இலங்கையின் பொருளாதார வளர்ச்சிப் போக்குகளில் வடக்கு – கிழக்குப் பிராந்தியங்களின் பங்களிப்பும் நீர்வளம், விவசாயம், கொள்கை, மேலாண்மை மற்றும் வளர்ச்சித் தந்திரங்களும் – பகுதி 1 

5.1 இலங்கைப் பொருளாதார வளர்ச்சி, மற்றும் பிராந்திய ‘GDP’ பங்களிப்பு

இலங்கை நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் மொத்த உற்பத்தி (GDP) நிலை 2024 மற்றும் 2025 ஆண்டுகளில் முக்கியமான முன்னேற்றங்களைக் கண்டுள்ளது. 2024 ஆம் ஆண்டில், நாட்டின் மொத்தப் பொருளாதாரம் LKR 29.89 டிரில்லியன் (அமெரிக்கா $99 பில்லியன்) என மதிப்பிடப்பட்டது. அதே நேரத்தில், GDP வளர்ச்சி 5% வரை உயர்ந்தது, இது கடந்த சில ஆண்டுகளாக ஏற்பட்ட பொருளாதார நெருக்கடிகளைத் தாண்டிய ஒரு வலுவான மீட்பைக் குறிக்கிறது. 2025 ஆம் ஆண்டின் மூன்றாம் காலாண்டில் நாட்டின் பொருளாதாரம் மேலும் 5.4% வளர்ச்சி பெற்றது என்றும், மத்திய வங்கியின் கணிப்புகளின்படி 2025 முழுவதும் 4.5% அளவுக்குக் கிடைக்க வாய்ப்பு உள்ளது என்றும் தெரிவிக்கப்படுகிறது (இது டித்வா புயல் அனர்த்தத்திற்கு முந்தியது).

பிராந்திய GDP பங்களிப்பு 2024 இல் காணப்படும் முக்கிய அம்சமாகும். இலங்கையின் மொத்த GDPயில் அதிக பங்கினை மேற்கு மாகாணம் (Western Province) வகிக்கிறது, இது 42.4% உடன் பொருளாதார முன்னணியில் உள்ளது. இது நாகரிகம், தொழில் மற்றும் சேவைத் துறைகளில் மேம்பாடு காரணமாகவும், வர்த்தக மற்றும் சேவைச் சாவடிகள் பெரும்பங்காற்றும் காரணத்தாலும் நிகழ்ந்துள்ளது. மேலும், வடக்கு மேற்கு மாகாணம் 11.5% பங்குடன் இரண்டாம் இடத்திலும், மத்திய மாகாணம் 10.7% பங்குடன் மூன்றாம் இடத்திலும் உள்ளன. தெற்கு மாகாணம் சுமார் 8.9% மற்றும் சப்ரகமுவ மாகாணம் சுமார் 7.7% பங்குகளைக் கொண்டுள்ளன. மற்ற மாகாணங்கள் (கிழக்கு, வடக்கு, உவா மற்றும் வட மத்திய) கூட்டாகக் குறைந்த பங்குகளை வகிக்கின்றன.

மேலும், 2024 ஆம் ஆண்டில் பிராந்தியப் பொருளாதார நிலை குறித்துக் கூறும்போது, மேற்கு மாகாணம் அதன் பொருளாதாரப் பங்கில் மறுசுழற்சி முறையை ஏற்படுத்தி வருகிறது. இதன் காரணமாக நகர்ப்புற வளர்ச்சி, தொழில்துறை மற்றும் சேவைத் துறைகள் விருத்தி அடைந்துள்ளன. விவசாயத் துறையில் அதிக பங்கு வடக்கு, மேற்கு மற்றும் மத்திய பகுதிகளுக்கு உள்ளது, இவை நாட்டின் விவசாய உற்பத்திக்கு முக்கிய பங்களிப்பாளர்களாக இருக்கின்றன.

துறைவாரியாக நாடு முழுவதும் GDP பங்கீடு (2024):

1. சேவைத் துறை — 59.2% (மிகப்பெரிய பங்கு; வங்கி, தகவல் தொழில்நுட்பம், ரியல் எஸ்டேட் மற்றும் வணிகச் சேவைகள்).
2. தொழில்துறை — 26.7% (உற்பத்தி, கட்டுமானம், ஏற்றுமதித் தொழில்கள்).
3. விவசாயம் — 7.5% (நாடு முழுவதும் நிலையான பங்கு).

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் GDP பங்களிப்பு:

வடக்கு மாகாணம் (Northern Province) 2023 இல் நாட்டின் மொத்த GDPயில் சுமார் 4.5% பங்காற்றியது. இது 2019 இல் 4.7% ஆக இருந்தது, 2022 இல் 4.0% ஆகக் குறைந்து, பின்னர் சிறிது வளர்ச்சி அடைந்தது. இந்த மாகாணத்தின் பொருளாதாரம் பெரும்பாலும் அரசு சேவை, விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடித் துறைகளில் ஆற்றல் பெற்றுள்ளது.

கிழக்கு மாகாணம் (Eastern Province) 2023 ஆம் ஆண்டில் 4.7% பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளது; இது 2019 ஆம் ஆண்டில் இருந்த 5.2% பங்களிப்புடன் ஒப்பிடும்போது மெதுவான சரிவைக் காட்டுகிறது. இதன் காரணமாக தொழில்துறை வளர்ச்சி மற்றும் உட்புறக் கட்டமைப்பு வளர்ச்சியில் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன.

இரு மாகாணங்களின் கூட்டுப் பங்கீடு 2019 முதல் 2023 வரை 9 – 10% இடையே மாறி வருகிறது, இது நாட்டின் மொத்தப் பொருளாதாரத்தில் குறைந்த பங்கு என்று கருதப்படுகிறது. காரணமாக, போருக்குப் பின்னரான கட்டமைப்பு மற்றும் தொழில்துறை மறுசீரமைப்பு முழுமையாக நடைபெறாதது, போக்குவரத்து மற்றும் உள்ளாட்சிக் கட்டமைப்புகளின் குறைபாடு, தொழிற்சாலைகளின் குறைந்த வளர்ச்சி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் கல்வி வாய்ப்புகளின் சிக்கல்கள் ஆகியவை முக்கிய பங்காற்றுகின்றன.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் முக்கிய பொருளாதாரத் துறைகள்:

1. விவசாயம்: பயிர்கள், மக்காச்சோளம், நெல், காய்கறிகள் போன்றவற்றின் உற்பத்தி.
2. மீன்பிடி மற்றும் கடல் வளங்கள்: மீன்கள், சுறா, இறால் போன்ற கடல் பொருட்கள் மீன்பிடியில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன.
3. புதுவிதமான தொழில் வாய்ப்புகள்: கடல் போக்குவரத்து, தொழிற்சாலைப் பூங்காக்கள் மற்றும் மறுசீரமைப்பு முயற்சிகள்.
4. புதிய வளர்ச்சி வாய்ப்புகள்: போக்குவரத்துக் கட்டமைப்பு மேம்பாடு, ரயில்கள் மற்றும் மெட்ரோ திட்டங்கள், சூரிய மற்றும் காற்றழுத்த சக்தி போன்ற புதுமையான ஆற்றல் திட்டங்கள்.

2024 மற்றும் 2025 ஆண்டுகளில் இலங்கையின் பொருளாதாரம் நெருக்கடிகளைக் கடந்தவாறு 5% வரை வளர்ச்சி அடைந்தது. மேற்கு மாகாணம் நாட்டின் பொருளாதார முதன்மை மையமாக இருந்து வருகின்றது. ஆனால் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களும் கட்டமைப்பு மேம்பாடு மற்றும் தொழில்துறை வளர்ச்சியால் விரைவில் வலுவடையும் வாய்ப்புகள் உள்ளன.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் போக்குவரத்து மற்றும் ஆற்றல் முதலீடுகள், புதுமையான தொழில்கள் மற்றும் விவசாய வளர்ச்சி ஆகியவை எதிர்காலப் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கான முக்கிய தூண்கள் ஆகும். 2025 இல் பொருளாதார வளர்ச்சி 4.5% முதல் 5% வரையிலும் தொடரும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

2019–2024 காலப்பகுதியில் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் மாகாண GDP பங்கு தனித்தனியாகவும், இணைத்தும் பார்க்கும்போது, இரு மாகாணங்களின் சேர்க்கைப் பங்கு சுமார் 9–10 சதவீதம் என்ற வரம்பிற்குள் தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பது தெளிவாகிறது. வடக்கு மாகாணத்தின் பங்கு 2019 இல் சுமார் 4.7% ஆக இருந்து, 2022 இல் 4.0% வரை குறைந்தாலும், அதன்பின் 2023–2024 காலத்தில் மீண்டும் சுமார் 4.5% அளவிற்குச் சிறிய மீட்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. கிழக்கு மாகாணம் 2019 இல் சுமார் 5.2% ஆக இருந்து, 2019–2023 காலத்தில் மெதுவான சீர்க்குறைவு அல்லது நிலைத்தன்மைப் போக்கைக் காட்டி, 2024 இல் சுமார் 4.7% அளவில் நிலைபெறுகிறது. இதன் மூலம், தேசிய பொருளாதாரத்தில் இந்த இரு மாகாணங்களின் ஒட்டுமொத்தப் பங்கு நீண்டகாலமாக பெரிய மாற்றமின்றி தொடர்கிறது என்பதைக் காணலாம்.

துறைவாரியான அமைப்பைப் பார்க்கும்போது (2023/ 2024 காலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு), வடக்கு மாகாணத்தில் விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடித் துறை சுமார் 28–32% வரை பங்களிக்கிறது; தொழில்துறை (உற்பத்தி, கட்டடம்) சுமார் 18–22% அளவில் உள்ளது; சேவைத்துறை (அரசு சேவைகள், வர்த்தகம், போக்குவரத்து உள்ளிட்டவை) சுமார் 46–52% என்ற முக்கியமான பங்கைக் கொண்டுள்ளது. கிழக்கு மாகாணத்தில் விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடித் துறை சுமார் 30–35% வரை அதிக பங்கைக் கொண்டுள்ளதுடன், தொழில்துறை 20–24% மற்றும் சேவைத்துறை 42–48% அளவில் பங்களிக்கிறது. இதன் மூலம், இரு மாகாணங்களிலும் விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடித் துறைகளின் பங்கு தேசிய சராசரியைவிட அதிகமாக இருப்பதும், சேவைத்துறை வளர்ந்து வந்தாலும் மேற்கு மாகாணம் போல் தீவிரமான அளவுக்கு விரிவடையவில்லை என்பதும் தெளிவாகிறது.

முக்கிய துணைத்துறைகள் அல்லது வளர்ச்சியை இயக்கும் காரணிகளைப் பார்க்கும்போது, வடக்கு மாகாணத்தில் பாசன விவசாயம் (நெல், காய்கறிகள்), கால்நடை வளர்ப்பு, கடல் மீன்பிடி மற்றும் உப்புத் தொழில், அரசுத் துறை வேலைவாய்ப்புகள் மற்றும் சில்லறை வர்த்தகம் ஆகியவை முக்கியமானவை. அதே நேரத்தில், காங்கேசன்துறை (KKS) துறைமுகம் சார்ந்த லாஜிஸ்டிக்ஸ், சூரிய மற்றும் காற்றாலை போன்ற புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தித் துறைகள் எதிர்கால வாய்ப்புகளாகக் காணப்படுகின்றன. கிழக்கு மாகாணத்தில் நெல், மக்காச்சோளம், பயறு வகைகள் போன்ற விவசாய உற்பத்திகள், கடல் மற்றும் உள்நாட்டு மீன்பிடி, அரசு தலைமையிலான கட்டுமான முதலீடுகள், பருவகால சுற்றுலா ஆகியவை முக்கிய பங்காற்றுகின்றன. மேலும், திருகோணமலை துறைமுகத்தை மையமாகக் கொண்ட எரிசக்தி மற்றும் சேவைத்துறை வளர்ச்சி, விவசாய விரிவாக்கச் சங்கிலிகள் எதிர்கால வளர்ச்சி வாய்ப்புகளாக உள்ளன.

இவ்வளர்ச்சிக்குத் தடையாக உள்ள முக்கிய காரணிகளில், தொழில்துறைப் பூங்காக்கள் மற்றும் பெரிய முதலீடுகளின் அளவு குறைவு, சேவை மற்றும் சந்தை இணைப்புகளில் மெதுவான முன்னேற்றம், திறன் மேம்பாடு மற்றும் சிறு-நடுத்தர தொழில்களுக்கான (SME) நிதி அணுகல் வரம்புகள், மேலும் தனியார் சேவைத் துறையின் அளவுரு வளர்ச்சி குறைவு ஆகியவை அடங்குகின்றன.

2025 நோக்கில் பார்க்கும்போது, வடக்கு மாகாணத்தில் விவசாய மதிப்பு-சேர்ப்பு நடவடிக்கைகள் மற்றும் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி திட்டங்கள் முன்னேறினால் மிதமான பொருளாதார மேம்பாடு ஏற்படும் வாய்ப்பு உள்ளது. கிழக்கு மாகாணத்தில் துறைமுகம் – எரிசக்தி – விவசாய விரிவாக்கச் சங்கிலி ஒருங்கிணைந்த முறையில் வளர்ந்தால், நிலைத்த மற்றும் ஒப்பீட்டளவில் உயர்ந்த வளர்ச்சி சாத்தியமாகும். குறுகிய காலத்தில் இரு மாகாணங்களின் இணைந்த GDP பங்கு சுமார் 9–10% என்ற அளவில் தொடரும் என்றாலும், நடுத்தரக்காலத்தில் தொழில் மற்றும் சேவைத்துறைகள் விரிவடைந்தால் இந்தப் பங்கு மேலும் உயர வாய்ப்பு உள்ளது.

5.2 வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் உத்தேச நீர்வளக் கொள்கை

5.2.1 அறிமுகம்

பூமியில் உயிரினங்கள், தாவரங்கள், காற்றுக்கு அடுத்ததாக மிகவும் அவசியமான இயற்கை வளம் புதுமணல் நீர் ஆகும். பூமியில் நீர் மிக அதிகமாக இருப்பினும், அதன் பரவல் மற்றும் கிடைக்கும் அளவு சமமாக இல்லை. புதுமணல் பகுதிகளில் மேற்பரப்பு நீரும் நிலத்தடி நீரும் கிடைக்கும் அளவு, மொத்த நீர் வளத்தில் மிகச் சிறிய பகுதியையே உருவாக்குகிறது.

இலங்கையில் வறட்சி, வெள்ளப்பெருக்கு, நிலத்தடி நீரின் ஆழ்துளைக் கிடைப்பில் குறைவு மற்றும் நீர்த் தரச்சீர்கேடு போன்ற நீர்வளம் தொடர்பான சிக்கல்கள் அதிகரித்து வருகின்றன; அதே நேரத்தில், நீர்வளத்திற்கான தேவை அளவிலும் பயன்பாட்டிலும் தொடர்ந்து உயர்ந்து வருகிறது.

மக்கள் தொகை வேகமாக அதிகரிப்பதால், குடியிருப்பிற்கும் உணவுத் தயாரிப்பிற்குமான நீர்த் தேவையும் அதிகரிக்கிறது. காட்டுப்பகுதிகள் திட்டமிட்டதல்லாமல் உள்ளது, சட்டவிரோதமாக அழிக்கப்படுவது, குடியிருப்புகள் மற்றும் உற்பத்திக்கான நிலப்பரப்புகளாக மாற்றப்படுவது ஆகியவை நிலத்தின் மேற்பரப்பு நீர் வழிவு மற்றும் நிலத்தடி நீர் மறுநிரப்பும் திறனைக் குறைக்கின்றன. இதனால் ஏற்படும் நேரடி விளைவுகள் – வெள்ளம், நிலச்சரிவுகள், வறட்சி போன்றவை – விவசாயத்திலும் குடிநீர் வழங்கலிலும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துகின்றன.

மக்கள் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பதோடு, தொழில் வளர்ச்சி, விவசாயம் பரபரப்பாக மாறுதல், சுற்றுலா மற்றும் பொழுதுபோக்குக் துறைகளில் விருத்தி போன்ற பொருளாதார நடவடிக்கைகள் நீர் வளங்களுக்கான போட்டியில் பங்கேற்கின்றன.

கிடைக்கும் நீர் வளங்களை சட்டமூலம் பாதுகாக்க வேண்டியது அவசியம். பல நாடுகளில், அணைகள் மற்றும் நீர்த்தோட்டங்கள் உட்பட மேற்பரப்பு நீர்ச் சேமிப்பு அமைப்புகளின் நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகள் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. இவற்றுக்கு அணுகல் அனுமதிக்கப்படாது. பெட்ரோல் கழிவு நீர், வீட்டுக் கழிவு நீர், வேளாண் இரசாயனங்கள் மற்றும் முறையாகச் சுத்தம் செய்யப்படாத கழிவுநீர் போன்ற பல்வேறு மூலங்களில் இருந்து வடிகட்டப்படாத கழிவுகள் போன்றவை மாசுபாடு ஏற்படும் வழிகளில் அடங்கும்.

உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும் துறையாகவும், பெரும்பான்மையிலான மக்கள் சார்ந்திருக்கும் துறையாகவும் இருப்பதால், விவசாயத்துறைக்கு அரசின் முக்கிய சலுகைகள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் வழங்கப்படுகின்றன.

ஆனால் இவ்வாறான சலுகைகள் மற்றும் விலை ஆதரவுக் கொள்கைகள் வளங்களின் திறனைக் குறைக்கவும், குறைவான உற்பத்தியான விவசாய முறைகளை ஊக்குவிக்கவும் செய்யும். சுமார் இரு மில்லியன் பேர் அல்லது தொழிலாளர் பலனின் ஒரு பகுதி விவசாயத்தில் வேலை செய்தாலும், இலங்கையில் விவசாயத் துறை GDPக்கு வழங்கும் பங்கு சுமார் 7-8% மட்டுமே ஆகும். 2018 ஆம் ஆண்டின் மத்திய வங்கி வருடாந்திர அறிக்கையின்படி தொழில் மற்றும் சேவைத்துறைகள் GDPயில் முறையே 26.5% மற்றும் 57.7% பங்காற்றுகின்றன..

நாடில் நீர்வளச் சிக்கல்கள் அதிகரிக்கும் பல எச்சரிக்கை அறிகுறிகள் உள்ளன. மழைப்பருவங்களில் மிக அதிக மாறுபாடு மற்றும் நீர்த் தேவையின் வளர்ச்சி காரணமாக நீர்வளப் பற்றாக்குறை மற்றும் அதனால் ஏற்படும் போட்டி அதிகரிக்கும். நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகள் நாசமடைந்து, நீர்த்தேக்கங்களில் உலர்ச்சி ஏற்படுவதால், வெள்ளமும் வறட்சியும் அதிகமாகவும் அதிக அவசரத்துடனும் நிகழ்கின்றன.

உட்புற, விவசாய மற்றும் தொழிற்சாலை மூலங்களிலிருந்து நீர் மாசுபாடு மேற்பரப்பு நீர் மற்றும் நிலத்தடி நீரை மாசுபடுத்தி, பொதுச் சுகாதாரத்தையும் பாதிக்கிறது. சில பகுதிகளில் நிலத்தடி நீர் அதிக அளவில் எடுக்கப்படுவதால், மற்றவர்களுக்கும் சுற்றுச்சூழல் தேவைகளுக்கும் தேவையான நீர் கிடைக்கும் அளவு குறைகிறது.

5.2.2 நீர்வளத் துறையின் சவால்கள் மற்றும் நீர்வளக் கொள்கையின் அவசியம்

இலங்கையின் புதுமணல் நீர் வளங்கள்: 52 BCM மேற்பரப்பு நீர், 7 BCM நிலத்தடி நீர் மற்றும் 7 BCM ஒட்டுமொத்தம் மீண்டும் பெறக்கூடிய நீர் என மதிப்பிடப்படுகின்றன. 2005 ஆம் ஆண்டு வருடாந்திர நீர் எடுத்துக்காட்டு 13 BCM எனக் கணக்கிடப்பட்டது. மொத்த எண்ணிக்கைகளில் நீர்ப் பற்றாக்குறை இல்லை எனத் தெரியுமெனினும், நாட்டில் மழைப்பருவங்களின் இரட்டை முறை காரணமாக நீர்ப் பற்றாக்குறையின் காலச்சுவடுகள் மற்றும் பிராந்திய வேறுபாடுகள் தெளிவாகக் காணப்படுகின்றன. மொத்த நீர் எடுத்துக்காட்டில் 87% விவசாயத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; தொழிற்துறை மற்றும் நகர்ப்புறத் துறைகள் ஒவ்வொன்றும் சுமார் 6% பங்கு வகிக்கின்றன.

இலங்கையின் நிலப்பரப்பில் 90%க்கும் மேற்பட்ட பகுதி 103 ஆறுகளின் ஆற்றுப் படுக்கைகளால் மூடப்பட்டுள்ளது; மீதமான பகுதி 90 சிறிய பருவமழை சார்ந்த கடற்கரை ஆறுகளின் ஆற்றுப்படுக்கைகளால் மூடப்பட்டுள்ளது. சில ஆறுகளுக்குப் புறம்பாக, பல்வேறு அளவிலான நீர்த்தேக்கங்கள் மற்றும் திருப்பி வழங்கும் திட்டங்கள் மேற்பரப்பு நீர் வளங்களாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. பருவமழை ஆறுகளிலிருந்து அதிகமான நீர் ஓடுதல்கள் உள்ள பகுதிகளில் பருவமழை சாரா ஆறுகளுக்கு அணைத்தேக்கங்கள் மூலம் நீர் வழங்கப்படுகிறது. உள்ளூர் நீர்த்தேக்கங்கள் சுமார் 2,905 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்டவை, இதில் பல மனிதனால் செய்யப்பட்ட நீர்த்தேக்கங்கள் அடங்கும். தீவில் 3,540க்கும் மேற்பட்ட நீர் ஊற்று மூலங்கள் உள்ளன, அவை உள்ளூர் நீர்த் தேவைக்காக பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

நிலத்தடி நீர் குடியிருப்பு, வணிகம், தொழிற்சாலை மற்றும் சிறிய அளவிலான பாசனத்திற்குப் பெரிதும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. கிராமப்புறக் குடிநீர்த் தேவைகளின் சுமார் 80% நீர், தோண்டிய கிணறுகள் மற்றும் குழாய்க்கிணறுகளிலிருந்து பெறப்படுகிறது. இலங்கையில் நிலத்தடி நீர்த் தேவையும் தொடர்ந்து அதிகரிக்கிறது. சூரிய சக்தி உதவியுடன் இயங்கும் பம்புகள் அறிமுகமானதன் மூலம் இது இன்னும் வேகமாக அதிகரிக்கிறது. நிலத்தடி நீரின் தரம் பெரும்பாலும் நல்லதாகவும் ஆண்டு முழுவதும் மாறாததாகவும் உள்ளது; ஆனால் யாழ் தெற்கேந்திய பகுதியில் நிலத்தடி நீர் முழுமையாக குடிநீர்ப் பயன்பாட்டிற்கு ஏற்றதல்ல, அதற்கான காரணங்கள்:

1. இடம் இடமாக உள்ள கழிவறைகளிலிருந்து E. coli மாசுபாடு 
2. மின்பிறப்பாக்கி நிலையங்கள் மற்றும் ‘Service Station Oil’ கழிவுகள்
3. விவசாய உரங்களின் மிக உயர்ந்த அளவுகள்
4. விவசாய உயிரி நாசினிகளின் பயன்படுத்தப்படும் அளவுகள்
5. கடல் நீர் ஊற்றுக் காரணமாக உப்புத்தன்மை அதிகரிப்பு
6. சுகாதாரமான குடிநீர்த் தேவைக்கு நீரைப் பெறுவதில் உள்ள தடைக்கற்கள்

வடக்கு மற்றும் வடமேற்குப் பகுதிகளில் நிலத்தடி நீரில் இரும்பு, சல்பேட், பாஸ்பேட், நைட்ரேட் போன்ற விவசாய இரசாயனங்களின் அதிக அளவுகள் மற்றும் உயிரி நாசினிகளின் அதிகரிப்பு 2002 ஆம் ஆண்டு GTZ ஆய்வில் (யாழ்ப்பாணம் மீட்புத் திட்டம்) முதலில் கண்டறியப்பட்டன. மேலும், கட்டுப்பாடற்ற நிலத்தடி நீர் எடுப்பு, தொழிற்சாலைகளின் கழிவுநீர் வெளியீடு மற்றும் கடல் நீர் ஊறுதல் காரணமாக யாழ்ப்பாணம், கால்பிட்டிய உள்ளிட்ட கடற்கரைப் பகுதிகளில் நிலத்தடி நீரின் தரமும் அளவும் விரைவாகக் குறைகின்றன. யாழ்ப்பாணத்தின் நிலவியல் முழுமையாக கார்ஸ்டிக் லைம்ஸ்டோனில் அமைந்துள்ளதாலும் மாசுபாடு நிலைமை மோசமாக உள்ளது.

வடக்கு மற்றும் வடகிழக்கு மாகாணங்களில் மேற்பரப்பு மற்றும் நிலத்தடி நீர்வளங்களின் தரம் குறைவது புதிய சிக்கலாக உள்ளது. இதற்கான தரவுகள் கிடைக்கவில்லை; இருப்பினும் யாழ்ப்பாண நிலத்தடி நீரின் மோசமான தரம் GTZ-JRP 2002 அறிக்கையுடன் தொடங்கி, முந்தைய காலங்களிலிருந்தே பரவலாக அறியப்படுகிறது. மேற்பரப்பு நீரும் நிலத்தடி நீரும் ஒன்றுடன் ஒன்று ஒருங்கிணைந்த நீர்வளங்களாக இருப்பதால், இவற்றில் ஒன்றில் மாசுபாடு ஏற்பட்டால் மற்றதற்கும் தீங்கு விளைவிக்கும்.

20.08.2020 அன்று Mr. நவரத்தினம், காலவாவோடி, சென்டர் – J 206 பகுதியில் உள்ள பெட்ரோல் மாசுபாட்டுக்குள்ளான ஒரு கிணறு படம் 5.1 இல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இக்கிணறு விவசாயம் மற்றும் வீட்டுப் பயன்பாட்டிற்காக இன்னும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

மேலே குறிப்பிடப்பட்ட பெட்ரோல் மாசுபாடு ஏற்பட்ட கிணற்றிலிருந்து 200 மீட்டர் தூரத்தில் அமைந்துள்ள இரண்டாம் கிணறு, திரு. குமரசிங்கம் ரமேஷ் அவர்களுக்குச் சொந்தமானது. இது ஈர்லலி சென்டர் – J 206, காலவாவோடியில் 20.08.2020 அன்று எடுக்கப்பட்டது (5.2 இல் காட்டப்பட்டுள்ளது). அந்தப் பகுதியில் உள்ள மக்கள் விவசாயம் மற்றும் வீட்டுப் பயன்பாட்டிற்காக இக்கிணற்றையும் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

இந்த இரண்டு கிணறுகளும் சிக்கலான மற்றும் சர்ச்சையான வடக்கு மின்சாரக் கம்பெனியிலிருந்து 3 கி.மீ. தூரத்தில் அமைந்துள்ளன. இந்த நிறுவனம் நீதிமன்ற உத்தரவின் மூலம் தற்காலிகமாகச் செயற்பாட்டை நிறுத்தியுள்ளது, காரணம் நிலத்தடி நீரில் எண்ணெய் ஊற்றலால் மாசுபாடு ஏற்பட்டது. இக்கம்பெனி சுன்னாகம் அருகே உள்ள இலங்கை மின்சார வாரியம் துணை மின்நிலையத்திற்கு மின்சாரம் வழங்கி வந்தது.

நெல் நாட்டின் மிக முக்கியமான பயிராக இருந்து, மொத்தச் சாகுபடி நிலப்பரப்பின் 34 சதவீதத்தைப் பெற்றுள்ளது. அரிசி நாட்டின் அன்றாட உணவாக இருந்தாலும், ஆரோக்கியமான உணவல்ல; இருப்பினும் நெல் உற்பத்தி தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. சிறிய அளவிலான கிராமப்புற விவசாயிகளுக்கு பொருளாதார ரீதியில் அதிக இலாபம் தராத போதிலும், 8 இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பங்கள் நேரடி முறையில் நெல் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர். ஒரு சராசரி இலங்கையருக்கான மொத்தக் காலோரி உணவின் 45% மற்றும் புரதத்தின் 40% அரிசியிலிருந்து வருகிறது. தொடர்ச்சியான அரசு தலையீட்டின் மூலம் இலங்கை நெல் உற்பத்தியில் தன்னிறைவு நிலையை அடைந்துள்ளது. ஆனால், அதிக அளவில் அரிசி மற்றும் கோதுமை மாவு சாப்பிடுவது ஆரோக்கியத்திற்குத் தீங்கு விளைவித்து, தொடர்ந்து பரவும் நோய்களின் முக்கிய காரணமாக உள்ளது.

வெளிநாட்டில் இருந்து பல வகை உணவுப்பயிர்கள் இறக்குமதி செய்யப்படுவதால் நாணய வீக்கம் ஏற்படுகிறது; இதனை அரசு கட்டுப்படுத்தத் திட்டமிட்டுள்ளது. வேறு பயிர்கள் மற்றும் விவசாயத் தொழில்நுட்பங்களை அறிமுகப்படுத்தி, அரசு இந்த இலக்கை அடைய முயற்சிக்கிறது.

தற்போதைய மக்கள் தொகை 2.14 கோடியாகும், இது 2042 ஆம் ஆண்டில் 2.5 கோடியையும் 2062 ஆம் ஆண்டில் 2.58 கோடியையும் எட்டும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. அரிசித் தேவையும் வருடத்திற்கு 1.1 சதவீதம் உயர்வடையும் எனத் தெரிய வருகிறது. இதனைப் பூர்த்தி செய்ய அரிசி உற்பத்தி 2.9% வருடாந்தர வளர்ச்சியுடன் வளர வேண்டும். பயிர்ச்சுழற்சியை 1.4% ஆக மட்டுப்படுத்துதல், நாட்டுத்தர சராசரி விளைவை உயர்த்துதல், வேறு உணவுப் பயிர்கள் சாகுபடியை ஊக்குவித்தல் மற்றும் உணவுப் பண்பாடு மற்றும் உணவுக் கலாசார மாற்றம் மூலம் பரவலான நோய்களைக் குறைப்பது ஆகியவை இந்த நிலையைச் சமாளிப்பதற்கான வழிகளாகும்.

மக்கள் தொகை அதிகரிப்பதன் மூலம் நீர் மற்றும் உணவுக்கான தேவையும் அதிகரிக்கும். விரைவில் நகரமயமாகும் இலங்கையில் நீருக்கான தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய ஒருங்கிணைந்த நகர நீர் மேலாண்மையின் முக்கியத்துவம் வலியுறுத்தப்பட வேண்டும். 2015 இல் 45% ஆக இருந்த நகர்ப்புற நீர்ப் பயன்பாடு 2030க்குள் 65% ஆக உயரும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது, குடிநீர் தேசிய இலக்குகளை பூர்த்தி செய்ய மேலும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும். வேகமாக விரிவடையும் சேவைத்துறை உயர்தர நீருக்கான அதிக கோரிக்கையுடன் உள்ளது.

வடக்கு மாகாணம் மற்றும் நாட்டின் நிலையான வளர்ச்சிக்காக நல்ல தரம் கொண்ட தேவையான அளவு நீர் மூலங்களைக் கண்டறிந்து வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். பிற அமைப்புகள் போலவே, எதிர்கால வளர்ச்சிகளும் சர்வதேச நடைமுறைகளுடன் இணங்கிய வழிகாட்டல்களைப் பின்பற்ற வேண்டும். இத்தகைய திட்டங்களைத் தயாரிப்பதிலும் நடைமுறைப்படுத்துவதிலும், கடும் மழைகள் மற்றும் வறட்சி போன்ற கடுமையான காலநிலை மாற்ற நிகழ்வுகளால் பயிர்கள் மற்றும் பாசனக் கட்டமைப்புகளில் ஏற்படும் மாற்றங்களைக் கவனத்தில் எடுத்து, முழுமையாகப் பரிசீலனை செய்ய வேண்டும்.

வடக்குக் கடற்கரைப் பகுதியின் நிலவியல் மற்றும் சமதள மண்ணின் காரணமாக மழைத்தண்ணீர் ஓடும் வடிகால்கள் மேற்பரப்பிலும் நிலத்தடியிலும் கடல் நீர் ஊறல் பாதிப்புக்கு உள்ளாகியுள்ளன. கடல் நீர் ஊறலைத் தடுக்கும் திட்டங்கள் இவ்வாறான பகுதிகளுக்கு உதவக்கூடும். இவை அனைத்தும் நீர்வளத்துறைக்கு ஏற்ற திட்டமிடல் கட்டமைப்பின் இல்லாமையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

இரணைமடு நீர்வளப் பயன்பாடு: GDP பங்களிப்புடனான உண்மைநிலையும் கொள்கைத் தெளிவும் 

பொதுவாகப் பெரும்பாலான தெற்காசிய நாடுகளில் மொத்த நீர்ப் பயன்பாட்டில் 90 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பகுதி விவசாயத் தேவைகளுக்காகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது. பாசன விவசாயம், குறிப்பாக நெற்பயிர், பிற உணவுப் பயிர்கள் மற்றும் தோட்டப் பயிர்கள் ஆகியவை நீர் அதிகம் தேவைப்படும் துறைகளாக இருப்பதே இதற்கான முக்கிய காரணமாகும். இதனைத் தொடர்ந்து, தொழிற்சாலைகள் மற்றும் கால்நடை வளர்ப்பு போன்ற துறைகளுக்காக சுமார் 8 சதவீதம் அளவிலான நீர் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மீதமுள்ள 2 சதவீதத்திற்கும் குறைவான நீரே குடிநீர் மற்றும் வீட்டு உபயோகத் தேவைகளுக்காக ஒதுக்கப்படுகிறது.

இந்த 2 சதவீதத்திற்கும் குறைவான வீட்டு மற்றும் குடிநீர்ப் பயன்பாட்டிற்குள் கூட, நேரடியாகக் குடிப்பதற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் நீர் அளவு மிகவும் அற்பமானதாகும். மொத்த நீர்ப்பயன்பாட்டை அடிப்படையாகக்கொண்டு பார்க்கும்போது, குடிநீருக்காக மட்டும் பயன்படுத்தப்படும் நீர் 0.1 சதவீதத்திற்கும் குறைவாக இருப்பது, நியாயமானதும் தொழில்நுட்ப ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதுமான ஒரு கணிப்பாகும். நாடுகளுக்கு இடையிலும், பிராந்தியங்களுக்கு இடையிலும் இந்த விகிதங்களில் சிறிய அளவிலான வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்; இருப்பினும், நீர்ப்பயன்பாட்டின் மொத்தப்போக்கு இதே மாதிரியான அமைப்பையே காட்டுகிறது.

இந்தப் பின்னணியில் பார்க்கும்போது, குடாநாட்டு (யாழ்ப்பாணக் குடாநாடு) மக்களுக்கான நீண்டகாலக் குடிநீர்த் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யும் ஒரே நம்பகமான மேற்பரப்பு நீராதாரம் இரணைமடு நீர்த்தேக்கமே என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. நிலத்தடி நீரின் உப்புத்தன்மை அதிகரிப்பு, அளவுக்கு மீறிய சுரண்டல், மழை சார்ந்த நிச்சயமற்ற தன்மை மற்றும் காலநிலை மாற்றம் ஆகிய காரணங்களால், நிலத்தடி நீர் ஆதாரங்களை மட்டும் நம்புவது இனி பாதுகாப்பான தீர்வாக இருக்க முடியாது. எனவே, குடாநாட்டின் குடிநீர்ப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய இரணைமடு நீர் வழங்கல் திட்டத்தை எவ்வாறாயினும் முன்னெடுத்து நடைமுறைப்படுத்துவது அறிவார்ந்ததும், காலத்திற்கேற்றதும், எதிர்கால நோக்குடையதும் ஆகும்.

மேலே குறிப்பிடப்பட்ட நீர்ப் பயன்பாட்டு விகிதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு சிந்தித்தால், இரணைமடு நீரில் மிகச் சிறிய ஒரு பகுதியை மட்டும் குடிநீருக்காக ஒதுக்குவது கிளிநொச்சி மாவட்டத்தின் விவசாயத்திற்கு எந்தவிதமான கணிசமான பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது என்பது தெளிவான உண்மையாகும். உண்மையில், மொத்த நீர்ப்பயன்பாட்டில் குடிநீருக்கான பங்கு மிக அற்பமானதாக இருப்பதால், இந்த வாதம் ஒரு தொழில்நுட்ப நிபுணருக்கே அல்ல, அடிப்படைக் கணக்கறிவு கொண்ட ஒரு பொதுமகனுக்கே எளிதில் புரியும் அளவிலான விஷயமாகும்.

மேலும், ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் நீர் அளவீட்டு மீட்டர் (Water Meter) பொருத்துதல் மூலம், தேவையற்ற மற்றும் அளவுக்கதிகமான நீர்ப் பயன்பாட்டைத் தடுக்க முடியும். இது நீர்வள மேலாண்மையில் பொறுப்புணர்வு, சமநிலை மற்றும் நீடித்த நிலைத்தன்மையை உறுதி செய்யும் ஒரு முக்கியமான நிர்வாக நடவடிக்கையாகும். இதன் மூலம், குடிநீருக்கான ஒதுக்கீடு மிகக் குறைந்த அளவில் இருந்தாலும், அது திறம்படவும் சமமாகவும் பயன்படுத்தப்படுவதை உறுதி செய்ய முடியும்.

சுருக்கமாகக் கூறினால், “அண்ணளவாகப் பார்த்தால், ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு இரணைமடு நீரை மட்டுமே பயன்படுத்தினாலே குடாநாட்டு மக்களின் குடிநீர்த் தேவையை முழுமையாகப் பூர்த்திசெய்ய முடியும்”. இவ்வளவு சிறிய நீரளவை குடிநீருக்காக ஒதுக்குவதால், விவசாய உற்பத்தி பாதிக்கப்படாது; அதே நேரத்தில், குடாநாட்டின் குடிநீர்ப் பாதுகாப்பு உறுதியாகும். எனவே, இரணைமடு நீர் வழங்கல் திட்டம் விவசாயத்திற்கு எதிரானது அல்ல; மாறாக, மனித வாழ்வுக்கும் பிராந்திய வளர்ச்சிக்கும் அத்தியாவசியமான, அறிவியல் ரீதியாக நியாயமான ஒரு சமநிலையான தீர்வாகும்.

சமூக நலனுக்காக இயற்கை வளங்களை முறையாகத் திட்டமிட்டு, சம்பந்தப்பட்ட அனைத்துக் காரணிகளையும் கருத்தில் கொண்டு முழுமையாகச் செயற்படுத்த வேண்டும். தற்போதைய சமுதாயத்தின் மற்றும் எதிர்காலத் தலைமுறைகளின் நலன் மற்றும் நலத்தன்மை முழுமையாகப் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும். இதற்காக, இக்கட்டுரை ஒரு வலுவான, சமமான திட்டமிடல் மற்றும் கொள்கைக் கட்டமைப்பை முன்வைக்கிறது.

5.2.3. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் உத்தேச நீர்வளக் கொள்கை நோக்கம்

நீர்வளங்களின் வளர்ச்சி மற்றும் மேலாண்மையின் நோக்கம், சமூக, பொருளாதார மற்றும் சுற்றுச்சூழல் தேவைகளுடன் இணக்கமாக, தற்போதுள்ள மற்றும் எதிர்காலத் தலைமுறைகளின் நீர்வளங்களைப் பயனுள்ள, திறமையான மற்றும் சமமான முறையில் பயன்படுத்துவதை உறுதி செய்வதாகும். இதுபோன்ற வலுவான கொள்கை மற்றும் திட்டமிடல் கட்டமைப்பின் எதிர்பார்க்கப்படும் விளைவுகள்:

1. மாகாண மற்றும் தேசிய வளர்ச்சியை ஊக்குவித்தல்.
2. குறைவான நீர்வளத்தின் மதிப்பை அங்கீகரித்துப் பாதுகாப்பது.
3. மக்கள் தற்போதைய மற்றும் எதிர்காலத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய நீர்வளங்களின் சமமான பகிர்வை திறமையான ஒதுக்கீட்டு முறையால் உறுதி செய்தல்.
4. வீடு, தொழிற்சாலை மற்றும் பாசனத் துறைகளுக்கான நீர்வினை அளவு, பயனாளர்கள் எண்ணிக்கை மற்றும் நீர் பாதுகாப்பு மேம்பாட்டிற்கான சாத்தியக்கூறுகளைக் கருத்தில் கொண்டு தேசிய அளவில் நீர்வினை முக்கியத்துவத்தை அங்கீகரித்தல்.
5. சமூக ஒற்றுமையை ஊக்குவிக்கும் மற்றும் தனிப்பட்ட முடிவுகளை எடுக்க உதவும் முறையில் நீர்வினையை நெகிழ்வானதாகக் கையாளுதல்.
6. நீர்வள வளர்ச்சிக்கான முதலீடுகளை நீர் உரிமைகள் மற்றும் ‘Entitlements’ மூலம் பாதுகாப்பது.
7. அனைத்துப் பயனாளர்களுக்கும் பாதுகாப்பான மற்றும் தரமான குடிநீர் கிடைப்பதை உறுதி செய்யும் வகையில், நீர் மேலாண்மைத் தரங்களை மேம்படுத்துதல்.
8. மேல்நிலையிலும் நிலத்தடியிலும் நீர் வளங்களை முழுமையான, ஆற்றுக்கட்டுச் சார்ந்த அணுகுமுறையால் பாதுகாப்பதன் மூலம் ஆரோக்கியமான சூழல் மற்றும் நிலையான பயன்பாட்டை உறுதி செய்தல்.
9. பாசனத் திட்டங்களில் உயிருடைமை நீரின் நிலைபெறுதலைக் குறைந்தபட்சம் 10-15% வரை பராமரிப்பதன் மூலம் நிலத்தடி நீரின் முழுமையான மீட்சியை உறுதி செய்தல்.
10.  குடிநீர்த் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய பின்வரும் வழிகாட்டலுடன் அனைத்து முக்கிய நீர் வழங்கல் திட்டங்களும் கடுமையாகச் செயற்படுத்தப்பட வேண்டும்:

1. 60% நீர்த் தேவையை உள்ளமைவுள்ள மேல்நிலைப் பாசனத் திட்டங்களிலிருந்து (இதிலிருந்து 50% தற்போதைய பாசனத் திட்டங்களில் இருந்து மற்றும் 10% புதிய அல்லது வழிசெய்தல் திட்டங்களிலிருந்து),
2. 10% நீர்த் தேவையை கடல் நீர் ‘ரிவர்ஸ் ஆஸ்மோசிஸ்’ (RO) மூலம் (அதிகமாக வறட்சிக் காலங்களில்) (வடக்கு மாகாணம் போன்ற இடங்களில் RO முறையை நம்பகமான குடிநீர் மூலமாகப் பயன்படுத்தக்கூடாது; இது பொருளாதார, தொழில்நுட்ப மற்றும் பராமரிப்புக் கட்டமைப்பின் பொறுப்புகளுக்குப் பொருத்தமற்றது),
3. 15% நீர்த் தேவையை நிலத்தடி நீர் மூலம் (ஜம்புத்தீவில் நிலத்தடி நீர் குடிப்பெயர்ச்சிக்கு முற்றிலும் பொருத்தமற்றது. மிகவும் அதிக செலவுள்ள இரசாயன சிகிச்சைகள் மூலம் சல்பேட்கள், பாஸ்பேட்கள் மற்றும் நைட்ரேட்கள் நீக்க முயற்சி செய்யப்பட்டாலும் மூன்று மாசுபாடுகள் நீங்காது),
4. 15% நீர்த் தேவையை ஏரிகள், நிலத்தடி நீர், சிறு ‘RO’ போன்ற பிற மூலங்களிலிருந்து.

5.2.4. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் உத்தேச நீர்வளக் கொள்கை வரம்பு

திட்டமிடப்பட்ட நீர்வளக் கொள்கையும் திட்டமிடலும் மண்டலத்தின் அனைத்துப் புதிய மற்றும் உப்புநீர் வளங்களுக்கும் பொருந்தும்; கடல் நீருக்குப் பொருந்தாது.

5.2.5. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் உத்தேச நீர்வளக் கொள்கை அடிப்படைகள்

அனைத்து மேல்நிலை மற்றும் நிலத்தடி நீர் வளங்களும் அரசாங்கத்தின் சொத்து மற்றும் மேலாண்மையில் இருக்கும். இந்த மேலாண்மை, மாகாண மக்கள் அனைவரின் சார்பாக நீர்ப் பயனாளர்களுடன் கூட்டுறவு முறையில் நடைபெறும். இது திறமை, சமத்துவம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் குறிக்கோள்களை அங்கீகரித்து நிலைத்துறையாகக் கையாளப்படும். அரசு நீர்வள மேலாண்மையில் திறந்த மற்றும் பங்குபெறுமுறை அணுகுமுறையை எடுத்துக்கொண்டு, கிடைக்கும் மற்றும் சான்றளிக்கக்கூடிய வளத்தகவலின் அடிப்படையில், அங்கீகரிக்கப்பட்ட அனைத்துப் பங்குதாரர்களுக்கும் சமமான பகிர்வை உறுதி செய்யும். கூடுதலாக பின்வரும் அம்சங்களும் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும்:

1. நீர் என்பது வரம்பு கொண்ட மற்றும் மதிப்புமிக்க வளம் ஆகும். இது சமூக நலனுக்கும் இயற்கைச் சூழலுக்கும் பொதுவான வளமாகக் கருதப்பட வேண்டும்.
2. மாசுபாடு தடுப்பு, ஆதாரங்களிலிருந்து அதிக சேகரிப்பு, அதிக பயன்பாடு மற்றும் நீர் விரயத் தடுப்புத் தொடர்பான தெளிவான வழிகாட்டுதல்கள் நிறுவப்படும்.
3. பாதுகாப்பான குடிநீர் அடிப்படையான மனித உரிமையாக அங்கீகரிக்கப்படும். குடிநீர் மற்றும் கழிவறைச் சுத்தம் உயரிய முன்னுரிமைத் தேவையாகக் கருதப்படும். அதனைத் தொடர்ந்து உணவுப் பாதுகாப்பும் இயற்கைச் சூழல் தேவைகளும் முன்னுரிமையாகும்.
4. நீர் மேல் உரிமைகளை வழங்கும் போது பொருளாதார ரீதியில் திறமையான பயன்பாட்டின் அடிப்படையில் மீதமுள்ள நீர், போட்டியிடும் பங்குதாரர்களுக்கு ஒதுக்கப்படும்.
5. நீர்வளப் பயன்பாட்டு முன்னுரிமைகள், பொறுப்பான மாகாண அதிகாரிகளால் பின்வரும் குறைந்தவரிசைப்படி நிர்ணயிக்கப்படும்:
   1. குடிநீர்
   2. மையமிடப்பட்ட கழிவுநீர்ச் சேகரிப்பு மற்றும் சிகிச்சையுடன் கழிவு நீர்ச் சுத்திகரிப்பு
   3. வீட்டுத் தேவைகள்
   4. உணவுப் பாதுகாப்பு
   5. இயற்கைச் சூழல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் தேவைகள்
6. அதிகாரிகள் பொருளாதார ரீதியில் குறைந்த பயனுள்ள பயன்பாட்டிலிருந்து அதிக பயனுள்ள மற்றும் உற்பத்தி வாய்ந்த பயன்பாட்டுக்கு நீர் ஒதுக்கீட்டை மாற்ற உரிமை பெற்றிருப்பர்.
7. நீர்ச் சுழற்சியில் உள்ள அனைத்துக் கூறுகளும் இடையிலான சார்புகளைக் கொண்டவை. ஆகையால் ஆற்றுக்கட்டு/ துணை ஆற்றுக்கட்டு/ இணைக்கப்பட்ட ஆற்றுக்கட்டு என்பது மேல்நிலை நீர்வளங்கள் திட்டமிடல், வளர்ச்சி மற்றும் மேலாண்மைக்கான ‘ஹைட்ரோலஜிகல்’ அலகாகும். அதிக நீர்ப்பாகுபாடு உள்ள ஆற்றுக்கட்டுகளின் குழுக்கள் தனித்துவமாக அடையாளப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
8. நகர்ப்புற நீர் இருப்புகள் மற்றும் ஈரப்பரப்புகள் நீர்வளங்களில் முக்கிய அங்கமாகக் கருதப்படுகின்றன. அவை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
9. நிலத்தடி நீர் ‘குவைபெர்கள்’, நிலத்தடி நீர் வளங்கள் திட்டமிடல், வளர்ச்சி மற்றும் மேலாண்மைக்கான ‘ஹைட்ரோஜியோலாஜிகல்’ அலகுகள்.
10.  காலநிலை மாற்றத் தாக்கம் அனைத்துத் திட்டமிடல் செயற்பாடுகளிலும் கருத்தில் கொள்ளப்படும்.
11. புதிய நீர்வள வளர்ச்சித் திட்டங்கள் பின் விளைவுகளைக் குறைக்கும் வகையில் நகலெடுப்புக் காடு வளர்ப்பை உள்ளடக்கியிருக்கும்.

5.2.6. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் உத்தேச நீர்வளக் கொள்கைத்துறை சார்ந்த முக்கியத்துவம்

மாகாணத்தில் பாசன, நீர் வழங்கல், விவசாய மற்றும் தொழில்துறைத் துறைகளின் பங்கு அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. நீர்வினை உரிமைகள் வழங்குதல், பாசன மற்றும் பிற உரிமையுள்ளவர்களின் நீர்வினைப் பாதுகாப்பு மற்றும் நீர்வளத் தீர்மானங்களில் திறந்த மற்றும் வெளிப்படையான அணுகுமுறை போன்ற கொள்கை அம்சங்கள் பாசன நீர்ப் பயனாளர்களின் நலன்களை மற்றத் துறைகளுடன் சமநிலையோடு பாதுகாக்க உதவும்.

5.2.7. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் உத்தேச நீர்வளக் கொள்கை முறைகள்

இந்தக் கொள்கை வடக்குக் கிழக்கு மண்டல நீர்வள வளர்ச்சி மற்றும் மேலாண்மையின் அனைத்து அம்சங்களையும் ஒருங்கிணைத்த அணுகுமுறையை வழங்குகிறது. பிற இயற்கை வளங்கள் மற்றும் தேசிய மற்றும் மாகாணக் கொள்கைகளுடனான ஒத்துழைப்பு உறுதி செய்யப்படும்.

இந்த நீர்வளக் கொள்கை பெரும்பாலும் மாகாண, பல-ஆற்றுக்கட்டு மற்றும் ஆற்றுக்கட்டு/ ‘Aquifer’ நிலைகளில் திட்டமிடல் மூலம் செயற்படுத்தப்படும் (இது நீர்வளக் குழுவால் நடத்தப்படவோ அல்லது ஒருங்கிணைக்கப்படவோ செய்யப்படும்). மேலும் திட்ட மற்றும் செயற்பாட்டுத் திட்டமிடல் பிற நீர் நிறுவனங்கள் மூலம் மேற்கொள்ளப்படும். ஆற்றுக்கட்டு மற்றும் ‘Aquifer’ திட்டங்கள் முன்னுரிமை கொண்ட ஆற்றுக்கட்டுகளில் படிப்படியாக நடைமுறைப்படுத்தப்படும்.

தீர்மானிக்கப்பட்ட நீர்வள மேலாண்மைச் செயற்பாடுகளை மேற்கொள்ளவும் மற்றும் பிற நிறுவனங்களின் செயற்பாடுகளை ஒருங்கிணைக்கவும் வழிகாட்டவும் நிரந்தர நீர்வள ஆணையம் அமைக்கப்பட வேண்டும். பிற நிறுவனங்களும் இந்தத் துறையில் பங்களிப்பைத் தொடர்வர்.

தொடரும்.