்க்கையிலிருந்து இராணுவத்தின் இருப்பை விலக்கிக் கொள்வதைக் குறிக்கவில்லை. மாறாக, இராணுவமயமாக்கல் மறுவடிவமைக்கப்பட்டு, மறுபகிர்வு செய்யப்பட்டு, இயல்பாக்கப்பட்டுள்ளது. வெளிப்படையான போர்க்காலக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து, மிகவும் பரவலான, ஆழமாகப் பதிந்த, மற்றும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட இடஞ்சார்ந்த அதிகாரத்திற்கு அது மாறியுள்ளது.
போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் இராணுவமயமாக்கல் என்பது வெறும் புலப்படும் சக்தியின் மூலம் மட்டும் செயற்படுவதில்லை. மாறாக இருப்பு, அருகாமை, அன்றாட வாழ்வில் ஒன்றிணைதல் ஆகியவற்றின் மூலம் செயற்படுகிறது. இது சோதனைச் சாவடிகளைப் பற்றியதை விட நிலப்பரப்புகளைப் பற்றியதாகவே உள்ளது. குறுக்கீட்டைப் பற்றியதை விட நிலையான பின்னணி அதிகாரத்தைப் பற்றியதாகவே உள்ளது. இராணுவமயமாக்கல் நேரடியாக அமல்படுத்தப்படாத போதும் கூட, சுற்றுச்சூழலின் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறது. அது பார்க்கப்படுகிறது, உணரப்படுகிறது, வழிநடத்தப்படுகிறது.
இந்த உருமாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள, ஆயுதப் படையின் விரிவாக்கம் என இராணுவமயமாக்கலுக்கு உள்ள வழக்கமான வரையறைகளைக் கடந்து, அதற்குப் பதிலாக அதை ஓர் இடஞ்சார்ந்த நிலையாக – அதாவது, இராணுவ சக்தியின் தொடர்ச்சியான செல்வாக்கின் கீழ் ஒரு பிரதேசம் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டு, வசிக்கப்பட்டு, அனுபவிக்கப்படும் ஒரு வழியாக – ஆராய்வது அவசியம். போரின் போது, இராணுவமயமாக்கல் வெளிப்படையாகவும் மிகவும் தெளிவாகவும் காணப்பட்டது. சோதனைச் சாவடிகள், ரோந்துப் பணிகள், ஊரடங்குகள், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பிரதேசங்கள் ஆகியன அன்றாட வாழ்க்கையை வடிவமைத்தன. நடமாட்டம் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. மேலும் பொதுமக்களுக்கான இடங்கள் இராணுவ இடங்களிலிருந்து தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டன.
போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், இந்தக் கட்டுப்பாட்டு வடிவங்கள் குறைக்கப்பட்டுள்ளன, ஆனால் முற்றிலுமாக அகற்றப்படவில்லை. மிக முக்கியமாக, அவை நுட்பமான, மேலும் பரவலான இடஞ்சார்ந்த அதிகார வடிவங்களாக உருமாற்றப்பட்டுள்ளன. யாழ்ப்பாணத்தில் வசிக்கும் ஒருவர் இந்த மாற்றத்தை இவ்வாறு விவரித்தார்: “முன்பு, இராணுவம் எங்கே இருக்கிறது என்று உங்களுக்குத் தெரியும். எல்லா இடங்களிலும் சோதனைச் சாவடிகள் இருந்தன. இப்போது, அவர்கள் உங்களை எப்போதும் நிறுத்துவதில்லை, ஆனால் அவர்கள் இன்னும் அங்கே இருக்கிறார்கள்.” இந்த ‘இன்னும் அங்கே’ என்பது மிக முக்கியமானது. இது, வெளிப்படையான கட்டுப்பாட்டிலிருந்து, தொடர்ச்சியான தலையீடு இன்றி நடத்தையை வடிவமைக்கும் ஒருவகை இருப்பான சூழல்சார் அதிகாரத்திற்கு மாறும் ஒரு நிலையைப் பிரதிபலிக்கிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இராணுவமயமாக்கலின் வரையறுக்கும் அம்சங்களில் ஒன்று, இராணுவத் தளங்கள் பொதுமக்களின் வாழ்க்கைக்கு மிக அருகில் இருப்பதாகும். முகாம்கள், பயிற்சித் திடல்கள், நிர்வாக வசதிகள் பெரும்பாலும் கிராமங்கள், நகரங்கள், விவசாயப் பகுதிகளுக்கு உள்ளேயோ அல்லது அருகிலோ அமைந்துள்ளன. கிளிநொச்சி நகருக்கு வெளியே உள்ள ஒரு கிராமத்தில், பல வீடுகள் ஓர் இராணுவ முகாமுக்கு மிக அருகில் அமைந்துள்ளன. இந்த அருகாமை தங்களின் அன்றாட வழக்கங்களை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதை அங்கு வசிப்பவர்கள் விவரித்தனர்: “நாங்கள் எங்கள் வேலைகளைச் செய்கிறோம், ஆனால் நாங்கள் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கிறோம். நாங்கள் முகாமைக் கடந்து செல்லும் போது, நிற்பதில்லை. நாங்கள் அதிகமாகப் பார்ப்பதில்லை.” மற்றொரு குடியிருப்பாளர் மேலும் கூறினார்: “சில பகுதிகளுக்கு அருகில் செல்ல வேண்டாம் என்று குழந்தைகளுக்குச் சொல்லப்படுகிறது. அது எங்கும் எழுதப்படவில்லை, ஆனால் அனைவருக்கும் தெரியும்.”
இந்த விழிப்புணர்வு ஒரு வகையான இடஞ்சார்ந்த ஒழுக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது தனிநபர்கள் தங்கள் சூழலில் எவ்வாறு நகர்கிறார்கள், செயற்படுகிறார்கள் என்பதை நிர்வகிக்கும் ஒரு கற்றறிந்த நடத்தையாகும். இது தொடர்ச்சியான அமலாக்கத்தின் மூலம் திணிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக வரம்புகளைப் பற்றிய உள்மனப் புரிதலின் மூலம் ஏற்படுகிறது. ஒரு பெண் விளக்கினார்: “யாரும் உங்களுக்கு நேரடியாகச் சொல்வதில்லை, ஆனால் நீங்கள் எங்கு செல்லலாம், எங்கு செல்லக்கூடாது என்பதை நீங்களே புரிந்துகொள்கிறீர்கள்.” இந்தப் புரிதல் அனுபவம், உற்றுநோக்கல் மற்றும் கூட்டு அறிவு ஆகியவற்றின் மூலம் உருவாகிறது. அது அன்றாட வாழ்வின் ஒரு பகுதியாகி, ஓர் இடத்தில் மக்கள் எவ்வாறு வாழ்கிறார்கள் என்பதை வடிவமைக்கிறது.
போருக்குப் பிந்தைய இராணுவமயமாக்கல் பாதுகாப்புப் பணிகளுக்கு மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை. விவசாயம், சுற்றுலா, சில்லறை வர்த்தகம் உள்ளிட்ட பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் இராணுவம் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளது. இந்த விரிவாக்கம், இராணுவ, குடிமைத் துறைகளுக்கு இடையிலான எல்லைகளை மங்கச் செய்து, இராணுவத்தை உள்ளூர் பொருளாதாரங்களுக்குள் உட்பொதிக்கிறது. முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில், இராணுவத்தால் நடத்தப்படும் பண்ணைகள் காய்கறிகளையும் பிற பொருட்களையும் உற்பத்தி செய்து, அவற்றை உள்ளூர் சந்தைகளில் விற்கின்றன. விவசாயிகள் அதன் தாக்கத்தை விவரித்தனர்:
“அவர்களிடம் பெரிய நிலம், வளங்கள், ஆதரவு ஆகியன உள்ளன. எங்களால் அவர்களுடன் போட்டியிட முடியாது.” மற்றொரு விவசாயி குறிப்பிட்டார்: “அவர்கள் குறைந்த விலையில் விற்கிறார்கள். அது எங்கள் வருமானத்தைப் பாதிக்கிறது.” இந்த ஈடுபாடு ஒரு வகையான பொருளாதார இராணுவமயமாக்கலை உருவாக்குகிறது. இதில் இராணுவம் சந்தை நடவடிக்கைகளில் ஒரு பங்கேற்பாளராக மாறுகிறது. பெரும்பாலும் உள்ளூர் உற்பத்தியாளர்களிடம் இல்லாத நன்மைகளுடன் அவர்கள் களத்திற்கு வருகிறார்கள்.
சில பகுதிகளில், இராணுவம் சுற்றுலாத் துறையில் நுழைந்து, தங்கும் விடுதிகள், உணவகங்கள், பொழுதுபோக்கு வசதிகள் ஆகியவற்றை இயக்குகிறது. இந்த முயற்சிகள் பெரும்பாலும் வளர்ச்சி மற்றும் தேசிய ஒருங்கிணைப்பிற்கான பங்களிப்புகளாகக் கட்டமைக்கப்படுகின்றன. வடக்கின் சில பகுதிகளில், கடலோர அல்லது இரம்மியமான பகுதிகளில் இராணுவத்தால் நடத்தப்படும் உல்லாச விடுதிகள் நிறுவப்பட்டுள்ளன. ஒரு உள்ளூர்வாசி கவனித்தார்: “இந்த இடங்கள் முன்பு அணுக முடியாதவையாக இருந்தன. இப்போது அவை திறக்கப்பட்டுள்ளன, ஆனால் முன்பு போல எங்களுக்காக அல்ல.” சுற்றுலா, இடத்தை ஓய்வு மற்றும் நுகர்வுக்கான தளமாக மாற்றுகிறது, பெரும்பாலும் பிராந்தியத்திற்கு வெளியே இருந்து வரும் பார்வையாளர்களை இலக்காகக் கொள்கிறது. இருப்பினும், இந்த மாற்றம் உள்ளூர் சமூகங்களை பின்வருவனவற்றின் மூலம் ஓரங்கட்டுகிறது: முன்பு பயன்படுத்தப்பட்ட நிலத்திற்கான அணுகலைக் கட்டுப்படுத்துதல், உள்ளூர் பொருளாதாரங்களை மறுவடிவமைத்தல், இடத்தின் அர்த்தத்தை மறுவரையறை செய்தல். ஒரு மீனவர் குறிப்பிட்டார்: “நாங்கள் இந்த இடத்தை மீன்பிடிக்கப் பயன்படுத்தினோம். இப்போது இது ஓர் உல்லாச விடுதியாக உள்ளது. எங்களால் இன்னும் செல்ல முடிகிறது, ஆனால் அது வித்தியாசமான உணர்வு.” இந்த ‘வித்தியாசமான உணர்வு’ என்பது இடஞ்சார்ந்த மாற்றத்தின் குறியீட்டுப் பரிமாணத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இடம் என்பது பௌதீக ரீதியாக மாற்றப்படுவது மட்டுமல்லாமல், உள்ளூர் வரலாறுகளை விட தேசிய விவரிப்புகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் வழிகளில் அது புதிய அர்த்தத்தையும் பெறுகிறது.
சோதனைச் சாவடிகள் போன்ற வெளிப்படையான கண்காணிப்பு வழிமுறைகள் குறைக்கப்பட்டிருந்தாலும், கண்காணிப்பு அவ்வளவாகப் புலப்படாத வடிவங்களில் தொடர்கிறது. நேரடிக் கண்காணிப்பு இல்லாத போதும், தாங்கள் கண்காணிக்கப்படுவதாக குடியிருப்பாளர்கள் அடிக்கடி விவரிக்கின்றனர். யாழ்ப்பாணத்தில், ஓர் இளைஞன் கண்காணிப்பு குறித்த தனது கருத்தை விவரித்தான்: “முன்பு போல் யாரும் எங்களைத் தடுப்பதில்லை, ஆனால் நாங்கள் பார்க்கப்படுகிறோம் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். அதனால் நீங்கள் சில செயல்களைச் செய்வதில்லை.” இந்த விழிப்புணர்வு நடத்தையை வடிவமைக்கிறது. மக்கள் சில வழிகளில் கூடுவதையும், பொது இடங்களில் சில தலைப்புகளைப் பற்றி விவாதிப்பதையும், அல்லது கவனத்தை ஈர்க்கக்கூடிய செயல்களில் ஈடுபடுவதையும் தவிர்க்கிறார்கள்.
ஒரு பெண் விளக்கினார்: “உணர்ச்சிபூர்வமான விஷயங்களை நீங்கள் வெளியே சத்தமாகப் பேசுவதில்லை. யார் கேட்கிறார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது.” இது ஒரு வகையான முன்கூட்டிய சுய-ஒழுங்குமுறையைப் பிரதிபலிக்கிறது, இதில் தனிநபர்கள் தாங்கள் உணரும் கண்காணிப்பின் அடிப்படையில் தங்கள் செயல்களை மாற்றியமைக்கிறார்கள். இத்தகைய நடைமுறைகள், முதலாவது கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள மௌனம் மற்றும் எச்சரிக்கை ஆகியவற்றின் வடிவங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன. ஆனால் இங்கு அவை இடஞ்சார்ந்த நிலைமைகளுடன் வெளிப்படையாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன.
இராணுவமயமாக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகளும், கடந்த காலம் எவ்வாறு நினைவுகூரப்படுகிறது அல்லது நினைவுகூரப்படாமல் போகிறது என்பதை வடிவமைப்பதில் ஒரு பங்கை வகிக்கின்றன. போர்க்கால நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புடைய இடங்கள் பெரும்பாலும் கட்டுப்பாடு, ஒழுங்குமுறை அல்லது உருமாற்றத்திற்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன. போரின் இறுதிக் கட்டங்கள் நடைபெற்ற இடமான முள்ளிவாய்க்கால், தமிழ்ச் சமூகங்களுக்கு ஆழ்ந்த முக்கியத்துவமானது. பலருக்கு, இது துக்கத்திற்கும் நினைவிற்கும் உரிய இடமாகும். ஒருவர் விளக்கினார்: “இங்குதான் எல்லாம் நடந்தது. நாங்கள் நினைவுகூர விரும்புகிறோம், ஆனால் அது எப்போதும் எளிதானதல்ல.” இத்தகைய இடங்களைக் குறிக்கும் அல்லது நினைவுகூரும் முயற்சிகள் பெரும்பாலும் ஒழுங்குமுறைகள் அல்லது கண்காணிப்பால் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. நினைவின் பொது வெளிப்பாடுகள் குறைவாக இருக்கலாம்; ஆனாலும் முறைசாரா நடைமுறைகள் கவனமாக நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும். ஒரு குடியிருப்பாளர் குறிப்பிட்டார்: “நாங்கள் அமைதியாக நினைவுகூருகிறோம். பெரிய அளவில் அல்ல.” இந்த அமைதியான நினைவுகூரல், இராணுவமயமாக்கலும் நினைவும் சந்திக்கும் புள்ளியைப் பிரதிபலிக்கிறது. வெளி என்பது, கடந்த காலம் நினைவுகூரப்படுதல் மட்டுமல்லாமல், ஒழுங்குபடுத்தப்படும் ஒரு தளமாகவும் மாறுகிறது.
இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் இருந்தபோதிலும், பொதுமக்களுக்கும் இராணுவத்தினருக்கும் இடையிலான தொடர்புகள் பெரும்பாலும் வழக்கமானதாகவும், நிகழ்வுகளற்றதாகவும் விவரிக்கப்படுகின்றன. இந்த இயல்பாக்கமே குறிப்பிடத்தக்கது. கிழக்கு மாகாணத்தில், ஒரு கடைக்காரர் தனது தொடர்புகளை இவ்வாறு விவரித்தார்: “சில நேரங்களில் அவர்கள் பொருட்கள் வாங்க வருகிறார்கள். நாங்கள் சாதாரணமாகப் பேசுகிறோம். அது இப்போது வாழ்வின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டது.” இந்த ஒருங்கிணைப்பு, மோதலில் இருந்து சகவாழ்விற்கான ஒரு மாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இருப்பினும், சகவாழ்வு என்பது சமத்துவத்தைக் குறிக்காது. அடிப்படையான அதிகாரச் சமச்சீரின்மை, எப்போதும் வெளிப்படையாகத் தெரியாவிட்டாலும், அப்படியே நீடிக்கிறது. ஒரு குடியிருப்பாளர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: “நாங்கள் ஒன்றாக வாழ்கிறோம், ஆனால் ஒரே மாதிரியாக அல்ல.” இந்த வேறுபாடு போருக்குப் பிந்தைய இராணுவமயமாக்கலின் சாராம்சத்தைப் படம்பிடிக்கிறது: பகிரப்பட்ட இடம், சமமற்ற அதிகாரம்.
இங்கு முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இனவரைவியல் தரவுகள் ஒரு மைய நிலையைக் குறிப்பிடுகின்றன: இராணுவமயமாக்கல் சமமற்ற இறையாண்மையை உருவாக்குகிறது. அரசு, இராணுவத்தின் மூலம், ஒரு நிலப்பரப்பின் மீது அதிகாரத்தைச் செலுத்துகிறது. பொதுமக்கள் அந்த நிலப்பரப்பில் வசிக்கின்றனர், ஆனால் அதை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்துவதில்லை. அணுகல், நடமாட்டம் மற்றும் பயன்பாடு ஆகியவை முறையான மற்றும் முறைசாரா கட்டுப்பாடுகளால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. இந்த ஏற்றத்தாழ்வு எப்போதும் நேரடி நிர்ப்பந்தமாக உணரப்படுவதில்லை. இது பெரும்பாலும் வரம்புகள் குறித்த விழிப்புணர்வு, நடத்தையின் தகவமைப்பு, அணுகலுக்கான பேச்சுவார்த்தை ஆகியவற்றின் மூலம் வெளிப்படுகிறது. “நாங்கள் சுதந்திரமாக வாழ்கிறோம், ஆனால் புரிதலுடன்.” என்று ஒருவர் பதிலளித்தார். இந்தப் ‘புரிதல்’ என்பது பேச்சுவார்த்தை மூலம் பெறப்பட்ட இறையாண்மையின் ஒரு வடிவமாகும். இது கட்டுப்பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டாலும், வாழ்க்கையைத் தொடர அனுமதிக்கிறது.
இறுதியாக, போருக்குப் பிந்தைய இராணுவமயமாக்கல் என்பது முற்றிலும் புதியதல்ல என்பதை அங்கீகரிப்பது முக்கியம். அது, உருமாற்றப்பட்ட வடிவத்தில் இருந்தாலும், போரின் இடஞ்சார்ந்த தர்க்கத்தின் தொடர்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கிறது. இந்தத் தொடர்ச்சி, முறிவு பற்றிய விவரிப்புகளுக்கு சவால் விடுகிறது. போரின் முடிவு ஒரு முழுமையான முறிவைக் குறிக்கவில்லை, மாறாக இடஞ்சார்ந்த அதிகாரத்தின் மறுசீரமைப்பைக் குறிக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் இராணுவமயமாக்கப்பட்ட நிலப்பரப்புகள் கடந்தகால மோதலின் எச்சங்கள் அல்ல. அவை தற்போதைய இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்கின் செயலில் உள்ள கூறுகளாகும். இருப்பு, அருகாமை, பொருளாதாரச் செயற்பாடு மற்றும் குறியீட்டு அதிகாரம் ஆகியவற்றின் மூலம், இடம் எவ்வாறு ஒழுங்கமைக்கப்பட்டு அனுபவிக்கப்படுகிறது என்பதை இராணுவம் தொடர்ந்து வடிவமைத்து வருகிறது.
இராணுவமயமாக்கலை இனவரைவியல் ரீதியாக ஆய்வு செய்வதன் மூலம், நிலப்பரப்பு என்பது வெறும் நிறுவனங்கள் அல்லது மேம்பாட்டின் மூலம் மட்டுமல்ல, அன்றாட வாழ்க்கையைக் கட்டமைக்கும் உள்ளார்ந்த அதிகார வடிவங்கள் மூலமாகவும் நிர்வகிக்கப்படுகிறது என்பதை இப்பகுதி காட்டியுள்ளது. இது கட்டுரையின் மைய வாதத்தை வலுப்படுத்துகிறது: நிலப்பரப்பு உள்ளது, ஆனால் இறையாண்மை சீரற்றதாக இருக்கிறது. மக்கள் ஓர் இடத்தில் வாழ்கிறார்கள், ஆனால் முற்றிலும் தங்கள் சொந்த நிபந்தனைகளின்படி அல்ல.
வாழும் நடைமுறையாக எல்லைகள்: இயக்கம், கண்காணிப்பு, எல்லைகளின் சமூக வாழ்க்கை
வழக்கமான அரசியல் புவியியலில், எல்லைகள் என்பவை நிலப்பரப்புகள், அதிகார வரம்புகள், இறையாண்மைக்குட்பட்ட இடங்கள் ஆகியவற்றைப் பிரிக்கும் நிலையான வரையறைகளான கோடுகளாகக் கற்பனை செய்யப்படுகின்றன. இருப்பினும், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், எல்லைகள் முதன்மையாக ஒரு வரைபடத்தில் உள்ள கோடுகளாக எதிர்கொள்ளப்படுவதில்லை. அவை அன்றாட இயக்கம், சமூக ஊடாட்டம், இடஞ்சார்ந்த விழிப்புணர்வு ஆகியவற்றில் பொதிந்துள்ள நடைமுறைகளாக அனுபவிக்கப்படுகின்றன. அவை ஒரே நேரத்தில் புலப்படுபவையாகவும் புலப்படாதவையாகவும், முறையானவையாகவும் முறைசாராதவையாகவும், புறவயமானவையாகவும் அகவயமானவையாகவும் இருக்கின்றன.
வடக்குக் கிழக்கில், யார், எங்கே, எப்படி, என்ன நிபந்தனைகளின் கீழ் நகர்கிறார்கள் என்பதை வடிவமைக்கும் இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்குமுறையின் வாழும் மற்றும் உடலால் உணரப்படும் வடிவங்களாக எல்லைகள் நீடிக்கின்றன. இந்த எல்லைகள் அரசால் வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைகளுக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடவில்லை. இதைப் புரிந்துகொள்ள, எல்லைகளை நிலையான கூறுகளாகக் கருதும் கருத்திலிருந்து, எல்லை நிர்ணயத்தை ஒரு செயல்முறையாகக் கருதும் நிலைக்கு மாற வேண்டியது அவசியம். அதாவது, வெளி வேறுபடுத்தப்பட்டு, கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, அர்த்தமுள்ளதாக்கப்படும் நடைமுறைகளின் தொகுப்புப் பற்றிய அறிவு அவசியமாகிறது.
போரின் போது, சோதனைச் சாவடிகள் அன்றாட வாழ்வின் ஒரு முக்கிய அம்சமாக இருந்தன. அவை கட்டுப்பாட்டு மண்டலங்களுக்கு இடையிலான மாற்றங்களைக் குறித்தன. இயக்கத்தை ஒழுங்குபடுத்தின. கண்காணிப்பு மற்றும் அதிகாரத்தின் தளங்களாகச் செயற்பட்டன. சோதனைச் சாவடிகள் வழியாகச் செல்ல ஆவணப்படுத்தல், விளக்கம் மற்றும் இணக்கம் தேவைப்பட்டது. போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், இந்தச் சோதனைச் சாவடிகளில் பல அகற்றப்பட்டுவிட்டன. ஒரு காலத்தில் சோதனைச் சாவடிகளால் நிறைந்திருந்த வீதிகள் இப்போது திறக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் நடமாட்டமும் வெளிப்படையாக சுதந்திரமாக உள்ளது. ஆயினும், சோதனைச் சாவடிகளின் தாக்கம் பௌதீகத் தடைகளாக அல்லாமல், கருத்து மற்றும் நடத்தைப் பழக்கங்களாகத் தொடர்கிறது.
வவுனியாவுக்கும் யாழ்ப்பாணத்துக்கும் இடையே பயணிக்கும் ஒரு பேருந்து ஓட்டுநர், ஒரு காலத்தில் பல சோதனைச் சாவடிகளைக் கொண்டிருந்த ஒரு சாலைப் பகுதியில் தான் எவ்வாறு பயணிக்கிறார் என்பதை விவரித்தார்: “முன்பு, நாங்கள் ஒவ்வொரு சோதனைச் சாவடியிலும் நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. இப்போது நிறுத்தங்கள் இல்லை. ஆனாலும், நாங்கள் அந்த இடங்களை அடையும்போது, வேகத்தைக் குறைக்கிறோம். அது ஒரு பழக்கம்.” இந்த வேகத்தைக் குறைப்பது கட்டாயமில்லை, ஆனால் அது உடலால் உணரப்படும் ஒரு நினைவு. ஒரு காலத்தில் கவனத்தையும் எச்சரிக்கையையும் கோரிய ஓர் இடத்திற்கான எஞ்சிய எதிர்வினை.
பயணிகளும் இதே போன்ற அனுபவங்களை விவரித்தனர்: “சோதனைச் சாவடிகள் எங்கே இருந்தன என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். இப்போதும் கூட, நீங்கள் அந்தப் பகுதிகளைக் கடக்கும் போது எச்சரிக்கையாகிவிடுகிறீர்கள்.” இந்த எச்சரிக்கை உணர்வு, கடந்தகாலக் கண்காணிப்பால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு வகையான இடஞ்சார்ந்த உணர்வைப் பிரதிபலிக்கிறது. பௌதீகத் தடைகள் இல்லாதது, கண்காணிக்கப்படுகிறோம் என்ற உள்ளுறைந்த உணர்வை அழித்துவிடுவதில்லை. ஓர் இளைஞன் விளக்கினான்: “அங்கே எதுவும் இல்லாவிட்டாலும், நீங்கள் எதையோ கடப்பது போல் உணர்கிறீர்கள்.” இந்த உணர்வு, எல்லைகள் அவற்றின் பௌதீக வெளிப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டு நிலைத்திருக்கும் தன்மையைப் படம்பிடிக்கிறது. அவை உளவியல் மற்றும் நடத்தை வரம்புகளாகத் தொடர்ந்து நீடிக்கின்றன.
வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளின் பல இடங்களில், குடியிருப்பாளர்கள் கண்ணுக்குப் புலப்படாத எல்லைகளால் குறிக்கப்பட்ட ஒரு நிலப்பரப்பில் பயணிக்கின்றனர். இவை முறையாகக் கட்டுப்படுத்தப்படாத, ஆனால் பரவலாகத் தடை செய்யப்பட்ட அல்லது உணர்வுபூர்வமான இடங்களாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் பகுதிகள் ஆகும். இந்த எல்லைகள் அடையாளப் பலகைகளால் குறிக்கப்படவில்லை. அவை அனுபவம், உற்றுநோக்கல் மற்றும் சமூகத் தொடர்பு மூலம் கற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன.
திருகோணமலை மாவட்டத்தில், ஓர் இளைஞர் குழு தாங்கள் சில பகுதிகளை எவ்வாறு தவிர்க்கிறார்கள் என்பதை விவரித்தது: “நாங்கள் செல்லாத இடங்கள் உள்ளன, குறிப்பாகக் குறிப்பிட்ட நேரங்களில். யாரோ ஒருவர் நேரடியாகச் சொல்வதால் அல்ல, மாறாக அது எங்கள் பகுதி அல்ல என்று எங்களுக்குத் தெரியும் என்பதால்.” அது அவர்களுக்கு எப்படித் தெரியும் என்று கேட்டபோது, அவர்களில் ஒருவர் பதிலளித்தார்: “நீங்கள் மற்றவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் கதைகளைக் கேட்கிறீர்கள். என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்கிறீர்கள்.” இந்தக் ‘கதைகள்’ சமூகங்களுக்குள் புழங்கும் கடந்தகாலப் பதற்றங்கள், சந்திப்புகள் அல்லது சம்பவங்களின் விவரங்களை உள்ளடக்கியவை. அவை நடத்தையை வழிநடத்தும் ஒரு கூட்டு இடஞ்சார்ந்த அறிவை உருவாக்குகின்றன. மற்றொருவர் மேலும் கூறினார்: “நீங்கள் அந்த இடத்தைச் சேர்ந்தவர் இல்லையென்றால், அதை நீங்கள் உணர்வீர்கள். மக்கள் உங்களை வித்தியாசமாகப் பார்ப்பார்கள்.” முறைசார்ந்த அமலாக்கம் இல்லாதபோதும், இந்த அந்நிய உணர்வு எல்லையை வலுப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு, கண்ணுக்குப் புலப்படாத எல்லைகள் அங்கீகாரம் மற்றும் புலனுணர்வு மூலம் செயற்படுகின்றன. அவை வேலிகளாலோ அல்லது சோதனைச் சாவடிகளாலோ அல்ல, மாறாக வேறுபாடு மற்றும் இடர் குறித்த பகிரப்பட்ட புரிதலால் பேணப்படுகின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் எல்லைகளை வரையறுப்பதன் மிகவும் நீடித்த வடிவங்களில் ஒன்று, வெளியை இனமயமாக்குவதாகும். அத்தகைய உரிமை கோரல்கள் முறையாக முறைப்படுத்தப்படாத போதும், பகுதிகள் பெரும்பாலும் தமிழ், சிங்களம் அல்லது முஸ்லிம் போன்ற குறிப்பிட்ட சமூகங்களுக்குச் சொந்தமானவையாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்தக் கருத்துகள் இயக்கம், ஊடாட்டம், அணுகல் ஆகியவற்றை வடிவமைக்கின்றன.
மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில், பதிலளித்தவர் ஒருவர் கலப்புப் பகுதிகள் வழியாகப் பயணித்ததை விவரித்தார்: “நீங்கள் சில கிராமங்களுக்குள் நுழையும் போது, அங்கே யார் வாழ்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். மொழி மாறுகிறது, அடையாளங்கள் மாறுகின்றன, சூழல் மாறுகின்றது.” மற்றொருவர் மேலும் கூறினார்: “தேவைப்பட்டால் தவிர, நாங்கள் சில இடங்களில் நிற்பதில்லை. இது துல்லியமாகப் பயத்தைப் பற்றியது அல்ல, ஆனால் எச்சரிக்கையைப் பற்றியது.” இந்த எச்சரிக்கை, நிலப்பரப்பு குறிப்பிட்ட குழுக்களுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கும் இடமயமாக்கப்பட்ட அடையாளத்தை அங்கீகரிப்பதைப் பிரதிபலிக்கிறது.
சில சமயங்களில், இந்த எல்லைகள் குறிப்பிட்ட மொழிகளில் உள்ள அறிவிப்புப் பலகைகள், மதக் கட்டமைப்புகள் (கோயில்கள், மசூதிகள், தேவாலயங்கள்), குடியிருப்பு முறைகள் போன்றவற்றால் வலுப்படுத்தப்படுகின்றன. வெளிப்படையான மோதல்கள் இல்லாவிட்டாலும், இந்த அடையாளங்கள் வேறுபாட்டை உணர்த்தி, நடத்தையைப் பாதிக்கின்றன. ஒரு கடைக்காரர் குறிப்பிட்டார்: “வியாபாரம் இந்த எல்லைகளைக் கடக்கிறது, ஆனால் சமூக வாழ்க்கை பெரும்பாலும் கடப்பதில்லை.” சமூக ஊடாட்டம் குறைவாகவே இருந்தாலும், பொருளாதாரத் தேவை எவ்வாறு இடஞ்சார்ந்த பிளவுகளை இணைக்க முடியும் என்பதை இந்த வேறுபாடு எடுத்துக்காட்டுகிறது.
சமூக, இன எல்லைகளுக்கு அப்பால், நிர்வாக நடைமுறைகள் மூலமாகவும் எல்லைகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. கோட்ட எல்லைகள், நில அதிகார வரம்புகள் மற்றும் நிறுவன மண்டலங்கள் ஆகியவை சேவைகள் மற்றும் வளங்களுக்கான அணுகலை வடிவமைக்கின்றன. மன்னார் மாவட்டத்தில், ஒரு குடியிருப்பாளர் நிர்வாக எல்லைகளைக் கடந்து சேவைகளைப் பெறுவதில் உள்ள சவால்களை விவரித்தார்: “எனது நிலம் ஒரு கோட்டத்தில் உள்ளது, ஆனால் நான் மற்றொரு கோட்டத்தில் வசிக்கிறேன். ஆவணங்களுக்காக, நான் முன்னும் பின்னுமாக அலைய வேண்டியுள்ளது. ஒவ்வொரு அலுவலகமும் அது தங்கள் பொறுப்பல்ல என்கிறது.” இந்தத் துண்டாடல் ஒரு வகையான அதிகாரத்துவ எல்லை நிர்ணயத்தை உருவாக்குகிறது, இதில் அணுகல் அதிகார வரம்பால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. மற்றொருவர் விளக்கினார்: “தூரம் குறைவாக இருந்தாலும், எல்லைகள் காரணமாக இந்தச் செயல்முறை சிக்கலாகிறது.” இந்த நிர்வாக எல்லைகள் நிலப்பரப்பில் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை, ஆனால் அவை அரசுடனான அன்றாடத் தொடர்புகளுக்கு ஒரு கட்டமைப்பை அளிக்கின்றன. அவை நிறுவன வகைப்படுத்தலுடனும் ஒன்றிணைந்து, வளங்களுக்கான சமமற்ற அணுகலை வலுப்படுத்துகின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் நகர்வு என்பது, இடரின் தொடர்ச்சியான கணக்கீட்டால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. தனிநபர்கள், இடஞ்சார்ந்த இயக்கவியல் பற்றிய தங்கள் புரிதலின் அடிப்படையில், எங்கு, எப்போது, எப்படிச் செல்வது என்பதை மதிப்பிடுகிறார்கள். கிளிநொச்சியில் உள்ள ஓர் இளம் பெண், இரவில் பயணம் செய்வதில் தனக்குள்ள தயக்கத்தை விவரித்தார்: “பகலில், அது பரவாயில்லை. இரவில், அது வித்தியாசமாக உள்ளது. சில பகுதிகள் அமைதியாக இருக்கின்றன, மேலும் உங்களைச் சுற்றி யார் இருக்கிறார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது.” அவரது முடிவு ஒரு குறிப்பிட்ட விதியை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல, மாறாக நேரம் மற்றும் இடத்துடன் தொடர்புடைய பாதிப்புக்குள்ளாகும் தன்மையைப் பற்றிய ஒரு கண்ணோட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஓர் ஆண் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: “இருட்டிய பிறகு நீங்கள் தவிர்க்க வேண்டிய இடங்கள் உள்ளன. அது இயல்பாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட்டது.” இந்த முடிவுகள் ஒரு வகையான சூழ்நிலை விழிப்புணர்வைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இதில் நகர்வு என்பது கடந்தகால அனுபவங்கள் மற்றும் தற்போதைய நிலைமைகள் இரண்டாலும் வடிவமைக்கப்படுகிறது.
எல்லைகள், உண்மையான, உணரப்பட்ட கண்காணிப்புடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. வெளிப்படையான கண்காணிப்பு இல்லாதபோதும், கவனிக்கப்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறு நடத்தையை வடிவமைக்கிறது. யாழ்ப்பாணத்தில், ஒருவர் பொது உரையாடல்களைத் தான் எவ்வாறு அணுகுகிறார் என்பதை விவரித்தார்: “நீங்கள் எல்லா இடங்களிலும் சுதந்திரமாகப் பேச முடியாது. யார் கேட்கிறார்கள் அல்லது பார்க்கிறார்கள் என்று ஒருபோதும் அறிய முடியாது.” இந்த விழிப்புணர்வு, எங்கே கூடுவது, எங்கே பேசுவது, எங்கே மௌனமாக இருப்பது போன்ற இடத் தேர்வுகளுக்கும் நீட்டிக்கப்படுகிறது. ஓர் இளைஞர் குழு விளக்கியது: “நாங்கள் இடங்களைக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். சில இடங்கள் பேசுவதற்குப் பாதுகாப்பானவை, மற்றவை அல்ல.” இது இடம், பேச்சு மற்றும் அதிகாரம் ஆகியவற்றின் சந்திப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது. இங்கு எல்லைகள் என்பவை நடமாட்டத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, வெளிப்பாட்டைப் பற்றியதும் ஆகும்.
போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் எல்லைகளில் ஏற்பட்ட மிக முக்கியமான மாற்றம், அவை உள்ளிணைந்து போனதே ஆகும். எல்லைகள் இனி வெறும் வெளிப்புறக் கட்டுப்பாடுகள் மட்டுமல்ல் அவை பழக்கவழக்கங்கள், உள்ளுணர்வுகள், எதிர்பார்ப்புகளாக உடலால் உணரப்படுகின்றன. ஒருவர் விளக்கினார்: “உங்களுக்கு அடையாளங்கள் தேவையில்லை. எப்போது கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்று உங்கள் உடலுக்குத் தெரியும்.” இந்த ‘அறிதல்’ இயல்பானதல்ல. அது அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. இது அன்றாட வாழ்வில் இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்குமுறையை இணைத்துக்கொள்வதைப் பிரதிபலிக்கிறது.
உள்ளிணைந்த எல்லைகள் பின்வருமாறு வெளிப்படுகின்றன: (1) குறிப்பிட்ட இடங்களுக்குள் நுழைவதற்கு முன் தயக்கம், (2) உடல் தோரணை அல்லது நடத்தையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், (3) சுற்றுப்புறங்கள் குறித்த அதிகரித்த விழிப்புணர்வு. இந்த உடல் சார்ந்த எதிர்வினைகள், மௌனம் மற்றும் தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தையின் வடிவங்களுடன் ஒத்துப்போகும் சுய-ஒழுங்குமுறையின் வடிவங்களாகும்.
இங்கு முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இனவரைவியல் தரவுகள், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் எல்லைகள் வெறுமனே மோதலின் எச்சங்கள் மட்டுமல்ல; அவை சமமற்ற இறையாண்மையின் செயல்மிகு கூறுகளாகும் என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. இங்கு, போருக்குப் பிந்தைய எல்லைகள் தொடர்ச்சி மற்றும் உருமாற்றம் ஆகிய இரண்டையும் பிரதிபலிக்கின்றன என்பதை அங்கீகரிப்பது முக்கியம். போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் எல்லைகள் என்பவை வெறுமனே பிரதேசங்களைப் பிரிக்கும் கோடுகள் அல்ல; அவை அன்றாட வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் நடைமுறைகளாகும். நினைவகம், பழக்கம், சமூக அங்கீகாரம், நிறுவனச் செயல்முறைகள் ஆகியன மூலம், எல்லைகள் இடஞ்சார்ந்த ஒழுங்குமுறையின் ஆற்றல்மிக்க மற்றும் பரிணாம வளர்ச்சி பெறும் வடிவங்களாக நிலைத்திருக்கின்றன. எல்லைகளை இனவரைவியல் ரீதியாக ஆராய்வதன் மூலம், பிரதேசம் என்பது ஒரே சீராக அணுகக்கூடியதாகவோ அல்லது அனுபவிக்கக்கூடியதாகவோ இல்லை என்பதை இந்தப் பகுதி காட்டியுள்ளது. அது சீரற்ற இறையாண்மையைப் பிரதிபலித்து மீண்டும் உருவாக்கும், கண்ணுக்குத் தெரியும் மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாத எல்லைகளின் அடுக்குகளால் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.
தொடரும்.
