சந்தைகள், இயக்கம், இராணுவமயமாக்கப்பட்ட இயல்புநிலை
2010களின் நடுப்பகுதியில், இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கு மாவட்டங்கள் ஒரு விசித்திரமான அமைதியின் ஆய்வகங்களாக மாறிவிட்டன. இதைக் குடியிருப்பாளர்கள் பெரும்பாலும் ‘இராணுவ அமைதி’ அல்லது ‘அபிவிருத்தியின் அமைதி’ என்று விவரித்தனர். வீதிகள் திறந்திருந்தன, சந்தைகள் பரபரப்பாக இருந்தன, பேருந்துகள் சரியான நேரத்தில் இயங்கின, ஆனால் இந்த மேற்பரப்பு ஒழுங்கின் கீழ் கண்காணிப்பு, கட்டுப்பாடு மற்றும் தழுவல் ஆகியவற்றின் அமைதியான அசைவியக்கம் இருந்தது. புதிய வீதிகள், வர்த்தகம் மற்றும் பயணத்தை எளிதாக்கும் அதே வேளையில், அரச, இராணுவ அணுகலை அன்றாட வாழ்க்கையின் நுணுக்கங்களுக்குள் விரிவுபடுத்தவும் உதவியது.
2011 மற்றும் 2024க்கு இடையிலான கள ஆய்வு, வணிகம் மற்றும் அன்றாட இயக்கத்தின் தாளங்கள் எவ்வாறு நுட்பமாக ஒரு தெரிவுநிலை ஆட்சியால் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன என்பதை வெளிப்படுத்தியது. கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு, வவுனியா போன்ற நகரங்களில் சந்தை இடங்கள் நன்கொடையாளர் நிதியுடனும் அரசு மேற்பார்வையுடனும் மீண்டும் கட்டப்பட்டன. “ஒவ்வொரு கடையும் வீதியை நோக்கி இருக்க வேண்டும்” என்று கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு நகராட்சிப் பொறியாளர் விளக்கினார். பிரதான வீதியில் ஒரே மாதிரியான கொட்டகைகளின் வரிசையைச் சுட்டிக்காட்டினார். “இது சுத்தமாகவும் பாதுகாப்பாகவும் தெரிகிறது.” ஆனால் வணிகர்களைப் பொறுத்தவரை, புதிய வடிவமைப்பு அழகியலை விட அதிகமாக இருந்தது – அது வடிவமைப்பின் மூலம் கண்காணிப்பை மட்டுமே செய்தது. “முன்பு, நாங்கள் கடைகளுக்குப் பின்னால் பேசலாம்” என்று ஒரு காய்கறி விற்பனையாளர் கூறினார். “இப்போது எல்லாம் ஒரு நேர்கோட்டில் உள்ளது. அவர்கள் எங்களை வீதியிலிருந்து பார்க்க முடியும்.”
போருக்குப் பிறகு இராணுவத்தின் பொருளாதாரப் பங்கு வியத்தகு முறையில் விரிவடைந்தது. A9, A32 மற்றும் A35 ஆகிய இடங்களில், வீரர்கள் கஃபேக்கள், பண்ணைகள், எரிபொருள் நிலையங்கள் என அனைத்தையும், ஏன் திருமண மண்டபங்களைக் கூட நடாத்தினர். இதற்கான அதிகாரபூர்வ நியாயப்படுத்தல் ‘சமூக ஈடுபாடு’ என வெளிப்பட்டது. ஆனால் உள்ளூர் வர்த்தகர்கள் அதை நியாயமற்ற போட்டி என்று விவரித்தனர். “அவர்கள் பத்து ரூபாய்க்குத் தேநீர் விற்கிறார்கள்; எங்களோடு அதை ஒப்பிட முடியாது” என்று ஆனையிறவுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு தேநீர்க்கடை உரிமையாளர் புகார் கூறினார். இராணுவத்தால் நடாத்தப்படும் வணிகங்கள் சில முக்கிய நன்மைகளை அனுபவித்தன – இலவச நிலம், அரசு வாகனங்கள் மற்றும் உள்ளூர் வரிகளிலிருந்து விலக்கு. யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு பொருளாதார நிபுணர் இதை ‘காவற்படைப் பொருளாதாரம்’ (Garrison Economy) என்று அழைத்ததை இங்கு நினைவுகூர்வது பொருத்தம்.
நன்கொடை நிறுவனங்கள் இந்த முயற்சிகளை அவற்றின் செயற்றிறனுக்காக அடிக்கடி பாராட்டின. 2013 ஆசிய அபிவிருத்தி வங்கியின் முன்னேற்ற அறிக்கை “வீதியோர வசதிகளைப் பராமரிப்பதில் பாதுகாப்புப் படையினருடன் புதுமையான கூட்டாண்மையைப்” பாராட்டியது. ஆனால் இந்தக் கூட்டாண்மை வளர்ச்சிக்கும் ஆக்கிரமிப்புக்கும் இடையிலான கோட்டை மங்கச் செய்தது. சீருடை அணிந்த பணியாளர்கள் பொதுமக்கள் இடங்களை நிர்வகிப்பது அன்றாட வர்த்தகத்தில் இராணுவத்தின் இருப்பை இயல்பாக்கியது. முல்லைத்தீவில் ஓர் ஆசிரியர் கூறியது போல், “நாங்கள் அவர்களிடமிருந்து வாங்குகிறோம், நாங்கள் நம்புவதால் அல்ல, வேறு வழியில்லை என்பதால்.”
கிளிநொச்சியின் பிரதான சந்தையில், அருகில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த வீரர்கள் வழக்கமாக வாங்குபவர்களுடன் எவ்வாறு கலந்து பழகுகிறார்கள் என்பதை நான் 2018 இல் கவனித்தேன். அவர்களின் இருப்புக் கண்ணியமாக இருந்தது. ஆனால் உணரக்கூடியதாக இருந்தது. “அவர்கள் சிரிக்கிறார்கள், மீன் வாங்குகிறார்கள்” என்று சொன்ன ஒரு வியாபாரி, “ஆனால் அவர்கள் வெளியேறும்போது, அனைவரும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுகிறார்கள்” என்பதையும் அடிக்கோடிட்டார். இது ஒரே நேரத்தில் பரிச்சயமும் பயமுமாக, குடியிருப்பாளர்கள் ‘சீருடைகளுடன் இயல்பானது’ என்று அழைத்ததை வரையறுத்தது. அது சமூக இயக்கத்தை அனுமதிக்கும், ஆனால் கருத்து வேறுபாடுகளை ஊக்கப்படுத்தாத ஒரு அமைதி.
விரிவாக்கப்பட்ட வீதி வலையமைப்பு அதிகாரத்துவ மையப்படுத்தலை எளிதாக்கியது. சோதனைச் சாவடிகள் காவல்துறை மற்றும் உள்ளூர் நிர்வாக அதிகாரிகளால் நிர்வகிக்கப்படும் ‘ஆய்வுப் புள்ளிகளாக’ மாற்றப்பட்டன. மாவட்டங்களுக்கு இடையே கொண்டு செல்லப்படும் பொருட்களுக்கு பல அனுமதிகள் தேவைப்பட்டன. ஒரு பேருந்து ஓட்டுநர் விளக்கினார், “நாங்கள் இப்போது அவற்றைச் சோதனைச் சாவடிகள் என்று அழைப்பதில்லை. நாங்கள் அவற்றைப் படிவங்கள் என்று அழைக்கிறோம்.” பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் பெரும்பாலும் நியாயப்படுத்தப்படும் இந்த காகித வேலை ஆட்சிகள், ஆவணங்கள் மூலம் கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தின. குறிப்பாக வடக்குச் சந்தைகளில் இருந்து தெற்கு நகரங்களுக்கு விளைபொருட்களைக் கொண்டு செல்லும்போது, சீரற்ற அமலாக்கத்தால் ஏற்படும் தாமதங்களை வர்த்தகர்கள் விவரித்தனர்.
இராணுவத்தின் தளவாட உட்கட்டமைப்பு இந்த ஒழுங்குமுறை வலையை மேலும் ஆழப்படுத்தியது. கடத்தல் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள் என்ற சாக்கில் வீரர்கள் அவ்வப்போது லொறிகளை ஆய்வு செய்தனர். “அது தேசிய பாதுகாப்புக்காக என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்” என்று மன்னாரில் ஓர் ஓட்டுநர் குறிப்பிட்டார். “போர் முடிந்து பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் வெங்காயப் பையில் என்ன தேசிய பாதுகாப்பு?” இத்தகைய ஏமாற்றங்கள் இருந்தபோதிலும், இணக்கம் பழக்கமாகிவிட்டது, புதிய ஒழுங்கிற்குள் இருப்பது ஒரு சடங்கு.
போருக்குப் பிந்தைய பல சந்தை வளாகங்கள் நன்கொடையாளர்களால் நிதியளிக்கப்பட்ட நகர்ப்புறப் புதுப்பித்தல் திட்டங்களின் கீழ் கட்டப்பட்டன; குறிப்பாக உலக வங்கி, ஆசிய அபிவிருத்தி வங்கி ஆகியவற்றால் நிதியளிக்கப்பட்டவை. இந்த இடங்கள் உள்ளூர் அதிகாரிகள் பெருமையுடன் ‘நவீன இலங்கை வடிவமைப்பு’ என்று அழைத்ததை உள்ளடக்கியது. இருப்பினும், அவை பெரும்பாலும் பேருந்து நிலையங்கள் அல்லது கோயில்களுக்கு அருகில் நீண்டகாலமாகச் செயற்பட்டு வந்த முறைசாரா விற்பனையாளர்களை இடம்பெயர்த்தன. மட்டக்களப்பில், பெண் மீன் விற்பனையாளர்கள் ஒரு ‘புதிய சந்தை கட்டடத்திற்குள்’ மாற்றப்பட்டதை நினைவு கூர்ந்தனர். “இது அழகாக இருக்கிறது, ஆனால் காலியாக உள்ளது. மக்கள் இன்னும் வீதியோரங்களில் இருந்து வாங்குகிறார்கள்” என்று ஒரு விற்பனையாளர் கூறினார். ஓடுகள் வேயப்பட்ட மற்றும் கண்ணாடி முகப்புகளுடன் கூடிய புதிய கட்டமைப்புகள், சமூகச் செயற்பாட்டை விட காட்சி ஒழுங்கை முன்னுரிமைப்படுத்தின.
ஒரு மாவட்ட திட்டமிடுபவர் இதை தொழில்நுட்ப ரீதியாக நியாயப்படுத்தினார்: “வளர்ச்சி என்பது புலப்பட வேண்டும். சுற்றுலாப் பயணிகளும் முதலீட்டாளர்களும் வித்தியாசத்தைக் காண வேண்டும்.” இங்கே, தெரிவுநிலையே நிர்வாகத்தின் ஒரு கருவியாக மாறியது. போருக்குப் பிந்தைய உட்கட்டமைப்பு அரசியல் முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் வரும் ஒரு கருப்பொருள். உலக வங்கியின் திட்ட மதிப்பீட்டு ஆவணங்கள் ‘சந்தை நகரங்களின் மேம்பட்ட அழகியலைக்’ குறிப்பிட்டன. ஆனால் இந்த அழகுபடுத்தப்பட்ட இடங்களிலிருந்து விலக்கப்பட்ட விற்பனையாளர்களைப் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடவில்லை. மறுகட்டமைப்பின் தர்க்கம், உயிர்வாழ்வின் குழப்பத்தை அழிப்பதாக இருந்தாலும் கூட, தெளிவு மற்றும் தூய்மையைக் கோரியது.
புதிய வீதிகளில் பெண்களின் அன்றாட இயங்கியல் வீட்டுப் பொருளாதாரங்களை மாற்றியது. ஆனால் அவர்களை புதிய வடிவிலான ஆய்வுக்கு உட்படுத்தியது. முல்லைத்தீவு, திருகோணமலையில், தனியாகப் பயணிக்கும் பெண்கள் அடிக்கடி காவல்துறையினரால் அல்லது படையினரால் விசாரிக்கப்பட்டனர். “நான் எங்கே போகிறேன், யாரைச் சந்திக்கிறேன் என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள்” என்று ஒரு சமூக சேவகர் விவரித்தார். “வீதி நமக்குச் சுதந்திரத்தைத் தருகிறது, ஆனால் அதில் பெண்களை எப்படிப் பார்ப்பது என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது.” இந்த ஊடுருவல்கள் இருந்தபோதிலும், பெண்கள் புதிய வாழ்வாதாரங்களை உருவாக்கினர் – முச்சக்கர வண்டிகளை ஓட்டுதல், உணவுக் கடைகளை நடாத்துதல் அல்லது வீதியோரச் சந்திப்புகளில் நுண் வர்த்தகத்தில் ஈடுபடுதல்.
A32க்கு அருகில் ஒரு சிறிய தேங்காய்க் கடையைத் தொடங்கிய பூநகரியைச் சேர்ந்த ஓர் இளம் விதவை என்னிடம் கூறினார். “நான் வீதியோரம் அமர்ந்திருக்கும்போது, இராணுவ லொறிகள், பள்ளிப் பேருந்துகள், வெளிநாட்டினர் என அனைவரும் கடந்து செல்வதை நான் காண்கிறேன். அது ஆபத்தானது, ஆனால் அது வாழ்க்கை.” அவரது வணிகம் பொருளாதார உயிர்வாழ்வின் ஒரு வடிவமாகவும், ஆண்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் பொதுக்கோளத்தில் இருப்பை உறுதிப்படுத்துவதாகவும் மாறியது. இந்த அர்த்தத்தில், வீதி நுட்பமான விடுதலையாகவும் தொடர்ச்சியான பாதிப்புக்கான தளமாகவும் மாறியது.
காலப்போக்கில், வீதிகளில் இராணுவமும் அதிகாரத்துவமும் எங்கும் நிறைந்திருப்பது வழக்கமாகிவிட்டது. “நாங்கள் இனி அவர்களைக் கவனிக்க மாட்டோம், அவர்கள் இயற்கைக்காட்சியின் ஒரு பகுதியாக உள்ளனர்” என்று 2021 இல் யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு கடைக்காரர் கூறினார். இந்த இயல்பாக்கம் போருக்குப் பிந்தைய மறுகட்டமைப்பின் மிகவும் நீடித்த விளைவாக இருக்கலாம். எம்பெம்பே வாதிடுவதைப் போல, இயல்புநிலையை வரையறுக்கும் சக்தியே ஒரு வகையான கட்டுப்பாட்டு வடிவமாகும் (The power to define normalcy is itself a form of control). சாதாரண மக்களுக்குள் – சந்தைகள், பேருந்து நிறுத்தங்கள் மற்றும் தேநீர்க் கடைகளுக்குள் – அதிகாரத்தை உட்பொதிப்பதன் மூலம், வற்புறுத்தலால் மட்டும் சாதிக்க முடியாததை அரசு சாதித்தது. பழக்கப்படுத்துதல் மூலம் சம்மதத்தைப் பெற்றது.
இருப்பினும், இந்த இயல்பான போர்வையின் கீழ், அமைதியான எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள் தொடர்ந்தன. வணிகர்கள் அரசியல் நகைச்சுவைகளைக் கிசுகிசுத்தனர், பேருந்து ஓட்டுநர்கள் தடைசெய்யப்பட்ட ஒரு காலத்தில் தமிழ்ப் பாடல்களை இசைத்தனர், கிராமவாசிகள் பிரதான வீதியிலிருந்து விலகி இரவில் நினைவுகூரல்களை நடாத்தினர். இந்தக் குறியீட்டுச் செயல்கள் சிறியதாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அவை இராணுவமயமாக்கப்பட்ட அமைதியின் தடையற்ற பிம்பத்தைத் துளைத்தன.
2024 ஆம் ஆண்டளவில், வடக்கின் வீதிகள் வர்த்தகம், மாணவர்கள், சுற்றுலாப் பயணிகளால் பரபரப்பாக இருந்தன. டாங்கிகள் மறைந்துவிட்டன, ஆனால் பார்வை அப்படியே இருந்தது. சந்தைகள், வீதிகளின் மறுசீரமைப்பு பொருள் ரீதியாக வெற்றி பெற்றது, ஆனால் களங்களின் குறியீட்டு ஆதிக்கத்தை ஆழப்படுத்தியது. பொருளாதாரம் புத்துயிர் பெற்றது, ஆனால் அதுவும் மறைமுக மேற்பார்வையின் கீழே நடந்தது. வவுனியாவில் ஒரு தொழிலதிபர் சுருக்கமாகக் கூறியது போல்: “போர் முடிந்தது, ஆனால் கண்காணிப்பு ஒருபோதும் முடியவில்லை.”
ஒருங்கிணைப்பு போன்ற உட்கட்டமைப்பு: தார் வீதியின் குறியியல்
2010களின் பிற்பகுதியில், இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் வீதிகளின் புனரமைப்பு ஒரு மேம்பாட்டுத் திட்டத்தை விட அதிகமாக மாறியது. அது தேசத்தை உருவாக்கும் திட்டமாகப் பரிணமித்தது. அந்த இயக்கவியலை செயற்படுத்துவதற்காக தார் வெறுமனே ஊற்றப்படவில்லை. ஒற்றுமை, ஒழுங்குப்படிநிலை பற்றிய ஒரு பார்வையை உட்பொதிக்க அது பயன்படுத்தப்பட்டது. புதிய வீதிகளின் மென்மையானது, கடந்தகாலத்தின் விரிசல்களை அழிக்கும் அதே வேளையில் முன்னேற்றத்தைக் கொண்டாடும் அரசின் கதையின் மென்மையான தன்மையைக் குறிக்கிறது.
அந்தோனியோ கிராம்சி எழுதியது போல, மேலாதிக்கம் வற்புறுத்தலின் மூலம் மட்டுமல்ல, சம்மதத்தின் மூலமும் செயற்படுகிறது. இங்கு அதிகாரத்தின் அன்றாட இயல்பாக்கம் மூலம் அது சாத்தியமாகியுள்ளது. போருக்குப் பிந்தைய வடக்கில், வீதிகள் துல்லியமாக இந்தச் செயற்பாட்டைச் செய்தன. நெடுஞ்சாலைகளை மீண்டும் உருவாக்குவதும், பாதைகளை வடிவவியல் ரீதியாக விரிவுபடுத்துவதும் ஒழுங்கின் நுட்பமான கற்பித்தலைச் செய்தன. செய்தி தெளிவாக இருந்தது: ஒழுக்கம் என்பது வளர்ச்சி, சமச்சீர்மை என்பது அமைதி. கொழும்பில் உள்ள ஓர் அரசாங்கத் திட்டமிடுபவர் 2013 இல் என்னிடம் கூறினார், “தெற்கைப் போல தோற்றமளிக்க வடக்கை மீண்டும் கட்டியெழுப்புகிறோம். அதே வீதிகள், அதே வண்ணங்கள், அதே அடையாளங்கள். அப்படித்தான் தேசம் ஒன்றாகிறது.”
ஒழுக்கத்தின் இந்த அழகியல் தற்செயலானது அல்ல. வீதி அபிவிருத்தி அதிகாரசபையால் விநியோகிக்கப்பட்ட வடிவமைப்புக் கையேடுகள் தரப்படுத்தப்பட்ட அடையாளங்கள், வேலிகள் மற்றும் பாதை அகலங்களைக் கட்டாயமாக்கின. வீதியோரத் தாவரங்கள் கூட மையமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டன. “நாங்கள் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே தாவரங்களைப் பயன்படுத்துகிறோம்” என்று ஒரு பொறியாளர் 2016 இல் கூறினார். “உதாரணமாக, போகென்வில்லா வேகமாக வளர்கிறது, புகைப்படங்களில் அழகாக இருக்கிறது.” இத்தகைய ஒருமைப்பாடு வடக்கின் மாறுபட்ட நிலப்பரப்புகளை பிரதிபலிப்பு நிலப்பரப்பாக மாற்றியது.
தார் வீதிகள் ஒருங்கிணைப்புக்கான ஓர் ஊடகமாக மாறின. இவை ஒற்றுமை என்றும் ஒற்றுமைக்குச் சமமான காட்சியாகவும் இடஞ்சார்ந்த கூற்றாகவும் பரிணமித்தன. ஆனால் உள்ளூர்வாசிகள் இந்தச் சீரான தன்மையை வித்தியாசமாக விளங்கிக்கொண்டனர். முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு விவசாயி, “வீதி கொழும்பைப் போல தோற்றமளிக்கிறது, ஆனால் அதை நாம் எமக்குரியதாக உணரவில்லை” என்று கருத்துத் தெரிவித்தார். அவருக்கு, பளபளக்கும் தார் மேற்பரப்பு ஆக்கிரமிப்பைக் குறித்தது. அவருக்கு அது, வடக்கின் நினைவகக் காட்சியில் ஒரு தெற்கு அழகியலைத் திணித்தலாகத் தெரிந்தது. “வீதி இணைகிறது என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள், ஆனால் அது நம்மை அவர்களின் பாதையுடன் மட்டுமே இணைக்கிறது” என்று அவர் தொடர்ந்தார்.
ஜேம்ஸ் சி. ஸ்காட் (1998) நவீன அரசுகள் தெளிவை நாடுகின்றன (Modern states seek legibility) என்று வாதிட்டார். அவை அவற்றை நிர்வாக ரீதியாக நிர்வகிக்கக்கூடியதாக மாற்ற சிக்கலான யதார்த்தங்களை எளிமைப்படுத்துகின்றன. இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய மறுகட்டமைப்பில், வீதிகள் அத்தகைய தெளிவாக்கலுக்கான கருவிகளாக இருந்தன. அவை கிராமங்களைக் காணக்கூடியதாகவும், பெயர்களைப் பதிவு செய்யக்கூடியதாகவும், மக்கள்தொகையைக் கண்டறியக்கூடியதாகவும் ஆக்கின. புதிதாக கட்டப்பட்ட வீதிகள் நில அளவீட்டு ஆய்வுகள், அஞ்சல் எண்கள், ‘மொபைல்’ கோபுர நிறுவல்களுடன் இருந்தன – இவை அனைத்தும் ஒரு காலத்தில் தன்னாட்சி பெற்ற சமூகங்களை மத்திய அதிகாரத்திற்கு வெளிப்படையானதாக மாற்றியது.
கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு பிரதேச செயலாளர் இந்தச் செயல்முறையை வெளிப்படையாக விவரித்தார்: “வீதிக்கு முன்பு, கிராமங்கள் எங்கு முடிகிறது என்பதை நாங்கள் யூகிக்க வேண்டியிருந்தது. இப்போது எல்லாம் வரைபடத்தில் உள்ளது. அரசாங்கம் யாரையும் அடைய முடியும்.” எனவே, வீதி ஒரு வழித்தடம், பார்ப்பதற்கும் அறிந்து கொள்வதற்கும் ஒரு வழி. யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு தமிழ் ஆர்வலர் 2019 இல் நகைச்சுவையாகக் கூறியது போல், “அவர்களுக்கு இனி சோதனைச் சாவடிகள் தேவையில்லை. வரைபடமே சோதனைச் சாவடி.”
பிரையன் லார்கின் (2013) உட்கட்டமைப்பு செயற்பாடு மூலம் மட்டுமல்ல, பாதிப்பு மூலமும் செயற்படுகிறது (Infrastructure operates not only through function but through affect) என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். இது மக்கள் அரசை எப்படி உணர்கிறார்கள், கற்பனை செய்கிறார்கள் என்பதை வடிவமைக்கிறது. இலங்கையின் வடக்கில், வீதிகளின் சிற்றின்ப அனுபவம் – புதிய தாரில் இயந்திரங்களின் ஓசை, இரவில் சூரிய விளக்குகளின் ஒளி – முரண்பாடான உணர்ச்சிகளை உருவாக்கியது. “இது நவீனமாக உள்ளது, ஆனால் கண்காணிப்பதாகவும் உள்ளது.” என்று வவுனியாவைச் சேர்ந்த ஓர் இளைஞர் கூறினார். முன்னேற்றத்தின் பிரகாசம் கட்டுப்பாட்டின் நிழலுடன் இணைந்திருந்தது என்பதை அவர் பிரதிபலித்தார்.
பல குடியிருப்பாளர்கள் வீதியின் சத்தத்தை அமைதியின் அடையாளமாகப் பேசினர். “பேருந்துகள் திரும்பியபோது, நாங்கள் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டோம். எமக்கான பாதை திறந்திருப்பதாக உணர்ந்தோம்.” என்று மன்னாரில் உள்ள ஓர் ஆசிரியர் நினைவு கூர்ந்தார். ஆனால் காலப்போக்கில், அந்த ஒலி அதன் அப்பாவித்தனத்தை இழந்தது. திரும்புவதைக் குறிக்கும் அதே பேருந்துகள் இராணுவ வீரர்களையும் கண்காணிப்பு அதிகாரிகளையும் கொண்டு சென்றன. சிங்கள மக்களைக் குடியேற்றின. இயந்திரங்களின் பழக்கமான இரைச்சல் சுதந்திரம், பயம் ஆகிய இரண்டையும் குறிக்கத் தொடங்கியது. உட்கட்டமைப்பு, லார்கின் வாதிடுவது போல், குடிமக்களுக்கும் அரசுக்கும் இடையிலான உணர்வு ரீதியான உறவை மத்தியஸ்தம் செய்கிறது. ஆதிக்கத்தை உறுதியானதாகவும் கேட்கக்கூடியதாகவும் மாற்றுகிறது.
பொறியாளர்கள் மற்றும் திட்டமிடுபவர்களுடனான உரையாடல்களில், நவீனமயமாக்கல் பற்றிய சொல்லாட்சி கலாசாரப் படிநிலையுடன் தொடர்ந்து இணைந்தது. “இலங்கை எவ்வளவு வளர்ச்சியடைந்துள்ளது என்பதை அவர்கள் பார்க்க வேண்டும்” என்று நெடுஞ்சாலைகள் அமைச்சின் அதிகாரி ஒருவர் தமிழ்ச் சமூகங்களைக் குறிப்பிட்டுச் சொன்னார். அத்தோடு “நல்ல வீதிகள் அவர்களின் மனநிலையை மாற்றும்” என்றும் வலியுறுத்தினார். இத்தகைய கருத்துகள் உட்கட்டமைப்பில் பொதிந்துள்ள பேரினவாதக் கூறுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.
தாரின் பொருள் அதன் சொந்த இலக்கணத்தைக் கொண்டுள்ளது. அதன் மென்மையான தன்மை முன்னேற்றத்தைக் குறிக்கிறது. அதன் கருமை சக்தியின் வெப்பத்தை உறிஞ்சுகிறது. A9, A32 மற்றும் A35 ஆகிய வீதிகளில், இந்த குறியியல் தெளிவாகத் தெரிந்தது. “வீதியின் நிறம் கூட ஒரு கதையைச் சொல்கிறது” என்று கிளிநொச்சியில் ஒரு ‘மெக்கானிக்’ கேலி செய்தார். “இது எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியது, ஆனால் விரிசல்கள் எப்போதும் திரும்பி வரும்” என்றார். இந்த உருவகம் பொருத்தமானது. நல்லிணக்கத்தின் பளபளப்பான மேற்பரப்பின் கீழ் தீர்க்கப்படாத துக்கத்தின் பிளவுகள் உள்ளன என்பதை வெளிப்படுத்துவது.
வீதித் திறப்பு விழாக்களில் பெரும்பாலும் புத்த மத ஆசீர்வாதங்கள், கொடி ஏற்றங்கள், தொலைக்காட்சி உரைகள் என்பன இடம்பெற்றன. இந்தச் சடங்குகளின் மறுபரிசீலனை மானிடவியலாளர் யேல் நவரோ-யாஷின் (Yael Navaro-Yashin) ‘அக்கறைமிக்க அரசு’ என்று அழைப்பதை உருவாக்கியது. இது உணர்ச்சி, காட்சி மூலம் ஆட்சியியலை அக்கறைமிக்கதாய் வடிவமைப்பது. குடியிருப்பாளர்கள் பார்த்தார்கள், கைதட்டினர், தங்கள் பயணங்களைத் தொடர்ந்தனர். இதை ஏற்பாக அரசு விளங்கிக்கொண்டது. “நாங்கள் கைதட்ட வேண்டும் என்பதால் கைதட்டினோம், இல்லையெனில், அது நமக்கு எதிராகத் திரும்பக்கூடும்” என்று யாழ்ப்பாணத்தில் ஓர் அரசு ஊழியர் கூறினார்.
2020களின் முற்பகுதியில், உட்கட்டமைப்பின் அழகியல் தேசத்தின் அழகியலுடன் முழுமையாக இணைந்துவிட்டது. வீதிகள் இனி வெறும் இடங்களை இணைக்கவில்லை; அவை வெற்றியினதும் முன்னேற்றத்தினதும் தனித்துவமான கதையைச் சொல்லின. தார்ப்பாதைகளின் மேலாதிக்கப் பளபளப்பின் கீழ், சமூகங்கள் வித்தியாசமாக நகர வழிகளைக் கண்டுபிடித்தன. அவை வீதியைத் தங்கள் சொந்தமாக மீண்டும் குறிக்க, எதிர்க்க மற்றும் மீட்டெடுக்க முயன்றன.
எதிர்ப்பு, தகவமைப்பு, வீதிகளின் அழிவுகரமான பயன்பாடு
போருக்குப் பிந்தைய நிலப்பரப்பை வரையறுப்பதில் அரசின் ஆதிக்கம் இருந்தபோதிலும், வீதிகள் ஒருபோதும் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை. ஒழுங்கு, கண்காணிப்பின் மேற்பரப்பின் கீழ், சமூகங்கள் தங்கள் சொந்த இயக்கத் தாளங்களை நடைமுறைப்படுத்தவும், வசிப்பதற்கும், மறுபரிசீலனை செய்வதற்கும் தங்கள் சொந்த வழிகளை வளர்த்துக் கொண்டன. மைக்கேல் டி செர்டியோ (Michel de Certeau) ‘பலவீனமானவர்களின் தந்திரோபாயங்கள்’ (Tactics of the Weak) என்று அழைத்தது, இங்குள்ள மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் வழி வெளிப்பட்டது. மக்கள் கட்டுப்பாட்டுக் கட்டமைப்புகளை வழிநடாத்தி நுட்பமாக குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் மேம்பட்ட சூழ்ச்சிகளில் இறங்கினர். இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், இந்தத் தந்திரோபாயங்கள் மிகவும் சாதாரணமான செயல்களில் தோன்றின: நடைபாதைகள், முறைசாரா அடையாளங்கள் மற்றும் பயணத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட உரையாடல்களாக இவை விரிந்தன.
சோதனைச் சாவடிகள் சுழற்சியை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றாலும், மக்கள் விதிகளை வளைக்க வழிகளைக் கண்டுபிடித்தனர். பேருந்து ஓட்டுநர்கள், வர்த்தகர்கள் மற்றும் விவசாயிகள் அதிகாரத்துவ மேற்பார்வையைத் தவிர்க்க அனுமதிக்கும் ‘குறுக்குவழிகள்’ மற்றும் ‘பின் கதவுகள்’ பற்றிப் பேசினர். முல்லைத்தீவைச் சேர்ந்த ஓர் ஓட்டுநர் விளக்கினார், “எந்த நிறுத்தங்களில் அவர்கள் தீவிரமாகச் சோதனை செய்கிறார்கள், எந்த நிறுத்தங்களில் அவர்கள் செய்வதில்லை என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். நீங்கள் இந்த இயங்கியலுக்கான தாளத்தைக் கற்றுக்கொண்டால் போதும்.” கிராமங்களை இணைக்கும், பெரும்பாலும் குறுகிய மண் பாதைகளான இந்த மாற்றுப் பாதைகள், அதிகாரபூர்வ வீதிக் கட்டமைப்பின் கீழ் ஒரு நிழல் வலையமைப்பை உருவாக்கியது. போருக்கு முந்தைய பழைய பாதைகளின் எதிரொலியாக அது இருந்தது.
பெண் வர்த்தகர்களும் தங்கள் நன்மைக்காக வீதி வழியான தமது இயக்கத்தை மாற்றியமைத்தனர். A32 மற்றும் A35 வழியாக, ஒன்றாகப் பயணிக்கும் பெண்கள் குழுக்கள் பாதிப்பைக் குறைப்பதற்கும் போக்குவரத்துச் செலவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்கும் முறைசாரா கூட்டு முயற்சிகளை உருவாக்கினர். “நாங்கள் மூன்று பேராகப் பயணிக்கிறோம். இராணுவம் எங்களைத் தடுத்தால் ஒருவர் பேசுவார்; மற்றவர்கள் பார்க்கிறார்கள்” என்று கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த காய்கறி விற்பனையாளர் கூறினார். இத்தகைய நடைமுறை ஒற்றுமை, தனிப்பட்ட ஆபத்திலிருந்து கூட்டு மீள்தன்மைக்கு பயண அனுபவத்தை மாற்றியது. கட்டுப்பாட்டுக்காகக் கட்டப்பட்ட வீதி, அமைதியான பேச்சுவார்த்தைக்கான இடமாக மாறியது.
அதேவேளை எதிர்ப்புக் கலாசார வெளிப்பாட்டின் வடிவத்தையும் எடுத்தது. இளைஞர் குழுக்கள் தன்னிச்சையான தெரு நிகழ்ச்சிகள், மத ஊர்வலங்களை ஏற்பாடு செய்தன. அவை இராணுவ அணிவகுப்புகள், அரசு விழாக்களின் சலிப்பான போக்கைச் சீர்குலைத்தன. மன்னாரில் உள்ள ஒரு கத்தோலிக்க இளைஞர் நினைவு கூர்ந்தார்: “இராணுவம் தங்கள் அணிவகுப்பை நடத்தும் அதே வீதியில் புனித மரியாளோடு நாங்கள் அணிவகுத்துச் செல்லத் தொடங்கினோம். அவர்களால் எங்களைத் தடுக்க முடியாது, ஏனெனில் இது எங்கள் திருவிழாவும் கூட.” மட்டக்களப்பில், கோயில் திருவிழாக்களின் போது இசைக்கலைஞர்கள் வீதியோர நாதஸ்வர இசை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தத் தொடங்கினர். அதிகாரபூர்வ நிகழ்வுகளுடன் வரும் தேசபக்தி இசையின் முழக்கத்திலிருந்து ஒலி இடத்தை மீட்டெடுத்தனர். “அவர்கள் தங்கள் பாடல்களுக்கான பாதையை உருவாக்கினர். ஆனால் நாங்கள் அதை எங்கள் பாடல்களால் நிரப்புகிறோம்.” என்று ஓர் இசைக்கலைஞர் கூறினார்.
முக்கிய வீதிகளில், சிறிய அளவிலான விற்பனையாளர்கள் கட்டுப்பாடுகளை மீறிக் கடைகளை அமைத்தனர். “அவர்கள் எங்கள் கடைகளை நகர்த்தச் சொல்கிறார்கள், ஆனால் எங்கே? மக்கள் கடந்து செல்லும் ஒரே இடம் வீதி தானே” என்று முல்லைத்தீவில் ஒரு தேங்காய் விற்பனையாளர் கேட்டார். இந்த முறைசாராப் பொருளாதாரங்கள், பெரும்பாலும் பொறுத்துக்கொள்ளப்பட்டன. ஆனால் ஒருபோதும் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. இவை அரசு விதித்த ஒழுங்கை மீறும் நுண்ணிய செயல்களை உருவாக்கின. இராணுவத்தால் நடாத்தப்படும் சந்தைகளால் கூட அவற்றை முழுமையாக இடமாற்றம் செய்ய முடியவில்லை. 2020 ஆம் ஆண்டில் A9 இல் சிற்றுண்டிகளை விற்கும் ஒரு பெண், “ஆனால் எங்கள் வாடிக்கையாளர்கள் தேநீருக்காக அல்ல, பேசுவதற்காக வருகிறார்கள்” என்று கூறினார்.
இத்தகைய முறைசாரா இடங்களின் நிலைத்தன்மை, மக்கள் தங்களை ஒழுங்குபடுத்துவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட உட்கட்டமைப்புகளில் எவ்வாறு வசித்து வந்தார்கள் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. வீதிகளை முற்றிலுமாக நிராகரிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் உள்ளூர்த் தேவைகளுக்கு ஏற்ப அவற்றை வளைத்தனர். நவீனத்துவத்தை உள்ளூர் மொழி வடிவங்களாக மாற்றினர். வவுனியாவில் ஒரு விவசாயி இந்த தகவமைப்புத் தர்க்கத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறினார்: “நாங்கள் அவர்களின் வீதிகளைப் பயன்படுத்துகிறோம், ஆனால் எங்கள் வழிகளுக்காக.”
வீதிகளில் எதிர்ப்பு, நகைச்சுவை வழியாகவும் வதந்திகள் வழியாகவும் பயணித்தது. பேருந்து ஓட்டுநர்கள் வர்த்தகர்கள், சோதனைச் சாவடிகள், பொறியாளர்கள் மற்றும் அமைச்சர்கள் பற்றிய நகைச்சுவைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். ஜேம்ஸ் ஸ்காட்டின் (1990) சொற்களில் இந்த ‘மறைக்கப்பட்ட எழுத்துப்படிகள்’ (Hidden Transcripts), இணக்கத்தின் மேற்பரப்பிற்குக் கீழே பரவின. வணிகர்களிடையே பிரபலமான ஒரு பழமொழி இந்த முரண்பாட்டைப் படம்பிடித்தது: “வீதிக்கு கண்கள் உள்ளன, ஆனால் மதிய உணவு நேரத்தில் அவை பார்வையற்று இருக்கின்றன.” சிரிப்பு ஒரு சமாளிக்கும் பொறிமுறையாகவும், விரக்திக்கான வெளியீட்டு வழியாகவும், அதிகாரத்தின் குறியீட்டு விமர்சனமாகவும் மாறியது.
பேருந்து நிறுத்தங்களில் உரையாடல்கள் கூட இந்த நுட்பமான எதிர்ப்பைப் பிரதிபலித்தன. 2022 ஆம் ஆண்டு முல்லைத்தீவுக்கான ஒரு களப்பயணத்தின் போது, ஒரு முதியவர் குறிப்பிட்டார், “வீதி நமக்குக் கீழ்ப்படிதலைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் வீதி நமக்குப் பொறுமையையும் கற்றுக்கொடுக்கிறது – நமது முறைக்காக எப்படிக் காத்திருப்பது என்பதையும் கற்றுக்கொடுக்கிறது.” போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையை வரையறுக்கும் சகிப்புத்தன்மை அரசியலை அவரது வார்த்தைகள் உள்ளடக்கியிருந்தன. இது அடிபணிதல் அல்லது கிளர்ச்சி அல்ல, மாறாக உயிர் வாழ்வதற்கான மெதுவான, நிலையான உறுதிப்பாடு.
2024 ஆம் ஆண்டளவில், இந்தச் சிறிய தகவமைப்புச் செயல்கள் அரசின் ஒழுங்குமுறைப் பார்வைக்கு அமைதியான எதிர்க்கதையாகக் குவிந்தன. வீதிகள் கட்டுப்பாட்டுக் கருவிகளாகவே இருந்தன, ஆனால் அவை சாத்தியக்கூறுகளுக்கான இடங்களாகவும் மாறின. வர்ணம் பூசப்பட்ட சுவர்கள் முதல் இரவு நேர விழிப்புணர்வு வரை, பகிரப்பட்ட பயணங்கள் முதல் சந்திப்புகளில் கிசுகிசுக்கப்படும் நகைச்சுவைகள் வரை, வடக்குக் கிழக்கு மக்கள் புனரமைக்கப்பட்ட நிலத்தில் நகர்வது என்றால் என்ன என்பதை மறுவரையறை செய்தனர். கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு பாதிரியார் இதைச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தினார்: “அவர்கள் தங்கள் வெற்றிக்காக இந்த வீதிகளைக் கட்டினார்கள். ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் நாம் நம் வாழ்க்கைக்காக அவற்றில் பயணிக்கிறோம். வீதி அனைத்துக் கதைகளையும் கேட்கிறது, எல்லாக் கால்களையும் பார்க்கிறது. அது பக்கங்களைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.”
நிறைவுக் குறிப்புகள்
இலங்கையில் போருக்குப் பிந்தைய வீதி உருவாக்கத்தின் கதை எளிய முன்னேற்றம் அல்லது ஒடுக்குமுறையின் கதை அல்ல, மாறாக சிக்கலின் கதை. அதிகாரமும் உயிர்வாழ்வும், கட்டுப்பாடும் படைப்பாற்றலும் ஒரே மேற்பரப்பில் எவ்வாறு இணைந்து வாழ்கின்றன என்பது பற்றியது. 2010க்கும் 2024க்கும் இடையில், வடக்குக் கிழக்கு மாகாணங்களின் வீதிகளில் தார்கள் ஊற்றப்பட்டதால், அது வாகனங்களை விட அதிகமானவற்றைக் கொண்டு சென்றது. அது சித்தாந்தங்கள், நினைவுகள், அபிலாஷைகளைக் கொண்டு சென்றது. துப்பாக்கிகள் அமைதியாகிவிட்ட பிறகு வீதிகள் முதலில் வந்தன, மேலும் அவை ஒரு புதிய அரசியல் ஒழுங்கைக் கட்டியெழுப்புவதற்கான அடித்தளமாக மாறின. இருப்பினும், அவை சமூகங்கள் வாழ்க்கை, இழப்பு, சொந்தம் ஆகியவற்றின் சொந்த அர்த்தங்களை மீண்டும் உறுதிப்படுத்திய பாதைகளாகவும் இருந்தன.
இந்த ஆய்வு முழுவதும், வீதி உட்கட்டமைப்பு மற்றும் அதிகாரம் ஆகிய இரண்டாகவும் வெளிப்பட்டது. இறையாண்மையின் பொருள் வெளிப்பாடாகவும், நல்லிணக்கத்தின் குறியீட்டு இலக்கணமாகவும் அது இருந்தது. வீதிகள் யார் ஆட்சி செய்கிறார்கள், யார் சொந்தமானவர்கள், யார் நினைவில் கொள்கிறார்கள் என்பது பற்றிய கதைகளைச் சொல்லின. இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய அரசுக்கு அடித்தளமாக இருக்கும் மொழி, மதம், கலாசாரத்தின் படிநிலைகளை அவை புலப்படுத்தின.
‘புனரமைப்பு’ என்ற அரசின் சொல்லாட்சி வீதியின் மேல் போடப்பட்ட தாரின் மென்மைத் தன்மையை முன்னேற்றமாகக் கொண்டாடியது. ஒற்றுமையின் அடிப்படைகளாக வீதிகள், அமைதியின் சின்னங்களாகப் பாலங்கள். ஆயினும்கூட மென்மையானது கீழே உள்ள கரடுமுரடான தன்மையை மறைத்தது. மறுகட்டமைப்போடு இணைந்த இடப்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல், கலாசார அழிப்பு ஆகியவற்றின் வரலாறுகளை மறைத்தன. இந்த மறைப்பு, நேரடியானதும் உருவகமானதும் ஆகும். இது போருக்குப் பிந்தைய வளர்ச்சியின் தர்க்கத்தைப் படம் பிடிக்கிறது: வடக்கை விளங்கிக் கொள்ளக்கூடியதாகவும், பயணிக்கக்கூடியதாகவும், நிர்வகிக்கக்கூடியதாகவும் மாற்றுவது.
அதிகாரத்தின் இலக்கணம் தார்வீதிகளில் எழுதப்பட்டது. ஒவ்வொரு கிலோமீட்டர் வீதியும், ஒவ்வொரு தரப்படுத்தப்பட்ட அடையாளப் பலகையும், ஒவ்வொரு அழகுபடுத்தப்பட்ட வீதி வளைவுககளும் அரசின் வெற்றி மற்றும் நவீனத்துவத்தின் கதையில் ஒரு வாக்கியத்தை உருவாக்கியது. இருப்பினும் இந்த இலக்கணம் ஒருபோதும் தனித்துவமானதாக இருக்கவில்லை. அதன் ஓரங்களில் நடந்து, மிதிவண்டியில் சென்று, வர்த்தகம் செய்தவர்களால் இது தினமும் குறுக்கிடப்பட்டு மறுவடிவமைப்புச் செய்யப்பட்டது.
இங்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்ட இனவியல் சந்திப்புகள், உட்கட்டமைப்பு அதன் வடிவமைப்பாளர்களுக்கு ஒருபோதும் முழுமையாகக் கீழ்ப்படிவதில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. வீதிகள் கட்டுப்பாட்டை வழிநடத்தத் திட்டமிடப்படலாம், ஆனால் திறந்தவுடன், அவை மக்கள், கருத்துகள், பாதிப்புகளின் கணிக்க முடியாத சுழற்சியை உருவாக்குகின்றன. தெற்கிற்குப் பொருட்களைக் கொண்டு செல்லும் தமிழ் வணிகர்கள், கடற்கரையோரங்களில் நகரும் முஸ்லிம் மீனவர்கள், வேலைக்குச் செல்லும் பெண்கள் – அனைவரும் போருக்குப் பிந்தைய நிலப்பரப்பில் தங்கள் சொந்த அர்த்தங்களைப் பொறித்தனர். அவர்களின் இயக்கம் இறையாண்மையை மேலிருந்து கீழாகத் திணிப்பதாக அல்ல, மாறாக அரசின் நோக்கத்திற்கும் உள்ளூர்த் தழுவலுக்கும் இடையிலான தொடர்ச்சியான பேச்சுவார்த்தையாக மறுவரையறை செய்தது.
இந்த அர்த்தத்தில், வீதி நல்லிணக்கத்திற்கான ஓர் உருவகமாக மாறுகிறது: கட்டமைக்கப்பட்டது, சீரற்றது, ஆனால் இன்னும் கடந்து செல்கிறது. கிளிநொச்சியில் ஒரு விவசாயி கூறினார்: “நாம் வீதியைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது, ஆனால் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்பதை நாம் தேர்வு செய்யலாம்.” அவரது உணர்வு போருக்குப் பிந்தைய இலங்கை பற்றிய ஒரு பரந்த உண்மையை எதிரொலிக்கிறது. கட்டுப்பாடும் படைப்பாற்றலும் ஆதிக்கமும் ஒருங்கே இணைந்து இங்கு கண்ணியத்தின் சகவாழ்வு சாத்தியமாகிறது.
சமூகங்கள் மோதலை எவ்வாறு நினைவில் கொள்கின்றன என்பதையும் வீதிகள் வடிவமைக்கின்றன. வெற்றி நினைவுச்சின்னங்கள், புத்த ஆலயங்கள் மற்றும் நெடுஞ்சாலைகளில் மறுபெயரிடப்பட்ட சந்திப்புகள், பியர் நோரா ‘நினைவுகள் வாழாமல் அரங்கேற்றப்படும் இடங்கள்’ என்று விவரித்த இடங்களைக் குறிக்கின்றன. ஆனால் இந்த அதிகாரபூர்வ நினைவுச்சின்னங்களுக்குக் கீழே, மாற்று நினைவுகள் இயக்கத்தில் உள்ளன. வீதியோர மரத்தினடியில் ஏற்றப்பட்ட விளக்கு, பேருந்து நிறுத்துமிடத்தில் மீண்டும் வரையப்பட்ட தமிழ் எழுத்து, A9 இல் பயணிக்கும் வண்டியில் ஓர் ஓட்டுநர் ஒலிக்கும் ‘ஹோர்ன்’ என அனைத்தும் ஜேம்ஸ் ஸ்காட் ‘நினைவின் மறைக்கப்பட்ட படியெடுத்தல்’ என்று அழைத்ததை நினைவூட்டுகின்றன. இந்தச் சைகைகள் போரின் பின்விளைவுகளின் தார்மீகக் கேள்வியைத் திறந்து வைக்கின்றன: வெறுமனே யார் வென்றது என்பது முக்கியம் அல்ல, அதன் தடயங்களுடன் யார் தொடர்ந்து வாழ்கிறார்கள் என்பதே முக்கியம்.
வீதிகள் தேசத்தின் நரம்புகள் என்றால், அவை சுமந்து செல்லும் நினைவுகள் உறைய மறுக்கும் இரத்தம். ஒவ்வொரு பயணமும் சமரசம், முறிவு ஆகிய இரண்டையும் பின்தொடர்கிறது, ஒவ்வொரு கிலோமீட்டரும் மறதிக்கும் விடாமுயற்சிக்கும் இடையிலான நுட்பமான சமநிலையைக் குறிக்கிறது.
இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய வீதி உருவாக்கம், உட்கட்டமைப்புப் பொருளாதார மீட்சி மற்றும் கருத்தியல் ஒருங்கிணைப்பு ஆகியன இணைந்து செயற்படும் ஒரு பரந்த உலகளாவிய அமைப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது. சர்வதேச நன்கொடையாளர்கள், பெரும்பாலும் ‘இணைப்பு’ மற்றும் ‘மீள்தன்மை’ ஆகியவற்றின் அரசியலற்ற கட்டமைப்புகளால் வழிநடத்தப்படுகிறார்கள், கவனக்குறைவாக அரசை மையமாகக் கொண்ட ஒழுங்குப் பார்வைகளை வலுப்படுத்துகிறார்கள். இந்த அர்த்தத்தில், வீதிகள் உள்நாட்டு நிர்வாகத்தைப் போலவே புவிசார் அரசியலின் ஒரு கருவியாக மாறுகிறது. இருப்பினும், இனவரைவியல் காட்டுவது போல், அதன் அர்த்தங்கள் எப்போதும் உள்ளூரில் மீண்டும் எழுதப்படுகின்றன. தொழில்நுட்பத் திட்டத்தால் கூட மக்கள் எவ்வாறு நகர்கிறார்கள், பேசுகிறார்கள், நினைவில் கொள்கிறார்கள் என்பதை முழுமையாக ஆணையிட முடியாது.
இலங்கையில் போருக்குப் பிந்தைய வீதி மறுகட்டமைப்பு, மோதலுக்குப் பிறகு வளர்ச்சி என்றால் என்ன என்பதை மறுபரிசீலனை செய்ய நம்மைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது. உட்கட்டமைப்பு நடுநிலையானது அல்ல – இது ஒரு தார்மீக மற்றும் அரசியல் நிலப்பரப்பு. அவை கடந்து வரும் துயரத்தின் நிலப்பரப்புகளை ஒப்புக்கொள்ளாமல் வீதிகளை மீண்டும் கட்டுவது வரலாற்றைப் பாதிப்பதாகும். எனவே, ஒரு நெறிமுறை மறுகட்டமைப்பை, எந்த வீதிகளை இணைக்கிறது என்பதை மட்டுமல்ல, அவை எதை மேலெழுதும் என்பதையும் கேட்பதன் மூலம் தொடங்க வேண்டும்.
