தொடக்கக் குறிப்புகள்
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் சடங்குகளின் அரசியலை இக்கட்டுரை ஆராய்கிறது. வன்முறைக்குப் பிறகு, மதக் கோட்பாட்டை விட அன்றாட மற்றும் நினைவுச் சடங்குகள் சமூக வாழ்க்கையின் மறுகட்டமைப்பை எவ்வாறு வடிவமைக்கின்றன என்பதை ஆராய்கிறது. 2009 மற்றும் 2025க்கு இடையில் நடத்தப்பட்ட நீண்டகால இனவியல் களப்பணியை மையமாகக் கொண்டு சடங்குகள் அரசியல் வெளிப்பாடுகளாகவும், தற்காலிக செயல்களாகவும் எவ்வாறு செயற்படுகின்றன என்பதில் கவனம் குவிக்கிறது. இச்சடங்குகள் போராலும் இடப்பெயர்ச்சியாலும் சிதைவுண்ட சமூகங்களைப் பிணைக்கின்றன. அதேநேரத்தில் அதிகாரம், நினைவகம் மற்றும் சொந்த உறவுகளை மறுகட்டமைக்கின்றன. வலுவான நிறுவன நல்லிணக்கம் இல்லாத நிலையில், சடங்குகள் கடந்த காலத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்கும் கூட்டு எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்வதற்குமான வட்டாரத் தொழில்நுட்பங்களாகின்றன.
குடிமை நினைவுகூரல்கள், வீட்டுச் சடங்குகள் மற்றும் மீள்குடியேற்றப்பட்ட வடக்குக் கிழக்கில் சாதிய, வர்க்கப் படிநிலைகளை மறுசீரமைத்தல் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தும் இக்கட்டுரை, சமூகங்கள் சடங்கு நடைமுறைகளை எவ்வாறு தேர்ந்தெடுத்துப் புதுப்பிக்கின்றன, கண்டுபிடிக்கின்றன அல்லது இடைநிறுத்துகின்றன என்பதை ஆராய்கிறது. மோதல்களுக்குப் பிந்தைய சூழல்களில் அதிர்ச்சி மற்றும் அரசியல் மறுசீரமைப்பிற்கு இடையில் சடங்குச் செயல்முறைகள் எவ்வாறு மத்தியஸ்தம் செய்கின்றன என்பதை நிரூபிக்க ருவாண்டா, போஸ்னியா மற்றும் கம்போடியாவிலிருந்து ஒப்பீட்டு ஆய்வுகளை முன்வைக்கிறது. மதத்திற்கு அப்பால் நகர்ந்து, இது சடங்கை தற்காலிக பழுதுபார்க்கும் முறையாகக் கருதுகிறது. இது சமூகங்கள் எதிர்காலத்தை முன்னிறுத்தி, நினைவில் வைக்கப்படும் துன்பத்தின் வண்டலில் அதை அடித்தளமாக்குகிறது. போருக்குப் பிந்தைய சடங்குகள் ஒருபோதும் வெறும் கலாசார எச்சங்கள் அல்ல, மாறாக அதிகாரத்தை மீண்டும் பொறிக்கும், சொந்தமாகப் போட்டியிடும் மற்றும் முடிக்கப்படாத அமைதியின் நிழலில் சகிப்புத்தன்மையின் அரசியலைச் செயற்படுத்தும் செயல்கள் என்று இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது.
போர் முடிந்து பதினான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முள்ளிவாய்க்காலில் ஈரப்பதமான மே மாதக் காலையில், ஒரு புளிய மரத்தின் கீழ் பெண்கள் குழு அமைதியாகக் கூடுகிறது. அவர்கள் மல்லிகைப் பூக்கள், பிளாஸ்டிக்கில் லேமினேட் செய்யப்பட்ட புகைப்படங்கள் மற்றும் வெள்ளைத் துணி மூட்டைகளைக் கொண்டு வந்துள்ளனர். சில இளைஞர்கள் தூரத்தில் நின்று, அருகிலுள்ள பொலிஸ் சோதனைச் சாவடியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நரைத்த தலைமுடியுடன் கூடிய ஒரு பெண், தரையில் சிறிய வட்ட மெழுகுவர்த்திகளை வைக்கிறாள். அவள் கிசுகிசுக்கிறாள், “இனி இதை நினைவுகூரல் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்க முடியாது. அது தேவையுமல்ல. நாங்கள் காரியத்தில் இறங்குகிறோம். இது எமக்கானது. கோயிலுக்குத் திருவிழாவுக்குப் போவது போன்றது.”
2009 இல் போர் முடிவடைந்ததிலிருந்து, இதுபோன்ற கூட்டங்கள் வடக்குக் கிழக்கில் பெருகிவிட்டன. சில வெளிப்படையான அரசியல் நோக்குடையவை. மற்றவை செய்பவர்களின் மனதுக்கு நெருக்கமானவை, உள்ளூரிலேயே தோற்றம் பெற்றவை. இறந்தவர்களுக்கான நினைவுச் சடங்குகள் முதல் வீடு திரும்பும் சடங்குகள் வரை (ஒரு வீடு இருந்த இடத்தில் ஒரு மரத்தை நடுதல், கிணற்றை மீண்டும் கட்டுதல் அல்லது பல வருட இடம்பெயர்வுக்குப் பிறகு அண்டை வீட்டாருக்கு தேநீர் வழங்குதல்). இந்தச் செயல்கள் அரிதாகவே மதச் செயல்களாக வடிவமைக்கப்படுகின்றன. அதற்குப் பதிலாக, அவை தொடர்ச்சி, பழுதுபார்ப்பு மற்றும் அமைதியான எதிர்ப்பைக் குறிக்கின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களின் தார்மீக மற்றும் அரசியல் மறுசீரமைப்பிற்கு சடங்குகள் – முறையானவையும் முறைப்படுத்தப்படாதவையும் – மையமாக உள்ளன என்பதை அங்கீகரிப்பதில் இருந்து இந்தக் கட்டுரை தொடங்குகிறது. இலங்கை அரசு முன்னெடுத்த நல்லிணக்க முயற்சிகள் துண்டு துண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டு நீதி ஒத்திவைக்கப்பட்டுள்ள இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், சடங்குகளும் அதன் இயங்கியலும், சமூகங்களின் உயிர்வாழ்வின் அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்தும் சில வழிகளில் ஒன்றாகும். சடங்குகள் பாதிப்புகளின் கொள்கலன்களாகவும், சமூக நினைவின் களஞ்சியங்களாகவும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கூற்றுகளை முன்வைப்பதற்கான கருவிகளாகவும் செயற்படுகின்றன.
போருக்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில், நாட்டின் வடக்குக் கிழக்கில் இனவியல் களஆய்வை மேற்கொண்டேன். 2009க்கும் 2025க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் இப்பகுதிகளுக்கு அவ்வப்போது திரும்பி வந்தேன். இந்த ஆராய்ச்சியில் இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்கள் படிப்படியாக தங்கள் நிலங்களுக்குத் திரும்புதல், அரசின் கண்காணிப்பின் பெருக்கம் மற்றும் புதிய அரசியல் ஏற்பாடுகளின் கீழ் பழைய படிநிலைகளை மீண்டும் நிலைநாட்டுதல் ஆகியவற்றைத் தொடர்ச்சியாக அவதானித்தேன். முக்கியமானது யாதெனில் இக்காலப்பகுதியில் இந்தச் செயல்முறைகளுக்கு மத்தியில், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை சடங்கு ரீதியான செயல்கள் மூலம் பெருகிய முறையில் கட்டமைக்கப்பட்டது. வீடு திரும்பும் விழாக்கள், நினைவுக் கூட்டங்கள், பருவகால விவசாய ஆசீர்வாதங்கள், கிராமப்புறப் பள்ளிகளை மீண்டும் திறப்பது என்பன இவற்றில் சில. இந்த நடைமுறைகளை மதமாக அல்ல, மாறாக ‘தம்மைத் தொடர்ந்து இயங்க வைக்கும்’ செயல்களாக அவர்கள் வடிவமைத்தனர். வட்டுக்கோட்டையில் ஒரு மீனவர் 2018 இல் என்னிடம் கூறினார், “நாம் இழந்தவற்றுக்கு கோயில்கள் இல்லை, எனவே நாம் நம் சொந்த அடையாளங்களை உருவாக்குகிறோம்.”
இந்தக் கட்டுரையை உயிர்ப்பிக்கும் மையக் கேள்வி சடங்குகள் என்றால் என்ன என்பதல்ல, போருக்குப் பிந்தைய அமைப்புகளில் அவை என்ன செய்கின்றன என்பதே. வன்முறைக்குப் பிறகு வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும்போது மக்கள் ஏன் சடங்கு வடிவங்களுக்குத் திரும்புகிறார்கள்? இந்தக் குறியீட்டு இடங்களுக்கான அணுகலை வடிவமைப்பதில் சாதியும் வர்க்கமும் என்ன பங்கு வகிக்கின்றன? மேலும் இந்தச் செயல்கள் – பெரும்பாலும் நிலையற்றவை மற்றும் பதிவு செய்யப்படாதவை – எதிர்கால அரசியலை எவ்வாறு உருவாக்குகின்றன?
பின்வருவனவற்றில், இலங்கையில் போருக்குப் பிந்தைய சடங்குகள் வெறும் கலாசாரத் தொடர்ச்சிகள் அல்ல, அரசியல் வெளிப்பாடுகள் என்று நான் வாதிடுகிறேன். அவை தற்காலிக மறுசீரமைப்பின் முறைகள்: அவற்றின் மூலம், கடந்தகாலம் கடக்கப்படவில்லை, ஆனால் மீண்டும் குடியேற்றம் நிகழ்கின்றது, மக்கள் சிதைவை விட சகிப்புத்தன்மையில் அடித்தளமாக இருக்கும் எதிர்காலத்தை முன்னிறுத்த உதவுகிறது. இந்த வாதம் சடங்கு மற்றும் காலத்தின் பரந்த மானுடவியலில் இருந்து சடங்கை ஒரு செயல்திறன் மற்றும் நெறிமுறைக் களமாகக் கண்டறிய உதவுகிறது.
மதம் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி இந்த நடைமுறைகளில் பலவற்றில் ஊடுருவியுள்ள நிலையில், எனது கவனம் சடங்கை ஒரு சமூக வடிவமாக – தார்மீக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதார உறவுகள் மறுசீரமைக்கப்படும் ஒரு வடிவிலான செயல்திறன் – காண்பதன் மீது உள்ளது. மதச்சார்பற்ற தன்மைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது, சடங்குகளை அன்றாடத்தின் அரசியல் மொழியாகக் காண அனுமதிக்கிறது, கட்டமைப்பு வன்முறைக்கும் தார்மீகப் பழுதுக்கும் இடையில் மத்தியஸ்தம் செய்கிறது.
வடக்குக் கிழக்கு முழுவதும், போர் வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, அவற்றை ஒழுங்கமைத்த தற்காலிகத் தளங்களையும் உடைத்தது. இடப்பெயர்வு, இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் கண்காணிப்பு ஆகியவை அன்றாட நேரத்தை இடைநிறுத்தி, ஒரு செயற்பாட்டாளர் ‘நிரந்தரக் காத்திருப்பு’ என்று அழைத்ததை உருவாக்கியது. இதுபோன்ற சூழல்களில், சடங்குகள் காலத்தை மீட்டெடுக்கும் இலக்கணத்தை வழங்குகின்றன. துக்கம், மறுகட்டமைப்பு அல்லது கொண்டாட்டம் மூலம், நிகழ்கால வாழ்க்கையைத் தாங்கக்கூடியதாக மாற்றுவதற்காக அவர்கள் கடந்தகாலத்தின் துண்டுகளை ஒன்றாக இணைக்கிறார்கள்.
இந்தக் கட்டுரை இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய சடங்குகளை ஒரு பரந்த ஒப்பீட்டுச் சட்டகத்திற்குள் நிலைநிறுத்துகிறது. ருவாண்டாவில், வருடாந்திர குவிபுகா நினைவுகூரல்கள் (Kwibuka Commemorations) அரசு நிர்வகிக்கும் ஒற்றுமையையும் கட்டுப்பாட்டையும் முன்னிறுத்தும் நிகழ்ச்சிகளாக மாறிவிட்டன (பார்க்க: Buckley-Zistel, 2006). பொஸ்னியாவில், உள்ளூர் நினைவு நடைமுறைகள், பெரும்பாலும் சமரசம் என்று கூறினாலும், இன எல்லைகளை மீண்டும் உருவாக்குகின்றன (பார்க்க: Jansen, 2015). கம்போடியாவில், கெமர் ரூக்குப் பிறகு புத்த சடங்குகளின் மறுமலர்ச்சி தார்மீகப் பழுதுபார்ப்பின் மையமாக உள்ளது, ஆனால் வர்க்கம் மற்றும் அரசியல் படிநிலைகளின் இனப்பெருக்கத்திற்கும் மையமாக உள்ளது (பார்க்க: Ledgerwood, 1997). இலங்கையின் சடங்கு நிலப்பரப்பு இதேபோன்ற பதற்றங்களை வெளிப்படுத்துகிறது: சமூகங்களைத் தக்கவைக்கும் அதே செயல்கள் சமூக விலக்கையும் மறுபரிசீலனை செய்ய உதவுகிறது.
தத்துவார்த்தப் பார்வையில்: மதத்திற்கு அப்பால் சடங்கும் பழுதுபார்க்கும் அரசியலும்
பாரம்பரிய மானுடவியல் நீண்டகாலமாக சடங்கை மதத்தின் குறியீட்டு இதயமாகக் கருதி வருகிறது (டர்கெய்ம், 1912; டர்னர், 1969). இருப்பினும், போருக்குப் பிந்தைய சூழல்களில், சடங்குகள் பெரும்பாலும் மதக் களத்தை மீறி, குடிமை, தார்மீக மற்றும் அரசியல் செயல்களாகச் செயற்படுகின்றன. கேத்தரின் பெல் (1992) குறிப்பிடுவது போல, சடங்கு என்பது நம்பிக்கையில் குறைவாகவும், சில செயல்களின் மூலோபாய வேறுபாட்டை அர்த்தமுள்ளதாகப் பற்றிக் கொள்வதில் அதிகமாகவும் மையங் கொண்டுள்ளது. இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், மக்கள் சடங்கு நடைமுறைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள் – காணாமல் போனவர்களுக்கு விளக்குகளை ஏற்றுதல், புனரமைப்புக்குப் பிறகு உணவைப் பகிர்ந்து கொள்வது, நினைவாக மரங்களை நடுதல். கோட்பாட்டைக் கடைப்பிடிப்பதால் அல்ல, மாறாக இந்தச் செயல்கள் சமூக எல்லைகளையும் தார்மீகப் புதுப்பித்தலையும் குறிப்பதால் இச்சடங்குகள் அவர்களுக்கு அவசியமாகின்றன.
இந்தச் சடங்குகள் நடைமுறைக்குரியவை: அவை நிச்சயமற்ற தன்மையை ஒழுங்கமைக்கின்றன, துக்கத்தை வளர்க்கின்றன, மேலும் ஒரு முகமை உணர்வை மீட்டெடுக்கின்றன. அவற்றின் சக்தி எல்லை மீறலில் அல்ல, மீண்டும் மீண்டும் செய்வதில் உள்ளது. கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு பாடசாலை ஆசிரியர் கூறியது போல், “ஒவ்வொரு ஆண்டும் நாங்கள் ஒரே விழாவைச் செய்கிறோம், எதுவும் மாறாவிட்டாலும் கூட. இது நாங்கள் இன்னும் இங்கே இருக்கிறோம் என்பதை எமக்கு நினைவூட்டுகிறது.” இந்த அர்த்தத்தில், சடங்கு என்பது பாரம்பரியத்தின் எச்சம் அல்ல, மாறாக நிலைத்தன்மையின் தொழில்நுட்பமாகும்.
கோனர்டன் (1989) வாதிடுவது போல, சடங்குகள் குறியீட்டுச் செயல்கள் மட்டுமல்ல, தற்காலிகச் சாதனங்களும் கூட. அவை சுழற்சித் தாளங்களை நேரியல் நேரத்தில் பொறிப்பதன் மூலம் தொடர்ச்சியின்மைகளைப் பிரிக்கின்றன. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், போரின் தற்காலிகத்தன்மை – இடைநிறுத்தம், நிச்சயமற்ற தன்மை, காத்திருப்பு – அன்றாட வாழ்க்கையில் ஊடுருவியுள்ள நிலையில், சடங்குகளை மீண்டும் மீண்டும் செய்வது சமூகங்கள் தொடர்ச்சியை அனுபவிக்க அனுமதிக்கிறது. டர்னரின் (1969) வரம்பு பற்றிய கருத்து ஒரு பயனுள்ள தொடக்கப் புள்ளியை வழங்குகிறது, ஆனால் மறுபயன்பாட்டைக் கோருகிறது. மோதலுக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில், வரம்பு என்பது பிரிவினைக்கும் மறு ஒருங்கிணைப்புக்கும் இடையிலான ஒரு தற்காலிகக் கட்டம் அல்ல. அது ஒரு நீடித்த நிலையாக மாறுகிறது. இது, தாஸ் (2007) ‘சாதாரண நிலைக்கு இறங்குதல்’ (The Descent into the Ordinary) என்று அழைப்பதை ஒத்துள்ளது. அங்கு மீட்பு மெதுவாகவும் சீரற்றதாகவும் இருக்கும். சடங்குகளின் இந்த திறந்த – முடிவு தற்காலிகத்திற்கு சிறிய நங்கூரங்களை வழங்குகின்றன, இதனால் மக்கள் முடங்கிவிடாமல் நிச்சயமற்ற தன்மையில் வாழ முடியும்.
முல்லைத்தீவைச் சேர்ந்த ஒரு தமிழ் விதவை, தனது கணவரின் வருடாந்திர நினைவு தினத்தை ஒரு நிறைவு நிகழ்வாக அல்ல, மாறாக “அவரது காலத்தை உயிருடன் வைத்திருப்பது” என்று விவரித்தார். இத்தகைய செயல்கள், ‘தற்காலிக பழுதுபார்ப்பு’ என்று நான் அழைப்பதை விளக்குகின்றன – பேரழிவுக்குப் பிறகு வாழக்கூடிய கால உணர்வை மீண்டும் உருவாக்குதல். மீண்டும் மீண்டும் செய்வதன் மூலம், சடங்கு அதிர்ச்சிகரமான நேரத்தை சமூக நேரமாக மாற்றுகிறது, தனிநபர்கள் மற்றும் சமூகங்கள் தங்களை ஒரு தார்மீக மற்றும் வரலாற்று தொடர்ச்சிக்குள் நிலைநிறுத்த அனுமதிக்கிறது.
சடங்குகள் ஒருபோதும் நடுநிலையானவை அல்ல. அவை இரண்டும் சாதி, வர்க்கம் மற்றும் பாலினத்தின் படிநிலைகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன, பெருக்குகின்றன. பியர் போர்டியூ (1977) குறிப்பிடுவது போல, குறியீட்டு நடைமுறைகள் பெரும்பாலும் சமூக வேறுபாடுகளை இயல்பாக்குகின்றன. வடக்குக் கிழக்கில், சடங்கிற்கான இடத்தை யார் அணுகுகிறார்கள் – யார் ஒழுங்கமைக்கிறார்கள், யார் பேசுகிறார்கள், யார் நினைவுகூரப்படுகிறார்கள் – என்பது முக்கியமானது. இங்கு பெரும்பாலும் நடைமுறையில் இருக்கும் சமூகப் படிநிலைகள் பின்பற்றப்படுகின்றன. உயர் சாதி மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக நிலையான குடும்பங்கள் சமூக நினைவுகளில் அடிக்கடி ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. அதே நேரத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்தோர், முஸ்லிம்கள், திரும்பி வந்தவர்கள் உட்பட ஓரங்கட்டப்பட்ட குழுக்கள் விளிம்புக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. ஆனால் சடங்குகள் எதிர்ப்புக் குரல்களுக்கான வாய்ப்புகளையும் வழங்குகின்றன. உதாரணமாக, 2016 ஆம் ஆண்டு முல்லைத்தீவில் நடந்த பெண்கள் நினைவேந்தலின் போது, பங்கேற்பாளர்கள் சாதியப்படிநிலையில் கீழ்நிலையில் உள்ள சமூகத்தைச் சேர்ந்த விதவைகளை முதல் விளக்குகளை ஏற்ற வைத்ததன் மூலம் சாதி விதிமுறைகளை மீறினர். இந்தச் செயல் குறியீட்டு ரீதியானதாகவும் அரசியல் ரீதியானதாகவும் இருந்தது. இது சடங்குச் சட்டகத்திற்குள் சமத்துவத்தை அமைதியாக வலியுறுத்தியது. ஒரு பங்கேற்பாளர் கூறியது போல், “நாம் அழும்போது நாம் அனைவரும் ஒன்றுதான்.”
இந்த இயக்கவியல், நான் சடங்குமயமாக்கல் அரசியல் என்று அழைப்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது: சடங்குகள் தெரிவுநிலை, அங்கீகாரம் மற்றும் அதிகாரம் குறித்த பேச்சுவார்த்தைக்கான அரங்கங்களாக மாறும் செயல்முறை முக்கியமானதும் கவனிப்புக்குரியதுமாகும். போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில், முறையான அரசியல் பங்கேற்பு குறைவாகவோ அல்லது கண்காணிக்கப்பட்டோ இருக்கும் இடங்களில், சடங்குகள் மாற்றாக உள்ளன.
சடங்கு பற்றிய அதிக புலமை, போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் தொடர்ச்சியைப் பராமரிப்பதில் அதன் பங்கை வலியுறுத்தும் அதே வேளையில், சடங்குகளும் அந்த எதிர்பார்ப்பைச் செய்கின்றன. கடந்தகாலத்தின் தார்மீக எடையைப் பயன்படுத்தி அவை எதிர்காலத்தை முன்னிறுத்துகின்றன. ஒரு கிணற்றை மீண்டும் கட்டுவது, பள்ளித் திறப்பு விழாவை ஏற்பாடு செய்வது அல்லது புதிதாக மீள்குடியேற்றப்பட்ட பகுதியில் மகளின் திருமணத்தைக் கொண்டாடுவது போன்ற செயல்கள் அனைத்தும் குறியீட்டுச் சக்தியைக் கொண்டுள்ளன. “நாங்கள் திரும்பிவிட்டோம்” என்று அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள், அதேவேளை “நாங்கள் இருப்போம்” என்றும் கூறுகிறார்கள்.
இங்கே, சடங்கு என்பது பழமைவாதமானது மட்டுமல்ல, அமைப்புரீதியானது: இது ஒரு கூட்டு எதிர்காலத்திற்கான சாத்தியக்கூறுகளின் நிலைமைகளை உருவாக்குகிறது. மானுடவியலாளர் லாரா பியர் (2014) அத்தகைய நடைமுறைகளை ‘ஊக உழைப்பின் வடிவங்கள்’ (Forms of Speculative Labour) என்று விவரிக்கிறார். இவை தார்மீக மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான முதலீடு மூலம் நிச்சயமற்ற எதிர்காலத்தை உருவாக்கும் செயல்கள். இதேபோல், இலங்கைச் சூழலில், சடங்குகள் இழப்பு மற்றும் மறுகட்டமைப்பு ஆகியவற்றின் உறுதியான உலகில் அபிலாஷைகளை நங்கூரமிடுகின்றன. மட்டக்களப்பில் உள்ள ஓர் உள்ளூர் அரசு சாரா ஊழியர் சுருக்கமாகக் கூறினார்: “நாளைக்காக நாம் திட்டமிட முடியாது, ஆனால் நாளையைச் சாத்தியமாக்கும் சடங்குகளை நாம் செய்ய முடியும்.”
ஒப்பீட்டளவில், இந்த இயக்கவியல் போருக்குப் பிந்தைய சூழல்களில் எதிரொலிக்கிறது. ருவாண்டாவில், அரசு வழங்கும் குவிபுகா விழாக்கள் ஒற்றுமையின் கதையை உருவாக்குகின்றன, இது ஒரே நேரத்தில் எதிர்ப்பை அமைதிப்படுத்துகிறது. பொஸ்னியாவில், ஸ்ரெப்ரெனிகாவில் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் நினைவுகூரல்கள் துக்கம் மற்றும் அரசியல் போட்டி ஆகிய இரண்டின் தளங்களாகச் செயற்படுகின்றன. கம்போடியாவில், கெமர் ரூஜுக்கு பிந்தைய புத்த சடங்குகளின் மறுமலர்ச்சி சமூகப் படிநிலைகளை மீண்டும் நிலைநிறுத்தி, தார்மீகப் பழுதுபார்ப்பை எளிதாக்கியுள்ளது. இலங்கையின் சடங்கு அரசியல் இந்தப் பதற்றங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது: சடங்குகள் ஒரே நேரத்தில் குணப்படுத்துபவையாகவும், மேலாதிக்கமானவையாகவும் உள்ளன. அவை கண்காணிப்பு மற்றும் விலக்கலை உட்பொதிக்கும் அதே வேளையில் சமூக மறுகட்டமைப்பையும் செயற்படுத்துகின்றன. போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள் வன்முறையின் நீண்ட நிழலில் எவ்வாறு நகர்கின்றன அல்லது சிக்கித் தவிக்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்தத் தெளிவின்மையைப் புரிந்துகொள்வது மிக முக்கியம்.
இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய நிலப்பரப்பில், சடங்கு என்பது கடந்த காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவது பற்றியது அல்ல, மாறாக அதில் வசிப்பது பற்றியது. வன்முறையின் பின்விளைவுகள் விதிவிலக்கான நிகழ்வுகளில் அல்ல, மாறாக அன்றாட வாழ்க்கையில் நிகழ்கின்றன. சடங்குகள் – எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் – சாதாரணமும் அரசியலும் சங்கமிக்கும் தளங்களாகின்றன. போருக்குப் பிந்தைய அரசியல் பாராளுமன்றங்கள் அல்லது சமாதான ஒப்பந்தங்களுடன் மட்டுப்படுத்தப்படவில்லை, மாறாக சமையலறைகள், கிணறுகள், பள்ளிகள் மற்றும் கல்லறைகளில் தினமும் இயற்றப்படுகிறது என்பதை அவை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. இவ்வாறு சடங்குகள் உயிர்வாழ்வதற்கான ஓர் உள்ளூர் ஆவணக் காப்பகத்தை உருவாக்குகின்றன. சடங்குகள் எதிர்காலத்தை கடந்த காலத்தின் மொழியில் கட்டமைக்கும் ஒரு வழியாகும்.
களஆய்வுக் கதைகள்
2010 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில், போர் முடிந்து ஒரு வருடம் கழித்து, புதுக்குடியிருப்புக்கு வெளியே மீள்குடியேற்றப்பட்ட குக்கிராமங்களிற்குச் சென்றேன். காற்றில், எரிந்த பனைமரத்தினதும், ஈரமான மண்ணினதும் வாசனை வீசியது. சிலகாலம் முன்புவரை ‘உயர் பாதுகாப்பு வலயங்கள்’ என்று அறிவிக்கப்பட்ட இடத்திற்கு குடும்பங்கள் திரும்பிக்கொண்டிருந்தன. அவர்களின் முதற் செயல், கிட்டத்தட்ட விதிவிலக்கு இல்லாமல், அருகிலுள்ள கிணற்றில் இருந்து ஒரு பானைத் தண்ணீரையும், அரசாங்கத்தால் கட்டப்பட்ட புதிய சாலையிலிருந்து ஒரு கைப்பிடி மண்ணையும் எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு காலத்தில் தங்கள் வீடுகள் இருந்த இடத்திற்கு நடந்து செல்வதாக இருந்தது. அவர்கள் தண்ணீரை ஊற்றி, வாசலில் மண்ணைச் சிதறடித்தனர், என்னால் புரிந்துகொள்ளவியலாத வார்த்தைகளை முணுமுணுத்தனர். இந்தச் செயலின் அர்த்தம் குறித்து ஒரு வயதான மனிதரிடம் நான் கேட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார், “இது ஒரு பூஜை அல்ல, இது நாங்கள் திரும்பி வந்துள்ளோம் என்று நிலத்திற்குச் சொல்கிறோம்.” இந்தச் சொற்றொடர் வெவ்வேறு கிராமங்களில் மீண்டும் மீண்டும் கூறப்பட்டது – “நாங்கள் திரும்பி வந்துள்ளோம் என்று நிலத்திற்குச் சொல்வது.” இது ஒரு மதச் சடங்கு அல்ல, ஆனால் தார்மீக மற்றும் இடஞ்சார்ந்த உரிமையின் வெளிப்பாடு. இடம்பெயர்ந்த பல குடும்பங்களுக்கு, நிலத்திற்குத் திரும்புவது என்பது, அவர்கள் அடிக்கடி சொல்வது போல், “எங்கள் சொந்த நாட்டில் அகதிகளாக” பல வருடங்கள் வாழ்ந்த பிறகு, பிரதேசத்தை மட்டுமல்ல, கண்ணியத்தையும் மீட்டெடுப்பதாகும்.
திரும்பும் சடங்குகள் மெதுவான நடனக்கலையாக வெளிப்பட்டன: குப்பைகளை அகற்றுதல், ஒரு தற்காலிகக் குடிசை அமைத்தல், அடுப்பில் முதல் உணவைச் சமைத்தல். பல கிராமங்களில், முதல் கூட்டுச் சமையல் பெண்களால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அவர்கள் ஒரு தற்காலிக ஓலைக் கூடாரத்தின் கீழ் கூடி, அரிசி மற்றும் பருப்பைச் சமைத்து, அண்டைக் குடும்பங்களை அதைப் பகிர்ந்துகொள்ள அழைப்பார்கள். ஒரு பெண் 2013 இல் என்னிடம் கூறினார், “அன்று யாரும் தனியாக உணரக்கூடாது என்பதற்காக நாங்கள் உணவைச் சமைத்து ஒன்றாகச் சாப்பிடுகிறோம். இது கோயில் வேலை அல்ல – கிராமம் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளது என்று சொல்வதற்கான எங்கள் வழி.”
அரசாங்க அதிகாரிகள் பெரும்பாலும் இந்தக் கூட்டங்களை அரசியலற்றதாகக் கருதினர், ஆனால் அவை தெளிவான அரசியல் அதிர்வுகளைக் கொண்டிருந்தன. சில இடங்களில், இராணுவ அதிகாரிகள் தூரத்திலிருந்து பார்த்தார்கள்; மற்றவற்றில், அரசு சாரா நிறுவனங்கள் சமையல் பொருட்களை விநியோகிக்க உதவின, கவனக்குறைவாக சமூகத்தால் வழிநடத்தப்படும் மீட்புச் சடங்கை முறைப்படுத்தின. இந்தத் ‘திரும்பும் சடங்குகள்’ பிரகடனத்தின் மூலம் அல்ல, நடைமுறை மூலம் சமூக உலகங்களை மறுசீரமைப்பதைக் குறிக்கின்றன. இந்தச் செயல்கள் தற்காலிகமானவை. ஆனால் கிராமங்கள் முழுவதும் அவை மீண்டும் மீண்டும் வருவது தார்மீக மீட்சியின் வடிவிலான ஒரு தாளத்தை உருவாக்கியது.
2015 ஆம் ஆண்டளவில், இறந்தவர்களின் நினைவுகூரல்கள் வடக்கு நிலப்பரப்பின் ஒரு சர்ச்சைக்குரிய அம்சமாக மாறியது. முள்ளிவாய்க்கால் போன்ற இடங்களில் பொது துக்கத்தை அனுசரிப்பதை அரசாங்கம் தடை செய்தது. குடும்பங்கள், நினைவுகூரும் மாற்று வழிகளைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. சிலர் விடியற்காலையில் கடற்கரைகள் அல்லது சந்திப்புகளுக்குச் சென்றனர். மற்றவர்கள் சமையல் அல்லது நடவு போன்ற அன்றாட நடைமுறைகளில் நினைவை இணைத்தனர்.
முல்லைத்தீவுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு மீனவக் கிராமத்தில், ஆண்டுதோறும் மே 18 ஆம் தேதி தாய்மார்கள் குழுவாகக் கூடுவர். அவர்கள் வெள்ளை நிற ஆடைகளை அணிந்து, சிறிய மாலைகளைக் கொண்டுவந்து, “நாங்கள் நமக்காக உருவாக்கிய வார்த்தைகள்” என்று அவர்கள் விவரிக்கும் வசனங்களை ஓதினர். அங்கிருந்த ஒரு பெண், “சத்தமாக அழுவதற்கு எங்களுக்கு சுதந்திரம் இல்லை. எனவே நாங்கள் கடலுடன் அமைதியாக அழுகிறோம்” என்று கூறினார்.
துக்கத்தின் இந்த நுண்ணிய சடங்குகள் உயிர்வாழ்வு மற்றும் எதிர்ப்பின் செயல்கள் இரண்டும் ஆகும். நினைவுகளை மௌனமாக்க அரசு முயன்ற வேளையிலும், இறந்தவர்கள் உடனிருந்தனர் என்பதை அவை செயல்திறனுடன் வெளிப்படுத்தின. இருப்பினும் அவை சமூகத்திற்குள் உள்ளார்ந்த முறிவுகளையும் வெளிப்படுத்தின. கண்காணிப்புக்கு பயந்து சில குடும்பங்கள் பங்கேற்க மறுத்துவிட்டன. இன்னும் சிலர், “ஏற்பாட்டாளர்கள் துக்கத்தை அரசியல்மயமாக்குகிறார்கள்” என்று குற்றம் சாட்டினர்.
2017 ஆம் ஆண்டில், உள்ளூர் தமிழ்மொழிச் செய்தித்தாள் “எங்கள் இறந்தவர்களும் எங்கள் உரிமைகளும்” என்ற தலைப்பில் ஒரு தலையங்கத்தை வெளியிட்டது. இது பகிரங்கமாக நினைவுகூரும் உரிமையைப் பாதுகாத்தது. துக்கம் என்பது பிரிவினைவாதம் அல்ல, மாறாக “இழப்புடன் சமாதானம் செய்வதற்கான மனிதத் தேவை” என்று அந்தக் கட்டுரை வாதிட்டது. அது பொஸ்னியா மற்றும் ருவாண்டாவின் இதேபோன்ற விவாதங்களை எதிரொலித்தது, அங்கு நினைவுகூரல் அரசியல் கட்டுப்பாட்டின் ஒரு நிலப்பரப்பாக மாறியிருந்தது.
பல பங்கேற்பாளர்களுக்கு, நினைவுகூரல் சடங்குகள் என்பது, முடிவுக்கு வருவதற்குப் பதிலாக முகமையை மீட்டெடுப்பதைப் பற்றியது. கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த ஓர் இளம் ஆசிரியர் இதை இவ்வாறு விவரித்தார்: “போர் எங்கள் பேசும் திறனைப் பறித்தது. இப்போது நாங்கள் இந்தச் சிறிய செயல்கள் மூலம் பேசுகிறோம்.”
அதே நேரத்தில், கிழக்கு மாகாணத்தில் உள்ள முஸ்லிம் சமூகங்கள் தங்கள் சொந்த நினைவுச் சடங்குகளை வளர்த்துக் கொண்டன. அவை, பெரும்பாலும் நேரடிப் போரை விட இழப்பு மற்றும் இடப்பெயர்வை மையமாகக் கொண்டிருந்தன. காத்தான்குடியில், 1990கள் மற்றும் 2000களில் பலமுறை இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்களை நினைவுகூரும் நிகழ்வில், 2018 இல் நான் கலந்து கொண்டேன். கூட்டம் மீண்டும் கட்டப்பட்ட மசூதியின் முற்றத்தில் நடந்தது. அமைப்பாளர்களால் அது ‘சமூக புதுப்பித்தல்’ என்று விவரிக்கப்பட்டது. அவர்கள் கவிதை வாசித்தனர், தேநீர் பரிமாறினர், போரின் போது ஒருவருக்கொருவர் உதவிய முஸ்லிம்களையும் தமிழர்களையும் கௌரவித்தனர்.
ஓர் உள்ளூர் ஆர்வலர் விளக்கினார், “நாங்கள் யாரை இழந்தோம் என்பதை மட்டுமல்ல, எங்களுடன் நின்றவர்களையும் நினைவில் கொள்ள விரும்பினோம்.” இவ்வாறு இந்தச் சடங்கு, போர் தீவிரமடைந்த வகுப்புவாத துருவமுனைப்பை எதிர்த்து, சகவாழ்வின் மறுபரிசீலனையாக மாறியது. திருகோணமலையில், 1980களின் கலவரங்களின் போது தப்பி ஓடிய சிங்களவர்கள் இதேபோன்ற அடையாள திரும்பும் நிகழ்வுகளைச் செய்தனர். 2014 ஆம் ஆண்டில், சேருவிலவைச் சேர்ந்த சிங்களக் குடும்பங்களின் குழு ஒன்று ‘கிராமச் சுத்திகரிப்பு’ என்று அழைத்த ஒரு நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்தது. அவர்கள் பழைய குடியிருப்பு வழியாக நடந்து, தண்ணீர் தெளித்து, பிரித் ஓதினார்கள். குழுவை வழிநடத்திய ஓய்வுபெற்ற பாடசாலை அதிபர் ஒருவர் என்னிடம், “நாங்கள் இதை மதத்திற்காகச் செய்யவில்லை, மன அமைதிக்காகச் செய்கிறோம்” என்று கூறினார். இந்த விழா சடங்குத் தூய்மையையும் தார்மீகப் பழுதுபார்ப்பையும் இணைத்தது, ஆனால் இன ரீதியாகக் கலந்த பகுதியில் சிங்கள இருப்பை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துவதையும் மறைமுகமாகக் குறித்தது.
இந்த நிகழ்வுகளில், நினைவுச் சடங்குகள் சிக்கலான அரசியல் செயல்களாக செயற்பட்டன: அவர்கள் துக்கம் அனுசரித்தனர், மீட்டெடுத்தனர், எல்லை நிர்ணயித்தனர். போருக்குப் பிந்தைய நினைவகம் அதிகாரபூர்வ நினைவுச் சின்னங்களை விட அன்றாடச் சடங்குகள் மூலம் எவ்வாறு மத்தியஸ்தம் செய்யப்படுகிறது என்பதை அவர்கள் வெளிப்படுத்தினர்.
நினைவுகள் பின்னோக்கிப் பார்க்கப்பட்டால், ஏனைய சடங்குகள் முன்னோக்கிப் பார்க்கப்பட்டன. வடக்குக் கிழக்கில் மீள்குடியேற்றப்பட்ட கிராமங்கள், அன்றாட மறுசீரமைப்புச் சடங்குகளால் நிரப்பப்பட்டது – பெரும்பாலும் பங்கேற்பாளர்களால் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. மீள்குடியேற்றப்பட்ட பகுதியில் ஒரு புதிய கிணறு தோண்டப்பட்டபோது, கிராமவாசிகள் பொதுவாக தண்ணீர் பூஜை என்று அழைக்கப்பட்ட – அதாவது ‘நீர் காணிக்கை’ – நிகழ்விற்காகக் கூடினர். முதல் நீர் ஓட்டத்திலிருந்து ஒரு களிமண் பானை நிரப்பப்பட்டு கிணற்றின் ஓரத்தில் ஊற்றப்பட்டது. பூக்கள் மிதந்தன, சில நாணயங்கள் அதில் போடப்பட்டன. இந்தச் செயல் நடைமுறைத்தன்மையை குறியீட்டுடன் இணைத்தது: இது கிணற்றை பொதுச் சொத்தாகப் புனிதப்படுத்தியது.
2015 ஆம் ஆண்டில், ஒட்டுசுட்டான் அருகே ஒரு கிணறு திறப்பு விழாவில், ஒரு விவசாயி, “கிணறு எங்கள் இதயம் போன்றது. அது நிரம்பும்போது, கிராமம் வாழ்கிறது” என்று கூறினார். மட்டக்களப்பில் மீள்குடியேறிய முஸ்லிம்களிடையே இதேபோன்ற நடைமுறைகள் உருவாகி வருவதை நான் பின்னர் அறிந்தேன். அவர்கள் பாசனக் கால்வாய்களைச் சுத்தம் செய்ய கூட்டு உழைப்பை ஒழுங்கமைத்தனர். அதைத் தொடர்ந்து பிரார்த்தனைகள் மற்றும் உணவுகள் பகிரப்பட்டன. இந்தச் செயல்கள் குடிமைப் பணிக்கும் சடங்கு வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான எல்லையை மங்கச் செய்தன.
கல்வியும் சடங்கு ரீதியான மறுகட்டமைப்புக்கான இடமாக மாறியது. 2012 ஆம் ஆண்டு, வவுனியா மாவட்டத்தில் ஒரு சிறிய தொடக்கப்பள்ளியை மீண்டும் திறப்பதில் நான் கலந்து கொண்டேன். விழா, உரைகளுடன் அல்ல, குழந்தைகள் மரக்கன்றுகளை நட்டு வைத்ததன் மூலம் தொடங்கியது. தலைமை ஆசிரியர் விளக்கினார், “இந்த மரங்கள் அவற்றுடன் வளரும்.” இதன் குறியீடு தெளிவாக இருந்தது: கல்வி என்பது வெறும் போதனை மட்டுமல்ல, மறுமலர்ச்சியும் ஆகும். இந்நிகழ்வில் பாடத்திட்டங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட பாடல்களை அல்ல, ஆசிரியர்களால் எழுதப்பட்ட பாடல்களை மாணவர்கள் பாடினர் – ‘வீட்டிற்கு வருவது’, ‘மீண்டும் கட்டுவது’ மற்றும் ‘புதிய நாள்’ பற்றிய பாடல்கள். இந்த நிகழ்ச்சி, அரசின் வெற்றியை விட, கூட்டு உழைப்பு மற்றும் நம்பிக்கையை அடித்தளமாகக் கொண்ட எதிர்காலத்தின் ஒரு பார்வையைச் செயற்படுத்தியது.
போருக்குப் பிறகு திருமணங்களும் அதிக சமூக முக்கியத்துவம் பெற்றன. பல தம்பதிகள் இடப்பெயர்வு, கடன் அல்லது அதிர்ச்சி காரணமாக திருமணத்தை பல ஆண்டுகளாக ஒத்திவைத்தனர். சடங்குகள் மீண்டும் தொடங்கியபோது, அவர்கள் மகிழ்ச்சி மற்றும் பதற்றம் இரண்டாலும் மூழ்கினர். 2014 ஆம் ஆண்டு, முன்னாள் போராளிக்கும் பள்ளி ஆசிரியருக்கும் இடையேயான திருமணத்தில் கலந்து கொண்டேன். அந்த ஜோடி வேண்டுமென்றே பாதி இடிந்து விழுந்த சமூக மண்டபத்தில் நிகழ்வை நடத்தியது. நிகழ்வை யாழ்ப்பாண நகரத்திற்கு மாற்றுவதற்கான உறவினர்களின் சலுகைகளை மறுத்தது. மணமகள், “நாங்கள் இங்கிருந்து தொடங்க விரும்புகிறோம், இங்கே இருந்ததையும் இழந்ததையும் மறந்துவிடக்கூடாது” என்று கூறினார். அத்திருமணத்தில் இறந்தவர்களுக்காக ஒரு கணம் மௌன அஞ்சலி செலுத்தப்பட்டு, பின்னர் வழக்கமான மாலைகள் மற்றும் ஆசீர்வாதங்கள் பரிமாறிக் கொள்ளப்பட்டன. சிரிப்பு, நடனம் மற்றும் இலேசான மீட்பு உணர்வும் இருந்தன – ‘சாதாரண வாழ்க்கை ஆறாத துக்கத்துடன் இணைந்திருக்கலாம்’ என்ற கூற்று இங்கே பொருந்தியது. ஒரு வயதான பெண் என்னிடம் கிசுகிசுத்தாள், “இது வெறுமனே ஒரு திருமணம் மட்டுமல்ல, அதைவிட மேலானது. இது எங்கள் குழந்தைகளுக்கு வாழ்க்கை மீண்டும் சாத்தியம் என்று சொல்கிறது.”
கிணறுகள், பள்ளிகள், திருமணங்கள் என இந்தக் களங்களில் சடங்குகள் இயல்பான நிகழ்ச்சிகளாகச் செயற்பட்டன. அவை வலியை அழிக்கவில்லை, மாறாக அதைச் சமூகத் தொடர்ச்சியின் புதிய வடிவங்களில் ஒருங்கிணைத்தன. அவற்றின் முக்கியத்துவம் நம்பிக்கையை விட, மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்தல் மற்றும் பங்கேற்பில் இருந்தது.
சுவாரஸ்யமாக, என்.ஜீ.ஓக்கள் மற்றும் மேம்பாட்டு நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் இந்தச் சடங்குச் சூழலியல்களின் ஒரு பகுதியாக மாறின. வடக்கில் பல ‘சமூக மேம்பாட்டு நிகழ்வுகள்’ மாலைகள், பதவியேற்புகள் மற்றும் ஆசீர்வாதங்களுடன் கூடிய ‘புதுப்பித்தல் சடங்குகளை’ ஒத்திருந்தன. இதில் என்.ஜீ.ஓக்கள் முதன்மையானவை. ஒரு என்.ஜீ.ஓ அதிகாரி என்னிடம் கூறினார், “நாங்கள் இதை ஒரு திட்ட ஒப்படைப்பு என்று அழைக்கிறோம், ஆனால் மக்கள் அதை ஒரு கொண்டாட்டமாக ஆக்குகிறார்கள்.” அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், சமூகங்கள் அதிகாரத்துவ விழாக்களைக் கையகப்படுத்தி, அவற்றிற்குத் தார்மீக மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான அர்த்தத்தை அளித்தன. இதன் விளைவாக உதவி, நன்றியுணர்வு மற்றும் நம்பிக்கையின் மொழிகள் ஒன்றிணைந்த ஒரு கலப்பினச் சடங்கிற்கான இடம் கிடைத்தது.
சடங்குகள் பொருளியல் ரீதியாகவும் சூழலில் விரிவடைந்தன – இறந்தவர்களின் பெயர்களால் வரையப்பட்ட சுவர்கள், குறுக்கு வழியில் நடப்பட்ட மரங்கள் அல்லது இழந்த குடும்ப உறுப்பினர்களின் பெயரிடப்பட்ட கிணறுகள். இந்தச் செயல்கள் நினைவுச்சின்ன அர்த்தத்திலான நினைவுச்சின்னங்கள் அல்ல, மாறாக நினைவூட்டல் எச்சங்களாக உள்ளன. அன்றாட வாழ்க்கையின் துணியில் நினைவை நெய்யும் சிறிய, தொடர்ச்சியான சைகைகள்.
முல்லைத்தீவில், தங்கள் புதிய வீட்டின் நுழைவாயிலில் துருப்பிடித்த மிதிவண்டியை வைத்திருந்த ஒரு குடும்பத்தை நான் சந்தித்தேன். மகன் 2009 இல் காணாமல் போனான்; மிதிவண்டி அவனுடையது. ஒவ்வொரு ஆண்டும், அவர்கள் அதைச் சுத்தம் செய்து, சங்கிலியில் எண்ணெய் பூசி, கைப்பிடியில் ஒரு மாலையை வைத்தார்கள். அவனது அம்மா, “இந்தச் செயல் மதநம்பிக்கை சார்ந்ததல்ல. இது நினைவு” என்றார். இத்தகைய நடைமுறைகள் மூலம், சாதாரணமானவர்கள் புனிதமானார்கள் – இறையியல் அர்த்தத்தில் அல்ல, ஒரு தார்மீக அர்த்தத்தில். அன்றாட மறுகட்டமைப்பின் இந்த சடங்குகள், சமரசத்தின் வியத்தகு சைகைகள் மூலம் அல்ல, மாறாக சிறிய கவனிப்புச் செயல்களை மீண்டும் மீண்டும் செய்வதன் மூலம் எதிர்காலம் எவ்வாறு செயற்படுத்தப்படுகிறது என்பதை நிரூபித்தன.
மீள்குடியேற்றத்திற்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில், கிழக்கு மாகாணத்தில் – குறிப்பாக திருகோணமலை மற்றும் அம்பாறையைச் சுற்றியுள்ள பிரதேசத்தில் – சில இடங்கள் சகவாழ்வின் ஆய்வகங்களாக மாறின. இவை பிரமாண்டமான நல்லிணக்கத் திட்டங்கள் அல்ல, மாறாக சாதாரண சந்திப்புகள், பெரும்பாலும் பகிரப்பட்ட உழைப்பு, திருவிழாக்கள் மற்றும் நினைவுகூரல்கள் மூலம் சடங்காகச் செய்யப்படுகின்றன. மிகவும் வெளிப்படையான நிகழ்வுகளில் ஒன்று கிண்ணியாவிற்கு அருகிலுள்ள தமிழ் – முஸ்லிம் – சிங்களக் கலப்புக் கிராமத்திலிருந்து வந்தது. அங்கு கிராம அபிவிருத்திச் சங்கம் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு கூட்டு ஆண்டுதோறும் ‘கிணறு தினத்தை’ ஏற்பாடு செய்தது. ஒவ்வொரு ஆகஸ்ட் மாதமும், குடியிருப்பாளர்கள் தங்கள் நெல் வயல்களுக்கு உணவளிக்கும் பழைய நீர்ப்பாசனத் தொட்டியைச் சுத்தம் செய்து பழுதுபார்க்க ஒன்றுகூடினர். மூன்று பெரியவர்கள் – ஒவ்வொரு சமூகத்திலிருந்தும் ஒருவர் – தலைமையில் ஒரு குறுகிய விழாவுடன் பணி தொடங்கியது. அவர்கள் குளத்தின் மதகில் ஒரு பானை தண்ணீரை ஊற்றி அருகிலுள்ள மரத்தைச் சுற்றி ஒரு வெள்ளை நூலைக் கட்டினார்கள்.
2019 இல் நான் இந்த நிகழ்வில் கலந்து கொண்டேன். அடையாளமாக ஊற்றிய பிறகு, இளைஞர்களின் குழுக்கள் சேற்றில் இறங்கி, கூடைகளுடன் சேறு மற்றும் குப்பைகளை அள்ளினர். பெண்கள் அருகிலுள்ள ஒரு தற்காலிக சமையலறையில் இனிப்புப் பண்டம், தேநீர் மற்றும் பொங்கலைத் தயாரித்தனர். “இது மதத்தைப் பற்றியது அல்ல. தொட்டி நிரம்பும்போது, நாம் அனைவரும் பயனடைகிறோம்” என்று ஒரு சிங்களப் பங்கேற்பாளர் கூறினார்.
அன்றைய தினம் மதிய உணவின் போது, போருக்கு முன்பு சிங்கள பௌத்த நடைமுறையில் பொதுவாகக் காணப்படும் அறுவடைச் சடங்கான அலுத் சஹால் மங்கல்யவை (අලුත් සහල් මංගල්යය) தமிழ் அண்டை வீட்டாருடன் சேர்ந்து கொண்டாடியதாக ஒருவர் குறிப்பிட்டார். “நாங்கள் அதை இழந்துவிட்டோம்” என்று மூத்த தமிழ் விவசாயிகளில் ஒருவர் கூறினார், “ஆனால் இந்தச் சுத்தம் செய்தல் எங்கள் புதிய பண்டிகை” என்றார்.
போருக்குப் பிந்தைய சகவாழ்வு எவ்வாறு உத்தியோகபூர்வ நல்லிணக்கத் திட்டங்கள் மூலம் அல்லாமல் நடைமுறை, சடங்கு சார்ந்த ஒத்துழைப்பு மூலம் செயற்படுத்தப்பட்டது என்பதை இந்தத் தருணங்கள் விளக்குகின்றன. நிலம், நீர் மற்றும் உழைப்பைச் சுற்றியுள்ள பகிரப்பட்ட சடங்குகள் சர்ச்சைக்குரிய அரசியல் வகைகளைத் தூண்டாமல் பரஸ்பர சார்புநிலையை மீண்டும் நிறுவுவதற்கான வழிகளை வழங்கின. இருப்பினும், அத்தகைய முயற்சிகள் அனைத்தும் பதற்றம் இல்லாதவை அல்ல. 2021 ஆம் ஆண்டு அதே பகுதியில் நடந்த ஒரு நிகழ்வில், இளைய முஸ்லிம் பங்கேற்பாளர்கள், வருகை தந்த அரசாங்க அதிகாரி அறிமுகப்படுத்திய சிங்கள மொழி மந்திரங்களை எதிர்த்தனர். முஸ்லிம் இளைஞர்களுக்குத் தலைமையேற்றவர் பின்னர் என்னிடம் கூறினார், “அவர்கள் இது கலாசாரம் என்று கூறுகிறார்கள், ஆனால் அது ஆதிக்கம் செலுத்துவது போல் உள்ளது. எங்களுக்கு எங்கள் சொந்த வழிகள் உள்ளன.” இதனால் இந்தச் சடங்குச் சகவாழ்வின் போட்டிப் பார்வைகள், நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு போட்டிக் கட்டமாக மாறியது. உள்ளூர்ப் பங்கேற்பாளர்களைப் பொறுத்தவரை, நுட்பமான பெரும்பான்மைவாத கட்டமைப்பை எதிர்கொண்டு பன்மைத்தன்மையைப் பேணுவது, அழிக்காமல் சேர்ப்பது குறித்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது சவாலாக இருந்தது.
திருகோணமலை நகரத்தில் சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டங்களின் போது இதேபோன்ற பதற்றங்கள் எழுந்தன. அங்கு உள்ளூர்ப் பள்ளிகள் கூட்டுக் கொடியேற்ற விழாக்களை ஏற்பாடு செய்யத் தொடங்கின. இந்த நிகழ்வு தேசிய ஒற்றுமையாக வடிவமைக்கப்பட்டது. ஆனால் தமிழ் ஆசிரியர்கள், பங்கேற்பது முற்றிலும் தன்னார்வமானது அல்ல என்று கிசுகிசுத்தனர். “நாங்கள் கலந்து கொள்ளவில்லை என்றால், கோட்டக்கல்வி அலுவலகம் எங்களைக் கேள்வி கேட்கும்” என்று ஓர் ஆசிரியர் கூறினார். இருப்பினும், அதே நேரத்தில், பல சமூகங்கள் அதிகாரபூர்வ விழாவில் உள்ளூர்த் தழுவல்களால் நிரப்பப்பட்டன – தேசிய கீதத்துடன் அமைதிக்கான தமிழ்ப் பாடல்களைப் பாடுவது, அல்லது அனைத்துச் சமூகங்களிலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்துவதற்காக மலர்களை வழங்குவது.
இந்தக் கலப்பின விழாக்கள், மானுடவியலாளர் சபா மஹ்மூத் (2005) “உருவகப்படுத்தப்பட்ட இணக்கத்தின் அரசியல்” (Politics of Embodied Accommodation) என்று அழைப்பதை நிரூபிக்கின்றன. பங்கேற்பு இணக்கமாகவும் நுட்பமான விமர்சனமாகவும் மாறுகிறது. இது பன்மை நினைவாற்றலை அமைதியாக வலியுறுத்துவதோடு இணைந்த அரசு அதிகாரத்தை அங்கீகரிக்கின்றது.
போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் சடங்குகளின் முக்கியத்துவம்
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் சடங்குகள் சமூக உட்கட்டமைப்பின் ஒரு வடிவமாகச் செயற்படுகின்றன. இவை முறையான நிறுவனங்கள் தடுமாறும்போது துண்டு துண்டான சமூகங்களை ஒன்றாக வைத்திருக்கும் அர்த்தமுள்ள கட்டமைப்புகள். அவை நிர்வாகமும் நீதியும் நிச்சயமற்றதாக இருக்கும் தொடர்ச்சியை வழங்குகின்றன. போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து, பல கிராமங்களில் செயற்படும் உள்ளூராட்சிச் சபைகள், பள்ளிக்கூடங்கள், சுகாதார மையங்கள் இருக்கவில்லை. இருப்பினும், அங்கு சடங்கு வடிவங்கள் எப்போதும் இருந்தன. வருடாந்திர நினைவுகூரல்கள், நடவு விழாக்கள், பாடசாலைத் திறப்புகள் என்பன தற்காலிக நிறுவனங்களாகச் செயற்பட்டன. இங்கு மக்கள் கூடினர், முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டன, மேலும் ஒழுங்கு மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட சந்தர்ப்பங்களாகவும் இவை அமைந்தன. மட்டக்களப்பில் உள்ள ஒரு மகளிர் குழுத் தலைவர் கூறியது போல், “எங்களுக்கு இனி ஒரு சபை இல்லை, ஆனால் எங்கள் மாதாந்திரச் சடங்கிற்காக நாங்கள் சந்திக்கும் போது, எல்லாவற்றையும் விவாதிக்கிறோம் – கிணறு, கடன்கள், யாருடன் சண்டையிடுகிறார்கள் என்பது கூட.”
சடங்குகள் இவ்வாறு நிர்வாக வெற்றிடத்தை நிரப்பின. அவை அதிகாரத்துவ நடைமுறையை விட குறியீட்டுப் பங்கேற்பின் மூலம் சமூக அதிகாரத்தை மீண்டும் கட்டமைத்தன. இந்த அர்த்தத்தில், அவை பெர்குசன் (1990) “அரசியல் எதிர்ப்பு இயந்திரம்” (Anti-politics Machine) என்று அழைத்ததை ஒத்திருக்கின்றன – ஆனால் அதற்கு நேர்மாறாக. வளர்ச்சி அரசியலற்றதாக மாறும் இடத்தில், சடங்கு அன்றாடத்தை மீண்டும் அரசியலாக்குகிறது, சமூக பழுதுபார்ப்பை ஒரு தார்மீகப் பொதுவாக மாற்றுகிறது.
போர் பிரிவினையை உருவாக்குகிறது, உடல் ரீதியாக மட்டுமல்ல, தற்காலிகமாகவும். மக்கள், நாட்கள் மற்றும் பருவங்களின் தாளத்தை இழக்கிறார்கள். சடங்கை மீண்டும் மீண்டும் செய்வது இந்தத் தாளங்களை மீண்டும் நிலைநிறுத்துகிறது. விளக்குகளை ஏற்றுதல், கிணறுகளைச் சுத்தம் செய்தல் அல்லது ஆண்டுதோறும் நினைவு கூர்தல் என்பது வெறும் பழக்கவழக்கங்கள் அல்ல, அவை உணர்ச்சியையும் நேரத்தையும் நிலைநிறுத்தும் உணர்ச்சிகரமான தொழில்நுட்பங்கள்.
நேர்காணல்களில், பல பங்கேற்பாளர்கள் மன அமைதியின் மொழியைப் பயன்படுத்தினர். முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு தமிழ் விதவை, “நான் ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் விளக்கை ஏற்றும்போது, என் இதயம் இலகுவாகிறது” என்று கூறினார். காத்தான்குடியில் உள்ள ஒரு முஸ்லிம் மீனவர், வருடாந்திர படகு ஆசீர்வாத விழாக்களில் பங்கேற்பதை “பயத்தைக் கழுவுதல்” என்று விவரித்தார். இந்தச் செயல்கள், உணர்ச்சிகரமான பொருளாதாரங்கள் – வடிவமைக்கப்பட்ட செயல்கள் மூலம் துக்கத்தையும் நம்பிக்கையையும் பரப்புகின்றன.
மீண்டும் மீண்டும் செய்வது கற்பித்தல் சக்தியையும் கொண்டுள்ளது. குழந்தைகள் சடங்குப் பங்கேற்பு மூலம் உயிர்வாழ்வின் தார்மீக இலக்கணத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். 2020 நினைவு விழாவின் போது, ஒரு சிறுவன் தனது பாட்டிக்கு மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்பாடு செய்ய உதவுவதை நான் கவனித்தேன். அவர் என்ன செய்கிறார் என்று நான் கேட்டபோது, அவர் வெறுமனே பதிலளித்தார், “நினைவில் கொள்ள உதவுதல்”. இத்தகைய சிறிய சைகைகள் மூலம், சமூகம் தார்மீக அறிவைப் பரப்புகிறது: இழப்புடன் எப்படி வாழ்வது, மரியாதை காட்டுவது எப்படி, எப்படித் தொடர்வது. அதிகாரபூர்வ பாடத்திட்டங்கள் மோதல் வரலாறுகளை அழிக்கும் சூழல்களில், இந்த உருவகப்படுத்தப்பட்ட கற்பித்தல் முறைகள் சமூகக் கற்றலின் முக்கியமான காப்பகங்களாகின்றன.
இலங்கை அரசின் போருக்குப் பிந்தைய விவரிப்பு வெற்றி மற்றும் அபிவிருத்தியை வலியுறுத்துகிறது, தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் இழப்பு அனுபவங்களை ஓரங்கட்டுகிறது. எனவே துக்கம் மற்றும் அன்றாட நினைவுச் சடங்குகள், எதிர்-நினைவுகளாகச் செயற்படுகின்றன. அவை மேலாதிக்க வரலாறுகளை எதிர்த்துப் போட்டியிடும் மாற்றுக் காப்பகங்கள் என்ற இடத்தை நோக்கி நகர்கின்றன. ஒரு மரத்தை நடுவது அல்லது காணாமல் போனவரின் பெயரைக் கிணற்றுக்கு வைப்பது போன்ற அரசியல் சாராத செயல்கள் கூட, நிலப்பரப்பில் கீழ்நிலை நினைவைப் பொறிக்கின்றன. அவை நுட்பமான தொடர்ச்சியின் மூலம் அழிக்கப்படுவதை அவர்கள் மறுக்கிறார்கள்.
ஒரு குறிப்பிடத்தக்க உதாரணம் 2018 இல் கிளிநொச்சியில் மீள்குடியேற்றப்பட்ட கிராமத்தில் நிகழ்ந்தது, அங்கு கிராமவாசிகள் சாலையோரத்தில் வேப்பமரங்களை நட்டு, ஒவ்வொரு மரத்திற்கும் ஒரு குடும்பத்தில் இழக்கப்பட்ட ஒருவரின் பெயரை வைத்தனர். அடையாளப் பலகையில் ‘கல்லறைகள் இல்லாதவர்களுக்கு’ என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. உள்ளூர் அதிகாரிகள் அதை அகற்ற உத்தரவிட்டனர். கிராமவாசிகள் இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு அமைதியாக அதை மாற்றினர்.
இந்தச் செயல்கள் போருக்குப் பிந்தைய உலகளாவிய முறைகளை எதிரொலிக்கின்றன. பொஸ்னியாவில், அரசின் தடைகளை மீறி முறைசாரா சாலையோர நினைவுச்சின்னங்கள் பெருகிவிட்டன. ருவாண்டாவில், குடும்பங்கள் அதிகாரபூர்வ விழாக்களுக்கு இணையாக தனிப்பட்ட நினைவுப் பலிப்பீடங்களை பராமரிக்கின்றன. கம்போடியாவில், வீட்டு மூதாதையர் காணிக்கைகள் பெரும்பாலும் அரசு தலைமையிலான நீதி வழிமுறைகளுக்கு மாற்றாக உள்ளன. இந்தச் சூழல்களில், அரசியல் மறதிக்கு மத்தியில், சடங்கு என்பது தார்மீக உண்மை நீடிக்கும் இடமாக மாறுகிறது.
போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் சடங்கின் மிக ஆழமான பங்கு, எதிர்காலத்தை நோக்கிய அதன் நோக்குநிலையாக இருக்கலாம். ஏக்கமாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, இந்தச் செயல்களில் பலவும் சகிப்புத்தன்மையின் எல்லையை வெளிப்படுத்துகின்றன. முல்லைத்தீவில் உள்ள ஓர் இளம் தமிழ் ஆர்வலர் என்னிடம் கூறினார், “எங்கள் குழந்தைகள் வித்தியாசமாக கற்பனை செய்யக்கூடிய வகையில் நாங்கள் நினைவில் கொள்கிறோம்.” இந்தச் சடங்கு, வெறுமனே நினைவகத்தை மட்டும் உற்பத்தி செய்யவில்லை – அது எதிர்காலத்திற்காக அதை மீண்டும் உருவாக்குகிறது.
இதேபோல், அம்பாறையில் மீள்குடியேறிய சிங்களவர்களிடையே, ஒரு விவசாயி தனது வருடாந்திர பிரித் ஓதும் நிகழ்வை “வெற்றிக்காக அல்ல, நிலைத்தன்மைக்கான பிரார்த்தனை” என்று விளக்கினார். இங்கே சடங்கை மீண்டும் மீண்டும் செய்வது நிச்சயமற்ற தன்மையைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு வழியாகிறது. இது பலவீனத்தைத் தாளமாகவும், பயத்தை தொடர்ச்சியாகவும் மாற்றுகிறது. விக்டர் டர்னர் (1982) கவனித்தபடி, சடங்கு பிரதிபலிப்பு மற்றும் உருவாக்கம் ஆகிய இரண்டும் கொண்டது. அது நினைவுகூரும் சமூக வடிவங்களையே உருவாக்குகிறது. இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய நிலப்பரப்பில், சமரசம் இல்லாத நிலையிலும் கூட இந்த உருவாக்கத்தரம் ஒரு தார்மீக சமூகத்தை நிலைநிறுத்துகிறது.
சடங்குகளின் விலக்கு அரசியல்
வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் சாதி அரிதாகவே பொதுவில் பேசப்பட்டாலும், அது சடங்கு வாழ்க்கையின் தார்மீகக் கட்டமைப்பில் பொதிந்துள்ளது. யாழ்ப்பாணத்தின் மீள்குடியேற்றப்பட்ட கிராமங்களில், நினைவு மற்றும் சமூகச் சடங்குகளின் அமைப்பு பெரும்பாலும் சாதி – குறியீட்டு முறைகளைப் பின்பற்றுகிறது: யார் விருந்தளிப்பார்கள், யார் சமைப்பார்கள், யார் பேசுவார்கள், யார் முதலில் ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவார்கள். உதாரணமாக, வல்வெட்டித்துறையில் 2015 ஆம் ஆண்டு நடந்த கிராம நினைவு நிகழ்வின் போது, விளக்கு ஏற்றும் வரிசை ஒரு கணிக்கக்கூடிய வரிசையைப் பின்பற்றியது – முதலில் நில உரிமையாளர்கள், இரண்டாவது மீனவர்கள், கடைசியாக தொழிலாளர்கள். ஏன் என்று ஓர் அமைப்பாளரிடம் நான் கேட்டபோது, அவர் சங்கடமாகச் சிரித்தார்: “எப்போதும் அப்படித்தான். நாங்கள் புதிய பிரச்சினைகளை உருவாக்க விரும்பவில்லை.”
ஆயினும், போருக்குப் பிந்தைய இடப்பெயர்வு இந்தப் படிநிலைகளைச் சீர்குலைத்தது. பல ‘உயர்சாதி’க் குடும்பங்கள் சொத்து மற்றும் அந்தஸ்தை இழந்தன, அதே நேரத்தில் சில ‘கீழ்சாதி’க் குழுக்கள், அரசு சாரா வேலைவாய்ப்பு அல்லது இடப்பெயர்வு நிவாரணப் பணம் மூலம், புதிய வடிவிலான இயக்கத்தைப் பெற்றன. சடங்கு நிகழும் இடங்கள், இந்த மாற்றங்கள் உரையாடப்பட்ட அரங்கங்களாக மாறின. முன்னர் குறிப்பிடப்பட்டபடி, 2018 ஆம் ஆண்டு முல்லைத்தீவில் உள்ள பெண்கள் கூட்டுறவுச் சங்கத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட நினைவேந்தல் நிகழ்வில், வரலாற்று ரீதியாக ஒதுக்கப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு விதவை முதல் விளக்கை ஏற்றினார். இந்த முடிவு திட்டமிட்டே எடுக்கப்பட்டது. ஏற்பாட்டாளர்களில் ஒருவர் விளக்கினார்: “போரில், மரணம் சாதியைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. நாம் ஏன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?” இந்தச் செயல் முணுமுணுப்புகளுக்கு உள்ளானது, ஆனால் அமைதியான ஒப்புதலுடன் நடந்தேறியது. இத்தகைய மறுகட்டமைப்புகள் சடங்குப் பெருக்கம் மற்றும் மாற்றத்திற்கான தளமாக எவ்வாறு செயற்பட முடியும் என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. படிநிலை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படும் அல்லது தற்காலிகமாக இடைநிறுத்தப்படும் ஒரு குறியீட்டு இடத்தை இது வழங்குகிறது.
வர்க்கமும், சடங்குப் பங்கேற்பை ஆழமான வழிகளில் வடிவமைக்கிறது. பணக்காரக் குடும்பங்கள் விரிவான நினைவுச் சின்னங்களை ஆதரிக்கலாம், உணவு விநியோகிக்கலாம், விருந்தினர்களுக்கு விருந்தளிக்கலாம். இவை குறியீட்டு மூலதனத்தை வழங்கும் செயல்கள். ஏழைக் குடும்பங்கள் தொழிலாளர்களாகவோ அல்லது பார்வையாளர்களாகவோ பங்கேற்கின்றன, அவர்களின் துக்கம் கூட்டு அநாமதேயத்தில் உறிஞ்சப்படுகிறது. மட்டக்களப்பில், 2023 இல் ஒரு பத்திரிகையாளர் என்னிடம் கூறினார், “துக்கத்திற்கும் ஒரு பட்ஜெட் உள்ளது.” நன்கு நிதியளிக்கப்பட்ட நகர்ப்புறச் நினைவுச் சின்னங்களுக்கும், சாதாரண கிராமப்புறக் கூட்டங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அவர் குறிப்பிடுகிறார். அரசு சாரா நிறுவனங்களும் அரசியல் கட்சிகளும் பெரும்பாலும் நடுத்தர வர்க்க உயரடுக்கினர் மூலம் வளங்களைச் செலுத்துகின்றன, கவனக்குறைவாக தங்கள் அதிகாரத்தைப் பலப்படுத்துகின்றன.
புலம்பெயர்ந்தோர் குழுவால் நிதியளிக்கப்பட்ட 2019 ஆம் ஆண்டின் ஒரு நினைவு நாளில் ஒரு வெளிப்படையான தருணம் நிகழ்ந்தது. ஏற்பாட்டாளர்கள் மேடை அலங்காரங்கள் மற்றும் ஒலிபெருக்கிகளை இறக்குமதி செய்தனர். நிகழ்வு ஒரு ‘நிகழ்ச்சி’யாகிவிட்டதாக உள்ளூர் கிராமவாசிகள் புகார் கூறினர். ஒரு விவசாயி கருத்துத் தெரிவித்தார்: “அவர்கள் துன்பத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள், ஆனால் நாங்கள் இன்னும் அதை வாழ்கிறோம்.” இங்கே, வர்க்க இயக்கவியல் அழகியல் தேர்வுகளுடன் பின்னிப்பிணைந்துள்ளது. ஜேம்ஸ் பெர்குசன் (1999) ‘காட்சியின் அரசியல்’ (The Politics of Display) என்று இதை அழைக்கிறார். சடங்குத் தெரிவுநிலை சட்டபூர்வமான தன்மையின் அடையாளமாக மாறுகிறது. நிகழ்வை அரங்கேற்றக்கூடியவர்கள் அதன் கதையைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்.
சமூகப் பங்கேற்பைப் பின்தொடர்வதில், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் சடங்கு இடங்களை மத்தியஸ்தம் செய்கின்றன. அவை ‘நினைவு நிகழ்வுகள்’, ‘சமாதான தூதர்களுக்கான பயிற்சி’ அல்லது ‘வாழ்வாதார விழாக்களுக்கான’ பொருட்களுக்கு நிதியுதவி அளிக்கின்றன. இந்தத் தலையீடுகள் சமூகங்களை மேம்படுத்தும் அதேவேளையில், சடங்கு அழகியலையும் மறுவடிவமைக்கின்றன – உரைகள், லோகோக்கள் மற்றும் நெருக்கமான செயல்களை கண்ணாடிகளாக மாற்றும் ஊடகக் கவனத்தை அறிமுகப்படுத்துகின்றன.
கிளிநொச்சியில் உள்ள ஓர் உள்ளூர் ஆர்வலர் குறிப்பிட்டார்: “அரசு சாரா நிறுவனங்கள் நன்கொடையாளர்களுக்காக எவ்வாறு பேசுவது என்பதை எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தன. ஆனால் சிலநேரங்களில் நமக்காக எவ்வாறு பேசுவது என்பதை நாங்கள் மறந்து விடுகிறோம்.” இந்தக் கருத்தானது, சியரா லியோனின் உண்மையைச் சொல்லும் சடங்குகளில் மானுடவியலாளர் ரோசாலிண்ட் ஷா (2007) அவர்களின் கவனித்ததைப் பிரதிபலிக்கிறது: உள்ளூர் தார்மீக வடிவங்களை நன்கொடையாளர் நட்பு நிகழ்ச்சிகளாக மொழிபெயர்ப்பது. இலங்கையில், இந்த மொழிபெயர்ப்பு பெரும்பாலும் வர்க்க மற்றும் மொழியியல் படிநிலைகளை மறுவடிவமைக்கிறது. ஆங்கிலம் பேசும் உயரடுக்குகள் சடங்குத் தரகர்களாக மாறுகிறார்கள், அதேநேரத்தில் வட்டாரக் குரல்கள் பின்வாங்குகின்றன.
ஆயினும்கூட, சமூகங்கள் இந்தத் திணிக்கப்பட்ட வடிவங்களை அடிக்கடி சிதைக்கின்றன. 2020 ஆம் ஆண்டு நன்கொடையாளர் நிதியுதவியுடன் கூடிய நினைவு தின நிகழ்வின் போது, தொடர்ச்சியான அதிகாரபூர்வ உரைகளுக்குப் பிறகு, வயதான பெண்கள் குழு ஒன்று இறந்தவர்களுக்கு பாரம்பரியமாகப் பயன்படுத்தப்படும் தாலாட்டுப் பாடலைப் பாடத் தொடங்கியது. அரசு சாரா ஊழியர்கள் குழப்பமடைந்து, தலையிடலாமா வேண்டாமா என்று தெரியாமல் இருந்தனர். பெண்களின் செயல் நிகழ்வின் தார்மீக மையத்தை மீட்டெடுத்தது, அதிகாரத்துவக் கதையாடலை விட உணர்ச்சிபூர்வமான நம்பகத்தன்மையை மீண்டும் வலியுறுத்தியது.
போருக்குப் பிந்தைய சடங்கு வாழ்க்கையின் உணர்ச்சி மற்றும் அமைப்பு ரீதியான உழைப்பை பெண்கள் தாங்குகிறார்கள் என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் சமைக்கிறார்கள், சுத்தம் செய்கிறார்கள், ஒருங்கிணைக்கிறார்கள், நினைவில் கொள்கிறார்கள். அவர்களின் பணி பெரும்பாலும் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை, ஆனால் அவசியமானது. கிளிநொச்சியில் ஒரு விதவை கூறியது போல், “ஆண்கள் அரசியல் பேசுகிறார்கள், ஆனால் நாங்கள் அர்த்தத்தை உருவாக்குகிறோம்.” பெண்களின் சடங்கு உழைப்பு என்பது ‘தினசரி வேலை’ என்று அழைப்பதை உருவாக்குகிறது – கவனிப்பு, மீண்டும் மீண்டும் செய்தல் மற்றும் சகிப்புத்தன்மை மூலம் சமூக வாழ்க்கையை மெதுவாக மறுகட்டமைத்தல். முறையான நல்லிணக்கச் செயல்முறைகள் ஆணாதிக்கமாகவும் இராணுவமயமாக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தாலும், சடங்குகளின் இந்தப் பெண்ணியக்களம் தார்மீக ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துகிறது. இந்த உள்நாட்டு மற்றும் வகுப்புவாத இடங்களில்தான் எதிர்காலம் அமைதியாக ஒன்றுகூடுகிறது.
இந்த இனவியல் விளக்கப்படங்கள் மற்றும் பகுப்பாய்வுகள் மூலம், போருக்குப் பிந்தைய வடக்குக் கிழக்கில் உள்ள சடங்குகள் நவீனத்துவத்திற்கு முந்தைய கலாசாரத்தின் எச்சங்கள் அல்ல, மாறாக அதிர்ச்சிக்கும் மறுகட்டமைப்புக்கும் இடையில் மத்தியஸ்தம் செய்யும் தகவமைப்பு, அரசியல் ரீதியாக தீவிரமான நடைமுறைகள் என்பதை நாம் காண்கிறோம். அவை சொந்தம் என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன, விலக்கப்படுவதை எதிர்த்துப் போட்டியிடுகின்றன, மேலும் நிறுவன நீதி இல்லாத நிலையில் நினைவகத்தை உருவாக்குகின்றன. சடங்குகள் கடந்த காலத்தை மீண்டும் வசிப்பதன் மூலம் எதிர்காலத்தை உறுதியானதாக ஆக்குகின்றன. மூச்சுத் திணறலுக்குப் பிறகு சமூக அமைப்பு மீண்டும் சுவாசிக்கக் கற்றுக்கொள்ளும் இடங்கள் அவை. அவை, சகவாழ்வைப் பேச்சுவார்த்தைக்கு உட்படுத்துகின்றன, படிநிலைகளை மறுசீரமைக்கின்றன, உயிர்வாழ்வை உறுதி செய்கின்றன.
தொடரும்.
