தற்கொலைகள்: சமூக அவலத்தின் கண்ணாடி

தொடக்கக் குறிப்புகள்

2013 ஆம் ஆண்டு கள ஆய்வொன்றிற்காக முல்லைத்தீவுக்குச் சென்றிருந்தோம். குறித்த தினம் எமது கள ஆய்வை நிறைவுசெய்து, எமக்கு உதவிபுரிந்த நண்பர் ஒருவரின் வீட்டில் மாலை இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தோம். தீடிரென ஒருவர் ஓடி வந்தார். அவர்களது அயலவர் ஒருவர் நஞ்சருந்தி தற்கொலைக்கு முயன்றதாகவும் அவரைக் காப்பாற்றுவதற்கு உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச்செல்ல வேண்டும் என்றும் சொன்னார். ஆனால் அதற்கான போக்குவரத்து வசதி இருக்கவில்லை. ஏனெனில் நாம் தரித்து நின்ற ஊர் முல்லைத்தீவு நகருக்கு வெகுதொலைவில் அமைந்திருந்தது. நாம் பயணம் செய்த வாகனத்தை எடுத்துக்கொண்டு குறித்த நபரை ஏற்றி வைத்தியசாலைக்கு ஏற்றிச்சென்றோம். அவர் உயிர் பிழைத்துக்கொண்டார். 

இந்த நிகழ்வு என்னைக் கலவரப்படுத்தியது. இதைத் தொடர்ந்து குறித்த நிகழ்வுக்கான காரணங்களைத் தேடத் தொடங்கினேன். அந்த நபர் தனது மனைவியுடனான சண்டையின் பின்னர் நஞ்சருந்தினார் என்று தெரிந்து கொண்டேன். அதைத் தொடர்ந்த சில ஆழமான விசாரணைகள் மூலம், இந்த நிகழ்வுக்கு மனைவியுடனான சண்டை காரணம் அல்ல, அது ஓர் உடனடித் தூண்டுதலுக்கான பொறி மட்டுமே என்பதையும், போருக்குப் பின்னான சூழலில் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் சமூக, பொருளாதார, உளவியல் நெருக்கடியின் கூட்டுவிளைவின் வெளிப்பாடே இந்த நிகழ்வு என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. 

இதைத் தொடர்ந்து இலங்கையின் வடபுலத்தில் நிகழும் தற்கொலைகள், தற்கொலை முயற்சிகள் குறித்து அவதானம் செலுத்தத் தொடங்கினேன். கள ஆய்வுகளில் ஈடுபடும் போது அவை தொடர்பில் ஆராய்வதையும் கேள்விகள் கேட்பதையும் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தேன். அவ்வகையில் கடந்த ஒரு தசாப்தகால அனுபவங்களின் பகுதியை இங்கே பகிர்வதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கமாகும். 

போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், இலங்கை மறுகட்டமைப்பு, நல்லிணக்கம் மற்றும் அதிர்ச்சியின் நீடித்த விளைவுகள் ஆகியவற்றுடன் போராடி வருகிறது. இதன் ஒரு முக்கியமான அம்சம் தற்கொலை விகிதங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியாகும். இது வரலாற்று ரீதியாக உலகளவில் மிக உயர்ந்ததாக இருந்தாலும், போர் தொடர்பான காரணிகள், சமூக – பொருளாதாரச் சவால்கள் மற்றும் பொது சுகாதார தலையீடுகளால் பாதிக்கப்பட்ட சிக்கலான போக்குகளைக் காட்டுகின்றன. இந்த இயக்கவியலை ஆராய்வது முக்கியமானது. குறிப்பாக 2009க்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தின் தரவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டும், மனநல நெருக்கடிகளை நிவர்த்தி செய்வதற்கான வடிவங்கள், காரணங்கள் மற்றும் தொடர்ச்சியான முயற்சிகளைக் கவனத்தில் எடுத்தும் இதைப் பார்ப்பது பொருத்தம். 

இலங்கையின் தற்கொலை விகிதங்கள் 1990களின் நடுப்பகுதியில் உச்சத்தை எட்டின. 1995 ஆம் ஆண்டில் 100,000 பேருக்கு 47 ஆக இது உயர்ந்தது. இது பெரும்பாலும் கிராமப்புறங்களில் பூச்சிக்கொல்லியை விசமாக உட்கொள்வதால் ஏற்பட்டது.¹  இருப்பினும், உள்நாட்டுப் போர் ஒரு முரண்பாடான விளைவை அறிமுகப்படுத்தியது: போரால் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் பாதிக்கப்பட்ட மாவட்டங்களில், போர்க்காலத்தில் தற்கொலை விகிதங்கள் கணிசமாகக் குறைவாக இருந்தன. அடிப்படை மட்டங்களுக்குக் கீழே இருந்தன. இவை தேசிய சராசரியிலிருந்து 15% இற்குக் குறைவாகவும் இன்னும் சில பகுப்பாய்வுகளின்படி 45% இற்குக் குறைவாகவும் இருந்ததாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.² இந்தச் சரிவு பெரும்பாலும் போரின் போது அதிகரித்த சமூக ஒற்றுமைக்குக் காரணம் என்று எமிலி டர்கெய்மின் சமூகவியல் கோட்பாடுகள் கூறுகின்றன. அங்கு வெளிப்புற அச்சுறுத்தல்கள் சமூக பிணைப்புகளை வளர்க்கின்றன மற்றும் தனிப்பட்ட விரக்தியைக் குறைக்கின்றன. இந்த விடயம் தனியான ஆய்வை வேண்டுவது. ஆனால் இலங்கையின் தற்கொலைகள் குறித்த ஒரு குறுக்குவெட்டுப் பார்வையைப் பெற முயற்சிக்கும் போது இந்த விடயம் முக்கியமானது; ஆய்வுக்கு மிகவும் உத்வேகமான புதிரையும் தரவல்லது. 

அபாயகரமான பூச்சிக்கொல்லிகள் மீதான ஒழுங்குமுறை நடவடிக்கைகள் காரணமாக 1990களின் பிற்பகுதியிலிருந்து தேசிய விகிதங்கள் குறையத் தொடங்கின. இது 93,000 இறப்புகளைத் தடுத்தது. 2009 ஆம் ஆண்டு போர் முடிவடையும் போது, ஒட்டுமொத்த விகிதம் ஏற்கனவே குறைவடையத் தொடங்கியிருந்தது. இது போருக்குப் பிந்தைய முன்னேற்றங்களுக்கு களம் அமைத்தது. 2009 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில், இலங்கை தற்கொலை விகிதங்களில் தொடர்ந்து கீழ்நோக்கிய போக்கைத் தொடர்ந்தது. 2010 இல் 100,000 பேருக்கு 20 ஆக இருந்தது. 2022 இல் 100,000 பேருக்கு 15 ஆகக் குறைந்தது. இது 1990களின் பிற்பகுதியிலிருந்து கிட்டத்தட்ட மூன்றில் இரண்டு பங்கு குறைப்பைக் குறிக்கிறது. 1997 மற்றும் 2022 இற்கு இடையில் ஆண் விகிதங்கள் 100,000 பேருக்கு 58 இலிருந்து 27 ஆகவும், பெண் விகிதங்கள் 100,000 பேருக்கு 18 இலிருந்து 5 ஆகவும் குறைந்துள்ளன. முறைகளில் மாற்றம் குறிப்பிடத்தக்கது: பூச்சிக்கொல்லி விஷம் குறைந்தது, அதேநேரத்தில் 2022 ஆம் ஆண்டில் தற்கொலைகளில் 69.9% தூக்கில் தொங்குவதாக அதிகரித்தது.³

இருப்பினும், இந்தத் தேசிய முன்னேற்றம் பிராந்திய வேறுபாடுகளை மறைக்கிறது. குறிப்பாக போரினால் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கில், தற்கொலை விகிதங்கள் 100,000 பேருக்கு 30 ஆக உள்ளன. இது தேசிய சராசரியை விட இரண்டு மடங்கு அதிகம். கிளிநொச்சி போன்ற மாவட்டங்களில் 2011 ஆம் ஆண்டில் 100,000 பேருக்கு 35 ஆகவும், 2012 ஆம் ஆண்டின் முதல் பாதியில் 30.6 ஆகவும் தற்கொலை முயற்சிகள் அதிகரித்துள்ளன. 2000 ஆம் ஆண்டில் 26 ஆக இருந்த தற்கொலை முயற்சிகள், 2011 இல் 331 ஆக உயர்ந்துள்ளன. 2023–2024 ஆம் ஆண்டுக்கான சமீபத்திய தரவுகள், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் கிட்டத்தட்ட 60% மக்கள் மனநலப் பிரச்சினைகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதைக் குறிக்கிறது. இதில் 40% பேர் மனச்சோர்வுக் கோளாறுகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். இது தெற்கில் உள்ள விகிதத்தை விட நான்கு மடங்கு அதிகம்.

2009க்குப் பிந்தைய போக்குகள் 2015 ஆம் ஆண்டு வரை ஆரம்பச் சரிவைக் காட்டுகின்றன. அதைத் தொடர்ந்து ஒரு சமவெளி மற்றும் லேசான உயர்வு, குறிப்பாக ஆண்கள் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்வதும், 17–25 வயதுடைய இளம் பெண்கள் தூக்கிடுவதும் அதிகரித்துள்ளன. வெளிப்புற அதிர்ச்சிகள் இதை அதிகப்படுத்தின: 2019 ஈஸ்டர் குண்டுவெடிப்புகள், 2020–2021 இல் கொவிட்-19 ஊரடங்குகள், பணவீக்கம், எரிபொருள் பற்றாக்குறை மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்பின்மை ஆகியவற்றுடன் 2022 பொருளாதார நெருக்கடி ஆகியன இதை இன்னொரு தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்றுள்ளன. 

போருக்குப் பிந்தைய தற்கொலைகளின் அதிகரிப்பு, குறிப்பாக வடக்கில், போரினால் தூண்டப்பட்ட அதிர்ச்சி மற்றும் தொடர்ச்சியான சவால்களின் சங்கமத்திலிருந்து உருவாகிறது. இடப்பெயர்வு, சித்திரவதை, அன்புக்குரியவர்களை இழத்தல் மற்றும் வன்முறைக்கு ஆளாகுதல் ஆகியவற்றின் கூட்டு அனுபவங்கள் பரவலான அதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய மனஉளைச்சல் சீர்குலைவு (Post-traumatic stress disorder – PTSD), பதட்டம், மனச்சோர்வு மற்றும் உடலுபாதை நோய்க்குறிக் கோளாறுகளுக்கு (Somatoform disorders) வழிவகுத்தன. உதாரணமாக, வன்னிப் பகுதியைச் சேர்ந்த 82% மாணவர்கள் நேரடிப் போருக்கு ஆளானதாகச் சொல்லியுள்ளனர். 35% பேர் குடும்பம் அல்லது நண்பர்களை இழந்தனர். தலைமுறை தாண்டிய அதிர்ச்சி இளைய தலைமுறையினரைப் பாதிக்கிறது. பெற்றோரின் போர் அனுபவங்கள் வீட்டு வன்முறைக்குப் பங்களிக்கின்றன (யாழ்ப்பாணம் மற்றும் கிளிநொச்சியில் 40-50% நிகழ்வுகள் மற்றும் தேசிய அளவில் 17%). மற்றும் குழந்தைகள்  புறக்கணிப்புக்குள்ளாவதும் பாரிய சவாலாகும். 

பொருளாதாரக் காரணிகள் இந்தப் பிரச்சினைகளை அதிகரிக்கின்றன: வறுமை, வேலையின்மை மற்றும் போருக்குப் பிந்தைய குறைந்த ஊதிய உழைப்புக்கு மாறுதல் ஆகியவை நம்பிக்கையின்மையை வளர்த்துள்ளன. மதுபானத்தை தவறாகப் பயன்படுத்துவது பரவலாக உள்ளது. இது யாழ்ப்பாணத்தில் 20-30% பேரைப் பாதிக்கிறது.⁴ மேலும் குடும்ப மோதல்கள் தற்கொலைகளுடன் தொடர்புடையவை. முன்னாள் போராளிகள் சமூக நிராகரிப்பை எதிர்கொள்கின்றனர். இது போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோகம் மற்றும் வன்முறைக்கு வழிவகுக்கிறது. நகரமயமாக்கல் மற்றும் இராணுவ மேற்பார்வையின் கீழ், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பாரம்பரியத் துக்கச் சடங்குகள் உட்பட, கலாசார சீர்குலைவுகள் சமூக மீள்தன்மையை அரித்துவிட்டன.

போர் முடிவுக்கு வந்தாலும் முன்னாள் போர் வலயங்களில் கண்ணுக்குத் தெரியாத காயங்கள் இன்னும் இருக்கின்றன. அவை யாருடைய கண்களுக்கும் தெரிவதில்லை. அவை தீர்க்கப்படாத துக்கம், சாதியக் களங்கம் மற்றும் மீள்குடியேற்ற மன அழுத்தம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையன. இந்தப் பகுதிகளில் நடைபெற்றுள்ள தற்கொலைகளைப் பற்றிய வழக்கு ஆய்வுகள் இதைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றன. அரசாங்க முயற்சிகள் மனநலத்தை விட பௌதிக ரீதியான மறுசீரமைப்புக்கு – சாலைகள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் வீட்டுவசதிக்கு – முன்னுரிமை அளித்துள்ளன. இதனால் சேவைகளில் இடைவெளிகள் உள்ளன. வடக்கில், வளப் பற்றாக்குறை உள்ளது. குறிப்பாக, அதிர்ச்சியால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் முன்னாள் போராளிகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மறுவாழ்வு மையங்கள் இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 

போருக்குப் பிந்தைய தற்கொலை விகிதங்களில் இலங்கை குறிப்பிடத்தக்க குறைப்புகளை அடைந்துள்ள நிலையில், வடக்கில் உயர்ந்த புள்ளிவிவரங்கள் மோதலின் நீடித்த நிழலை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இதை நிவர்த்தி செய்வதற்கு அதிர்ச்சி, பொருளாதார உறுதியற்ற தன்மை மற்றும் சேவை இடைவெளிகளைச் சமாளிக்கும் ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறைகள் தேவை. போர் முடிவடைந்து இரண்டு தசாப்தங்களை நாடு நெருங்கி வரும் நிலையில், மேலும் இழப்புகளைத் தடுக்கவும், மேலும் ஒருங்கிணைந்த சமூகத்தை உருவாக்கவும், சமூகம் தலைமையிலான சிகிச்சைமுறை மற்றும் கொள்கைச் சீர்திருத்தங்கள் மூலம் மீள்தன்மையை வளர்ப்பது அவசியம். அதற்கு ஒரு விரிவான ஆழமான புரிதல் அவசியம்.

போருக்குப் பின்னரான சமூகங்களில் உளக்காயங்களும் தற்கொலையும் 

போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்கள் பெரும்பாலும் மோதலின் கண்ணுக்குத் தெரியாத வடுக்களுடன் போராடுகின்றன. அங்கு கூட்டு மற்றும் தனிப்பட்ட அதிர்ச்சி, தற்கொலை அபாயங்கள் உட்பட, ஆழ்ந்த மனநலச் சவால்களில் வெளிப்படுகின்றன. இந்தச் சூழல்களில் அதிர்ச்சி என்பது வன்முறை, இடப்பெயர்ச்சி மற்றும் இழப்புக்கு நேரடி வெளிப்பாடாக மட்டுமல்லாமல், சமூகச் சிதைவு, பொருளாதாரக் கஷ்டங்கள் மற்றும் கலாசார எழுச்சியின் நீடித்த விளைவுகளாகவும் உள்ளது. தற்கொலை, ஒரு சோகமான விளைவாக, சிகிச்சையளிக்கப்படாத பிந்தைய மனஉளைச்சல் சீர்குலைவு (PTSD), மனச்சோர்வு மற்றும் பதட்டம் ஆகியவற்றிலிருந்து அடிக்கடி வெளிப்படுகிறது. இலங்கை, நேபாளம் போன்ற நாடுகளில் நிகழ்ந்த உள்நாட்டுப் போர்களும், காஷ்மீர் போன்ற பகுதிகளில் தொடரும் பதட்டங்களும் காரணமாக, குறிக்கப்பட்ட தென்னாசியப் பிராந்தியத்தில் இந்தப் பிரச்சினைகள் குறிப்பாகக் கடுமையாக உள்ளன.

போருக்குப் பிந்தைய சூழல்களில், அதிர்ச்சி என்பது ஒரு தனிப்பட்ட துன்பம் மட்டுமல்ல, சமூகக் கட்டமைப்புகளை மறுவடிவமைக்கும் ஒரு கூட்டு நிகழ்வு. கூட்டு அதிர்ச்சி என்பது வன்முறையின் பகிரப்பட்ட அனுபவங்களைக் குறிக்கிறது. இது குழு இயக்கவியலை மாற்றுகிறது. இது சமூக மூலதனம் குறைவதற்கும், குடும்ப செயலிழப்பு அதிகரிப்பதற்கும், மனநலக் கோளாறுகளுக்கு அதிக பாதிப்பு ஏற்படுவதற்கும் வழிவகுக்கிறது. போர் வெளிப்பாடு (PTSD), மனச்சோர்வு மற்றும் பதட்டத்தின் அதிக விகிதங்களுடன் தொடர்புடையது என்று ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. இது தற்கொலை அபாயங்களை அதிகரிக்கிறது. உதாரணமாக, வறுமை, வேலையின்மை மற்றும் பாதுகாப்பின்மை போன்ற நாளாந்த அழுத்தங்கள் போர் அதிர்ச்சிக்கும் உளவியல் துயரத்திற்கும் இடையிலான உறவை மத்தியஸ்தம் செய்கின்றன. இதன் விளைவாக பெரும்பாலும் தற்கொலை எண்ணம் அல்லது முயற்சிகள் ஏற்படுகின்றன.

தெற்காசியாவின் போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டம், உளக்காயங்கள் மற்றும் தற்கொலைக்கான பல்வேறு, ஆனால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட உதாரணங்களை வழங்குகின்றன. நேபாளத்தில், தசாப்த கால மாவோயிஸ்ட் கிளர்ச்சி (1996–2006) பரவலான மனநலப் பிரச்சினைகளின் பாரம்பரியத்தை விட்டுச் சென்றது. மோதலுக்குப் பிந்தைய மனச்சோர்வு (40% வரை), பதட்டம் (26% முதல் 47% வரை) மற்றும் PTSD (14%) ஆகியவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க அதிகரிப்பு இருப்பதாக ஆய்வுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.⁵ முன்னாள் சிறார் போராளிகள் மற்றும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பொதுமக்களில், ஐந்தில் ஒருவருக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் தற்கொலை எண்ணம் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இது தனிப்பட்ட வன்முறை, பாலினம் (பெண்களில் அதிகம்) மற்றும் அதிர்ச்சி வெளிப்பாடு போன்ற காரணிகளுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அமைதிக்குப் பிறகும், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், PTSD பாதிப்பு போராளிகளிடையே 22%த்தினை எட்டியது, மனச்சோர்வு போர் தொடர்பான அதிர்ச்சியுடன் வலுவாகத் தொடர்புடையது.⁶ போதுமான தடுப்பு உத்திகள் மற்றும் கலாசாரக் களங்கங்களால் தற்கொலைச் சுமைகள் பெருக்கப்படுவதால், அரசியல் வன்முறை மன உறுதியை எவ்வாறு அரிக்கிறது என்பதை இந்த ஆய்வு முடிவுகள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர், குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் நிகழ்ந்த தீவிரமான சண்டைகள், இடப்பெயர்வுகள் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்கள் பரவலாக இருந்த தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு, பாரிய துன்பத்தை ஏற்படுத்தின. மூன்று தசாப்தங்களாக தமிழர்கள், படுகொலைகள் செய்யப்படுதல், காணாமலாக்கப்படுதல் மற்றும் பொருளாதார முற்றுகைகளைத் தாங்கினர். இது 2009 இல் போர் முடிவடைந்த ஒரு தசாப்தத்திற்குப் பிறகும் நீடிக்கும் கூட்டு அதிர்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது. இலங்கைத் தமிழர்களிடையே தற்கொலை இயக்கவியல் சிக்கலானது. யாழ்ப்பாணம் மற்றும் கிளிநொச்சி போன்ற வடக்குப் பகுதிகளில், போருக்குப் பிந்தைய தற்கொலை முயற்சிகள் அதிகரித்தன. இவை தீர்க்கப்படாத துக்கம், வறுமை மற்றும் சாதிப் பாகுபாடு போன்ற சமூகப் பிரச்சினைகளுடன் தொடர்புடையவை. மீள்குடியேற்ற அழுத்தத்தின் மத்தியில் போருக்குப் பிந்தைய மன அழுத்தத்தால் இயக்கப்படும் தற்கொலைகளை அவைசார் வழக்குகள் பற்றிய ஆய்வுகள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

போருக்குப் பிந்தைய மன அழுத்தங்கள் இந்த அபாயங்களை அதிகரிக்கின்றன: இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு, நில அபகரிப்பு மற்றும் பொருளாதார ஓரங்கட்டல் ஆகியவை பாதுகாப்பின்மை மற்றும் நம்பிக்கையின்மையை வளர்க்கின்றன. உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்த நபர்கள் உதவியைச் சார்ந்து இருந்தனர், சுய உந்துதலைக் குறைத்து, மனச்சோர்வை அதிகப்படுத்தினர். நோயை கர்ம பழிவாங்கலாகக் கருதும் பௌத்த மற்றும் இந்து நம்பிக்கைகளில் வேரூன்றிய கலாசார களங்கம், உதவி தேடுவதைத் தடுக்கிறது, குறைவாக அறிக்கை செய்வதற்குப் பங்களிக்கிறது.

போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் ஏற்படும் அதிர்ச்சி மற்றும் தற்கொலை, மோதலுக்கான நீடித்த மனிதச் செலவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. தெற்காசியாவின் அனுபவங்கள் வரலாற்று வன்முறை, கலாசார காரணிகள் மற்றும் சமூக – பொருளாதாரத் தடைகள் ஆகியவற்றின் இடைத்தொடர்பை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. இலங்கைத் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை, போரின் மரபுவழியாக உயர்ந்த PTSD, மனச்சோர்வு மற்றும் ஏற்ற இறக்கமான தற்கொலை விகிதங்கள், மீள்தன்மையை உருவாக்குதல் மற்றும் களங்கக் குறைப்புக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் அவசர, பன்முகத்தன்மை கொண்ட பதில்களைக் கோருகின்றன. நேபாளம் போன்ற பிராந்திய உதாரணங்களிலிருந்து கற்றுக்கொள்வதன் மூலம், கொள்கை வகுப்பாளர்கள் குணப்படுத்துதலை வளர்க்கலாம். மேலும் இந்தக் கண்ணுக்குத் தெரியாத காயங்களை மேலும் தலைமுறைகள் தாங்குவதைத் தடுக்கலாம். இறுதியில், உண்மையான அமைதிக்கு, உடல் ரீதியான மறுசீரமைப்பை மட்டுமல்ல, பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களின் உளவியல் ரீதியான மறுசீரமைப்பையும் கையாள வேண்டும்.

களங்களின் கதைகள் 

போருக்குப் பிந்தைய வடக்கில் தமிழர்களிடையே தற்கொலையைப் புரிந்து கொள்வதென்பது சவாலானது. இத்தற்கொலைகளை மனநலச் சேவைகளால் மட்டும் தடுக்க முடியாது என்ற உண்மை அதிர்ச்சியளிப்பது. கடந்த பத்தாண்டுகாலச் சான்றுகள் பின்னிப்பிணைந்த ஒரு சிக்கலைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன: தீர்க்கப்படாத அதிர்ச்சி, நாள்பட்ட தினசரி அழுத்தங்கள் (குறிப்பாக பொருளாதார மற்றும் சட்ட), கலாசார ரீதியாக பொருத்தமான மனநலப் பராமரிப்புக்கான வரையறுக்கப்பட்ட அணுகல் ஆகியவை முக்கிய காரணிகளாகின்றன. ஆய்வுக்குட்பட்ட சில நிகழ்வுகளின் அடிப்படையில் போருக்குப் பிந்தைய சமூகத்தின் தற்கொலைகளின் சிக்கற்தன்மைக்கான ஒரு வரைபடத்தை இப்பகுதியில் சில கதைகளின் வழி பார்க்கலாம். 

போர் தந்த அதிர்ச்சியும் தீர்க்கப்படாத துயரமும்

26 ஆண்டுகள் நீடித்த போரானது யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவு போன்ற வடபகுதிகளில் உள்ள தமிழ் மக்கள் மீது கடுமையான உளவியல் வடுக்களை ஏற்படுத்தியது. அங்கு கடுமையான சண்டை, ஷெல் தாக்குதல், காணாமலாக்கப்படுதல் மற்றும் பெருமளவிலான இடப்பெயர்வுகள் பொதுவானவை. இந்தக் கூட்டு அதிர்ச்சி, பிந்தைய மனஉளைச்சல் சீர்கேடு (PTSD), பெரும் மனச்சோர்வு, பதட்டக் கோளாறுகள் மற்றும் தீர்க்கப்படாத துக்கம் என வெளிப்படுகிறது. இது பெரும்பாலும் உயிர் பிழைத்தவரின் குற்ற உணர்ச்சியால் அதிகரிக்கிறது – அன்புக்குரியவர்களை விட அதிகமாக வாழ்வதற்கான அவமானம் அல்லது பொறுப்பின் அதிகப்படியான உணர்வு. இறப்புகள், சித்திரவதைகள் மற்றும் கட்டாய இடப்பெயர்வுகள் உள்ளிட்ட பல அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வுகளுக்கு ஆளாவது, ‘கூட்டு விளைவை’ உருவாக்குகிறது. அந்த ஒட்டுமொத்த அனுபவங்கள் மனநல நெருக்கடிகளுக்கான பாதிப்பை அதிகரிக்கின்றன என்று ஆய்வுகள் குறிப்பிடுகின்றன. உதாரணமாக, வன்னிப் பிராந்தியத்தில் தொற்றுநோயியல் ஆய்வுகள், 92% தொடக்கப் பள்ளி குழந்தைகள் போர் மற்றும் ஷெல் தாக்குதல் போன்ற பயங்கரவாத நிகழ்வுகளுக்கு ஆளாகியுள்ளதாகவும், 25% பேர் PTSD ஆல் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், 57% பேர் சமூக விலகல், அறிவாற்றல் குறைபாடு மற்றும் பலவீனமான பள்ளிச் செயல்திறன் போன்ற நீண்டகாலப் பிரச்சினைகளுக்கு உள்ளானதாகவும் வெளிப்படுத்தின.⁷ குடும்ப மட்டத்தில், குடும்பத் தலைவர்களின் காணாமல் போதல் அல்லது மரணம் இயக்கவியலைச் சீர்குலைத்து, ‘மௌனத்தின் சதி’யை வளர்க்கிறது. அங்கு சொல்லப்படாத துக்கம் குழந்தைகளின் நடத்தைப் பிரச்சினைகளையும், உயிர்பிழைத்த பெற்றோரின் மனச்சோர்வையும் அதிகரிக்கிறது.

போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், இந்தக் காயங்கள் தொடர்ந்து இராணுவமயமாக்கல், நிலப்பிரச்சினைகள் மற்றும் பொருளாதார உறுதியற்ற தன்மை காரணமாக நீடிக்கின்றன. அவை கடந்தகாலம் மூடப்படுவதைத் தடுக்கின்றன மற்றும் நம்பிக்கையற்ற உணர்வுகளை அதிகரிக்கின்றன. வடக்கு மாவட்டங்களில் தற்கொலை விகிதங்கள் போர்க்காலத்தில் 43–52% ஆகக் குறைந்துள்ளன (100,000 பேருக்கு சுமார் 27–34 என்ற அடிப்படையிலிருந்து 11.8–14.4 குறைவாக), நெருக்கடியின் கீழ் அதிகரித்த சமூக ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் இன ஒற்றுமை காரணமாக (‘சமூகத்தில் பெரும் எழுச்சிகள், சமூகத்தின் ஒரு பெரிய ஒருங்கிணைப்பைச் சாதிக்கின்றன’ என்ற டெர்கெய்மின் கோட்பாட்டுடன் ஒத்துப்போகின்றன). போருக்குப் பிந்தைய காலப்பகுதியில் இந்த விகிதங்கள் அதிகரித்துள்ளன. கிளிநொச்சி போன்ற பகுதிகளில் தற்கொலை முயற்சிகள் அதிகரித்து வருகின்றன. இது போர்க்கால ஒற்றுமையின் வீழ்ச்சியுடன் தொடர்புடையது. தனிமைப்படுத்தல், மன ஆரோக்கியத்தைச் சுற்றியுள்ள களங்கம் (அது நோயைக் கர்மமாகக் கருதும் கலாசாரக் கண்ணோட்டங்களில் வேரூன்றியுள்ளது), போதுமான சேவைகள் இல்லாமை ஆகியவை முக்கிய சவால்களாகின்றன. அரசாங்கத்தின் மனநல உட்கட்டமைப்பு குறைவான வளங்களுடன் இயங்குவதால், அரசு சாரா நிறுவனங்கள் முன்னெடுக்கும் தலையீடுகளே பெரும்பாலும் காணப்படுகின்றன.

கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த 40 வயதுடைய ஒரு தாயின் கதையை ஓர் உதாரணமாகக் கொள்ளலாம். 2009 ஆம் ஆண்டு முள்ளிவாய்க்காலில் நடந்த கொடூரமான இறுதித் தாக்குதலின் போது, ஷெல் தாக்குதல்கள் மற்றும் துப்பாக்கிச் சூடுகளில் ஆயிரக்கணக்கான பொதுமக்கள் உயிரிழந்தனர். குண்டு வெடிப்புகளுக்கு மத்தியில் சேற்று வயல்களில் தப்பிச்செல்வது போன்ற தொடர்ச்சியான குழப்பக் கனவுகளால் வேட்டையாடப்பட்டு, உயிர் பிழைத்திருக்கும் குற்ற உணர்ச்சியால் (‘அவர்கள் இல்லாதபோது நான் ஏன் வாழ்கிறேன்?’) வேதனைப்பட்டு, அவர் தனது சமூகத்திலிருந்து விலகி, சமூகக் கூட்டங்களைத் தவிர்த்து, வேலைவாய்ப்பைத் தக்க வைத்துக்கொள்ளப் போராடுகிறார். சிகிச்சையளிக்கப்படாத அவரது மனச்சோர்வு விரக்தியாக ஆழமடைகிறது. பூச்சிக்கொல்லியை உட்கொள்வதன் மூலம் தற்கொலையில் அவரது வாழ்க்கை முடிகிறது. எளிதான அணுகல் காரணமாக இலங்கையின் கிராமப்புறங்களில் இது ஒரு பொதுவான முறையாக உள்ளது. இது இடம்பெயர்ந்த விதவைகள், ஆதரவற்ற குடும்பங்களுக்குத் தலைமை தாங்குபவர்கள், கூட்டுத் துக்கத்தையும் வறுமையையும் எதிர்கொள்ளும் பரந்த வடிவங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது.

கிளிநொச்சியில் பிறந்த ஒரு பல்கலைக்கழக இறுதியாண்டு மாணவி, தலைமுறை தலைமுறையாகப் போரில் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை எடுத்துக்காட்டுகிறார். முள்ளிவாய்க்காலில் நடந்த ஷெல் தாக்குதலில் தனது தாயார் கொல்லப்பட்டதும், சகோதரி படுகாயமடைந்ததும், அனாதையாகப் படிப்பிற்காக யாழ்ப்பாணத்திற்கு இடம்பெயர்ந்தார். ஆனால் தனிமைப்படுத்தப்பட்டார். தனது அறையில் தன்னைப் பூட்டிக்கொண்டு நண்பர்களுடன் உறவுகளைத் துண்டித்துக் கொண்டார். கல்வித்திறன் இருந்தபோதிலும், அவரது தீர்க்கப்படாத துக்கம் மற்றும் உளவியல் ஆதரவு இல்லாதது 2012 இல் அவரது தற்கொலைக்கு வழிவகுத்தது. 

போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளைச் சேர்ந்த ஓர் இளம் தம்பதிகள், முல்லைத்தீவில் மீள்குடியேற்ற அழுத்தங்களுக்கு மத்தியில் 2012 இல் தற்கொலை செய்துகொண்டனர். 1988 இல் பிறந்த அந்தப் பெண் பலமுறை இடம்பெயர்ந்தார்; 1983 இல் பிறந்த, விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் ஈடுபட்டுக் காயமடைந்த வரலாற்றைக் கொண்ட அந்த ஆண் அவருடைய துணைவனாக இருந்தார். இருவரும் சாதி வேறுபாடுகள் காரணமாக குடும்ப எதிர்ப்பை எதிர்கொண்டனர். இழப்புகள் மற்றும் பொருளாதாரக் கஷ்டங்களால் ஏற்பட்ட பொதுவான அதிர்ச்சியால் இது அதிகரித்தது. அவர்கள் பூச்சிக்கொல்லி கலந்த குளிர்பானங்களை உட்கொண்டு, இறப்பதற்கு முன் தங்களை ஒன்றாக இணைத்துக் கொண்டனர். இது அவர்களின் அவநம்பிக்கையான பிணைப்பைக் குறிக்கிறது. துக்கம், சமூக விலக்கு மற்றும் போருக்குப் பிந்தைய உறுதியற்ற தன்மையால் அவர்கள் தற்கொலை செய்துகொண்டார்கள் என்பதை இந்தக் கதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

கிழக்கு மாகாணத்தில் உள்ள கடலோரக் கிராமத்தைச் சேர்ந்த 18 வயதுப் பெண், தனது கணவரிடமிருந்து வீட்டு வன்முறையை எதிர்கொண்ட பிறகு தற்கொலைக்கு முயன்றார். இது போரினால் தூண்டப்பட்ட குடும்பச் செயலிழப்பு மற்றும் வறுமையில் வேரூன்றியுள்ளது. இளம் பருவத்தினரின் சுய-தீங்கு அதிகரிப்பின் ஒரு பகுதியான அவரது கதை, நாள்பட்ட கஷ்டங்கள் மற்றும் சமாளிக்கும் வழிமுறைகள் இல்லாததுடன் தொடர்புடையது. இதேபோல், மற்றொரு இளம் பருவப் பெண்ணொருத்தியும், உறவு முறிவுகள் மற்றும் சமூகக் களங்கங்களுக்கு மத்தியில் தற்கொலைக்கு முயன்றார், ஆனால் நல்வாய்ப்பாக மீட்கப்பட்டார். 

வறுமை மற்றும் கடன் பொறிகள்

வடக்கில், குறிப்பாக முல்லைத்தீவு, யாழ்ப்பாணம் மற்றும் கிளிநொச்சி போன்ற தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும் பகுதிகளில், போருக்குப் பிந்தைய பொருளாதார நிலப்பரப்பு, பரவலான வறுமை, அதிக வேலையின்மை மற்றும் முறையான ஓரங்கட்டல் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்படுகிறது. இது தற்கொலை அபாயத்தை அதிகரிக்கிறது. இலங்கை உள்நாட்டுப் போர் வடக்குப் பொருளாதாரத்தை பேரழிவிற்கு உட்படுத்தியது. விவசாய உட்கட்டமைப்பை அழித்தது. சமூகங்களை இடம்பெயர்ந்தது மற்றும் விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடித்தல் போன்ற பாரம்பரிய வாழ்வாதாரங்களைச் சீர்குலைத்தது. போருக்குப் பிறகு, இப்பகுதி கூடுதல் சவால்களை எதிர்கொண்டது: இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு, மேம்பாட்டுத் திட்டங்களுக்கான நில அபகரிப்பு மற்றும் மீன்பிடி மண்டலங்களுக்கான அணுகலை கட்டுப்படுத்துதல் போன்றவை பொருளாதாரத் தன்னிறைவை அரித்தது. வடக்கு மாகாணத்தில் 2019 ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், குடும்பப் பிரச்சினைகள் (36.4%) மற்றும் சட்டவிரோத போதைப்பொருள் பயன்பாடு (86.2%) ஆகியவற்றுடன் 32% சமூகங்கள் வேலையின்மையை ஒரு முக்கிய பிரச்சினையாக அடையாளம் கண்டுள்ளன. இது குறைக்கப்பட்ட சமூக மற்றும் பொருளாதார மூலதனத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.

போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் இப்பகுதியில் பெருகிய நுண்நிதி நிறுவனங்கள் இந்த நெருக்கடியை மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன. பொருளாதார மீட்சிக்கான கருவிகளாக பெரும்பாலும் விளம்பரப்படுத்தப்படும் இந்த நிறுவனங்கள், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு – சில நேரங்களில் ஆண்டுதோறும் 20-30%த்தினை விட அதிகமாக – நிதி கல்வியறிவு குறைவாக உள்ளவர்களுக்கு – கொள்ளையடிக்கும் வட்டி விகிதங்களுடன் கடன்களை வழங்கின. சீரற்ற வானிலை மற்றும் நவீன உபகரணங்கள் இல்லாததால் ஏற்படும் பயிர்த் தோல்விகள், இந்த உயர் விகிதங்களுடன் இணைந்து, கடன் வாங்குபவர்களை கடன் சுழற்சியில் சிக்க வைத்தன. எடுத்துக்காட்டாக, முல்லைத்தீவில், விவசாயிகள் விவசாயத்தை மீண்டும் தொடங்க ரூ. 50,000–100,000 கடன் வாங்கியதாகத் தெரிவித்தனர். ஆனால் அவர்களால் அதனை அடைக்க முடியவில்லை. கடன் வசூலிப்பவர்களின் பொது அவமானம் உட்பட சமூக அழுத்தங்கள், அவமானம் மற்றும் நம்பிக்கையின்மை உணர்வுகளைத் தீவிரப்படுத்துகின்றன. வடக்கில் பொருளாதார நிலைமை மிகையான விகிதத்தில் கடன்களை வழங்கும் நுண்நிதி நிறுவனங்களின் வருகையால் மோசமடைந்துள்ளது. இது விரக்தியை ஏற்படுத்தும் கடன் பொறிகளுக்கு வழிவகுக்கிறது. போர் அதிர்ச்சியுடன் சேர்ந்து உருவாகும் இந்தப் பொருளாதார நெருக்கடி, தற்கொலையை – பெரும்பாலும் எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய பூச்சிக்கொல்லிகளை உட்கொள்வதன் மூலம் – ஒரு தப்பிக்கும் வழியாக மாற்றும் ஓர் ஆபத்தான கூட்டத்தை உருவாக்குகிறது. 

முல்லைத்தீவில் 45 வயது விவசாயி ஒருவர் போரின் போது பலமுறை இடம்பெயர்ந்து, 2010 இல் தனது விவசாய நிலத்தை மீட்டெடுக்க தனது கிராமத்திற்குத் திரும்பினார். அவரது வயல்கள் சேதமடைந்து சேமிப்பு இல்லாததால், விதைகள் மற்றும் உபகரணங்களை வாங்குவதற்காக அவர் ஒரு நுண்நிதி நிறுவனத்திடமிருந்து ரூ. 80,000 கடன் வாங்கினார். வறட்சி மற்றும் மோசமான நீர்ப்பாசன உட்கட்டமைப்பு ஆகியன உண்டாக்கிய தொடர்ச்சியான பயிர் தோல்விகள் காரணமாக கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாமல் போனதால், ஆண்டுதோறும் 25% வட்டி கிடைத்தது. கடன் வசூலிப்பவர்கள் அவரது வீட்டிற்குச் சென்று, அண்டை வீட்டாரின் முன்னிலையில் அவரைப் பகிரங்கமாக அவமானப்படுத்தினர். இது நெருக்கமான தமிழ்ச் சமூகங்களில் கலாசார ரீதியாகப் பேரழிவை ஏற்படுத்தும் செயலாகும். தனது நிலத்தை இழந்து தனது குடும்பத்தை ஆதரிக்க முடியாமல் போகும் நெருக்கடியில் மூழ்கி, அவர் பூச்சிக்கொல்லியை உட்கொண்டார். அவரது கதை பரந்த பண்புகளைப் பிரதிபலிக்கிறது. கிராமப்புறத் தற்கொலைகளில் நுண்நிதிக் கடன் ஒரு முக்கிய காரணியாக இருந்தது. வடக்கு மாகாணத்தில் 60% கடன் வாங்குபவர்கள் மன அழுத்தம் தொடர்பான மனநலப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்வதாகச் சொல்லியுள்ளனர். இம்மக்களுடன் செயற்படும் ஒரு சமூகச் செயற்பாட்டாளர் இவ்வாறு கூறினார்: “இந்தக் கடன்கள் நம்பிக்கையை உறுதியளிக்கின்றன. ஆனால் சங்கிலிகளை வழங்குகின்றன. குடும்பங்கள் உயிர்வாழ்வதற்காக கடன் வாங்குகின்றன. ஆனால் பயிர்கள் தோல்வியடையும் போது, அவர்களுக்கு மரணத்தைத் தவிர வேறு வழி தெரியவில்லை.”

யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த 38 வயதான மீனவர், இதேபோன்ற பொருளாதார அழுத்தங்களை எதிர்கொண்டார். போருக்குப் பிந்தைய மீன்பிடி மண்டலங்களில் பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக இராணுவத்தால் விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகள், பாரம்பரிய மீன்பிடி நிலங்களுக்கான அணுகலை மட்டுப்படுத்தி, அவரது வருமானத்தைக் குறைத்தன. தனது குடும்பத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள, ஒரு புதிய வலையை வாங்கவும், தனது படகைச் சரிசெய்யவும் ஒரு நுண்கடன் நிறுவனத்திலிருந்து ரூ. 60,000 கடனைப் பெற்றார். இருப்பினும், அதிக வட்டி விகிதங்கள் மற்றும் வெளிப்புற இழுவைப் படகுகளின் அதிகப்படியான மீன்பிடித்தல் காரணமாக குறைந்தளவான மீன்பிடியே சாத்தியமானது. இது கடனைச் செலுத்த இயலாதவராக அவரை மாற்றியது. சொத்துப் பறிமுதல் மற்றும் சமூகக் களங்க அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொண்ட அவர், மன அழுத்தத்தில் மூழ்கினார். 2013 ஆம் ஆண்டில், அவர் தூக்கில் தொங்கி தற்கொலை செய்து கொண்டார். தனது குடும்பத்தை ஏமாற்றியதற்காக அவமானத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு குறிப்பையும் விட்டுச் சென்றார். போருக்குப் பிந்தைய பொருளாதாரக் கொள்கைகளும் இராணுவமயமாக்கலும் வாழ்வாதாரங்களை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்தியுள்ளன, மீனவர்களை கடனிலும் விரக்தியிலும் எவ்வாறு தள்ளியுள்ளன என்பதை அவரது கதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

கிளிநொச்சியில் 50 வயது விதவை ஒருவர், மூன்று குழந்தைகளைப் பராமரிக்கும் நிலையில், ஒரு சிறிய சில்லறை விற்பனைக் கடையைத் தொடங்க பல நுண்கடன் நிறுவனங்களிடமிருந்து ரூ. 100,000 கடன் வாங்கினார். கடன் விதிமுறைகளைப் பற்றி அறியாமலும், ஆக்கிரமிப்புச் சந்தைப்படுத்துதலின் அழுத்தத்தாலும், அவர் கூட்டு வட்டி விகிதங்களை எதிர்கொண்டார். இது இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் அவரது கடனை இரட்டிப்பாக்கியது. திருப்பிச் செலுத்த முடியாமல், நிதிப் போராட்டங்களுக்காக அவரது சமூகத்தால் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட அவர், பூச்சிக்கொல்லியைக் குடித்து தற்கொலைக்கு முயன்றார். ஆனால் மருத்துவமனைத் தலையீட்டின் மூலம் காப்பாற்றப்பட்டார். அவரது கதை, போர் இழப்புகளால் ஏற்கனவே பாதிக்கப்பட்ட விதவைகள், நுண்நிதித் திட்டங்களால் குறிவைக்கப்படுகிறார்கள்; இது நிதி அழிவு மற்றும் தற்கொலை எண்ணத்திற்கு வழிவகுக்கிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. 

வவுனியாவைச் சேர்ந்த 22 வயதான இளைஞர் ஒருவர், தனது தந்தை ஒரு போராளியாக இருந்ததால், தனது குடும்பத்தை ஆதரிக்க பள்ளியை விட்டு வெளியேறினார். விரைவான இலாபம் கிடைக்கும் என்ற வாக்குறுதிகளால் ஊக்குவிக்கப்பட்டு, மோட்டார் சைக்கிள் பழுதுபார்க்கும் தொழிலைத் தொடங்க ரூ. 40,000 நுண்நிதிக் கடனை வாங்கினார். இருப்பினும், குறைந்த வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் அதிக திருப்பிச் செலுத்தும் கோரிக்கைகள் அவரைச் சிக்க வைத்தன. சேகரிப்பாளர்களின் துன்புறுத்தல் மற்றும் அவமானத்திற்குப் பயந்து, அவர் 2014 இல் தூக்குப்போட்டு தற்கொலைக்கு முயன்றார். ஆனால் குடும்பத்தினரால் மீட்கப்பட்டார். அவரது கதை இளைஞர்களிடையே வளர்ந்து வரும் போக்கைப் பிரதிபலிக்கிறது. அங்கு பொருளாதார விரக்தி மற்றும் வாய்ப்புகள் இல்லாமை இளம் தமிழர்களை சுய-தீங்குக்குத் தள்ளுகின்றன. மருத்துவமனைப் பதிவுகள் நிதி அழுத்தத்துடன் தொடர்புடைய இளம் பருவத் தற்கொலை முயற்சிகளின் அதிகரிப்பைக் குறிப்பிடுகின்றன. 

இளைஞர் வேலையின்மை மற்றும் இழந்த எதிர்காலம்

வடக்கின் போருக்குப் பிந்தைய நிலப்பரப்பு, இளைஞர்களை முறையான வேலையின்மையுடனும், பரவலான நம்பிக்கையின்மையுடனும் போராட வைத்துள்ளது. போர் கல்வி முறைகளைச் சீர்குலைத்தது, பொருளாதார உட்கட்டமைப்பை அழித்தது, மேலும் இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் நிலக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு வழிவகுத்தது, வேலை வாய்ப்புகளை கடுமையாகக் குறைத்தது. வடக்கு மாகாணங்களில் வேலையின்மை விகிதம் 32% வரை அதிகமாக இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. தொழில்கள் பற்றாக்குறை, விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடி வளங்களுக்கான அணுகல் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது மற்றும் போருக்குப் பிந்தைய பொருளாதாரக் கொள்கைகளில் தமிழர்களை முறையாக ஓரங்கட்டுதல் காரணமாக இளைஞர்கள் (15–24 வயதுடையவர்கள்) குறிப்பாக இருண்ட வாய்ப்புகளை எதிர்கொள்கின்றனர். படித்த இளைஞர்களைப் பொறுத்தவரை, தகுதிகள் மற்றும் கிடைக்கக்கூடிய வேலைகளுக்கு இடையிலான பொருந்தாத்தன்மை – பெரும்பாலும் எதிர்பார்ப்பை விடக் குறைவானது அல்லது நிலையற்றது – விரக்தியையும் ‘இழந்த எதிர்காலம்’ என்ற உணர்வையும் தூண்டுகின்றன. கல்வி வெற்றி மற்றும் குடும்பப் பொறுப்பை வலியுறுத்தும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் கலாசார எதிர்பார்ப்புகள், இளைஞர்கள் சமூக அல்லது குடும்ப எதிர்பார்ப்புகளை பூர்த்தி செய்ய முடியாதபோது இந்த விரக்தியை அதிகரிக்கின்றன. 2018 ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வு, “வடக்கு இளைஞர்களிடையே வேலையின்மை மற்றும் குடும்பப் பொறுப்பு ஆகியவை மனநலம் மோசமடைவதற்குக் கணிசமாகப் பங்களிக்கின்றன. மேலும் சிக்கிக்கொள்ளும் உணர்வுகள் மற்றும் சமூக துண்டிப்பு தற்கொலை எண்ணத்தை தூண்டுகின்றன” என்று எடுத்துக்காட்டுகிறது. கட்டுப்படுத்தப்பட்ட புலம்பெயர்வதற்கான வாய்ப்புகள் மற்றும் நிதி தடைகள் காரணமாக சாத்தியமான இடப்பெயர்வுப் பாதைகள் இல்லாதது, இளைஞர்களை தேக்கநிலைச் சுழற்சியில் மேலும் சிக்க வைக்கிறது. வடக்கு சமூகங்களில் 36.4% பேர் பொருளாதார மற்றும் சமூக அழுத்தங்களுடன் தொடர்புடைய செயற்பாட்டு இயலாமையைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். 

யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த இளைஞர் ஒருவர் 2019 இல் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் வணிகப் பட்டம் பெற்றார். தகுதிகள் இருந்தபோதிலும், தனியார் துறையில் வாய்ப்புகள் குறைவாகவும், பொதுத்துறை வேலைகள் பெரும்பாலும் தமிழர்களுக்கு அணுக முடியாத அரசியல் தொடர்புகளின் அடிப்படையில் ஒதுக்கப்படுவதாலும், அவருக்கு நிலையான வேலை கிடைக்கவில்லை. அவர் தனது சகாக்கள் வெளிநாடுகளுக்குக் குடிபெயர்வதை அவதானித்தார். ஆனால் ‘விசா’ செலவுகள் மற்றும் அதற்கான தொடர்புகள் இல்லாததால் அவரால் அந்தப் பாதையில் பயணிக்க இயலவில்லை. அவர் பகல்நேரக் கூலி அல்லது தெரு விற்பனை போன்ற குறைந்த ஊதியம் தரும், நிலையற்ற வேலைகளை மேற்கொள்கிறார். அவரது வயதான பெற்றோர் மற்றும் இளைய உடன்பிறப்புகளை ஆதரிப்பதற்கான சமூக எதிர்பார்ப்பு பெரிதும் எடைபோடுகிறது. ஏனெனில் தமிழ்க் கலாசாரம் குடும்ப கௌரவத்தையும் நிதி ஸ்திரத்தன்மையையும் நிலைநிறுத்த இளைஞர்களுக்கு குறிப்பிடத்தக்க பொறுப்பை அளிக்கிறது. தொடர்ச்சியான நிராகரிப்புகள் மற்றும் சமூக அழுத்தங்களால் மூழ்கடிக்கப்பட்ட அவர், ஒரு நண்பரிடம், “நான் மிகவும் கஷ்டப்பட்டுப் படித்தேன், ஆனால் இங்கே எனக்கு எதுவும் இல்லை. நான் அனைவரையும் ஏமாற்றுகிறேன்” என்று கூறுகிறார். 2020 ஆம் ஆண்டில், வேலையின்மையின் அவமானத்தையும், நோக்கமற்ற எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயத்தையும் சமாளிக்க முடியாமல், அவர் வீட்டிலேயே தூக்குப்போட்டுத் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார். அவரது கதை, வடக்கில் இளைஞர்கள் ஆழ்ந்த நிலையற்ற உணர்வை எதிர்கொள்கின்றனர், வேலையின்மை, பயனற்ற தன்மை மற்றும் விரக்தியின் உணர்வுகளை அதிகரிக்கிறது போன்றவற்றின் பரந்த போக்கைப் பிரதிபலிக்கிறது.

கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த 24 வயது பெண் ஒருவர், கற்பித்தல் துறையில் டிப்ளோமா முடித்தார். ஆனால் உள்ளூர்ப் பள்ளிகளில் வேலைவாய்ப்புகள் கிடைக்கவில்லை. அவை நிதிப் பற்றாக்குறையாகவும், போருக்குப் பிந்தைய இடப்பெயர்ச்சி முறைகள் காரணமாகவும் அதிகமாகவும் உள்ளன. போர் தொடர்பான இழப்புகளிலிருந்து மீள்வதற்கு அவரது குடும்பம் தனது சாத்தியமான வருமானத்தை நம்பியிருப்பதால், அவர் ஒரு கடை உதவியாளராக குறைந்த ஊதியத்தில் வேலை செய்கிறார். இது அவரது விருப்பங்களுக்கு மிகவும் குறைவாக உள்ளது. அவரது கல்விக்கும் அவரது யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு, ‘மரியாதைக்குரிய வேலை’யைப் பெறுவதில் அவரது ‘தோல்வி’ குறித்து உறவினர்களிடமிருந்து வரும் கேலிப்பேச்சுகளுடன் சேர்ந்து, அவரது போதாமை உணர்வை ஆழப்படுத்துகிறது. இது குறித்து அவரது நண்பர் இவ்வாறு பகிர்ந்தார்: “அவர் தான் ஒரு சுமையாக உணர்ந்தார், எப்போதும் கனடாவுக்கு குடிபெயர்ந்து வீட்டிற்கு பணம் அனுப்பும் உறவினர்களுடன் தன்னை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தார்”. அவர் தூக்குப்போட்டு தற்கொலைக்கு முயன்றார். ஆனால் ஒரு பக்கத்து வீட்டுக்காரர் தற்செயலாகக் கண்டதால் மீட்கப்பட்டார். அவரது கதை, படித்த இளைஞர்கள், குறிப்பாகப் பெண்கள், பாரம்பரியக் கடமைகளை நிறைவேற்ற கடுமையான சமூக அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள், மேலும் வேலையின்மை கடுமையான மனநல நெருக்கடிகளைத் தூண்டுகிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

மன்னாரைச் சேர்ந்த 20 வயது இளைஞர் ஒருவர் போரின் போது இடப்பெயர்ச்சி காரணமாக பாடசாலையை விட்டு வெளியேறி, ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் மெக்கானிக்காக முறைசாரா பொருளாதாரத்தில் சேர்ந்தார். போருக்குப் பிறகு, அவர் தனது திறமைகளை முறைப்படுத்த விரும்பினார். ஆனால் பயிற்சித் திட்டங்களோ அல்லது நிலையான வேலைவாய்ப்போ கிடைக்கவில்லை. மீன்பிடிக் கட்டுப்பாடுகள் அவரது குடும்பத்தின் பாரம்பரிய வாழ்வாதாரத்தை மட்டுப்படுத்தியதால், அவர் நிதி ரீதியாக பங்களிக்க அழுத்தத்தை எதிர்கொண்டார். தெற்கு இலங்கையிலோ அல்லது வெளிநாட்டிலோ உள்ள நண்பர்கள் சிறந்த வாய்ப்புகளை அணுகுவதைக் கண்டதன் மூலம் அவரது விரக்தி அதிகரித்தது. தனது சூழ்நிலைகளை மேம்படுத்த எந்த வழியும் இல்லாமல் சிக்கிக்கொண்ட அவர், தனது வீட்டின் கொல்லைப்புறத்தில் கயிற்றைப் பயன்படுத்தி தற்கொலை செய்து கொண்டார். இந்தக் கதை, வடக்கில் பல்கலைக்கழக வாய்ப்பற்ற இளைஞர்களுக்கு முறையான கவனிப்பு மற்றும் தொழில் வாய்ப்புகள் இல்லாதது எதிர்காலத்தை இழக்கும் உணர்வுக்கு எவ்வாறு பங்களிக்கிறது என்பதையும், அது எவ்வாறு தற்கொலை விகிதங்களை அதிகரிக்கிறது என்பதையும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

குடும்பம் மற்றும் வீட்டு அழுத்தங்கள்

போருக்குப் பிந்தைய வடக்கில், குறிப்பாக இளைஞர்கள் மற்றும் பெண்கள் மத்தியில், குடும்பம் மற்றும் வீட்டு அழுத்தங்கள் தற்கொலைக்குக் கணிசமாகப் பங்களிக்கின்றன. உள்நாட்டுப் போர் பாரம்பரியக் குடும்பக் கட்டமைப்புகளை சீர்குலைத்தது. இறப்புகள், காணாமல் போதல் மற்றும் இடப்பெயர்வு காரணமாக பல வீடுகள் துண்டு துண்டாகின. இது தலைமுறைசார் பதட்டங்களுக்கு வழிவகுத்தது. போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பெற்றோர்கள் அல்லது பெரியவர்கள் குடும்ப மரியாதை மற்றும் ஒற்றுமையைப் பராமரிக்க கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கிறார்கள். இது பெரும்பாலும் ஆணாதிக்க தமிழ்க் கலாசார விதிமுறைகளில் வேரூன்றியுள்ளது. இந்த விதிமுறைகள், குறிப்பாக இளம் பெண்களுக்கு, ஆரம்பகாலத் திருமணம், பெண் கற்பு மற்றும் கீழ்ப்படிதல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகின்றன. அதேநேரத்தில் இளைஞர்கள் தங்களுக்குரிய பாத்திரங்களை நிறைவேற்றுவதற்கான அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றனர். வடக்குச் சமூகங்களில் 36.4%, செயற்படாத குடும்ப அலகுகளைக் கொண்டிருப்பதாக ஆய்வுகள் குறிப்பிடுகின்றன. இது வீட்டு வன்முறை, மது அருந்துதல் மற்றும் நபர்களுக்கிடையிலான மோதல்கள் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்படுகிறது. இது மனநலப் பிரச்சினைகளை அதிகரிக்கிறது. மனநலத்தைச் சுற்றியுள்ள கலாசார களங்கம் மற்றும் ஆலோசனைக்கான வரையறுக்கப்பட்ட அணுகல் காரணமாக, உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டிற்கான பாதுகாப்பான வழிகள் இல்லாததால், இளைஞர்கள் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள்.

2018 ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வில், “குடும்ப மோதல்கள், குறிப்பாக கடுமையான எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் வீட்டு துஷ்பிரயோகம் ஆகியவை வடக்கில் உள்ள இளம் பருவத்தினரிடையே தற்கொலை எண்ணத்தை ஏற்படுத்தும் குறிப்பிடத்தக்க காரணிகளாகும்” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. வவுனியா மற்றும் மட்டக்களப்பில் உள்ள மருத்துவமனைப் பதிவுகள் போருக்குப் பிறகு இளம் பருவத்தினர் தற்கொலை முயற்சிகள் அதிகரித்துள்ளதாகத் தெரிவிக்கின்றன.

வவுனியாவைச் சேர்ந்த 17 வயதுப் பெண், போரால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு வீட்டில் வசிக்கிறார். அவரது விதவைத் தாயார், 2009 முள்ளிவாய்க்கால் தாக்குதலின் போது தனது கணவரை இழந்ததால் வறுமை மற்றும் அதிர்ச்சியுடன் போராடுகிறார். பெண் அடக்கமாக, கீழ்ப்படிதலாக இருக்க வேண்டும் போன்ற கலாசார இலட்சியங்களை நிலைநிறுத்த அப்பெண் குடும்பத்தின் தீவிர கண்காணிப்பை எதிர்கொள்கிறாள். அவளது 18 வயதில் தனது குடும்பத்தினரால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஓர் ஆணைத் திருமணம் செய்துகொள்ள அழுத்தம் கொடுக்கப்படுகிறது. தனது பள்ளியைச் சேர்ந்த ஒரு பையனுக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பும்போது, அவள் குடும்பத்திற்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்துவதாகக் குற்றஞ்சாட்டும் அவரது தாயார் மற்றும் மாமாவால் கடுமையாகத் திட்டப்படுகிறார். வாய்மொழியாகக் கண்டிக்கப்பட்ட இந்த வார்த்தைகள் அவர்களின் நெருக்கமான சமூகத்திற்குள் பொது அவமானமாக மாறுகின்றன. உறவினர்கள் அவளை ‘கீழ்ப்படியாதவள்’ என்று முத்திரை குத்துகின்றனர். இந்த எதிர்பார்ப்புகளால் திக்கித் திணறி, ஆலோசனையையோ நண்பர்களின் ஆதரவையோ அணுக முடியாமல், அவள் ஒரு நண்பியிடம், “என்னால் இப்படி வாழ முடியாது. அவர்கள் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள், எனக்குப் பேச யாரும் இல்லை” என்று கூறுகிறாள். சிலகாலத்தின் பின் விரக்தியில் மூழ்கி, பூச்சிக்கொல்லியை உட்கொண்டு இறந்துவிடுகிறாள். இந்தக் கதை, வடக்கில் இளம் பருவப் பெண்கள் ஆணாதிக்க குடும்ப அமைப்புகளிலிருந்து கடுமையான அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றனர், தற்கொலை முயற்சிகள் பெரும்பாலும் சுயவிருப்புக்கான உரிமை மற்றும் திருமணம் தொடர்பான மோதல்களுடன் தொடர்புடையவை என்பதைக் காட்டுகின்றது.

யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த 19 வயதுப் பெண், சிகிச்சை அளிக்கப்படாத ‘PTSD’ மற்றும் மதுவுக்கு அடிமையான தனது தந்தையுடன் வசிக்கிறாள். அவளது தந்தைக்கு அடிக்கடி ஏற்படும் கோபங்கள் மற்றும் உடல் ரீதியான துஷ்பிரயோகம் போன்றன ஒரு கொந்தளிப்பான வீட்டுச் சூழலை உருவாக்குகின்றன. குடும்பத்தின் நிதிச் சுமைகளைக் குறைக்க ஒரு நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணத்தை ஏற்றுக்கொள்ள அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்ட அவள், தனது கல்வியைத் தொடர விரும்புகிறாள். அவளது தந்தை அவளது திருமணத்தை நடாத்துவதாக அச்சுறுத்தியதால் ஏற்பட்ட வாக்குவாதத்திற்குப் பிறகு, அவள் வீட்டைச் சுத்தம் செய்யும் திரவத்தைக் குடித்து தற்கொலைக்கு முயன்றாள். மருத்துவமனையின் உதவியால் அவள் உயிர் பிழைக்கிறாள். அவளது கதை, வீட்டு வன்முறை மற்றும் கடுமையான குடும்ப எதிர்பார்ப்புகள் போன்றவை போர் தொடர்பான அதிர்ச்சியால் மேலும் தீவிரமடைந்து, இளம் பெண்கள் தாங்க முடியாத வீட்டுச் சூழல்களில் இருந்து தப்பிப்பதற்கான ஒரு வழியாக தற்கொலையைப் பார்க்கத் தூண்டுகின்றன என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த 21 வயது இளைஞன், போரின் போது தனது தாயார் இறந்த பிறகு, ஒரு வேலையைப் பெறவும், தனது தம்பி, தங்கைகளை ஆதரிக்கவும் தனது பெரிய குடும்பத்தினரிடமிருந்து கடுமையான அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கிறார். வேலையின்மையால் போராடி வரும் அவர், குடும்பப் பொறுப்பை ஏற்கும் பாத்திரத்தைக் கொண்டிருப்பதற்கான கலாசார எதிர்பார்ப்பை பூர்த்தி செய்ய இயலாமையால் சோர்வடைந்ததாக உணர்கிறார். வெளிநாடுகளுக்குக் குடிபெயர்ந்த உறவினர்களுடனான அவரது தந்தையின் தொடர்ச்சியான ஒப்பீடுகள் அவரது தோல்வி உணர்வை அதிகரிக்கின்றன. அவரது தந்தை அவரை ‘பயனற்றவர்’ என்று அழைத்த ஒரு வாக்குவாதத்திற்குப் பிறகு, அவர் தூக்கில் தொங்குகிறார். இது குறித்துக் கருத்துத் தெரிவித்த பாடசாலை அதிபர் ஒருவர் “இவர்  போன்ற இளைஞர்கள் வேலைகள் இல்லாத இடத்தில் குடும்ப எதிர்பார்ப்புகளின் எடையால் நசுக்கப்படுகிறார்கள்; அவர்களுக்கு எந்த நோக்கமும் இல்லை என்று அவர்கள் உணர்கிறார்கள்” என்றார். இந்தக் கதை, ஆணாதிக்க விதிமுறைகள் பெண்களை மட்டுமன்றி இளைஞர்களையும் சுமையாகக் காட்டி, அவர்கள் உணரப்பட்ட தோல்விக்கான பதிலாக தற்கொலையைத் தேர்வு செய்யத் தூண்டுகின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

மது துஷ்பிரயோகம் மற்றும் வீட்டு வன்முறை

போருக்குப் பிந்தைய காலப்பகுதியில் தமிழ்ச் சமூகங்களிடையே, மது துஷ்பிரயோகம் மற்றும் வீட்டு வன்முறை ஆகியவை பரவலாகப் பரவி வரும் பிரச்சினைகளாகும். இது தற்கொலை விகிதங்களுக்கு கணிசமாகப் பங்களிக்கிறது. போர் ஏற்படுத்திய ஆழ்ந்த உளவியல் வடுக்கள், வன்முறை, இடப்பெயர்வு மற்றும் இழப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து பரவலான அதிர்ச்சி, சுய-மருந்தின் ஒரு வடிவமாக போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோகத்திற்கான நிலைமைகளை வளர்க்கிறது. வடக்கு சமூகங்களில் 84.5% ஆன ஆண்களிடம் மதுப்பழக்கம் பரவியுள்ளதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இது பெரும்பாலும் சிகிச்சையளிக்கப்படாத பிந்தைய மனஉளைச்சல் சீர்குலைவு, மனச்சோர்வு, வறுமை மற்றும் வேலையின்மை போன்ற பொருளாதார அழுத்தங்களுடன் தொடர்புடையது. மது துஷ்பிரயோகம் மனநலப் பிரச்சினைகளை அதிகரிக்கிறது, மனக்கிளர்ச்சியை அதிகரிக்கிறது மற்றும் வீட்டு வன்முறை மூலம் வீடுகளைச் சீர்குலைக்கிறது. குறிப்பாகப் போராளிகள், உடல் ரீதியாக காயமடைந்த ஆண்கள், உடல் வலி மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான துயரங்களைச் சமாளிக்க மதுவைப் பயன்படுத்துவதால் அதிகளவில் பாதிக்கப்படுகின்றனர். இது வன்முறை நடத்தைக்கு எரிபொருளாகிறது, குடும்ப உறவுகளைச் சீர்குலைக்கிறது மற்றும் குற்ற உணர்வு, அவமானம் மற்றும் தற்கொலை எண்ணங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. 2018 ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வு, “வடக்கில் மதுவைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவது வீட்டு வன்முறைக்கு ஒரு முக்கிய காரணியாகும். இது உளவியல் துயரத்தையும் தற்கொலை அபாயத்தையும் அதிகரிக்கிறது. குறிப்பாக அதிர்ச்சி மற்றும் சமூக அழுத்தங்களுடன் போராடும் ஆண்கள் மத்தியில் வியாபகமாகவுள்ளது” என்று தெரிவிக்கிறது.  

மன்னாரைச் சேர்ந்த 42 வயது முன்னாள் மீனவரின் கதையிது. அவர் 2009 ஆம் ஆண்டு போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் சிறு சிறு காயங்களுக்கு ஆளானார். இதனால் அவருக்கு நாள்பட்ட வலி மற்றும் பகுதி இயலாமை ஏற்பட்டது. தடைசெய்யப்பட்ட மீன்பிடி மண்டலங்கள் மற்றும் பொருளாதார நெருக்கடி காரணமாக தனது வாழ்வாதாரத்தை மீண்டும் தொடங்க முடியாமல், உடல் வலி மற்றும் போர் நினைவுகளின் உளவியல் எடை (ஷெல் தாக்குதலில் தனது சகோதரனை இழந்தது உட்பட) இரண்டையும் மரத்துப்போகச் செய்ய உள்ளூரில் காய்ச்சப்பட்ட சாராயத்தை நாடுகிறார். அவரது மதுச் சார்பு, குடும்பத்தின் அற்ப வருமானத்தில் பெரும்பகுதியை இழக்கச் செய்தது. அவரது மனைவி மற்றும் பதின்ம வயதுக் குழந்தைகளுக்கு எதிராக அடிக்கடி வன்முறை வெடிப்புகளுக்கு வழிவகுக்கிறது. இதில் குடிபோதையில் அவர் நிகழ்த்தும் உடல் ரீதியான துஷ்பிரயோகமும் அடங்கும். இதுபோன்ற ஒரு சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அண்டை வீட்டாரின் முன்னிலையில் தனது மனைவியைத் தாக்கிய அவர், வெட்கத்தாலும் குற்ற உணர்ச்சியாலும் மூழ்கி, ஒரு உறவினரிடம், “நான் ஓர் அரக்கனாக மாறிவிட்டேன்; நான் இல்லாமல் என் குடும்பம் நன்றாக இருக்கும்” என்று கூறுகிறார். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அவர் தனது வீட்டில் தூக்கில் தொங்குகிறார். சிகிச்சை அளிக்கப்படாத அதிர்ச்சிக்கு பெரும்பாலும் எதிர்வினையாக இருக்கும் மது அருந்துதல், வீட்டு வன்முறையையும் அதைத் தொடர்ந்து வரும் குற்ற உணர்ச்சிகளையும் அதிகரிக்கிறது, போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களில் ஆண்களை தற்கொலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது என்ற கருத்துடன் அவரது கதை ஒத்துப்போகிறது.

கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த 35 வயதுடைய முன்னாள் போராளி, ‘PTSD’ மற்றும் போர்க்கால அனுபவங்களிலிருந்து வரும் கனவுகளுடன் போராடுகிறார். வேலையில்லாமல், போருக்குப் பிறகு இடம்பெயர்ந்தோர் முகாமில் வசிக்கும் அவர், மலிவான மதுவை, தன்னைச் சமாளிக்க நம்பியுள்ளார். அவரது குடிப்பழக்கம் அவரது மனைவியை வாய்மொழியாகவும் உடல் ரீதியாகவும் துன்புறுத்துகிறது. மனைவி இரண்டு குழந்தைகளுடன் வெளியேறுவதாக அச்சுறுத்துகிறார். குடிபோதையில் வீட்டுப் பொருட்களை உடைத்த ஒரு வன்முறைச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அவர் பூச்சிக்கொல்லியை உட்கொண்டு தற்கொலைக்கு முயன்றார். ஒரு சுகாதார ஊழியரிடம், “என்னால் குடிப்பதை நிறுத்த முடியாது, நான் அவர்களுக்குச் செய்ததை என்னால் எதிர்கொள்ள முடியாது” என்று கூறினார். மருத்துவமனைச் சிகிச்சைக்குப் பிறகு அவர் உயிர் பிழைக்கிறார். ஆனால் நிலையான மனநல ஆதரவு இல்லாமல் ஆபத்தில் இருக்கிறார். இந்தக் கதை, போர் அதிர்ச்சியில் வேரூன்றிய மதுவால் தூண்டப்பட்ட வீட்டு வன்முறை, அவமானம் மற்றும் தற்கொலை நடத்தையின் தீய சுழற்சியை எவ்வாறு உருவாக்குகிறது என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த 30 வயது பெண், தனது கணவருடன் வசிக்கிறார். போருக்குப் பிந்தைய பொருளாதாரக் கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக வேலையை இழந்த பிறகு, அவரது கணவர் மதுவுக்கு அடிமையானார். அவரது குடிபோதையிலான உடல் மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான துஷ்பிரயோகங்கள், அப்பெண்ணைத் தனிமைப்படுத்துகின்றன. அவர் ஓர் இணக்கமான குடும்பத்தைப் பராமரிப்பதில் ‘தோல்வியடைந்ததற்காக’ சமூக அவமானத்தை எதிர்கொள்கிறார். அவரது கணவர் பகிரங்கமாக அவமானப்படுத்திய ஒரு சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அப்பெண் சுத்தம் செய்யும் திரவத்தை உட்கொண்டு தற்கொலைக்கு முயற்சிக்கிறார். பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் உதவி அவரைக் காப்பாற்றுகிறது. ஆனால் அவரது கதை ஒரு பரந்த போக்கைப் பிரதிபலிக்கிறது: வடக்கில் மதுவால் இயக்கப்படும் வீட்டு வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள், துஷ்பிரயோகம் மற்றும் சமூகத் தீர்ப்பிலிருந்து தப்பிக்க தற்கொலையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.

முன்னாள் போராளிகளின் சமூக தனிமைப்படுத்தல்

போருக்குப் பிறகு, முன்னாள் தமிழீழ விடுதலைப் புலிப் போராளிகள் ஆழ்ந்த சமூக தனிமைப்படுத்தலை எதிர்கொள்கின்றனர். இது யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவு போன்ற தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும் பகுதிகளில் தற்கொலை விகிதங்களுக்கு கணிசமாகப் பங்களிக்கிறது. போர் ஆயிரக்கணக்கான முன்னாள் போராளிகளை உடல் மற்றும் உளவியல் வடுக்களுடன் போராட வைத்தது. போருக்குப் பிந்தைய, அரசாங்கத்தால் நடத்தப்பட்ட மறுவாழ்வுத் திட்டங்கள், 12,000க்கும் மேற்பட்ட முன்னாள் புலி உறுப்பினர்களை விடுவித்த போதிலும், பெரும்பாலும் அர்த்தமுள்ள மறுசீரமைப்பு ஆதரவை வழங்கத் தவறிவிட்டன. முன்னாள் போராளிகள் தமிழ்ச் சமூகங்கள் மற்றும் அரசு அதிகாரிகளால் ‘துரோகிகள்’ அல்லது ‘பயங்கரவாதிகள்’ என்று களங்கப்படுத்தப்பட்டனர். பாதுகாப்புப் படையினரின் தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு, வேலையின்மை மற்றும் நிலம் மற்றும் வளங்களுக்கான வரம்புக்குட்பட்ட அணுகல் ஆகியவற்றுடன் இணைந்து, அவர்களின் அந்நியப்படுத்தலை அதிகரிக்கிறது. ஒரு காலத்தில் புலிகளின் நோக்கத்துடன் இணைக்கப்பட்ட அடையாள இழப்பு – நோக்கமற்ற உணர்வுகளை அதிகரிக்கிறது. பல முன்னாள் போராளிகள் ‘துரோக உணர்வு’ மற்றும் சமூகத்தில் சொந்தம் இல்லாதது குறித்து கலவை தெரிவிக்கின்றனர். முன்னாள் போராளிகள் சமூக ரீதியாக ஓரங்கட்டப்படுதல், சிகிச்சையளிக்கப்படாத அதிர்ச்சியுடன் இணைந்து, சமூகம் மற்றும் அரசின் நிராகரிப்பைச் சந்திப்பதால், தற்கொலை அபாயம் கணிசமாக அதிகரிக்கப்படுகின்றது. கிராமப்புறங்களில் அவற்றின் அணுகல் காரணமாக, தூக்கில் தொங்குதல் அல்லது பூச்சிக்கொல்லி உட்கொள்ளல் போன்ற தற்கொலை முறைகள் பரவலாக உள்ளன. மருத்துவமனைத் தரவுகள் 2009க்குப் பிறகு முன்னாள் போராளிகளிடையே அதிகரித்த தற்கொலை முயற்சிகளைக் காட்டுகின்றன.

முல்லைத்தீவைச் சேர்ந்த 35 வயது முன்னாள் விடுதலைப் புலி உறுப்பினர், போரின் போது பதின்மவயதில் புலிகள்  இயக்கத்தில் இணைந்தார். 2011 இல் அரசாங்க மறுவாழ்வு முகாமில் இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து விடுவிக்கப்பட்ட அவர், தனது கிராமத்திற்குத் திரும்புகிறார். ஆனால் முன்னாள் போராளியுடன் தொடர்பு கொண்டால் இராணுவ விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படலாம் என்று அஞ்சும் அண்டை வீட்டாரின் விரோதத்தை எதிர்கொள்கிறார். விடுதலைப் புலிகளின் வரலாறு மற்றும் திறன் பயிற்சி இல்லாததால் வேலை மறுக்கப்பட்ட அவர், தனது வயதான பெற்றோரை ஆதரிக்கப் போராடுகிறார். வீட்டில் பாதுகாப்புப் படையினரின் வழக்கமான ‘செக்-இன்கள்’ மற்றும் ‘துரோகி’ என்ற கிசுகிசுக்கப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகள், அவருடைய தனிமைப்படுத்தலினை மேலும் ஆழப்படுத்துகின்றன. வீழ்ந்த தோழர்களின் நினைவுகள் மற்றும் உயிர் பிழைத்தவரின் குற்ற உணர்ச்சியால் வேட்டையாடப்பட்ட அவர், ஓர் உறவினரிடம், “நான் எங்கள் மக்களுக்காகப் போராடினேன். ஆனால் இப்போது நான் அவர்களுக்கு ஒன்றுமில்லை. நான் எந்தச் சமூகத்தையும் சேர்ந்தவன் அல்ல” என்று கூறுகிறார். அந்நியப்படுதலால் மூழ்கி, மனநல உதவி கிடைக்காததால், அவர் தூக்குப்போட்டு தற்கொலை செய்து கொள்கிறார். அவரது கதை, முன்னாள் போராளிகள் சமூக விலக்கு மற்றும் உளவியல் துயரங்களை எதிர்கொள்கின்றனர், தற்கொலை என்பது அவர்களின் இழந்த அடையாளம் மற்றும் மறு ஒருங்கிணைப்பு இல்லாமையின் துயரமான விளைவாகும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த 28 வயதான முன்னாள் பெண் விடுதலைப் புலிகள் போராளி, 16 வயதில் வலுக்கட்டாயமாக ஆட்சேர்ப்புச் செய்யப்பட்டு போரின் போது மருத்துவராகப் பணியாற்றினார். 2010 இல் மறுவாழ்விலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு, அவர் தனது சமூகத்தினரிடமிருந்து நிராகரிப்பை எதிர்கொள்கிறார். அங்கு அவர் போரில் ஈடுபட்டதாகக் கூறப்பட்ட வதந்திகள் சமூகப் புறக்கணிப்புக்கு வழிவகுக்கின்றன. முறையான கல்வி இல்லாததாலும், முன்னாள் போராளிகளை வேலைக்கு அமர்த்த முதலாளிகள் தயங்குவதாலும் வேலையைப் பெற முடியாத அவர், பாதுகாப்புப் படையினரின் தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பின் கீழ் வறுமையில் வாழ்கிறார். அவரது ‘PTSD’ அறிகுறிகளுக்கு – கனவுகள் மற்றும் மிகை கண்காணிப்பு – கலாசாரக் களங்கம் மற்றும் மனநலச் சேவைகள் இல்லாமை காரணமாகச் சிகிச்சையளிக்கப்படவில்லை. ஒரு கோயில் திருவிழாவில் பகிரங்கமாக ஒதுக்கலுக்கு ஆளான பிறகு, பூச்சிக்கொல்லியை உட்கொண்டு தற்கொலைக்கு முயன்றார். ஒரு மருத்துவ உதவியாளரிடம்: “நான் இங்கே ஒரு பேய், இனி யாரும் என்னை மனிதனாகப் பார்ப்பதில்லை” என்று கூறினார். மருத்துவமனையின் உதவியால் அவர் உயிர் பிழைக்கிறார். ஆனால் தொடர்ந்தும் பாதிக்கப்படக்கூடியவராக இருக்கிறார். பெண் முன்னாள் போராளிகள் தனித்துவமான களங்கத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள். இது, பாலின அடிப்படையிலான பாகுபாடு போர் தொடர்பான ஓரங்கட்டலுடன் இணைந்து, தற்கொலை நடத்தையை இயக்குகின்றது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த 40 வயதான முன்னாள் விடுதலைப் புலி உறுப்பினர், போர்க்களத்தில் ஏற்பட்ட உடல் காயங்களாலும், பொதுமக்கள் இறப்புகளைக் கண்டதால் ஏற்பட்ட மன அதிர்ச்சியாலும் போராடுகிறார். மறுவாழ்வுக்குப் பிறகு, தன்னை சந்தேகக் கண்ணோடு பார்க்கும் ஒரு சமூகத்திற்குத் திரும்புகிறார். தனது இருப்பு இராணுவக் கவனத்தை ஈர்க்கக்கூடும் என்று அஞ்சுகிறார். போருக்குப் பிந்தைய நில அபகரிப்புக் காரணமாக தனது குடும்பத்தின் விவசாய நிலத்தில் நுழைய மறுக்கப்பட்ட அவர், தன்னை ‘புலி’ என்று முத்திரை குத்தும் முதலாளிகளிடமிருந்து துன்புறுத்தலை எதிர்கொள்கிறார். ஒரு காலத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் போராட்டத்துடன் இணைக்கப்பட்ட அவரது நோக்க உணர்வு மங்கி, அவர் ஒரு நண்பரிடம், “நான் ஒரு காரணத்திற்காகப் போராடினேன். ஆனால் இப்போது நான் யாருக்கும் தேவையில்லை. என் சொந்த மக்கள் கூட விலகிச் செல்கிறார்கள்” என்று கூறுகிறார். சிலகாலத்தின் பின் அவர் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார். மறு ஒருங்கிணைப்புத் திட்டங்கள் இல்லாததும், தொடர்ந்து அவமானப்படுத்தப்படுவதும் முன்னாள் போராளிகளை இருத்தலியல் விரக்தியில் ஆழ்த்துகிறது, இது தற்கொலை அபாயத்தை அதிகரிக்கிறது என்பதை அவரது கதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

பாலின வன்முறை மற்றும் சுரண்டல்

பாலின வன்முறை மற்றும் சுரண்டல் தற்கொலைக்கு குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை அளிக்கின்றன. குறிப்பாக பெண்கள் மத்தியில் இது அதிக செல்வாக்குச் செலுத்துகிறது. குறிப்பாகப் போர் விதவைகள் மற்றும் பெண் தலைமைத்துவ வீடுகளில் உள்ளவர்கள், ஆண் வருவாய் ஈட்டுபவர்களின் இழப்பு, இடப்பெயர்வு மற்றும் வளங்களுக்கான அணுகல் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதால், பொருளாதார ரீதியாகப் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களாக இருந்தனர். வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் சுமார் 90,000 போர் விதவைகளுடன் இந்தப் பெண்கள், பாலியல் துன்புறுத்தல், சுரண்டல் மற்றும் பாலின அடிப்படையிலான வன்முறை ஆகியவற்றின் அபாயங்களை எதிர்கொள்கின்றனர். பெரும்பாலும் வேலைவாய்ப்பு அல்லது உதவி தேடும் சூழலில் இந்த அபாயம் அதிகரிக்கின்றது. ஆணாதிக்கத் தமிழ்ச் சமூகத்தில் வேரூன்றிய கலாசார விதிமுறைகள், பாலியல் வன்முறையைச் சுற்றியுள்ள களங்கத்துடன் இணைந்து, உயிர் பிழைத்தவர்களை மௌனப்படுத்துவதோடு, அவமானம், சக்தியற்ற தன்மை மற்றும் தனிமை போன்ற உணர்வுகளைப் பெருக்குகின்றன; இதுவும் இதற்குப் பங்களிக்கிறது. முதலாளிகள் மற்றும் பாதுகாப்புப் படையினரால் நிகழ்த்தப்படும் பாலியல் சுரண்டல் உட்பட பாலின வன்முறைகள், வடக்கில் பெண்கள் மத்தியில் தற்கொலைக்கு ஒரு முக்கிய காரணமாகும். இது பொருளாதார விரக்தி மற்றும் சமூகக் களங்கத்தால் அதிகரிக்கிறது. மனநலச் சுமைகள் கடுமையானவை. வடக்குச் சமூகங்களில் 57.1% பேர் மனச்சோர்வையும் 60.7% பேர் பதட்டத்தையும் அனுபவிக்கின்றனர். குறிப்பாக துஷ்பிரயோகத்தை எதிர்கொள்ளும் பெண்களிடையே இது பொதுவாகவுள்ளது. பாதுகாப்பான அறிக்கையிடல் வழிமுறைகள் மற்றும் மனநலச் சேவைகள் இல்லாதது, பொருளாதாரச் சார்புடன் இணைந்து, பெண்களை பலிவாங்கும் சுழற்சியில் சிக்க வைக்கிறது. வடக்கின் மருத்துவமனைத் தரவுகள், வன்முறையுடன் தொடர்புடைய பெண் தற்கொலை முயற்சிகளில், போருக்குப் பிந்தைய அதிகரிப்பைக் காட்டுகின்றன.

கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த 32 வயது போர் விதவையொருவர், 2009 முள்ளிவாய்க்காலில் தனது கணவரை இழந்த பிறகு தனது இரண்டு இளம் குழந்தைகளை ஆதரிக்கிறார். குறைந்தபட்ச உதவியில் உயிர்வாழப் போராடி, உள்ளூர் ஆடைத் தொழிற்சாலையில் குறைந்த ஊதியம் பெறும் வேலையைச் செய்கிறார். இது பிராந்தியத்தில் பெண்களுக்கு உள்ள சில வேலைவாய்ப்பு விருப்பங்களில் ஒன்றாகும். அவரது முதலாளி, அவரது பொருளாதாரப் பாதிப்பைப் பயன்படுத்தி, வேலைப் பாதுகாப்பிற்காக பொருத்தமற்ற கருத்துகள் மற்றும் சலுகைகளைக் கோருவது உட்பட தொடர்ச்சியான பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாக்குகிறார். தமிழ்க் கலாசார விதிமுறைகள் பாலியல் வன்முறையை குடும்ப அவமதிப்புக்கு ஆதாரமாகக் கருதுவதால், களங்கம் மற்றும் பழிவாங்கலுக்குப் பயந்து அந்த விதவைப் பெண் அமைதியாக இருக்கிறார். அவமானத்தால் மூழ்கி, தனது சமூகத்தில் நம்பிக்கை வைக்க முடியாமல், ஓர் அண்டை வீட்டாரிடம், “இதை இனி என்னால் தாங்க முடியாது. நான் சிக்கிக்கொண்டேன். எனக்கோ அல்லது என் குழந்தைகளுக்கோ வேறு வழியில்லை” என்று கூறுகிறார். அவர் பூச்சிக்கொல்லியை உட்கொண்டு இறக்கிறார். வடக்கில் விதவைகள், பொருளாதார விரக்தி காரணமாக பாலியல் சுரண்டலுக்கு இலக்காகி, தாங்க முடியாத உளவியல் அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றனர். அவமானம் மற்றும் சக்தியற்ற தன்மையிலிருந்து தப்பிக்க தற்கொலைக்கு வழிவகுக்கிறது. 

யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு குழந்தைக்குத் தாயான 27 வயது விதவையொருவர், ஓர் இராணுவ அதிகாரியின் வீட்டில் வீட்டு உதவியாளராகப் பணிபுரிவதன் மூலம் தனது மகளை வளர்க்கிறார். இது இராணுவமயமாக்கப்பட்ட வடக்குப் பகுதிகளில் ஒரு பொதுவான வேலை. தொடர்ச்சியான பாலியல் தாக்குதல்கள் மற்றும் வேலை இழப்பு அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்ளும் அவர், தனது வருமானம் தனது குடும்பத்தின் உயிர்நாடி என்பதால், பயத்தின் காரணமாக இணங்குகிறார். சுரண்டலின் அதிர்ச்சி, சமூகம் தன்னை ‘அவமானப்படுத்தப்பட்டவர்’ என்று முத்திரை குத்துவதுடன் இணைந்து, அவரை மேலும் தனிமைப்படுத்துகிறது. வரையறுக்கப்பட்ட சேவைகள் மற்றும் கலாசார களங்கம் காரணமாக ஆலோசனையை அணுக முடியாமல், அவர் தூக்குப்போட்டுத் தற்கொலைக்கு முயற்சிக்கிறார்.  ஒரு குடும்ப உறுப்பினர் தலையீட்டினால் அவர் உயிர் பிழைக்கிறார். ஆனால், அதிகாரப் பிரமுகர்களால் நிகழ்த்தப்படும் பாலியல் சுரண்டல், சமூகத் தீர்ப்புகளுடன் இணைந்து, பாதுகாப்பான அறிக்கையிடும் வழிமுறைகள் இல்லாத சூழலில், பெண்களைத் தற்கொலை விரக்திக்கு இட்டுச் செல்கிறது என்பதை அவரது கதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஓர் அரசுசாரா பெண்கள் குழு மூலம் அவர் ஓரளவு குணமடைவது, சமூக அடிப்படையிலான ஆதரவின் அவசியத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இருப்பினும் அத்தகைய திட்டங்களுக்கு நிதி குறைவாகவே உள்ளது.

வவுனியாவைச் சேர்ந்த 40 வயது விதவை, போரின் போது அழிக்கப்பட்ட தனது வீட்டை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப உள்ளூர் அரசு சாரா நிறுவனத்திடம் நிதி உதவி கோருகிறார். ஒரு திட்ட அதிகாரி தனது பாதிப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, பாலியல் சலுகைகளுக்கு ஈடாக உதவி வழங்குகிறார். உதவியை இழந்து சமூகப் புறக்கணிப்பை எதிர்கொள்வதற்குப் பயந்து, அப்பெண் இணங்குகிறார். ஆனால் குற்ற உணர்ச்சியிலும், வெளிப்படும் பயத்திலும் மூழ்கிவிடுகிறார். தனது கிராமத்தில் வதந்திகள் பரவிய பிறகு, அவர் ஒரு நண்பரிடம், “நான் என் கண்ணியத்தை இழந்துவிட்டேன். என் குழந்தைகளையோ அல்லது யாரையோ இனி எதிர்கொள்ள முடியாது” என்று கூறுகிறார். வீடு சுத்தம் செய்யும் திரவத்தைப் பயன்படுத்தி அவர் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார். உதவி அமைப்புகளுக்குள் இருக்கும் சுரண்டல், கலாசார களங்கத்துடன் இணைந்து, போர் விதவைகளுக்கு ஓர் ஆபத்தான சூழலை உருவாக்கி, அவர்களைத் தற்கொலைக்குத் தள்ளுகிறது என்பதை அவரது கதை விளக்குகிறது.

இடப்பெயர்வு மற்றும் நிலப் பிரச்சினைகள்

இடப்பெயர்வு மற்றும் நிலம் பறிபோதல், சமூகங்களை ஆழமாகப் பாதித்து, தற்கொலை விகிதங்களுக்குப் பங்களித்துள்ளன. போர், 600,000க்கும் மேற்பட்ட தமிழர்களை பலமுறை இடம்பெயரச் செய்து, தமிழர் அடையாளம் மற்றும் வாழ்வாதாரத்தின் மூலக்கல்லான நிலத்துடனான அவர்களின் பொருளாதார மற்றும் கலாசார உறவுகளைச் சீர்குலைத்தது. போருக்குப் பிந்தைய, தொடர்ச்சியான இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் நில அபகரிப்புகள் – முகாம்கள், உயர் பாதுகாப்பு வலயங்கள் அல்லது மேம்பாட்டுத் திட்டங்களுக்காக தனியார் மற்றும் பொது நிலங்களை இராணுவம் ஆக்கிரமித்துள்ளமை – பலர் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்புவதையோ அல்லது விவசாய மற்றும் மீன்பிடி நடவடிக்கைகளை மீண்டும் தொடங்குவதையோ தடுத்துள்ளன.

வடக்கில் நிலம் கையகப்படுத்துதல், இழப்பீடு அல்லது மறுசீரமைப்பு இல்லாமை ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்து, பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மை மற்றும் ஆழ்ந்த இடப்பெயர்ச்சி உணர்வுக்கு வழிவகுத்தது; உளவியல் துயரம் மற்றும் தற்கொலைக்கும் வழிவகுத்துள்ளது. இடம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் வறுமை, சொத்து இழப்பு மற்றும் சமூக மூலதனம் இழக்கப்படுவதை எதிர்கொள்கின்றனர். இதனால் பலர் நம்பிக்கையற்றவர்களாக உணர்கிறார்கள். மருத்துவமனைத் தரவுகள் 2009க்குப் பிறகு அதிகரித்த தற்கொலை முயற்சிகள், இடப்பெயர்வு தொடர்பான விரக்தியுடன் தொடர்புடையதாக இருப்பதைக் கோடுகாட்டுகின்றன.

மன்னாரைச் சேர்ந்த 48 வயது மனிதர், போரின் போது மூன்று முறை இடம்பெயர்ந்து, இறுதியாக 2010 இல் மீள்குடியேறி, போருக்குப் பிறகு நிறுவப்பட்ட இராணுவ முகாமால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட தனது மூதாதையர் விவசாய நிலத்தைக் கண்டுபிடித்தார். இழப்பீடு அல்லது சட்டபூர்வ உதவி இல்லாமல், அவர் தனது குடும்பத்தின் பாரம்பரிய வாழ்வாதாரமான விவசாயத்தை மீண்டும் தொடங்க முடியாது. தனது மனைவி மற்றும் இரண்டு குழந்தைகளுடன் ஒரு தற்காலிகத் தங்குமிடத்தில் வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில், அவர் அவ்வப்போது பகல்நேரக் கூலியை நம்பியுள்ளார். அடையாளம் மற்றும் பாதுகாப்பின் அடையாளமாக இருக்கும் அவரது நிலத்தை இழப்பது அவரது இடப்பெயர்ச்சி உணர்வை ஆழப்படுத்துகிறது. அவர் ஒரு பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம், “இந்த நிலம் என் தந்தையினது, என் தாத்தாவினது. அது இல்லாமல், நான் ஒன்றுமில்லை, இந்த நிலம் இல்லாமல் என் குழந்தைகளுக்கு எதிர்காலம் இல்லை” என்று கூறுகிறார். விரக்தியால், மனநல ஆதரவை அணுக முடியாமல், பூச்சிக்கொல்லியை உட்கொண்டு இறந்துவிடுகிறார். அவரது கதை, நில அபகரிப்பு தமிழர்களின் பொருளாதார மற்றும் கலாசார வேர்களை அகற்றி, நம்பிக்கையின்மையையும் தற்கொலையையும் ஒரு தப்பிக்கும் செயலாக வளர்க்கிறது என்ற கருத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.

முல்லைத்தீவைச் சேர்ந்த 55 வயதுடைய பெண், போரின் போது இடம்பெயர்ந்தவர். 2012 இல் தனது குடும்பத்தின் தென்னந்தோப்பைக் கண்டுபிடித்தார். அந்த இடம் இராணுவ ஆதரவுடன் கூடிய சுற்றுலாத் திட்டத்திற்காகக் கைப்பற்றப்பட்டிருந்தது. மாற்று வாழ்வாதாரம் இல்லாமல், மீள்குடியேற்ற முகாமில் வசிக்கும் அவர், போரின் போது காணாமல் போன தனது பிள்ளைகளின் பேரக்குழந்தைகளை ஆதரிக்கப் போராடுகிறார். சமூகப் பிரிவினையுடன் சேர்ந்து, சமூகத்தின் மீதான அவநம்பிக்கை அவரை மேலும் தனிமைப்படுத்துகிறது. போர் நினைவுகளாலும், தனது சொத்தை மீட்டெடுக்க இயலாமையாலும் வேட்டையாடப்பட்ட அவர், ஒருவரிடம், “நாங்கள் எங்கள் சொந்த நிலத்தில் அந்நியர்கள், இனி எங்களுக்கு இடமில்லை” என்று கூறுகிறார். அவர் தூக்குப்போட்டு தற்கொலைக்கு முயற்சிக்கிறார். ஆனால் உயிர் பிழைக்கிறார். இடப்பெயர்வு மற்றும் நில இழப்பு, குறிப்பாகப் பெண்கள் தலைமை தாங்கும்  குடும்பங்களுக்கு, வறுமை மற்றும் விரக்தியின் சுழற்சியை எவ்வாறு உருவாக்குகிறது, தற்கொலை அபாயத்தை எவ்வாறு அதிகரிக்கிறது என்பதை அவரது கதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த 30 வயதான மீனவரொருவர், போரின் போது ஓர் அகதி முகாமுக்கு இடம்பெயர்ந்தார். 2011 இல் தனது கடலோர நிலம் ஒரு கடற்படைத் தளத்தால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணத் தலைப்பட்டார். பாரம்பரிய மீன்பிடித் தளங்களில் இருந்து தடைசெய்யப்பட்டதால், அவர் பொருளாதார அழிவை எதிர்கொள்கிறார். மேலும் புதிய உபகரணங்களை மாற்றவோ அல்லது வாங்கவோ முடியாது. அவரது வாழ்வாதார இழப்பு மற்றும் அவரது கிராமத்தில் தொடர்ச்சியான இராணுவ இருப்பு அவரது சொந்த உணர்வைக் குறைக்கிறது. அதேநேரத்தில் போர்க்கால நினைவுகள் அவரது துயரத்தை அதிகரிக்கின்றன. 2019 ஆம் ஆண்டில், நில மறுசீரமைப்பிற்காக மனுச் செய்ய முயற்சித்ததில் தோல்வியடைந்த பிறகு, அவர் தனது சகோதரரிடம், “அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டனர் – என் நிலம், என் கடல், என் நம்பிக்கை” என்று கூறுகிறார். அவர் மீன்பிடி வலைக் கயிற்றைப் பயன்படுத்தி தற்கொலை செய்து கொள்கிறார். வடக்கில் இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் நில அபகரிப்புகள் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பையும் கலாசார அடையாளத்தையும் எவ்வாறு சிதைக்கின்றன, இடம்பெயர்ந்த தமிழர்களை தற்கொலைக்கு எவ்வாறு தள்ளுகின்றன என்பதை அவரது கதை படம் பிடிக்கிறது. 

மனநல ஆதரவு இல்லாமை மற்றும் களங்கம்

மனநல நோயைச் சுற்றியுள்ள களங்கம் மற்றும் மனநலச் சேவைகளின் பற்றாக்குறை ஆகியவை தற்கொலை விகிதங்களுக்குக் கணிசமாகப் பங்களிக்கின்றன. போர் பரவலான அதிர்ச்சியின் மரபை விட்டுச் சென்றது. தொற்றுநோயியல் ஆய்வுகள் மனநலக் கோளாறுகள் இங்கு அதிகமாக இருப்பதாகக் கூறுகின்றன. தமிழ், இந்து மற்றும் பௌத்த மரபுகளில் வேரூன்றிய கலாசார நம்பிக்கைகள் பெரும்பாலும் மனநோயை தனிப்பட்ட பலவீனம், தார்மீகத் தோல்வி அல்லது கர்ம பழிவாங்கலின் அடையாளமாக வடிவமைக்கின்றன. இது தனிநபர்கள் உதவியைத் தேடுவதைத் தடுக்கிறது. வடக்கில் மனநலப் பிரச்சினைகள் உள்ளவர்களில் 10% ஆனோர் மட்டுமே களங்கம் மற்றும் வரையறுக்கப்பட்ட சேவைகள் காரணமாக பராமரிப்பை அணுகுகிறார்கள். எமது பிராந்தியத்தில் மனநல உட்கட்டமைப்பு மிகவும் குறைவாகவே உள்ளது. வடக்கில் மனநல ஆதரவு இல்லாதது, ஓர் ஆபத்தான இடைவெளியை உருவாக்குகிறது. அது சிகிச்சையளிக்கப்படாத மனச்சோர்வு மற்றும் அதிர்ச்சித் தற்கொலை நடத்தைக்கு வழிவகுக்கிறது. உணர்ச்சிகளை அடக்கி ‘வலுவாக இருப்பதற்காக’ தலைமுறை அழுத்தங்களை எதிர்கொள்ளும் இளைஞர்களிடையே, இது குறிப்பாகக் கடுமையாக உள்ளது. யாழ்ப்பாணம் மற்றும் வவுனியாவின் மருத்துவமனைத் தரவுகள், போருக்குப் பிந்தைய முயற்சிகளில், குறிப்பாக இளம் பருவத்தினரிடையே அதிகரிப்பைக் காட்டுகின்றன.

2009 ஆம் ஆண்டு போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் தனது மூத்த சகோதரனை இழந்ததைத் தொடர்ந்து மன அழுத்தத்துடன் போராடும் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த 16 வயதுச் சிறுவன் கனவுகள் மற்றும் நம்பிக்கையின்மை உணர்வுகளால் வேட்டையாடப்படுகிறான். நெருங்கிய நண்பரிடம் நம்பிக்கையுடன் பேசுகிறார், அவர் “வலுவாக இருங்கள்” என்றும், “பலவீனத்தை ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம் குடும்பத்தை அவமானப்படுத்த வேண்டாம்” என்றும் அறிவுறுத்துகிறார். அச்சிறுவன் தயக்கத்துடன் தனது பெற்றோருடன் தனது உணர்வுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது, அவர்கள் அவனது துயரத்தை நிராகரித்து, “இது உங்கள் தலையில் உள்ளது. நீங்கள் பிரார்த்தனை செய்து முன்னேற வேண்டும்” என்று கூறுகிறார்கள். தமிழ்க் கலாசாரத்தில், மனநலப் போராட்டங்கள் பெரும்பாலும் மீள்தன்மை இல்லாதவை என்று களங்கப்படுத்தப்படுகின்றது. மேலும் அச்சிறுவனின் குடும்பம் சமூகத் தீர்ப்புக்கு அஞ்சுகிறது. ஆலோசனைக்கான அணுகல் இல்லாமல் அச்சிறுவனின் மனச்சோர்வு ஆழமடைகிறது. தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, வெட்கப்பட்டு, வீட்டிலேயே தூக்கில் தொங்குகிறான் அச்சிறுவன்.  வடக்கில் உள்ள இளைஞர்கள், கலாசாரக் களங்கத்தை எதிர்கொண்டு, மனநல ஆதரவு இல்லாமல், தற்கொலையை சிகிச்சையளிக்கப்படாத மனநோயிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான ஒரு வழியாகக் கருதுகின்றனர் என்ற வாதத்தை இந்தக் கதை பிரதிபலிக்கிறது.

வவுனியாவைச் சேர்ந்த 19 வயதுச் சிறுமி, போரின் போது தனது குடும்பத்தினர் இடம்பெயர்ந்ததைக் கண்ட பிறகு, பதட்டத்தையும் தற்கொலை எண்ணத்தையும் அனுபவிக்கிறாள். அவள் தன் சின்னம்மாவிடம் தனது உணர்வுகளைப் பற்றி விவாதிக்க முயற்சிக்கிறாள். அவர் அவளிடம், “அப்படிப்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசாதே. அது உன் திருமண வாய்ப்புகளை அழித்துவிடும்” என்று கூறுகிறார். பெண் அடக்கம் மற்றும் குடும்ப மரியாதைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் கலாசார விதிமுறைகள் அச்சிறுமி உதவி தேடுவதைத் தடுக்கின்றன. ஏனெனில் மனநோய் அவளுடைய நற்பெயருக்கு ஒரு களங்கமாகக் கருதப்படுகிறது. அருகிலுள்ள மனநல மருத்துவமனைக்கு அவள் சென்றால், சமூக வதந்திகள் வரும் என்று அஞ்சுகிறாள். மன அழுத்தத்தால் ஏற்பட்ட பயத் தாக்குதலுக்குப் பிறகு, தற்கொலைக்கு முயற்சிக்கிறாள். ஆனால் அவள் உயிர் பிழைக்கிறாள். அவளுடைய கதை, மனநலத்தைச் சுற்றியுள்ள களங்கம் — குறிப்பாக இளம் பெண்களுக்கானது — பற்றாக்குறையான சேவைகளுடன் இணைந்து, வடக்கில் தற்கொலை முயற்சிகளை எவ்வாறு தூண்டுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த 45 வயது தந்தை, போர்க்காலச் சித்திரவதை மற்றும் மனைவியின் இழப்புக் காரணமாக மன அழுத்தத்தால் அவதிப்படுகிறார். மனநலப் பிரச்சினைகள் பலவீனத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றன என்ற சமூகக் கருத்துகளால் அவர் உதவி தேடுவதைத் தவிர்க்கிறார். அண்டை வீட்டார் “நீங்கள் ஓர் ஆலோசகரிடம் சென்றால், மக்கள் உங்களை பைத்தியம் என்று நினைப்பார்கள்” என்று எச்சரிக்கின்றனர். அவரின் அறிகுறிகள் மோசமடைந்து, சமூக விலகலுக்கு வழிவகுக்கிறது. சிலகாலத்தின் பின்னர், தான் தனது குழந்தைகளுக்கு ஒரு சுமையாக இருப்பதாக உணர்ந்த அவர், தற்கொலை செய்து கொள்கிறார். வடக்கில் கலாசாரக் களங்கம் மற்றும் மனநல உட்கட்டமைப்பு இல்லாமை வயதானவர்களைக் கூட சிகிச்சையளிக்கப்படாத அதிர்ச்சிக்கு ஆளாக்குகிறது, இதன் விளைவாகத் தற்கொலை ஏற்படுகிறது என்பதை அவரது கதை விளக்குகிறது.

பொருளாதார நெருக்கடியும் தினசரி அழுத்தங்களும்

இலங்கையின் பொருளாதார நெருக்கடி, 2019 முதல் தீவிரமடைந்து 2022 இல் உச்சத்தை எட்டியது. இது வட இலங்கையைக் கடுமையாகப் பாதித்துள்ளது. மிகை பணவீக்கம், அந்நிய செலாவணிப் பற்றாக்குறை, எரிபொருள் மற்றும் உணவுப் பற்றாக்குறை மற்றும் அதிகரித்து வரும் வேலையின்மை ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படும் இந்த நெருக்கடி, போர் தொடர்பான அதிர்ச்சி, வறுமை மற்றும் மனநலப் பிரச்சினைகளை அதிகப்படுத்தியுள்ளது. போரிலிருந்து மீள்வது ஏற்கனவே பலவீனமாக இருந்த வடக்கில், பொருளாதார நெருக்கடி, அதிகரித்த மன அழுத்தம், சுய-தீங்கு மற்றும் தற்கொலைகளுக்கு வழிவகுத்தது. அதிகாரபூர்வ தரவு, 2022 இல் தேசிய தற்கொலை விகிதம் 100,000 பேருக்கு 15 ஆக இருப்பதைக் குறிக்கிறது. குறிப்பாக ஆண்களைப் (100,000 பேருக்கு 27) பாதிக்கிறது. நெருக்கடி காரணமாக ஒரு சிறிய அதிகரிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. வடக்கு மாகாணத்தில், 2022 இல் 142 ஆக இருந்த தற்கொலைகள், 2023 இல் 175 ஆக அதிகரித்துள்ளன. இதற்கு நிதி நெருக்கடி மற்றும் அன்றாடக் கஷ்டங்கள் காரணங்களாகும்.

நெருக்கடியின் போது, மிதமானது முதல் உயர்ந்த நிலை வரை மன அழுத்தம் இருப்பதாகக் கணக்கெடுப்புகள் காட்டுகின்றன. இலங்கையர்களில் 34.1% பேர் உயர்ந்த மன அழுத்த நிலைகளை அனுபவிக்கின்றனர். இது இளையவர்கள் மற்றும் பெண்கள் மத்தியில் அதிகமாகும். பொருளாதார நிலையற்ற தன்மையால் 2018–2019 இல் 2.9% ஆக இருந்த மனநலப் பிரச்சினைகள், 2021–2022 இல் 6.1% ஆக இரட்டிப்பாகியுள்ளது. விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடி வாழ்வாதாரங்கள் சீர்குலைந்த வடக்கில், உணவுப் பாதுகாப்பின்மை மற்றும் கடன் போன்ற தினசரி அழுத்தங்கள் விரக்தியை அதிகரிக்கின்றன.

யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் பருத்தித்துறையைச் சேர்ந்த 45 வயது தந்தை போரில் தனது வீட்டையும் வாழ்வாதாரத்தையும் இழந்தார். பின்னர் சிகிச்சையளிக்கப்படாத ‘PTSD’ மற்றும் மனச்சோர்வை எதிர்த்துப் போராடினார். 2022 பொருளாதாரச் சரிவின் மத்தியில், பணவீக்கம் 70%த்தினைத் தாண்டியதாலும், எரிபொருள் விலைகள் மூன்று மடங்காக உயர்ந்ததாலும், ஒரு சாதாரண தொழிலாளியாகப் பணிபுரியும் அவர் வேலை இழப்பை எதிர்கொள்கிறார். மேலும் அவரது மூன்று குழந்தைகளுக்குத் தேவையான அரிசி, பாடசாலைப் பொருட்கள் போன்ற அடிப்படைப் பொருட்களை வாங்க முடியாத நிலை உருவானது. குடும்பம் அவ்வப்போது பிறரிடம் உதவிகளை நம்பியிருப்பது ஒரு வழங்குநராக அவரது தோல்வி உணர்வை ஆழப்படுத்துகிறது. மானிய விலையில் உணவுக்காக ஒரு நாள் வரிசையில் நின்று வெறுங்கையுடன் திரும்பிய பிறகு, அவர் தனது மனைவியிடம், “என் குழந்தைகள் பசியுடன் இருப்பதை என்னால் பார்க்க முடியாது. போரின் போது நான் தோல்வியடைந்தது போல் நான் அவர்களைத் தோல்வியடையச் செய்துவிட்டேன்” என்று கூறுகிறார். 2023 ஆம் ஆண்டில், அதிகரித்த அதிர்ச்சி மற்றும் பொருளாதார விரக்தியால் மூழ்கி, அவர் வீட்டிலேயே தூக்கில் தொங்குகிறார். இந்தக் கதை, கிராமப்புற வடக்குப் பகுதிகளில் நிதி அழுத்தம் சுய-தீங்கை ஏற்படுத்தும் வடிவங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது.

வவுனியாவைச் சேர்ந்த 38 வயதுப் போர் விதவை, இரண்டு பதின்ம வயது மகள்களைக் கொண்ட ஒரு குடும்பத்தைத் தலைமை தாங்குகிறார். 2022 நெருக்கடியின் போது மின்வெட்டு மற்றும் பொருள் பற்றாக்குறையால் பாதிக்கப்பட்ட அவர், ஒரு சிறிய தையல் தொழிலை நம்பியிருந்தவர். உணவுப் பொருட்களின் விலைகள் உயர்ந்து, சேமிப்பு இல்லாததால், அதிக வட்டி விகிதத்தில் நுண்நிதி நிறுவனங்களிலிருந்து கடன் குவிகிறது. மனநலம் குறைவாக இருப்பதால், சிகிச்சையளிக்கப்படாத பதட்டம் மற்றும் தூக்கமின்மையால் மேலும் மன அழுத்தம் வெளிப்படுகிறது. கடன் வழங்குநர்கள் பணம் செலுத்தத் தவறியதற்காக அவரைப் பகிரங்கமாக அவமானப்படுத்திய பிறகு, அவர் பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம், “போர் என் கணவரைப் பறித்தது. இந்த நெருக்கடி என் வாழ்வின் விருப்பத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது” என்று கூறுகிறார். 2024 ஆம் ஆண்டில், விவசாயப் பகுதிகளிலிருந்து பெறப்பட்ட ஒரு பூச்சிக்கொல்லி மருந்தை உட்கொண்டு இறந்துவிடுகிறார். பொருளாதாரப் பாதிப்பு வடக்குப் பெண்களை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த 50 வயது ஆசிரியர், நெருக்கடியின் மத்தியில் சம்பளத் தாமதங்களையும் அதிகரித்த வாழ்க்கைச் செலவுகளையும் எதிர்கொள்கிறார். அதேநேரத்தில் போர் இடப்பெயர்வுகளால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு நீட்டிக்கப்பட்ட குடும்பத்தை ஆதரிக்கிறார். எரிபொருள் பற்றாக்குறை, வேலைக்குச் செல்வதைத் தடுப்பது உள்ளிட்ட பொருளாதார நெருக்கடி அவரது மனச்சோர்வை அதிகரிக்கிறது. ஆசிரியர்கள் பற்றிய ஓர் ஆய்வு, நிதிச் சுமைகளுடன் தொடர்புடைய அதிக மன உளைச்சலைக் குறிப்பிடுகிறது. மின்தடை காரணமாக பயிற்சியிலிருந்து கூடுதல் வருமானத்தை இழந்த பிறகு, ஒரு சக ஊழியரிடம், “நான் குண்டுவெடிப்புகளில் இருந்து தப்பித்தேன். ஆனால் இந்த முடிவற்ற போராட்டம் என்னை உள்ளே கொன்று கொண்டிருக்கிறது” என்று கூறுகிறார். 2023 ஆம் ஆண்டில், அவர் தூக்குப்போட்டு தற்கொலைக்கு முயன்றார். ஆனால் உயிர் பிழைத்தார். இது வடக்கில் படித்த பணியாளர்கள் மீதான நெருக்கடியின் பாதிப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது.

நிறைவுக் குறிப்புகள்

மேற்சொன்ன கதைகள் சில முக்கியமான செய்திகளை எமக்கு அடிக்கோடிடுகின்றன. அதிக வேலையின்மை, இராணுவம் அல்லது பெருநிறுவனத் திட்டங்களுக்கு விளைநிலங்களை இழத்தல் மற்றும் சுரண்டல் நுண்நிதித் திட்டங்கள் ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைப்பு தற்கொலைகளைத் தூண்டும், நசுக்கும் கடன் சுமைகளை உருவாக்குகிறது. போர் பாரம்பரியப் பொருளாதாரங்களைச் சிதைத்து, தமிழர்கள் நிலையற்ற வாழ்வாதாரங்களைச் சார்ந்து இருக்க வைத்தது. போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், மனித மேம்பாட்டை விட உட்கட்டமைப்பில் அரசாங்கம் கவனம் செலுத்தியதால் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் புறக்கணிக்கப்பட்டது. மீட்புக் கருவியாகக் கருதப்படும் நுண்நிதி, கொள்ளையடிக்கும் செயலாக மாறியது. விதவைகள் மற்றும் குறைந்த நிதிக் கல்வி உள்ள இளைஞர்கள் போன்ற பாதிக்கப்படக்கூடிய குழுக்களை குறி வைத்தது. இந்த நிறுவனங்கள் போரில் இருந்து தப்பியவர்களின் விரக்தியைப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. அவர்களால் திருப்பிச் செலுத்த முடியாத கடன்களை வழங்குகின்றன. இது அவமானம் மற்றும் தற்கொலைக்கு வழிவகுக்கிறது.

உளவியல் சமூகக் கண்ணோட்டத்தில் பகுத்தறிவு, போர் அதிர்ச்சியுடன் பொருளாதார மன அழுத்தம் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறது, மனச்சோர்வு மற்றும் நம்பிக்கையின்மையை எவ்வாறு அதிகரிக்கிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. விவசாய அணுகல் காரணமாக பரவலாகக் காணப்படும் பூச்சிக்கொல்லித் தற்கொலைகள், வாய்ப்பு மற்றும் கலாசார விரக்தி இரண்டையும் பிரதிபலிக்கின்றன. குறிப்பாக, வழங்குநர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற சமூக எதிர்பார்ப்புகளால் ஆண்கள் அதிகமாகப் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்கள். கடன் நிவாரணம், நிதிக் கல்வியறிவுத் திட்டங்கள் மற்றும் நிலையான வேலை உருவாக்கம் போன்ற தலையீடுகள் இதைத் தணிக்கக்கூடும். ஆனால் அரசியல் ரீதியாக ஓரங்கட்டப்படுதல் மற்றும் களங்கம் போன்றவை முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கின்றன. வறுமை மற்றும் தற்கொலைச் சுழற்சியைத் தடுக்க, பொருளாதார மீட்சி உளவியல் சமூக ஆதரவுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். இந்த முறையான பிரச்சினைகளை நிவர்த்தி செய்யாவிட்டால், பொருளாதார விரக்தியில் சிக்கியவர்களுக்கு தற்கொலை ஒரு சோகமான தப்பிக்கும் செயலாகவே தொடர்ந்தும் இருக்கும். 

போருக்குப் பிந்தைய கொள்கைகள், இராணுவமயமாக்கப்பட்ட நில அபகரிப்பு மற்றும் மீன்பிடி மற்றும் விவசாய வளங்களுக்கான அணுகலைக் கட்டுப்படுத்துதல் போன்றவற்றுடன் இணைந்து, பொருளாதார உட்கட்டமைப்பை அழித்து, வட இலங்கையில் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தை முடக்கியுள்ளன. இளைஞர்களைப் பொறுத்தவரை, இது ஓர் ஆழமாகச் சிக்கிக்கொண்ட உணர்வாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. அங்கு கல்வி – தமிழ்க் கலாசாரத்தில் மிகவும் மதிக்கப்படுகின்றமை – எதிர்பார்த்த வாய்ப்புகளை வழங்கவில்லை. மனநலத்தின் சுற்றுச்சூழல் மாதிரியானது, நுண்நிலைக் காரணிகள் (திட்டமிட்ட புறக்கணிப்பு, வடக்கில் முதலீட்டின் பற்றாக்குறை), நுண்நிலை அழுத்தங்களுடன் (குடும்ப எதிர்பார்ப்புகள், தோல்வியைச் சுற்றியுள்ள களங்கம்) எவ்வாறு தற்கொலை அபாயத்தை அதிகரிக்கும் காரணிகளாகத் தொடர்பு கொள்கின்றன என்பதை விளக்குகிறது. வடக்கில் இளைஞர் வேலையின்மை என்பது ஒரு பொருளாதாரப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, ஓர் உளவியல் சமூக நெருக்கடியாகும். இளைஞர்கள் சமூக எதிர்பார்ப்புகளை பூர்த்தி செய்ய இயலாமையை தனிப்பட்ட தோல்வியாக உள்வாங்கிக் கொள்கிறார்கள். கலாசார விதிமுறைகள் இதை அதிகரிக்கின்றன. ஏனெனில் தமிழ்ச் சமூகம் நிதி ஸ்திரத்தன்மையை அடையவும், குடும்ப கௌரவத்தை நிலைநிறுத்தவும் இளைஞர்கள் மீது பெரும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தோல்வி, சமூக விலக்குக்கு வழிவகுக்கிறது. உதாரணமாக, இளைஞர்கள் குடும்பத்திற்கு ஒரு வழங்குநராக இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு, வேலைப் பற்றாக்குறையின் யதார்த்தத்துடன் மோதுகிறது. விரக்தியையும் தற்கொலை நடத்தையையும் வளர்க்கிறது. 

தொழில் பயிற்சி அல்லது இளைஞர்களை மையமாகக் கொண்ட பொருளாதாரத் திட்டங்கள் போன்ற பாதுகாப்புக் காரணிகள் மிகக் குறைவு. அரசு சாரா நிறுவனங்கள் அவ்வப்போது ஆதரவை வழங்குகின்றன. ஆனால் முறையான அரசாங்கத் தலையீடு இல்லை. வேலைவாய்ப்பு மற்றும் சமூக இயக்கத்திற்கான கட்டமைப்புத் தடைகளை நிவர்த்தி செய்யாவிட்டால், வடக்கின் இளைஞர்கள் நம்பிக்கையின் நெருக்கடியை தொடர்ந்து எதிர்கொள்வார்கள். 

போரின் குடும்பக் கட்டமைப்புகள் சீர்குலைவு – வருவாய் ஈட்டுவோரின் இழப்பு, இடப்பெயர்ச்சி மற்றும் அதிர்ச்சி மூலம் – வட இலங்கையில் தலைமுறை மற்றும் பாலின அடிப்படையிலான பதட்டங்களை தீவிரப்படுத்தியுள்ளது. குடும்பக் கௌரவம், பெண்களுக்கான ஆரம்பகால திருமணம் மற்றும் ஆண் வழங்குநர் பாத்திரங்களை முன்னுரிமைப்படுத்தும் ஆணாதிக்கத் தமிழ்க் கலாசார விதிமுறைகள், பொருளாதாரக் கஷ்டம் மற்றும் துண்டுதுண்டான சமூக ஆதரவு போன்ற போருக்குப் பிந்தைய யதார்த்தங்களுடன் மோதும் கடுமையான எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்குகின்றன. தற்கொலை அபாயத்தின் சுற்றுச்சூழல் மாதிரி, குடும்ப அளவிலான அழுத்தங்கள் (வீட்டு வன்முறை, பெற்றோரின் மது அருந்துதல்) தற்கொலை நடத்தையைத் தூண்டுவதற்கு சமூக அளவிலான காரணிகளுடன் (களங்கம், மனநலச் சேவைகள் இல்லாமை) எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கின்றன என்பதை விளக்குகிறது. தலைமுறை மோதல்கள் மற்றும் வீட்டு துஷ்பிரயோகம் உள்ளிட்ட குடும்பச் செயலிழப்பு, வடக்கு இளைஞர்களிடையே தற்கொலைக்கு ஒரு முக்கிய காரணமாகும்; குறிப்பாக உணர்ச்சிபூர்வமான வழிகள் இல்லாதபோது. மன அழுத்தத்தைப் பலவீனம் அல்லது கர்ம பழிவாங்கலாகக் கருதும் இந்து மற்றும் பௌத்த நம்பிக்கைகளில் வேரூன்றிய கலாசாரக் களங்கம், உதவி தேடுவதை ஊக்கப்படுத்துவதில்லை. இளைஞர்களைப் பொறுத்தவரை, உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்த பாதுகாப்பான இடங்கள் இல்லாதது – போரினால் தூண்டப்பட்ட சமூகத் துண்டிப்பால் அதிகரிக்கிறது – சிக்கிக்கொண்ட உணர்வுகளை அதிகரிக்கிறது. போர் குடும்பங்களை ஆதரவு மற்றும் மோதலுக்கான ஆதாரமாக விட்டுச் சென்றுள்ளது. உளவியல் சமூகத் தலையீடுகள் இல்லாமல், வீட்டு அழுத்தங்கள் பாதிக்கப்படக்கூடிய இளைஞர்களை தற்கொலைக்குத் தள்ளுகின்றன.  இந்த அழுத்தங்களை நிவர்த்தி செய்வதற்கு, ஆணாதிக்க விதிமுறைகளைச் சவால் செய்யும் மற்றும் இளைஞர்களுக்கு உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டிற்கான வழிகளை வழங்கும் கலாசார ரீதியாக உணர்திறன் மிக்க தலையீடுகள் தேவை.

மது அருந்துவது போரின் உளவியல் மற்றும் பொருளாதார விளைவுகளுடன் ஆழமாகப் பிணைந்துள்ளது. மதுவால் தூண்டப்படும் வீட்டு வன்முறை, குடும்பங்களைச் சீர்குலைக்கிறது. வேலையின்மையை எதிர்கொள்ளும், இன்னும் வழங்குநர்களாக இருப்பதற்கான கலாசார எதிர்பார்ப்புகளால் சுமையாக இருக்கும் ஆண்கள், மதுவுக்குத் திரும்புகிறார்கள். இது தோல்வி உணர்வுகளை அதிகரிக்கிறது மற்றும் வன்முறை நடத்தையைத் தூண்டுகிறது. இது குற்ற உணர்ச்சியால் தூண்டப்பட்ட தற்கொலைகளுக்கு வழிவகுக்கிறது. துஷ்பிரயோகத்திற்கு ஆளான பெண்கள், சமூகக் களங்கத்திலிருந்து கூடுதல் அழுத்தங்களை எதிர்கொள்கின்றனர். இது கலாசார நம்பிக்கைகள் குடும்பப் பிரச்சினைகளை தனிப்பட்ட அல்லது கர்மமாக வடிவமைப்பதன் காரணமாக புகாரளிப்பதையோ அல்லது உதவியை நாடுவதையோ தடுக்கிறது.

வடக்கில் மது துஷ்பிரயோகம் என்பது வெறும் தனிப்பட்ட தோல்வி மட்டுமல்ல, கூட்டு அதிர்ச்சியின் அறிகுறியாகும். அதை நிவர்த்தி செய்யாவிட்டால், வீட்டு வன்முறை மற்றும் தற்கொலைகள் நீடிக்கும். போதைச் சிகிச்சை அல்லது குடும்ப ஆலோசனை போன்ற பாதுகாப்புக் காரணிகளுக்கான நிதி பற்றாக்குறையாக உள்ளது. இதனால் சமூகங்கள் பாதிக்கப்படுகின்றன. மது துஷ்பிரயோகம் மற்றும் வீட்டு வன்முறையில் அதன் பங்கு ஆகியவற்றை இலக்காகக் கொண்ட ஒருங்கிணைந்த தலையீடுகள் இல்லாமல், வடக்கில் அதிர்ச்சி மற்றும் தற்கொலைச் சுழற்சி தொடரும் ஆபத்தை நாம் எதிர்நோக்குகிறோம். 

முன்னாள் போராளிகளின் சமூகத் தனிமைப்படுத்தல், போர் அதிர்ச்சி, சமூகக் களங்கம் மற்றும் மறு ஒருங்கிணைப்பில் முறையான தோல்விகள் ஆகியவற்றின் கலவையிலிருந்து உருவாகிறது. போரின் மரபு ஓர் உளவியல் சுமையை உருவாக்குகிறது. அதேநேரத்தில் இராணுவக் கண்காணிப்பு மற்றும் நிலக் கட்டுப்பாடுகள் போன்ற போருக்குப் பிந்தைய கொள்கைகள் பொருளாதார மற்றும் சமூக மறு ஒருங்கிணைப்பைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. தனிப்பட்ட அதிர்ச்சி, சமூக அளவிலான நிராகரிப்பு மற்றும் நுண்ணியளவிலான புறக்கணிப்பு என்பன நம்பிக்கையின்மையை வளர்க்கின்றன. முன்னாள் போராளிகள் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட இடத்தில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள். அவர்கள் சமூகங்களால் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை அல்லது அரசால் ஆதரிக்கப்படவில்லை. இது ஆழ்ந்த அந்நியப்படுதல் மற்றும் தற்கொலை எண்ணத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. இராணுவ விளைவுகள் குறித்த தமிழ்ச் சமூக அச்சங்கள் மற்றும் முன்னாள் போராளிகளை ‘கறை படிந்தவர்கள்’ எனும் கருத்துகளில் வேரூன்றிய கலாசாரக் களங்கம், விலக்குவாதத்தை அதிகரிக்கிறது.

அடிப்படை மறுவாழ்வு முகாம்களுக்கு அப்பால் வலுவான மறுசீரமைப்பு திட்டங்கள் இல்லாததால் முன்னாள் போராளிகள் திறன்கள் அல்லது ஆதரவு இல்லாமல் தவிக்கின்றனர். வேலையின்மை அதிகரித்த நிலையில் அவர்களின் அவலநிலை மேலும் மோசமடைகிறது. முன்னாள் போராளிகளை மீண்டும் ஒருங்கிணைக்கத் தவறியது, அவர்களின் அதிர்ச்சி மற்றும் சமூக நிராகரிப்புடன் இணைந்து, தற்கொலைக்கான புயலை உருவாக்குகிறது. அவர்கள் தங்கள் நோக்கம் மற்றும் அவர்களின் மக்களால் கைவிடப்பட்டதாக உணர்கிறார்கள். சமூக நல்லிணக்க முயற்சிகள் அல்லது அதிர்ச்சியை மையமாகக் கொண்ட ஆலோசனை போன்ற பாதுகாப்புக் காரணிகள் அரிதானவை. நிதி மற்றும் அரசியல் கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள், தேவையின் அளவை முழுமையாக நிவர்த்தி செய்ய முடியவில்லை. இன்றும் அதிகம் கவனம் பெறாத ஒரு குழுவாக இவர்கள் உள்ளார்கள். 

இலங்கையின் வடக்கில் பாலின வன்முறை மற்றும் சுரண்டல், போரினால் சமூக மற்றும் பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகள் சீர்குலைந்ததில் வேரூன்றியுள்ளன. இதனால் பெண்கள் – குறிப்பாக மதிப்பிடப்பட்ட 90,000 போர் விதவைகள் – வேட்டையாடுதலுக்கு ஆளாக நேரிடுகிறது. வேலையின்மை மற்றும் நிலம் அல்லது வேலைகளுக்கான வரையறுக்கப்பட்ட அணுகல் ஆகியவற்றுடன் பொருளாதார விரக்தி, பெண்களை நிலையற்ற வேலைவாய்ப்பு அல்லது ஏதேனும் உதவியைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளுகிறது. அங்கு அவர்கள் முதலாளிகள், இராணுவ வீரர்கள் அல்லது சமூகத் தலைவர்களிடமிருந்து துன்புறுத்தலை எதிர்கொள்கின்றனர். வடக்கில் பெண்கள் பாலின வன்முறை மற்றும் சமூக அமைதியின் நச்சுக்கலவையை எதிர்கொள்கின்றனர். இது உளவியல் துயரத்தையும் தற்கொலை அபாயத்தையும் அதிகரிக்கிறது. பெண் கற்பு மற்றும் குடும்பக் கௌரவத்தை முன்னுரிமைப்படுத்தும் ஆணாதிக்கத் தமிழ் விதிமுறைகள், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் துஷ்பிரயோகத்தைப் புகாரளிப்பதைத் தடுக்கின்றன. ஏனெனில் வெளிப்பாடு சமூக விலக்கிற்கான ஆபத்தை விளைவிக்கிறது. பாலியல் வன்முறையில் இருந்து தப்பித்த பெண்கள் மீது சுமத்தப்படும் அவமானம், அவர்களின் பொருளாதாரப் பாதிப்புடன் இணைந்து, தற்கொலை மட்டுமே தப்பிக்கும் வழி என்ற சூழலை உருவாக்குகிறது. பாதுகாப்பான அறிக்கையிடல் வழிமுறைகள் மற்றும் மனநல ஆதரவு இல்லாமை இதை அதிகரிக்கிறது. பாலின வன்முறை மற்றும் அதன் உளவியல் பாதிப்புகளை நிவர்த்தி செய்யாமல், வடக்கில் பெண்களுக்கான தற்கொலைத் தடுப்பு முழுமையடையாது என்பதே நிதர்சனமாகும். 

தமிழர் அடையாளம் மற்றும் வாழ்வாதாரத்தின் மையமான நிலம், பொருளாதார மதிப்பை விடப் பெறுமதியானது. அதன் இழப்பு, சமூக மூலதனத்தையும் சொந்தத்தையும் இழக்கச் செய்கிறது. வடக்கில் நிலத்தை அபகரிப்பது வெறும் பொருளாதார இழப்பு மட்டுமல்ல, அது கலாசார மற்றும் உளவியல் ரீதியானது, நம்பிக்கையின்மை மற்றும் தற்கொலை உணர்வுகளைத் தூண்டுகிறது. மனநலத்தைச் சுற்றியுள்ள கலாசாரக் களங்கம், துயரம் பலவீனத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது என்ற நம்பிக்கையில் வேரூன்றி, உதவி தேடுவதைத் தடுக்கிறது. நிலம் தமிழர்களுக்கு வாழ்க்கை; அதன் இழப்பு, தொடர்ச்சியான இராணுவமயமாக்கலுடன் இணைந்து, தற்கொலை நடத்தையைத் தூண்டும் ஒரு பரவலான இடப்பெயர்ச்சி உணர்வை உருவாக்குகிறது. நில மறுசீரமைப்பு அல்லது சமூக அடிப்படையிலான உளவியல் சமூக ஆதரவு போன்ற பாதுகாப்புக் காரணிகள், அரசியல் எதிர்ப்பு மற்றும் நிதிப் பற்றாக்குறைகளால் தடுக்கப்படுகின்றன. இதனால் இடம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களாக உள்ளனர். நிலப் பிரச்சினைகள் மற்றும் அவற்றின் உளவியல் தாக்கத்தை நிவர்த்தி செய்யாவிட்டால், வடக்கில் தற்கொலைத் தடுப்பு பயனற்றதாகவே இருக்கும் என்பது வெறும் எச்சரிக்கையல்ல.

வடக்கில் மனநோய் குறித்த அவப்பெயர், அணுகக்கூடிய சிகிச்சை இல்லாததுடன் இணைந்து, மக்களை அமைதியாகச் சிக்க வைக்கிறது. பலருக்கு, தற்கொலை மட்டுமே வெளியேறும் வழியாகிறது. சமூக விழிப்புணர்வுப் பிரசாரங்கள் அல்லது பாடசாலை சார்ந்த ஆலோசனை போன்ற பாதுகாப்புக் காரணிகள் நிதி மற்றும் கலாசார எதிர்ப்பால் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால் சிகிச்சையளிக்கப்படாத மனநோய், தற்கொலைக்கு ஒரு தொடர்ச்சியான உந்துசக்தியாக அமைகிறது. மனநலத்தைக் கவனிக்காமையும், சேவைகளை விரிவுபடுத்தாமையும் காரணமாக, வடக்கில் தற்கொலை முயற்சிகள் தொடர்ச்சியாக உயிர்களை இழக்கச் செய்கின்றன.

பொருளாதார நெருக்கடி, வட இலங்கையில் போருக்குப் பிந்தைய அதிர்ச்சியுடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. இந்த நெருக்கடி தனிநபர், குடும்பம் மற்றும் சமூக மட்டங்களில் உளவியல் நல்வாழ்வு மற்றும் மன ஆரோக்கியத்தில் தீங்கு விளைவிக்கும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. மேம்பட்ட மனநலச் சேவைகள் மற்றும் பொருளாதார உதவி போன்ற பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் வடக்கில் போதுமானதாக இல்லை. தொடர்ச்சியான இராணுவமயமாக்கலுக்கு மத்தியில் அவ்வப்போது அரசு சாரா நிறுவனங்கள் மட்டுமே ஆதரவு அளிக்கின்றன. இவற்றை நிவர்த்தி செய்யாமை, நெருக்கடியும் விரக்தியும் உருவாகும் சுழற்சியை நிலைநிறுத்துகிறது.

பல்பரிமாணப் பார்வையில் போருக்குப் பின்னரான தற்கொலைகளை நோக்க வேண்டியுள்ளது. இதை ஆழமாக விளங்கி விரிவாகச் செயலாற்றுவதன் மூலமே தடுக்க முடியும். தற்கொலைகள் தனித்த நிகழ்வல்ல என்ற புரிதல் இதற்கான முதற்படியாக இருக்க வேண்டும். இதைப் புரிந்துகொண்டால் மட்டுமே, இதன் சமூகப் பரிமாணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். எனவே போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் வடபுலத்தில் ஒரு தற்கொலைச் செய்தியை ஊடகத்தில் பார்த்தாலோ, கேட்டாலோ அதை ஒரு தனித்த நிகழ்வாக விளங்காமல் இருப்பது மிகவும் முக்கியமானது. சமூகமாக நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பதைத் தீர்மானிக்க இந்தப் புரிதல் அவசியமானது.

அடிக்குறிப்புகள்

1. https://academic.oup.com/ije/article/36/6/1235/816375
2. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7592752/, https://www.ide.go.jp/English/ResearchColumns/Columns/2023/aida_takeshi.html
3. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC11023397/, https://sljpsyc.sljol.info/articles/10.4038/sljpsyc.v15i2.8602
4. https://ijmhs.biomedcentral.com/articles/10.1186/1752-4458-7-3, https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S2666560325000696
5. https://asu.elsevierpure.com/en/publications/political-violence-and-mental-health-in-nepal-prospective-study
6. https://bmcpsychiatry.biomedcentral.com/articles/10.1186/s12888-024-05812-1, https://psychologynepal.com/blog/ptsd-in-nepal/
7. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC2241836/