வடக்கு – கிழக்கு நிலத்தொடர் இணைப்பில், குச்சவெளிப் பிரதேச மக்களின் நில உரிமைக்கான போராட்டம் 

தமிழ் பேசும் மக்களின் போராட்டங்கள் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டவை. போருக்குப் பிறகான காலப்பகுதியில், நில உரிமைக்கான மக்கள் எழுச்சிகள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாகக் காணப்படுகின்றன. இப்போதைய நிலவரத்தில், வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் நில உரிமைக்கான போராட்டங்கள் பல இடங்களில் வேரூன்றி வளர்ந்து வருகின்றன. இந்தப் போராட்டங்கள் பலவிதமான நெருக்கடிகளின் மத்தியில், மக்கள் திரளுடன் நடைபெறுகின்றன. குறிப்பாக, யாழ்ப்பாணம் உள்ளிட்ட பிரதேசங்களில் நில உரிமைப் போராட்டங்களுக்கு வழங்கப்படும் ஆதரவு மிக முக்கியமானதாக அமைகின்றது. யாழ்ப்பாணம், தையிட்டியில் நடைபெறும் நில உரிமைக்கான மக்கள் எழுச்சி, குறிப்பிடத்தக்க வலுவுடன் நடைபெறும் முக்கியமான போராட்டமாகத் திகழ்கின்றது.

யாழ்ப்பாணம், தையிட்டியில் வசிக்கும் மக்கள், தங்கள் மூதாதையர்களின் நிலங்களை சட்டவிரோதமாகக் கையகப்படுத்துவதற்கு எதிராகத் தொடர்ந்து குரல் எழுப்பி வருகின்றனர். தற்போது, அந்த நிலங்கள் புத்த கோவில் கட்டுமானத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இப்போராட்டத்திற்கு பல்வேறு அமைப்புகள், அரசியல் கட்சிகள், சிவில் அமைப்புகள், மத நிறுவனங்கள் மற்றும் ஊடகங்கள் ஆதரவளித்து வருகின்றன. இவை அனைத்தும் இப்பிரச்சினையை உயிருடன் குடிகொண்ட அரசியல் விவகாரமாக மாற்றி, அரசுக்குத் தொடர் அழுத்தங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. பிரச்சினைக்கான நிரந்தரத் தீர்வு மெதுவாகவே நகர்ந்தாலும், இந்தப் போராட்டங்களின் அரசியல் பரிமாணம் குறிப்பிடத்தக்கது.

போருக்குப் பிந்தைய அரசியல் சூழலில் பௌத்த அரசியலின் செல்வாக்கு மண்டலத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டும் இப்போராட்டம், ஒரு வகையில் வெற்றிக்கு நெருங்கியது எனக் கூறலாம். ஆனால், கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக நில உரிமைக்காகப் போராடி வரும் குச்சவெளிப் பகுதியில் வசிக்கும் தமிழ் பேசும் மக்களின் போராட்டம், பல பரிமாணங்களில் வலிமையானதாக இருந்தாலும், அதன் நியாயமான கோரிக்கைகள் பரவலாக ஏற்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்தப் போராட்டம் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாகவே தொடர்கின்றது. இது, வடக்கு – கிழக்குப் பகுதிகளில் நில உரிமைக்கான மக்கள் எழுச்சிகளில் ‘உள்ளூர் அரசியலின்’ பாதிப்பைத் தெளிவாக வெளிக்கொணர்கின்றது.

குச்சவெளியின் நில உரிமைக்கான போராட்டம் தனித்துவிடப்பட்டதாக இருந்தாலும், அது ஆழமும் கனதியுமானதாகத் திகழ்கிறது; இது தமிழர்களின் தொடர்ச்சியான நில இணைப்பை எதிர்க்கும் ஒரு வலிமையான குரலாக அமைந்துள்ளது. ஆயினும் அங்குள்ள முஸ்லிம் மக்களும் தமிழர்களும் வெவ்வேறாகவே போராட்டங்களை முன்னெடுத்து வருகின்றனர். கிழக்கிலுள்ள தமிழ் பேசும் மக்களின் குரல்கள், தனித்தனிச் சத்தங்களாகவே ஒலித்து வருகின்றன.

திருகோணமலையில், நிலம் மற்றும் வாழ்வாதார உரிமைகளை எதிர்த்து எழும் கூட்டு நடவடிக்கைகளை வலுவூட்டும் தேவை இப்போது மிக அவசியமாக உள்ளது. தமிழர் மற்றும் முஸ்லிம் சமூகத்தினரிடையே ஓர் ஒருங்கிணைந்த செயல் நெருக்கமாக உருவானால், அது மகத்தான மக்கள் எழுச்சியாகப் பரிணமிக்கும். இந்தக் கூட்டு முயற்சி, தமிழ் பேசும் மக்களின் நில உரிமையை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் செயற்பட வேண்டும்.

ஒரு தேசிய இனத்தின் உயிர்ப்பான அடிநிலைகளில் ஒன்று அதன் பாரம்பரிய நில அமைவிடமே. ‘நிலம்’ எனப்படுவது, அந்த இடத்திற்குரிய மக்கள், வளமும் பண்பாடும், வழிபாட்டு மூலங்கள், கல்வி பகிரும் களங்கள், சுடுகாடுகள், நினைவிடங்கள், பொருளாதார ஆதாரங்கள், கால்நடைகள், அவற்றுக்குரிய நீர் வளங்கள், புல்வெளிகள் என அடுக்கடுக்காக விரியும் பலதரப்பட்ட இயற்கையையும் சமூக வளங்களையும் உள்ளடக்கியதாகும். இவையனைத்தையும் பொதுவாகக் குறிக்கும் சொல் ‘நில அடையாளம்’.

இந்த ‘நில அடையாளம்’ என்பதில்தான் அந்த இனத்தின் பண்பாட்டு அடித்தளம் வேரூன்றுகிறது. அது தான் அந்த இனத்தின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார உயிர்த்தன்மையின் தளம். இன அரசியல் என்பது மற்றொரு இனத்தின் மீது நடப்பதான எதிர்ப்பு அரசியலல்ல; நிலத்தின் மீதான கரிசனையையும், அதன் தொடர்ச்சியான வாழ்க்கையையும் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு போராட்ட வாழ்வியலாகும். இது ஒரு தேசிய இனத்தின் அரசியலின் பிரிக்கமுடியாத பகுதியாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

வடக்கு – கிழக்கு நிலத்தொடர் இணைப்பும் நில உரிமைக்கான போராட்டமும்

1987 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 29, இந்தியா – இலங்கை உடன்படிக்கை கையெழுத்திடப்பட்டதையடுத்து, இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் தமிழ் பேசும் சமூகங்களின் பாரம்பரியப் பிரதேசங்கள் என்பது ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. இந்த உடன்பாடு, தமிழர்கள் மற்றும் முஸ்லிம்கள் இருவரிடையேயும் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றது. தமிழ்பேசும் மக்கள் வரலாற்று ரீதியாக இந்த இரண்டு மாகாணங்களிலும் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர் என்பதை இவ் ஒப்பந்தம் உறுதி செய்தது.

1988 இல், இந்த மாகாணங்களின் இணைப்பின் சட்டபூர்வத்தன்மையை இலங்கை உச்ச நீதிமன்றம் ஆராய்ந்து, அது மாகாண சபைகள் சட்டத்துக்கு முரணாக இருப்பதால் செல்லாது எனத் தீர்ப்பளித்தது. இந்தத் தீர்ப்பு, இரு மாகாணங்களுக்குமான தனித்தனியான நிர்வாக அடையாளங்களை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது.

18 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஆளும் இலங்கை சுதந்திரக் கட்சியுடன் கூட்டணி வைத்திருந்த ஜனதா விமுக்தி பெரமுன உச்ச நீதிமன்றத்தில் அடிப்படை உரிமை மனுக்களை தாக்கல் செய்தது. அதன் அடிப்படையில், 2006 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 16, உச்சநீதிமன்றம் ஒரு தீர்ப்பை வழங்கியது. அந்தத் தீர்ப்பு, வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் இணைப்புக்குச் சட்டபூர்வ அடித்தளம் இல்லை என அறிவித்தது. ஜே.வி.பியின் நிலைப்பாட்டை எதிர்த்து தமிழர்களால் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மனுக்களை நீதிமன்றம் பரிசீலிக்கவில்லை. இந்த மாகாணங்கள் பாரம்பரியத் தமிழ்ப் பிரதேசங்கள் என்ற நிலைப்பாட்டை முன்பு ஆதரித்திருந்த இந்தியாவிற்கு, இந்த நீதிமன்றத் தீர்ப்பு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சவாலாகக் காணப்பட்டது.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை வெறும் சட்டத் தொழில்நுட்பக் கோணத்தில் மட்டும் பார்க்க முடியாது; இது தமிழ் மக்களைப் பிரித்து, அவர்களின் சுயநிர்ணய உரிமையையும் இறையாண்மை மீதான நியாயமான அபிலாஷைகளையும் குறைவாக மதிப்பதைக் குறிக்கின்ற ஒரு பரந்த அரசியல் உத்தியின் ஒரு பகுதியாகும். வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் இணைப்பை நீக்குவதற்கான இந்த முடிவு, தமிழ்ச் சமூகத்துக்கான அரசியல் சுயாட்சியைப் பெறுவதற்கான கடைசி வாய்ப்பைத் திறம்படத் தடுக்கும் வகையில் அமைகிறது.

இது, தீவின் தமிழ் பெரும்பான்மைப் பகுதிகள் மீது மையப்படுத்தப்பட்ட கட்டுப்பாட்டைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் முயற்சியில் பெறப்பட்ட ஓர் அரசியல் நடவடிக்கையாகவும், அந்த அதிகார அமைப்பை நிலைநாட்டும் ஒரு திட்டமிட்ட முயற்சியாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களை நிலவழியாக இணைக்கும் முயற்சிகளைத் தகர்க்கும் வகையிலான திட்டமிடப்பட்ட முன்னெடுப்புகள் தற்போது அரசாங்கம் மூலம் செயற்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த அரசாங்க அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் அந்தத் திட்டமிடலுடனும், நில அடையாளத்தை மாற்றும் உத்தியுடனும் இசைந்த வகையில் அமைகின்றன.

முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில், போருக்கு முன்பு மற்றும் போர்க்காலங்களில் காலனித்துவப்படுத்தப்பட்ட பகுதிகள், குறிப்பாக முல்லைத்தீவு மற்றும் திருகோணமலை இடையே இணைப்பாகத் திகழும் வெலி ஓயா பிரிவு, மக்கள் தொகையை மாற்றும் நோக்கத்துடன் செயற்படும் திட்டங்களுக்குச் சாதகமான சூழலை வழங்குகின்றது.

மேலும், முல்லைத்தீவு – திருகோணமலை இடையே நிர்மாணிக்கப்பட வேண்டிய பாலம் மற்றும் சாலைகள் கட்டுமானம் திட்டமிட்டு தாமதப்படுத்தப்படுவதும், அதே நேரத்தில் வடக்கிற்கான முக்கிய நுழைவாயிலாக விளங்கும் குச்சவெளியில் நில அபகரிப்பு நடவடிக்கைகள் வேகப்படுத்தப்படுவதும் இந்த உத்தியின் ஒரு பகுதியாகவே இருக்கின்றன.

இதனுடன், உப்பளங்களைத் தனியார்மயமாக்குவது, சுற்றுலா மேம்பாட்டிற்காக நிலங்களை ஒதுக்குவது, தமிழர்களால் பராமரிக்கப்படாத அல்லது தமிழர்களின் செல்வாக்கு இல்லாத இடங்களில் வளங்களை ஒதுக்குவது ஆகியன மூலம் மக்கள் தொகையை மாற்றும் முயற்சிகள் தீவிரமடைந்திருக்கின்றன. இதையொட்டி, குச்சவெளிப் பகுதி, மோதலுக்கான தயார் நிலைக்கு விரைவில் நகரக்கூடிய சூழலை நோக்கிச் செல்கிறது.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களை புவியியல் ரீதியாக இணைக்கும் முக்கியப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது திருகோணமலையின் குச்சவெளி பிரதேச செயலாளர் பிரிவு. கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், இந்தப் பிரிவு மிக மோசமான நில அபகரிப்புகளை எதிர்கொண்டுள்ளது. அபிவிருத்தி மற்றும் சுற்றுசூழல் பாதுகாப்பு (Conservation) என்ற தலைப்புகளின் கீழ், பௌத்த விகாரைகளைக் கட்டி விரிவுபடுத்தும் நோக்கத்துடன், குச்சவெளி பிரதேச செயலாளர் பிரிவின் 50 சதவீதத்துக்கும் அதிகமான நிலங்கள் அபகரிக்கப்பட்டுள்ளன. 

இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணத்தில், திருகோணமலை மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள கடற்கரை சார்ந்த நிர்வாகப் பிரிவாகக் குச்சவெளிப் பிரதேச செயலகப் பகுதி திகழ்கிறது. இது, புவியியல் ரீதியாக முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தின் நிலப்பரப்புடன் இயல்பாக இணைந்திருக்கிறது. மேலும், வடக்கிலிருந்து திருகோணமலைக்குள் நுழையும் ஒரு முக்கிய வாயிலாகவும் செயற்படுகின்றது. வரலாற்று ரீதியாக, ‘அபிவிருத்தி மற்றும் வளர்ச்சி’ என்ற பெயரில் திட்டமிட்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட குடியேற்றங்கள் இப்பகுதியில் அதிகரிக்கப்பட்டன. அதன் தொடர்ச்சியாக, ‘வெலி ஓயா’ (தமிழ்ப் பாரம்பரியப் பெயர்: மணலாறு) எனும் செயற்கை நிர்வாகப் பிரிவு உருவாக்கப்பட்டது. இது, முல்லைத்தீவு மற்றும் வடக்குத் திருகோணமலைக்கு இடையிலான நிலத் தொடர்ச்சியைக் கலைக்கும் நோக்கமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

குச்சவெளி அதன் அழகிய கடற்கரைகளுக்காகப் பெயர் பெற்ற ஒரு பிரதேசமாகும். இது பல வளங்களால் நிரம்பியதுடன், அமைதியான கடலோர அனுபவத்தைத் தேடும் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கான பிரபலமான இடமாகவும் திகழ்கிறது. இப்பகுதி, அதன் இயற்கை அழகு, மென்மையான மணற்கரைகள், மற்றும் படிகத் தெளிவான நீர்நிலைகள் ஆகியவற்றால் பெயர் பெற்றது. இது ஓய்வு மற்றும் நீர் தொடர்புடைய செயற்பாடுகளுக்குப் பொருத்தமான சூழலை வழங்குகிறது. மேலும், குச்சவெளி சுற்றுலா உட்கட்டமைப்பில் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியைப் பெற்றுள்ளது. இந்த வளர்ச்சி, உள்ளூர் மற்றும் சர்வதேசப் பயணிகள் மத்தியில் அதன் பிரபலத்தை அதிகரிக்கச் செய்துள்ளது. இயற்கை வளங்களுடன் நெருக்கமாகப் பிணைந்த இப்பிரதேசத்தின் சுற்றுலா மதிப்பும், குச்சவெளி மீதான நில அபகரிப்புக்கு ஒரு முக்கியத் தூண்டியாகக் கருதப்படுகிறது.

குச்சவெளிப் பகுதியில் உள்ள நிலங்கள், முல்லைத்தீவு–திருகோணமலை மாவட்ட இணைப்புச் சாலையுடன் மூலோபாய ரீதியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக கொக்கிளாய் வழியாக அமைக்கப்படும் பாலம், எதிர்காலத்தில் முல்லைத்தீவையும் திருகோணமலையையும் இணைக்கும் முக்கிய வலயமாக உருவாகும் போது, வடக்கு மற்றும் கிழக்குக்கிடையேயான தொடர்பு வலுவாகும். இந்த இணைப்புச் சூழலை தகர்க்கும் நோக்கத்துடன் தற்போது குச்சவெளிப் பிரதேசத்தில் ‘தொல்பொருள் பாதுகாப்பு’ என்ற பெயரில் மேற்கொள்ளப்படும் நகர்வுகள், திட்டமிடப்பட்ட அரசியல் நகர்வுகளேயாகும். இவை, பெரும்பான்மையாக தமிழ் பேசும் மக்களைக் கொண்ட பகுதிகளில் நில அபகரிப்பை ஊக்குவிக்கின்றன; அந்த மக்கள் தொகையை அங்கிருந்து வெளியேற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

மேலும், இந்தத் திட்டம், வடக்குத் திருகோணமலையில் வளர்ச்சி பெறாத பகுதிகளை, வட மத்திய மாகாணத்துக்கு அருகிலுள்ள வெலி ஓயா தளத்தைச் சுற்றியுள்ள இடங்களோடு, எதிர்காலத்தில் இணைக்கச் செய்வதற்கான முன்னோட்டமாகச் செயற்படுகிறது. இதன் இறுதிப்பயனாக, வடக்குத் திருகோணமலைக் கடலுக்கான அணுகும் உரிமை கட்டுப்படுத்தப்படுவதோடு, அந்தப் பகுதி பரந்த நிலப்பரப்பிலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்படும் அபாயமும் உருவாகின்றது.

1970களின் முற்பகுதியில், மொரவெவவிற்காக ஒரு புதிய அரசாங்க அதிபர் பிரிவை உருவாக்கும் முயற்சி அரச மட்டத்தில் முன்மொழியப்பட்டது. இந்நிலையில், உள்ளூர் மக்களால் ‘நிலாவெளி அரசாங்க அதிபர் பிரிவு’ எனும் பெயர் முன்மொழியப்பட்டது. எனினும், அந்த முன்மொழிவு செயற்படுத்தப்படாமல் கிடப்பில் போடப்பட்டது. இதற்குப் பதிலாக, மொரவெவவிற்கென தனியான அரசாங்க அதிபர் பிரிவு அமைக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக, திருகோணமலையின் வடக்குப் பகுதி அதன் மிகப்பெரிய நிலவளங்களை இழந்தது.

‘சிங்களமயமாக்கல்’ எனப்படும் அரச உத்தியோகபூர்வ நகர்வுகள், பாரம்பரியத் தமிழ்க் குடியேற்றங்களை சீர்குலைத்து, இன முரண்பாடுகளைத் தீவிரப்படுத்தின. கந்தளாய் மற்றும் மொரவெவ போன்ற குடியேற்றத் திட்டங்கள், திருகோணமலை மாவட்டத்திற்கு, வெளியிருந்து சிங்கள மக்களைக் குடியேற்றும் முயற்சிகளை உள்ளடக்கியவையாக இருந்தன. 2001 ஆம் ஆண்டுக்கான மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் படி, திருகோணமலையில் வாழ்ந்த சுமார் 86,000 சிங்களவர்களில் 40,000 பேர் கந்தளாய்த் திட்டத்தின் விளைவாகக் குடியேறியவர்களாக இருந்தனர். இது அந்த மாவட்டத்தில் உள்ள சிங்கள மக்கள்தொகையில் சுமார் 46% இனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இத்தகைய குடியேற்றக் கொள்கைகள், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் தமிழ்க் குடியேற்றங்களின் நிலத்தொடர்ச்சியை குறைத்தன; ‘தமிழர் தாயகம்’ கோரிக்கைக்கு எதிரான எதிர்வினையாக உருவாயின. 1983 ஆம் ஆண்டு திருகோணமலையில் நடைபெற்ற தமிழர் விரோதப் படுகொலைகள், இக்காலனித்துவ முயற்சிகளால் உருவான பாதுகாப்பின்மை மற்றும் இனச்சச்சரவுகளின் கடுமையான வெளிப்பாடாகும்.

நில இணைப்பின் அரசியல்

இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில், அதன் மூலோபாயப் புவியியல் நிலையைப் பலப்படுத்தி மேம்படுத்தப் பயனளிக்கும் நில மற்றும் ரயில்பாதை இணைப்புகள் இல்லை. அந்த இணைப்பின்மையைத் திட்டமிட்டுப் பேணும் கொள்கை ஒரு நீண்டகால உள்நாட்டுத் திட்டமிடலாகத் தொடருகிறது. இந்தத் திட்டமிடப்பட்ட புறக்கணிப்பு, தமிழர்களின் பாரம்பரியத் தாயகத்தின் செழிப்புக்கும், நல்லிணக்க முயற்சிகளுக்கும் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

இன்றைய நிலைமைக்கு ஏற்ப, நிலம் மற்றும் ரயில்பாதை இணைப்புகள் வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களை அண்டைப் பகுதிகளுடன் இணைத்து, பிற பிராந்தியங்களின் பொருளாதார வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இது, பெரும்பாலும் வடக்கு மற்றும் கிழக்கிலிருக்கும் வளங்களை வெளிநீக்கம் செய்வதோடு, அந்தப் பகுதிகளுக்கு ஒரு பொருளாதாரப் பின்னடைவையும் உருவாக்கி, மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் குறைவான பங்களிப்பைத் தூண்டுகிறது.

கடந்தகால சாலை மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள், வடக்கு மற்றும் கிழக்கை வடமத்திய, ஊவா மற்றும் தென் மாகாணங்களுடன் இணைப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டன. ஆனால், அவை பிராந்திய இணைப்பைப் பலவீனப்படுத்துவதுடன், பூர்வீக மக்கள் தொகை அடர்த்தியைக் குறைத்து, அவர்களின் தனித்துவமான கலாசாரம் மற்றும் பாரம்பரிய அடையாளங்களைப் பாதுகாப்பதற்கான முயற்சிகளைத் தடுக்கும் சூழலை உருவாக்கின.

பல மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் – நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ – இந்தப் பிராந்திய அடையாளங்களைப் பரந்த அடையாள ஒருங்கிணைப்புக்குள் ஒதுக்க முயற்சிக்கின்றன. நிலம் மற்றும் ரயில்பாதை இணைப்புகள் இத்திட்டங்களில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. இந்த வளம் சார்ந்த இணைப்புகள், தமிழ் பேசும் மக்களைச் சுற்றியுள்ள பூர்விக நிலங்களிலிருந்து விலக்குவதிலும், அவர்களை நிர்வாக ரீதியாக ஓரங்கட்டுவதிலும் பங்களிக்கின்றன. ஆனால், இத்தகைய இணைப்புகள் பற்றிய விரிவான, ஆழமான தமிழ் ஆய்வுகள் இன்னும் அபூர்வமாகவே உள்ளன.

தமிழர்கள் எதிர்கொண்ட வரலாற்றுத் துன்புறுத்தல் இலங்கையின் சுதந்திரத்திலிருந்து தொடர்கின்றது. வளர்ச்சி என்ற பெயரில், சர்வதேச ஆதரவோடு அல்லது இல்லாமல், பல்வேறு அபிவிருத்திக் கருவிகள் ஊடாக இந்தத் துன்புறுத்தல்கள் செயற்படுத்தப்பட்டன. இச்செயல் முறைகளில் ‘உள்நாட்டுக் காலனித்துவம்’ பிரதானமானதாக இருந்து வந்தது.

மேலும், சாலை மற்றும் ரயில்பாதை இணைப்புகள், தமிழர்களின் மக்கள்தொகையை விரைவாகக் குறைப்பதிலும், பிற மாகாணங்களிலிருந்து வரும் தமிழர் அல்லாத மக்களுக்கு, தமிழர்களின் பூர்வீக நிலங்களைக் கைமாற்றுவதிலும் செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றன. இந்தச் செயல்முறை தொடர்ந்தபடியே, இனங்களுக்கிடையிலான நிலத் தகராறுகள் மற்றும் பதற்றங்களுக்கு ஏற்ற சூழலை உருவாக்கியுள்ளது.

சாலை மற்றும் ரயில்பாதை அபிவிருத்தி மற்றும் அபிவிருத்தியின்மையின் தாக்கங்கள், தமிழர் தாயகத்தின் நிலத்தொடர்ச்சியையும் பொருளாதார வளங்களையும் மாற்றும் முக்கிய கருவியாக இருப்பதை உணர்வதற்கான ஆராய்ச்சிகள் மிகக் குறைவாகவே மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. இதனாலேயே, இச்சிறிய கட்டுரை, இந்த மறைவிலுள்ள சூழ்நிலையை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவர முயல்கிறது.

இந்தியாவிற்கும் இலங்கைக்கும் இடையிலான நில இணைப்புச் செயல்திட்டம், இன்றைய இருநாட்டு உறவுகளின் முக்கியமான அம்சமாகத் திகழ்கிறது. இந்த விவாதத்தின் மையக் கருத்து, இரு நாடுகளுக்கிடையே வலுவான பொருளாதார ஒருங்கிணைப்பை வளர்க்கும் ஆற்றலையே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த இந்தியா – இலங்கை நில இணைப்புக்கு பிரதமர் நரேந்திர மோடி உறுதியான ஆதரவு வழங்கியிருந்தாலும், இலங்கை அதற்குத் தெளிவான ஒத்துழைப்பை வழங்க மறுத்துள்ளது (Daily Mirror, ஏப்ரல் 18, 2025). இலங்கை கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கியிருந்தாலும், இந்தியாவுடனான பொருளாதார ஒத்துழைப்பு அந்த நெருக்கடிக்கு விடை அளிக்கும் என்று கருதப்பட்டபோதிலும், நில இணைப்புக்கு இலங்கை அரசு சம்மதம் வழங்க மறுப்பது, கூர்ந்த அரசியல் நோக்குடன் கவனிக்கப்பட வேண்டிய முக்கிய விடயமாகும்.

“இந்தியாவுடன் நிலப்பாலம் அமைப்பதை நிராகரிப்பது ஒரு விவேகமான தீர்மானம்” என ரதிந்திர குருவிட்ட (The Diplomat, ஏப்ரல் 25, 2025) குறிப்பிடுகிறார். இத்திட்டம், பிற நாடுகளால், இலங்கை புது தில்லியின் துணைநாடாக கருதப்படும் நிலையை உருவாக்கி, அதன் நீண்டகால சுதந்திரத்தையே ஆபத்தில் ஆழ்த்தக்கூடும் என அவர் வாதிடுகிறார்.

சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து, இலங்கையின் வெளியுறவுக் கொள்கையின் முக்கிய நோக்கம் இந்தியாவின் ஆதிக்கத்தைத் தவிர்ப்பதாக இருந்துள்ளதாகவும், அதற்குப் பதிலாக இங்கிலாந்து, சீனா, மற்றும் அமெரிக்கா போன்ற சக்திவாய்ந்த நாடுகளுடன் கூட்டணிகளைப் பேணுவதன் மூலம் இந்தியாவின் செல்வாக்கை சமநிலைப்படுத்தும் நோக்கையே இலங்கை எடுத்துக்கொண்டதாகவும் அவர் தெரிவிக்கிறார்.

சர்வதேசம் தற்போது பல துருவ உலகத்திற்குள் நகரும் காலத்தில், சக்திவாய்ந்த நாடுகளுடன் இலங்கை சாதகமான உறவுகளைப் பேண வேண்டுமெனில், நடுநிலையான வெளிப்பாடு அவசியம் என அவர் வலியுறுத்துகிறார். நிலப்பாலம் அமைப்பது இந்த நடுநிலைமையை அச்சுறுத்தக்கூடும் என்பதோடு, ‘இலங்கை இந்தியாவைச் சார்ந்துவிட்டது’ என்ற பிம்பத்தை வலுப்படுத்துவதற்கும் வழிவகுக்கும். இதன் விளைவாக, பிற நாடுகள் இலங்கையுடன் நெருக்கமான உறவுகளை உருவாக்கும் ஆர்வத்தில் பின்னடைவு ஏற்படும் அபாயமும் உள்ளதாக அவர் எச்சரிக்கிறார்.

இங்கு பகிரப்படும் நுண்ணரசியல், ஒரு நில இணைப்பைத் திட்டவட்டமாக மறுக்கும் தர்க்கத்தை உருவாக்குகிறது. அதேநேரத்தில் வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளின் நிலத்தொடர் இணைப்பின்மையை குறித்த அரசியலுடன் இணைக்கக்கூடிய சிந்தனையைத் தூண்டுகிறது. இவ்விரண்டும் ஒரே மையத்தையே சுட்டிக்காட்டுகின்றன: அது, தமிழர்கள் மற்றும் அவர்களது பிராந்தியப் பொருளாதார மையங்களை இணைப்புத் திட்டத்தின் பாதையில் இருந்து திட்டமிட்டு விலக்கும் ஓர் அரசியல் நோக்கம். இது ஒரு வகையில், போர் முடிந்த பின்னும் தொடர்ந்து நிலவும் மறைமுக அரசியலை வெளிப்படுத்துகிறது; அது, தமிழ்ப் பிராந்தியங்களில் நிலவும் பெரும்பான்மை மக்களின் நில உரிமைகள் மற்றும் வாழ்வாதாரத்தை அங்கீகரிக்க மறுக்கும் திசையில் நகர்கிறது.

ஜூன் 6, 2025 அன்று இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி, உலகின் மிக உயரமான ரயில் பாலமான செனாப் பாலத்தை அதிகாரபூர்வமாகத் திறந்துவைத்தார். காஷ்மீரில் அமைந்துள்ள இந்தப் பொறியியல் சாதனை, அப்பிராந்தியத்தை இந்தியாவின் பிரதான நிலப்பகுதியுடன் இணைக்கும் முக்கிய முயற்சியாகும். 2019 ஆம் ஆண்டு காஷ்மீரின் தன்னாட்சி மறுக்கப்பட்ட பிறகு, இந்த ரயில் திட்டம் காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் மேலும் ஒருங்கிணைக்கும் நோக்கத்தில் அமைக்கப்பட்டது.

இந்தியா, பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனாவால் உரிமை கோரப்படும் காஷ்மீர், உலகில் மிக அதிகமாக இராணுவமயமாக்கப்பட்ட பகுதிகளில் ஒன்றாகும். செனாப் பாலத்துடன், உதம்பூர் – ஸ்ரீநகர் – பாரமுல்லா ரயில் இணைப்பையும் பிரதமர் மோடி தொடங்கி வைத்தார். இந்த முயற்சிகள், காஷ்மீரின் புவியியல் தனிமையை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, ‘அகண்ட இந்தியா’ என்ற தேசிய அரசியல் பிம்பத்தை நிலைநாட்டும் நடவடிக்கைகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

இதே போன்று, யாழ்ப்பாணம் வெற்றிலைக்கேணி முதல் திருகோணமலை குச்சவெளி வரையிலான நில இணைப்பு, இலங்கையின் பொருளாதார மேம்பாட்டிலும், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் மீள் எழுச்சியிலும் தாக்கம் செலுத்தும் ஒரு முக்கியமான வளநிலையாக விளங்குகின்றது. இந்த வடக்கு – கிழக்கு நில வழி இணைப்பு, இரு பிராந்தியங்களின் பொருளாதார வளர்ச்சியைத் தூண்டுவதோடு, அவற்றுடன் தொடர்புடைய உள்ளகப் பிராந்தியங்களின் மேலெழுச்சிக்கும் வலுவூட்டும் வழியாகவும் அமையும். இத்தகைய ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சி, இறுதியில், இலங்கையின் ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதார உயர்வை மிளிரச் செய்யக்கூடும்.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் இன்று நடைபெறும் அரசியல் மற்றும் சமூக நிகழ்வுகளில், குறிப்பாகப் போருக்கு பிந்தைய தொடர்ச்சியான மக்கள் போராட்டங்களில், முக்கிய முன்நிலையை, நினைவு சார்ந்த நிகழ்வுகள் பிடித்துள்ளன. போரின் முன்பும் அதன் போதும் ஏற்பட்ட வலிகளின் மீதான நினைவுகளைத் தாங்கிய இந்நிகழ்வுகள், சமூகத்தின் அடையாள அரசியலை வலுப்படுத்துகின்றன.

இந்நிலையில் ‘செம்மணி’ பல நினைவகங்களின் திரட்டிய கூறாக, கூர்மையுடன் வெளிவந்து, ஓர் இனத்தின் கைவிடப்படாத உரிமைப் போராட்டத்துக்கான வலுவான தளமாக உருவெடுத்துள்ளது. போரால் சிதைந்த இனத்தின் நினைவுகளைத் தழுவி, அவற்றை எதிர்கால இயக்கத்திற்கு உருக்கொடுத்துக் கொள்ளும் வலிமையான ஒரு காலம் தற்போது மலர்கின்றது.

இதற்கு இணையாக வலுச்சேர்க்கும் முக்கியமான தளமாக நில உரிமைக்கான போராட்டங்கள் திகழ்கின்றன. யாழ்ப்பாணம் இந்தப் போராட்டங்களுக்கு ஒரு மையமாக இருந்தாலும், வடக்கின் பல இடங்களிலும் தொடர்ந்து பல்வேறு நிலப்போராட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. இந்த நில உரிமைப் போராட்டங்கள் பரந்த ஓர் ஒற்றுமை மையத்தில் ஒன்றிணைந்து செயற்படுகின்றன. மன்னாரில் தொடங்கிய கனிம மணல் அகழ்விற்கான எதிர்ப்புகள், முல்லைத்தீவு மற்றும் வவுனியாவில் வலுப்பெறும் மக்கள் போராட்டங்கள் என்பன நில உரிமையைத் தக்கவைக்கும் தளங்களாக உருவெடுத்து வருகின்றன.

முடிவு 

குச்சவெளி நிலப்போராட்டம், தமிழ் பேசும் மக்களின் ஒன்றிணைவிற்காகவும், அவர்களின் பாரம்பரியப் பிரதேசத்தின் ஒன்றிணைவிற்காகவும் நடத்தப்படும் ஒரு போராட்டம். இப்போராட்டம் பல்வேறு பரிமாணங்களில் விரிகின்றது; ஆனால் அது இன்னும் பலரால் ஆழமாக உணரப்படவில்லை. இனப் பிளவுகள் ஆழமாக உள்ள திருகோணமலை, இன்று பரஸ்பர நலனுக்காகவும் சக வாழ்வுக்கான புரிதலுக்காகவும் ஒற்றுமையாகக் களம் காண வேண்டிய கட்டத்திற்குள் வந்துள்ளது.

திருகோணமலை இன்று பல துண்டுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது; மக்கள் ஓரங்கட்டப்பட்டு, கூறுபாடுகளின் சிக்கலில் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். இந்நிலையில், அரசு, நிர்வாக இயந்திரம் மற்றும் மதச் சக்திகள் முனைப்புடன் களத்தில் செயற்பட்டு வருகின்றன.

புதிய உள்ளகப் பாதைகள் திட்டமிடப்பட்டவையாக உருவாக்கப்படுகின்றன; அதன் பின்னணி நோக்கம், பிரதேசங்களைக் கூறுபாடுகளுக்குள் கொண்டுவந்து, நிலங்களைத் தந்திரமாகக் கையகப்படுத்துவதே. குறிப்பாக கன்னியா – இலுப்பங்குளம் (B 620) மற்றும் சர்தாபுர – கன்னியா (B 619) போன்ற புதிய பாதைகள் திறக்கப்பட்டு, இனப்பரம்பலில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் சூழல் உருவாக்கப்படுகின்றது.

வடக்குத் திருகோணமலையின் நில உரிமைப் போராட்டம், வடக்கு – கிழக்கு நில இணைப்புடன் உறுதியாக இணைந்த ஒன்றாகும். இன்று முஸ்லிம் மக்கள் தங்கள் நில உரிமைக்காகப் போராடும் சூழ்நிலையில், அவர்களுக்கான வலுவான ஆதரவுத்தளம் கட்டாயமாகத் தேவைப்படுகிறது. இருப்பினும், நில உரிமைக்கான தெளிவான ஒருங்கிணைப்பும், பரந்த கட்டமைக்கப்பட்ட பிணைப்பும் இதுவரை உருவாக்கப்படவில்லை; அது பெரும் குறைபாடாகவே திகழ்கிறது.

வடக்குத் திருகோணமலையில் உள்ள உள்ளூராட்சி சபைகளின் ஒருங்கிணைவு, நில உரிமைப் போராட்டத்துக்கு தேவையான சட்ட அடிப்படை வலிமையையும் சமூகப் பிணைப்பையும் உருவாக்கக்கூடியதாக அமையும். குறிப்பாக, குச்சவெளிப் பிரதேச சபை, சுற்றியுள்ள பட்டினங்கள் மற்றும் சூழலுடன் வலுவாக ஒன்றிணைந்தால், நில உரிமைப் போராட்டத்தின் பலம் வலுப்படும்.

புலம்பெயர் சமூகங்கள் திருகோணமலை நில உரிமைப் போராட்டத்தில் வலுவான பங்காளிகளாகச் சேருவது, உள்ளூர்ச் சமூகங்களுக்கு பலமடங்கு உறுதியையும் ஊக்கத்தையும் வழங்கும். இது நில உரிமைக்கான இயக்கத்தை மேலும் பரந்ததாக்கும். தற்போது, இந்தப் போராட்டத்தின் மீது சமூக ஊடகங்கள் அக்கறை செலுத்துவது அவசியமாகியுள்ளது.

திருகோணமலையில் வாழும் தமிழ் பேசும் மக்களின் உறுதியான பக்கபலம் தான், புதிய சக வாழ்வுக்கான பயணத்தை உருவாக்கும்.