‘போருக்குப் பின்னரான’ இலங்கை: ஆய்வுச் சவாலும் தத்துவார்த்தச் சிக்கல்களும் – பகுதி 1

தொடக்கக் குறிப்புகள்

மே 2009 இல், இலங்கை அரசு கிட்டத்தட்ட மூன்று தசாப்த கால ஆயுத மோதலின் முடிவை அறிவித்தது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் இராணுவத் தோல்வி அமைதி, ஒற்றுமை மற்றும் இறையாண்மையை மீட்டெடுப்பதாகக் கருதப்பட்டது. கிட்டத்தட்ட உடனடியாக, போரின் மொழி அபிவிருத்தி, நல்லிணக்கம் மற்றும் தேசிய புதுப்பித்தல் ஆகியவற்றின் மொழியால் மாற்றப்பட்டது. சாலைகள் மீண்டும் கட்டமைக்கப்பட்டன, சுற்றுலாப் பயணிகள் அழைக்கப்பட்டனர், தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்டன, சர்வதேச நன்கொடையாளர்கள் மறுகட்டமைப்பில் பங்கேற்க ஊக்குவிக்கப்பட்டனர். உத்தியோகபூர்வ கதையாடலில், போர் இராணுவ ரீதியாக மட்டுமல்ல, வரலாற்று ரீதியாகவும் முடிவுக்கு வந்தது. இருப்பினும், இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் வசிப்பவர்களுக்கு, சமாதானப் பிரகடனம் தெளிவான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. இராணுவ இருப்பு பரவலாக இருந்தது, நிலம் தொடர்ந்து ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது அல்லது மறுபகிர்வு செய்யப்பட்டது, துக்கம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது, அரசியல் உரிமை கோரல்கள் ஆபத்தானவையாக மாறின. போர் முடிந்தது, ஆனால் அதன் தர்க்கங்கள் நீடித்தன – கண்காணிப்பு, அபிவிருத்தி, அதிகாரத்துவ ஒழுங்குமுறை ஆகியவற்றின் மூலம் அவை மீள்வரையறைக்கு உள்ளாகின.  

‘போருக்குப் பின்’ என்பது ஒரு சுய-வெளிப்படையான நிலை அல்ல என்ற முன்மாதிரியிலிருந்து இந்தக் கட்டுரைத் தொடர் தொடங்குகிறது. போருக்குப் பின்னரானதை, வன்முறையைத் தொடர்ந்து வரும் ஒரு தற்காலிக அடையாளமாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக, இந்தத் தொடர் போருக்குப் பின்னரான காலத்தை ஒரு கருத்தியல், அரசியல் மற்றும் வழிமுறைசார் பிரச்சினையாக விசாரிக்கிறது. வன்முறையை உருவாக்கிய கட்டமைப்புகள் பெரும்பாலும் அப்படியே இருக்கும்போது ‘போருக்குப் பின்’ வாழ்வது என்றால் என்ன? வெளிப்படையான வன்முறை குறைவாகத் தெரியும், ஆனால் அவை குறைவான மறைமுகக் கட்டுப்பாட்டு வடிவங்களுக்கு வழிவகுக்கும் போது அதிகாரம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது? அமைதி, பயம், கட்டுப்பாடு ஆகியவை அன்றாட வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் சமூகங்களை எவ்வாறு நாம் புரிந்துகொள்வது?

‘போருக்குப் பின்’ என்ற சொல் பொதுக்கொள்கை, அபிவிருத்தி மற்றும் அறிவுசார் எழுத்துகளில் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, இருப்பினும் அது அரிதாகவே விசாரிக்கப்படுகிறது. இது முன்னேற்றம், குணப்படுத்துதல் மற்றும் இயல்பாக்கம் ஆகியவற்றின் மறைமுகமான வாக்குறுதியைக் கொண்டுள்ளது. இலங்கையில், இந்த வாக்குறுதி அரசின் சட்டபூர்வமான தன்மை மற்றும் சர்வதேச ஈடுபாட்டிற்கு மையமாக உள்ளது. இருப்பினும், வடக்குக் கிழக்கில் 2009க்குப் பின்னரான வாழ்க்கையின் யதார்த்தங்கள் இந்தக் கதையைச் சிக்கலாக்குகின்றன. மாற்றத்திற்குப் பதிலாக வெளிப்படுவது உருமாற்றத்தின் மூலமான தொடர்ச்சி – அரசியல் மோதலை புதிய களங்களுக்கு இடமாற்றம் செய்யும் அதிகாரத்தின் மறுகட்டமைப்பு.

இந்தத் தொடர், இலங்கையில் போருக்குப் பின்னரான நிலையை ஓர் இடைக் காலகட்டமாகப் புரிந்து கொள்ளாமல், ஒரு நிர்வாக முறையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று வாதிடுகிறது. இந்த முறை மூன்று ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட அம்சங்களால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது:

1. போர் இல்லாத நிலையில் இராணுவமயமாக்கல் – பொதுமக்கள் வாழ்வில் இராணுவ இருப்பு மற்றும் பாதுகாப்புத் தர்க்கங்களை இயல்பாக்குதல்.
2. அரசியல்மயமாக்கப்பட்ட அபிவிருத்தி – தொழில்நுட்ப மற்றும் பொருளாதாரத் தீர்வுகளுடன் அரசியல் உரிமை கோரல்களை மாற்றுதல்.
3. ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட நினைவகம் – வரலாறு, துக்கம் மற்றும் பிரதிநிதித்துவத்தை நிர்வகித்தல்.

இந்த அம்சங்கள் ஒன்றாக, வெளிப்படையான, குறைவான வன்முறையுடைய ஓர் அரசியல் நிலப்பரப்பை உருவாக்குகின்றன, ஆனால் கட்டமைப்பு மற்றும் அறிவாற்றல் வன்முறை தீவிரமடைகிறது. அதிகாரம் முதன்மையாக கண்கவர் சக்தி மூலம் அல்ல, மாறாக சொல்லக்கூடிய, நினைவில் கொள்ளக்கூடிய, உரிமை கோரக்கூடிய அல்லது கற்பனை செய்யக்கூடியவற்றை வடிவமைக்கும் அன்றாட நடைமுறைகள் மூலம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

போருக்குப் பின்னரான ஆட்சியியல் என்ற கருத்து, விரோதங்களை நிறுத்துவது அரசியல் தீர்வின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது என்று கருதும் மேலாதிக்க அமைதி கட்டமைக்கும் கட்டமைப்புகளைச் சவால் செய்கிறது. இலங்கையில், பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்வு காணப்படாதது, இறையாண்மை, சுயாட்சி மற்றும் நீதி ஆகியவற்றின் அடிப்படைக் கேள்விகள் தீர்க்கப்படாமல் இருப்பதைக் குறிக்கிறது. இதனால், போருக்குப் பின்னரான நிலைமை தீர்க்கப்படாத மோதலை நிவர்த்தி செய்வதற்குப் பதிலாக அதை நிர்வகிப்பதற்கான ஒரு வழிமுறையாக மாறுகிறது.

இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகள் வெறும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகள் மட்டுமல்ல. அவை வரலாற்று ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட போட்டிக்கான இடங்களாகும். கொலனித்துவ ஆட்சி, நிலக் கொள்கைகள், மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு நடைமுறைகள் மற்றும் மொழியியல் படிநிலைகள் மூலம் இந்தப் பகுதிகளை மறுவடிவமைத்தது. சுதந்திரத்திற்குப் பின்னரான அரசு உருவாக்கம், பெரும்பான்மை கொள்கைகள் மூலம், குறிப்பாக மொழி, கல்வி மற்றும் நிலக் குடியேற்றம் மூலம் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் மக்களை மேலும் ஓரங்கட்டியது.

போர் இந்த இயக்கவியலைத் தீவிரப்படுத்தியது, ஆனால் அது அவற்றை உருவாக்கவில்லை. போருக்குப் பின்னரான காலத்தில், வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகள் நிர்வாகத்தில் தீவிர சோதனைத் தலங்களாக மாறிவிட்டன. சிவில் நிர்வாகத்தில் இராணுவ ஈடுபாடு, வரலாற்றை மறுவடிவமைக்கும் தொல்பொருள் திட்டங்கள், வாழ்வாதாரங்களை மறுகட்டமைக்கும் அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நினைவகத்தை நிர்வகிக்கும் கலாசார நிறுவனங்கள் அனைத்தும் இந்தப் பகுதிகளில் ஒன்றிணைகின்றன.

போருக்குப் பின்னரான சமூகங்கள் பெரும்பாலும் குறுகிய கண்ணாடிகள் மூலம் ஆய்வு செய்யப்படுகின்றன: மோதல் தீர்வு, நிலைமாறுகால நீதி அல்லது அபிவிருத்திப் பொருளாதாரம். இத்தகைய அணுகுமுறைகள் மதிப்புமிக்கவை என்றாலும், ஆழமாக ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட சமூக வாழ்க்கையின் களங்களை தனிமைப்படுத்த முனைகின்றன. ஆரோக்கியம் அரசியலிலிருந்தும், பாரம்பரியம் நிர்வாகத்திலிருந்தும், மொழி அதிகாரத்திலிருந்தும், திட்டமிடல் நினைவிலிருந்தும் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தொடர் பல பரிமாண அணுகுமுறையை வலியுறுத்துகிறது. இது மானிடவியல், சமூகவியல், தொல்லியல், மொழியியல், வரலாறு, உளவியல், புவியியல், நகர்ப்புறத் திட்டமிடல், பொது சுகாதாரம் மற்றும் அருங்காட்சியக ஆய்வுகள் ஆகியவற்றை இணையான கண்ணோட்டங்களாக அல்ல, மாறாக ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய அறிவியலாக ஒன்றிணைக்கிறது. ஒவ்வொரு துறையும் போருக்குப் பின்னரான வாழ்க்கையின் தனித்துவமான பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அதே நேரத்தில் அதன் சொந்த அனுமானங்களையும் புரியாமைப் புள்ளிகளையும் கொண்டுள்ளது.

இந்தத் தொடரில் இடம்பெறவுள்ள அனைத்துக் கட்டுரைகளும் இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் நடத்தப்பட்ட நீண்டகாலக் கள ஆய்வை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இதில் இனவரைவியல் கண்காணிப்பு, நேர்காணல்கள், வாய்மொழி வரலாறுகள், காப்பக ஆராய்ச்சி, மொழியியல் கண்காணிப்பு, இடஞ்சார்ந்த பகுப்பாய்வு, நிபுணர்களுடனான ஈடுபாடு மற்றும் பொருள் கலாசார பகுப்பாய்வு ஆகியவை அடங்குகின்றன. இருப்பினும், போருக்குப் பின்னரான இலங்கையில் களப்பணி, அடிப்படையில் கட்டுப்பாடுகளால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. கண்காணிப்பு என்பது அவ்வப்போது நிகழும் நிகழ்வு அல்ல, ஆனால் ஒரு பரவலான நிலை. மக்கள் என்ன சொல்ல முடியும், யாரிடம், எந்த வடிவத்தில் சொல்ல முடியும் என்பதைக் கணக்கிடுகிறார்கள். மௌனம் பெரும்பாலும் பேச்சை விடப் பாதுகாப்பானது. மறைமுகமானது, தெளிவை விடப் பாதுகாப்பானது. இதை முக்கியமாக இக்கட்டுரைகள் கணிப்பில் எடுத்துள்ளன. இத்தொடர் இந்தக் கட்டுப்பாடுகளை முறைசார் தடைகளாக அல்லாமல் பகுப்பாய்வுத் தரவுகளாகக் கருதுகிறது. மக்கள் சொல்ல மறுப்பது, தலைப்புகளைச் சுற்றி அவர்கள் எவ்வாறு பேசுகிறார்கள், மறைமுகமாக இழப்பை எவ்வாறு விவரிக்கிறார்கள் என்பது அனைத்தும் போருக்குப் பின்னரான நிலையில் அதிகாரத்தின் வரையறைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. முறைசார் ரீதியாக, இதற்கு நெறிமுறை ரீதியாக எச்சரிக்கையான, பிரதிபலிப்பு மற்றும் இருப்பைப் போலவே இல்லாததையும் கவனிக்கும் அணுகுமுறை தேவைப்படுகிறது.

நான்கு கேள்விகள்

இந்தத் தொடர் நான்கு மையக் கேள்விகளைச் சுற்றிக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கேள்விகள் வெறும் கருப்பொருள் சார்ந்தவை அல்ல. போருக்குப் பின்னரான சமூகங்கள் எவ்வாறு ஆய்வு செய்யப்படுகின்றன என்பதில் வேண்டுமென்றே தலையிடுவதை அவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

கேள்வி 1: வன்முறை அன்றாட வடிவங்களில் தொடரும் போது ‘போருக்குப் பின்னரான’ என்றால் என்ன?

வழக்கமான கட்டமைப்புகள் போருக்குப் பின்னரான காலத்தை ஆயுத மோதல் இல்லாததாக வரையறுக்கின்றன. இருப்பினும் இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், வன்முறை குறைவாகக் காணக்கூடிய வடிவங்களில் தொடர்கிறது: நில அபகரிப்பு, கண்காணிப்பு, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட துக்கம், பொருளாதார நிச்சயமற்ற தன்மை மற்றும் அதிகாரத்துவத் துன்புறுத்தல். இந்த வகையான வன்முறைகள் பெரும்பாலும் மோதலுக்குப் பின்னரான பகுப்பாய்விலிருந்து விலக்கப்படுகின்றன, ஏனெனில் அவை போர்க்கால வன்முறையை ஒத்திருக்கவில்லை.

இத்தொடர் வன்முறையின் கருத்தை கட்டமைப்பானது, மெதுவான மற்றும் அறிவாற்றல் வன்முறையை உள்ளடக்கியதாக விரிவுபடுத்துகிறது. துப்பாக்கிகள் அமைதியாகி நீண்டகாலத்திற்குப் பிறகு வன்முறை அன்றாட வாழ்க்கையில் எவ்வாறு உட்பொதிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை மானிடவியல், சமூகவியல், புவியியல் மற்றும் பொது சுகாதாரம் ஆகியவை வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கேள்வி அடிப்படையானது, ஏனெனில் இது ‘பின்னர்’ என்ற தற்காலிகத் தர்க்கத்தை சவால் செய்கிறது. போருக்குப் பின்னரான காலம் ஒரு சுத்தமான முறிவு அல்ல, மாறாக தீங்கின் மறுகட்டமைப்பு என்று அது வலியுறுத்துகிறது.

கேள்வி 2: போருக்குப் பின்னரான சமூகம் அறிவின் மூலம் எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகிறது?

இரண்டாவது கேள்வி, அறிவியலின் மூலம் நிர்வாகத்தை ஆராய்கிறது. இலங்கையில், தொல்பொருளியல் பிராந்திய விவரிப்புகளை உறுதிப்படுத்த அணிதிரட்டப்படுகிறது, தேசிய ஒற்றுமையை ஒருங்கிணைக்க வரலாறு மீண்டும் எழுதப்படுகிறது, பொது சுகாதாரக் கட்டமைப்புகள் துன்பத்தை அரசியல் நீக்குகின்றன, மற்றும் அருங்காட்சியகங்கள் கடந்த காலத்தின் சுத்திகரிக்கப்பட்ட பிரதிநிதித்துவங்களை நிர்வகிக்கின்றன. இந்த நடைமுறைகள் அதிகாரத்தை வெறுமனே பிரதிபலிக்கவில்லை. அவை அதை உருவாக்குகின்றன. அறிவு நிர்வாகத்தின் தொழில்நுட்பமாக மாறுகிறது, நினைவில் கொள்ளக்கூடிய, உரிமை கோரக்கூடிய அல்லது போட்டியிடக்கூடியவற்றை வடிவமைக்கிறது.

தொல்பொருளியல், வரலாறு, மொழியியல், பொது சுகாதாரம் மற்றும் அருங்காட்சியக ஆய்வுகள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி, போருக்குப் பின்னரான நிர்வாகம் எவ்வாறு உண்மையின் ஆட்சிகள் மூலம் செயற்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. போருக்குப் பின்னரான அதிகாரம் வற்புறுத்தலின் மூலம் மட்டுமல்ல, அர்த்தத்தின் மீதான கட்டுப்பாட்டின் மூலமும் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை இது வெளிப்படுத்துவதால் இந்தக் கேள்வி முக்கியமானது.

கேள்வி 3: போருக்குப் பிறகு உடல்கள், மனங்கள் மற்றும் சமூக உறவுகள் எவ்வாறு மறுவடிவமைப்புச் செய்யப்படுகின்றன?

போர், உடல்களிலும் மனங்களிலும் நீடித்த அடையாளங்களை விட்டுச்செல்கிறது. வடக்குக் கிழக்கில் அதிர்ச்சி, துக்கம், ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு, இனப்பெருக்க – சுகாதாரப் பிரச்சினைகள், மன உளைச்சல் ஆகியவை பரவலாக உள்ளன. இருப்பினும், ஆதிக்கம் செலுத்தும் மருத்துவக் கட்டமைப்புகள் பெரும்பாலும் இந்த அனுபவங்களைத் தனிப்பயனாக்கி அரசியலற்றதாக்குகின்றன. இத்தொடர் சமூக, நெறிமுறை மற்றும் அரசியல் சூழல்களுக்குள் துன்பத்தை நிலைநிறுத்துவதன் மூலம் உலகளாவிய அதிர்ச்சி மாதிரிகளைச் சவால் செய்கிறது. உளவியல், பொது சுகாதாரம், மானிடவியல், சமூகவியல் ஆகியன இணைந்து படிக்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு இணைவு நிகழும் போது, அவை போருக்குப் பின்னரான ஆட்சி எவ்வாறு வாழும் தளங்களாகின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்த கேள்வி முக்கியமானது, ஏனெனில் இது போருக்குப் பின்னரான வாழ்க்கையை மருத்துவமயமாக்குவதை எதிர்க்கிறது மற்றும் உருவகப்படுத்தப்பட்ட அனுபவத்தின் அரசியல் பரிமாணங்களை வலியுறுத்துகிறது.

கேள்வி 4: தோல்விக்குப் பிறகு என்ன வகையான எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்யவியலும்?

போருக்குப் பின்னரான நிர்வாகம் பெரும்பாலும் அபிவிருத்தி, நல்லிணக்கம், ஒருங்கிணைப்பை தவிர்க்க முடியாத முன்னோக்கிச் செல்லும் பாதைகளாக வடிவமைக்கிறது. இருப்பினும் வடக்குக் கிழக்கில் பலருக்கு, எதிர்காலம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகவும் நிச்சயமற்றதாகவும் அனுபவிக்கப்படுகிறது. நகர்ப்புறத் திட்டமிடல் ஒப்புதல் இல்லாமல் நிலப்பரப்புகளை மறுவடிவமைக்கிறது. சுற்றுலா முன்னாள் போர்வலயத்தின் களங்களை மறுபெயரிடுகிறது. அருங்காட்சியகங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நினைவகத்தை நிர்வகிக்கின்றன. மொழி நடைமுறைகள் எச்சரிக்கையைக் குறியீடாக்குகின்றன. புவியியல், திட்டமிடல், மானிடவியல் மற்றும் அருங்காட்சியக ஆய்வுகள் ஒன்றாக எதிர்காலங்கள் எவ்வாறு தீவிரமாக உற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கேள்வி அபிவிருத்தின் நேரியல் கதைகளைச் சவாலுக்குள்ளாக்குவதோடு யாருடைய எதிர்காலம் கட்டமைக்கப்படுகிறது என்று கேள்வி எழுப்புகிறது. 

‘மோதலுக்குப் பின்’ என்ற கோட்பாடு

‘மோதலுக்குப் பின்’ என்ற கருத்து விளக்க ரீதியாக நடுநிலையானது அல்ல. பகுப்பாய்வு ரீதியாக அப்பாவித்தனமானதுமல்ல. இது ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுத் தருணம், நிறுவனக் கட்டமைப்பு மற்றும் அறிவியலியல் நோக்குநிலையின் விளைவாகும், இது சமகால உலகில் வன்முறை, அமைதி மற்றும் அரசியல் மாற்றம் எவ்வாறு புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது என்பதை ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. எனவே இலங்கையை ‘மோதலுக்குப் பின்’ என்று விவரிப்பது என்பது ஒரு தற்காலிக மாற்றத்தைக் குறிப்பது மட்டுமல்ல, சமூகங்கள் வன்முறையிலிருந்து இயல்பு நிலைக்கு எவ்வாறு நகர்கின்றன, அரசியல் விரோதம் எவ்வாறு தீர்க்கப்படுகிறது, நிகழ்காலத்தில் கடந்த காலத்தை எவ்வாறு நிர்வகிக்க வேண்டும் என்பது பற்றிய தத்துவார்த்த அனுமானங்களின் தொகுப்பைச் செயற்படுத்துவதுமாகும். இந்தப் பிரிவு மோதலுக்குப் பின்னரான கருத்தின் வரலாற்று வழித்தடத்தைக் கண்டறிந்து, அதன் மேலாதிக்கச் சூத்திரங்கள் கட்டமைப்பு ரீதியாக இலங்கை போன்ற சூழல்களுக்குப் பொருந்தாது என்று வாதிடுகிறது. ஏனெனில் இலங்கையில் அரசியல் தீர்வு, பொறுப்புக்கூறல் அல்லது அமைதியின் அர்த்தத்தில் ஒருமித்த கருத்து இல்லாமல் போர் முடிந்தது.

‘மோதலுக்குப் பின்’ என்ற வார்த்தையின் நவீனப் பயன்பாடு, கெடுபிடிப்போருக்குப் பிறகு, தாராளவாத அமைதி முன்னுதாரணத்தின் எழுச்சியுடன் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. வன்முறை மோதல் என்பது ஒழுங்கான அரசியல் பாதையிலிருந்து ஏற்பட்ட விலகல் என்றும், ஜனநாயகமயமாக்கல், சந்தைச் சீர்திருத்தம், சட்டத்தின் ஆட்சி மற்றும் நிறுவனத் திறன் மேம்பாடு ஆகியவற்றின் கலவையின் மூலம் அமைதியை வடிவமைக்க முடியும் என்றும் இந்த அணுகுமுறை குறிப்பிடுகின்றது. 

இந்தக் கட்டமைப்பிற்குள், மோதலுக்குப் பின்னரான சமூகங்கள் இடைநிலை இடங்களாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன – தற்காலிகமாக நிலையற்றவை, ஆனால் சீர்திருத்தங்களின் சரியான வரிசைமுறை மூலம் இறுதியில் மேம்படுத்தப்படக்கூடியவை. வன்முறை ‘நிர்வகிக்கக்கூடிய’ ஒன்றாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது, அதே நேரத்தில் அமைதி ஒரு சர்ச்சைக்குரிய அரசியல் நிலைக்குப் பதிலாக ஒரு தொழில்நுட்ப விளைவாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்த அணுகுமுறையின் அறிவுசார் அடித்தளங்கள் தாராளவாத அரசியல் கோட்பாடு, நவீனமயமாக்கல் கோட்பாடு மற்றும் பகுத்தறிவு நிறுவனவாதத்திலிருந்து பெறப்படுகின்றன. மோதல், நிறுவனங்கள் அல்லது ஊக்கத்தொகைகளின் தோல்வியாக விளக்கப்படுகின்றது. அதற்கேற்ப, அமைதி நிறுவன வடிவமைப்பின் சிக்கலாக மாறுகிறது. சர்வதேசத் தலையீடுகள், நன்கொடையாளர் நிரலாக்கம் மற்றும் கல்வி ஆராய்ச்சி நிகழ்ச்சி நிரல்களை வடிவமைப்பதில் இந்தக் கட்டமைப்பு மிகப்பெரிய செல்வாக்குச் செலுத்தியுள்ளது.

இருப்பினும், தாராளமய அமைதிக் கட்டமைப்பு ஒரு சக்திவாய்ந்த நெறிமுறை நோக்குநிலையைக் கொண்டுள்ளது: தாராளமய ஜனநாயகம் மற்றும் சந்தை ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவை அரசியல் வளர்ச்சியின் இயல்பான இறுதிப் புள்ளியைக் குறிக்கின்றன என்று அது கருதுகிறது. இந்தப் பாதைக்கு இணங்காத சமூகங்கள் முழுமையடையாதவை, ஸ்தம்பித்தவை அல்லது தோல்வியுற்றவை என்று விளங்கப்படுகின்றன.

இலங்கை இந்தக் கதையை ஆழமாகப் பாதிக்கிறது. போர் பேச்சுவார்த்தை அல்லது பரஸ்பர சமரசம் மூலம் முடிவுக்கு வரவில்லை, மாறாக இராணுவ அழிவு மூலம் முடிவுக்கு வந்தது. சமாதான ஒப்பந்தம் இல்லை, பகிரப்பட்ட அரசியல் எல்லை இல்லை, போருக்குப் பின்னரான ஒழுங்கின் சட்டபூர்வமான தன்மை குறித்து ஒருமித்த கருத்து இல்லை. ஆயினும்கூட, இலங்கையை மோதலுக்குப் பின்னரானதாக விவரிப்பது என்பது வாழும் அரசியல் யதார்த்தத்தில் அடித்தளமில்லாத ஒரு தொலைநோக்கைத் திணிப்பதாகும்.

தற்காலிக மூடலும் ‘பின்’ அரசியலும்

மோதலுக்குப் பின்னரான உரையாடலின் ஒரு வரையறுக்கும் அம்சம், அது தற்காலிக மூடலை நம்பியிருப்பதுதான். போர் ஒரு தெளிவான தொடக்கத்தையும் முடிவையும் கொண்ட ஒரு நிகழ்வாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது, இது ஆய்வாளர்கள் ‘முன்’ மற்றும் ‘பின்’ ஆகியவற்றை வரையறுக்க அனுமதிக்கிறது. இந்தத் தற்காலிகத் தர்க்கம் நிலைமாறுகால நீதி, அமைதியைக் கட்டமைத்தல் மற்றும் நல்லிணக்கக் கட்டமைப்புகளுக்கு அடித்தளமாக உள்ளது, இவை அனைத்தும் வன்முறை நின்றவுடன் சமூகங்கள் முன்னேறுகின்றன என்று கருதுகின்றன. ஆனால் விமர்சன அறிஞர்கள் இந்த அனுமானத்தை அதிகளவில் கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளனர். வன்முறை வெறுமனே முடிவடைவதில்லை. அது உருமாற்றம் அடைகிறது. அதன் முறைகள் மாறுகின்றன, ஆனால் அதன் விளைவுகள் – பெரும்பாலும் குறைவாகவே தெரியும் ஆனால் மிகவும் வேரூன்றிய வடிவங்களில் – நீடிக்கின்றன. கட்டமைப்புச் சமத்துவமின்மை, இராணுவமயமாக்கப்பட்ட நிர்வாகம், அறிவாற்றல் அமைதிப்படுத்தல் ஆகியவை மோதலுக்குப் பின்னரான குறுகிய கட்டமைப்புகளுக்குள் வன்முறையாகப் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை, இருப்பினும் அவை போர் நின்ற பிறகும் அன்றாட வாழ்க்கையை வடிவமைக்கின்றன.

இலங்கையில், தற்காலிக மூடல் மீதான வலியுறுத்தல் முக்கியமான அரசியல் பணிகளைச் செய்கிறது. போர் முடிந்துவிட்டது என்று அறிவிப்பதன் மூலம், நீதி அல்லது சுயாட்சிக்கான தொடர்ச்சியான கூற்றுகளை பின்னோக்கிய பார்வை அல்லது ஸ்திரமின்மை என்று அரசு அங்கீகரிக்க முடிகிறது. யாழ்ப்பாணத்தில் ஒருவர் குறிப்பிட்டது போல், “நாங்கள் கடந்த காலத்தில் வாழ்கிறோம் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனால் கடந்த காலம் எங்களுடன் வாழ்கிறது.” மானிடவியல் ரீதியாக, இது ஒரே நேரத்தில் செயற்படும் பல தற்காலிகங்களின் இருப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது: அரசின் வெற்றிகரமான நிகழ்காலம், சர்வதேச நன்கொடையாளர்களின் அபிவிருத்தி எதிர்காலம் மற்றும் பொதுமக்களின் தொடர்ச்சியான இழப்பு, நிச்சயமற்ற தன்மையும் கண்காணிப்பும். மோதலுக்குப் பின்னரான கருத்து இந்த தற்காலிகங்களை முன்னேற்றத்தின் ஒற்றைக் கதையாக உடைத்து, அவற்றிற்கிடையேயான பதற்றத்தை இல்லாமல் செய்துவிடுகிறது.

மோதலுக்குப் பின்னரான கோட்பாட்டின் மற்றொரு அடிப்படைக் கருதுகோள் வன்முறையின் குறுகிய வரையறை ஆகும். வன்முறை முதன்மையாக ஆயுத மோதலுடன் சமப்படுத்தப்படுகிறது – போர்கள், குண்டுவெடிப்புகள், கொலைகள். இவை நிறுத்தப்படும் போது, வன்முறை முடிந்துவிட்டது என்று கருதப்படுகிறது. வன்முறை பற்றிய இந்தக் குறைப்புவாதக் கண்ணோட்டம் கட்டமைப்பு, மெதுவான மற்றும் குறியீட்டு வன்முறையின் அறிஞர்களால் பரவலாக விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளது, இருப்பினும் இது மோதலுக்குப் பின்னரான கொள்கை மற்றும் புலமையில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. இதன் விளைவாக, போர்க்கால வன்முறையை ஒத்திருக்காத தீங்கு வடிவங்கள் – நில அபகரிப்பு, அதிகாரத்துவத் துன்புறுத்தல், கட்டாய மௌனம், பொருளாதார நிச்சயமற்ற தன்மை – பகுப்பாய்வு ரீதியாக கண்ணுக்குத் தெரியாததாக மாற்றப்படுகின்றன.

இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், போருக்குப் பின்னரான வாழ்க்கையின் மையமாக இத்தகைய வன்முறை வடிவங்கள் உள்ளன. நிலத்தைக் கையகப்படுத்துதல் என்பது பலவந்தமாக அல்லாமல் சட்ட, நிர்வாக வழிமுறைகள் மூலம் நிகழ்கிறது. சோதனைச் சாவடிகளை விட தகவலறிந்தவர்கள், அதிகாரத்துவ நடைமுறைகள் மூலம் கண்காணிப்புச் செயற்படுகிறது. நினைவகம், தணிக்கைக்குப் பதிலாக அனுமதிகள், நிறுவன விதிமுறைகள் மூலம் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த நடைமுறைகள் மோதலுக்குப் பின்னரான கட்டமைப்புகளுக்குள் சரியாகப் பொருந்தாது, அவை கண்கவர் தீங்கையும் வியத்தகு சிதைவையும் நோக்கிச் செல்கின்றன. இதன் விளைவாக, போருக்குப் பின்னரான இலங்கை ஒட்டுமொத்தக் குறிகாட்டிகளில் அமைதியானதாகத் தோன்றுகிறது, அன்றாட வாழ்க்கைப் பயம் மற்றும் கட்டுப்பாடுகளால் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட.

மோதலுக்குப் பின்னரான மிகவும் செல்வாக்குமிக்க முன்னுதாரணங்களில் ஒன்றை நிலைமாறுகால நீதி பிரதிபலிக்கிறது. இது சமூகங்கள் முன்னேற கடந்தகால அட்டூழியங்களை நிவர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்ற கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. உண்மை ஆணைக்குழுக்கள், இழப்பீடுகள், நிறுவனச் சீர்திருத்தம் மற்றும் நினைவுகூருதல் ஆகியவை மூடல், குணப்படுத்துதல் மற்றும் நல்லிணக்கத்திற்கான வழிமுறைகளாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. மோதலுக்குப் பின்னரான ஈடுபாட்டின் தார்மீகச் சொற்களஞ்சியத்தை நிலைமாறுகால நீதி விரிவுபடுத்தியுள்ள நிலையில், அது காலத்தின் ஒரு நேர்கோட்டுக் கருத்தையும் கொண்டுள்ளது. சமூகம் ஒரு சமரச எதிர்காலத்தை நோக்கி முன்னேறும் வகையில் கடந்தகாலம் கையாளப்பட வேண்டிய ஒன்று. இந்தத் தற்காலிக வரிசைமுறை நிகழ்காலத்தில் ஓர் ஒப்பீட்டு நிலைத்தன்மையையும், அரசியல் உயரடுக்கினரிடையே கணக்கீட்டில் ஈடுபடுவதற்கான விருப்பத்தையும் கருதுகிறது.

இலங்கையில், நிலைமாறுகால நீதி பெரும்பாலும் அபிலாஷையுடன் உள்ளது. பல ஆணைக்குழுக்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளன, அறிக்கைகள் எழுதப்பட்டுள்ளன, வாக்குறுதிகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன, ஆனால் அர்த்தமுள்ள பொறுப்புக்கூறல் நிறைவேறவில்லை. அதே நேரத்தில், அநீதியின் கட்டமைப்பு நிலைமைகள் நீடித்தாலும், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மன்னிப்பதையும் மறப்பதையும் ஊக்குவிக்க நல்லிணக்கத்தின் மொழி பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இது மாற்றம் இல்லாமல், சமரசம் என்று அழைக்கப்படுவதை உருவாக்குகிறது. ஒருவருக்கொருவர் குணப்படுத்துவதின் முக்கியத்துவம் அதிகாரத்தின் சமச்சீரற்ற தன்மையை மறைக்கிறது, அதே நேரத்தில் மன்னிப்பின் ஒழுக்கமயமாக்கல் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீது அமைதியின் சுமையை வைக்கிறது. காணாமல் போன ஒருவரின் தாயார் ஒரு போராட்டத்தின் போது கூறியது போல், “அவர்கள் எம்மோடு சமரசம் செய்ய விரும்புகிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் நம் குழந்தைகள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று எங்களிடம் சொல்ல மாட்டார்கள். அது என்ன வகையான சமரசம்?”

‘மோதலுக்குப் பின்’: மீள்சிந்தித்தல்

மோதல் முடிந்ததாக அறிவிக்கப்பட்டவுடன், அபிவிருத்தி என்பது எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்வதற்கான முதன்மை மொழியாக மாறும். உட்கட்டமைப்பு, முதலீடு, அபிவிருத்தி ஆகியவை நடுநிலைப் பொருட்களாக வழங்கப்படுகின்றன, அவை அனைவருக்கும் பயனளிக்கின்றன, அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகளைத் தேவையற்றதாகவோ அல்லது ஆபத்தானதாகவோ ஆக்குகின்றன. இலங்கையில், போருக்குப் பின்னரான வளர்ச்சி, குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் தீவிரமாக மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது. சாலைகள், துறைமுகங்கள், சுற்றுலா மண்டலங்கள், தொழில்துறைத் திட்டங்கள் அமைதிக்கான ஈவுத்தொகைச் சான்றாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், அபிவிருத்தி பெரும்பாலும் போரின் தொடர்ச்சியாகவே பிற வழிகளில் செயற்படுகிறது – இடத்தை மறுசீரமைத்தல், சமூகங்களை இடம்பெயர்த்தல் மற்றும் அரசுக் கட்டுப்பாட்டை ஒருங்கிணைத்தல்.

அபிவிருத்தியின் தத்துவார்த்த விமர்சனங்கள் நீண்டகாலமாக அதன் அரசியல்மயமாக்கல் போக்குகளை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. மோதலுக்குப் பின்னரான சூழல்களில், இந்தப் போக்குகள் தீவிரமடைகின்றன. அபிவிருத்தி, எதிர்காலம் சார்ந்த கதையை வழங்குகிறது. இது கடந்த காலத்துடன் ஈடுபடுவதை ஊக்கப்படுத்துகிறது. நீதி அல்லது சுயாட்சிக்கான கோரிக்கைகளை முன்னேற்றத்திற்குத் தடைகளாக உருவாக்குகிறது. இதனால்தான் மோதலுக்குப் பின்னரான அபிவிருத்தி விவாதங்கள் பரஸ்பரம் தம்மை வலுப்படுத்துகின்றன. ஒன்றாக, அவை ஒரு சக்திவாய்ந்த பொது அறிவை உருவாக்குகின்றன: போர் முடிந்துவிட்டது. இப்போது மீண்டும் கட்டியெழுப்ப வேண்டிய நேரம் இது. இந்தக் கதைக்கு எதிரான எந்தவொரு சவாலும் நியாயமற்றதாகவும், பிளவுபடுத்தும் நோக்குடையதாகவும் அல்லது தீவிரவாதமாகவும் சித்திரிக்கப்படுகிறது.

இறுதியாக, மோதலுக்குப் பின்னரான கருத்து உலகளாவிய அறிவு உட்கட்டமைப்பால் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. சர்வதேச அமைப்புகள், நன்கொடை நிறுவனங்கள், ஆலோசனை நிறுவனங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள், கல்வி நிறுவனங்கள் ஆகியன உலகளவில் பரவும் அளவீடுகள், அறிக்கைகள் மற்றும் கட்டமைப்புகளை உருவாக்குகின்றன. அவை மோதல் மற்றும் அமைதி எவ்வாறு புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன என்பதை வடிவமைக்கின்றன. இந்த அறிவு வடிவங்கள் சில குரல்களுக்கு – நிபுணர்கள், கொள்கை வகுப்பாளர்கள், சர்வதேச அரசு சாரா நிறுவனங்கள் – சலுகை வழங்குகின்றன, அதே நேரத்தில் மற்றவர்களை ஓரங்கட்டுகின்றன. அனுபவங்கள், குறிகாட்டிகள், வகைகள் மற்றும் சிறந்த நடைமுறைகளாக மொழிபெயர்க்கப்படுகின்றன, அவை எளிதாகப் பயணிக்கின்றன, ஆனால் அன்றாட யதார்த்தத்தை மிகக் குறைவாகவே பிரதிபலிக்கின்றன.

இலங்கையில், போருக்குப் பின்னரான மீட்பு பற்றிய ஒளிரும் அறிக்கைகளுக்கும் தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு மற்றும் வெளியேற்றத்திற்கு உட்பட்டவர்களின் அனுபவங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டில் இந்த அறிவுசார் படிநிலை தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒரு சமூக ஆர்வலர் கவனித்தபடி, “அவர்களுக்கு, அமைதி என்பது ஓர் அறிக்கை. எங்களுக்கு, இது நாங்கள் இன்னும் காத்திருக்கும் ஒன்று.” இந்தத் தொடர் இந்த அறிவுசார் மூடலுக்கு எதிராகத் தன்னை நிலைநிறுத்துகிறது. இது மோதலுக்குப் பின்னரானதை ஒரு நிலையான வகையாக அல்ல, மாறாக ஒரு சர்ச்சைக்குரிய உற்பத்திப் புனைகதையாகக் கருதுகிறது – இது இனவியல், வரலாறு மற்றும் விமர்சன ரீதியாக விசாரிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும்.

இந்த வரலாற்றுப் பார்வையானது, மோதலுக்குப் பின்னரானது என்பது வெறும் ஒரு விளக்கமான சொல் அல்ல, மாறாக ஒரு நெறிமுறை மற்றும் ஆளும் கருத்து என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. இது நேரத்தை ஒழுங்கமைக்கிறது, வன்முறையை வரையறுக்கிறது, நினைவகத்தை ஒழுக்கப்படுத்துகிறது, வளர்ச்சியை அரசியல் நீக்குகிறது, மற்றும் குறிப்பிட்ட அதிகார வடிவங்களை சட்டபூர்வமாக்குகிறது. முறையான நீதியோ அல்லது அரசியல் தீர்வுகளோ இன்றிப் போர் முடிவுக்கு வந்துள்ள இலங்கை போன்ற சூழல்களில், ‘மோதலுக்குப் பின்னரான கட்டமைப்பு’ என்பது யதார்த்தத்தைத் தெளிவுபடுத்துவதை விடவும், உண்மைகளை மூடிமறைப்பதற்கே அதிகம் துணைபுரிகிறது. இது அமைதி என்ற பெயரில் அரசியல் கேள்விகளை முன்கூட்டியே மூடிவிடுகிறது, மேலும் தீர்க்கப்படாத மோதலை நிர்வாகப் பிரச்சினையாக மாற்றுகிறது.

இந்தக் கட்டுரைத் தொடர் ஒரு வித்தியாசமான அணுகுமுறையை முன்மொழிகிறது. இலங்கை எவ்வாறு மோதலில் இருந்து அமைதிக்கு மாறுகிறது என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, போருக்குப் பிறகு அதிகாரம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது, வன்முறை எவ்வாறு மாற்றப்பட்ட வடிவங்களில் தொடர்கிறது, அறிவிக்கப்பட்ட ஆனால் அடையப்படாத ஓர் அமைதியின் முரண்பாடுகளுக்குள் மக்கள் எவ்வாறு வாழ்கிறார்கள் என்று கேட்கிறது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், போருக்குப் பின்னரானதை ஓர் இலக்காக அல்ல, மாறாக ஒரு போராட்டக்களமாக இது கருதுகிறது – இது தத்துவார்த்த மறுபரிசீலனைக்கான கவனத்தைக் கோருகிறது.

போருக்குப் பின்னரான ஆட்சியியல் 

2009க்குப் பிறகான இலங்கையை ‘போருக்குப் பின்னரான’ என்று விவரிப்பது, வன்முறையிலிருந்து அமைதிக்கு, அவசர நிலையிலிருந்து இயல்பு நிலைக்கு, அரசியலிலிருந்து மறுகட்டமைப்புக்கு மாறுவதைப் போன்ற ஒரு பிம்பத்தை ஏற்படுத்துவதாகும். இருப்பினும், நாட்டின் வடக்குக் கிழக்கில் ஆயுத மோதல்கள் முடிவுக்கு வந்தமையானது, அரச அதிகாரத்தை அங்கிருந்து விலக்கிக்கொள்வதற்கான ஒரு தொடக்கமாக அமையவில்லை. மாறாக, இது நிர்வாகத்தின் மறுசீரமைப்பைக் குறித்தது. இதில் போரின் போது உருவாக்கப்பட்ட நுட்பங்கள் இயல்பாக்கப்பட்டன, அதிகாரத்துவமயமாக்கப்பட்டன. அவை பொதுமக்கள் வாழ்க்கைக்கு நீட்டிக்கப்பட்டன. எனவே போருக்குப் பின்னரான இலங்கை சமாதான வெகுமதியாக அல்ல, மாறாக ஒரு நிர்வாக முறையாக – வெளிப்படையான போரை விட பாதுகாப்பானதாக, அபிவிருத்தி மற்றும் அறிவாற்றல் கட்டுப்பாடு மூலம் நிர்வகிக்கப்படும் ஒரு முறையாக – சிறப்பாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது.

இலங்கையில் போருக்குப் பின்னரான ஆட்சி மூன்று பரஸ்பர வலுப்படுத்தும் அச்சுகள் – இராணுவமயமாக்கப்பட்ட நிர்வாகம், அபிவிருத்தியின் அரசியல்மயமாக்கல், நினைவகம், அரசியல் வெளிப்பாட்டை ஒழுங்குபடுத்துதல் – மூலம் செயற்படுகிறது. ஒன்றாக, இந்த அச்சுகள் போரின் பின்விளைவை ஒரு நீடித்த அரசியல் நிலையாக மாற்றுகின்றன.

போருக்குப் பின்னரான இலங்கையின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சங்களில் ஒன்று, பொதுமக்கள் களங்களில், குறிப்பாக வடக்குக் கிழக்கில் இராணுவ அதிகாரம் நிலைத்திருப்பது. இராணுவப் படைகளை அகற்றுதல், பாதுகாப்புத்துறைச் சீர்திருத்தம் ஆகியவை மைய நோக்கங்களாக இருக்கும் பேச்சுவார்த்தை மூலம் நடத்தப்பட்ட மோதலுக்குப் பின்னரான தீர்வுகளைப் போலல்லாமல், இலங்கையின் போருக்குப் பின்னரான ஒழுங்குமுறையில் இராணுவ இருப்பு முறையாகப் பின்வாங்கப்படவில்லை. மாறாக, இராணுவம் ஒரு மைய நிர்வாகப் பாத்திரமாக மறுசீரமைக்கப்பட்டது. வடக்குக் கிழக்கு மாவட்டங்களில், இராணுவம் நில மேலாண்மை, சிவில் கட்டுமானம், விவசாயம், சுற்றுலா, சமூகநல நடவடிக்கைகளில் கூட ஈடுபட்டுள்ளது. போருக்குப் பின்னரான ஆண்டுகளில் இராணுவத்தால் நடத்தப்படும் பண்ணைகள், விடுமுறை விடுதிகள், கடைகள் பெருகின. இராணுவ அதிகாரிகள் உள்ளூர் ஒருங்கிணைப்புக் கூட்டங்களுக்குத் தலைமை தாங்கினர் அல்லது முறைசாரா முறையில் செல்வாக்குச் செலுத்தினர். பெரும்பாலும் அதிகாரம் மற்றும் முடிவெடுப்பதில் சிவில் நிர்வாகிகளைப் பின்தள்ளினர்.

இந்த வகையான இராணுவமயமாக்கலை வேறுபடுத்துவது அதன் சாதாரணத்தன்மைதான். வீரர்கள் இனி ஆயுதமேந்திய போராளிகளாக அல்ல, மாறாக அபிவிருத்திப் பணியாளர்களாக, அதிகாரத்துவ இடைத்தரகர்களாக, பாதுகாப்பு ‘வசதிப்படுத்துநர்களாகக்’ காணப்படுகிறார்கள். வன்னியில் உள்ள ஒரு கிராம அதிகாரி குறிப்பிட்டது போல், “முன்பு, நாங்கள் சோதனைச் சாவடிக்கு அஞ்சினோம். இப்போது நாங்கள் அலுவலகத்திற்கு அஞ்சுகிறோம்.” இந்த மாற்றம் அவசரகால ஆட்சியிலிருந்து வழக்கமான இராணுவவாதத்திற்கு மாறியதைப் பிரதிபலிக்கிறது. இராணுவத்தின் அதிகாரம் இனி கிளர்ச்சியின் அச்சுறுத்தலால் வெளிப்படையாக நியாயப்படுத்தப்படுவதில்லை, மாறாக செயல்திறன், ஒழுக்கம், தேசிய பாதுகாப்பிற்கான முறையீடுகளால் நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த வகையில், போருக்குப் பின்னரான இராணுவமயமாக்கலை எதிர்ப்பது என்பது போர்க்கால அடக்குமுறையை எதிர்ப்பதை விடவும் சவாலானது; ஏனெனில், இது ஓர் ‘அசாதாரண அதிகாரப் பிரயோகமாக’ அல்லாமல், ‘சாதாரண நிர்வாக நடைமுறையாகவே’ வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. மானிடவியல் ரீதியாக, போர் முடிவடைந்தவுடன் இராணுவமயமாக்கல் பின்வாங்குகிறது என்ற அனுமானத்தை இது சவால் செய்கிறது. இலங்கையில், இராணுவமயமாக்கல் அரசின் கட்டமைப்பில் உள்வாங்கப்பட்டுள்ளது. இது பொதுமக்களுக்கும் இராணுவ அதிகாரத்திற்கு இடையிலான எல்லையை மங்கலாக்குகிறது. மையப்படுத்தப்பட்டதை விட பரவலான இறையாண்மையின் வடிவத்தை உருவாக்குகிறது.

இலங்கையில் போருக்குப் பின்னரான ஆட்சி, குறிப்பாக தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும் பகுதிகளில், பரவலாகக் கண்காணிப்பு ஆட்சியால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இந்தக் கண்காணிப்பு எப்போதும் வெளிப்படையாக இருக்காது. சோதனைச் சாவடிகள், ரோந்துப் பிரிவுகள் தெரிவுநிலையில் குறைந்துவிட்டாலும், கண்காணிப்பு மிகவும் வலைப்பின்னலுடையதாகவும் நெருக்கமாகவும் மாறியுள்ளது. உள்ளூர் தகவலறிந்தவர்கள், நிர்வாக அறிக்கையிடல் அமைப்புகள், டிஜிட்டல் கண்காணிப்பு ஆகியன மூலம் இது செயற்படுகிறது. குடியிருப்பாளர்கள் அடிக்கடி நிச்சயமற்ற சூழ்நிலையை விவரிக்கிறார்கள்: யார் பார்க்கிறார்கள், யார் அறிக்கை செய்கிறார்கள், அல்லது எந்த உரையாடல்கள் சந்தேகத்திற்குரியதாகக் கருதப்படலாம் என்பதை அறியாமல் இருப்பது. இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை முன்கூட்டிய இணக்கம் என்று அழைக்கப்படுவதை உருவாக்குகிறது. ஆபத்தைத் தவிர்க்க தனிநபர்கள் தங்கள் சொந்தப் பேச்சு, இயக்கம் மற்றும் தொடர்பைக் கட்டுப்படுத்தும் சுய ஒழுங்குமுறையின் ஒரு வடிவத்திற்குப் பழக்கப்படுகிறார்கள். 

யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் இந்த நிலையைச் சுருக்கமாக விவரித்தார்: “என்ன சொல்லக்கூடாது என்று உங்களுக்குச் சொல்லத் தேவையில்லை. நீங்கள் அதைக் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள்.” எனவே, இத்தகைய கண்காணிப்பானது நேரடி வற்புறுத்தல்களைக் காட்டிலும், கட்டுப்பாடுகளை மக்கள் தங்களுக்குள்ளேயே உள்மயமாக்கம் செய்வதன் மூலமே அதிகளவில் இயங்குகிறது. அரசியல் கூட்டங்கள் தவிர்க்கப்படுகின்றன நினைவு நடைமுறைகள் அடக்கப்படுகின்றன அல்லது தனியார்மயமாக்கப்படுகின்றன. மொழி கவனமாக அளவீடு செய்யப்படுகிறது. முறையான கட்டுப்பாடுகள் நீக்கப்பட்டாலும், அடக்குமுறையின் நினைவு நடத்தையை வடிவமைக்கிறது. ஒரு நிர்வாகக் கண்ணோட்டத்தில், இந்த வகையான கண்காணிப்பு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும். இது அரசியல் வெளிப்பாட்டின் மீது கட்டுப்பாட்டைப் பராமரிக்கும் அதேவேளையில் வெளிப்படையான அடக்குமுறைக்கான தேவையைக் குறைக்கிறது. முக்கியமாக, இது மறுப்பை உருவாக்குகிறது. அரசின் நேரடி அதிகாரப் பிரயோகம் அமைதியான முறையில் குறைக்கப்பட்டு, அங்கு சுதந்திரம் நிலவுவதாக ஒரு தோற்றம் ஏற்படுத்தப்படலாம்.

அபிவிருத்தியின் அரசியல்

போருக்குப் பின்னரான இலங்கையின் ஆதிக்கம் செலுத்தும் கதையாக அபிவிருத்தி இருந்து வருகிறது. உட்கட்டமைப்பில் பாரிய முதலீடுகள் – சாலைகள், புகையிரதம், துறைமுகங்கள், வீட்டுத்திட்டங்கள் – தேசிய மீட்சி மற்றும் ஒற்றுமைக்கான சான்றாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. வடக்குக் கிழக்கில், பல ஆண்டுகளாக புறக்கணிக்கப்பட்ட, அழிவுக்கு இழப்பீடாக அபிவிருத்தி பெரும்பாலும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இனவியல், சமூகவியல் ஆய்வுகள் போருக்குப் பின்னரான அபிவிருத்தி அரசியல்மயமாக்கலின் தொழில்நுட்பமாகச் செயற்பட்டுள்ளதைத் தொடர்ந்து காட்டுகின்றன. நிலம் குறிப்பாக ஒரு தெளிவான உதாரணத்தை வழங்குகிறது. போரின் போது வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் உள்ள பெரிய நிலப்பரப்புகள் உயர் பாதுகாப்பு மண்டலங்களாக நியமிக்கப்பட்டன, இதனால் பல்லாயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் இடம்பெயர்ந்தன. போருக்குப் பின்னரான நில விடுவிப்பு அரைகுறையாகவும், ஒருதலைப்பட்சமாகவும், தெளிவற்ற முறையிலும் இடம்பெற்றது. அதே நேரத்தில், இராணுவத் திட்டங்கள், அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்கள், தனியார் முதலீட்டாளர்கள், சுற்றுலா முயற்சிகள் என்பனவற்றுக்கு நிலம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. சம்பூரில், 2006 முதல் இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்களுக்கு மீள்குடியேற்றம் செய்யப்படும் என்று மீண்டும் மீண்டும் உறுதியளிக்கப்பட்டது, ஆனால் அவர்களின் நிலம் தொழில்துறை மேம்பாட்டிற்காக மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டது. முல்லைத்தீவில், விவசாய நிலங்கள் இராணுவத்தால் நடத்தப்படும் பண்ணைகளில் இணைக்கப்பட்டன. கிழக்கு மாகாணத்தில், மீன்பிடிச் சமூகங்களால் பாரம்பரியமாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட கடலோரப் பகுதிகள் சுற்றுலாவுக்காக மீள்வகைப்படுத்தப்பட்டன.

அபிவிருத்தி பற்றிய பேச்சுகள் இந்தச் செயல்முறைகளை தேசிய நலனால் இயக்கப்படும் தொழில்நுட்ப முடிவுகளாக மறுவடிவமைக்கின்றன. இடப்பெயர்வு என்பது முன்னேற்றத்தின் துரதிர்ஷ்டவசமான, ஆனால் அவசியமான பக்க விளைவாக மாறுகிறது. திருகோணமலையில் இடம்பெயர்ந்த ஒரு பெண் கசப்புடன் குறிப்பிட்டது போல்: “போரின் போது, அவர்கள் எங்கள் நிலத்தைப் பாதுகாப்பிற்காக எடுத்துக் கொண்டனர். போருக்குப் பிறகு, அவர்கள் அதை அபிவிருத்திக்காக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். சாக்குப்போக்கு மட்டுமே மாறிவிட்டது.” அரசியல் கூற்றுகளை அபிவிருத்திப் பிரச்சினைகளாக மொழிபெயர்ப்பதன் மூலம், போருக்குப் பின்னரான நிர்வாகம் வரலாறு, உரிமைகள் மற்றும் நீதியில் வேரூன்றிய கோரிக்கைகளை நடுநிலையாக்குகிறது. அபிவிருத்தி என்பது அரசியல் மீது பேசும் ஒரு மொழியாக மாறுகிறது, கட்டமைப்புச் சமத்துவமின்மை அல்லது கடந்தகால வன்முறையை நிவர்த்தி செய்யாமல் பொருள் முன்னேற்றத்தை வழங்குகிறது.

இலங்கையின் போருக்குப் பின்னரான கதையாடலில், குறிப்பாக சர்வதேச அரங்காடிகளுடனான ஈடுபாடுகளில், நல்லிணக்கம் ஒரு மையக் கருப்பொருளாக உருவெடுத்துள்ளது. உண்மையைத் தேடும் வழிமுறைகள், உளவியல் – சமூக குணப்படுத்தும் திட்டங்கள், இனங்களுக்கிடையேயான உரையாடல் முயற்சிகள் ஆகியவை தேசிய ஒற்றுமைக்கான பாதைகளாக ஊக்குவிக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், இலங்கையில் நல்லிணக்கம் பெரும்பாலும் தார்மீக நிர்வாகத்தின் ஒரு வடிவமாகச் செயற்பட்டு வருகிறது – இது அதிகார நிறுவனங்களின் மீது அல்லாமல் தனிநபர்கள் மற்றும் சமூகங்கள் மீது அமைதியின் சுமையைச் சுமத்துகிறது. இராணுவமயமாக்கல் தொடர்ந்தாலும், பொறுப்புக்கூறல் இல்லாவிட்டாலும், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மன்னிக்கவும், முன்னேறவும், உரையாடலில் பங்கேற்கவும் ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்கள். நில மறுசீரமைப்பு, இராணுவமயமாக்கல், அரசியல் சுயாட்சி போன்ற கட்டமைப்புச் சிக்கல்கள் தனிப்பட்ட குணப்படுத்துதலுக்கு ஆதரவாக ஓரங்கட்டப்படுகின்றன.

காணாமல் போனவர்களுக்கான போராட்டத்தில் பங்கேற்ற ஒரு தாய் இந்தப் பதற்றத்தை சக்திவாய்ந்த முறையில் வெளிப்படுத்தினார்: “அவர்கள் எங்களைச் சமரசம் செய்யச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் நல்லிணக்கத்திற்கு உண்மை தேவை. அதற்குப் பதில்கள் தேவை. அது இல்லாமல், இது மௌனம் மட்டுமே.” நல்லிணக்கப் பேச்சு அமைதிப்படுத்தப்பட்ட குடியுரிமை என்று அழைக்கப்படுவதை உருவாக்கும் அபாயம் உள்ளது. அதாவது கட்டுப்பாடு, நன்றியுணர்வு, தார்மீக இணக்கம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் நிபந்தனைக்குட்பட்ட ஒரு வகையான உரிமை.

இலங்கையில் போருக்குப் பின்னரான ஆட்சியின் விளைவுகளில் ஒன்று நினைவாற்றலை ஒழுங்குபடுத்துவதாகும். போரை எவ்வாறு நினைவுகூருவது என்பதை அரசு தீவிரமாக வடிவமைத்துள்ளது. விடுதலைப் புலிப்போராளிகள் அல்லது இறந்த தமிழ்ப் பொதுமக்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நினைவுச்சின்னங்கள் அழிக்கப்பட்டுள்ளன அல்லது கண்காணிக்கப்படுகின்றன. பொது நினைவு நிகழ்வுகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன, பெரும்பாலும் அனைத்திற்கும் அனுமதிகள் தேவைப்படுகின்றன. பள்ளிப் பாடத்திட்டங்கள் தேசிய ஒற்றுமையையும் இராணுவ வெற்றியையும் வலியுறுத்துகின்றன. மோதலின் மாற்றுக் கதைகளை ஓரங்கட்டுகின்றன. அதே நேரத்தில், இராணுவ வெற்றியைக் கொண்டாடும் நினைவுச்சின்னங்கள், தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும் பகுதிகள் உட்பட, நாடு முழுவதும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த நினைவுச்சின்னங்கள் போரின் ஒரு தனித்துவமான கதையை வலியுறுத்துகின்றன. இதில் அரசு விடுதலையாளராகவும் மீட்பராகவும் தோன்றுகிறது. இந்தச் சமச்சீரற்ற தன்மை படிநிலை நினைவகம் என்று விவரிக்கக்கூடியதை உருவாக்குகிறது: சில வகையான இழப்புகள் பகிரங்கமாகத் துக்ககரமானவை, மற்றவை தனிப்பட்டதாகவோ அல்லது அமைதியாகவோ இருக்க வேண்டும்.

பல தமிழ்க் குடும்பங்களுக்கு, துக்கம் தனிப்பட்டதாக மட்டுமே இருக்கும்படி  புறந்தள்ளப்பட்டுள்ளது. கூட்டு அங்கீகாரம் பறிக்கப்பட்டுள்ளது. கிளிநொச்சியில் ஒரு பள்ளி ஆசிரியர் கவனித்தபடி: “நாங்கள் இப்போது அமைதியாக நினைவில் கொள்கிறோம். உரத்த நினைவகம் ஆபத்தானது.” நினைவாற்றல் ஒழுங்குமுறை ஒரு தெளிவான நிர்வாகச் செயற்பாட்டைச் செய்கிறது. கடந்தகாலத்தின் கதையைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், அரசு நிகழ்காலத்தில் அதன் அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது மற்றும் எதிர்காலத்தின் அரசியல் கற்பனையை மட்டுப்படுத்துகிறது.

தொடரும்.