வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களின் நீர்வளம், வேளாண்மைத் துறை பற்றிய அடிப்படைத் தகவல்கள்: முரண்பாட்டுக்கு முன்னரும் பின்னரும்

3.1 அறிமுகம்

விவசாயத்துறையில் காடுகள் மற்றும் மீன்வளம் ஆகிய துறைகளும் அடங்கும். இது இம்மாகாணங்களின் முதன்மைப் பொருளாதார நடவடிக்கையாகும். 1980களில், நாட்டின் மொத்த விவசாய உற்பத்தியில் ஏறத்தாழ 20.5% வரை வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்கள் பங்களித்தன.

தேசிய திட்டமிடல் துறையால் தயாரிக்கப்பட்ட 1981-1990 காலகட்டத்திற்கான (1975 ஆம் ஆண்டு மாறாத விலையில்) மாகாண மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் (Provincial GDP) தற்காலிக மதிப்பீட்டின்படி, அக்காலகட்டத்தின் தொடக்கத்தில் தேசிய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கான (National GDP) இம்மாகாணங்களின் பங்களிப்பு சுமார் 15% ஆக இருந்தது. பின்னர், இந்தப் பகுதியில் ஏற்பட்ட போர் நிலைமையின் விளைவாக, 1980களின் பிற்பகுதியில் இந்தப் பங்களிப்பு 10% இற்கும் கீழாகக் குறைந்தது.

விவசாயத்தின் ஒப்பீட்டு முக்கியத்துவம் மற்றும் மாகாண மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கான அதன் பங்களிப்பு, அட்டவணை 3.1 இல் பிரதிபலிக்கிறது. விவசாயத்தின் உட்பிரிவுகளான இந்தத் துறைகளின் தனித்தனிப் பங்களிப்புகளும் இதில் காண்பிக்கப்பட்டுள்ளன.

இம்மாகாணங்கள் நிறைந்த இயற்கை வளங்களைக் கொண்டுள்ளன. இவற்றை முழுமையாகப் பயன்படுத்தி வளர்ச்சி அடையும்போது, தேசிய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு (GDP) இம்மாகாணங்கள் அளிக்கும் பங்களிப்பு வலுவாகப் பெருகும். இந்த ஆவணத்தில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ள விவசாய மேம்பாட்டு மூலோபாயம், இந்த இயற்கை வளச் செழுமையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. தற்போதைய தேசியக் கொள்கைகள் மற்றும் நிலவரங்களுக்கு ஏற்ப, மாகாணத்தில் விரைவான பொருளாதார வளர்ச்சியைக் கொண்டுவர, இந்த வளங்களின் ஆக்கபூர்வமான பயன்பாட்டிற்கான முழுத்திறனையும் பயன்படுத்திக்கொள்ள ஒரு சீரான திட்டமிடப்பட்ட மூலோபாயம் தேவைப்படுகிறது.

3.2. மாகாண அமைப்பு

பிரதேசத்தின் புவியியல்

வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்கள், எட்டு மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியவை. இதன் மொத்தப் பரப்பளவு 18,881 சதுர கிலோமீட்டர்கள் ஆகும். இதில், சுமார் 558 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பு நீர்நிலைகளால் (உள்நாட்டு ஏரிகள், நீர்த்தேக்கங்கள்) ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளது. நாட்டின் மொத்தப் பரப்பளவில் இம்மாகாணங்கள் 28.77% பகுதியைக் கொண்டுள்ளன. ஒவ்வொரு மாவட்டத்தின் விவரமான பரப்பளவு, அட்டவணை 3.2 இல் காண்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

நிர்வாகம்

மாகாண சபைக் கட்டமைப்பில், நடவடிக்கைகள் இரண்டு நிலைகளில் குவிக்கப்பட்டுள்ளன:

1. மாகாண சபை நிலை
2. பிரதேச சபை நிலை (இது பிரிவுச் செயலகங்களுக்கு இணையானதாகும்.)

மாகாண சபை நிலையில், செயற்பாடுகள் குறித்த கோட்பாடுகளை வகுத்தல், வளர்ச்சித் திட்டமிடல், வள ஒதுக்கீடு மற்றும் மேற்பார்வையிடுதல் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையவை.

பிரதேச சபை நிலையில், நடைமுறைச் செயற்பாடுகளான திட்டச் செயற்படுத்தல், உள்ளீடுகள் மற்றும் சேவைகளை வழங்குதல் ஆகியவற்றில் கவனம் குவிக்கப்படுகிறது. மத்திய அரசு மற்றும் மாகாண சபையால் முடிவு செய்யப்பட்ட அனைத்து நிர்வாக மற்றும் வளர்ச்சி நடவடிக்கைகளுக்கும் பிரிவுச் செயலகங்கள் மையமாக (Focal Points) இருந்து செயற்படும். இதில், கிராம நிலைய நிர்வாக அலுவலர்கள் (கிராம சேவகர்கள்) பிரிவுச் செயலர்களுக்கு உதவி புரிவார்கள்.

மாகாண சபைகளின் அமைப்புக் கட்டமைப்பிற்காக, பொறுப்பான அமைச்சகம் அரசியலமைப்பின் 13 ஆவது திருத்தத்தின்படி ஒரு பொதுக் கட்டமைப்பை வரையறுத்துள்ளது. இருப்பினும், மாகாணத்தின் புவியியல் பன்முகத்தன்மைக்கு ஏற்ப இக்கட்டமைப்பில் சரிசெய்தல் (Adjustments) செய்து கொள்ளலாம். இது தொடர்பாக, மாகாணத்தின் அமைப்புக் கட்டமைப்பு மற்றும் பணியாளர் திட்டம் (Cadre) ஆகியவற்றை நிர்ணயிப்பதற்கான இறுதிப் பொறுப்பு ஒவ்வொரு மாகாண சபைக்கும் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

அரசியலமைப்பின் 154 F (1) பிரிவின்படி, ஒவ்வொரு மாகாண சபையின் அமைச்சரவையும் ஒரு முதலமைச்சர் மற்றும் அதிகபட்சம் நான்கு அமைச்சர்களைக் கொண்டிருக்கும். அமைச்சரவையின் அளவு சிறியதாக இருப்பதால், ஒரு மாகாண அமைச்சர் பல வளர்ச்சி மற்றும் ஒழுங்குமுறைத் துறைகளுக்கான பொறுப்பை ஏற்க நேரிடும். அமைச்சர்களுக்குத் துறைசார் பொறுப்புகளை (Sectorial Portfolios) ஒதுக்கீடு செய்யும் போது, முதன்மையான கவனம் தர்க்கரீதியான துறைக் குழுவாக்கத்தின் மீது இருக்கும்; இது துறைக்குள் (Inter-Sectoral) மற்றும் அமைச்சகங்களுக்கு இடையே (Inter-Ministerial) ஒருங்கிணைப்பை எளிதாக்கும்.

முதலமைச்சர், நிதி, திட்டமிடல், திட்டச் செயற்படுத்தல், மேற்பார்வை, மாகாண பொதுச் சேவையின் பணியாளர் மேலாண்மை மற்றும் சட்டம், ஒழுங்குப் பராமரிப்பு போன்ற துறைகளுக்கான (Inter-Sectoral) பிரச்சினைகள் குறித்த கட்டுப்பாட்டை வைத்திருக்க வேண்டும்.

நிர்வாக நிலையில், இந்தப் பொறுப்புகள் முதன்மைச் செயலாளரிடம் ஒப்படைக்கப்படும். குறிப்பிட்ட இந்தத் தலைப்புப் பகுதிகள் தொடர்பான அனைத்து அபிவிருத்திகளையும் முதலமைச்சருக்கு முதன்மைச் செயலாளர் தெரிவித்து, மாகாணத்தின் சீரான மற்றும் திறமையான நிர்வாகத்திற்கு உதவுவார்.

மாகாண சபைகள் மத்திய அரசிடமிருந்து பின்வரும் முறைகளில் நிதியைப் பெறுகின்றன:

அ) தொகுப்பு மானியங்கள் (Block Grants – BG)

இவை, அரசியலமைப்பின் 13 ஆவது திருத்தத்தின் கீழ்வரும் செயற்பாடுகளின் நடப்புச் செலவினங்களுக்காக வழங்கப்படுகின்றன.

ஆ) அடிப்படை நெறிமுறை மானியங்கள் (Criteria Based Grants – CBG)

இம்மானியங்கள், மாகாணத்தின் மூலதனச் செலவினத் திட்டங்களுக்காக வழங்கப்படுகின்றன.

இ) இடைக்கால முதலீட்டுத் திட்ட நிதிகள் (Medium Term Investment Program – MTIP)

தொடர்புடைய சார்பு அமைச்சகங்கள், தங்களது சொந்த வரவு – செலவுத் திட்டத்தின் கீழ், மூலதனச் செலவினத்திற்காக இந்த MTIP நிதிகளை வழங்குகின்றன. ‘மாற்றப்பட்ட பிரிவுகளுக்கு’ (Devolved Subjects) உட்பட்ட செயற்பாடுகளுக்காக இந்த நிதிகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

மாகாண சபைகள், உள்ளூர் வரிகள் மற்றும் சுங்கத் தீர்வைகள் மூலம் தங்கள் சொந்த வருவாயை ஈட்டுவதாக எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன. எனினும், பிரச்சினைக் காலம் முழுவதும் சட்டபூர்வமான தேவைகள் சரிவரச் செயற்படுத்தப்படாத காரணத்தால், வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்கள் குறைந்த அளவிலேயே வருவாயை ஈட்ட முடிந்தது. 2015 ஆம் ஆண்டு மாகாணங்களுக்கிடையேயான வருவாய் மற்றும் செலவின ஒப்பீடு அட்டவணை 3.3 இல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

3.3. மக்கள் தொகை மற்றும் வேலைவாய்ப்பு

1981 ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களின் மக்கள் தொகை 2.08 மில்லியனாக (20.8 லட்சம்) இருந்தது. கணக்கெடுப்பு மற்றும் புள்ளிவிவரத்துறையின் அடுத்தடுத்த மதிப்பீடுகளின்படி, 1989 ஆம் ஆண்டில் இந்த எண்ணிக்கை 2.4 மில்லியனாக (24 லட்சம்) உயர்ந்துள்ளது. 2001 ஆம் ஆண்டு முதல் 2017 ஆம் ஆண்டு வரையிலான மக்கள் தொகை வளர்ச்சி மற்றும் பரவல் ஏற்கனவே அட்டவணை 2.1 இல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. 2017 ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் மக்கள் தொகை 2.798 மில்லியன் (27.98 லட்சம்) என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

1990 ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் 2.5 மில்லியன் (25 லட்சம்) என மதிப்பிடப்பட்ட மக்கள் தொகை, 1981 ஆம் ஆண்டு முதல் வருடாந்தம் சுமார் 2% வளர்ச்சியைக் காட்டுகிறது. 1981 ஆம் ஆண்டுக் கணக்கெடுப்பு, சராசரியாக ஒரு சதுர கிலோமீட்டருக்கு 240 பேர் என்ற அடர்த்தியையும் வெளிப்படுத்தியது. இருப்பினும், மாவட்டங்களுக்கிடையே இது பெரும் வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறது. யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் ஒரு ச.கி.மீ. இற்கு 870 பேரும், மன்னார், வவுனியா மற்றும் முல்லைத்தீவு மாவட்டங்களில் முறையே 53, 48 மற்றும் 31 பேரும் என அடர்த்தி இருந்தது.

ஜூலை 1983 முதல், இப்பிரச்சினைப் பகுதியில் பலர் உயிரிழந்ததோடு, மக்கள் அகதிகளாக வெளிநாடுகளுக்கும் குடிபெயர்ந்தனர். 130,000 இற்கும் மேற்பட்ட பொதுமக்கள் உயிரிழந்ததாகவும், 600,000 இற்கும் மேற்பட்டோர் அகதிகளாகவோ அல்லது நாட்டினுள்ளேயே இடம்பெயர்ந்ததாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இவர்களில், 250,000 பேர் நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களுடன் தங்கியுள்ளனர். இதுதவிர, தென்னிந்தியாவில் பிரச்சினைப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த 118,000 பதிவுசெய்யப்பட்ட அகதிகள் இருந்தனர். இவர்களில் 30,000 பேர் தாயகம் திரும்பியுள்ளனர். கூடுதலாக, இந்தியாவில் சுமார் 250,000 இடம்பெயர்ந்த மக்களும், மேற்கு நாடுகளில் 730,000 இடம்பெயர்ந்த மக்களும் வசிக்கின்றனர்.

2.08 மில்லியன் (1981) மக்கள் தொகையில், சுமார் 54% பேர் 18 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள். இதில் ஆண்களின் எண்ணிக்கை பெண்களை விட சற்று அதிகமாக இருந்தது. வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களின் நகர்ப்புற மக்கள் தொகை மொத்தத்தில் சுமார் 25% ஆகும். மொத்த மாணவர் தொகை (1985) 542,353 ஆகும். இது மொத்த மக்கள் தொகையில் 25% வீதமாகும்.

1,629 பாடசாலைகளில் கல்விச் சேவை தொடர்கிறது. இவற்றில், 91 பாடசாலைகளில் அறிவியல் பிரிவிலும், 133 பாடசாலைகளில் கலை/ வணிகவியல் பிரிவிலும் A/L வரை கற்பிக்கப்படுகிறது. வேளாண்மை, தொழிற்துறை, வணிகம் மற்றும் பிற துறைகளில் முக்கிய பொருளாதார வளர்ச்சிப் பகுதிகளில் நுழையும் வகையில், பெரிய மற்றும் கல்வியறிவு பெற்ற இளைஞர் (ஆண் மற்றும் பெண்) மக்கள் தொகையைப் பயன்படுத்துவது, நடு மற்றும் நீண்டகால அளவில் வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு நன்மைபயக்க வல்லது.

வேலைவாய்ப்பு

1981 ஆம் ஆண்டுக் கணக்கெடுப்பின்படி, வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களின் அனைத்துத்துறைகளிலும் மொத்தம் 570,000 பேர் வேலையில் இருந்தனர். மொத்த வேலையில் உள்ள மக்கள் தொகையில் 50% இற்கும் மேற்பட்டவர்களுக்கு வேளாண்மையே முக்கிய வேலைவாய்ப்பு ஆகும். அதேநேரம், வணிகம் மற்றும் சேவைத்துறைகள் 27% வரையில் பங்களித்தன.

சமீபத்திய மதிப்பீடுகள், வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களில் சுமார் 145,000 விவசாய குடும்பங்கள் உள்ளன எனக் காட்டுகின்றன. இதில் 700,000 பேர் கால்நடை வளர்ப்பையும் உள்ளடக்கிய வேளாண்மையைத் தங்களின் முக்கிய வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டுள்ளனர். வட மாகாணத்தில் சுமார் 58% (36,500) குடும்பங்களும், கிழக்கு மாகாணத்தில் 85% (65,800) குடும்பங்களும் முக்கியமாக நெல் சாகுபடியில் ஈடுபட்டுள்ளன. வட மாகாணத்தில் மேலும் 14% (8,900) பேரும், கிழக்கு மாகாணத்தில் 13% (9,700) பேரும் கலப்புப் பயிர் மற்றும் பிற வயற்பயிர்த் தொழில்களில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

வட மாகாணத்தில் மீதமுள்ள 28% (17,600) பேரில் பெரும்பாலோரும், கிழக்கு மாகாணத்தில் 2% (1,500) பேரும் தீவிர காய்கறி உற்பத்தியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். காய்கறி உற்பத்தியில் ஈடுபடும் இந்த விவசாயிகளில் கிட்டத்தட்ட முக்கால் பங்கினர் யாழ்ப்பாணத் தீபகற்பத்தில் குவிந்துள்ளனர். 60,000 இற்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்களுக்கு மீன்பிடித்தல் இரண்டாவது மிகப்பெரிய வேலைவாய்ப்பு ஆகும்.

3.4. காலநிலை, நிலம் மற்றும் நீர்வளம்

வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களின் மொத்தப் பரப்பளவு 18,881 சதுர கிலோமீட்டர்கள் ஆகும். இது நாட்டின் மொத்த நிலப்பரப்பில் 28.77% பகுதியைக் கொண்டுள்ளது. இம்மாகாணங்கள் வறண்ட மண்டலத்தில் அமைந்துள்ளன. இங்கு சராசரி வருடாந்திர மழையளவு 900 முதல் 1,500 மி.மீ. வரை இருக்கும். மழைப்பொழிவு முறை இரு-வடிவத்தைக் கொண்டது (Bimodal). 70-80% மழைப்பொழிவு வடகிழக்குப் பருவக்காற்றின் போது பெரும் போகத்திலும், மீதமுள்ளவை சிறுபோகத்திலும், மேலும் இடைப் பருவக்காற்றுகளின் போதும் ஏற்படுகின்றது.

இப்பிரதேசத்தின் நில அமைப்பு, கடற்கரைப் பகுதியில் மிகவும் சமதளமாகத் தொடங்கி, உட்பகுதியை நோக்கி மெதுவான அலைவுநிலை (Gently Undulating) சமவெளியாக (Peneplain) நீண்டுள்ளது. யாழ்ப்பாணத் தீபகற்பம் மட்டும் இதற்கு விதிவிலக்காக உள்ளது. இது, ஆனையிறவுக்கு வடக்கே, மயோசின் யுகத்தின் (சுமார் 400 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு) காரஸ்டிக் சுண்ணாம்புக்கல் மூலம் முழுமையாக உருவாகியுள்ளது. கடல் மட்டத்திலிருந்து (MSL) சுமார் 6 மீட்டர் உயரமே இத்தீபகற்பத்தின் உயர்ந்த புள்ளியாக இருப்பதால், நிலம் மற்றும் நீர்வளம் தொடர்பான குறிப்பிடத்தக்க நதிகள் அல்லது பிற நில அமைப்புச் சிறப்புகள் எதுவும் இங்கு இல்லை.

வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்கள் பெரும்பாலும் வறண்ட மண்டலத்திற்குள் வருகின்றன. இம்மாகாணங்களின் முக்கிய விவசாயச் சூழல் (Agro – Ecological) பிரதேசங்கள் DL1, DL2, DL3, DL4, DL5 என வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன; மிகச் சிறிய அளவில் IL2 பிரிவும் காணப்படுகிறது.

முக்கிய விவசாயச் சூழல் பிரதேசங்கள் படம் 3.1 இல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த விவசாயச் சூழல் பிரதேசங்களின் தனித்துவமான பண்புகள் அட்டவணை 3.4 இல் வழங்கப்பட்டுள்ளன.

நீரின் சம மகசூல் (ISO – Yield Curves) வரைபடங்கள் 

நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளில் (Catchments) நீரின் மகசூல், மஹா இலுப்பல்லம வேளாண்மை ஆராய்ச்சி மேம்பாட்டு மையம் மற்றும் நீர்ப்பாசனத் துறையால் தயாரிக்கப்பட்ட சம மகசூல் வரைபடங்கள் (ISO – Yield Curves) மூலம் கணக்கிடப்படுகிறது. மஹா பருவத்திற்கான மற்றும் யாலா பருவத்திற்கான சம மகசூல் வரைபடங்கள் முறையே படம் 3.2 மற்றும் படம் 3.3 இல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த நிலப்பரப்பு, குறுகிய மற்றும் ஒப்பீட்டளவில் சிறிய ஓடைகளால் நீர்ப்பாசனம் செய்யப்படுகிறது. இந்த ஓடைகள் பருவமழையால் ஊட்டப்படுகின்றன. ஆண்டின் ஏனைய பகுதிகளில் இவை பெரும்பாலும் வறண்டு காணப்படுகின்றன. எனவே, பெரும்பாலான இடங்களில், மஹா பருவத்தில் மட்டுமே நீர்த்தேக்கங்கள் மூலம் முழுப் பரப்பளவிற்கும் நீர்ப்பாசனம் செய்ய முடியும். மகாவலி கங்கையால் நீர் வழங்கப்படும் கந்தளாய் மற்றும் அல்லை நீர்த்தேக்கங்கள் மட்டுமே இதற்கு விதிவிலக்காகும். பிற நீர்ப்பாசனத் திட்டங்கள், மொத்தப் பரப்பில் 10% முதல் 40% வரை மட்டுமே யாலா சாகுபடிக்கும் நீர் வழங்குகின்றன.

நீர்ப்பாசனத் திட்டங்கள்

93 முக்கிய மற்றும் நடுத்தர நீர்ப்பாசனத் திட்டங்கள் உள்ளன. இவற்றின் ஆதாரப் பரப்பளவு (Command Area) 100,000 ஹெக்டயர் ஆகும். கூடுதலாக, மாகாணத்தில் 41,785 ஹெக்டயர் பரப்பளவிற்குச் சேவை செய்யும் நோக்கத்துடன் 2,398 சிறு நீர்த்தேக்கங்கள் உள்ளன. தற்போதைய பராமரிப்பின்மை நிலையின் காரணமாக, 1,018 சிறு நீர்த்தேக்கங்கள் பல்வேறு அளவிலான சீர்கேடுகளுடன் உள்ளன. இவை புனரமைப்புக்குத் தேவைப்படுகின்றன. மத்திய மற்றும் மாகாண நீர்ப்பாசனத்துறைகளால் பராமரிக்கப்படும் நீர்ப்பாசனத் திட்டங்கள் முறையே அட்டவணை 3.5 மற்றும் 3.6 இல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

யாழ்ப்பாணம், மட்டக்களப்பு, முல்லைத்தீவு, கிளிநொச்சி, மன்னார் ஆகிய மாவட்டங்களின் சில பகுதிகளில் நிலத்தடி நீர்நிலைகள் (Underground Aquifers) உள்ளன. யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள நிலத்தடி நீர்நிலை, நீர்ப்பாசனம் மற்றும் உள்நாட்டுப் பயன்பாட்டிற்காக அதிக அளவில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் பிறபகுதிகளில் இத்தகைய வளங்கள் போதுமான அளவு பயன்படுத்தப்படவில்லை.

3.5. பயிர் விவசாயம்

நெல்

வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களில் ‘அசுவெத்துமை’ செய்யப்பட்ட (Asweddumized) மொத்த நிலப்பரப்பு 261,000 ஹெக்டயர் ஆகும். இது நாட்டின் மொத்த ‘அசுவெத்துமை’ செய்யப்பட்ட பரப்பில் தோராயமாக 34% ஆகும். இதில், 150,000 ஹெக்டயர் மட்டுமே முக்கிய மற்றும் சிறு நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களால் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த நீர்ப்பாசனப் பகுதியின் பெரும்பாலானவை மஹா பருவத்தில் சாகுபடி செய்யப்படுகிறது. யால பருவத்தில் நீர்த்தேக்கங்களில் போதிய நீர் சேமிப்பின்மை மற்றும் குறைந்த மழையளவு ஆகிய காரணங்களால், யாலா சாகுபடிப் பரப்பு சுமார் 25%-50% மட்டுமே உள்ளது.

யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தைத் தவிர, வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களின் அனைத்து மாவட்டங்களும் நெல் உற்பத்தியில் உபரிப் பகுதிகளாகும். 85/ 86 மஹா மற்றும் 86 யாலா பருவங்களில் நாட்டின் மொத்த நெல் உற்பத்தியில் இம்மாகாணங்கள் முறையே 23% மற்றும் 31% வரை பங்களித்தன. பல ஆண்டுகளாக, மழையின் அளவு மற்றும் பரவல் ஆகியவை வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களின் உற்பத்தியைப் பாதிக்கும் முக்கிய காரணிகளாக இருந்துள்ளன.

இந்த எண்ணிக்கைகள், 1980களின் நடுப்பகுதியில் இருந்து உற்பத்தியில் பாதகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், இம்மாகாணங்கள் நாட்டின் மொத்த நெல் உற்பத்தியில் தோராயமாக கால் பங்கை ஈடுசெய்து வந்துள்ளன என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. போர் முடிந்த பின்னர், வட மாகாணத்தில் நெல் மற்றும் தேங்காய் உற்பத்தியின் சிறந்த தரவை அட்டவணை 3.7 வழங்குகிறது.

பிற பயிர்கள் (Other Field Crops)

இந்த மாகாணங்கள் பாரம்பரியமாக மிளகாய் மற்றும் வெங்காயத்தின் முக்கிய உற்பத்தியாளர்களாக விளங்குகின்றன. பிரச்சினை தொடங்குவதற்கு முன்னர், நாட்டின் மொத்த உலர்ந்த மிளகாய் உற்பத்தியில் 40%, மொத்த சிவப்பு வெங்காய உற்பத்தியில் 85% மற்றும் தானிய பருப்பு வகைகளில் 30% வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களில் இருந்து வந்தன. யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி மற்றும் வவுனியா ஆகிய பகுதிகளில் மிளகாய் மற்றும் வெங்காயம் நீர்ப்பாசனத்தின் கீழ் தீவிரமுறையில் சாகுபடி செய்யப்படுகின்றன. மாகாணத்தின் பிற பகுதிகளில், மஹா பருவத்தில், மழைநீரை நம்பியவாறு குறைந்த அளவில் இவை சாகுபடி செய்யப்படுகின்றன.

வடக்கு மாகாணத்தில் மழை நீரை நம்பிய உளுந்து (Black Gram) மற்றும் காராமணி (Cowpea) சாகுபடி செய்யப்படுகின்றன. அதேநேரம், கிழக்கு மாகாணத்தில் மழை நீரை நம்பிய சோளம் (Maize), நிலக்கடலை (Groundnut), மரவள்ளிக்கிழங்கு (Cassava), உளுந்து மற்றும் காய்கறிகள் ஆகியவை நிரம்பிய அளவில் சாகுபடி செய்யப்படுகின்றன. வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களில் சாகுபடி செய்யப்படும் பிற வயற்பயிர்கள், அவற்றின் சராசரிப் பரப்பு மற்றும் பிரச்சினைக் காலத்தின் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளின் சராசரி உற்பத்தி ஆகியவை 3.8 ஆம் அட்டவணையில் காண்பிக்கப்பட்டுள்ளன. 3.9 ஆம் அட்டவணையில் வடக்கு மாகாண ஒப்பீடு வழங்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த எண்ணிக்கைகள் 12 ஆண்டுக் காலத்தின் சராசரி சாகுபடிப் பரப்பு மற்றும் உற்பத்தியை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்தத் தகவலை விளக்கும் போது, இந்தப் பயிர்களின் உற்பத்தி 1980களின் நடுப்பகுதியில் இருந்து குறையத் தொடங்கியது என்பதால், கவனமாக விளக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. 1990 ஆம் ஆண்டு முதல், குறிப்பாக மிளகாய், வெங்காயம், நிலக்கடலை மற்றும் சோள உற்பத்தியில் கூர்மையான வீழ்ச்சி ஏற்பட்டது. ஆயினும், இந்த எண்ணிக்கைகள் மாகாணத்தில் பிற வயற்பயிர்களை (OFC) சாகுபடி செய்வதற்கு இருக்கும் திறனையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. கந்தளாயிலும், கல்லோயாவிலும் 14,000 ஹெக்டயர் பரப்பில் கரும்பு, நீர்ப்பாசனத்தின் கீழ் தோட்ட அளவில் (Plantation Scale) சாகுபடி செய்யப்படுகிறது.

தோட்டக்கலைப் பயிர்கள் (பழங்கள் மற்றும் காய்கறிகள்)

தக்காளி, கத்தரி, பூசணிக்காய் வகைகள், வெண்டை, காராமணி மற்றும் இலைக் காய்கறிகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு வகையான தாழ்நிலக் காய்கறிகள், மஹா பருவத்தில் மழை நீரை நம்பியும், யால பருவத்தில் சிறு அளவிலான நீர்ப்பாசனத்தின் கீழும் சாகுபடி செய்யப்படுகின்றன. வாணிக அளவில் உருளைக்கிழங்கு, முட்டைக்கோசு, பீட்ரூட் மற்றும் நூக்கோல் (Kohlrabi) ஆகியவை மஹா பருவத்தில் குறைந்த அளவில் சாகுபடி செய்யப்படுகின்றன. மஹா பருவத்தில் காய்கறிகள் சாகுபடியான பரப்பு 5,500 ஹெக்டயராகவும், யாலா பருவத்தில் 2,000 ஹெக்டயராகவும் இருந்தன. 1991 ஆம் ஆண்டின் வருடாந்திரச் செயற்படுத்தல் திட்டத்தின்படி, மாகாணத்தின் முக்கிய பழப்பயிர்கள் மா (சுமார் 2,900 ஹெக்டயர்), வாழைப்பழம் (சுமார் 3,260 ஹெக்டயர்) மற்றும் எலுமிச்சை வகைகள் ஆகும். உயர்தர மாம்பழ வகைகள் (கறுத்தக்கொழும்பான், வெள்ளைக்கொழும்பான் மற்றும் விளாட்) யாழ்ப்பாணம், மட்டக்களப்பு, அம்பாறை, வவுனியா மற்றும் கிளிநொச்சி மாவட்டங்களில் 2,700 ஹெக்டயர் பரப்பில் உள்ளன.

யாழ்ப்பாணத்தில் வாழைப்பழம் நீர்ப்பாசனத்தின் கீழும், பிற மாவட்டங்களில் மழை நீரை நம்பியும் சாகுபடி செய்யப்படுகிறது. இம்மாகாணம் மா மற்றும் வாழைப்பழத்தில் உபரி உற்பத்தியாளராக உள்ளது. இவற்றின் பெரும்பகுதி கொழும்பு மற்றும் பிற நகரங்களில் எளிதாக விற்பனையாகிறது. வவுனியா மாவட்டம் முன்பு ஒரு முக்கியமான எலுமிச்சை வகைப் பழங்களை உற்பத்தி செய்யும் பகுதியாக இருந்தது. ஆனால் சமீப காலங்களில் இது குறைந்துள்ளது.

தேங்காய்

முல்லைத்தீவு முதல் திருக்கோவில் வரையிலான கிழக்குக் கடலோரப் பகுதி மற்றும் வடக்கிலுள்ள பாலைப் பிரதேசம் ஆகியவை பாரம்பரியமாக தேங்காய் வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற பகுதிகளாகும். 1982 ஆம் ஆண்டில், சுமார் 40,000 உரிமையாளர்களிடம் 22,300 ஹெக்டயர் பரப்பில் தேங்காய் நடப்பட்டிருந்தது. ஒரு சில நடுத்தர அளவிலான உரிமையாளர்களின் நிலங்களைத் தவிர, மீதமுள்ளவை சிறிய அலகுகளாக நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. உற்பத்தி, மாகாணங்களின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்துள்ளது. தேங்காய், ரீகோசோல்கள் (Regosols) மற்றும் ஆழமான லேட்டோசோல்கள் (Latosols) ஆகிய இடங்களில் நன்கு வளருகிறது. இங்கு நன்னீர் ஏற்ற ஆழத்தில் கிடைக்கிறது.

1978 ஆம் ஆண்டு சூறாவளி கிழக்கு மாகாணத்தில் ஒரு பெரிய பகுதியை அழித்தது. சில புனரமைப்புப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இருப்பினும், அடுத்தடுத்த காலங்களில் வழக்கமான பராமரிப்புகளின் பற்றாக்குறை (புறக்கணிப்பு, உரமிடாமை) மற்றும் கட்டுமானத்திற்காக மரங்களை வெட்டுதல் ஆகிய காரணங்களால் உற்பத்தி குறையத் தொடங்கியது. மேலும், இனப்பிரச்சினையும் அதன் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. மேலே உள்ள அட்டவணை 3.6 தற்போதைய நிலையைக் காட்டுகிறது.

பனை

வறட்சியைத் தாங்கக்கூடிய பனை, வடக்கில் 18,420 ஹெக்டயரிலும், கிழக்கில் 16,440 ஹெக்டயரிலும் மொத்தம் 10.8 மில்லியன் மரங்களுடன் உள்ளது. இந்த குறிப்பிடத்தக்க மரம், பொருளாதார முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பல்வேறு உண்ணத்தக்க மற்றும் உண்ணமுடியாத பொருட்களை உற்பத்தி செய்கிறது. 1960களில் பனை மேம்பாட்டு வாரியம் நிறுவப்பட்டதன் மூலம் இதன் வணிகப் பயன்பாடு தொடங்கப்பட்டது.

பனைப் பொருட்கள் செயலாக்கத் தொழில் 23 கூட்டுறவுச் சங்கங்களால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு இயக்கப்படுகிறது. இவற்றில் 35,000 குடும்ப உறுப்பினர்கள் உள்ளனர். இவர்களில் 10,000 பேர் நிலமற்றவர்கள். மரங்களில் சுமார் 2% மட்டுமே கள்ளும், பனைவெல்லமும் (கருப்பட்டி) போன்ற பிசின் சார்ந்த பொருட்கள் தயாரிப்பதற்காக பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

முந்திரி

முந்திரி, பல தசாப்தங்களாக மன்னார் மற்றும் மட்டக்களப்பு மாவட்டங்களின் மணற் கடலோரப் பகுதிகளில் ஒரு தோட்டக் கலைப்பயிராக (Home-garden) வெற்றிகரமாக வளர்க்கப்பட்டு வருகிறது. அதன் அதிக ஏற்றுமதித்திறன் காரணமாக, முந்திரி கார்ப்பரேஷன் மன்னாரில் கொண்டாச்சியில் 2,300 ஹெக்டயரிலும், மட்டக்களப்பில் மான்கெர்னியில் 600 ஹெக்டயரிலும் பெரிய அளவிலான தோட்டங்களை நிறுவியது.

ரீகோசோல் மற்றும் லேட்டோசோல் பகுதிகளில் வணிக அளவில் முந்திரி நடவு செய்வதற்கு பெரிய நிலப்பரப்புகள் கிடைக்கின்றன. 1978 ஆம் ஆண்டு சூறாவளியால் ஏற்பட்ட சேதம் மற்றும் தோட்டக் கலைப் பண்ணைகளை மீண்டும் நடவு செய்யாமை மற்றும் பராமரிக்காமை ஆகியவை உற்பத்தியில் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தன. பிரச்சினைக் காலத்தில், மன்னார் மாவட்டத்தின் வேலங்குளம் பகுதியைச் சுற்றி, முந்திரிப் பண்ணைகள் ஒரு வாழ்வாதார நடவடிக்கையாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன.

3.6. கால்நடை வளர்ப்பு

நாட்டின் மொத்த மாடுகளின் தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் மேலும், வெள்ளாடுகளின் தொகையில் சுமார் 50% பங்கும் வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களில் காணப்படுகின்றன. பிரச்சினைக்கு முந்தைய காலத்தில், 1982 ஆம் ஆண்டில் வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களில் இருந்த கால்நடைகளின் தொகை, கணக்கெடுப்புத்துறையின் அறிக்கையின்படி, அட்டவணை 3.11 இல் காண்பிக்கப்பட்டுள்ளது. பிரச்சினைக்கு முந்தைய காலத்தில், கால்நடை உற்பத்தியில் வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்கள் ஒரு முக்கியமான இடத்தைப் பிடித்திருந்தன; மேலும் நாட்டின் மொத்த உற்பத்தியில் 25% இற்கும் மேல் பங்களித்து வந்தன. போருக்குப் பிந்தைய மற்றும் போருக்கு முந்தைய கால்நடை நிலைமைகளின் ஒப்பீடு, எளிதான குறிப்பிற்காக, அட்டவணை 3.10 மற்றும் 3.12 இல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

மாகாணத்தில் உள்ள மாட்டு உரிமையாளர்கள் வெவ்வேறு அளவிலான மந்தைகளைக் கொண்டுள்ளனர். கிழக்கு மாகாணத்தில், உரிமையாளர்கள் பெரிய மந்தைகளை விரிவான முறையில் (Extensive System) வளர்த்து வருகின்றனர். யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில், சிறிய மந்தைகள் தீவிர மேலாண்மை (Intensive Management) மூலம் பராமரிக்கப்படுகின்றன. விலங்குகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருந்தாலும், ஒரு பசுவின் தினசரி சராசரி பால் உற்பத்தி வெறும் 1-2 லீட்டர் மட்டுமே. MILCO மற்றும் NESTLE போன்ற அமைப்புகள் பாலை வாங்கினாலும், குறைந்த விலை என்பது, பால் உற்பத்தியை அதிகரிக்கும் ஊக்கத்தைக் குறைக்கும் ஒரு காரணியாக உள்ளது. வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்கள் இறைச்சிக்கான முக்கிய ஆதாரங்களாகும்; இறைச்சி நோக்கத்திற்காக, உயிருடன் கூடிய மாடுகள் கொழும்புக்கு அனுப்பப்படுகின்றன.

3.7. மீன்வளம்

இலங்கையின் கடலோரப் பகுதியில் 63% வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களில் அமைந்துள்ளது. மேலும் 24,000 ஹெக்டயருக்கும் அதிகமான உவர்நீர்ச் (Brackish Water) சதுப்பு நிலங்களும் இங்கு உள்ளன. கூடுதலாக, நன்னீர் மீன்வள மேம்பாட்டிற்கு ஏற்ற 93 நன்னீர் நீர்த்தேக்கங்கள் உள்ளன. கண்டத்திட்டு (Continental Shelf) சுமார் 40 கி.மீ. வரை நீண்டுள்ளது. வட மாகாணத்தின் வடபகுதியில், பிரபலமான ‘பீட்ரோ மீன் வங்கி’ (Pedro Fish Bank) அமைந்துள்ளது. வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்கள் பாரம்பரியமாக மீனின் முக்கிய ஆதாரமாக விளங்குகின்றன. மீன்வள அமைச்சகத்தின் 1983 ஆம் ஆண்டு வருடாந்திர அறிக்கையின்படி, 1983 ஆம் ஆண்டில் உற்பத்தி 104,400 மெட்ரிக் டன் (M tons) ஆக இருந்தது. இது அந்த ஆண்டு நாட்டின் மொத்த மீன்பிடிப்பில் 56.6% ஆகும். பிடிபட்ட மீன்களில் சுமார் 60% பிற நகரங்களுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு விற்கப்படுகிறது. மாகாணங்களுக்கிடையேயான மீன் உற்பத்தியின் ஒப்பீடு அட்டவணை 3.13 இல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. மீன்கள் தவிர, இறால், சுறா துடுப்பு (Shark Fin) மற்றும் கடலட்டை (Beche-De-Mer) போன்ற ஏற்றுமதிப் பொருட்களில் 50% இற்கும் மேல் வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களில் இருந்து வருகின்றன. இந்த நிலைமை, இனப் பிரச்சினையின் காரணமாக மாற்றமடைந்துள்ளது. 60,000 இற்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்களுக்கு மீன்பிடித்தல் முக்கிய வாழ்வாதாரமாக இருந்து வருகிறது.

இரண்டு நாடுகளின் மீனவர்களும், சர்வதேச கடல் எல்லைகளை (IMBL) மீறி, இந்தியா மற்றும் இலங்கை எல்லைகளுக்கு அப்பாலுள்ள மீன் இருப்புகளை கடத்தி அழைத்துச் செல்வது (Poaching), இரு நாடுகளுக்கிடையேயான ஒரு முக்கியமான சர்வதேச நேரடிச் சூழல் மோதலாக மாறியுள்ளது. இந்திய மீனவர்கள், இலங்கையின் கடலோர நீர்ப்பகுதிகளில் இருந்து US$ 750 மில்லியன் மதிப்புள்ள மீன்களைத் திருடுவதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 1974 மற்றும் 1976 ஆம் ஆண்டுகளில் செய்து கொள்ளப்பட்ட இருபுற ஒப்பந்தங்கள் மீறப்பட்டு வருகின்றன. கடலில் மீன்பிடிக்க அனுமதிக்கப்படாத ரோலர்களை (Trawlers) அதிக அளவில் பயன்படுத்துதல் மற்றும் இந்திய மீனவர்கள் சர்வதேச அளவில் தடைசெய்யப்பட்ட அடர்கடல் வலைகளை (Bottom Sea Nets) பயன்படுத்துதல் ஆகியன வட இலங்கையின் கடலோர வளங்களுக்கு ஒரு பெரிய அச்சுறுத்தலாக உள்ளன. ரோலர்கள் மீன் கூட்டங்களைத் தேர்ந்தெடுக்காமல் பிடிக்கின்றன; இந்தப் பிடிப்பில் பல இலக்கு அல்லாத இனங்கள் (Non-Targeted Species) மற்றும் மீன்களின் இளம் நிலைகள் (Juveniles) நிலைக்காத முறையில் (Unsustainable) சிக்குகின்றன. இது வட இலங்கையின் மீன்வள சமூகங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கும், கடலோரப் பல்லுயிர்த்தன்மைக்கும் (Biodiversity) ஒரு அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. இரு நாடுகளின் கடலோரப் பாதுகாப்புப் படையினராலும் (Coastal Guards) மீனவர்களைக் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தல் தொடர்கிறது. இந்தச் சிக்கலுக்கு ஓர் உறுதியான தீர்வு தேவை என்பது உணரப்பட்டுள்ளது. இது இவ்வாறே தொடர்ந்தால், அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் பாக்கு நீரிணைப் (Palk Strait) பகுதியில் மீன் இருப்புக் கிடைப்பது கேள்விக்குறியாக இருக்கும்.

3.8. வனவியல்

காடுகள் சுமார் 726,300 ஹெக்டயர் பரப்பை ஆக்கிரமித்துள்ளன. இவற்றில் அடர்ந்த காடுகள் முல்லைத்தீவு, அம்பாறை, திருகோணமலை மற்றும் கிளிநொச்சி மாவட்டங்களின் சில பகுதிகளில் உள்ளன. திறந்த காடுகளும் (Open Forests) அதே மாவட்டங்களில் அமைந்துள்ளன. இந்தப் பரப்பு மாகாணத்தின் மொத்த நிலப்பரப்பில் 35% என தெரிவிக்கப்பட்டாலும், சமீபத்திய ஆண்டுகளில் வனப்பரப்பு பெரும் அளவில் குறைந்துள்ளது. இதன் விளைவாக, கடுமையான வெள்ளப்பெருக்குகள், நிலம் மற்றும் மண் அரிப்பு காரணமாக நீர்த்தேக்கங்களில் வண்டல் படிவது (Sediment Runoff) போன்ற சூழற் சீர்கேடுகள் ஏற்பட்டுள்ளன.

3.9. மின்சாரம்

2018 ஆம் ஆண்டில், நீர்மின்சார உற்பத்தியில் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சி ஆதரவாக, மின்சார உற்பத்தி தொடர்ந்து விரிவடைந்தது. 2017 ஆம் ஆண்டுடன் ஒப்பிடும்போது, 2018 ஆம் ஆண்டில் ‘உள்நாட்டு’ (Domestic) மற்றும் ‘மத’ (Religious) வகைப்பாடுகளில் மின்சார விற்பனை 3.9 சதவீதமாகவும், நுகர்வோர் எண்ணிக்கை 2.6 சதவீதமாகவும் அதிகரித்தது.

3.10. நீர் வழங்கல்

புதிய நீர் இணைப்புகளுக்கான அதிகரித்த தேவையைச் சந்திக்கவும், பாதுகாப்பான மற்றும் மலிவு விலை குடிநீருக்கு சமமான அணுகலை உறுதி செய்யவும், தேசிய நீர் வழங்கல் மற்றும் வடிகால் வாரியம் (NWS & DB) தனது சேவைகளைத் தொடர்ந்து விரிவுபடுத்தியது. 2018 ஆம் ஆண்டில், பாதுகாப்பான குடிநீருக்கான மக்களின் அணுகல் மட்டத்தை அதிகரிக்கும் போது, ‘NWS & DB’ பல நீர் வழங்கல் வளர்ச்சித் திட்டங்களைச் செயற்படுத்தியது. பாதுகாப்பான குடிநீருக்கான அணுகல் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் அதிகரித்துள்ளது; குழாய் நீருக்கான அணுகலும் கணிசமாக உயர்ந்துள்ளது.