இராணுவமயமாக்கப்பட்ட அமைதியின் கீழ் அன்றாட வாழ்க்கை

தொடக்கக் குறிப்புகள்

இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர் முறையாக முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகளில், வடக்குக் கிழக்கில் ‘அமைதி’ என்பது எங்கும் நிறைந்த ஆனால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு வார்த்தையாக மாறியுள்ளது. இது அரசாங்க விவாதங்களில், மேம்பாட்டுத் திட்டங்களில், அரசு சாரா நிறுவன அறிக்கைகள் மற்றும் சர்வதேச மதிப்பீடுகளில் ஓர் அடையப்பட்ட நிபந்தனையாகப் பரவுகிறது. வன்முறை முறியடிக்கப்பட்டு சாதாரண வாழ்க்கை மீட்டெடுக்கப்பட்டதற்கான சான்றாக இது காண்பிக்கப்படுகிறது. சாலைகள் மீண்டும் கட்டமைக்கப்படுகின்றன, சந்தைகள் மீண்டும் திறக்கப்படுகின்றன, பாடசாலைகள் செயற்படுகின்றன, பொது நிறுவனங்கள் வழக்கமான செயற்பாடுகளை மீண்டும் தொடங்குகின்றன. மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், அன்றாட வாழ்க்கை ஒழுங்குக்குத் திரும்பியதாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும், போருக்குப் பிந்தைய வடக்குக் கிழக்கில் இனவியல் சந்திப்புகள் மிகவும் சிக்கலான யதார்த்தத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. 

அமைதியென்பது வாழப்படும் போது, நிவாரணமாகவோ, தீர்வாகவோ அல்லது பயத்திலிருந்து விடுபடுவதாகவோ அனுபவிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அது நிர்வகிக்கப்பட வேண்டிய, வழிநடத்தப்பட வேண்டிய, சகித்துக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு நிபந்தனையாக எதிர்கொள்ளப்படுகிறது. இது தினசரி முடிவுகளைக் கட்டமைக்கிறது, சமூக உறவுகளை மறுவடிவமைக்கிறது, தார்மீகத் தீர்ப்பை மறுசீரமைக்கிறது. வன்முறை இல்லாததைக் குறிப்பதற்குப் பதிலாக, வன்முறை எவ்வாறு விநியோகிக்கப்படுகிறது, உணரப்படுகிறது, பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்படுகிறது என்பதை இந்த அமைதி மறுசீரமைக்கிறது.

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் அமைதி என்பது வெறுமனே ஓர் அரசியல் விளைவு அல்ல, மாறாக வாழும் ஒரு நிலை என்ற முன்மொழிவிலிருந்து இந்தக் கட்டுரை தொடங்குகிறது. இது மக்கள் வைத்திருக்கும் அல்லது அனுபவிக்கும் ஒன்று அல்ல. அது அவர்கள் வசிக்கும் ஒன்று. பெரும்பாலும் எச்சரிக்கையுடன், சீரற்ற முறையில் மற்றும் தெளிவற்ற முறையில் வசிக்கும் ஒன்றாகவே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. அமைதியின் கீழ் வாழ்வது என்பது – வாழ்க்கையின் பொருள் குறித்தோ வாழ்வியலின் உணர்ச்சி நிலைமைகள் குறித்தோ ஏற்பட்ட சிக்கல்கள் தீர்க்கப்படாமல் இருந்தாலும் கூட – அமைதி, கட்டுப்பாடு, நன்றியுணர்வு மற்றும் எதிர்காலத்தை நோக்கிய நடத்தை பற்றிய எதிர்பார்ப்புகளின் தொகுப்பின் கீழ் வாழ்வதாகும்.

இந்த முரண்பாட்டை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட மானிடவியல் அணுகுமுறையை இக்கட்டுரை மேற்கொள்கிறது. கொள்கை, அமைதி ஆகியவற்றைக் கட்டமைக்கும் கல்விப்புல ஆய்வுகள் அமைதியை ஒரு பெரிய அளவிலான சாதனையாகக் கருதுகின்றன. நிலைத்தன்மைக்கான குறியீடுகள், பொருளாதார வளர்ச்சி அல்லது ஆயுத மோதல்கள் இல்லாமை மூலம் அளவிடப்படுகின்றன. அன்றாட வாழ்க்கையில் மானிடவியல் கவனம், வீடுகள், சுற்றுப்புறங்கள் மற்றும் நெருக்கமான சமூக உலகங்களின் மட்டத்தில் அமைதி எவ்வாறு வாழ்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. அமைதி மேலிருந்து அறிவிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக பேச்சு, இயக்கம், நினைவகம், அபிலாஷைகளை வடிவமைக்கும் சாதாரண நடைமுறைகள் மூலம் எவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்படுகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.

இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், அமைதி இராணுவமயமாக்கலில் இருந்து பிரிக்க முடியாதது. போரின் முடிவு இராணுவ அதிகாரத்தை பொதுமக்கள் வாழ்க்கையிலிருந்து விலக்கிக் கொள்ள வழிவகுக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, இராணுவ இருப்பு இயல்பாக்கப்பட்டு நிறுவனமயமாக்கப்பட்டது. இராணுவ நிர்வாகக் கட்டமைப்புகள், மேம்பாட்டு முயற்சிகளாக மாற்றப்பட்டன. வீரர்கள் நிர்வாகிகள், கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள், விவசாய மேலாளர்கள், உளவுத்துறை அரங்காடிகளாக மாறினர். கண்காணிப்புக் குறைவாகவே காணப்பட்டது, ஆனால் மேலும் பரவலாகியது. பொதுமக்களுக்கும் இராணுவ அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு மங்கலாகி, அதிகாரம் எங்கும் நிறைந்த ஆனால் அரிதாகவே பெயரிடப்பட்ட ஒரு சமூகச் சூழலை உருவாக்குகிறது.

குடியிருப்பாளர்களைப் பொறுத்தவரை, அமைதி எவ்வாறு புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது என்பதில் இது ஆழமான தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. அமைதி என்பது வன்முறையிலிருந்து பாதுகாப்பாக உணரப்படுவதில்லை, மாறாக இணக்கத்தின் மூலம் பாதுகாப்பாக உணரப்படுகிறது. இது சரியாக நடந்துகொள்வது, எச்சரிக்கையாகப் பேசுவது, கவனத்தை ஈர்க்கக்கூடிய செயல்களைத் தவிர்ப்பது ஆகியவற்றைச் சார்ந்துள்ளது. எனவே அமைதி நிபந்தனைக்குட்பட்டது. உரிமைகள் அல்லது பாதுகாப்புகளால் உத்தரவாதம் அளிக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக சுய கட்டுப்பாடு மூலம் பராமரிக்கப்படுகிறது.

இந்த நிபந்தனை அகநிலையை மறுவடிவமைக்கிறது. பொருத்தமற்றது, சந்தேகத்திற்குரியது அல்லது அரசியல் ரீதியாக உணர்திறன் வாய்ந்தது என்று கருதப்படுவதை மக்கள் தவிர்க்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் மொழியைச் சரி செய்கிறார்கள், சில தலைப்புகளைத் தவிர்க்கிறார்கள், உறவுகளை மறுபரிசீலனை செய்கிறார்கள். குழந்தைகள் எப்படி நடந்துகொள்வது என்பது மட்டுமல்லாமல், கவனிக்கப்படாமல் இருப்பது எப்படி என்றும் கற்பிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த அர்த்தத்தில், அமைதி கற்பித்தல் சார்ந்தது. இது கட்டுப்பாட்டுக் கலையாகப் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. முக்கியமாக, இந்தக் கட்டுப்பாடு எப்போதும் வெளிப்படையான அர்த்தத்தில் ஒடுக்குமுறையாக அனுபவிக்கப்படுவதில்லை. பலர் அதை பொது அறிவு, முதிர்ச்சி அல்லது நடைமுறைவாதம் என்று விவரிக்கிறார்கள். போர், இடப்பெயர்ச்சி, இழப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் பல்வேறு அனுபங்களின் ஊடு வாழ்ந்தாலும், மக்கள் நிலைத்தன்மையை மதிக்கிறார்கள். அது எவ்வளவு பலவீனமானதாக இருந்தாலும் அதை விரும்புகிறார்கள். அதற்கு எந்த விலையையும் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள்.  இதனால் அமைதி பெரும்பாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது, ஏனெனில் அது நியாயமானது என்பதால் அல்ல, அது போரை விடக் குறைவான பேரழிவு என்பதால். இருப்பினும் இந்த நடைமுறை ஏற்றுக்கொள்ளலை சமரசம் அல்லது சம்மதம் என்று தவறாகப் புரிந்து கொள்ளக்கூடாது. மானிடவியல் ரீதியாக, இது நெறிமுறை உயிர்வாழ்வதற்கான ஒரு முறையாகச் சிறப்பாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. மக்கள் இம்முடிவைக் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் மேற்கொள்வதில்லை. மாறாக குழந்தைகள், வயதான பெற்றோர், வாழ்வாதாரங்கள், சமூக உறவுகள் போன்ற உடனடிப் பொறுப்புகளின் அடிப்படையில் தேர்வுகளைச் செய்கிறார்கள். நீதி இல்லாவிட்டாலும், இந்தப் பொறுப்புகளை குறைந்தபட்சமாக நிறைவேற்றக்கூடிய ஒரு நிபந்தனையாக அமைதி மாறுகிறது.

இந்தக் கட்டுரை அமைதியை ஒரு தனித்துவமான அனுபவமாக அல்ல, மாறாக பாலினம், வயது, வர்க்கம் மற்றும் இருப்பிடத்தால் வடிவமைக்கப்பட்ட வேறுபட்ட நிலையாக அணுகுகிறது. பெண் தலைமைத்துவக் குடும்பங்களுக்கு ‘அமைதி’ என்பது பெரும்பாலும் அடிப்படை உயிர்வாழ்வைப் பாதுகாக்க அதிகார அமைப்புகளையும் இராணுவமயமாக்கப்பட்ட நிறுவனங்களையும் எதிர்கொண்டு வாழ வேண்டிய நிலையாக அமைகிறது. இளைஞர்களுக்கு, இது சந்தேகம் மற்றும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட இயக்கத்தின் கீழ் வாழ்வதைக் குறிக்கலாம். பழைய தலைமுறையினருக்கு ‘அமைதி’ என்பது தீர்க்கப்படாத இழப்புகளாலும் பொதுத் துக்கத்தை வெளிப்படுத்த முடியாத நிலைமையாலும் தொடர்ந்து துன்புறுத்தும் அனுபவமாக உள்ளது. இந்த அனுபவங்கள் நிலைத்தன்மையின் ஒட்டுமொத்தக் குறிகாட்டிகளால் அறிந்துகொள்ளக்கூடியவை அல்ல. இருப்பினும் அவை போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் உள்ளடக்கத்தை உருவாக்குகின்றன.

முக்கியமாக, அமைதியும் தற்காலிகத்தை மறுவடிவமைக்கிறது. போருக்குப் பிந்தைய நிகழ்காலம் எதிர்காலத்திற்கான உத்தரவுகளால் – மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல், சமரசம் செய்தல், அபிவிருத்தி செய்தல் – நிறைவேறுகிறது. கடந்த காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்கு ஊக்கமளிக்கப்படவில்லை. அவ்வாறு சிந்திப்பது ஆரோக்கியமற்றதாகவோ அல்லது ஸ்திரமின்மைக்குரியதாகவோ வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆயினும்கூட, தீர்க்கப்படாத நில உரிமை கோரல்கள், காணாமல் போன உறவினர்கள், குறிக்கப்படாத கல்லறைகள் மற்றும் அங்கீகரிக்கப்படாத துன்பங்களில் கடந்த காலம் பொருள் ரீதியாகவும் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் உள்ளது. எனவே அமைதி என்பது ஒரு வகையான தற்காலிக ஒழுக்கத்தைக் கோருகிறது, அரசு அனுமதித்த எதிர்காலத்துடன் சீரமைப்பை ஊக்குவிக்கிறது, அதே நேரத்தில் மாற்றுத் தற்காலிகங்களைச் சந்தேகிக்க வைக்கிறது.

ஒரு மானிடவியல் பார்வையில், இந்தத் தற்காலிக ஒழுக்கம் அமைதி எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகிறது என்பதற்கு மையமாக உள்ளது. இது சட்டம் அல்லது பலத்தால் மட்டும் செயற்படுத்தப்படவில்லை; முன்னேறுதல், மீள்தன்மை மற்றும் நன்றியுணர்வை மதிப்பிடும் தார்மீக விவரிப்புகள் மூலம் செயற்படுத்தப்படுகிறது. இந்த விவரிப்பை எதிர்ப்பவர்கள் – தொடர்ந்து பொதுவில் துக்கம் அனுசரிப்பதன் மூலமோ, எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதன் மூலமோ அல்லது அநீதியைப் பற்றிப் பேசுவதன் மூலமோ – ஒத்துழையாதவர்கள் அல்லது தீவிரவாதி என்று முத்திரை குத்தப்படும் அபாயம் உள்ளது. அமைதி ஓர் அரசியல் நிலை மட்டுமல்ல, ஒரு தார்மீக எதிர்பார்ப்பாகவும் மாறுகிறது.

இக்கட்டுரை, இந்தப் பதற்றங்கள் காரணமாகவே, இனவரைவியல் விசாரணையின் முக்கிய ஆய்வுப்பொருளாக அமைதியை நிலைநிறுத்துகிறது. கண்காணிப்பு, மௌனம், தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தை, உயிர்வாழ்வு ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம், பேச்சுகள் அல்லது கொள்கைகளில் அல்ல, மாறாக அன்றாட வாழ்க்கையின் நடைமுறைகளில் அமைதி எவ்வாறு வாழ்கிறது என்பதை இது ஆராய்கிறது. போர் முடிந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டாலும் அதன் கட்டமைப்புகள் தொடரும், அமைதி பிரகடனப்படுத்தப்பட்டாலும் அதில் முழுமையான நம்பிக்கை உருவாகாத ஓர் உலகில் மக்கள் எவ்வாறு வாழ்கிறார்கள் என்பதை இது கேள்வி கேட்கின்றது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், போருக்குப் பிந்தைய சமூகங்களைப் பற்றிய பரந்த மானிடவியல் மறுபரிசீலனைக்கு இந்தக் கட்டுரை பங்களிக்கிறது. அமைதி இயல்பு நிலைக்குத் திரும்புவதைக் குறிக்கிறது என்ற அனுமானத்தை இது சவாலுக்குள்ளாக்குகிறது. அதற்குப் பதிலாக அதை அதன் சொந்தத் தர்க்கங்கள், கட்டுப்பாடுகள், நெறிமுறைக் கோரிக்கைகளுடன் ஒரு தனித்துவமான சமூக நிலையாகக் கருதுகிறது. இங்கே, அமைதி என்பது வெறுமனே நேர்மறையானது அல்லது முற்றிலும் அடக்குமுறையானது அல்ல. அது தெளிவற்றது, பேச்சுவார்த்தைக்கு உட்பட்டது, எல்லாற்றிலும் மேலாக சமமற்ற முறையில் பகிரப்படுகிறது. வாழ்க்கைக்கான ஒரு நிலையாக அமைதியைப் புரிந்துகொள்வது, வெற்றி அல்லது தோல்வியின் இருமை மதிப்பீடுகளுக்கு அப்பால் செல்ல நம்மை அனுமதிக்கிறது. போருக்குப் பிறகு அதிகாரம் செயற்படும் நுட்பமான வழிகளிலும், கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வெளிப்படும் நிறுவனத்தின் வடிவங்களிலும் இது கவனத்தை ஈர்க்கிறது. 

இராணுவமயமாக்கப்பட்ட அமைதியும் மக்களின் மானிடவியலும்

மானிடவியல் நீண்டகாலமாக, அதிகாரத்தின் மிகவும் விளைவான வடிவங்கள் எப்போதும் காட்சி அல்லது நெருக்கடி மூலம் அல்ல, மாறாக சாதாரணமானவற்றின் மூலம் – வழக்கங்கள், பழக்கவழக்கங்கள், எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கட்டமைப்புகள் மூலம் – நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன என்று வலியுறுத்துகிறது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்தப் புரிதல் மிகவும் முக்கியமானது. அங்கு வன்முறை மறைந்துவிடவில்லை, ஆனால் குறைவாகக் காணக்கூடிய, நீடித்த வடிவங்களாக மறுசீரமைக்கப்பட்டுள்ளது. வடக்குக் கிழக்கில் வாழும் இராணுவமயமாக்கப்பட்ட அமைதி, முதன்மையாக பலத்துடன் கூடிய வியத்தகு சந்திப்புகள் மூலம் அனுபவிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக நிறுவனங்கள், அண்டை நாடுகள், தார்மீக எதிர்பார்ப்புகளுடனான சாதாரண தொடர்புகள் மூலம் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

இந்தப் பகுதி, அன்றாட வாழ்க்கையை அரசியலுக்கான பின்னணியாகக் கருதாமல், அதன் முதன்மைத் தளங்களில் ஒன்றாகக் கருதும் மானிடவியல் மரபுகளை வரைந்து விரிவுபடுத்துகிறது. ஆயுதமேந்திய இருப்பு அல்லது பாதுகாப்புக் கொள்கையின் ஒரு விஷயமாக மட்டுமே இராணுவமயமாக்கலை அணுகுவதற்குப் பதிலாக, இராணுவமயமாக்கல் எவ்வாறு சாதாரணமாகிறது, அது எவ்வாறு அன்றாட வழக்கங்களில் உள்வாங்கப்படுகிறது, நிர்வாக நடைமுறைகள் மூலம் இயல்பாக்கப்படுகிறது மற்றும் சமூக உறவுகள் மூலம் மீண்டும் உருவாக்கப்படுகிறது என்பதை இது ஆராய்கிறது.

போர், வன்முறை குறித்த பல மானிடவியல் ஆய்வுகள் சிதைவின் தருணங்களில் கவனம் செலுத்தியுள்ளன. இடப்பெயர்ச்சி, படுகொலை, அவசரநிலை, முறிவு என்பன அவற்றில் சில. இந்தத் தருணங்கள் பகுப்பாய்வு ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக இருந்தாலும், வன்முறை ஒரு விதிவிலக்காக அல்லாமல் இயல்புநிலையாக மாறியபோது அதிகாரம் எவ்வாறு செயற்படுகிறது என்பதை அவை மறைக்கக்கூடும். இலங்கையில், போரிலிருந்து அமைதிக்கான மாற்றம் இராணுவமயமாக்கலின் கட்டமைப்புகளை அகற்றவில்லை. அது அவற்றை அகமயமாக்கியது.

நிலங்களின் நிர்வாகம், அபிவிருத்தித் திட்டங்கள், சமூக நல நடவடிக்கைகள் போன்ற சிவில் களங்களில் இராணுவத்தின் தொடர்ச்சியான இருப்பு விதிவிலக்கான ஆட்சியிலிருந்து வழக்கமான ஆட்சிக்கு மாறுவதைக் குறிக்கிறது. வீரர்கள் இனி முதன்மையாக வற்புறுத்தலின் முகவர்களாகத் தோன்றுவதில்லை, மாறாக அதிகாரத்துவ அரங்காடிகள், அபிவிருத்தி இடைத்தரகர்கள், முறைசாரா அதிகாரிகள் எனப் புதிய முகங்களில் தோன்றுகிறார்கள். இந்த மாற்றம் பொதுமக்களுக்கும் இராணுவத்திற்கும் இடையிலான பாரம்பரிய வேறுபாடுகளைச் சிக்கலாக்குகிறது. மோதலின் முடிவைப் பின்பற்றி இயற்கையாகவே இராணுவமயமாக்கல் என்ற அனுமானங்களைச் சவாலுக்குட்படுத்துகிறது. மானிடவியல் ரீதியாக, இது நெருக்கடியை மையமாகக் கொண்ட பகுப்பாய்வுகளிலிருந்து விலகி, இயல்பாக்கப்பட்ட அதிகாரத்தின் இனவரைவியல் என்று அழைக்கப்படுவதை நோக்கி நகர்வதைக் கோருகிறது. இராணுவமயமாக்கப்பட்ட அமைதி என்பது பலவந்தமாக மட்டும் திணிக்கப்படுவதில்லை. இது கூட்டங்கள், நலன்புரி மதிப்பீடுகள், அபிருத்தி ஆலோசனைகள், அன்றாடத் தொடர்புகள் மூலம் மீண்டும் உருவாக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அவை வழக்கமானவை.

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில், இறையாண்மை முறையான அரசு அதிகாரம் அல்லது பிராந்தியக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்படவில்லை. யார் பேசலாம், யார் கூடலாம், யார் பகிரங்கமாக நினைவில் கொள்ளலாம், யார் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்பது பற்றிய முடிவுகளின் மூலம் இது செயற்படுகிறது. அன்றாட இறையாண்மையின் மானிடவியல் கோட்பாடுகள், அதிகாரம் பெரும்பாலும் மையப்படுத்தப்பட்ட கட்டளைகளுக்குப் பதிலாகச் சிதறடிக்கப்பட்ட, உறவுமுறை நடைமுறைகள் மூலம் இயற்றப்படுகிறது என்பதை வலியுறுத்துகின்றன. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், இறையாண்மை அரசியலமைப்புச் சீர்திருத்தம் அல்லது சமாதான ஒப்பந்தங்கள் மூலம் அறிவிக்கப்படுவதில்லை. அது சாதாரணத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதன் மூலம் இயற்றப்படுகிறது. கண்காணிப்பு என்பது தனித்ததல்ல, அனைத்துமானது. ஒழுக்கம் செயற்படுத்தப்படுவதற்குப் பதிலாக உள்மயமாக்கப்படுகிறது. இணக்கம் கட்டாயப்படுத்தப்படுவதற்குப் பதிலாக எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்த வகையான இறையாண்மை அரசுக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது, ஏனெனில் அதை எதிர்த்துப் போராடுவது கடினம். எதிர்ப்பதற்கு ஓர் ஒற்றை அடக்குமுறைத் தருணம் இல்லை, வற்புறுத்தலுக்கும் சம்மதத்திற்கும் இடையே தெளிவான எல்லை இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, அதிகாரம் என்பது சிறிய கணக்கீடுகளின் தொடராக எதிர்கொள்ளப்படுகிறது. ஒரு கூட்டத்தில் கலந்து கொள்வதா, ஒரு வாக்கியத்தை எவ்வாறு வடிவமைப்பது, எந்தப் புகைப்படத்தைக் காண்பிப்பது, எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும்? இந்தக் கணக்கீடுகள் குவிந்து, காலப்போக்கில் அகநிலையை வடிவமைக்கின்றன.

இராணுவமயமாக்கலின் மானிடவியல் பகுப்பாய்வுகள், இராணுவத்தின் அதிகாரம்  போர்க்களத்திற்கு அப்பால் நீண்டுள்ளது என்பதை அதிகளவில் வலியுறுத்தியுள்ளன. இராணுவமயமாக்கல் என்பது ஆயுதங்கள் அல்லது துருப்புகளைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது பாதுகாப்புத் தர்க்கங்களைச் சுற்றி சமூக வாழ்க்கையை மறுசீரமைப்பது பற்றியது. இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய வடக்குக் கிழக்கில், பாதுகாப்பின் மொழி குறைந்துவிட்டாலும் பாதுகாப்புத் தர்க்கங்கள் நீடிக்கின்றன. புலப்படும் சோதனைச் சாவடிகள், ரோந்துகளை திரும்பப் பெறுவது அதற்கேற்ப கட்டுப்பாட்டைத் திரும்பப் பெறுவதை உருவாக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, பொதுநிர்வாக மேற்பார்வை, உளவுத்துறைச் சேகரிப்பு, சிவில் நிறுவனங்களில் பதிக்கப்பட்ட முறைசாராக் கண்காணிப்பு மூலம் கட்டுப்பாடு செயற்படுத்தப்படுகிறது. இது ஒரு சமூகச் சூழலை உருவாக்குகிறது, இதில் மக்கள் என்ன செய்ய முடியாது என்பதை அரிதாகவே வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்கள், ஆனால் அனுபவம், வதந்தி, அவதானிப்பு மூலம் வரம்புகளை ஊகிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

மானிடவியல் ரீதியாக, இந்தச் சூழல் நிர்வகிக்கப்படும் நிச்சயமற்ற தன்மை என்று விவரிக்கக்கூடிய ஒன்றை உருவாக்குகிறது. எல்லைகள் எங்கே உள்ளன என்பது மக்களுக்குத் துல்லியமாகத் தெரியாது, ஆனால் எல்லைகள் உள்ளன என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள். இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை எச்சரிக்கையையும் சுய ஒழுங்குமுறையையும் ஊக்குவிக்கிறது, வெளிப்படையான தலையீட்டின் தேவையைக் குறைக்கிறது.

இராணுவமயமாக்கப்பட்ட அமைதியின் மிக முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று அதன் தார்மீகப் பரிமாணமாகும். இலங்கையில் போருக்குப் பிந்தைய ஆட்சிகள், வற்புறுத்தலையோ அல்லது கண்காணிப்பையோ மட்டுமே நம்பியிருக்கவில்லை. இது கட்டுப்பாடு, நன்றியுணர்வு,  முன்னோக்கிப் பார்க்கும் நடத்தை ஆகியவற்றை நற்பண்புகளாக வடிவமைக்கும் தார்மீகக் கதைகளையும் நம்பியுள்ளது. அமைதி இல்லாமல் போகக்கூடியதாகவும் விலைமதிப்பற்றதாகவும் வழங்கப்படுகிறது. எனவே தவறுகளை இழைத்து ஆபத்தில் சிக்கக்கூடாது என்பது இயல்பாக்கமான முடிவாக மக்கள் மனங்களில் ஏற்றப்பட்டுள்ளது.

மானிடவியல் ரீதியாக, அன்றாட வாழ்க்கையின் இந்த ஒழுக்கமயமாக்கல் நெறிமுறை பகுத்தறிவை மறுவடிவமைக்கிறது. மக்கள் மௌனத்தைப் பொறுப்பாகவும், இணக்கத்தை முதிர்ச்சியாகவும், சகிப்புத்தன்மையை மீள்தன்மையாகவும் பார்க்க ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்கள். இந்தத் தார்மீகக் கட்டமைப்புகள் துன்பத்தை நீக்குவதில்லை, ஆனால் துன்பம் எவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது, வெளிப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை அவை மறுசீரமைக்கின்றன. தனிநபர்களும் குடும்பங்களும் தங்கள் செயல்களின் நெறிமுறைத் தாக்கங்களைத் தொடர்ந்து மதிப்பிடுகின்றனர். பேசுவது ஆபத்தை ஏற்கத் தகுந்ததா, அரசுத் திட்டங்களில் பங்கேற்பது பயனுள்ளதாக இருக்கிறதா அதாவது நல்ல குடிமகன் என்ற வரையறைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறதா, மௌனம் நினைவைப் பாதுகாக்கிறதா அல்லது காட்டிக் கொடுக்கிறதா என்பன சுருக்கமான சங்கடங்கள் அல்ல; அவை இம்மக்களின் அன்றாட நெறிமுறைப் போராட்டங்கள். அதேவேளை இங்கு, வெளிப்படையான அரசியல் வெளிப்பாடு கட்டுப்படுத்தப்படும் சூழ்நிலைகளில், அரசியல் மறைந்துவிடாது. அது அமைதியான, குறைவாகக் காணக்கூடிய வடிவங்களுக்கு இடம்பெயர்கிறது. பேச்சை விட மௌனம், பொது நினைவுகூரலை விட தனிப்பட்ட துக்கம், கூட்டு அணிதிரட்டலை விட உயிர்வாழ்வு என்பனவற்றை மக்கள் தேர்தெடுக்கிறார்கள். ஆனால் இந்தக் களங்களுக்கு வெளியே உள்ளவர்களால் இவை பெரும்பாலும் அரசியல் பின்வாங்கலின் அறிகுறிகளாகப் படிக்கப்படுகின்றன. மானிடவியல் ரீதியாக, அவை கட்டுப்பாட்டால் வடிவமைக்கப்பட்ட தகவமைப்பு அரசியல் நடைமுறைகளாக நன்கு புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன. அவை அரசியல் உணர்வு இல்லாததை அல்ல, மாறாக அதன் மறுசீரமைப்பைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

இந்தச் சூழலில் அரசியல் செயற்பாடு என்பது வெளிப்படையான பிரதிநிதித்துவம், அநீதிகளுக்கெதிரான குரல், அரசியல் பங்கேற்பு ஆகிய தாராளவாத அனுமானங்களைக் கொண்டதல்ல. இதைப் பெரும்பாலான ஆய்வுகள் கருத்தில் கொள்வதில்லை. தாராளவாத ஆய்வியல் சட்டகங்களுக்குள் இருந்து இதை ஆய்வுக்குட்படுத்த இயலாது. போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில், முகமை வெளிப்படையான பிரதிநிதித்துவமாக வெளிப்படுவது ஆபத்தானதாக இருக்கலாம்; குரல் எழுப்புதல் கண்காணிப்பை ஈர்க்கக்கூடும்; பங்கேற்பு கூட ஆபத்துகளை உருவாக்கக்கூடும். எனவே, அரசியல் செயற்பாடு பெரும்பாலும் மூலோபாயக் கண்ணுக்குத் தெரியாத வடிவத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது.

தோல்வியின் சூழல்களில் சாதாரணத்தின் மானிடவியல் குறிப்பாக முக்கியமானது. எதிர்ப்புக் குறித்த பல மானிடவியல் எழுத்துகள் நாசவேலை, மறுப்பு மற்றும் வெளிப்படையான எதிர்ப்பைக் கொண்டாடுகின்றன. இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய நிலப்பரப்பில் இத்தகைய செயல்கள் நிச்சயமாக இருந்தாலும், அவை குறைவான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சகிப்புத்தன்மையின் அமைதியான வடிவங்களுடன் இணைந்து வாழ்கின்றன. தோல்வி சாத்தியத்தின் அடிவானத்தை மறுவடிவமைக்கிறது. இது கற்பனை செய்யக்கூடிய, சொல்லக்கூடிய, பின்பற்றக்கூடியவற்றை மாற்றுகிறது. தோல்விக்குப் பிந்தைய அன்றாட வாழ்க்கை, மாற்றத்தை நோக்கியதாக அல்ல, மாறாக, கட்டுப்படுத்தலின் கீழ் தொடர்ச்சியை நோக்கியதாக இருக்கிறது. அரசியல் எதிர்காலங்கள் முன்கூட்டியே மூடப்பட்டதாகத் தோன்றும் சூழலில் மக்கள் குடும்பம், கண்ணியம், குறைந்தபட்ச நிலைத்தன்மையைப் பாதுகாக்க முயல்கின்றனர்.

அத்தகைய நோக்குநிலைகளை செயலற்ற தன்மை அல்லது தவறான உணர்வு என்று நிராகரிக்கக்கூடாது. அவை ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்று நிலைமைக்கான பிரதிபலிப்புகளாகும். வெளிப்படையான அரசியல் ஈடுபாட்டின் சேதம் அதிகமாக இருக்கும், கட்டமைப்பு மாற்றத்திற்கான வாய்ப்புகள் தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றும் போது மக்கள் இவ்வாறுதான் இயங்குகிறார்கள்.

சமூகச் சூழலாகக் கண்காணிப்பு

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் கண்காணிப்பு என்பது ஒரு நிகழ்வாக அரிதாகவே அனுபவிக்கப்படுகிறது. நிலையான விசாரணைகள் இல்லை, எங்கும் நிறைந்த சோதனைச் சாவடிகள் இல்லை, அரசின் விழிப்புணர்வைத் தெளிவாகக் குறிக்கும் காணக்கூடிய அவசர நடவடிக்கைகள் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, கண்காணிப்பு ஓர் இயங்கியலாகச் செயற்படுகிறது. மக்கள் சமூக வெளி வழியாக எவ்வாறு நகர்கிறார்கள், ஆபத்தை எவ்வாறு மதிப்பிடுகிறார்கள், சாத்தியமான ஆய்வுக்காக தங்களை எவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்துகிறார்கள் என்பதை வடிவமைக்கும் ஒரு பரவலான, சுற்றுப்புறச் சூழலைப் புரிந்து கொள்வது அவசியம். 

இந்த சூழல் முறையான மற்றும் முறைசாரா வழிமுறைகளின் கலவையின் மூலம் உருவாக்கப்படுகிறது. இராணுவப் புலனாய்வுப் பிரிவுகள், காவல்துறை அறிக்கையிடல் கட்டமைப்புகள், உள்ளூர் நிர்வாக மேற்பார்வை, அரசு சாரா நிறுவனக் கண்காணிப்புத் தேவைகள், யார் யாருடன் தொடர்புடையவர்கள் என்பது பற்றிய வதந்திகளின் பரவல் என்பன இவற்றில் சில. முக்கியமாக, கண்காணிப்பு ஒரு நிறுவனத்தில் மையப்படுத்தப்படவில்லை. இது பரவலாக்கப்பட்டுள்ளது, அன்றாடத் தொடர்புகளில் பதிக்கப்பட்டுள்ளது, நிச்சயமற்ற தன்மையின் மூலம் நீடிக்கப்படுகிறது.

கிளிநொச்சியில், பல வருட இடப்பெயர்ச்சிக்குப் பிறகு திரும்பிய ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர், போர் முடிந்ததிலிருந்து கண்காணிப்பு எவ்வாறு மாறிவிட்டது என்பதை விவரித்தார்:

“போரின் போது, அவர்கள் நேரடியாகக் கேள்விகளைக் கேட்டார்கள். இப்போது அவர்கள் கேட்பதில்லை. அது மிகவும் பயமுறுத்துகிறது. அவர்களுக்கு ஏற்கனவே என்ன தெரியும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது.”

அவரது சொற்கள் இனவியல் சந்திப்புகளில் மீண்டும் மீண்டும் வரும் கருப்பொருளைப் பிரதிபலிக்கிறது. கண்காணிப்பு என்பது நிச்சயமற்றதாக இருக்கும்போது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும். வெளிப்படையான கேள்விகள் இல்லாதது சுதந்திரத்தைக் குறிக்காது. தகவல்கள் எங்கே, யாரால், எவ்வாறு என்பன பற்றி அறியாமலேயே ‘அறியப்படுகின்றன’ என்று மக்கள் அடிக்கடி குறிப்பிடுகின்றனர். இது ஒரு வகையான எதிர்பார்ப்பு இணக்கத்தை உருவாக்குகிறது. அனுமதிக்கப்பட்டதைச் சொல்லக் காத்திருப்பதற்குப் பதிலாக, தனிநபர்கள் கவனிப்பு, வதந்தி மற்றும் கடந்தகால அனுபவத்தின் மூலம் எல்லைகளை ஊகிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இவ்வாறு கண்காணிப்பின் சூழல் இணக்கத்திற்கான பொறுப்பை இந்த விஷயத்தில் மாற்றுகிறது. மானிடவியல் ரீதியாக, இது உடல்கள் மீது செயற்படும் ஒழுங்குமுறை அதிகாரத்திலிருந்து எதிர்பார்ப்பு மற்றும் கற்பனையின் அடிப்படையில் செயற்படும் ஒரு நிர்வாக வடிவத்திற்கு நகர்வதைக் குறிக்கிறது. மக்கள் தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்படுவதால் அல்ல, மாறாக அவர்கள் கண்காணிக்கப்படுவதை நிராகரிக்க முடியாததால் தங்களை ஒழுங்குபடுத்துகிறார்கள்.

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் கண்காணிப்பு என்பது அரசுக்கும் குடிமகனுக்கும் இடையிலான மேலிருந்து கீழான உறவாக மட்டும் அனுபவிக்கப்படவில்லை. இது கிடை மட்டமாகவும், சமூக உறவுகள் மூலமாகவும் நிகழ்கிறது. அண்டை வீட்டார், சக ஊழியர்கள், உறவினர்கள் கூட வெளிப்பாட்டின் சாத்தியமான வழித்தடங்களாக மாறுகிறார்கள். அவ்வாறு நிகழ்வது பெரும்பாலும் தீங்கு விளைவிக்க வேண்டிய நோக்கத்தால் அல்ல; மாறாக கவனக்குறைவான தொடர்பாடலின் விளைவாலாகும். யாழ்ப்பாணத்தில், ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் நண்பர்களிடையே கூட அரசியல் விவாதத்தைத் தவிர்ப்பதற்கான காரணத்தை விவரித்தார்:

“நான் அவர்களை நம்பவில்லை என்பதல்ல. அவர்கள் யாருடன் பேசுகிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியாது என்பதே காரணம்.”

இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை சமூக நம்பிக்கையைத் துண்டு துண்டாக உடைக்கிறது. இது உறவுகளை அகற்றாது, ஆனால் அது அவற்றை நிபந்தனைக்குட்பட்டதாகவும் எச்சரிக்கையாகவும் ஆக்குகிறது. உரையாடல்கள் அளவீடு செய்யப்படுகின்றன. நெருக்கம் என்பது பங்களிக்கப்படுகிறது. வீட்டில் என்ன சொல்ல முடியும், தனியார் அமைப்புகளில் என்ன சொல்ல முடியும், ஒருபோதும் சத்தமாகச் சொல்லக் கூடாதது எது ஆகியவற்றுக்கு இடையே மக்கள் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்கள். இதன் விளைவாக ஓர் அடுக்குச் சமூக உலகம் உருவாகிறது, இதில் பேச்சு உணரப்பட்ட ஆபத்தால் அடுக்கடுக்காக உள்ளது. கண்காணிப்பு இவ்வாறு அரசியல் வெளிப்பாட்டை மட்டுமல்ல, அன்றாட சமூகத்தின் அமைப்பையும் மறுவடிவமைக்கிறது.

நிகழ்வு 1: 

முல்லைத்தீவில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில், உள்ளூர் அபிவிருத்தி நிறுவனம் ஏற்பாடு செய்த ஒரு சமூகக் கூட்டத்திற்கு குடியிருப்பாளர்கள் அழைக்கப்பட்டனர். நிகழ்ச்சி நிரல் வெளிப்படையாக இருந்தது. அது வீட்டுவசதி ஒதுக்கீடும் வாழ்வாதார உதவியும் பற்றியது. ஆனால் வருகை சீரற்றதாக இருந்தது. முந்தைய சமூக அணிதிரட்டல்களில் தீவிரமாக ஈடுபட்ட பல குடும்பங்கள் வரவில்லை. ஏன் என்று கேட்டபோது, ஒரு பெண் அமைதியாக விளக்கினார்:

“கூட்டம் ஆபத்தானது அல்ல. கூட்டத்திற்குச் செல்வது ஆபத்தானது அல்ல. ஆனால் எல்லோரும் நீங்கள் செல்வதைப் பார்த்தால், நீங்கள் ஏன் ஆர்வமாக இருக்கிறீர்கள் என்று கேட்கத் தொடங்குகிறார்கள்.”

கூட்டம் எந்த விதத்திலும் காணக்கூடிய வகையில் கண்காணிக்கப்படவில்லை. வீரர்கள் யாரும் இல்லை, குறிப்புகள் எடுக்கும் அதிகாரிகள் யாரும் இல்லை. இருப்பினும் அதன் சமூகத் தெரிவுநிலை பங்கேற்பை ஒரு கணக்கிடப்பட்ட ஆபத்தாக மாற்றியது. வருகையின்மை உதவியை நிராகரிப்பதல்ல, குறிக்கப்படாமல் இருப்பதற்கான ஓர் உத்தி.

நேரடித் தலையீடு இல்லாமல் கண்காணிப்பு எவ்வாறு செயற்படுகிறது என்பதை இந்த நிகழ்வு விளக்குகிறது. கவனிக்கப்படுவதற்கான எதிர்பார்ப்பு நடத்தையை வடிவமைக்கப் போதுமானது. அதிகாரம் கூட்டத்தில் இல்லை, ஆனால் பங்கேற்புடன் இணைக்கப்பட்ட சமூக அர்த்தங்களில் உள்ளது.

கண்காணிப்புச் சூழலை நிலைநிறுத்துவதில் வதந்தி முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. போராட்டங்களில் கலந்து கொண்ட பிறகு விசாரிக்கப்பட்ட நபர்கள், ஒத்துழைப்பை மறுத்த பிறகு சலுகைகளை இழந்த குடும்பங்கள், எதிர்பாராத விதமாக வரவழைக்கப்பட்ட முன்னாள் பணியாளர்கள் பற்றிய கதைகள் பரவுகின்றன. இந்தக் கதைகள் அரிதாகவே சரிபார்க்கக்கூடியவை, ஆனால் அவற்றின் உண்மை மதிப்பு அவற்றின் ஒழுக்க விளைவை விட உண்மையானது, குறைவான துல்லியமுடையது. வவுனியாவில் உள்ள ஓர் ஆசிரியர் இந்த இயக்கவியலைப் பற்றி விவரித்தார்:

“எல்லாக் கதைகளும் உண்மையா என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் ஒன்று உண்மையாக இருந்தாலும் கூட, அது போதும்.”

வதந்தி ஒரு பகிரப்பட்ட பாதிப்பு உணர்வைத் உருவாக்குகிறது. இது உண்மையான, சாத்தியமான அச்சுறுத்தலுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டை உடைக்கிறது. முன்னெச்சரிக்கை நடத்தையை ஊக்குவிக்கிறது. ஒரு மானிடவியல் கண்ணோட்டத்தில், வதந்தி நிர்வாகத்தின் ஒரு தொழில்நுட்பமாகச் செயற்படுகிறது. அது மையமாக ஒழுங்கமைக்கப்படவில்லை, ஆனால் அது பரவலாக்கப்பட்ட, முறைசாரா முறையில் இருப்பதால் துல்லியமாகப் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

நிகழ்வு 2: 

கிழக்கு மாகாணத்தில் உள்ள ஒரு கடலோர நகரத்தில், மீனவர்கள் குழு மீன்பிடி விதிமுறைகளில் சமீபத்திய மாற்றங்கள் குறித்து விவாதித்தது. உரையாடல் நிலப் பயன்பாடு, இராணுவக் கட்டுப்பாட்டு மண்டலங்களை நோக்கிச் சென்றபோது, ஒருவர் திடீரென தமிழிலிருந்து சிங்களத்திற்கு மாறி, பின்னர் சிரித்துவிட்டுப் பின்னர் பொதுவான தலைப்புகளுக்குத் திரும்பினார். பின்னர், அவர் விளக்கினார்:

“சில வார்த்தைகள் மக்களைச் சங்கடப்படுத்துகின்றன. அவற்றைப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது நல்லது. மொழியே பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தும்.” 

மொழி இங்கே வெறும் தொடர்பு ஊடகம் அல்ல, அது ஆபத்துக்கான தளம். சில வார்த்தைகள் – ‘தொழில்’, ‘உரிமைகள்’, ‘காணாமல் போதல்’ – அரசியல் பொறுப்பைக் கொண்டுள்ளன. அவற்றைத் தவிர்ப்பது தாராளவாத அர்த்தத்தில் சுய தணிக்கை அல்ல, மாறாக ஒரு கற்றறிந்த உயிர்வாழும் திறன். கண்காணிப்பு இவ்வாறு பேச்சிலேயே ஊடுருவி, மொழியியல் நடைமுறையை மறுவடிவமைக்கிறது. உருவகம், நகைச்சுவை, குறியீடு மாற்றம் ஆகியவை ஆபத்தை வழிநடத்துவதற்கான கருவிகளாகின்றன. 

மக்கள் வாழும் சூழல் கண்காணிப்புக்குள்ளாவதன் மிகவும் உளவியல் ரீதியாக அழுத்தமான அம்சங்களில் ஒன்று அதன் காலவரையற்ற தன்மையாகும். போர்க்கால, அவசரகால நடவடிக்கைகளைப் போலல்லாமல், போருக்குப் பிந்தைய கண்காணிப்பு தெளிவான இறுதிப் புள்ளியை வழங்கவில்லை. அது எப்போது குறையும் அல்லது நீங்கும் என்பது மக்களுக்குத் தெரியாது. கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு முதியவர் இந்தச் சவால் ஏற்படுத்தும் மனரீதியான சோர்வைப் பற்றிக் கூறினார்: 

“போரின் போது, நாங்கள் அமைதிக்காகக் காத்திருந்தோம். இப்போது எதற்காகக் காத்திருக்கிறோம் என்று தெரியாமல் காத்திருக்கிறோம்.”

இந்தக் காத்திருப்பு இடைநிறுத்தப்பட்ட எதிர்பார்ப்பு நிலையை உருவாக்குகிறது. வாழ்க்கை தொடர்கிறது – குழந்தைகள் வளர்கிறார்கள், வீடுகள் கட்டப்படுகின்றன, வழக்கங்கள் குடியேறுகின்றன – ஆனால் எப்போதும் திடீரென்று ஏதாவது மாறக்கூடும் என்ற உணர்வு தொடர்ந்து நிலைத்தபடியே இருக்கிறது. இவ்வாறு கண்காணிப்பு பயத்தை மட்டுமல்ல, சோர்வையும் உருவாக்குகிறது.

நிகழ்வு 3:

யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு பெண் தலைமைத்துவ வீட்டில், இறந்த மகனின் ‘பிரேம்’ செய்யப்பட்ட புகைப்படம் சுவரில் காட்சிப்படுத்தப்படாமல் ஒரு ‘டிராயரில்’ வைக்கப்பட்டது. ஏன் என்று கேட்டபோது, அம்மா பதிலளித்தார்: “வீட்டின் உள்ளே, நாங்கள் நினைவில் கொள்கிறோம். வெளியே, நாங்கள் கவனமாக இருக்கிறோம்.”

அந்தப் புகைப்படம் சட்டவிரோதமானது அல்ல. இருப்பினும் அதன் தெரிவுநிலை சாத்தியமான ஆபத்தை ஏற்படுத்தியது. அதைப் பொதுவில் காண்பிப்பது கேள்விகள், விளக்கங்கள் அல்லது தேவையற்ற கவனத்தை ஈர்க்கக்கூடும். அதை மறைக்கும் முடிவு துக்கத்தை மறுப்பது அல்ல, கண்காணிப்பின் கீழ் துக்கத்தை மறுகட்டமைப்பதாகும். இந்த நிகழ்வு, கண்காணிப்பு நெருக்கமான இடங்களுக்கு எவ்வாறு ஊடுருவுகிறது என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இது பொது நடத்தையை மட்டுமல்ல, தனிப்பட்ட நினைவகத்தையும் நிர்வகிக்கிறது, எதைக் காட்ட முடியும், எதை மறைக்க வேண்டும் என்பதையும் வடிவமைக்கிறது.

போருக்குப் பிந்தைய கண்காணிப்பு கட்டுப்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல்; அது விதிமுறைகளையும் உருவாக்குகிறது. போருக்குப் பிந்தைய ஒரு ‘நல்ல’ குடிமகன் எப்படி இருப்பார் என்பதை இது மறைமுகமாக வரையறுக்கிறது. இணக்கமான, எதிர்கால நோக்குடைய, அரசியலற்ற, அபிவிருத்திக்கு நன்றியுள்ள, இழப்புப் பற்றி அமைதியாக இருக்கின்ற மனிதர்களே நாட்டின் நல்ல குடிமகன்கள். இந்த சுயவிவரத்துடன் பொருந்துபவர்கள் அனைத்திற்குள்ளும் இலகுவாக ஈர்க்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். இதற்குள் அடங்குவோருக்கு அபிவிருத்தி, உதவித் திட்டங்கள், நல்லிணக்க முயற்சிகள் மற்றும் புலப்படும் இணக்கத்தை வெகுமதி அளிக்கும் அதிகாரத்துவத் தொடர்புகள் மூலம் இருப்பு வலுப்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வாறு கண்காணிப்பு ஊக்குவிப்புக் கட்டமைப்புகளுடன் கைகோர்த்துச் செயற்படுகிறது, வெளிப்படையான வற்புறுத்தல் இல்லாமல் இணக்கத்தை உருவாக்குகிறது. மானிடவியல் ரீதியாக, இது கண்காணிப்பை ஒரு பாதுகாப்புத் திட்டமாக வெளிப்படுத்துகிறது. இது நடத்தையை மட்டுமல்ல, சுய புரிதலையும் வடிவமைக்கிறது.

சமூகச் சூழ்நிலையாக கண்காணிப்பின் கீழ் வாழ்வது என்பது நிலையான பயங்கரவாதத்தைக் குறிக்காது. பலர் அதைத் தகவமைத்துக் கொள்கிறார்கள், இயல்பாக்குகிறார்கள், கேலி செய்கிறார்கள். நகைச்சுவை பதற்றத்தைப் பரப்புவதற்கான ஒரு வழியாகிறது. வழக்கம் உயிர்வாழ்வதற்கான ஒரு வழியாகிறது. இருப்பினும் இந்தத் தழுவல் ஏற்றுக்கொள்ளலாகத் தவறாகக் கருதப்படக்கூடாது. இனவரைவியல் ரீதியாக வெளிப்படுவது கவனமாக வாழும் ஒரு நிலை. அது, தனிநபர்களும் குடும்பங்களும் தொடர்ந்து ஆபத்தை மதிப்பிடுதல், உறவுகளை மறுபரிசீலனை செய்தல் மற்றும் தெரிவுநிலையை நிர்வகித்தல் போன்ற ஒரு வாழ்க்கை முறை. கண்காணிப்பு, வாழ்க்கை வெளிப்படும் பின்னணியின் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறது. இராணுவமயமாக்கப்பட்ட அமைதியைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்தப் பின்னணி நிலை முக்கியமானது. வன்முறை குறைந்தாலும் கூட அமைதி ஏன் நீடிக்கிறது, அரசியல் அணிதிரட்டல் ஏன் முடக்கப்படுகிறது, போர் இல்லாவிட்டாலும் அன்றாட வாழ்க்கை ஏன் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை இது விளக்குகிறது.

அமைதி என்பது நடைமுறை

இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் மிகவும் தவறாக விளங்கிக் கொள்ளப்படும் அம்சங்களில் ஒன்று மௌனம். கொள்கை ரீதியான விளக்கங்களில், மௌனம் பெரும்பாலும் சம்மதம், சமரசம் அல்லது அதிர்ச்சியால் தூண்டப்பட்ட பின்வாங்கல் என்று விளக்கப்படுகிறது. சில ஆய்வியல் கணக்குகளில், இது பயம் அல்லது அடக்குமுறையின் சான்றாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தக் கட்டுரை வேறுபட்ட அணுகுமுறையை எடுக்கிறது. இது மௌனத்தை ஒரு குறைபாடாக அல்ல, மாறாக ஒரு சமூக நடைமுறையாகக் கருதுகிறது; வேண்டுமென்றே வளர்க்கப்பட்டது, நெறிமுறை ரீதியாக வலியுறுத்தப்பட்டது என்று இது வாதிடுகிறது. முன்னதாகக் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்ட முறைசார் சவால்களை முன்னிறுத்துகையில், போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையை ஆராய்வது, அரசியல் வாழ்க்கை முதன்மையாகப் பேச்சு வழியாகவே வெளிப்படுகிறது என்ற அனுமானத்தைத் கைவிட வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. மௌனம் என்பது மேலிருந்து விதிக்கப்பட்ட ஒரு தடை மட்டுமல்ல. அது அதிகாரத்துடன் ஈடுபடுவதற்கான ஒரு செயலில் உள்ள முறையாகும். இது கண்காணிப்பால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இது தார்மீகப் பகுத்தறிவு, உறவுமுறைப் பொறுப்பு மற்றும் வரலாற்று நினைவகம் ஆகியவற்றால் வெளிப்படுகிறது. மௌனம் அரசியல் காணாமல் போவதைக் குறிக்கவில்லை. அது அதன் மறுகட்டமைப்பைக் குறிக்கிறது. இந்தப்பகுதி, இனவரைவியல் ரீதியாக, நெருக்கமான, சமூக மற்றும் காலப் பதிவுகளில் செயற்படும் ஒரு நடைமுறையாக மௌனத்தை ஆராய்கிறது. இராணுவமயமாக்கப்பட்ட அமைதியின் கீழ் மௌனம் எவ்வாறு கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது, அது எவ்வாறு பராமரிக்கப்படுகிறது, அன்றாட வாழ்க்கையில் அது என்ன செய்கிறது போன்ற கேள்விகளைக் கேட்கிறது.

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மௌனம் என்பது இயல்பானதல்ல. அது கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. குடும்பங்கள், பாடசாலைகள், சமூகச் சந்திப்புகளால் வழங்கப்படும் தொடர்ச்சியான வெளிப்படையான, மறைமுகமான பாடங்கள் மூலம் குழந்தைகள், இளம் பருவத்தினர், இளைஞர்கள் மௌனமாக வளர்கிறார்கள். இந்த எச்சரிக்கை கற்பித்தல் முறைகள் அரசியல் அறிவுறுத்தலாக அரிதாகவே வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. அவை பொது அறிவு, முதிர்ச்சி அல்லது கவனிப்பு என வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு வீட்டில், ஒரு பாட்டி தனது பேரன் பள்ளியில் கேட்ட ஒரு சொற்றொடரை மீண்டும் மீண்டும் சொன்னபோது அதை எவ்வாறு சரிசெய்தார் என்பதை விவரித்தார்:

“நான் அவனிடம் சொன்னேன், ‘இவை வீட்டுக்கு உள்ளே பேசும் வார்த்தைகள், வெளியே அல்ல.’ அவனுக்கு முதலில் புரியவில்லை. அவன் போருக்குப் பிறகு பிறந்தவன். அதனால் அவன் கற்றுக்கொள்வான்.”

‘உள்ளே’, ‘வெளியே’ பேச்சுக்கு இடையிலான வேறுபாடு இனவியல் தளங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வரும் கருப்பொருளாகும். வீடுகள் சில வரலாறுகள், உணர்ச்சிகள், கருத்துகளைக் கூறக்கூடிய இடங்களாக மாறுகின்றன. இருப்பினும் பொது இடங்கள் கட்டுப்பாட்டைக் கோருகின்றன. இங்கே மௌனம் என்பது அறிவு இல்லாதது அல்ல. அது அறிவின் இடஞ்சார்ந்த மேலாண்மை. இந்தக் கற்பித்தலில் ஆசிரியர்கள் ஒரு முக்கிய பங்கை வகிக்கிறார்கள். யாழ்ப்பாணத்தில், பல கல்வியாளர்கள் வகுப்பறை விவாதங்களை எவ்வாறு வழிநடத்துகிறார்கள் என்பதை விவரித்தனர்:

“நாங்கள் அவர்களிடம் பொய் சொல்ல மாட்டோம். ஆனால் நாங்கள் எல்லாவற்றையும் அவர்களிடம் சொல்வதில்லை. கேள்விகளுக்கு எவ்வாறு பாதுகாப்பாகப் பதிலளிப்பது என்பதை நாங்கள் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறோம்.”

ஒரு இடைநிலைப் பள்ளி ஆசிரியர், வரலாற்றுப் பாடங்கள் எவ்வாறு எச்சரிக்கையால் நுட்பமாக வடிவமைக்கப்படுகின்றன என்பதை விளக்கினார்:

“ஒரு குழந்தை போர் ஏன் நடந்தது என்று கேட்டால், நீங்கள் ‘பாகுபாடு காரணமாக’ என்று சொல்லவில்லை. நீங்கள், ‘அது சிக்கலானது’ என்று சொல்கிறீர்கள். அந்த வார்த்தை – சிக்கலானது – அனைவரையும் பாதுகாக்கிறது.”

இந்தக் கற்பித்தல் மௌனம் அரசியல் நனவை அழிக்காது. அது அதை மறுவடிவமைக்கிறது. அறிவைச் சூழ்நிலைப்படுத்த வேண்டும், வடிகட்ட வேண்டும், நேரத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்பதை இளைஞர்கள் விரைவாகக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இதனால் மௌனம் சமூகத் திறனின் ஒரு பகுதியாகிறது.

முறையியல் அத்தியாயத்தில் விவாதிக்கப்பட்டபடி, இத்தகைய கற்றறிந்த மௌனங்கள் நேரடி கேள்வி கேட்பதை நம்பியிருக்கும் ஆராய்ச்சி முறைகளுக்கு ஒரு சவாலாக அமைகின்றன. ஆசிரியர்கள் பதிலளிக்கவில்லை அல்லது சுற்றிச் சுற்றி மறைமுகமாகப் பதிலளிக்கிறார்கள் என்றால், இது அவசியமாக நல்லுறவின் தோல்வி அல்ல. இது அன்றாட வாழ்க்கையில் பொதிந்துள்ள நீண்டகால எச்சரிக்கை நடைமுறைகளைப் பிரதிபலிக்கிறது.

மௌனம் பெரும்பாலும் பயத்தினால் மட்டுமல்ல, மற்றவர்களுக்கான நெறிமுறைப் பொறுப்பினாலும் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. பேசுவது பேச்சாளருக்கு மட்டுமல்ல, குடும்ப உறுப்பினர்கள், அண்டை வீட்டார் அல்லது சக ஊழியர்களுக்கும் ஆபத்தை விளைவிக்கும். இதனால் மௌனம் ஓர் உறவுச் செயலாக மாறுகிறது.

வவுனியாவில் ஒரு பெண் தலைமைத்துவ வீட்டில், தனிப்பட்ட உரையாடல்களில் நீண்ட நேரம் பேசிய போதிலும், போர்க்கால இடப்பெயர்ச்சி குறித்த ஒரு நேர்காணலில் பங்கேற்க மறுத்ததற்கான காரணத்தை ஒரு தாய் விளக்கினார்:

“நீங்கள் போய்விடுவீர்கள். நான் இங்கேதான் இருக்க வேண்டும். என் மகள் இங்கே என்னோடு தான் இருக்கிறாள். நான் சொல்வது ஏதாவது பிரச்சினையை ஏற்படுத்தினால் அது எங்களைத் தானே பாதிக்கும்.”

அவருடைய முடிவு அறியாமையிலோ அல்லது கருத்து இல்லாமையிலோ வேரூன்றவில்லை. இது சமச்சீரற்ற ஆபத்தால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு கணக்கீடு.

குடும்பங்களுக்குள்ளும் மௌனம் செயற்படுகிறது. குழந்தைகள் அல்லது வயதான பெற்றோருடன் சில தலைப்புகளைப் பற்றி விவாதிக்கக்கூடாது என்ற வேண்டுமென்றே எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளைப் பற்றி பல உரையாடல் நிபுணர்கள் விவரித்தனர். கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தந்தை விளக்கினார்:

“என் மகன் தன் மாமாவுக்கு என்ன நடந்தது என்பதை அறிய விரும்புகிறான். நான் அவனிடம் பிறகு சொல்கிறேன் என்று சொல்லியிருக்கிறேன். அவன் எத்தனை முறை கேட்டாலும் என் பதில் எப்போதும் ‘பிறகு’ என்பதுதான். ஏனென்றால் அவனுக்குத் தெரிந்தவுடன் அவன் பேசுவான். அவன் பேசியவுடன், அவன் வார்த்தைகள் எங்கு செல்கின்றன என்பதை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாது.”

இங்கே, மௌனம் ஓர் அக்கறையின் செயலாகச் செயற்படுகிறது. அது உடல் பாதுகாப்பை மட்டுமல்ல, சமூகச் சாத்தியத்தையும் பாதுகாக்கிறது. அதிகமாக அறிந்திருப்பது அல்லது அதிகமாக வெளிப்படையாக அறிந்திருப்பது எதிர்காலங்களைத் திறப்பதற்குப் பதிலாக அவற்றை மூடக்கூடும். மானிடவியல் ரீதியாக, மௌனம் எப்போதும் ஆதிக்கத்தின் அடையாளம் என்ற தாராளவாத அனுமானங்களை இது சிக்கலாக்குகிறது. இந்தச் சூழல்களில், மௌனம் என்பது சரணடைவை விட பொறுப்பால் வடிவமைக்கப்பட்ட நெறிமுறை நிறுவனத்தின் வெளிப்பாடாக இருக்கலாம்.

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மௌனத்தின் மற்றொரு முக்கியமான பரிமாணம் நினைவாற்றல் பற்றியது. குறிப்பாக இழப்பு, வன்முறை, தோல்வியின் நினைவுகள் பற்றியது. பல ஆய்வாளர்கள், இந்த அனுபவங்களை விவரிக்க மறுக்கிறார்கள். அவர்கள் மறந்துவிட்டதால் அல்ல; மாறாக, அந்தக் கதைகள் பிரித்தெடுக்கும் தன்மையுடையனவாகவும், ஆபத்தானவையாகவும், தார்மீக ரீதியாக மிகுந்த சுமையுடையனவாகவும் மாறிவிட்டதாலேயே சொல்லப்படாமல் இருக்கின்றன. முல்லைத்தீவில், போரின் இறுதிக் கட்டங்களில் பல குடும்ப உறுப்பினர்களை இழந்த ஒருவர் தனது கதையைப் பகிர்ந்து கொள்ள அழைப்பு விடுத்ததற்கு அமைதியான மறுப்புடன் பதிலளித்தார்:

“எல்லோரும் எங்கள் கதையைச் சொல்லச் சொல்கிறார்கள். பத்திரிகையாளர்கள், அரசு சாரா நிறுவனங்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள். நாங்கள் அதைச் சொல்கிறோம், பிறகு என்ன? எங்கள் கதை பயணிக்கிறது. நாங்கள் இங்கேதானே இருக்கிறோம்.”

இந்த மறுப்பு பிரித்தெடுக்கும் கதைசொல்லல் முறை பற்றிய அத்தியாயத்தில் எழுப்பப்பட்ட கவலைகளை எதிரொலிக்கிறது. இங்கே மௌனம் என்பது நினைவாற்றல் இல்லாமை அல்ல; நினைவாற்றல் எவ்வாறு நுகரப்படுகிறது, பரப்பப்படுகிறது, பெரும்பாலும் பொறுப்புக்கூறலில் இருந்து பிரிக்கப்படுகிறது என்பதற்கான விமர்சனமாகும்.

காணாமல் போன உறவினர்களின் பல பெண்கள் இதே போன்ற உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தினர். கிளிநொச்சியில் ஒரு போராட்டக்காரர் கூறினார்:

“நாங்கள் ஏற்கனவே அதிகமாகப் பேசியுள்ளோம். நாங்கள் ஆணைக்குழுக்களிடம், அதிகாரிகளிடம், வெளிநாட்டினரிடம் பேசினோம். பேசுவது அவர்களை மீண்டும் கொண்டுவரவில்லை. அது எமக்குத் தீர்வைத் தரவில்லை, இப்போது மௌனம் காப்பதே எங்கள் கண்ணியம்.”

இந்த அர்த்தத்தில், மௌனம் என்பது தார்மீக மறுப்பின் ஒரு வடிவமாக மாறுகிறது – பார்வையாளர்களின் முன் துன்பத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை நிராகரிப்பது, அது மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையிலிருந்தே உருவாகிறது.

சாட்சியத்தை இயல்பாகவே விடுதலையானதாக மதிப்பிடும் மானிடவியல் மரபுகளையும் இந்த மறுப்பு சவாலுக்குட்படுத்துகிறது. முறையியல் பகுதியில் விவாதிக்கப்பட்டபடி, விவரிப்பதை வலியுறுத்துவது, பங்கேற்பாளர்களை ஆபத்துக்கு ஆளாக்குவதன் மூலமோ அல்லது அவர்களின் வலியைப் பண்டமாக்குவதன் மூலமோ தீங்கு விளைவிக்கும். மௌனம் ஒரு எல்லையைக் குறிக்கிறது, அறிவார்ந்த ஆர்வத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், அதைத் தாண்டி அறிவு வழங்கப்படாது என்பதை உணர்த்துகிறது.

போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மௌனம் என்பதும் பயம் அல்லது நெறிமுறைகளை மட்டுமல்ல, சோர்வையும் பிரதிபலிக்கிறது. பல தசாப்த காலப் போர், இடப்பெயர்வு, விசாரணை, நிச்சயமற்ற தன்மைக்குப் பிறகு, பலர் பேசுவதில் சோர்வடைகிறார்கள். கிளிநொச்சியில் உள்ள ஒரு வயதான பெண்மணியிடம், நல்லிணக்கம் பற்றிக் கேட்டபோது, வெளிப்படையான எரிச்சலுடன் பதிலளித்தார்:

“அவர்கள் எங்களைப் பேசவும், குணமாகவும், முன்னேறவும் சொல்கிறார்கள். நாங்கள் பேசுவதில் சோர்வாக இருக்கிறோம். எங்களுக்கு ஓய்வு வேண்டும்.”

இந்தச் சோர்வு அக்கறையின்மை அல்ல, அது நிறைவேற்றப்படாத வாக்குறுதிகளின் திரட்டப்பட்ட விளைவாகும். தொடர்ந்து காயங்களை மீண்டும் திறக்காமல், மௌனம் தாங்கும் ஒரு வழியாகிறது. போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையை வரையறுக்கும் காத்திருப்பு நிலையை தற்காலிக மௌனம் பிரதிபலிக்கிறது. மக்கள் நிலம் திரும்பக் கிடைக்கும் வரை, காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய தகவல்களுக்காக, கண்காணிப்பு எளிதாக்கப்படும் வரை, அரசியல் இடம் மீண்டும் திறக்கப்படும் வரை காத்திருக்கிறார்கள். பேசுவது இந்தச் செயல்முறைகளை துரிதப்படுத்தாது. சில நேரங்களில் அது அவற்றைத் தாமதப்படுத்துகிறது.

ஒரு முன்னாள் உள்ளூர் அதிகாரி இதை நடைமுறை ரீதியாக விளக்கினார்:

“விஷயங்கள் உறைந்திருக்கும் போது, சத்தமாகப் பேசுவது அவற்றை உருக்காது. சில நேரங்களில் காத்திருப்பு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும் செயல்.”

இந்த வகையான காத்திருப்பு பெரும்பாலும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் அல்லது சமரசம் என்று தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. மானிடவியல் ரீதியாக, இது கட்டுப்பாட்டுக்குக் கீழ் சகிப்புத்தன்மை என்று சிறப்பாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. இது உண்மையில் தெளிவான தீர்மானத்தை வழங்காத ஒரு தற்காலிக எல்லைக்குள் வாழ்வதற்கான ஓர் உத்தி.

அத்தகைய காத்திருப்பு இத்தகைய ஆய்வுகளுக்கான காலக்கெடுவைச் சிக்கலாக்குகிறது என்பதை முறையியல் அத்தியாயம் வலியுறுத்துகிறது. மாற்றத்தின் கதைகளைத் தேடி அறிஞர்கள் வருகிறார்கள். அவர்களது எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக இடைநிறுத்தம், ஒத்திவைப்பால் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு சமூக உலகத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள். இங்கே மௌனம் என்பது ஆராய்ச்சியாளருக்கு எதிர்ப்பு அல்ல. அது போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் தற்காலிகத்தன்மையின் பிரதிபலிப்பாகும்.

இவையனைத்தையும் ஒன்றாக எடுத்துக்கொண்டால், இந்த இனவியல் கணக்குகள் போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையில் மௌனம் ஒரு வெற்றிடமல்ல என்பதை நிரூபிக்கின்றன. இது அரசியல் வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட, நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட அர்த்தமுள்ள வடிவம். இது சமூகமயமாக்கல் மூலம் கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது, நெறிமுறைப் பகுத்தறிவு மூலம் இயற்றப்படுகிறது, மறுப்பாக அணிதிரட்டப்படுகிறது, சகிப்புத்தன்மை மூலம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. மௌனம், மக்கள் நிலையான மோதல் இல்லாமல் கண்காணிப்பை வழிநடத்த அனுமதிக்கிறது. இது உறவுகளைப் பாதுகாக்கிறது, கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்கிறது, ஆபத்தை நிர்வகிக்கிறது. தற்போதைய நிலைமைகளின் கீழ் மாற்றக்கூடியவற்றின் வரம்புகளையும் இது சமிக்ஞை செய்கிறது. மானிடவியலைப் பொறுத்தவரை, மௌனத்தை நடைமுறையாக அங்கீகரிப்பதற்கு வழிமுறைக் கட்டுப்பாடும் தத்துவார்த்தச் மறுசீரமைப்பும் தேவைப்படுகிறது. முறையியல் பகுதியில் வாதிடப்பட்டது போல், பணி வெளிப்பாட்டைக் கட்டாயப்படுத்துவது அல்ல; மாறாக, மௌனம் என்ன செய்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதுதான்.

நிறைவுக் குறிப்புகள்

இக்கட்டுரை, இலங்கையின் போருக்குப் பிந்தைய நிலையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு மையப் பகுப்பாய்வாக அன்றாட வாழ்க்கையை நிறுவியுள்ளது. அமைதி என்பது ஒரு நிறுவன ஏற்பாடு அல்லது ஒரு தற்காலிக அடையாளங்காட்டி மட்டுமல்ல, நெறிமுறை வாழ்க்கையை மறுசீரமைக்கும் ஓர் ஆட்சி முறை என்பதை இது காட்டுகிறது. கண்காணிப்பு, மௌனம், தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தை மற்றும் உயிர்வாழ்வு ஆகியவை புற நிகழ்வுகள் அல்ல. அவை போருக்குப் பிந்தைய ஆட்சி வாழவும் நிலைநிற்கவும் பயன்படுத்தப்படும் வழிமுறைகள். இலங்கையில் ‘போருக்குப் பிந்தைய’ பிரச்சினை, நீதி ஒத்திவைக்கப்பட்டது என்பது மட்டுமல்ல. ஒத்திவைப்பை வாழக்கூடியதாக மாற்றுவதற்காக அன்றாட வாழ்க்கையே மறுசீரமைக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தகைய மறுசீரமைப்பு ஒருபோதும் வெறும் கலாசார ரீதியானது அல்ல, வெறும் உளவியல் ரீதியானது அல்ல, வெறும் அரசியல் ரீதியானது அல்ல. இதை இலங்கையின் தலையாய மானிடவியலாளர்களான கணநாத் ஒபேயசேகரவும் எஸ்.ஜே. தம்பையாவும் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்கள். அவற்றை இன்னொரு கட்டுரையில் விரிவாகப் பார்க்கலாம்.

களஆய்வுகளின் போது, நான் ஒரு பார்வையாளராக மட்டும் அல்லாமல், நான் ஆய்வு செய்து கொண்டிருந்த நெறிமுறை நிலப்பரப்பின் உட்பகுதியில் ஒரு பங்கேற்பாளராகவும் தார்மீக பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டிருப்பதை உணர்ந்த தருணங்கள் இருந்தன. கிளிநொச்சியில் ஒரு மாலைப் பொழுதில், ஒரு பங்கேற்பாளர் கடந்தகால இணைப்புகளைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசத் தொடங்கினார், பின்னர் திடீரென நிறுத்தி, “இந்த விசயங்களை எழுதாதீர்கள்” என்று கூறினார். கோரிக்கை பயமாக வடிவமைக்கப்படவில்லை, ஆனால் பொறுப்பாக வடிவமைக்கப்பட்டது. “பேசோணும் போல இருந்தது. நான் பேசிவிட்டேன்” என்று அவர் கூறினார். “அதை என்ன செய்வது என்று நீங்கள் தீர்மானிக்க வேண்டும்.” 

அந்தத் தருணம் முறையியல் ரீதியான ஆய்வியல் சவால்களைப் பேசிய முன்னைய கட்டுரையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள சமச்சீரற்ற தன்மையைப் படிகமாக்கியது. நான் அக்களத்தில் இருந்து வெளியேற முடியும். அவரால் அது இயலாது. பகிரப்பட்ட அறிவு அவருக்கு மட்டும் சொந்தமானது அல்ல. அது எல்லைகள், நிறுவனங்கள், பார்வையாளர்களைக் கடந்து நான் கொண்டு செல்லும் ஒன்றாக மாறியது. சில விவரங்களைச் சேர்க்க வேண்டாம் என்று தேர்ந்தெடுப்பது தணிக்கைச் செயல் அல்ல, அது என் பங்கேற்பாளர்களின் மௌனங்களைக் கட்டமைத்த அதே தர்க்கத்தால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு நெறிமுறை முடிவாகும். அவர்களைப் போலவே, நான் ஆபத்தைக் கணக்கிடுகிறேன், பொறுப்பை எடைபோட்டு, முழுமையற்ற தன்மையை ஏற்றுக்கொண்டேன். இந்தப் பிரதிபலிப்பு அங்கீகாரம் முக்கியமானது, ஏனெனில் இது தார்மீகப் பேச்சுவார்த்தை என்பது ‘பொருள்கள்’ மட்டுமே செய்யும் ஒன்று என்ற மாயையைச் சீர்குலைக்கிறது. ஆராய்ச்சியாளர்களும் போருக்குப் பிந்தைய தார்மீகத் துறையில் வசிக்கின்றனர். நமது முடிவுகள் – எதைக் கேட்க வேண்டும், எதை வெளியிட வேண்டும், எதைத் தவிர்க்க வேண்டும் – நாம் பகுப்பாய்வு செய்யும் நெறிமுறைகளுக்குப் புறம்பானவை அல்ல. அவை ஒரே நிலப்பரப்பின் ஒரு பகுதியாகும்.

இவையனைத்தையும் ஒன்றாக எடுத்துக்கொண்டால், இந்த இனவரைவியல் நிகழ்வுகள் போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையின் இரண்டாம் நிலை அம்சம் அல்ல. அது அதன் மைய அரசியல் வடிவம் என்பதைக் குறிக்கின்றன. இதைப் புரிந்துகொள்ள ஆழமான ஆய்வியல் முறைகளும் பார்வையும் அவசியம். மேற்சொன்னவை, போருக்குப் பிந்தைய வடக்குக் கிழக்கை ஆராய்வதில் உள்ள முக்கியமான ஆய்வியல் சவால்கள். மொத்தத்தில், இவை போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள, மானிடவியல் ரீதியான விரிவான ஆய்வுக்கான தேவையைக் குறித்து நிற்கின்றன.