தொடக்கக் குறிப்புகள்
மே 2009 இல் முள்ளிவாய்க்காலில் இறுதிக் குண்டுகள் விழுந்தபோது, புகை காற்றோடு கலந்து வெளிக்கவில்லை, எஞ்சியதோ அவநம்பிக்கையின் மந்தமான மூடுபனி. “போர் முடிந்துவிட்டது” என்று மக்கள் கிசுகிசுத்தனர். ஆனால் அதன் அர்த்தம் என்னவென்று யாராலும் சொல்ல முடியவில்லை. போரின் களங்களில் நீண்ட அமைதிக்குப் பிறகு கோயில்கள் மீண்டும் மணிகளை அடிக்கத் தொடங்கின. வடபுலத்தின் போர் தின்ற நிலங்களில் மீளக்குடியேறிய குடும்பங்கள் எஞ்சியிருந்த, உடைந்த/ எரிந்த செங்கற்களால் சிறிய கோவில்களைக் கட்டி, தற்காலிக விளக்குகளுக்கு முன் இறந்தவர்களினதும் காணாமல் போனவர்களினதும் புகைப்படங்களை வைத்தனர். அந்நிலப்பரப்பு ஆன்மாக்களாலும் கடவுள்களாலும் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டது.
போரின் முடிவு அமைதியைக் கொண்டுவரவில்லை, அது வெற்றிடத்தைக் கொண்டு வந்தது. அம்மனிதர்கள் நிச்சயமற்றவர்களாக உணர்ந்தனர். உலகம் தார்மீகமாக இல்லாமை அவர்களது நிச்சயமின்மைகளை அதிகரித்தது. எதைப் பற்றிக்கொள்வது என்பது அவர்களின் கேள்வியாக இருந்தது. அந்த வெறுமையில், ஆறுதலாகவும் நடந்தவற்றுக்கான விளக்கமாகவும் மதம் மீண்டும் வெளிப்பட்டது. சைவசமயக் கருத்தியல்கள் ஏற்கனவே வலிக்கான சொற்களஞ்சியத்தைக் கொண்டிருந்தது: துயர், பாவம், கர்மா, பரிகாரம், விதி. ஆனால் இப்போது அந்த வார்த்தைகள் புதிய அர்த்தத்தைப் பெற்றன. “இது நமது கர்மா” என்று சொல்வது, ஒரு தார்மீகப் பிரபஞ்சத்திற்குள் பேரழிவைக் கண்டறிவது, இழப்பைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வது என்று விளங்கினர். எனவே அவர்களின் அன்றாட வாழ்வியலில், குணப்படுத்தலின் பகுதியாக மதமும் நம்பிக்கைகளும் பிரதான இடத்திற்கு வந்தன.
வடக்கு, கிழக்கு முழுவதும் உள்ள தமிழ்க் கிராமங்களில், சடங்கு நீண்ட காலமாகத் துக்கத்தோடு பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்கான ஒரு வழியாக இருந்து வருகிறது. போருக்குப் பிறகு, மீட்சியின் அந்தச் செயன்முறை தீவிரமடைந்தது. ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் ஆடி அம்மன் திருவிழாக்கள், கொண்டாட்டமாக மாறுவேடமிட்டு கூட்டுத் துக்கத்தைச் செயற்படுத்தும் களங்களாக மாறின. பெண்கள் கிராமத்தின் வீதிகளில் தீச்சட்டிகளை ஏந்தி, ‘அம்மானுக்காக’ வெறுங்காலுடன் நீண்ட தூரங்கள் நடந்தனர். அவர்களது ஒவ்வொரு அடியும் தவத்தினதும் வேண்டுதலினதும் இணைந்த வெளிப்பாடாகும்.
மன்னாருக்கு அருகிலுள்ள திருக்கேதீஸ்வரம் கோவிலில், நூற்றுக்கணக்கானோர் புனித குளத்தில் குளிக்க வந்தனர், காணாமல் போன மகன்களின் பெயர்களை முணுமுணுத்தனர். ஒரு தந்தை கூறினார்: “கடல் உப்பைத் திருப்பித் தர முடிந்தால், ஒருவேளை அது என் மகனைத் திருப்பித் தரும்.” மட்டக்களப்பில், பிதுர்காரர் பூசைகள் – அமைதியற்ற ஆன்மாக்களுக்கான சடங்குகள் – பெருகின. மக்கள் சிறிய பிதுர் உருண்டைகளை உருவாக்கி, இறந்தவர்களின் பெயரிட்டு, பின்னர் அவற்றைக் கடலில் கரைத்தனர். இந்தச் செயல் தனிப்பட்ட துக்கத்தை பொதுச் சடங்காக மாற்றியது. அரசியல் தடைசெய்த துக்கத்தை நியாயப்படுத்தியது. இன்னொரு வகையில் நினைவுகூர்தலுக்கான உரிமையைப் நிறுவுவதற்கான ஒரு வழியாகவும் இருந்தது.
சடங்குகள் பேச்சுச் சுதந்திரத்துக்கான பாதுகாப்பை வழங்கின. பொது எதிர்ப்பு இல்லாத இடங்களில் பூஜையின் போது அழுவது அனுமதிக்கப்பட்டது. ஆவி பீடித்தல், உண்மையைச் சொல்வதற்கான அங்கீகரிக்கப்பட்ட வடிவத்தை வழங்கியது: ஒரு பெண் நடுங்கி அம்மான் என்று பேசும்போது, அவளுடைய வார்த்தைகள் – “என் குழந்தைகள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்” – அரசியல் குற்றச்சாட்டுகளாக அல்லாமல், தெய்வீக அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்தன. கிளிநொச்சியில் ஒரு பெரியவர் விளக்கியது போல், “தெய்வம் பேசும்போது, இராணுவம் கூட அமைதியாகக் கேட்கிறது.”
இந்த நடைமுறைகள் உயிர் வாழ்வதற்கான சடங்கு உட்கட்டமைப்பு (Ritual Infrastructure of Survival) என்று அழைக்கப்படலாம். கோயில்கள் ஆன்மாவின் மருத்துவமனைகளாக மாறின. பூசாரிகள் ஆலோசகர்களாகச் செயற்பட்டனர். இருப்பினும், இந்த சமய மறுமலர்ச்சி வெறும் தன்னிச்சையான பக்தி மட்டுமல்ல. அது தீர்க்கப்படாத அதிர்ச்சிக்குக் கிடைக்கக்கூடிய ஒரே தீர்வாகவிருந்தது. “எங்களுக்கு ஆலோசகர்கள் இல்லை, கோவில்கள் மட்டுமே” என்று வன்னியில் உள்ள ஒரு பள்ளி ஆசிரியர் கூறினார். “எனவே நாங்கள் எங்கள் கதைகளைக் கடவுள்களிடம் சொன்னோம்.”
இந்த இடத்திற்குள் ‘தெய்வீக மனிதர்கள்’ என்று தம்மை அழைத்துக்கொண்டோர் நுழைந்தனர். இவர்கள் வெறும் ஆன்மிக ஆறுதலை மட்டுமல்லாமல், உறுதியான நிவாரணத்தையும் உறுதியளித்த கவர்ச்சிமிக்க சாமியார்களும், சுவாமிகளும் ஆவர். அவர்கள் அதிர்ச்சியிலிருந்து குணமடைதல், விதவைகளுக்கு ஆறுதல், வேலையில்லாதவர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு, சொல்ல முடியாதவர்களுக்கு மன்னிப்பு ஆகியவற்றை வழங்கினர். “சுவாமி எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறார்” என்று வவுனியாவில் உள்ள ஒரு பெண் என்னிடம் கூறினார். அவர் தொடர்ந்தார்: “என் கணவரின் ஆன்மா அமைதியற்று இருந்தது, ஆனால் இப்போது அம்மானுடன் அமைதியில் இருப்பதாக அவர் கூறினார். சுவாமியால் மட்டுமே அதை அறிய முடியும்.”
பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வேண்டுகோள் உடனடியாகத் தீர்ந்தது. அரசு கண்காணிப்பை வழங்கிய இடத்திலும், அரசுசாரா நிறுவனங்கள் வாழ்வாதார உதவிகளை வழங்கிய இடத்திலும், இந்தத் ‘தெய்வீக மனிதர்கள்’ வாழ்வின் அர்த்தத்தை வழங்கினர். அவர்கள் ஆன்மிகத் தொழில்முனைவோராக உருவெடுத்து, வலியைச் சடங்காகவும், சடங்கை வருவாயாகவும் மொழிபெயர்த்தனர். போரின் பின்னரான இலங்கையின் முக்கியமாக அதிகம் பேசப்படாத அம்சமிது.
ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் முதன்முதலில் ஆய்வுக்கான களப்பணியை மேற்கொள்ளத் தொடங்கியபோது, மறுகட்டமைப்பு, வாழ்வாதாரங்கள், நிறுவனச் சீர்திருத்தங்களைப் பற்றியதாகவே அது இருந்தது. இது தொடர்பான உரையாடல்களில் ஆன்மிகம் முக்கிய இடத்தைப் பற்றியிருந்ததை உணர முடிந்தது. கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகாலக் களப் பணிகளின் போது – கிராமங்களில் வாழ்வது, விடியற்காலையில் கோயில் விழாக்களில் கலந்துகொள்வது, சமூகக் கூட்டங்களின் பின்னால் அமர்ந்திருப்பது – நான் அதே கேள்விக்குத் திரும்பினேன்: பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் போதுமான பொதுப் பழுதுபார்ப்பு இல்லாத நிலையில், மத அரங்காடிகளும் கவர்ச்சிகரமான தெய்வீக மனிதர்களும் இப்போது அன்றாட வாழ்க்கையில் இவ்வளவு மைய இடத்தைப் பிடித்திருப்பது ஏன்? இந்தக் கட்டுரை அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் முயற்சி.
எனது ஆர்வம் பகுப்பாய்வு ரீதியாகவும் தனிப்பட்ட முறையிலும் உள்ளது. பகுப்பாய்வு ரீதியாக, இந்த நிகழ்வு நம்பிக்கை, ஆட்சியியல், நினைவகம், அமைதி, குணப்படுத்துதல், அரசியல் நீக்கம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான உறவு பற்றிய அவசரச் சிக்கல்களை எழுப்புகிறது. சடங்குகள் இல்லாமல் வாழ முடியாது என்பது இப்பகுதிகளில் முடிந்த முடிவாக இருந்தது. பாடசாலைகளுக்கு முன் கோயில்கள் புனரமைக்கப்படுவதை நான் பார்த்தேன்; வேறு எங்கும் திரும்ப முடியாத விதவைகளுக்கு ‘அற்புதங்களை’ வழங்கும் தெய்வீக மனிதர்களைப் பதிவு செய்தேன். போருக்குப் பிந்தைய வடக்குக் கிழக்கில் மதம் என்பது வெறும் பாரம்பரியத்தின் எச்சம் மட்டுமல்ல, மாறாக ஒரு செயற்படும், தகவமைக்கும் சமூக சக்தியாகும். இது நிறுவனங்களுக்கு மாற்றாகச் செயற்படுகிறது, மறுசீரமைக்கிறது, பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது, மேலும் சில சமயங்களில் துன்பத்தைக்கூடப் பணமாக்குகிறது.
தனிப்பட்ட முறையில், புள்ளிவிவரங்களுக்குப் பின்னால் இருந்த முகங்கள் காரணமாக இந்தத் தலைப்பு என்னை மிகவும் ஈர்த்தது. வருகை தரும் அரசாங்க அதிகாரியை விட சாமியார்கள் மிகவும் மரியாதையுடன் வரவேற்கப்படுவதை நான் நினைவில் கொள்கிறேன். இந்தத் தருணங்கள், கண்ணியமும் நம்பிக்கையும் எவ்வளவு பலவீனமானவை, மத இடைத்தரகர்கள் பெரும்பாலும் இரண்டிற்கும் தரகர்களாக மாறுகிறார்கள் என்பதை வெளிப்படுத்தின. கவர்ச்சி எவ்வாறு வர்த்தகமாக மாறும், ஆறுதல் எவ்வாறு கண்காணிப்பாக மாறும் என்பதை இது உணர்த்தியது. பங்கேற்பாளர்களின் அவதானிப்பு, ஆழமான நேர்காணல்கள், யாழ்ப்பாணம், முல்லைத்தீவு, கிளிநொச்சி மற்றும் மட்டக்களப்பு முழுவதும் சடங்குகளில் கலந்துகொள்வது, புலம்பெயர் நன்கொடையாளர்கள், உள்ளூர் அமைப்பாளர்களுடனான உரையாடல்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து எனது சான்றுகள் வருகின்றன. ‘அதிசயப் பொருளாதாரங்கள்’ என்று நான் அழைக்கும் அதிசயம் நிகழ்த்துவோர் செலவழிக்கும் பணத்தின் பொருளாதாரப் பரிமாணங்களை ஆராயக் கிடத்தது. ஆலயங்களைத் தக்கவைக்கும் பாலின உழைப்பு, ‘ஒன்லைன் நெட்வொர்க்’குகள், இப்போது நாடுகடந்த ஆன்மிக அதிகாரத்தைப் பெருக்கும் வழிகள் எனப் பல ஒன்றோடொன்று தொடர்புபட்ட பலவற்றை இணைக்க முடிந்தது. எனவே, தொடர்ந்து வரும் வாதம் உயிருள்ள சந்திப்புகள் மற்றும் பகுப்பாய்வுத் தொகுப்பு இரண்டையும் ஈர்க்கிறது: இது போருக்குப் பிந்தைய மதத்தின் இனவியல் ஆகும், இது நம்பிக்கை உயிர்வாழ்வதற்கான ஒரு முக்கிய முறையாக மாறும்போது உருவாகும் அரசியல் பொருளாதாரம் மற்றும் தார்மீகப் பதற்றங்களை முன்னறிவிக்கிறது.
இங்கு பொதுவாக தெய்வீக மனிதர்கள் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகின்றேன். இதற்குள் இந்து, கிறிஸ்தவ மதத்தைச் சேர்ந்த அனைவரும் அடங்குவர். இதில் முதன்மையான பங்கு சாமியார்களுடையது. இந்தச் சாமியார்களின் உருவாக்கத்திலும் பெருக்கத்திலும் இருக்கின்ற பூகோள அரசியல், பிராந்திய வல்லரசான இந்தியாவின் வகிபாகம் என்பன தனியே ஆய்வுக்குட்படுத்தப்பட வேண்டியவை. அவை குறித்த தரவுகளும் பகுப்பாய்வும் கட்டுரையின் நீளம் கருதித் தவிர்க்கப்பட்டுள்ளன.
சாமியார்களின் எழுச்சி: கவர்ச்சி, நெருக்கடி, ஒழுங்கிற்கான தேடல்
2009 இல் போர் முடிவடைந்தபோது, வடக்குக் கிழக்கில் ஒரு பரந்த தார்மீக நிறுவன வெற்றிடம் உருவாகியிருந்தது. குடும்பப் படிநிலைகள், போர்க்குணமிக்க ஒழுக்கம், சமூக சேவைக் கட்டமைப்புகள், மதகுருமார் அதிகாரம் போன்ற பழைய உறுதியான தார்மீக அறங்களும் நிறுவனங்களும் உடைக்கப்பட்டன. அவற்றின் இடத்தில் குழப்பம், தெளிவற்ற அமைதி, ஒத்திசைவுக்கான ஆழ்ந்த ஏக்கம் ஆகியன வெளிப்பட்டன. இந்த நிலப்பரப்பிலிருந்து சாமியார்கள், கடவுளின் தூதர்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்கள் முன்னிலைக்கு வந்தனர். வெளியிலிருந்து பயணப்பட்ட சாமியார்கள், சுயமாக அறிவிக்கப்பட்ட குணப்படுத்துபவர்கள், அற்புதங்களை நிகழ்த்துவோர் எனப் பலரும் போரால் நொந்துபோயிருந்த மக்களுக்கு ஆரோக்கியத்தையும் செழிப்பையும் மட்டுமல்ல, மிக முக்கியமாக, நரகமற்ற உலகில் வாழக்கூடிய ஒழுங்கு உணர்வையும் உறுதியளித்தனர்.
அவர்கள் முதலில் இடைக்காலத் தங்குமிட முகாம்களில் தோன்றினர். மெனிக் பார்ம் மற்றும் வவுனியாவின் தற்காலிகத் தங்குமிடங்களில், அகதிகளாக்கப்பட்ட தமிழர்கள் காவி நிறத்தில் இருந்த ஆண்களைச் சுற்றிக் கூடினர். அவர்கள் தண்ணீரைத் தெளித்து தேவாரம் அல்லது பகவத் கீதையின் வசனங்களை உச்சரித்தனர். சிலர் தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்த பயணத் துறவிகள்; தம் பக்தர்களைத் தேடிக் கடல் கடந்து வந்தவர்கள். மற்றவர்கள் இரவோடு இரவாக துறவி ஆடைகளை அணிந்த உள்ளூர் ஆண்கள். முல்லைத்தீவைச் சேர்ந்த ஒரு சமூக சேவகர் இவ்வாறு நினைவு கூர்ந்தார்: “அந்த நாட்களில் எல்லோரும் அறிகுறிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் ஓர் இலை உதிர்வது, எங்கள் காணாமல் போன மகன் உயிருடன் இருப்பதைக் குறிக்கும் ஒரு கனவு என ஒருவர் நம்பினார். இந்த நம்பிக்கைக்கும் கேள்விக்கும் இந்தச் சாமியார்கள் பதில்களுடன் வந்தார்கள்.”
மாக்ஸ் வெபரின் உன்னதமான அர்த்தத்தில், சமூக இடப்பெயர்ச்சிக் காலங்களில் கவர்ச்சி எழுகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் துல்லியமாக அதுதான் நிகழ்ந்தது. போர் உயிர்களை மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு நிறுவனத்தின் மீதான நம்பிக்கையையும் அழித்துவிட்டது. இராணுவம் அஞ்சப்பட்டது. அரசுசாரா நிறுவனங்கள் அவநம்பிக்கை கொண்டன, புலம்பெயர்ந்தோர் பிளவுபட்டனர். அரசியல்வாதிகள் ஊழல்வாதிகளாகக் காணப்பட்டனர், பாதிரியார்கள் சமரசம் செய்து கொண்டனர். இந்த வெற்றிடத்தில் ஆண்கள் (மற்றும் எப்போதாவது பெண்கள்) நுழைந்தனர், அவர்கள் எந்த அதிகாரபூர்வ அதிகாரத்தையும் கோரவில்லை, ஆனால் தார்மீக உறுதியை வெளிப்படுத்தினர். அவர்கள் எளிமையின் உறுதிப்பாட்டை வழங்கினர்: “இந்த தெய்வத்தை ஜெபியுங்கள், இந்த நூலை அணியுங்கள், இந்த வசனத்தை நாற்பத்தொரு நாட்கள் ஓதுங்கள்.” கொள்கை மற்றும் மறுகட்டமைப்பின் குழப்பத்திற்கு மத்தியில், இந்தச் சூத்திரங்கள் உறுதியானதாகவும், செயற்படக்கூடியதாகவும், உடனடியானாதாகவும் உணரப்பட்டன.
இந்தத் தெய்வீக மனிதர்களின் கவர்ச்சி இயல்பானது அல்ல. அது பேச்சு, சைகை, உடை ஆகியவற்றின் மூலம் நிகழ்த்தப்பட்டது. அவர்கள் பக்திப் பாடகரின் தாளக் குரல்களுடன், கண்டனத்திற்கும் ஆறுதலுக்கும் இடையில் மாறி மாறிப் பேசினார்கள்: “நீ தர்மத்தை மறந்துவிட்டாய்”, கிளிநொச்சியில் ஒரு சாமியார் இடித்துரைப்பார், “தெய்வம் விலகிவிட்டாள். ஆனால் பயப்படாதே! நான் அவளைத் திரும்ப அழைப்பேன்.” நிச்சயமற்ற தன்மைக்கு நீண்டகாலமாகப் பழக்கப்பட்ட மக்கள், சாமியாரின் உறுதியில் ஆறுதல் கண்டனர். “அவர் பேசும்போது, காற்றுக்கூடக் கேட்கும்” என்று ஒரு பக்தர் கூறினார்.
அந்தக் காட்சி முக்கியமானது. இத்தெய்வீக மனிதர்களின் பொதுச் சடங்குகள் – வெகுஜனக் குணப்படுத்துதல் – அரசியல் பேரணிகளுக்குப் போட்டியாகக் கூட்டத்தை ஈர்த்தன. இருப்பினும், அவர்களின் கவர்ச்சி, சக்தியின் செயற்றிறன் மட்டுமல்ல, பச்சாத்தாபத்தின் செயற்றிறன். அவர்கள் துக்கமடைந்தவர்களுடன் அழுதனர், நோயாளிகளைத் தொட்டனர், பெயர்களை நினைவில் வைத்திருந்தனர். “அவர் என் குழந்தையை ‘அம்மா’ என்று அழைத்தார்” என்று ஒரு விதவை கூறினார், அவரது குரல் பிரமிப்பால் நடுங்கியது. “என் கணவர் இறந்ததிலிருந்து யாரும் என்னை அப்படி அழைக்கவில்லை.” அங்கீகாரத்தின் உணர்ச்சிபூர்வமான உழைப்புத் தானே மீட்பளிக்கும்.
வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு, இந்தக் காட்சிகள் வெறும் மூட நம்பிக்கையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் ஈழத்தமிழர் இயக்கவியலில், புனிதத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் இடையிலான கோடு நுண்ணியதாகத் தெரிகிறது. கோயில்கள், வழிபாட்டுத்தலங்கள் மட்டுமல்ல, நீதிமன்றங்கள், மருத்துவமனைகள், ஆலோசனை மையங்களும் கூட சமூகப் பரிமாணத்தை இழந்திருந்தன. செயற்படும் அரசு நிறுவனங்கள் இல்லாத நிலையில், தெய்வீக மனிதர்கள் இந்தப் பாரம்பரிய இடத்தை மீண்டும் ஆக்கிரமித்தனர்; புதிய அரசியல் அர்த்தங்களுடன்.
யாழ்ப்பாணத்தின் புறநகர்ப் பகுதிகளில், சாமியார்கள் மரங்களுக்கு அடியில் தற்காலிக ஆலயங்களை அமைத்து, அம்மன் தரிசனங்களைக் கூறினர். அவர்களின் சீடர்கள் – பெரும்பாலும் பெண்கள் – ஓலை வேயப்பட்ட வேலிகளைக் கட்டினர், காணிக்கைகளை எடுத்துச் சென்றனர். மேலும் உறவினர் வலையமைப்புகள் மூலம் அற்புதங்களைப் பற்றிய செய்திகளைப் பரப்பினர். சில மாதங்களுக்குள், ஒரு தற்காலிகப் பலிப்பீடம், ஒலிபெருக்கிகள் மற்றும் நன்கொடைப் பெட்டிகளுடன் கூடிய ஒரு ‘கொங்கிரீட்’ கோயிலாக அந்த மரத்தடித் தெய்வம் மாறும்.
இந்தத் தார்மீக அரங்கில், கடவுள்கள் நிலைத்தன்மையைக் காட்டுபவர்களாக மாறினர். அவர்கள் போருக்கு முந்தைய மதத்துடனான தொடர்ச்சியைத் தூண்டினர். ஆனால் நெருக்கடி மேலாண்மை என்ற சொற்களால் அதை நிரப்பினர். “தெய்வம் உங்கள் துன்பத்தை அறியும்” என்று புதுக்குடியிருப்பில் ஒரு சாமியார் காணாமல் போனவர்களின் தாய்மார்கள் குழுவில் உரையாற்றினார். “நீதிமன்றங்களுக்குச் செல்லாதே. வீரர்களுக்கு முன்பாக அழாதே. இங்கே வா. அவள் உன் மகன்களுக்கு அமைதியை வழங்குவாள்.” இந்த அறிக்கை ஒரே நேரத்தில் ஆறுதலளிப்பதாகவும், அரசியல் நீக்கம் செய்வதாகவும் இருந்தது. நீதி, மனிதனிடமிருந்து தெய்வீக உலகத்திற்கு மாற்றப்பட்டது.
தெய்வீக மனிதர்களைப் பின்பற்றுபவர்களில் பெரும்பாலோர் பெண்கள் (விதவைகள், தாய்மார்கள், காணாமல் போனவர்களின் சகோதரிகள்). அவர்களைப் பொறுத்தவரை, ஆண் உறவினர்களை இழந்த பிறகு மதம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க பொதுப் பங்கை வழங்கியது. சடங்குகளில் பங்கேற்பது – காவடி எடுத்துச் செல்வது, காணிக்கை தயாரித்தல் அல்லது மயக்கத்திற்கு உட்படுவது – துக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கான வழிகளாக மாறியது, இல்லையெனில் அது களங்கப்படுத்தப்படும்.
“இனி நான் வீட்டில் அழ முடியாது” என்று விசுவமடுவைச் சேர்ந்த விதவை கூறினார். “என் குழந்தைகள் என்னை வலிமையாக இருக்கச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் கோவிலில், அம்மான் என்னை ஆட்கொள்ளும்போது, நான் கத்த முடியும். நான் தரையில் விழ முடியும். நான் உயிருடன் இருப்பதாக உணரும் ஒரே நேரம் அதுதான்.”
தெய்வீக மனிதர்களின் கோயில்கள் இவ்வாறு உணர்ச்சிகளின் பாலின அரங்குகளாகச் செயற்பட்டன. அங்கு பெண் துன்பம் அங்கீகரிக்கப்பட்டு கலாசார ரீதியாக அனுமதிக்கப்பட்ட வடிவங்களுக்குள் அடக்கப்பட்டது. இருப்பினும் இந்த அங்கீகாரமும் ஒழுக்கமானது. சாமியார்கள் கற்பு, பணிவு மற்றும் சுயகட்டுப்பாடு ஆகியவற்றைப் போதித்தார்கள். மறுமணம் செய்வதற்கு எதிராக அவர்கள் பெண்களை எச்சரித்தனர். “தெய்வம் தனது விதவைகளைத் தூய்மைக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கிறது” என்று அறிவித்தனர்.
இத்தகைய சொற்பொழிவுகள் ஆன்மிகப் பாதுகாப்பு என்ற போர்வையில் ஆணாதிக்கக் கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் ஏற்படுத்தின. மட்டக்களப்பைச் சேர்ந்த் பெண்ணுரிமைச் செயற்பாட்டாளர் ஒருவர், “இந்தச் சாமியார்களில் பலர் பெண்களை துன்பத்தை விதியாக ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்கிறார்கள். அவர்கள் ஒருபோதும் தங்கள் உரிமைகளைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை, அவர்களின் கர்மாவைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகிறார்கள்” என்று குறிப்பிட்டார். நம்பிக்கை என்பது அடக்கத்தின் மென்மையான தொழில்நுட்பமாக மாறியது – நல்லொழுக்கத்தின் மொழி மூலம் நடத்தையின் உள்மயமாக்கப்பட்ட நிர்வாகம் அரங்கேறியது.
இந்தச் சாமியார்களுக்கு ஆதரவாளர்கள் அதிகரித்ததால், பல தெய்வீக மனிதர்கள் தங்கள் கவர்ச்சியை நிறுவனமயமாக்கினர். தற்காலிக ஆலயங்கள் பதிவு செய்யப்பட்ட தொண்டு நிறுவனங்களாக மாறின. சாமியர்கள் சொகுசுக் கார்களையும் கடன் அட்டைகளையும் வாங்கினர். யாழ்ப்பாணம் மற்றும் கொழும்பில் அலுவலகங்களுடன் ‘ஆன்மிக அறக்கட்டளைகள்’ முளைத்தன. அவை இலண்டன், டொராண்டோ போன்ற நகரங்களில் உள்ள புலம்பெயர் நன்கொடையாளர்களுடன் இணைந்தன. ‘நம்பிக்கையின் பண்டமாக்கல்’ நடைமுறையாகவும் அடையாளமாகவும் இருந்தது. “மக்கள் செழிப்பைக் காண விரும்புகிறார்கள்” என்று கிளிநொச்சியில் ஓர் இளம் சாமியார் விளக்கினார். “நான் வறுமையில் வாழ்ந்தால், என் ஆசீர்வாதங்களுக்கு சக்தி இல்லை என்று அவர்கள் நினைப்பார்கள்.” எனவே நான் ஜுப்பில் பயணம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்று தனது செல்வச் செழிப்புக்கு வியாக்கியானம் கொடுத்தார்.
யாத்திரை வழிகள் விரிவடைந்தன. மன்னாரிலிருந்து பக்தர்கள் அற்புத விழாக்களில் (திருவிழாக்கள்) கலந்துகொள்ள முல்லைத்தீவுக்குச் சென்றனர். பெரும்பாலும் நுழைவுக் கட்டணங்களைச் செலுத்தினர். சடங்குச் சாதனங்கள் – தாயத்துகள், குணப்படுத்தும் எண்ணெய்கள், புனிதச் சாம்பல் – அதிக விலைக்கு விற்கப்பட்டன. சுவாமிகளின் படங்கள் சுவரொட்டிகளையும் நாட்காட்டிகளையும் அலங்கரித்தன. அவர்களின் சொற்பொழிவுகள் யுடியூப், பேஸ்புக் ஆகியவற்றின் வழியாகப் பரப்பப்பட்டன.
யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு கோயில் மேலாளர் இந்த மாற்றத்தை வெளிப்படையாக விவரித்தார்: “முன்பு, மக்கள் நம்பிக்கையுடன் வந்தார்கள். இப்போது அவர்கள் எதிர்பார்ப்புகளுடன் வருகிறார்கள். அவர்கள் வேலை, விசா, பரீட்சை போன்ற முடிவுகளை விரும்புகிறார்கள். எனவே சுவாமியும் நவீனமயமாக்கப்பட வேண்டும்.”
இந்த நவீனமயமாக்கலில் நம்பிக்கையின் ஒரு புதிய அரசியல் பொருளாதாரம் அமைந்திருந்தது. தெய்வீக மனிதர்களின் அற்புதங்கள் அரசாங்கத்தின் வளர்ச்சி வாக்குறுதிகளுக்கு ஆன்மிக இணையாகச் செயற்பட்டன. இரண்டும் நம்பிக்கை மூலம் விடுதலையை வழங்கின; ஒன்று தெய்வீக அருளில், மற்றொன்று பொருளாதார வளர்ச்சியில். இரண்டும் காட்சி மற்றும் தாமதமான திருப்தியில் செழித்தன.
போருக்குப் பிந்தைய தார்மீகப் பொருளாதாரத்தில், தெய்வீக மனிதர் ஒரு கலப்பின நபராக ஆனார்: பகுதி பாதிரியார், பகுதி உளவியலாளர், பகுதி தொழிலதிபர். கோயில்களுக்கு நிலத்தைப் பெறுவதற்காக அவர் அரசு அதிகாரத்துவங்களை வழிநடத்தினார். நிகழ்வு அனுமதிகளுக்காக இராணுவத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். நன்கொடையாளர்கள் இருக்கும்போது ‘சமரசம்’ என்ற மொழியைப் பேசினார். ஒரு சாமியாரின் வலைத்தளம் தமிழ், ஆங்கிலம் இரண்டிலும் அறிவித்தது: “அனைத்துச் சமூகங்களுடனும் இணக்கமாக இதயங்களையும் வீடுகளையும் மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதே எங்கள் நோக்கம்.” ஆயினும், தனிப்பட்ட முறையில் வழங்கப்பட்ட அவரது பிரசங்கங்கள், ‘நிலத்தை மாசுபடுத்துபவர்களுடன்’ கலப்பதற்கு எதிராகப் பக்தர்களை எச்சரித்தன.
கவர்ச்சிக்கு ஆதாரம் தேவை. தமிழரின் மதங்களில், ஆதாரம் அருளின் மூலம் வருகிறது – தெய்வீக அருள் புலப்படும் அடையாளமாக வெளிப்படுகிறது. தெய்வீக மனிதர்களின் அதிகாரம் அத்தகைய அடையாளங்களை உருவாக்குவதைச் சார்ந்தது.
வன்னியில் நடந்த ஒரு பிரபலமான கதையை இங்கு நினைவூட்டல் பொருத்தம். ஒரு சாமியார் முழு நிலவு இரவுகளில் அம்மன் சிலையிலிருந்து இரத்தம் எடுப்பதாகக் கூறினார். கிராமவாசிகள் அதைக் கண்டதாகச் சத்தியம் செய்தனர். புகைப்படங்கள் சமூக ஊடகங்களில் பரப்பப்பட்டன. பத்திரிகையாளர்கள் வந்தனர். விஞ்ஞானிகள் பகுத்தறிவு விளக்கங்களை வழங்கினர். ஆனால் பக்தர்கள் அவற்றை நிராகரித்தனர். “அறிவியலுக்கு வரம்புகள் உள்ளன” என்று ஒருவர் கூறினார். “உங்கள் கண்கள் தோல்வியடையும் இடத்தில் நம்பிக்கை தொடங்குகிறது” என்றார் இன்னொருவர்.
அற்புதங்கள் பல நோக்கங்களுக்கு உதவின. அவை நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்தின, தானத்தை நியாயப்படுத்தின, மேலும், முக்கியமாக, கதையாடல்களுக்கான மூடுதலை வழங்கின. தீர்க்கப்படாத இழப்பால் வேட்டையாடப்பட்ட ஒரு சமூகத்தில், அதிசயம் தீர்வை வழங்கியது. தனது காணாமல் போன மகன் ஒரு சாமியாரின் கோவிலில் தோன்றியதைக் கனவு கண்ட ஒரு தாய் அதை அவரது மறுபிறப்புக்கான சான்றாக விளக்கினார். “இப்போது நான் தேடுவதை நிறுத்த முடியும்” என்று அவர் நிம்மதியாகக் கூறினார். முறையான ஆலோசனை அரிதாகவும், துக்கம் பெரும்பாலும் குற்றமாகவும் இருந்த ஒரு கலாசாரத்தில் இந்த அதிசயம் மனநலச் சிகிச்சையாகச் செயற்பட்டது.
இந்தச் சாமியார்கள் திறமையான கதை சொல்பவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் புராண முன்னுதாரணத்துடன் தனிப்பட்ட கவர்ச்சியை நெய்தனர். “ஷீரடி சாய் பாபவைப் போலவே, நானும் ஒன்றுமில்லாமல் அலைந்தேன். ஆனால் தெய்வம் தனது குழந்தைகளைக் குணப்படுத்த என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தது” என்று ஒருவர் அறிவித்தார். இந்தக் கதையாடல் உள்ளூர் தெய்வத்தை இந்தியத் துறவிகளின் நாடுகடந்த பரம்பரைக்குள் வைத்து, அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட சட்டபூர்வமான தன்மையை அவருக்கு வழங்கியது.
தெய்வ மனிதர்களின் பெருக்கம் தவிர்க்க முடியாமல் அதிகாரத்துடன் குறுக்கிடுகிறது. வடக்கில் அதிகமாக நிறுத்தப்பட்டிருந்த இலங்கை இராணுவம், ஆரம்பத்தில் பெரிய மதக் கூட்டங்களை சந்தேகக் கண்ணோட்டத்துடன் பார்த்தது. ஆனால் இந்த நிகழ்வுகள் சமூகங்களை அணிதிரட்டுவதற்குப் பதிலாக அவர்களை அமைதிப்படுத்துகின்றன என்பது தெளிவாகத் தெரிந்ததும், அரசு அவர்களை அமைதியாக ஆதரிக்கத் தொடங்கியது.
கிளிநொச்சியில் உள்ள ஓர் அரசு சாரா ஊழியர், “எம் போன்ற செயற்பாட்டாளர்களை விட சுவாமிகளைக் கையாள்வது இராணுவத்திற்கு எளிதானது. சுவாமிகள் பேசுவது போர்க்குற்றங்களைப் பற்றி அல்ல, கர்மாவைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்” என்று குறிப்பிட்டார். சில சாமியார்கள், பண்டிகைகளை நடத்துவதற்கு அரச அனுமதிகளையும் அதற்கு தேவையான அனைத்துப் பொருள் உதவிகளையும் பெற்றனர். இது, பக்தி அமைதிக்குச் சமம் என்ற கருத்தை வலுப்படுத்தியது.
அதே நேரத்தில், தமிழ் அரசியல் உயரடுக்கு இந்தச் சாமியார்களை தங்கள் சொந்த வழியில் பயனுள்ளதாகக் கண்டறிந்தனர். அரசியல்வாதிகள் கோவில் திறப்பு விழாக்களில் தோன்றி, மேடையில் ஆசீர்வாதம் தேடினர். அதற்குப் பதிலாக, சுவாமிகள் வேட்பாளர்களை ஆமோதித்தனர் அல்லது தேர்தலுக்கு முன் பிரார்த்தனைப் பேரணிகளை ஏற்பாடு செய்தனர். ஒரு காலத்தில் தார்மீகச் சிதைவிலிருந்து வெளிப்பட்ட கவர்ச்சி, ஆதரவின் சுற்றுகளில் சிக்கிக்கொண்டது.
இருப்பினும், அனைத்துச் சாமியார்களும் அதிகாரத்துடன் இணைந்திருக்கவில்லை. ஒரு சிலர், பெரும்பாலும் கிழக்கு மாவட்டங்களிலிருந்து வந்தவர்கள், நுட்பமான எதிர்ப்பை ஏற்றுக்கொண்டனர். அவர்கள் பெருமையையும் காயமடைந்த இறையாண்மையையும் வெளிப்படுத்த இராவணனதும் பண்டைய தமிழ் மன்னர்களினதும் கதைகளைப் பயன்படுத்தினர். அவர்களின் பிரசங்கங்களில், ‘வெளியாட்களால் கைப்பற்றப்பட்ட நிலங்கள்’, ‘பூமிக்குள் புதைக்கப்பட்ட உண்மை’ போன்றவற்றைப் பற்றிப் பேசினர். வெளிப்படையாக அரசியல் ரீதியாக இல்லாவிட்டாலும், இந்த உருவகங்கள் ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் இழப்புப் பற்றிய அடக்கப்பட்ட வரலாறுகளுடன் எதிரொலித்தன.
ஆழமான மட்டத்தில், தெய்வீக மனிதர்களின் ஈர்ப்பு, அதிர்ச்சியைக் கதையாக மொழிபெயர்க்கும் திறனில் இருந்தது. உளவியல் சிகிச்சை இல்லாத இடங்களில், அவர்கள் குணப்படுத்தும் ஓர் உள்ளூர் உளவியலை வழங்கினர். கனவுகள், உடல் அறிகுறிகள், துரதிர்ஷ்டங்கள் அனைத்தும் தெய்வீகத்திலிருந்து வந்த செய்திகளாக விளக்கப்பட்டன.
ஷெல் தாக்குதல் பற்றிய கனவுகளால் அவதிப்பட்ட முல்லைத்தீவு இளைஞன் ஒருவர் ஒரு சாமியாரைச் சந்தித்தார். அச்சாமியார், அவரின் மூதாதையர் ஆவி கோபமாக இருப்பதாகக் கூறினார். அதற்குப் பரிகாரமாக அடுத்த திருவிழாவில் தீ மிதிப்பதாக வேண்டுதல் செய்யும்படி சொன்னார். அந்த இளைஞன் அவ்வாறு செய்தார். பின்னர் தனது கனவுகள் குறைந்ததாக அவர் சொன்னார். அது நம்பிக்கையா அல்லது மனரீதியான நிவாரணமா என்ற கேள்வி முக்கியமானது. ஆனால் சமூகத்தைப் பொறுத்தவரை, வேறுபாடு பொருத்தமற்றது. துன்பம் புரிந்துகொள்ளக் கூடியதாக மாறியது, எனவே அதைத் தாங்கக்கூடியதாக மாறியதுதான் முக்கியம் என்ற விளக்கதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதைச் சமூகவியலாளர்கள் ‘வன்முறையை அன்றாட வாழ்க்கையில் மெதுவாக மீண்டும் புகுத்துதல்’ என்று அழைக்கிறார்கள். சாமியார்கள் வலியை மீண்டும் சடங்காக்குவதன் மூலம் இந்தச் செயன்முறையை எளிதாக்கினர். அவர்கள் குழப்பத்தைப் பிரபஞ்சமாகவும், திகிலைப் புனிதமாகவும் மாற்றினர்.
காலப்போக்கில், குணப்படுத்துதலை வழங்கிய அதே கட்டமைப்புகள் சார்புநிலையை வளர்த்தன. திருமணங்கள், முதலீடுகள், மருத்துவத் தேர்வுகள் என ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் பக்தர்கள் இந்தச் சாமியார்களையே நம்பியிருந்தனர். “சாமிக்கு எது சிறந்தது என்று தெரியும்” என்று பலர் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பொறுத்தவரையில் “அவர் நமது எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கிறார்” என்று நம்புகிறார்கள்.
இந்தச் சுயாதீனச் சரணடைதல் நம்பிக்கை, சோர்வு ஆகிய இரண்டையும் பிரதிபலித்தது. பல வருடப் போருக்குப் பிறகு, மக்கள் மிகவும் சோர்வடைந்தனர். தெய்வீக மனிதனின் வார்த்தை அவர்களைத் தெரிவு செய்யும் சுமையிலிருந்து விடுவித்தது. முடிவுகளை தாம் எடுக்கத் தேவையில்லை என்பது பெரிய ஆறுதலாக இருந்தது. இருப்பினும் அது அவர்களை கையாளுதலுக்கு ஆளாக்கியது. இந்தச் சாமியார்கள் மீது பாலியல் சுரண்டல், நிதி மோசடிகள் பற்றிய பல குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தன. இவை அனைத்தும் புனிதத்தின் ஒளியின் பின்னால் மறைக்கப்பட்டுள்ளன.
2018 ஆம் ஆண்டில், யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு முக்கிய சாமியார் நன்கொடைகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டபோது ஓர் ஊழல் வெடித்தது. செய்தி விரைவாகப் பரவியது, ஆனால் அவரது பக்தர்கள் அவரை ஆதரித்தனர். “கடவுள்கள் கூட சோதிக்கப்படுகிறார்கள்” என்று அவர்கள் வாதிட்டனர். நம்பிக்கையின் தர்க்கம் விசுவாசியின் உணர்ச்சி முதலீட்டைப் பாதுகாத்தது. ஏமாற்றம் மிகவும் வேதனையானது. அது நம்பிக்கை மூடிய வெற்றிடத்தை மீண்டும் திறக்க அச்சுறுத்தியது. 2010களின் பிற்பகுதியில், இந்த உருவம் தமிழ் பொது வாழ்வில் எங்கும் பரவியது. அபிவிருத்தித் திட்டங்களுக்கான தொடக்க விழாக்கள், அரசுசாரா நிறுவனப் பட்டறைகள், பாடசாலை விழாக்களில் கூட சாமியார்களின் காவி அங்கி தோன்றியது. நெருக்கடிக்கான பதிலாகத் தொடங்கி அது சாதாரண அதிகார முறையாக மாறியது.
போர் நிறைவடைந்து ஒரு தசாப்தகாலத்திற்குப் பின்னும், நெருக்கடி முடிவடையவில்லை. அது வெறுமனே வடிவத்தை மாற்றியது. பொருளாதார நெருக்கடி, இடப்பெயர்வு மற்றும் அரசியல் ரீதியாக ஓரங்கட்டப்படுதல் ஆகியவை கவர்ச்சியை வளர்க்கும் நிச்சயமற்ற நிலைமைகளை நிலைநிறுத்தின. பொருட்களின் விலையேற்றம் முதல் எரிபொருள் பற்றாக்குறை வரை ஒவ்வொரு புதிய துயர அலையும் புதிய அற்புதங்கள், புதிய சபதங்கள், புதிய சாமியார்களை உருவாக்கியது.
இந்தச் சுழற்சி முறையில், நம்பிக்கை தீர்மானமாகக் குறைவாகவும், மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வதாகவும் செயற்பட்டது. ஒரு வயதான பக்தர் கூறியது போல், “எப்போதும் மற்றொரு சாமியார், மற்றொரு திருவிழா, மற்றொரு வாக்குறுதி இருக்கும். ஒருவேளை அப்படித்தான் நாம் தொடர்ந்து வாழ்கிறோம்.”
போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் இந்தத் தெய்வீக மனிதர்களின் எழுச்சி என்பது பகுத்தறிவிலிருந்து விலகுவதாக மட்டும் அல்ல, மாறாக நவீனத்துவம், தேசியவாதம் மற்றும் உலகமயமாக்கலின் முறிவுகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடியாகவும் உள்ளது. அவர்களின் கவர்ச்சி சைவ சமயத்தின் நீண்ட வரலாற்றை – பக்திக்கும் அரசியலுக்கும் இடையிலான அதன் நிலையற்ற எல்லைகளை – நெருக்கடி மேலாண்மையின் சமகால மொழிச் சொல்லாக சுருக்குகிறது.
ஒரு வகையில், அவர்கள் நிச்சயமற்ற தன்மையின் பூசாரிகள். பெயரிட முடியாத, வீட்டுப் பயத்தை வளர்ப்பதில் அவர்களின் சக்தி உள்ளது. மேலும் துன்பத்திற்கான சொற்களஞ்சியத்தை வழங்குவதிலும் உள்ளது. சுரண்டுபவர்களாக இருந்தாலும் சரி, குணப்படுத்துபவர்களாக இருந்தாலும் சரி, அவர்கள் குணப்படுத்துவதாகக் கூறும் அதே சமூகக் காயத்தின் தயாரிப்புகள். யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு பக்தர், தெய்வத்தின் சிலைக்கு முன் நின்று கும்பிட்டு முடித்துவிட்டு இப்படிச் சொன்னார்: “ஒருவேளை சாமியாரால் உலகை மாற்ற முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அது நிகழும் வரை அவர் நமக்கு உயிர்வாழ உதவுகிறார்”.
பக்தியின் பாலினப் பரிணாமமும் உணர்ச்சியைச் சுரண்டலும்
இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போருக்குப் பிறகு, தமிழ்ச் சமூகங்களின் சமூகக் கட்டுமானம் சிதைக்கப்பட்டது. இந்த இழப்பால் பாலினரீதியான சில தன்மைகள் முன்னிலைக்கு வந்தன. இங்கு அன்றாட வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப எஞ்சியவர்களில் பெரும்பாலோர் பெண்கள்: விதவைகள், தாய்மார்கள், சகோதரிகள் மற்றும் காணாமல் போனவர்களின் மகள்கள். கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு மற்றும் மட்டக்களப்பு போன்ற மாவட்டங்களில், 2011 ஆம் ஆண்டளவில் வயதுவந்த மக்கள்தொகையில் பெண்கள் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் இரண்டு பங்காக இருந்தனர். அவர்கள் இனி குடும்பம் மற்றும் சமூக வாழ்க்கையின் அமைதியான ஆதரவாளர்களாக இருக்கவில்லை, மாறாக அதன் புலப்படும் தூண்களாக இருந்தனர் – உணவு வழங்குபவர்கள், பராமரிப்பாளர்கள் மற்றும் துக்கப்படுபவர்கள். இருப்பினும் அவர்களின் புதிய மையத்தன்மை அதிகாரமளிப்பதாக மொழிபெயர்க்கப்படவில்லை. மாறாக, ஓர் ஆர்வலர் ‘தனிப்பட்ட வலியின் பொது வாழ்க்கை’ என்று அழைத்ததைப் போல அவர்கள் வசித்து வந்தனர்.
இந்த இல்லாத உலகில், இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், இவர்களின் மறுக்கப்பட்ட மறைக்கப்பட்ட வாழ்வில், சமய பக்தி அடைக்கலமாகவும் வளமாகவும் மாறியது. துக்கத்துக்குக் குரல் கொடுக்கவும், உருமாற்றவும், சமூக ரீதியாகப் படிக்கக்கூடியதாகவும் மாற்றக்கூடிய ஒரு தளமாக அது இருந்தது. எனவே போருக்குப் பிந்தைய வடக்கு கிழக்கில் தெய்வ வழிபாட்டு முறைகளின் பெருக்கம் வெறும் ஆன்மீக நிகழ்வு மட்டுமல்ல, பாதிப்பு மற்றும் அதிகாரத்தின் பாலின மறுசீரமைப்பாகும்.
புதுக்குடியிருப்புக்கு வெளியே உள்ள ஒரு சாதாரண அம்மன் கோவிலில், ஒவ்வொரு செவ்வாய்க்கிழமை மாலையிலும் காற்று, கற்பூரத்தாலும் மஞ்சள் வாசனையாலும் நிரப்பப்படுகிறது. வெள்ளைப் புடவைகள் அணிந்த பெண்கள் வரிசையாக அமர்ந்து ‘ஓம் சக்தி ஓம்’ என்று துதிக்கிறார்கள். சிலர் மெதுவாக ஆடி, கண்களை மூடிக்கொண்டனர்; மற்றவர்கள் தங்கள் மார்பில் மெதுவாக அடித்துக்கொண்டு, இறந்தவர்களின் பெயர்களை முணுமுணுக்கிறார்கள். மையத்தில் ஓர் இளம் தெய்வம் நிற்கிறது, நெற்றியில் விபூதி பூசப்பட்டது. அவர் சத்தமிடத் தொடங்கும்போது, பல பெண்கள் மயக்கத்தில் விழுகிறார்கள், அவர்களின் உடல்கள் நடுங்கின.
அங்கொரு விதவைப் பெண் அழுகையை எழுப்புகிறார்; பாதி அலறல், பாதி பாடல். அவருக்குச் சொந்தமில்லாத குரலில் பேசத் தொடங்குகிறார்: “ஏன் என் மகனை அழைத்துச் சென்றாய்? அவன் ஒரு குழந்தை! நீங்கள் பாதுகாப்பை உறுதியளித்தீர்கள்!” கூட்டம் முணுமுணுக்கிறது: “அம்மன் பேசுகிறார்.” மயக்கம் முடிந்ததும், அந்த விதவைப்பெண் சரிந்து அழுகிறாள். இரண்டு பெண்கள் ஒரு துணியால் அவளுக்கு விசிறி விடுகிறார்கள். கோவிலுக்கு வெளியே, அவள் அமைதியாக விளக்குகிறாள், “வீட்டில் இப்படி அழ முடியாது. இங்கே, அம்மான் வரும்போது, அவள் எனக்காக அழுகிறாள்.”
போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தில் இதுபோன்ற காட்சிகள் பொதுவானதாகிவிட்டன. பெண் பக்தரின் உடல் தெய்வீகச் சந்திப்பின் முக்கிய அரங்கமாக மாறியுள்ளது. இதன் மூலம் தனிப்பட்ட அதிர்ச்சி பிரபஞ்ச மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், பெண்கள் தங்கள் துன்பத்தை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் அதைச் சடங்கு வடிவத்திற்குள் ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரு தார்மீகச் சமூகத்தில் தங்களை மீண்டும் இணைத்துக் கொள்கிறார்கள்.
ஈழத்துத் தமிழ்ச் சூழலில் பெண்களின் வகிபாகம் சிக்கலானது. அது அவர்களைத் ‘தேசத்தின் தாய்மார்கள்’ என வரையறுத்தது. அது அவர்களின் கற்பு, சகிப்புத்தன்மை, கூட்டு நல்லொழுக்கம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. போருக்குப் பிறகு, இந்தக் குறியீடு தீவிரமடைந்தது. பெண்கள் உயிர் பிழைத்தவர்களாகவும், தார்மீக முன்மாதிரிகளாகவும் கொண்டாடப்பட்டனர். இருப்பினும் அடக்கமாகவும், உண்மையாகவும், அரசியல் ரீதியாகவும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. மதம், குறிப்பாக தெய்வ வழிபாடு, சமூக ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய பார்வையை வழங்கியது.
“கோயிலில் மட்டுமே நாம் சத்தமாகப் பேச முடியும்” என்று கிளிநொச்சியைச் சேர்ந்த பெண்ணொருவர் கூறினார். “வீட்டில், மக்கள் எங்களை அமைதியாக இருக்கச் சொல்கிறார்கள், மறக்கச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் நாங்கள் அம்மானுக்காகப் பாடும்போது, யாரும் எங்களைத் தடுக்க முடியாது.” கடுமையான ஆனால் தாய்மை நிறைந்த தெய்வம் (அம்மன்) ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. அவளுடைய உருவம் கவனிப்பையும் நீதியான கோபத்தையும் வளர்க்கிறது. போருக்குப் பிறகு, அவளுடைய வழிபாட்டு முறைகள் பெருகின. கிராமம் கிராமமாக, அம்மன் வடிவங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட சிறிய கோயில்கள் – காளி, மாரியம்மன், பத்திரகாளி, பேச்சி, கண்ணகி – இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்கள் முதலில் மீள்குடியேறிய மரங்களின் கீழ் எழுந்தன.
பல பக்தர்களுக்கு, அம்மான் பாதுகாவலராகவும் கண்ணாடியாகவும் இருந்தார். “அவளும் தன் குழந்தைகளை இழந்தாள்” என்று முல்லைத்தீவில் ஒரு பெண், மாரியம்மனது துன்பத்தின் கட்டுக்கதையைக் குறிப்பிடுகிறார். “எங்கள் வலியை அவள் அறிவாள்.” இவ்வாறு தெய்வம் கூட்டு அதிர்ச்சியின் களஞ்சியமாக மாறியது, துக்கத்தை சமூக அவமானமாக அல்ல, தெய்வங்களாக மறுபரிசீலனை செய்ய அனுமதித்தது. ஆனால் நம்பிக்கையின் இந்தப் பெண்ணியமயமாக்கல் தெய்வங்களுக்கு மட்டுப்படுத்தப்படவில்லை. கோவிலின் சமூக இடம் பெண்ணியமயமாக்கப்பட்டது – பெண்களால் நிர்வகிக்கப்பட்டது, பராமரிக்கப்பட்டது மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியாக உயிரூட்டப்பட்டது. ஆண்கள் இல்லாத நிலையில் (பலர் கொல்லப்பட்டனர், காணாமல் போனார்கள் அல்லது வேலைக்காக இடம்பெயர்ந்தனர்), பெண்கள் கோயில் குழுக்களுக்குப் பொறுப்பேற்றனர், காணிக்கைகளைச் சேகரித்தனர், திருவிழாக்களை ஒருங்கிணைத்தனர். அவர்கள் மாலைகளைத் தைத்து, பக்தர்களுக்குச் சமைத்து, தேவியின் உருவத்தை அலங்கரித்தனர்.
இந்த அன்றாடப் பக்தி உழைப்பு, ஒரே நேரத்தில் பொருளாதார ரீதியாகவும் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் அமைந்திருந்தது. கோயில் திருவிழாக்களில் பூக்கள் மற்றும் உணவுகளை விற்பது வருமானத்தை அளித்தது. சடங்குகளில் பங்கேற்பது கண்ணியத்தையும் சொந்தத்தையும் அளித்தது. “அம்மன் எங்களுக்கு வேலையையும் மரியாதையையும் தருகிறார்” என்று கோயிலுக்கு வெளியே பொருட்கள் விற்கும் ஒரு பெண் விளக்கினார். “நாங்கள் இனி பிச்சைக்காரர்கள் அல்ல – நாங்கள் தெய்வத்தின் ஊழியர்கள்” என்ற அவரது கூற்று போருக்குப் பிந்தைய ஈழத்துச் சமூகவெளியின் முக்கியமான பிரதிபலிப்பாகும்.
ஆனால் இந்த நிறுவனத்திற்குள் கூட ஒரு நுட்பமான பாலினப் படிநிலை உள்ளது. காணக்கூடிய பாதுகாவலர்கள் பெண்கள், ஆனால் இறுதி விளக்க அதிகாரம் – தெய்வத்திற்கும் பக்தருக்கும் இடையில் மத்தியஸ்தம் செய்பவர் – கிட்டத்தட்ட எப்போதும் ஓர் ஆண். அது பெரும்பாலும் தெய்வீக மனிதன் அல்லது சாமியார். அவர் மட்டுமே தெய்வத்தின் விருப்பத்தை விளங்கி மொழிபெயர்க்க முடியும். அவளுடைய செய்திகளை அறிவிக்க முடியும், தீர்வுகளைப் பரிந்துரைக்க முடியும். பெண்களின் உழைப்பு கோவிலை நிலைநிறுத்தியது, ஆனால் அவர்களின் பக்தி தொடர்ந்து ஆண் கவர்ச்சியால் திருப்பிவிடப்பட்டது. ஓர் இளம் பெண் கூர்மையாகக் கூறியது போல், “அம்மன் ஒரு பெண்ணாக இருக்கலாம், ஆனால் அவளுடைய வார்த்தைகள் ஆண்கள் மூலமாகவே வருகின்றன.”
போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் பக்தி இடங்களில், உணர்ச்சி நாணயமாகப் பரவுகிறது. பெண்களின் கண்ணீர், பிரார்த்தனைகள், காணிக்கைகள் மதப் பொருளாதாரத்தின் மூலப்பொருளாக அமைகின்றன. பண்டிகைகள் உணர்ச்சியின் சந்தைகளாகின்றன, அங்கு துக்கம் ஆறுதலுக்காகப் பரிமாறப்படுகிறது. நன்கொடைகள் நம்பிக்கையின் பொருளாதாரச் சான்றாகின்றன.
முல்லைத்தீவில் கோயில் திருவிழாவில், நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் தங்கள் தலையில் கற்பூரச் சட்டிகளைச் சுமந்து, தெய்வம் ஆசிர்வதித்தபடி சூடான மணலில் வெறுங்கால்களுடன் நடந்தனர். பலர், தங்கள் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பிற்காகவோ அல்லது காணாமல் போனவர்களின் ஆன்மாக்களுக்காகவோ சபதம் செய்த விதவைகளாக இருந்தனர். “ஷெல் தாக்குதலின் போது நாங்கள் இந்த வேண்டுதலை வைத்தோம்” என்று ஒரு பெண் கூறினார். “நாங்கள் உயிருடன் இருந்தால், அம்மானுக்காக நடப்போம் என்பதே எமது மன்றாட்டம்.”
வேண்டுதலை நிறைவேற்றுவது ஒரே நேரத்தில் ஒரு சடங்காகவும் உணர்ச்சி விடுதலையாகவும் இரட்டைப் பரிமாணத்தைப் பெறுகிறது. சடங்கில் தாங்கும் வலி போரில் தாங்கும் வலிக்கு ஈடாகிறது. எரியும் கால்கள், வியர்வை, சோர்வு அனைத்தும் துன்பத்தைப் பக்தியாக மாற்றுகின்றன. சடங்குகள், பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் இருந்த தங்கள் உடல்கள் மீது பெண்கள் மீண்டும் சுதந்திரத்தைப் பெற அனுமதிக்கின்றன. இருப்பினும், அதே சடங்குகள் பெண்களின் துயரத்தை உண்பதற்கு ஒரு நுட்பமான பொருளாதாரத்தையும் நிலைநிறுத்துகின்றன. தெய்வீக மனிதர்கள் நன்கொடைகளைக் கோருகிறார்கள், ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பொருட்களை விற்கிறார்கள், நிவாரணத்திற்காக விலையுயர்ந்த சடங்குகளைப் பரிந்துரைக்கிறார்கள். ஒருவர் எவ்வளவு அதிகமாகத் துன்பப்படுகிறாரோ, அவ்வளவு அதிகமாக ஒருவர் கொடுக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள ஒரு கோயில் ஊழியர் குறிப்பிட்டார், “பெண்கள் அழும்போது, சாமியாரின் பெட்டி வேகமாக நிரம்பும்.”
துன்பத்தின் வர்த்தகம் முற்றிலும் இழிவானது அல்ல. அது கட்டமைப்பு ரீதியானது. அதிர்ச்சிக்கு அரசியல் அங்கீகாரம் மற்றும் உளவியல் ஆதரவு இல்லாத சூழலில், மதப் பொருளாதாரங்கள் மட்டுமே சாத்தியமான உணர்ச்சி உட்கட்டமைப்பாக மாறும். பக்தி என்பது பாதிப்பைக் காட்டவும், அதை தார்மீக மூலதனமாக மாற்றவும் சமூக ரீதியாக நியாயமான வழியை வழங்குகிறது. தெய்வத்தின் முன் அழும் ஒரு பெண் பலவீனமானவளாகக் கருதப்படுவதில்லை, மாறாக நீதியுள்ளவளாகவும், பணிவானவளாகவும், உண்மையுள்ளவளாகவும் பார்க்கப்படுகிறாள். “உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கும்போது மக்கள் உங்களை மதிக்கிறார்கள். நான் வீட்டில் அழுதால், அவர்கள் என் மீது பரிதாபப்படுகிறார்கள். நான் கோவிலில் அழுதால், நான் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவள் என்று கூறுகிறார்கள்” என்று ஒரு வயதான பக்தர் கூறினார்.
போருக்குப் பிந்தைய மத வாழ்க்கையின் மறுமலர்ச்சி, தார்மீகப் பழமைவாதத்தின் மறுமலர்ச்சியுடன் ஒத்துப்போனது. பல சமூகங்களில், பெண்களின் உடல்கள் தூய்மை, மாசு என்பன குறித்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்கான போர்க்களமாக மாறின. பெரும்பாலும் தங்களைத் தார்மீகச் சீர்திருத்தவாதிகளாகக் காட்டிக்கொண்ட தெய்வீக மனிதர்கள், மது, திருமணத்திற்குப் புறம்பான விவகாரங்கள், ‘மேற்கத்தியச் செல்வாக்கு’ ஆகியவற்றிற்கு எதிராகப் போதித்தார்கள்.
விதவைகளைப் பொறுத்தவரை, தடைகள் கடுமையானவை. “சாமி, நாம் தெய்வத்தைப் போல வாழ வேண்டும் என்று கூறுகிறார், ஆசை இல்லாமல்” என்று ஒரு விதவை கூறினார். “நாம் நம் மனதைத் தூய்மையாக வைத்திருந்தால், நம் குழந்தைகள் செழிப்பார்கள்.” நடைமுறையில், இது மறுமணத்தைக் கைவிடுவது, அடக்கமாக உடை அணிவது மற்றும் ஒருவரின் வாழ்க்கையைக் கோயில் சேவைக்கு அர்ப்பணிப்பது என்று பொருள். தூய்மை பற்றிய சொற்பொழிவு பல செயற்பாடுகளைச் செய்தது. குழப்பமான உலகில் அது தார்மீகத் தெளிவை வழங்கியது. சமூக ஒற்றுமையை வலுப்படுத்தியது. ஆனால் அது ஆன்மிக ஒழுக்கம் என்ற போர்வையில் ஆணாதிக்கக் கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது. இந்த விதிமுறைகளிலிருந்து விலகிய விதவைகள் களங்கத்தை எதிர்கொண்டனர். ஒரு பெண் தனியாக ஓர் ஆணைச் சந்திப்பதாகவோ அல்லது பிரகாசமான ஆடைகளை அணிந்திருப்பதாகவோ பரப்பப்படும் வதந்திகள் சமூகப் புறக்கணிப்புக்கு வழிவகுக்கும்.
இவ்வாறு மத அதிகாரம் நல்லொழுக்கத்தின் அழகியல் மூலம் செயற்பட்டது – சைகைகள், பேச்சு மற்றும் முகபாவனைகளைக் கூட ஒழுங்குபடுத்துதல். பக்தர்கள் மெதுவாகப் பேசவும், அரிதாகவே சிரிக்கவும், கோவிலில் சிரிப்பைத் தவிர்க்கவும் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டனர். “அம்மனுக்குச் சத்தம் பிடிக்காது” என்று ஒரு திருவிழாவின் போது பெண்களுக்கு நினைவூட்டப்பட்டது. சிலர் இந்த விதிமுறைகளை பாதுகாப்பாக உள்வாங்கிக் கொண்டனர். “முன்பு, இராணுவத்தினர் எங்களை விலங்குகளைப் போலப் பார்த்தார்கள்” என்று வன்னியைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் கூறினார். “இப்போது நாங்கள் கோவிலுக்குச் செல்லும்போது, கன்னியாஸ்திரிகள் போல இருக்கிறோம். யாரும் எங்களைத் தொட முடியாது.” பக்தியின் தார்மீக ஒழுங்கு கண்ணுக்குத் தெரியாததன் மூலம் பாதுகாப்பை வழங்கியது.
ஆனால் மற்றவர்கள் அதை மூச்சுத் திணறலாக உணர்ந்தனர். இளம் பெண்கள், குறிப்பாக பல்கலைக்கழகங்களில் படித்தவர்கள், பணியில் இருப்பவர்கள் விரக்தியை வெளிப்படுத்தினர். “அவர்கள் எங்களை தெய்வங்களைப் போல இருக்கச் சொல்கிறார்கள், ஆனால் எங்களை வேலைக்காரர்களைப் போல நடத்துகிறார்கள். ஆனால் நாங்கள் பிரார்த்தனை செய்யவும் அதேவேளை விரும்பியபடி வாழவும் விரும்புகிறோம்” என்று ஒரு பல்கலைக்கழகக் கல்வியை முடித்த இளம்பெண் கூறினார். இந்தத் தலைமுறைப் பதற்றம் போருக்குப் பிந்தைய தமிழ் அடையாளத்தில் பரந்த மாற்றங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது: பாரம்பரியம், நவீனத்துவம், நம்பிக்கை, சுதந்திரம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஏராளமான பதற்றங்கள் உருவாகியுள்ளன. வயதான பெண்கள் பக்தியை மீட்டெடுப்பாகக் கண்டாலும், இளையவர்கள் அதைக் கட்டுப்பாடாகக் கண்டார்கள்.
தெய்வீக மனிதர்களுக்கும் அவர்களைப் பின்பற்றும் பெண்களுக்கும் இடையிலான உறவுகள் பெரும்பாலும் ஆன்மிக வழிகாட்டுதலுக்கும் உணர்ச்சியைச் சார்ந்திருப்பதற்கும் இடையிலான கோடுகளை மங்கலாக்குகின்றன. பல பெண்கள் சுவாமியை ‘அப்பன்’ (தந்தை) அல்லது ‘குரு’ என்று விவரிக்கிறார்கள், அதாவது தார்மீக அதிகாரம் மற்றும் பாசத்தின் உருவங்கள். அவர்கள் தங்கள் துக்கங்கள், அச்சங்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட போராட்டங்களை அவரிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். விதவைகள் மற்றும் பெண்களுக்கு, இந்த தந்தைவழி நெருக்கம் வேறுவிதமாக துண்டு துண்டான வாழ்க்கையில் ஆறுதலையும் கட்டமைப்பையும் அளிக்கும்.
இருப்பினும், அதே நெருக்கம் ஆபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. செயற்பாட்டாளர்களால் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட பல சந்தர்ப்பங்களில், தெய்வீக மனிதர்கள் இந்த நம்பிக்கையை நிதி ரீதியாகவோ அல்லது பாலியல் ரீதியாகவோ பயன்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர். பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சமூகக் களங்கம் மற்றும் தெய்வீகப் பழிவாங்கலுக்கு அஞ்சுவதால், குற்றச்சாட்டுகளை நிரூபிப்பது கடினம். “நாம் சாமிக்கு எதிராகப் பேசினால், தெய்வம் நம்மை சபிக்கும்” என்று ஒரு பெண் கிசுகிசுத்தாள். வெளிப்படையான துஷ்பிரயோகம் இல்லாவிட்டாலும், உணர்ச்சியைச் சார்ந்திருப்பதே ஓர் ஆழமான பாலினச் சமச்சீரற்ற தன்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது. சாமி, பெண்களின் உணர்ச்சிகளின் விளக்கவுரையாளராக, அவர்களின் தார்மீக மதிப்பின் நடுவராக மாறுகிறார். ஒப்புதல் வாக்குமூலம் போன்ற உரையாடல்கள் மூலம், அவர் உளவியல் சக்தியைப் பயன்படுத்துகிறார். “என் கனவுகளுக்கான அர்த்தத்தை அவர் எனக்குச் சொல்கிறார்” என்று ஒரு பக்தர் கூறினார். இவ்வாறு தெய்வீக மனிதனின் குரல் பெண்களின் சொந்த உள் உலகங்களுடனான உறவை மத்தியஸ்தம் செய்கிறது. தொழில்முறை ஆலோசனை இல்லாத சூழலில், அவர் ஒரு சிகிச்சையாளராக – ஆனால் நெறிமுறைகளை விட இறையியலால் வழிநடத்தப்படும் ஒருவராக – செயற்படுகிறார்.
இளைய தலைமுறையினர், குறிப்பாக போருக்குப் பிறகு வளர்ந்த பெண்கள், நம்பிக்கையுடன் வித்தியாசமாகத் தொடர்பு கொள்கிறார்கள். பலருக்கு, கோயில் சடங்குகள் குழந்தைப் பருவ நினைவுகள், சத்தம், இசை மற்றும் காட்சி இடங்களாக உள்ளன. ஆனால் அவை, அவற்றை தாய்மார்களின் முடிவில்லாத் துக்கத்துடன் தொடர்புபடுத்துகின்றன. “அம்மா பிரார்த்தனை செய்யும் ஒவ்வொரு முறையும் அழுகிறார், நான் அப்படி இருக்க விரும்பவில்லை” என்று பதின்ம வயதுப் பெண் சொல்கிறாள். இந்தத் தலைமுறைகளுக்கு இடையேயான வேறுபாடு உணர்ச்சிப் பொருளாதாரத்தில் ஒரு மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. வயதான பெண்கள் சடங்கு, சகிப்புத்தன்மையில் அர்த்தத்தைக் காணும் இடத்தில், இளைய பெண்கள் இயங்குதல், கல்வி மற்றும் சுய வெளிப்பாட்டை நாடுகிறார்கள். இருப்பினும் பக்தியின் உணர்ச்சி மரபுகள் அப்படியே இருக்கின்றன. மகள்கள் அதிர்ச்சியை மட்டுமல்ல, மத வாழ்க்கையில் பொதிந்துள்ள தியாகத்தின் தார்மீக நெறிமுறைகளையும் பெறுகிறார்கள்.
போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் மதம் உருவாக்கியிக்கும் பாலினம் சார் சிக்கல்களும் உணர்ச்சிப் பொருளாதாரங்களும் ஒரு முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்துகின்றன. மதம் பெண்களுக்கு தார்மீக அங்கீகாரத்தையும் சமூக ஒற்றுமையையும் வழங்குவதன் மூலம் அதிகாரம் அளிக்கிறது, ஆனால் அது அவர்களின் சுயாட்சியையும் கட்டுப்படுத்துகிறது. கோயில் சரணாலயமாகவும் கண்காணிப்பாகவும் மாறுகிறது. தெய்வம் ஆறுதலளிப்பதாகவும், ஒழுக்கமானதாகவும், வழிகாட்டுவதாகவும் இருக்கிறது. தெய்வீக மனிதர்கள் பெண்களின் துன்பங்களை தூய்மை மற்றும் சகிப்புத்தன்மையின் கதைகளாக மாற்றுகிறார்கள், அரசியல் இழப்பை தார்மீக நல்லொழுக்கமாக மாற்றுகிறார்கள். ஆனால் இந்தக் கட்டுப்பாடுகளுக்குள், பெண்கள் சடங்கு உழைப்பு, பரஸ்பர பராமரிப்பு மற்றும் உருவகப்படுத்தப்பட்ட வெளிப்பாடு மூலம் தம் நிர்வாகத்துக்குட்பட்ட இடங்களைச் செதுக்குகிறார்கள்.
இவ்வாறு நம்பிக்கை இரட்டை முனைகள் கொண்டதாகச் செயற்படுகிறது: அது விடுதலை செய்யாமல் ஆறுதல் அளிக்கிறது, கட்டுப்படுத்துகிறது, ஆனால் நிலைநிறுத்துகிறது. மதச்சார்பற்ற கட்டமைப்புகள் நீதியையோ அல்லது குணப்படுத்துதலையோ வழங்கத் தவறிவிட்ட ஒரு சமூகத்தில், பக்தி என்பது வலியையும் நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்த மிகவும் அணுகக்கூடிய ஊடகமாக உள்ளது. கொடுப்பதற்கும் பெறுவதற்கும், துன்பத்திற்கும் வலிமைக்கும் இடையிலான அந்தப் பரஸ்பரத்தில், போருக்குப் பிந்தைய தமிழ்ப் பெண்மையின் சிக்கலான உண்மை உள்ளது: பக்தி என்பது நம்பிக்கை மட்டுமல்ல, உயிர் வாழ்வதற்கான ஒரு நடைமுறை, இழப்பால் நுகரப்படாமல் அதை வாழ ஒரு வழி.
தொடரும்.
