புலம்பெயர்ந்தோர் ஆதரவு: அற்புதங்களின் அரசியல் பொருளாதாரம்
இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகளில், புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் பின்தங்கிய சமூகங்களுக்கு நன்மை பயக்கும் தார்மீகத் திசைகாட்டியாக உருவெடுத்தனர். டொராண்டோவிலிருந்து இலண்டன் வரை, சூரிச் முதல் ஒஸ்லோ வரை, குடும்பங்கள், பாடசாலைகளுக்கு மட்டுமல்ல, கோயில்களுக்கும் ஆன்மிக இயக்கங்களுக்கும் பணம் பாயத் தொடங்கியது. ஒரு காலத்தில் உள்ளூர், கிராம அடிப்படையிலான மதமாக இருந்தவை பல்கிப்பெருகி நாடு கடந்ததாக மாறின. இது புலம்பெயர்ந்த தமிழ் அடையாளத்தை நினைவுகூர, மீண்டும் இணைக்க, மறுகற்பனை செய்ய புலம்பெயர்ந்தோரின் விருப்பத்தால் நிரப்பப்பட்டது.
இந்த மறுகட்டமைப்பில், கவர்ச்சிகரமான, பயணிக்கக்கூடிய, ஊடகத்தின் வழி பேசக்கூடிய தெய்வீக உருவம் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட உள்ளூரில் இருப்பவர்களுக்கும் புலம்பெயர்ந்து வளமான தேசங்களில் வாழ்வோருக்கும் – இரண்டு உலகங்களுக்கு – இடையேயான இணைப்பாக மாறியது. அற்புதங்கள், ஆசீர்வாதங்கள், தெய்வீக வெளிப்பாடுகள் தார்மீக நாணயமாக மாறியது, இதன் மூலம் புலம்பெயர்ந்தோர் தாயக மறுகட்டமைப்பில் உணர்ச்சி ரீதியாக முதலீடு செய்யலாம், அதே நேரத்தில் அவை அதன் அரசியல் முறிவுகளிலிருந்து ஆன்மிக தூரத்தைப் பேணுகின்றன.
போர் முடிந்து அரைத்தசாப்தகாலத்திற்குப் பிறகு முன்னாள் போர் வலயங்களில் கோயில்கள் முளைத்தன. உதாரணமாக முல்லைத்தீவில் தூசி நிறைந்த சாலையில் அம்மனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு புதிய கோயில் திறக்கப்பட்டது. கோயிலின் அடித்தளம் உள்ளூர் சாமியாரால் நாட்டப்பட்டது, ஆனால் அதன் மின்னும் கோபுரம் மற்றும் கிரானைட் தரைகளுக்கு கனடாவில் உள்ள தமிழ்க் குடும்பங்களால் நிதியளிக்கப்பட்டன. வெளியே ஒரு பெரிய அறிவிப்புப் பலகை தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலத்தில் அறிவித்தது: “வெளிநாட்டில் உள்ள எங்கள் குழந்தைகளின் அன்பாலும் பக்தியாலும் இக்கோவில் கட்டப்பட்டது.”
ஒவ்வொரு பண்டிகைக் காலத்திலும், புலம்பெயர்ந்தோர் நிதியளித்த பதாகைகளைத் தாங்கிய லொறிகள் கொழும்பிலிருந்து வருகின்றன, அவை அரிசி, எண்ணெய் மற்றும் மாலைகளுடன் ஏற்றப்படுகின்றன. கோயிலில் இப்போது ஓர் ஒலி அமைப்பு, ‘சிசிடிவி’ கேமராக்களோடு சடங்குகளை நேரடியாக ஒளிபரப்பும் ஓர் இளம் தன்னார்வலரால் தினமும் புதுப்பிக்கப்படும் பேஸ்புக் பக்கமும் உள்ளது. “முன்பு, எங்கள் கோயில்கள் எளிமையாக இருந்தன, பக்தி இருந்தது, இறைவன் உறைந்திருந்தார்” என்று ஒரு வயதான பக்தர் கூறினார். இன்னொருவர் இக்கூற்றை மறுத்தார், அவர் சொன்னார்: “இப்போது அவை இந்தியாவில் உள்ள கோயில்களைப் போலவே பிரகாசிக்கின்றன. ஏனென்றால், வெளிநாடுகளில் உள்ள எங்கள் மகன்களும் மகள்களும் எங்களுக்கு மீண்டும் கண்ணியம் கிடைக்க விரும்புகிறார்கள்.”
இந்த அழகியல் மாற்றம் – பளிங்குத் தளங்கள், வெள்ளி இரதங்கள், இறக்குமதி செய்யப்பட்ட சிலைகள் – வெறும் அலங்காரமல்ல. இது சமூகத்தின் தார்மீக மறுகட்டமைப்பைக் குறிக்கிறது. புலம்பெயர்ந்தோர் நிதியுதவி உள்ளூர் மத வாழ்க்கையை கலாசார பெருமையின் தளமாக மறுவடிவமைக்கிறது, துன்பத்தின் பிம்பத்தை தெய்வீகச் செழிப்புடன் மாற்றுகிறது. ஆனாலும், இந்தச் செழிப்பு சமமற்ற முறையில் பரவியுள்ளது. புலம்பெயர்ந்தோரின் கவனத்தை ஈர்க்கும் கோயில்கள் செழித்து வளர்கின்றன, மற்றவை நலிவடைகின்றன. முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒருவர், “இப்போது கடவுள்களுக்கும் ஆதரவாளர்கள் தேவை” என்று கேலியாகக் குறிப்பிட்டார். வளர்ச்சியின் தர்க்கம் ஆன்மிகத் துறையில் நுழைந்து, தெய்வீகத் தயவு என்பது கோயிலின் சதுர அடி, ‘ஒன்லைன்’ பார்வைகளில் அளவிடப்படும் அற்புதங்களின் போட்டிப் பொருளாதாரத்தை உருவாக்குகிறது.
புலம்பெயர்ந்தோர் அனுப்பும் பணம் இலங்கைத் தமிழ்க் குடும்பங்களை நீண்ட காலமாகப் பாதுகாத்து வருகிறது, ஆனால் போருக்குப் பிந்தைய அவர்களின் ஆன்மிகப் பரிமாணங்கள் தீவிரமடைந்துள்ளன. வெளிநாடுகளில் உள்ள பல குடும்பங்கள் அபிஷேகம், அர்ச்சனை, சிறப்புப் பூஜைகளுக்கு பணம் அனுப்புகின்றன. ஆடி அமாவாசையின் போது, வடக்கு முழுவதும் உள்ள கோயில்கள் கனடா, பிரான்ஸ், சிட்னி ஆகியவற்றிலிருந்து முகவரியிடப்பட்ட உறைகளைப் பெறுகின்றன, ஒவ்வொன்றும் பிரார்த்தனைகளுக்கான கோரிக்கைகளுடன் சிறிய நன்கொடைகளைக் கொண்டுள்ளன.
கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு சாமியார் துல்லியமான பதிவுகளை வைத்திருக்கிறார்: நன்கொடையாளர்களின் பெயர்கள், சடங்கு வகைகள், தொகைகள். “அவர்கள் எங்களை ‘வட்ஸ்அப்’பில் அழைக்கிறார்கள்” என்று அவர் கூறினார். “அவர்கள் கேட்கிறார்கள், நீங்கள் விளக்கை ஏற்றினீர்களா? அம்மன் அடையாளத்தைக் கொடுத்தாரா? நாங்கள் புகைப்படங்களை, சில நேரங்களில் வீடியோக்களை அனுப்புகிறோம். அவர்கள் இங்கே இருப்பதாக உணர்கிறார்கள்.” இந்த ஆன்மிக ‘அவுட்சோர்சிங்’ உள்ளூர் கோவிலை டிஜிட்டல் நெருக்கத்தால் பராமரிக்கப்படும் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனமாக மாற்றுகிறது. ஒரு காலத்தில் முன்னிலையில் இருந்த சடங்குச் செயல்கள் இப்போது நம்பிக்கையின் தொழில்நுட்பங்களால் (வீடியோ அழைப்புகள், ‘பேபால்’ பரிமாற்றங்கள், ‘வட்ஸ்அப்’ பிரார்த்தனைகள்) மத்தியஸ்தம் செய்யப்படுகின்றன.
யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு விதவை விளக்கினார், “ஜெர்மனியில் உள்ள என் மகள் வர முடியாது. அவள் தன் வீட்டை ஆசீர்வதிக்க சுவாமிக்குப் பணம் அனுப்புகிறாள். சுவாமி தன் பெயரை உச்சரிக்கும்போது, அவள் தன் தொலைபேசியிலிருந்து பார்க்கிறாள். அவள் ஒருபோதும் நாட்டைவிட்டு வெளியேறாதது போல் இருக்கிறது.” இவ்வாறு புலம்பெயர் மதத்தின் உணர்ச்சிப் பொருளாதாரம் தூரம், வலி மற்றும் அரசியலைத் தாண்டிய நம்பிக்கை என்ற மெய்நிகர் சகவாழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆயினும்கூட, இது புதிய படிநிலைகளையும் மீண்டும் உருவாக்குகிறது – வெளிநாட்டில் உறவினர்களைக் கொண்டவர்கள் சிறந்த சடங்குகள், வேகமான அற்புதங்கள் மற்றும் உள்ளூர் சமூகத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்தைப் பெறுகிறார்கள். இந்தச் சூழலில், அற்புதங்கள் சமூகச் சான்றாகச் செயற்படுகின்றன – டிஜிட்டல் மூலமும் வாய்வழி கடத்தும் வலையமைப்புகள் மூலமும் பரவும் தெய்வீக ஒப்புதலின் அடையாளங்கள். குணப்படுத்துதல், நிதி வெற்றி, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அறிகுறிகள் பற்றிய கதைகள், புலம்பெயர்ந்த பக்தர்களை தாயகத் தெய்வங்களுடன் இணைக்கும் முக்கிய சாட்சியங்களாக மாறுகின்றன.
டொராண்டோவின் தமிழ்ச் சமூகத்தில், புற்றுநோயைக் குணப்படுத்திய வன்னி சுவாமியின் கதைகளையோ அல்லது வெளிநாட்டில் ஒரு பெண்ணின் திருமணத்தை முன்னறிவித்த யாழ்ப்பாண குருஜியின் கதைகளையோ ஒருவர் கேட்கலாம். இந்தக் கதைகள் பெரும்பாலும் கோயில் கூட்டங்களில், கிசுகிசுக்களில் தொடங்கி, ‘வட்ஸ்அப்’ குழுக்கள் வழியாகப் பயணித்து, பொது நிதி திரட்டும் பிரசாரங்களாக முடிவடைகின்றன.
இலண்டனில் உள்ள ஒரு பக்தர் இவ்வாறு விவரித்தார்: “என் சகோதரர் விபத்தில் சிக்கியபோது, முல்லைத்தீவில் உள்ள சுவாமியை அழைத்தோம். அவர் பிரார்த்தனை செய்து, அவர் மூன்று மாதங்களில் மீண்டும் நடப்பார் என்று கூறினார். சரியாக அது நடந்தது. அதன் பிறகு, நாங்கள் அவரது பெயரில் ஒரு சன்னதியைக் கட்டினோம்.” இத்தகைய கதைகள் தெய்வீகக் கவர்ச்சியின் பண்டமாக்கலை விளக்குகின்றன. தெய்வீக மனிதனின் அற்புதம் ஒரு ‘பிராண்’டாக மாறுகிறது – சாட்சியத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, புலம்பெயர்ந்தோர் புழக்கத்தால் பெருக்கப்பட்டு, நன்கொடைகள் மூலம் பணமாக்கப்படுகிறது. அவரது நற்பெயர் எவ்வளவு அற்புதமாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவுக்கு எல்லைகளைத் தாண்டி அவர் சென்றடைகிறார்.
பல தெய்வீக மனிதர்கள் இப்போது வெளிநாடுகளுக்குச் செல்கிறார்கள். ஹோமங்களைச் செய்யவும், புலம்பெயர்ந்தோர் கோயில்களில் குணப்படுத்தும் அமர்வுகளைச் செய்யவும் அழைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களின் சுற்றுப்பயணங்கள் சாலை நிகழ்ச்சிகளை (Road Shows) ஒத்திருக்கின்றன: ஒரு மாதம் சிங்கப்பூர், அடுத்த மாதம் சூரிச், அதன் பிறகு கனடா. அவர்கள் குழந்தைகளை ஆசீர்வதிக்கிறார்கள், பரீட்சை முடிவுகளைக் கணிக்கிறார்கள், நோய்களைக் குணப்படுத்துகிறார்கள். பதிலுக்கு, அவர்களுக்கு உறைகள், தங்கச் சங்கிலிகள் அல்லது விமான டிக்கெட்டுகள் கிடைக்கின்றன.
கனடாவில் உள்ள ஓர் அமைப்பாளர் ஒப்புக்கொண்டபடி, “நமது சுவாமி இங்கே நமக்குத் தேவை. அவர் நமது சமூகத்தை ஒற்றுமையாக வைத்திருக்கிறார். ஆனால் அவரது ஆசீர்வாதங்களுக்கும் நாங்கள் பணம் செலுத்துகிறோம்.” இவ்வாறு உணர்ச்சி, நம்பிக்கை மற்றும் நிதிப் பரிமாற்றத்தால் நிலைநிறுத்தப்படும் அற்புதங்களின் அரசியல் பொருளாதாரம் வெளிப்படுகிறது. அதிசயம் என்பது வெறுமனே ஒரு மதச் செயல் அல்ல, மாறாக நாடுகடந்த உறவையும் தார்மீக நியாயத்தன்மையையும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு பரிவர்த்தனை. புலம்பெயர்ந்த பக்தர்கள் ஆன்மிக முதலீடு மூலம் தாங்கள் தாய்நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார்கள், அதே நேரத்தில் தெய்வ மனிதர்கள் தங்கள் செல்வாக்கை விரிவுபடுத்த இந்த ஏக்கத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.
புலம்பெயர்ந்த தமிழருக்கு, போர் நினைவுகள் தாங்க முடியாதவை, இன்றியமையாதவை. 1980கள் மற்றும் 1990களில் பலர் இலங்கையை விட்டு வெளியேறி, உயிர் பிழைத்ததற்கான குற்ற உணர்ச்சியையும், நாடு கடத்தப்பட்டதன் வலியையும் சுமந்து சென்றனர். தங்கள் புரவலர் நாடுகளில், கோயில்கள் ஏக்கத்தைக் குவித்து வைக்கும் களஞ்சியங்களாக மாறின; சடங்குகள் மூலம் ‘வீட்டை’ மீண்டும் உருவாக்க அவை ஒரு வழியாக அமைந்தன.
2009க்குப் பிறகு, போர் கொடூரமாக முடிவடைந்ததால், இதே கோயில்கள் போருக்குப் பிந்தைய துக்கம் மற்றும் மறுகட்டமைப்புக்கான இடங்களாக மாறின. புலம்பெயர் பக்தர்கள் மறுவாழ்வுத் திட்டங்கள், அனாதை இல்லங்கள் மற்றும் இறந்தவர்களுக்கான நினைவு பூஜைகளுக்கு நிதியளித்தனர். ஆனால் காலப்போக்கில், மனிதாபிமான ஆர்வம் ஆன்மிகமயமாக்கலுக்கு வழிவகுத்தது. இந்தப் பேச்சு நீதியிலிருந்து கர்மாவிற்கும், அரசியலிலிருந்து பக்திக்கும் மாறியது. புலம்பெயர் கூட்டத்தில் பங்கேற்ற ஒரு சாமியார் குறிப்பிட்டார், “இறந்தவர்கள் அமைதியைக் கண்டார்கள் என்று மக்கள் நம்ப விரும்புகிறார்கள். அவர்கள் இனி பழிவாங்கல் அல்லது உரிமைகளைப் பற்றி பேசுவதில்லை. அவர்கள், கடவுள் அறிவார் என்று கூறுகிறார்கள்.” துக்கத்தை அரசியல் ரீதியாக நீக்குதலும் அரசியல் அதிர்ச்சியை மத விதியாக மாற்றுதலும் புலம்பெயர்ந்தோரின் இழப்புடன் சமரசம் செய்வதற்கு மையமாக உள்ளது. கர்மா மற்றும் தெய்வீக ஒழுங்கின் மாயச் சொல்லாட்சியுடன், தெய்வீக மனிதர்கள் துல்லியமாக இந்த மூடுதலை வழங்குகிறார்கள். நீதி இல்லாத இடத்தில் அவை அர்த்தத்தை அளிக்கின்றன.
இந்தத் தெய்வீக மனிதர்களின் இயங்கியல்கள் வேறுபட்டவை. ஒரு சிலர் நடந்த அநீதிக்கான ஒரு மூடுதலை வழங்குவதன் ஊடு மக்களைக் கவர்கிறார்கள். வேறு சிலர் எஞ்சியிருக்கும் உணர்வுகளை வடிகாலாக்கி அதை தமக்கான ஆதாரமாக்குகிறார்கள். யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வருகை தந்த ஒரு சுவாமி, இலண்டனில் பக்தர்களிடம், “எங்கள் மகன்களின் இரத்தம் வீணாகாது. தெய்வம் ஒரு புதிய விடியலைத் தயாரிக்கிறது. துன்பப்பட்டவர்கள் மீண்டும் தலைவர்களாகப் பிறப்பார்கள்” என்று கூறினார். கூட்டம் அழுதது. அந்த நேரத்தில், அரசியல் தோல்வி ஆன்மிக வெற்றியாக மறுவடிவமைக்கப்பட்டது.
இத்தகைய கதைகள் மூலம், மதம் போரின் தார்மீக எச்சங்களை உறிஞ்சுகிறது. அதிசயம் என்பது ஒரு நோயைக் குணப்படுத்துவது மட்டுமல்ல, அது வரலாற்றை மறுபரிசீலனை செய்வதுமாகும். புலம்பெயர் நன்கொடையாளர்கள், கோயில்களுக்கு நிதியளிப்பதன் மூலமோ அல்லது சடங்குகளை ஆதரிப்பதன் மூலமோ, இந்த மீட்புத் திட்டத்தில் பங்கேற்பாளர்களாக மாறுகிறார்கள். அவர்களின் தாராள மனப்பான்மை கூட்டுக் குற்ற உணர்வை நீக்குகிறது; அவர்கள் ஒரு புனிதமான தாயகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
டிஜிட்டல் திருப்பம் ஈழத்து மதங்களின் இயங்கியலில் புரட்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தெய்வ மனிதர்களின் ‘பேஸ்புக்’ பக்கங்கள் இப்போது ஆயிரக்கணக்கான பின்தொடர்பவர்களைக் கொண்டுள்ளன. ‘யூடியூப்’ சேனல்கள் அபிஷேகங்களை நேரலை செய்கின்றன. ‘வட்ஸ்அப்’ குழுக்கள் அதிசயக் கதைகள், சுவர்களில் தோன்றும் புனிதச் சாம்பலின் புகைப்படங்கள் அல்லது குணப்படுத்தப்பட்ட நோய்களின் சாட்சியங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.
2021 ஆம் ஆண்டில், முல்லைத்தீவுக் கோயிலில் இருந்து ஒரு ‘வைரல்’ வீடியோ, தெய்வச் சிலைக்கு அருகில் ஒரு தங்க நாகபாம்பு சுருண்டு கிடப்பதைக் காட்டியது. புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களிடையே பரவலாகப் பகிரப்பட்ட இந்தப்படம், “அம்மன் தனது மக்களைப் பாதுகாக்கிறது என்பதற்கான அறிகுறி” என்று பாராட்டப்பட்டது. வாரங்களுக்குள், கோவிலைப் புதுப்பிக்க வெளிநாட்டிலிருந்து நன்கொடைகள் குவிந்தன. இது போன்ற சம்பவங்கள், புனிதமானது ‘டிஜிட்டல்’ ஊடகங்கள் மூலம் எவ்வாறு ஒரு காட்சியாகப் பரவுகிறது என்பதைக் காட்டுகின்றன. அற்புதங்கள் கைப்பற்றப்பட்டு, திருத்தப்பட்டு, விநியோகிக்கப்படுகின்றன. இது ‘பொப்’ கலாசாரத்தை வடிவமைக்கும் அதே இயக்கவியலுக்கு (டிஜிட்டல் மொழியில் வைரலாக்குதல்) உட்பட்டது. இந்த வழிமுறை சந்தையில் தெய்வீகத்தை ஒரு செயற்றிறன் மிக்க இருப்பாக மாறுகிறது.
இந்த டிஜிட்டல்மயமாக்கல் அதிகாரத்தையும் மாற்றியுள்ளது. கவர்ச்சிகரமான தெய்வீக மனிதர்கள் ‘ஒன்லைன்’ பின்தொடர்பவர்களை வளர்க்கிறார்கள், மதச் செய்திகளை ஊக்கமளிக்கும் உரைகளுடன் கலக்கிறார்கள், எப்போதாவது காந்தி அல்லது நவீன உளவியலை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள். தனது நேர்த்தியான ‘பேஸ்புக்’ இடுகைகளுக்கு பெயர் பெற்ற யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சுவாமி தனது பின்தொடர்பவர்களை தனது ‘உலகளாவிய குடும்பம்’ என்று குறிப்பிடுகிறார். அவரது பக்கத்தில் நோர்வேயில் ஆசீர்வாதங்கள், பாரிஸில் குழந்தைகளின் பிறந்தநாள் விழாக்கள் மற்றும் வவுனியாவில் நடந்த தொண்டு நிகழ்வுகளின் புகைப்படங்கள் உள்ளன – இவை அனைத்தும் ‘எல்லைகள் கடந்த நம்பிக்கை’ என்ற தலைப்பின் கீழ் உள்ளன.
புலம்பெயர்ந்தோருக்கு, இதுபோன்ற ‘ஒன்லைன்’ அணுகல் தூரத்தைக் குறைக்கிறது. “நான் தினமும் காலையில் வேலைக்கு முன் சுவாமியின் பிரார்த்தனைகளைப் பார்க்கிறேன். இது நான் யார் என்பதை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது” என்று ஜெர்மனியில் உள்ள ஒரு தமிழ் செவிலியர் கூறினார். ஆனால் இந்த நெருக்கம் ஒரு விலையில் வருகிறது. டிஜிட்டல் பக்தி தொடர்ச்சியான தெரிவுநிலை மூலம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது – விருப்பங்கள், கருத்துகள், பங்களிப்புகள் மூலம். நம்பிக்கையை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்க அற்புதங்கள் பெருக வேண்டும். தெய்வ மனிதன் ஓர் உள்ளடக்கத் தயாரிப்பாளராக மாறுகிறான், நம்பிக்கை ஒரு நுகர்வு அனுபவமாக மாறுகிறது.
புலம்பெயர் மக்களின் ஆதரவு பெரும்பாலும் தொண்டு மொழியில் வருகிறது, ஆனால் அதன் விளைவுகள் அரசியல் ரீதியானவை. கோயில் நன்கொடைகள் நன்கொடையாளர்கள், பூசாரிகள், உள்ளூர் உயரடுக்குகளை இணைக்கும் கடமைகளின் வலைப்பின்னல்களை உருவாக்குகின்றன. ஒரு பெரிய கோயில் திருவிழா கிராமத் தலைவர்களுக்கு புலம்பெயர் மக்களின் தொடர்புகளை வெளிப்படுத்தவும், கௌரவத்திற்காகப் போட்டியிடவும், யாத்திரீகர்களை ஈர்க்கவும் ஒரு வாய்ப்பாக அமைகிறது.
யாழ்ப்பாணத்தில் புலம்பெயர் நிதியுடன் ஒரு புதிய கோயில் மீண்டும் கட்டப்பட்டது. திறப்பு விழாவின் போது, ஒரு நன்கொடையாளரின் பெயர் நுழைவாயிலில் பளிங்குக் கற்களால் பொறிக்கப்பட்டது. நிகழ்வைத் தலைமை தாங்கிய தெய்வீக மனிதன், “அம்மன் தனது வீட்டை மீட்டெடுக்க வெளிநாட்டில் உள்ள இந்தக் குழந்தைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்” என்று அறிவித்தார். இத்தகைய சொல்லாட்சி புலம்பெயர் மக்களின் செல்வத்தைப் புனிதப்படுத்துகிறது, பொருளாதாரச் சலுகையை தெய்வீக ஆதரவாக மாற்றுகிறது. நன்கொடையாளர்கள் பகிரங்கமாகக் கௌரவிக்கப்படுகிறார்கள், புகைப்படம் எடுக்கப்படுகிறார்கள், மாலை அணிவிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களின் தாராள மனப்பான்மை தார்மீகப் படிநிலையை வலுப்படுத்துகிறது: அதிகமாகக் கொடுப்பவர்கள் தெய்வத்திற்கு நெருக்கமானவர்கள்.
ஆனால், அனைவருக்கும் பயனில்லை. வெளிநாட்டு ஆதரவாளர்கள் இல்லாத சிறிய கோயில்கள் உயிர்வாழப் போராடுகின்றன. “கனடாவில் உங்களுக்கு யாராவது இல்லையென்றால், உங்கள் கடவுள் ஒரு குடிசையில் இருப்பார்” என்று ஒரு கிராமவாசி கேலி செய்தார். புலம்பெயர் மக்களின் கவனத்திற்கான போட்டி வெறுப்பைத் தூண்டுகிறது. அற்புதங்களின் அரசியல் பொருளாதாரம் உலக முதலாளித்துவத்தின் பரந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் பிரதிபலிக்கிறது: நம்பிக்கை பணம் அனுப்பும் வழிகளில் பாய்கிறது, புறக் கடவுள்களை அந்தரிக்க விட்டுவிடுகிறது.
புலம்பெயர்ந்தோர் நன்கொடைகள் கோயில்களை நிலைநிறுத்தினாலும், அவை நுட்பமான தார்மீகக் கண்காணிப்பையும் அறிமுகப்படுத்துகின்றன. நன்கொடையாளர்கள் தங்கள் பணம் வெளிப்படையான பலன்களைத் தரும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள் – சடங்குகள் சரியான நேரத்தில் செய்யப்படுகின்றன, திருவிழாக்கள் நேரடியாக ஒளிபரப்பப்படுகின்றன, ஆசீர்வாதங்கள் வழங்கப்படுகின்றன. சிலர் கோயில் நிதியை தொலைதூரத்தில் கண்காணிக்கிறார்கள், வெளிப்படைத்தன்மையைக் கோருகிறார்கள். “வெளிநாட்டில் உள்ளவர்கள் தாங்கள் கொடுப்பதால், கோவிலை அவர்கள் சொந்தமாக்குகிறார்கள் என்று நினைக்கிறார்கள், நாங்கள் இங்கே வாழ்கிறோம், நாங்கள் அன்றாட வேலைகளை நிர்வகிக்கிறோம் என்பதை அவர்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள்” என்று யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு கோயில் மேலாளர் குறை சொன்னார்.
தெய்வீக மனிதர்கள் நிதியைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியதாகக் குற்றம் சாட்டப்படும்போது சில நேரங்களில் பதற்றங்கள் வெடிக்கின்றன. ஒரு சுவாமி தனிப்பட்ட பயணங்களுக்கு நன்கொடைகளைப் பயன்படுத்தியதாகக் கூறப்படும்போது ஒரு சர்ச்சை எழுந்தது. புலம்பெயர் பக்தர்கள் நிதி வழங்குவதை நிறுத்தினர். சிலகாலம் ‘போலிச் சுவாமிகள்’ பற்றிய ‘ஒன்லைன்’ விவாதங்கள் நடந்தன. இத்தகைய நிகழ்வுகள் அதிசயப் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படையிலான பலவீனமான நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகின்றன. தெய்வீக மனிதனின் நியாயத்தன்மை அவரது உணரப்பட்ட தார்மீகத் தூய்மையைப் பொறுத்தது. ஓர் ஊழல் அவரை அழிப்பது மட்டுமல்லாமல், வெளிநாட்டில் உள்ள அவரது ஆதரவாளர்களை ஏமாற்றுகிறது. ஆயினும்கூட, “சுவாமி தோல்வியடைந்தாலும், அம்மான் தோல்வியடைய மாட்டார்” என்ற நம்பிக்கையால் உந்தப்பட்டு, பல பக்தர்கள் தொடர்ந்து கொடுக்கிறார்கள். மனித மத்தியஸ்தர்கள் தடுமாறினாலும், இறுதி உத்தரவாதமாக, தெய்வம் பரிமாற்றச் சுற்றுகளைப் புனிதப்படுத்துகிறது.
ஆழமான மட்டத்தில், புலம்பெயர் ஆதரவு தொடர்ச்சிக்கான ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது – போராலும் குடியேற்றத்தாலும் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ்க் கலாசாரம் இன்னும் சடங்குகள் வழியாகவே சுவாசிக்கிறது என்ற உணர்வுக்காக. கோயில்கள் உலகளாவிய தமிழ்ப் புனிதப் புவியியலில் முனைகளாக மாறி, யாழ்ப்பாணத்தை டொராண்டோவுடன் இணைக்கின்றன, முல்லைத்தீவை மெல்போர்னுடன் இணைக்கின்றன. இந்த நாடுகடந்த சுற்றுகளில், அற்புதங்கள் சொந்தமானது என்ற பகிரப்பட்ட சொற்களாக செயற்படுகின்றன. அவை சிதறடிக்கப்பட்ட சமூகங்கள் துன்பம் மற்றும் மீட்பின் பொதுவான தார்மீக மொழியைப் பேச அனுமதிக்கின்றன. நோர்வேயில் ஒரு பெண் முல்லைத்தீவில் ஒரு சடங்குச் சிகிச்சைக்காக நன்கொடை அளிக்கும்போது, அவள் ஓர் அந்நியருக்கு உதவுவது மட்டுமல்லாமல், புலம்பெயர்ந்தோரை அதன் தோற்றத்துடன் இணைக்கும் ஒரு கூட்டுக் கதையையும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறாள். சுவிஸ் கோவிலில் ஒரு தன்னார்வலர் அதை அழகாகச் சுருக்கமாகக் கூறினார்: “ஓர் ஆலயத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப நாம் பணம் அனுப்பும்போது, நம்மை நாமே மீண்டும் கட்டியெழுப்புகிறோம்.”
புலம்பெயர் மதம் இவ்வாறு மறுசீரமைப்பு, மறு கண்டுபிடிப்பு ஆகிய இரண்டையும் செய்கிறது. தாயகம் பக்திமிக்க ஏக்கத்திற்கான ஒரு மேடையாக மாறுகிறது, அதே நேரத்தில் புலம்பெயர் மக்கள் அதன் ஆதரவாளராகவும் பார்வையாளர்களாகவும் மாறுகிறார்கள். ஒன்றாக அவர்கள் ஒரு புதிய வடிவமான நாடுகடந்த இந்து நவீனத்தை உருவாக்குகிறார்கள் – தமிழ் மொழிச்சொற்களில் வேரூன்றி, உலகளாவிய மூலதனத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டு, டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்கள் மூலம் மத்தியஸ்தம் செய்யப்படுகிறது.
புலம்பெயர் ஆதரவும் உள்ளூர் மதமும் பின்னிப் பிணைந்திருப்பது போருக்குப் பிந்தைய ஆன்மீகத்தின் இரட்டைத் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது: இது ஒரே நேரத்தில் நம்பிக்கையின் செயலாகவும் வணிகமாகவும் பரிணமிக்கிறது. அற்புதங்கள் தார்மீக முதலீடுகளாகவும், தெய்வீக மனிதர்கள் நம்பிக்கையின் தரகர்களாகவும் செயற்படுகிறார்கள். அவற்றின் மூலம், அரசியலாலும் புவியியலாலும் பிரித்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு தாயகத்தின் குறியீட்டு உரிமையை புலம்பெயர்ந்தோர் மீட்டெடுக்கிறார்கள். ஆயினும், இந்த ஆன்மிகப் பொருளாதாரம் புனிதமானதைப் பண்டமாக்குகிறது, துக்கத்தைக் காட்சியாகவும், தாராள மனப்பான்மையைப் பரிவர்த்தனையாகவும் மாற்றுகிறது. கோயில், பிரார்த்தனை இல்லத்தைப் போலவே நிதி மையமாகவும் மாறுகிறது. தெய்வீகம், எல்லை மீறியதாக அழைக்கப்பட்டாலும், பணம் அனுப்பும் வலையமைப்புகள், டிஜிட்டல் ஓட்டங்கள் மற்றும் பல் படிநிலைகளில் ஆழமாகச் சிக்கியுள்ளன. இருப்பினும், இந்த இயக்கவியலை வெறும் சுரண்டல் என்று நிராகரிப்பது அவர்களின் உணர்ச்சிச் சக்தியைப் புறக்கணிப்பதாகும். பலருக்கு, இந்த தொடர்புகள் வாழ்க்கையையே நிலைநிறுத்துகின்றன – கடல்களைக் கடந்து நம்பிக்கை, குடும்பம் மற்றும் நினைவை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்க ஒரு வழி.
யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு வயதான பெண்மணி இதை வேதனையுடன் கூறினார்: “எங்கள் குழந்தைகள் கோவிலுக்குப் பணம் அனுப்புகிறார்கள், ஏனென்றால் அவர்கள் எங்களைத் தொட தங்கள் கைகளை அனுப்ப முடியாது.” அந்த ஒற்றை வாக்கியத்தில்தான் புலம்பெயர் மக்களின் அதிசயப் பொருளாதாரத்தின் தார்மீக இதயம் உள்ளது: ஓர் ஏக்கம் காணிக்கையாக மாற்றப்படுகிறது, தூரம் பக்தியாகப் புனிதப்படுத்தப்படுகிறது. அற்புதங்களின் அரசியல் சமத்துவமின்மையாலும் மாயையாலும் நிறைந்ததாக இருக்கலாம், ஆனால் அதற்குள் அன்பு, நம்பிக்கையைப் போலவே, எல்லைகளைக் கடக்க முடியும் என்று நம்புவதற்கான நீடித்த மனித விருப்பத்தைத் தூண்டுகிறது.
ஆன்மீகம், மௌனம், வலியின் அரசியல்மயமாக்கல்
இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரின் நீண்ட நிழலில், மௌனம் ஒரு துன்பமாகவும் ஓர் உத்தியாகவும் மாறியது. யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு மற்றும் மட்டக்களப்பு போன்ற வடுக்கள் நிறைந்த நிலப்பரப்புகளில், துக்கம் ஈரப்பதம் போல நீடித்தது – எங்கும் நிறைந்தது, எல்லாவற்றிலும் ஒட்டிக்கொண்டது, ஆனால் அரிதாகவே சத்தமாகப் பேசப்பட்டது. இந்தப் பிராந்தியங்களில், மதம் அமைதியை உடைக்காமல் வாழக்கூடிய இடத்தை வழங்கியது, துக்க வார்த்தைகளை மந்திரங்களாக மாற்ற முடியும், மேலும் அரசியல் அதிர்ச்சியை ஆன்மிகச் சகிப்புத்தன்மையாக மறுசீரமைக்க முடியும்.
போர் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்களைக் கொன்றது, காணாமலாக்கியது. குடும்பங்கள் இன்னும் எலும்புகள், புகைப்படங்கள் அல்லது வதந்திகளைத் தேடின. ஆனால் அரசின் அடக்குமுறையும் கண்காணிப்பும் ஏற்படுத்திய பயம் வெளிப்படையான துக்கத்தை ஆபத்தானதாக மாற்றியது. இறந்தவர்களின் பொது நினைவுகூருதல் பிரிவினைவாதக் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆபத்தை விளைவித்தது. முல்லைத்தீவில் ஒரு பெண் அமைதியாகச் சொன்னது போல், “நாங்கள் மறக்கச் சொல்லப்படுகிறோம், ஆனால் மறப்பது நினைவில் கொள்வதை விடக் கடுமையானதும் கொடுமையானதும்.” இந்த வெற்றிடத்தில், ஆன்மிகம் அரசியல் உரையாற்ற மறுத்த தார்மீக, உணர்ச்சி வெற்றிடத்தை நிரப்பியது. கோயில்கள், தெய்வீக மனிதர்கள், புதிய ஆன்மிக இயக்கங்கள் ஆகியன வழிபாட்டுத் தலங்களாக மட்டுமல்லாமல் அமைதியின் உட்கட்டமைப்புகளாகவும் பெருகின. மோதல்கள் இல்லாமல் துன்பங்களை வெளிப்படுத்தக்கூடிய வழிமுறைகளாக மாறின.
போருக்குப் பிறகு, நீதி, பொறுப்புக்கூறல், மனித உரிமைகள் பற்றிய விவாதங்கள் கர்மா, விதி மற்றும் தெய்வீக ஒழுங்கு போன்ற சொற்றொடர்களால் பெருகிய முறையில் மாற்றப்பட்டன. இந்த மாற்றம் வெறுமனே மேலிருந்து திணிக்கப்படவில்லை. மோதலால் சோர்வடைந்த சமூகங்களுக்குள் இயல்பாகவே வெளிப்பட்டது. ஒரு உரையாடலின் போது ஒரு முன்னாள் பாடசாலை ஆசிரியர் இவ்வாறு சொன்னார்: “முதலில், எங்களுக்குப் பதில்கள் தேவைப்பட்டன. நாங்கள் அலுவலகங்களுக்குச் சென்றோம், மனுக்கள் எழுதினோம். ஆனால் ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன, எதுவும் மாறவில்லை. பின்னர் சுவாமி வந்து, ‘ஒவ்வொரு வலிக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கிறது. கடந்த காலத்தைத் துரத்தாதீர்கள், சிறந்த பிறப்புக்காக ஜெபிக்கவும்.’ என்று கூறினார். மெதுவாக, நாங்கள் கேள்விகள் கேட்பதை நிறுத்திவிட்டோம்.”
அரசியலில் இருந்து ஆன்மிக மொழிக்கு மாற்றப்பட்ட இந்த மாற்றம், மானிடவியலாளர்கள் ‘வலியை அரசியலற்றதாக்குதல்’ (Depoliticisation of Pain) என்று அழைப்பதைக் குறிக்கிறது. அநீதி மற்றும் பொறுப்புக்கூறலுடன் இணைக்கப்பட்ட துன்பம், விதியாக உள்மயமாக்கப்படுகிறது. கர்மா குற்றத்தை மாற்றுகிறது. உண்மையைத் தேடுவது உள் அமைதிக்கான தேடலாக மாறுகிறது. இந்த மறுவடிவமைப்பில் தெய்வீக மனிதர்கள் மையமாக உள்ளனர். அவர்களின் பிரசங்கங்கள் சமய தத்துவம், தமிழ் நெறிமுறைகள் மற்றும் பிரபலமான உளவியலின் துண்டுகளை ஒன்றாக இணைக்கின்றன. யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு பிரபலமான சுவாமி அடிக்கடி பக்தர்களிடம், “நடந்தது தண்டனை அல்ல. அது சுத்திகரிப்பு. தெய்வம் துன்பத்தின் மூலம் நம்மைச் சுத்தப்படுத்துகிறது” என்று கூறுவார்.
இத்தகைய சொற்பொழிவு ஆறுதலை அளிக்கிறது, ஆனால் அது கோபத்தையும் திருப்பி விடுகிறது. அரசிடமிருந்து நீதி கோருவதற்குப் பதிலாக, பக்தர்கள் பொறுமையையும் மன்னிப்பையும் வளர்த்துக்கொள்ள ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்கள். ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு அதிர்ச்சி சகிப்புத்தன்மையின் தனிப்பட்ட பாடங்களாக ஒழுக்கப்படுத்தப்படுகிறது. “மன்னிப்பவர்கள் மீண்டும் வெளிச்சத்தில் பிறப்பார்கள் என்று சுவாமி கூறுகிறார், எனவே நான் வெறுக்காமல் இருக்க முயற்சிக்கிறேன். நான் வெறுத்தால், என் மகனின் ஆன்மா ஓய்வெடுக்காது” என்று ஒரு விதவை கூறினார்.
இந்த இறையியலில் மன்னிப்பு என்பது ஓர் அரசியல் செயலாக மாறாது, மாறாக ஒரு மனோதத்துவத் தேவையாக மாறுகிறது. இழப்புடன் சமரசம் செய்யும் உணர்ச்சிபூர்வமான உழைப்பு தனியார்மயமாக்கப்படுகிறது, கட்டமைப்பு வன்முறையைத் தொடாமல் விடுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தில் உள்ள கோயில்கள் பெரும்பாலும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நினைவுக் களங்களாகச் செயற்படுகின்றன. இறந்தவர்களுக்கான வருடாந்தப் பூஜைகள் விவேகத்துடன் செய்யப்படுகின்றன, அவர்களின் மொழி நடுநிலையானது. குறிப்பிட்ட பெயர்கள் அல்லது நிகழ்வுகளை அழைப்பதற்குப் பதிலாக, “கடினமான காலங்களில் இறந்தவர்களுக்காக” என பூசை செய்வோர் வேண்டுகிறார்கள். இதை மிகச் சரியாக வன்னியில் உள்ள ஒரு கோயில் பராமரிப்பாளர், “நாங்கள் ‘போர்’ என்று சொல்ல முடியாது. நாங்கள் ‘இருண்ட நாட்கள்’ என்று சொல்கிறோம்” என்று ஒப்புக்கொண்டார்.
இந்தப் பழமொழியே சடங்குகளாகிவிட்டது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆடி மாதத்தில், ‘வீடுகள் இல்லாத ஆன்மாக்களுக்காக’ கடலில் பூக்களை வழங்க ஆயிரக்கணக்கானோர் கூடுகிறார்கள். காட்சி வேதனையானது: பெண்கள் அமைதியாக அழுகிறார்கள், ஆண்கள் தனித்து நிற்கிறார்கள், குழந்தைகள் அலைகளை வெறித்துப் பார்க்கிறார்கள். பதாகைகள் இல்லை, உரைகள் இல்லை, புகைப்படங்கள் இல்லை. மானிடவியலாளர்களைப் பொறுத்தவரை, இத்தகைய செயல்கள் சடங்காக்கப்பட்ட அமைதியை (Ritualised Silence) எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இது அரசியல் பேச்சு இல்லாமல் உணர்ச்சிபூர்வமான விடுதலையை அனுமதிக்கும் துக்க முறை. இது நாசகாரமானது ஆனால் பாதுகாப்பானது. அரசு பிரார்த்தனையைத் தடை செய்ய முடியாது, ஆனால் பிரார்த்தனை மூலம், நினைவகம் நிலைத்திருக்கிறது.
2009 ஆம் ஆண்டு தனது கணவரை இழந்த ஒரு பெண், “நாங்கள் நினைவுச்சின்னத்திற்குச் செல்ல முடியாது. எனவே நாங்கள் கடலுக்கு வருகிறோம். கடல் எங்கள் குரலைக் கேட்கிறது” என்றார். கடல், தெய்வத்தைப் போலவே, பேச முடியாததை உள்வாங்குகிறது. இந்தச் சடங்குகள் மூலம், அதிர்ச்சி வளர்க்கப்படுகிறது – வரலாற்றில் அல்ல, அண்டவியலில் ஒருங்கிணைக்கப்படுகிறது. இறந்தவர்கள் குடிமக்களாக மாறுவதற்குப் பதிலாக ஆவிகளாக மாறுகிறார்கள். அவர்களின் நினைவுகள் நீதியின் எல்லையிலிருந்து பக்தியின் எல்லைக்கு மாறுகின்றன.
பல தமிழ்க் கிராமங்களில், மௌனம் என்பது வெறும் அடக்குமுறை அல்ல, மாறாக உயிர் வாழ்வதற்கான ஒரு கற்றறிந்த வடிவம். போரின் போது, மௌனம் என்பது பாதுகாப்பைக் குறிக்கிறது. மக்கள் தெருக்களில் அல்ல, சமையலறைகளில் கிசுகிசுத்தனர். 2009க்குப் பிறகு, இராணுவத்தின் பிரசன்னம் கனமாக இருந்தபோது, மௌனம் ஒரு பழக்கமாகவும் கேடயமாகவும் தொடர்ந்தது.
“அதிகமாகப் பேசுவது சிக்கலை ஏற்படுத்தும், சுவர்களுக்கும் காதுகள் உள்ளன” என்று ஒரு முதியவர் கூறினார். ஆனால் மௌனத்திற்கும் ஓர் அமைப்பு உள்ளது. இது வெறும் பேச்சு இல்லாமை மட்டுமல்ல, சைகைகள், பார்வைகள் மற்றும் மறைமுகமாகப் பேசும் சடங்குச் செயல்களால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு தொடர்பு ஊடகம். விளக்கு ஏற்றுதல், நூல் கட்டுதல், சில நாட்களில் உண்ணாவிரதம் – ஒவ்வொரு செயலும் உச்சரிப்பு இல்லாமல் துக்கத்தைக் குறிக்கிறது.
வன்னியில் உள்ள ஒரு பாதிரியார் விளக்கினார், “எங்கள் மக்கள் மரணத்தைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை, ஆனால் ஒவ்வொரு செவ்வாய்க்கிழமையும் அவர்கள் அம்மனுக்காக விரதம் இருக்கிறார்கள். அதுதான் அவர்களின் மொழி.” இத்தகைய உருவகப்படுத்தப்பட்ட நடைமுறைகள் மூலம், சமூகங்கள் தணிக்கையைத் தவிர்க்கும் வழிகளில் துன்பத்தைக் குறியாக்குகின்றன. கோயில் ஒரு குறியீட்டியல் அடைக்கலமாக மாறுகிறது: அதன் மந்திரங்கள், ஊர்வலங்கள், காணிக்கைகள் சகிப்புத்தன்மையின் இலக்கணத்தை உருவாக்குகின்றன. இருப்பினும், இந்தப் புனித மௌனம் இருமைத்தன்மையைக் கொண்டுள்ளது. இது கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்கிறது, ஆனால் அரசியல் முடக்குதலை நிலைநிறுத்துகிறது. பேச மறுப்பது செயற்பட இயலாமையிலிருந்து பிரித்தறிய முடியாததாகிவிடும்.
போருக்குப் பிறகு புகழ் பெற்ற தெய்வீக மனிதர் பெரும்பாலும் மௌனத்தை நல்லொழுக்கமாகக் கருதினர். அவர்களின் கதையாடலில், பேச்சு ஆபத்தானது, சுயநலமானது, பிரிவினையை ஏற்படுத்தும்; மௌனமே தெய்வீகமானது. வன்னியில் ஒரு சுவாமி தனது சீடர்களிடம் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார், “நீங்கள் துக்கத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, அதற்குச் சக்தியைக் கொடுக்கிறீர்கள். நீங்கள் அமைதியாக இருக்கும்போது, அது கரைந்துவிடும்.”
இத்தகைய போதனைகள், பேச்சை வெளிப்பாட்டுடன் தொடர்புபடுத்தும் பக்தர்களிடம் ஆழமாக எதிரொலிக்கின்றன. பலர் விசாரணை, இடப்பெயர்ச்சி அல்லது கண்காணிப்பை அனுபவித்திருக்கிறார்கள். இந்த சூழலில் அமைதியாக இருப்பது என்பது ஒருவரின் கதையின் மீது மீண்டும் கட்டுப்பாட்டை ஏற்படுத்துவதாகும். உலகம் ஏற்கனவே திருடியதைத் தடுப்பதாகும். ஆயினும்கூட, மௌனத்தின் இந்த மதிப்புமிக்க தன்மை உணர்ச்சியை ஒழுங்குபடுத்தவும் உதவுகிறது. பெண்கள் தங்கள் அமைதியான துன்பத்திற்காகவும், ஆண்கள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்காகவும் பாராட்டப்படுகிறார்கள். கோபத்தையோ துக்கத்தையோ அடக்கும் திறன் ஆன்மிக முதிர்ச்சியாக மறுவடிவமைக்கப்படுகிறது. இந்த உள் அடக்கும் நெறிமுறை, அதிர்ச்சியைப் பக்தியாக மாற்றுகிறது. அரசியல் உடல், சகிப்புத்தன்மை மூலம் சுத்திகரிக்கப்படும் ஆன்மிக உடலாக மாறுகிறது. ஆனால் அது சாத்தியமான கருத்து வேறுபாட்டை நடுநிலையாக்குகிறது. பேச்சை மாசுபடுத்துவதன் மூலம், தெய்வங்கள் கோபத்தை தியானமாக மாற்றுகின்றன.
மட்டக்களப்பில் நடந்த ஒரு கூட்டத்தில், ஓர் இளைஞன் ஒருமுறை ஒரு சுவாமியிடம் “அரசாங்கம் மக்கள் காணாமல் போயிருக்கிறார்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளுமா?” என்று கேட்டார். சுவாமி பதிலளித்தார்: “நீங்கள் ஏன் மனிதர்களிடமிருந்து அங்கீகாரத்தைத் தேடுகிறீர்கள்? உள்ளிருந்து விடுதலையைத் தேடுங்கள். உங்கள் மனம் மட்டுமே உங்களை விடுவிக்க முடியும்.” கூட்டம் கைதட்டியது. அந்த இளைஞன் அமைதியாகிவிட்டான். இங்கே, ஆன்மிகம் தார்மீக மயக்க மருந்தாகச் செயற்படுகிறது – அது அரசியலிலிருந்து பிரித்து, வரலாற்று வன்முறையை தனிப்பட்ட அறிவொளியாக மாற்றுவதன் மூலம் வலியைத் தணிக்கிறது.
போருக்குப் பிறகு, பல அரசுசாரா நிறுவனங்களும் மதக் குழுக்களும் ‘குணப்படுத்துதல்’, ‘உள் அமைதி’ மற்றும் ‘அதிர்ச்சி மீட்பு’ ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தும் திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தின. தியான முகாம்கள், யோகா பட்டறைகள், ‘ஆன்மீக ஆலோசனை’ ஆகியவை பெருகின. அவை பெரும்பாலும் உளவியல் வாசகங்களை இந்து பக்தியுடன் இணைத்த கலப்பின நபர்களால் நடத்தப்படுகின்றன.
யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு பிரபலமான நிகழ்ச்சியான, சுய பாணியிலான குருவால் வழிநடத்தப்படும் அமைதிப் பாதை, ‘வலியைக் குறைத்து நன்றியுணர்வை வளர்க்க’ சுவாசப் பயிற்சிகளையும் காட்சிப்படுத்தல்களையும் வழங்குகிறது. பங்கேற்பாளர்கள் தங்கள் இழந்தவர்களுக்குக் கடிதங்களை எழுதி, பின்னர் அவற்றை தெய்வத்தின் முன் எரிக்கிறார்கள். ஒரு பங்கேற்பாளர் கூறினார்: “கடிதத்தை எரித்த பிறகு நான் இலகுவாக உணர்ந்தேன். எனக்குக் கனவுகள் வருவது நின்றுவிட்டது.” இத்தகைய நுட்பங்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிவாரணம் அளிக்கின்றன. அவை தனிநபர்கள் தாங்க முடியாத இழப்பைச் சமாளிக்க உதவுகின்றன. இருப்பினும், கூட்டு மட்டத்தில், இது அவர்களின் ஆழ்ந்த அரசியல் தேவைகளை உளவியல் ரீதியாகப் பாதிக்கும் அபாயம் உள்ளது. கட்டமைப்பு அநீதியிலிருந்து தனிப்பட்ட குணப்படுத்துதலுக்கு கவனம் மாறுகிறது.
வவுனியாவைச் சேர்ந்த மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளரின் வார்த்தைகளில்: “மக்கள் உண்மையைக் கோருவதற்குப் பதிலாக தங்கள் அதிர்ச்சியை வெளியேற்றும் சிகிச்சைகளுக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள்.” இந்த சிகிச்சை முறை, ஆன்மிகம் சுய உதவியுடன் ஒன்றிணைந்து, அறிஞர்கள் கூறும் புதிய தாராளவாதப் பண்டத்தின் மீள்தன்மையை (The Neoliberal Subject of Resilience) உருவாக்குகிறது – துன்பத்தின் காரணங்களை சவால் செய்வதற்குப் பதிலாக அதற்கு ஏற்ப பயிற்சி பெற்ற ஒரு நபராக மக்கள் மாற்றப்படுகிறார்கள்.
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், மீள்தன்மை நல்லொழுக்கமாகவும் பொறியாகவும் மாறுகிறது. இது விரோதமான சூழ்நிலைகளில் உயிர் வாழ்வதற்கு அனுமதிக்கிறது, ஆனால் அமைதியை முதிர்ச்சியாக நியாயப்படுத்துகிறது. தியானம் செய்யும் ஒரு விதவை பாராட்டப்படுகிறார். எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பவர் அமைதியைக் குலைப்பதற்காகத் திட்டப்படுகிறார்.
அரசு அதிகாரிகள் பெரும்பாலும் கோயில் விழாக்களில் கலந்து கொண்டு, அவற்றை ‘நல்லிணக்கம்’, ‘இயல்பு நிலைக்குத் திரும்புதல்’ என்பதற்கான அடையாளங்கள் என்று பாராட்டுகிறார்கள். இவ்வாறு பக்தியின் காட்சி வடக்குக் கிழக்கு குணமடைந்துவிட்டதற்கான சான்றாக அரசுக்கு உதவுகிறது. 2019 ஆம் ஆண்டு, கிளிநொச்சியில் நடந்த ஒரு பெரிய கோயில் திருவிழாவின் போது, உயர்மட்ட அரச அதிகாரி உரையாற்றும் போது இப்படிச் சொன்னார்: “நமது மக்கள் நம்பிக்கை மூலம் ஒற்றுமையைக் கண்டறிந்துள்ளனர். தெய்வம் மன்னிப்பைக் கற்பிக்கிறது. ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.”
ஆன்மிகத்தின் அழகியல் – வண்ணமயமான ஊர்வலங்கள், மந்திரங்கள், பூக்கள் – இடப்பெயர்ச்சி மற்றும் இராணுவமயமாக்கலின் தொடர்ச்சியான காயங்களை மறைத்தன. கூட்டத்தின் பக்தி சகிப்புத்தன்மை அல்ல, நன்றியுணர்வு என்று விளங்கப்பட்டது. ஓர் இளம் பத்திரிகையாளர், “அவர்கள் நமது கோயில்களை விரும்புகிறார்கள், நமது உண்மைகளை அல்ல” என்று குறிப்பிட்டார். இத்தகைய நிகழ்ச்சிகள் மூலம், ஆன்மிகம் அரசு அனுமதித்த துக்கத்தின் ஒரு வடிவமாக மாறுகிறது – வெளிப்படையானது ஆனால் அரசியல் சார்பற்றது. கோயில் திருவிழாக் கோரிக்கைகள் அல்லது தரவுகளைக் காட்டிலும், துக்கத்தை இசை மற்றும் நடனமாக மொழிபெயர்ப்பது (அல்லது மாற்றுவது) அதிகம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.
அரசுசாரா நிறுவனங்கள் கூட இதே போன்ற சொல்லாட்சியை ஏற்றுக்கொள்கின்றன. பெண்களின் மதப் பங்கேற்பை ‘நேர்மறையான சமாளிப்பு’ (Positive Coping) என்று அறிக்கைகள் விவரிக்கின்றன, இவை ‘கலாசாரத்தின் மூலம் குணப்படுத்தும் திறனை’ப் பாராட்டுகின்றன.
மௌனம் ஒருபோதும் முழுமையானதாக இருக்காது. அதன் வெளிப்படையான இணக்கத்திற்குள், சிறிய அளவிலான எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள் நீடிக்கின்றன. இறந்த போராளிகளுக்காகச் சில கோயில்கள் இரகசியமாகச் சடங்குகளை நடத்தியபோது, அவற்றைப் பொதுவான பிரார்த்தனைகளாகக் காட்டிக்கொண்டன. சில பெண்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரே நாளில் வீட்டில் விளக்குகளை ஏற்றி, காணாமல் போன தங்கள் மகன்களின் பெயர்களைக் கிசுகிசுக்கிறார்கள்.
இந்தக் கிசுகிசுக்கப்பட்ட எதிர்ப்புகள் ஆன்மிகம் எவ்வாறு எதிர்ப்பையும் மறைக்க முடியும் என்பதை விளக்குகின்றன. புனிதத்தின் மொழி தடைசெய்யப்பட்ட நினைவகத்திற்கு மறைப்பை வழங்குகிறது. கோவிலின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், பிரார்த்தனைக்கும் எதிர்ப்புக்கும் இடையிலான எல்லை மங்கலாகிறது.
போருக்குப் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மௌனம் என்பது கற்றுக்கொள்ளக் கடினமானதாக இருப்பினும் பழக்கமாகிவிட்டது. இளைய தலைமுறையினர் கதைகளை அல்ல, அதன் துண்டுகளைக் கேட்டு வளர்கிறார்கள். தங்கள் கிராமங்கள் குண்டுவீசப்பட்டன, உறவினர்கள் காணாமல் போனார்கள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் கதைகள் பழமொழிகள், பிரார்த்தனைகள் மூலம் வடிகட்டப்படுகின்றன. ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் கூறினார்: “என் அம்மா தன்னை தெய்வம் காப்பாற்றியதாகச் சொல்கிறார், ஆனால் அவள் எதிலிருந்து என்று என்னிடம் சொல்லவே இல்லை.”
தலைமுறைகளுக்கு இடையேயான இந்த ஊமைத்தன்மை ஒரு விசித்திரமான பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது: கடந்த காலம் எங்கும் நிறைந்ததாகவும் அணுக முடியாததாகவும் இருக்கிறது. கோயில்கள், தெய்வீக மனிதர்கள், ஆன்மிகச் சொற்பொழிவுகள் காயங்களை மறைத்துக் குணப்படுத்தும் ஒளியைப் பராமரிக்கின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தில் ஆன்மிகம் ஒரு நுட்பமான சமநிலைப்படுத்தும் செயலைச் செய்கிறது: இது நீதிக்கான கோரிக்கையை அமைதிப்படுத்துகையில் இடிபாடுகளில் வாழ்க்கையை நிலைநிறுத்துகிறது. இது வலியைப் பிரார்த்தனையாகவும், இழப்பைப் பக்தியாகவும், நினைவை உருவகமாகவும் மாற்றுகிறது. பக்தர்களுக்கு, இந்த மாற்றம் கண்ணியத்தை அளிக்கிறது. இது நிலையான மோதல்கள் இல்லாமல் வாழவும், தாங்க முடியாத வரலாறுகளை தார்மீக வலிமையாக மாற்றவும் அனுமதிக்கிறது. ஆனால் அரசியலில், இது ஒரு நுட்பமான வன்முறையைச் செயற்படுத்துகிறது – ஆன்மிகத்திற்கு ஆதரவாக அரசியலை அழிப்பது.
முள்ளிவாய்க்கால் கோயில் முற்றத்தில், ஒரு பெண் ஒருமுறை, “அம்மன் எனக்கு அமைதியைக் கொடுத்தார். ஆனால் அமைதி என்பது மறப்பதைக் குறிக்காது” என்று கூறினார்.
போருக்குப் பிந்தைய நம்பிக்கையின் முரண்பாட்டை அவரது வார்த்தைகள் படம்பிடிக்கின்றன. ஆன்மிகம் ஆறுதலை அளிக்கிறது, ஆனால் மயக்கத்தையும் அளிக்கிறது. அது நினைவைப் பாதுகாக்கிறது, ஆனால் அரசியலை அகற்றுகிறது. மௌனம் காயமாகவும் கட்டுகளாகவும் மாறுகிறது. எனவே, வலியை அரசியலிலிருந்து நீக்குவது என்பது வெறும் பேச்சை அடக்குவது மட்டுமல்ல, அதிர்ச்சியை இறையியலாக மாற்றுவதாகும். தெய்வங்கள், சடங்குகள் மற்றும் ஒழுக்க நெறிமுறைகள் மூலம், துன்பம் விதியாகவும், சகிப்புத்தன்மை நல்லொழுக்கமாகவும் மறுகற்பனை செய்யப்படுகிறது. போர் முடிவடையவில்லை – அது வெறுமனே மொழியை மாற்றிவிட்டது. வடக்கின் சமவெளிகளில் அந்தி மயங்கி விழும்போது, கோவில் மணிகள் காற்றில் எதிரொலிக்கின்றன. மக்கள் வணங்குகிறார்கள், கண்களை மூடிக்கொண்டு, யாரும் முழுமையாகக் கேட்காத பிரார்த்தனைகளைக் கிசுகிசுக்கிறார்கள். அந்தப் பிரார்த்தனைகளில், ஒருவர் சமரசத்தையும் எதிர்ப்பையும் உணர்கிறார் – அமைதி கூட வலிமிகுந்த அறிவைப் பேசுகிறது. ஆனால் உலகம் புரிந்துகொள்ளத் தேர்வு செய்த ஒரு குரலில் அல்ல என்பதுதான் சோகமானது.
சடங்கின் காலமும் வரலாற்றின் இடைநிறுத்தமும்
போருக்குப் பிந்தைய வடக்குக் கிழக்கில், காலமே உடைந்ததாக உணர்கிறது. மக்கள் வீடுகள், பள்ளிகள் மற்றும் நினைவுகளின் இடிபாடுகளுக்கு மத்தியில் வாழ்கின்றனர். இருப்பினும் கோயில் மணிகள், திருவிழாக்கள் மற்றும் பூஜைகளின் தாளங்கள் வியக்கத்தக்க வகையில் தொடர்ந்து வருகின்றன. போர் 2009 இல் முடிந்தது. ஆனால் பல கிராமங்களில், நாட்காட்டி தேசிய விடுமுறைகள் அல்லது அரசியல் ஆண்டு விழாக்களால் அல்ல, மாறாக அம்மன் தெய்வத்தின் சடங்குச் சுழற்சிகள், நவராத்திரிக் கொண்டாட்டங்கள், உள்ளூர் ஆலயங்களில் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் திருவிழாக்கள் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்படுகிறது.
இந்தச் சுற்று மீண்டும் மீண்டும் வரும் புனிதமான வட்டமாகும். இது சடங்குக் காலம் என்று அழைக்கப்படுவதை உருவாக்குகிறது: வரலாற்றுக் காலத்திலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு தற்காலிகத்தன்மை, அங்கு கடந்தகாலத்தின் காயங்களைப் புதுப்பித்தல், தெய்வீக ஒழுங்கின் சுழற்சிகளாக மடிக்கப்படுகின்றன. போர் மற்றும் அரசியலின் நேரியல், மீளமுடியாத நேரத்திற்கு மாறாக, சடங்குக் காலம் சமூகங்கள் இடைநிறுத்தப்படவும், பின்னோக்கிச் செல்லவும், குறியீட்டு ரீதியாக மீண்டும் தொடங்கவும் அனுமதிக்கிறது.
சடங்குகள் மூலம், மனிதர்கள் அவமதிக்கப்பட்ட வரலாற்றிலிருந்து வெளியேறி, கடந்த காலம் முடிவில்லாமல் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்த்தப்படும் ஆனால் ஒருபோதும் முடிவுக்கு வராத ஓர் உலகத்திற்குள் நுழைகிறார்கள். போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சூழலில், இந்தச் சுழற்சி அடைக்கலமாகவும், பொறியாகவும் செயற்படுகிறது – இழந்தவற்றின் முழுப் பயங்கரத்தையும் எதிர்கொள்ளாமல் இழப்பைத் தாங்கும் ஒரு வழி.
ஒவ்வொரு ஜூலை மாதமும், திருவிழா தொடங்கும் போது, காற்று மேளங்கள் மற்றும் தூபங்களால் நிரம்பி வழிகிறது. பெண்கள் தங்கள் மணிக்கட்டில் மஞ்சள் நூல்களைக் கட்டுகிறார்கள்; ஆண்கள் கோயில் வளாகத்தைச் சுத்தம் செய்ய முன்வருகிறார்கள். முதல் பூஜை தொடங்கும் போது, மக்கள், “அம்மன் திரும்பி வந்துட்டா – அம்மன் திரும்பி வந்துட்டா” என்று கூறுகிறார்கள். இந்தச் சொற்றொடர் தெய்வீக இருப்பை விட அதிகமாக காலத்தின் புதுப்பிப்பைக் குறிக்கிறது.
சடங்குக் காலம், இயல்பான காலவரையறைகளை இல்லாமல் செய்கிறது. மக்களுக்கு இன்று திங்களா, செவ்வாயா என்பது முக்கியமில்லை, என்ன மாதம் என்பது முக்கியமில்லை. அவர்கள் தெய்வத்தின் நாட்காட்டியின் படி – அமாவசை, பௌர்ணமி – இயங்குகிறார்கள், தெய்வத்தின் நாட்காட்டி போரின் தொடர்ச்சிகளை அழிக்கிறது. இறந்தவர்கள் பிரார்த்தனையில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள், இடம்பெயர்ந்தவர்கள் காணிக்கை மூலம் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்யப்படுகிறார்கள். இந்தச் சுழற்சி உலகில், வரலாறு மறுக்கப்படவில்லை, ஆனால் கால ரீதியாக பக்தியாக மாற்றப்படுகிறது.
அன்றாடப் பேச்சில், மக்கள் இன்னும் முன், பின் என – போருக்கு முன், போருக்குப் பிறகு – வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்கள். இருப்பினும், கோயில் சடங்குகளைப் பற்றிப் பேசும்போது, அத்தகைய வேறுபாடுகள் மங்கலாகின்றன. முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு வயதான பக்தர், “அம்மனின் திருவிழாவிற்கு முன்னும் பின்னும் இல்லை. அது எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கும், அவளுடைய சக்தியைப் போலவே” என்றார். காலமற்ற தன்மையின் இந்த உணர்வு எளிய ஏக்கம் அல்ல, ஆனால் உயிர் வாழ்வதற்கான ஒரு கலாசார தொழில்நுட்பம். போர் சாதாரண வாழ்க்கையில் குழப்பத்தை அறிமுகப்படுத்தியது: இடப்பெயர்ச்சி, நிச்சயமற்ற தன்மை, புதிய ஒழுங்கு, அர்த்த இழப்பு. அதன் பின்னர், சடங்குக் காலம் உலகத்தை மறுசீரமைக்க ஓர் இலக்கணத்தை வழங்கியது. ஆண்டுதோறும் ஒரே சடங்குகளை மீண்டும் செய்வதன் மூலம், மக்கள் காலத்தின் மீது கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறார்கள்.
இங்கே, சடங்கின் காலம் என்பது வரலாற்றின் இடைநிறுத்தமாக மாறுகிறது – நினைவாற்றலுக்கும் மறதிக்கும் இடையிலான ஒரு தற்காலிக இடையகமாக. இது மக்கள் அதிர்ச்சியுடன் வாழவும், அதற்குப் பெயரிடாமலேயே பரிகாரம் கோராமல் புதுப்பித்தலை ஒத்திகை பார்க்கவும் அனுமதிக்கிறது.
வருடாந்தத் திருவிழா, சடங்கு எவ்வாறு நேரத்தைச் சுருக்குகிறது, இடைநிறுத்துகிறது, இறுதியில் எவ்வாறு மறுகட்டமைக்கிறது என்பதற்கு ஒரு நல்ல உதாரணத்தை வழங்குகிறது. பத்து நாட்களுக்குள், கிராமம் மாற்றமடைகிறது. மக்கள் புலம்பெயர்ந்த இடங்களில் இருந்து திரும்புகிறார்கள்; குடும்பங்கள் மீண்டும் ஒன்றிணைகின்றன. சந்தை களை கட்டுகிறது. ஆனால் கொண்டாட்டத்தின் அடியில் மீண்டும் மீண்டும் ஒரு சிக்கலான அமைப்பு உள்ளது. பாற் குடம் எடுத்துச் செல்வது, தேர் இழுப்பது, தேங்காய் உடைப்பது போன்ற ஒவ்வொரு செயலும் போருக்கு முன்பு, இடப்பெயர்வுக்கு முன்பு செய்யப்பட்டதைப் போலவே செய்யப்படுகிறது. ஊர்வலத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு முதியவர் பெருமையுடன் கூறினார், “மேளத்தின் சத்தம் கூட என் தாத்தாவின் காலத்தைப் போலவே இருக்கின்றது.”
இந்தத் தொடர்ச்சி தார்மீக ஸ்திரத்தன்மையைத் தருகிறது, ஆனால் அது ஒரு தேக்க உணர்வையும் உருவாக்குகிறது. வன்முறைக்கு முந்தைய ஒரு காலத்தை, முழுமையாக இல்லாத ஓர் இலட்சியப்படுத்தப்பட்ட கடந்தகாலத்தை இந்தத் திருவிழா மீண்டும் மீண்டும் காட்டுகிறது. ஒற்றுமையை மீண்டும் போலியாக உருவாக்கும் ஒரு செயல் மாற்றத்தை இடமாற்றம் செய்கிறது. சமூகத்தைச் சடங்குச் சுழல்களில் உறைய வைக்கிறது. ஓர் இளைய பக்தர் வித்தியாசமான பார்வையை வழங்கினார்: “திருவிழா அழகாக இருக்கிறது, ஆனால் சில நேரங்களில் அது நம்மைச் சிக்க வைக்கிறது என்று நான் உணர்கிறேன். மற்ற அனைத்தும் மாறிவிட்ட நிலையில் நாங்கள் அதே விஷயங்களைச் செய்கிறோம்.”
சடங்குகளை மீண்டும் மீண்டும் செய்வது பழமைவாதமா அல்லது மாற்றத்தை ஏற்படுத்துமா என்பது குறித்து மானிடவியலாளர்கள் நீண்டகாலமாக விவாதித்து வருகின்றனர். போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், இது இரண்டும் ஒன்றுதான். திருவிழா சமூக ஒழுங்கை மீட்டெடுக்கிறது, ஆனால் அது புராணங்களுக்குள் நினைவாற்றலையும் சிக்க வைக்கிறது. கடவுள் வெவ்வேறு வாகனத்தில் ஒவ்வொரு மாலையும் கோயிலைச் சுற்றி வருகிறார். இது உண்மையில் வரையறுக்கப்பட்ட நேரத்திற்குள் மக்கள் இயக்கத்திற்கான சரியான உருவகம். ஒவ்வொரு திருப்பமும் புதுப்பித்தலை உறுதியளிக்கிறது, ஆனால் அது தொடங்கிய இடத்திலேயே முடிகிறது.
அதிகாரபூர்வ விவரிப்புகளில், போரின் முடிவு ஒரு வரலாற்றுத் திருப்புமுனையைக் குறிக்கிறது – மோதலில் இருந்து அமைதிக்கு, அழிவில் இருந்து அபிவிருத்திக்கான ஒரு செயன்முறை. இருப்பினும், பல தமிழர்களுக்கு, வரலாறு முழுமையடையாததாக உள்ளது, அதன் நேர்கோடு உடைந்துவிட்டது. அரசு வாக்குறுதியளித்த எதிர்காலம் ஒருபோதும் வரவில்லை; கடந்தகாலம் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது. இந்த அர்த்தத்தில், சடங்கு, வரலாற்றுப் பதற்றத்தை நடுநிலையாக்கும் ஒரு மாற்றுக்காலத்தை வழங்குகிறது. பக்தர்கள் கோயிலுக்குள் நுழையும்போது, அவர்கள் வேறு ஒரு காலத்திற்குள் நுழைகிறார்கள் – அரசியல் காலவரிசைக்குப் பதிலாக புனிதத்தின் காலத்தால் நிர்வகிக்கப்படும் ஒன்று.
வன்னியில் உள்ள ஒரு கோவிலில் மாலை பூசையின் போது, மக்கள் “அம்மனுக்கு அரோஹரா” என்று ஒருசேரக் குரல் எழுப்புகிறார்கள். அந்தத் தருணத்தில், கடந்தகாலமும் நிகழ்காலமும் ஒன்றிணைகின்றன. சங்குச் சத்தம் அரசியலின் இரைச்சலை மூழ்கடிக்கிறது. கோயில் துக்கம், முன்னேற்றம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட நேர்கோட்டு உலகத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்ட காலமின்மையின் அரங்காக மாறுகிறது. ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண் இதை இப்படி விளக்கினார்: “நாம் அம்மனின் சந்நிதானத்திற்குள் நுழையும்போது, உலகின் நேரத்தை விட்டுவிடுகிறோம். உள்ளே, எந்த அரசாங்கமும் இல்லை, இராணுவமும் இல்லை, காலக்கெடுவும் இல்லை. அவளுடைய ஒளி மட்டுமே.” இங்கே, புனிதமானது தற்காலிக இறையாண்மையை வழங்குகிறது. நாட்டின் கடிகாரத்திற்கு வெளியே நேரத்தை உருவாக்கும் திறன். இருப்பினும், இந்த இறையாண்மை வரலாற்றை அரசியலற்றதாக்க முடியும். போர் மனித அட்டூழியமாக அல்ல, பிரபஞ்ச வரிசையில் ஓர் அத்தியாயமாக மாறுகிறது. வரலாற்றை கட்டுக்கதையாகக் கரைப்பதன் மூலம், சடங்குகளின் காலம் பொறுப்புணர்வை அழிக்கிறது.
சடங்குக் காலத்தை அனைவரும் ஆறுதலாக அனுபவிப்பதில்லை. சில இளையோர் கோயிற் சடங்குகள் தொடர்பில் சோர்வை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அது முடிவில்லாத, திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுதலால் ஏற்படும் விரக்தி, எந்த முடிவும் மாற்றமும் இல்லை என்ற கோபம். யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் தனது விரக்தியை இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார்: “நாங்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோவிலுக்குச் செல்கிறோம், அதே பிரார்த்தனைகளைச் செய்கிறோம், ஆனால் புதிதாக எதுவும் நடக்கவில்லை. அதே உரைகள், அதே பாடல்கள். தெரிந்ததைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்பதற்குப் பதிலாக, என் மாமாவுக்கு உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.”
அவரது சொற்கள் ஒரு தலைமுறை மாற்றத்தைக் குறிக்கின்றன, புனிதமான திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதிலிருந்து வரலாற்று விசாரணையை நோக்கி அவை நகர்கின்றன. பல இளைஞர்களுக்கு, இச்சடங்குகள் வரலாற்றை இடைநிறுத்துவது, அடைக்கலமாக இருப்பதற்குப் பதிலாக மறுப்பது போல் உள்ளது. அவர்கள் ஆவணங்கள், சாட்சியங்கள் மற்றும் காப்பகங்களைத் தேடுகிறார்கள். சடங்குகளில் வட்டமிடுவதற்குப் பதிலாக முன்னேறும் கால வடிவங்களை நோக்கி அவர்களது தேடல் இருக்கிறது. சடங்குக் காலத்திற்கும் வரலாற்றுக் காலத்திற்கும் இடையிலான இந்தப் பதற்றம் நினைவாற்றல் மீதான ஒரு பெரிய கலாசாரப் போராட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: எதிர்காலம் என்பது திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதா அல்லது கணக்கிடுவதா, இல்லையேல் புராணத் தொடர்ச்சியிலோ அல்லது வரலாற்று உண்மையிலோ அது உள்ளதா? இக்கேள்வி இன்றளவும் கேட்கப்படுகிறது. இந்தக் கேள்வியை மங்கலாக்கும் பணியில் தெய்வீக மனிதர்கள் என்று தம்மை அழைப்போர் வெற்றிபெற்றுவிட்டார்கள்.
நிறைவுக் குறிப்புகள்
தெய்வீகச் சக்தி, சிகிச்சையளிக்கும் திறன், தார்மீக அதிகாரம் ஆகியவற்றைக் கூறும் கவர்ச்சிகரமான ஆன்மிக இடைத்தரகரான தெய்வீக மனிதர் இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கின் போருக்குப் பிந்தைய பிரதான மத அடையாளமாக மாறியுள்ளனர். மோதலின் இடிபாடுகளிலிருந்து வெளிவந்த இந்த ஆண்கள் (மற்றும் ஒரு சில பெண்கள்) நீதி, நலன், நிர்வாகத்தின் முறையான நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் தோல்வியடைந்த ஒரு நிலப்பரப்பை ஆக்கிரமித்துள்ளனர். அவர்கள் அரசு, மனிதாபிமான நிறுவனங்கள் விட்டுச்சென்ற இடைவெளிகளை நிரப்புகிறார்கள், உயிர் வாழ்வதற்கான ஆன்மிக உட்கட்டமைப்பு என்று அழைக்கப்படுவதை வழங்குகிறார்கள். இருப்பினும், இந்த ஆய்வு காட்டியுள்ளபடி, அவர்களின் எழுச்சி வெறுமனே நம்பிக்கை அல்லது ஆறுதல் பற்றிய விஷயம் அல்ல. இது அதிகாரம், பொருளாதாரம் மற்றும் அரசியல்மயமாக்கல் ஆகியவற்றின் சிக்கலான இயக்கவியலில் சிக்கியுள்ளது.
போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தில், தெய்வீக மனிதர்கள் தார்மீக ஒழுங்கின் முகவர்களாகவும், நம்பிக்கையின் தொழில்முனைவோராகவும் மாறிவிட்டனர் – கூட்டு அதிர்ச்சியை சடங்கு மூலதனமாகவும், ஆன்மிகத் தேவையை பொருளாதார வாய்ப்பாகவும் மாற்றும் நபர்கள் இவர்கள். அவர்களின் பிரசங்கங்கள் மத பக்தியை குணப்படுத்துதல், சுய உதவி மற்றும் விதியின் மொழியுடன் கலக்கின்றன; மதம், சிகிச்சை, புதிய தாராளமய நெறிமுறைகள் ஒன்றிணைந்த ஒரு பரந்த உலகளாவிய போக்கைப் பிரதிபலிக்கின்றன. ஆனால் இலங்கைச் சூழலில், அவர்களின் அதிகாரம் ஆழமான அரசியல் சார்ந்ததாக உள்ளது. அவை இராணுவமயமாக்கல், கண்காணிப்பு, உரிமைப் பறிப்பு ஆகியவற்றின் நிலப்பரப்பில் செயற்படுகின்றன, அங்கு வெளிப்படையான எதிர்ப்பு ஆபத்தானதாகவே உள்ளது. அரசின் இருப்பு அன்றாட வாழ்க்கையில் ஊடுருவுகிறது.
இந்த முடிவு, சமூகத்துக்கும் அரசுக்கும் இடையில் மத்தியஸ்தர்களாக விளங்கும் தெய்வீக மனிதர்கள் ஆன்மீகத்தை ஒரு பண்டமாக மாற்றிய பொருளாதார உத்திகள், அவர்களின் அதிகாரம் ஏற்படுத்திய அறிவாற்றல் விளைவுகள், மேலும் போருக்குப் பிந்தைய தார்மீக உலகில் துன்பம், நீதி, முகமை ஆகியவற்றை அவர்கள் மறுகட்டமைத்த விதங்கள் எனும் மூன்று ஒன்றோடொன்று பின்னிய கருப்பொருள்களை ஆராய்ந்து, முந்தைய விவாதங்களை ஒருங்கிணைக்கிறது.
மாக்ஸ் வெபரின் கவர்ச்சிகரமான அதிகாரம் பற்றிய பாரம்பரியக் கருத்து, வடக்குக் கிழக்கில் உள்ள தெய்வீக மனிதர்களின் தார்மீகப் பொருளாதாரத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட உதவுகிறது. நெருக்கடியான தருணங்களில் – அதிகாரத்துவ மற்றும் சட்ட நிறுவனங்கள் சரிந்தால் – கவர்ச்சி விதிவிலக்கான சட்டபூர்வமான தன்மையின் ஒரு வடிவமாக வெளிப்படுகிறது. 2009 இல் போரின் முடிவு துல்லியமாக அத்தகைய வெற்றிடத்தை உருவாக்கியது: தமிழ் அரசியல் அழிக்கப்பட்டது, சிவில் நிறுவனங்கள் பலவீனமடைந்தன, பாரம்பரிய மத உயரடுக்குகள், மோதலின் போது தாங்கள் உடந்தையாக இருந்ததாலோ அல்லது மௌனம் காத்ததாலோ இழிவுபடுத்தப்பட்டன. இந்த வெற்றிடத்தில் ஒரு புதிய தலைமுறை ஆன்மிக தொழில்முனைவோர் நுழைந்தனர். அவர்களில் பலர் சுயமாகக் கற்றுக்கொண்ட துறவிகள், முன்னாள் வீரர்கள் அல்லது இடம்பெயர்ந்தோரிலிருந்து திரும்பியோர்.
அவர்களின் அதிகாரம் அதிசயக் கதைகள், உருவகப்படுத்தப்பட்ட கவர்ச்சி, சிகிச்சை வாக்குறுதியின் சக்திவாய்ந்த கலவை என்பவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அரசாலும் சர்வதேச தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களாலும் ஆற்ற முடியாத காயங்களை குணப்படுத்துவதாக அவர்கள் கூறுகின்றனர். உடல், ஆன்மா, ஆவியின் காயங்களைத் தாங்கள் தீர்ப்பதாகக் காட்டிக்கொள்கின்றனர். தாய்மார்கள் இன்னும் காணாமல் போன மகன்களைத் தேடும், வேலையின்மை அதிகமாக இருக்கும் கிராமங்களில், தெய்வீக மனிதனின் இருப்பு விளக்கத்தையும் நம்பிக்கையையும் அளிக்கிறது. தெய்வீக அணுகலுக்கான அவரது கூற்று இருத்தலியல் நிச்சயமற்ற தன்மையை தார்மீகத் தெளிவாக மொழிபெயர்க்கிறது: துன்பம் கர்மாவாக மாறுகிறது, அநீதி ஒரு சோதனையாக மாறுகிறது, சகிப்புத்தன்மை நல்லொழுக்கமாக மாறுகிறது.
இருப்பினும் கவர்ச்சி ஒருபோதும் முற்றிலும் ஆன்மீகமானது அல்ல – அது ஆழமான சமூகம் மற்றும் அரசியல் சார்ந்தது. கடவுள் மனிதர்கள் தங்கள் புனிதத்தன்மையிலிருந்து மட்டுமல்ல, பாதிப்பை ஒழுங்கமைக்கும் திறனிலிருந்தும் அதிகாரத்தைப் பெறுகிறார்கள்: பயம், குற்ற உணர்வு மற்றும் ஏக்கத்தைப் பக்தியாக மாற்றுவதற்கு. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர்கள் இடப்பெயர்வாலும் இழப்பாலும் துண்டு துண்டான சமூகங்களை நிலைப்படுத்துகிறார்கள். அவர்களின் பிரசங்கங்கள் பெரும்பாலும் கீழ்ப்படிதல், தார்மீகத் தூய்மை, நல்லிணக்கம் ஆகியவற்றின் கருப்பொருள்களை மீண்டும் வலியுறுத்துகின்றன, போருக்குப் பிந்தைய ‘அமைதியும் அபிவிருத்தியும்’ என்ற அரசின் கதையாடலுடன் வசதியாக ஒத்துப்போகின்றன. எனவே, அவர்கள் அரசியலில் இருந்து விலகி இருப்பது போல் தோன்றினாலும், இந்தத் தெய்வீக மனிதர்கள் வடக்குக் கிழக்கின் தார்மீக அமைதிக்குப் பங்களிக்கிறார்கள், சாத்தியமான எதிர்ப்பை ஆன்மிகச் சுய ஒழுக்கமாக மாற்றுகிறார்கள்.
போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தில் ஆன்மிகம் அரசியல் களத்திலிருந்து துன்பத்தை அண்டவியல் துறைக்கு எவ்வாறு மறுவடிவமைக்கிறது என்பதை அமைதி, சடங்கு மற்றும் குணப்படுத்துதல் பற்றிய முந்தைய பகுப்பாய்வுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. கர்மாவும் மனதைத் சுத்திகரிப்பதும் மொழி உரிமைகள், நீதி ஆகியவற்றின் களத்தை இடமாற்றம் செய்கிறது. இந்தத் தார்மீக மொழிபெயர்ப்பில் தெய்வீக மனிதர்கள் ஒரு முக்கிய பங்கை வகிக்கிறார்கள். அவர்களின் போதனைகள் கோபத்தை விட ஏற்றுக்கொள்ளுதலையும், எதிர்ப்பை விட சகிப்புத்தன்மையையும் வலியுறுத்துகின்றன.
இது வெறுமனே கருத்தியல் கையாளுதல் அல்ல, ஆனால் உயிர் வாழ்வதற்காக கலாசார ரீதியாக எதிரொலிக்கும் ஒரு பழமொழி. அரசியல் வெளிப்பாட்டிற்காக மீண்டும் மீண்டும் தண்டிக்கப்படும் ஒரு சமூகத்திற்கு, ஆன்மிக விளக்கத்தில் பின்வாங்குவது பாதுகாப்பையும் ஆறுதலையும் வழங்குகிறது. இருப்பினும், இந்த மாற்றத்தின் விலை ஆழமானது. தெய்வீக இறையியல் வலியை தனியார்மயமாக்குகிறது. துன்பம் கூட்டுத் தவறு அல்ல, மாறாக தனிப்பட்ட விதியாக மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. புனிதத்தின் தார்மீகச் சொற்களஞ்சியம் பொறுப்புக்கூறலின் அரசியல் சொற்களஞ்சியத்தை மாற்றுகிறது. இந்தச் செயல்முறை – வலியின் அரசியல்மயமாக்கல் என்று அழைக்கப்படலாம் – போருக்குப் பிந்தைய மதவாதத்தின் மிகவும் நயவஞ்சகமான விளைவுகளில் ஒன்றாகும். இராணுவமயமாக்கல், நில அபகரிப்பு, ஒடுக்குமுறை ஆகியவற்றின் கட்டமைப்பு நிலைமைகள் நீடிக்கும் அதே வேளையில், சமரசம் அடையப்பட்டுள்ளது. வடக்கு ‘குணமடைந்துள்ளது’ என்று அரசு கூற இது அனுமதிக்கிறது.
இந்த அர்த்தத்தில், தெய்வீக அமைதியின் தார்மீக இடைத்தரகர்களாக தெய்வீக மனிதர்கள் செயற்படுகிறார்கள்: அவர்கள் சமூக அதிர்ச்சியை நிர்வகிக்கக்கூடிய உணர்ச்சியாக மாற்றுகிறார்கள், வரலாற்று வன்முறையை நம்பிக்கை மற்றும் ஒழுக்கம் மூலம் கடக்க வேண்டிய ஒரு தனிப்பட்ட சவாலாக மறுவடிவமைக்கிறார்கள். அவர்களின் புகழ் மதவாதத்தின் மீள்தன்மை, அரசியல் நம்பிக்கையின் சோர்வு ஆகிய இரண்டையும் குறிக்கிறது.
தார்மீக அதிகாரத்திற்கு அப்பால், தெய்வீக மனிதனின் எழுச்சி நம்பிக்கையின் பண்டமாக்கலில் இருந்து பிரிக்க முடியாதது. போருக்குப் பிந்தைய வடக்குக் கிழக்கில் கோயில்கள், குணப்படுத்தும் மையங்கள் மற்றும் புனித யாத்திரைப் பயணங்கள் இலாபகரமான நிறுவனங்களாக மாறிவிட்டன. புலம்பெயர்ந்தோரிடமிருந்து நன்கொடைகள் சீராகப் பெருகி வருகின்றன. அவர்கள் கோயில் புனரமைப்புகளுக்கு நிதியளிப்பதுடன், திருவிழா நிதியுதவிகள், மதச் சுற்றுலாக்கள், உள்ளூர்ப் பக்தர்களின் காணிக்கைகள், ஆலோசனைகளுக்கான கட்டணங்கள், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பொருட்களை வாங்குதல் போன்றவற்றின் மூலம் (பொருளாதார ரீதியாக) பங்களிப்புச் செய்கிறார்கள்.
இந்த ஆன்மிகப் பொருளாதாரம் மத தொழில்முனைவோரின் உலகளாவிய வடிவங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது. இருப்பினும் இது இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய சூழலால் தனித்துவமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. தெய்வீக மனிதனின் அதிகாரம் கவர்ச்சியை மட்டுமல்ல, நிதி உட்கட்டமைப்பையும் சார்ந்துள்ளது; குறிப்பாக நன்கொடையாளர்கள், புரவலர்கள், ஊடக வலையமைப்பு. பலர் வலைத்தளங்கள் மற்றும் ‘பேஸ்புக்’ பக்கங்களைப் பராமரிக்கின்றனர், குணப்படுத்தும் அமர்வுகள் மற்றும் சாட்சியங்களின் புகைப்படங்களை இடுகையிடுகிறார்கள். பக்தியின் டிஜிட்டல் மயமாக்கல், நெருக்கத்தை விளம்பரமாக மாற்றுகிறது, துன்பத்தைக் காட்சியாக மாற்றுகிறது. அற்புதங்கள் சந்தைப்படுத்தக்கூடிய பொருட்களாகின்றன. நம்பிக்கை செயற்றிறனாக மாறுகிறது.
யாழ்ப்பாணத்தில் ஒருவர் குறிப்பிட்டது போல் “ஒவ்வொரு அற்புதத்திற்கும் இப்போது ஒரு விலை உண்டு. மருந்து வாங்குவது போன்று, ஆசீர்வாதங்களுக்கு நீங்கள் பணம் செலுத்துகிறீர்கள்.” இந்த வணிகமயமாக்கல், நம்பிக்கையைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துவதில்லை. மாறாக, புனிதமானதை உறுதியானதாகவும் பரிவர்த்தனை ரீதியாகவும் மாற்றுவதன் மூலம் அதை நிலைநிறுத்துகிறது. அரசு மக்களுக்கு அவநம்பிக்கை வழங்குமிடத்து, சந்தை நிலையற்றதாக இருக்கும் ஒரு தார்மீகப் பொருளாதாரத்தில், தெய்வீக மனிதனின் வருமானம் உத்தரவாதமானது.
இவர்கள் தனித்த நபர்கள் போலத் தெரிந்தாலும், உண்மை அதுவல்ல. பலர் அரசியல்வாதிகள், பாதுகாப்பு அதிகாரிகள், வணிக உயரடுக்கினரிடமிருந்து முறைசாரா ஆதரவைப் பெறுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் செல்வாக்கை உள்ளூர் மக்களைச் சமாதானப்படுத்தும் ஒரு வழியாகக் கருதுகின்றனர். அத்தகைய நபர்களுடன் இணைந்த கோயில்கள் பெரும்பாலும் கட்டுமானம் அல்லது திருவிழா அனுமதிகளுக்கு நிதி பெறுகின்றன. அதே நேரத்தில் அரசியல் ரீதியாகச் சந்தேகிக்கப்படுபவர்களாகக் கருதப்படுபவர்கள் அதிகாரத்துவத் தடைகளை எதிர்கொள்கின்றனர்.
இந்த இயக்கவியல் ஓர் ஆன்மிக ஆதரவு அமைப்பு என்று அழைக்கப்படுவதை உருவாக்குகிறது: கடவுள் மனிதர்கள் அரசின் நிலைத்தன்மைக்கான விருப்பத்திற்கும் சமூகத்தின் அர்த்தத்திற்கான தேவைக்கும் இடையில் மத்தியஸ்தம் செய்கிறார்கள். பொதுவில், அவர்கள் அமைதி மற்றும் ஒற்றுமையின் மொழியைப் பேசுகிறார்கள்; தனிப்பட்ட முறையில், அனுமதிகள், நிலக் குத்தகைகள் மற்றும் பாதுகாப்புத் தொடர்பான பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். அவர்களின் கோயில்கள் மென்மையான சக்தியின் முனைகளாகின்றன – வற்புறுத்தலுக்குப் பதிலாக சடங்குகள் மூலம் அரசின் இருப்புப் புனிதப்படுத்தப்படும் தலங்கள்.
இராணுவ உதவியுடன் கட்டப்பட்ட ஒரு கோயிலின் அபிஷேக விழாக்களில் பங்கேற்கும் இராணுவ அதிகாரிகளின் புகைப்படங்கள் ஊடகங்களில் முக்கிய இடம்பெறுகின்றன. இங்கு நிகழ்வது அரசியல் பேச்சுவார்த்தை அல்ல, பகிரப்பட்ட பக்தி மூலம் சமரசம் அடையப்படுகிறது. இதுபோன்ற சூழல்களில், தெய்வீக மனிதன் தார்மீக நியாயத்தன்மையின் தரகராகச் செயற்பட்டு, நிர்வாகத்தின் மொழியை நம்பிக்கையின் மரபுத்தொடராக மொழிபெயர்க்கிறார்.
அதே நேரத்தில், இந்தத் தெய்வீக மனிதர்கள் அவ்வப்போது அரசின் அத்துமீறல்களை முறைசாரா முறையில் விமர்சிப்பவர்களாகச் செயற்படுகிறார்கள், இருப்பினும் எப்போதும் குறியீட்டுச் சொற்களில். ஒரு சுவாமி ‘ஆட்சியாளர்களிடையே ஆணவம்’ அல்லது ‘அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் பேராசை’ குறித்து எச்சரிக்கலாம், இது நம்பத்தகுந்த மறுப்பை அனுமதிக்கும் புராண ஒப்புமைகளைத் தூண்டுகிறது. இத்தகைய சொல்லாட்சி கட்டமைப்பு உறவுகளை அப்படியே விட்டுவிட்டு ஆன்மிகச் சுயாட்சியின் மாயையை நிலைநிறுத்துகிறது.
முடிவில், அந்தத் தெய்வீக மனிதனின் பணி, அரசியல் சமநிலையைப் பேணுவது அல்லது வெளிப்படையான பாகுபாட்டைக் கையாளுவது அல்ல. அதிருப்தியை உள்வாங்கிக் கொள்வது, அதைத் தனக்குள்ளேயே திருப்பிவிடுவது, அரசியல் தோல்விகளுக்கு மத்தியில் ஒரு தார்மீக ஒழுங்கின் புனைகதையை நிலைநிறுத்துவது ஆகியவையே அவரது பங்கு. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர் பக்தர்களுக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கும் இன்றியமையாதவராக மாறுகிறார் – உடையக்கூடிய அமைதியை அதன் சொந்த முரண்பாடுகளிலிருந்து பாதுகாக்கும் ஆன்மிக இடையகமாக இருக்கிறார்.
தெய்வீக மனிதர்களை வெறும் சுரண்டுபவர்களாக மட்டுமே பார்ப்பது குறைபாடாகும். பலர் உண்மையான ஆறுதலை வழங்குகிறார்கள், உணவை விநியோகிக்கிறார்கள், சமூக நலனை ஆதரிக்கிறார்கள். அவர்களின் சடங்குகள் வேறு எங்கும் செல்ல முடியாத துக்கத்திற்கு உளவியல் ரீதியான கட்டுப்பாட்டை வழங்குகின்றன. இருப்பினும் அவர்களின் இரக்கம், கட்டுப்பாட்டிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது. தார்மீக அதிகாரத்தை ஏகபோகமாக்குவதன் மூலம், சரியான துக்கம், நியாயமான துன்பம் மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய நம்பிக்கை என எதைக் கணக்கிடுகிறார்கள் என்பதை அவர்கள் வரையறுக்கிறார்கள்.
அவர்களின் பிரசங்கங்கள் பெரும்பாலும் கோபம், செயற்பாடு அல்லது ‘அரசியல் மாசுபாடு’ குறித்து எச்சரிக்கின்றன. பெண்கள் தூய்மை மற்றும் பொறுமையைப் பராமரிக்கவும்; இளைஞர்கள் பெரியவர்களுக்குக் கீழ்ப்படியவும்; அனைவரும் தெய்வீக நீதியை நம்பவும் வலியுறுத்தப்படுகிறார்கள். இந்த அர்த்தத்தில், தெய்வீக மனிதர்கள் ஆணாதிக்க, சர்வாதிகார விதிமுறைகளுடன் ஒத்துப்போகும் ஒரு தார்மீகப் பழமைவாதத்தை நிலைநிறுத்துகிறார்கள். ஒழுங்கு குறித்த அவர்களின் பார்வை, அரசின் – அதாவது படிநிலைப்படுத்தப்பட்ட, ஒழுக்கமான, அரசியல்மயமாக்கப்பட்ட – தன்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது. அவர்களின் பங்கின் தெளிவின்மை துல்லியமாக இங்கே உள்ளது: அவர்கள் தார்மீக விமர்சனத்தை முன்கூட்டியே மூடிவிட்டு தார்மீகப் பழுதுபார்ப்பை வழங்குகிறார்கள். அவர்கள் காயத்தைக் குணப்படுத்துகிறார்கள், ஆனால் அதை விசாரணையிலிருந்து மூடுகிறார்கள். அவர்களின் கவர்ச்சி சமூகத்தைப் பிணைக்கிறது, மனசாட்சியையும் பிணைக்கிறது. அனைத்தையும் அரசியல் நீக்கம் செய்கிறது.
தெய்வீக மனிதனின் சாம்ராஜ்யம் நம்பிக்கையால் மட்டுமல்ல, அதை உருவாக்கிய வன்முறையின் கட்டமைப்புகளாலும் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. நீதி இல்லாதது, பயத்தின் இருப்பு, அரசியல் தலைமையின் வெற்றிடம் – அனைத்தும் ஆன்மிகத்தை உயிர் வாழ்வதற்கான பாதுகாப்பான மொழியாக மாற்றச் சதி செய்கின்றன. அந்த மொழிக்குள், தெய்வ மனிதர்கள் செழித்து வளர்கிறார்கள்.
அவர்களின் தொழில் வெறும் இலாபம் ஈட்டுவது மட்டுமல்ல, அர்த்தத்தை நிர்வகிப்பதுமாகும். அவர்கள் பொருட்களை விற்கவில்லை; மாறாக, துன்பத்தைத் தாங்கக்கூடிய, சமத்துவமின்மையைத் தெய்வீகமாக்கம் செய்யும் அண்டவியல்களின் கதைகளை விற்கிறார்கள். அவர்களின் ஆசிரமங்களில், முதலாளித்துவம் இரக்கத்தின் முகமூடியை அணிந்து கொள்கிறது, பக்தி ஒரு பரிவர்த்தனையாகிறது.
அவர்களின் சக்தியைப் புரிந்துகொள்வது என்பது போருக்குப் பிறகு தார்மீகத்தோடு அரசியலும் பொருளாதாரமும் பக்தியும் எவ்வளவு ஆழமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதைப் புரிந்து கொள்வதாகும். தெய்வீக மனிதனின் வெற்றி என்பது அரசு மற்றும் சிவில் சமூகத்தின் தோல்விகளுக்கான ஒரு கண்ணாடியாகும். அரசியல் மறுத்ததை மக்களுக்கு வழங்குவதால் அவர் செழித்து வளர்கிறார்: ஒழுங்கு, நம்பிக்கை மற்றும் வாக்குறுதியால் – எவ்வளவு மாயையாக இருந்தாலும் – வலியைச் சுத்திகரிக்க முடியும் என்பதை இந்தத் தெய்வீக மனிதர்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள்.
இந்த அர்த்தத்தில், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் தெய்வீக மனிதர்கள் முரண்பாடுகள் அல்ல, ஆனால் ஒரு புதிய தார்மீக ஒழுங்கின் முன்மாதிரிகள்: நம்பிக்கை பணமாக்கப்படும், மௌனம் புனிதப்படுத்தப்படும், வரலாறு இடைநிறுத்தப்படும் ஒரு ஒழுங்கு. அவர்கள் அதிர்ச்சியினதும் முதலாளித்துவத்தினதும் இடைவெட்டு வழியில் நிற்கிறார்கள், போரின் இடிபாடுகளை பக்தியின் மூலப்பொருளாக மாற்றுகிறார்கள். இழப்பைக் காணிக்கையாகவும், விரக்தியைக் கீழ்ப்படிதலாகவும், நம்பிக்கையை இலாபமாகவும் மாற்றும் அதிகாரத்தின் புனித இரசவாதம் அவர்களுடையது.
