‘உத்தியாக்கள்’ முதல் வேடர் மானிடவியல் வரை – கிழக்கிலங்கையின் மறைக்கப்பட்ட வாழ்வியல் நினைவுகளைத் தேடும் ஒரு பயணம்

கருத்துரை: பு. புவனகாந்தன்

ஒருவரைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்றால், அவர் எழுதிய ஒரு நூலை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு எழுதிவிடலாம். ஆனால் சிலரைப் பற்றி எழுதும்போது அவர்களது எழுத்துகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் தேடலையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஒருவராகவே கமலநாதன் பத்திநாதன் அவர்களை நான் பார்க்கிறேன். ‘உத்தியாக்கள்’ என்ற நூலின் வழியாக அவரை அறிந்துகொண்டாலும், அந்த நூலைத் தாண்டி அவருடைய எழுத்துகளைத் தேடிச் சென்றபோது, ஒரு தனிப்பட்ட ஆய்வுலகம் எனக்குத் தெரியவந்தது. அது வெறும் ஒரு சமூகத்தைப் பற்றிய பதிவு அல்ல. அதற்குள், மூதாதையர் நினைவு, வழிபாடு, சடங்கு, குணமாக்கல், இயற்கை, குடிவழமை, நிலம், மொழி, அடையாளம், பெண்ணியம், காலனியம், வாய்மொழி வரலாறு, நாட்டார் அரங்கியல் என்று பல தளங்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. அதனால் கமலநாதன் பத்திநாதன் அவர்களைப் பற்றி எழுதுவது என்பது ‘உத்தியாக்கள்’ என்ற ஒரு நூலைப் பற்றிப் பேசுவது மட்டுமல்ல. ஒரு சமூகத்தின் நினைவுகளைத் தேடும் ஓர் ஆய்வுப் பயணத்தைப் பதிவு செய்வதாகும்.

யார் இந்த கமலநாதன் பத்திநாதன்?

கிடைத்துள்ள ஆய்வுத் தகவல்களின்படி, கமலநாதன் பத்திநாதன் அவர்கள் மட்டக்களப்பின் களுவன்கேணியைச் சேர்ந்தவர். அவரது கல்விப் பின்னணியில் நாடகமும் அரங்கியலும் முக்கிய இடம் பெறுகிறது. அவரது ஆய்வுலகம் உருவான விதத்திலும் இந்த நாடக–அரங்கியல் பின்னணி ஒரு முக்கியமான தொடர்பை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். ஏனெனில் அவர் வேடர் சமூகத்தின் சடங்குகளை வெறும் ‘வழிபாட்டு நிகழ்வு’ என்று பார்க்காமல், ஆற்றுகை, உடல், அசைவு, ஒலி, சமூகப் பங்கேற்பு, சடங்கு நிகழும் இடம் போன்ற அம்சங்களோடும் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கிறார்.

2025ஆம் ஆண்டுக்குரிய எழுநா வெளியீட்டில் இடம்பெற்ற ஒரு கருத்துரையில், களுவன்கேணியைச் சேர்ந்த க. பத்திநாதன் நாடகமும் அரங்கியலும் கற்க வந்தவர் என்றும், பின்னர் தனது ஊரின் பழங்குடிச் சடங்குகளை ஆய்வுக்குட்படுத்தியவர் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. அவரது இளங்கலைமாணி ஆய்வும், அதனோடு தொடர்புடைய உரையாடல்களும், கிழக்கிலங்கைப் பழங்குடிகள் குறித்த சுயாதீனத் தேடலுக்கும் எழுத்துக்கும் வழிவகுத்ததாக அந்தக் கருத்துரை பதிவு செய்கிறது. இதில்தான் எனக்கு அவரது ஆய்வின் தனித்தன்மை தெரிகிறது. தனது ஊரிலிருந்து தொடங்கிய தேடல், ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டு ஆய்வாக விரிகிறது.

‘வேடர் மானிடவியல்’ – ஒரு தொடரின் பிறப்பு

கமலநாதன் பத்திநாதன் அவர்களின் ஆய்வுப் பணியைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் முதலில் ‘வேடர் மானிடவியல்’ என்ற தொடரை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். கிழக்குக் கரையோரப் பகுதிகளில் தமிழைப் பேசுமொழியாகக் கொண்ட வேடுவர் சமூகங்களின் இருப்பியல் மற்றும் அவர்களது தேவைகள் குறித்து ஆய்வுப்பாங்கில் எழுதுவதே இந்தத் தொடரின் நோக்கமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. அந்தத் தொடரில் வேடுவர்களுக்கே உரித்தான அடையாளங்கள், குணமாக்கல் சடங்குகள், இயற்கையோடு பின்னிப்பிணைந்த வாழ்வியல், ஆதிக்க சாதியினரின் பாகுபாடுகள், காலனிய எண்ண மேலாதிக்கத்தின் தாக்கங்கள், மாறிவரும் மானுட நகர்வுகள் போன்ற பல விடயங்கள் பேசப்படுகின்றன. தொடரின் நோக்கம் ‘உள்ளிருந்து மரபு மீட்பு’ எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இதனால் அவரது ஆய்வு வெளிப்பார்வை ஆய்வாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு சமூகத்தின் சொந்த அனுபவங்கள், நினைவுகள், வழிபாட்டு நடைமுறைகள் மற்றும் குரல்களைப் பதிவு செய்யும் முயற்சியாகத் தெரிகிறது.

அவரது ஆய்வுகளின் காலவரிசை

அவரது வெளியீடுகளைத் தேடிப் பார்த்தபோது, எழுநா இணையத்தளத்தில் 2022ஆம் ஆண்டு முதல் தொடர்ந்து பல கட்டுரைகள் வெளிவந்துள்ளன.

இவ்வாறு அவரது ஆய்வுத் தலைப்புகள் தொடர்ந்து விரிவடைந்துள்ளன. இவற்றை வெறும் கட்டுரைகளின் பட்டியலாகப் பார்க்காமல், அவரது சிந்தனையின் வளர்ச்சியாகப் பார்க்கலாம். சடங்கு → குணமாக்கல் → இயற்கை → அடையாளம் → குடிவழமை → காலனியம் → நிலம் → மொழி → பெண்ணியம் → உளவியல் → அழகியல் என்று ஒரு முழுமையான ஆய்வுலகம் உருவாகிறது.

‘உத்தியாக்கள்’ என்றால் என்ன?

இப்போது அவரது முக்கியமான நூலான ‘உத்தியாக்கள்’ நோக்கிச் செல்லலாம். ‘உத்தியாக்கள்’ என்பது அவரது களுவன்கேணி வேடர் ஆய்வின் சூழலில் மூதாதையர்களைக் குறிக்கும் சொல்லாகப் பதிவாகியுள்ளது. வேடர் வழிபாட்டுச் சடங்குகளில் முதன்மையாக இடம்பெறும் வழிபாடாக உத்தியாக்கள் வழிபாடு குறிப்பிடப்படுகிறது. அவர் கள ஆய்வில் பதிவு செய்த வேடுவ மதகுருவின் வாய்மொழித் தகவலின்படி, தமக்கு முன் வாழ்ந்த மூதாதையர்களை அழைத்து வழிபடும் மரபு அவர்களிடம் உள்ளது. அந்த வழிபாட்டோடு பல குடிவழமைப் பெயர்களும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

இங்கு ஒரு முக்கியமான விடயம் இருக்கிறது: மூதாதையர்கள் இறந்துவிட்டார்கள்; ஆனால் அவர்கள் சமூக நினைவிலிருந்து மறைந்துவிடவில்லை. அவர்கள் வழிபாட்டில் தொடர்கிறார்கள்; அவர்களின் பெயர்கள் நினைவில் தொடர்கின்றன; அவர்களோடு தொடர்புடைய குடிவழமைகள் தொடர்கின்றன; அவர்களுடைய நினைவுகள் சடங்குகளின் வழியாக அடுத்த தலைமுறைக்குச் செல்கின்றன. இதனால் ‘உத்தியாக்கள்’ என்பது வெறும் வழிபாட்டுச் சொல் அல்ல. அது ஒரு சமூகத்தின் நினைவகத்திற்கான கதவு.

மூதாதையர் வழிபாடு – இறந்தவர்களை நினைவுகூர்வதைத் தாண்டி

பத்திநாதன் அவர்களின் ஆய்வில் உத்தியாக்கள் வழிபாடு ஒரு உறவுமுறை சார்ந்த வழிபாடாகக் காட்டப்படுகிறது. அவர்கள் வழிபடுவது தங்களோடு வாழ்ந்தவர்களையும், தங்களுடைய முன்னோர்களையும் என்பதே அவரது களத் தகவல்களின் அடிப்படை. இதனால் இங்கு மூதாதையர் → உறவு → நினைவு → வழிபாடு → சடங்கு என்ற தொடர்பு உருவாகிறது. இது மானிடவியல் ரீதியில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான விடயம். ஒரு சமூகத்தின் தெய்வ உலகம் எவ்வாறு அதன் குடும்ப நினைவுகளோடு இணைகிறது? மூதாதையர் எவ்வாறு தெய்வீகமான அல்லது புனிதமான சமூக நினைவாக மாறுகின்றார்கள்? அந்த நினைவு எவ்வாறு அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தப்படுகிறது? இவை ‘உத்தியாக்கள்’ வழியாக எழும் ஆழமான கேள்விகள்.

உத்தியாக்கள் வழிபாடும் ‘குணமாக்கலும்’

பத்திநாதன் அவர்களின் ஆய்வின் மிக முக்கியமான கருத்துகளில் ஒன்று ‘குணமாக்கல் உறவுமுறை’. அவர் பதிவு செய்யும் சடங்கு அவதானிப்புகளில், உத்தியாக்கள் வழிபாட்டின் ஒரு கட்டத்தில் பக்தர்கள் தங்களுடைய வேண்டுதல்களோடு காத்திருப்பதும், உணவு மற்றும் பல்வேறு பொருட்களைக் கொண்டு வருவதும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இங்கு ‘குணமாக்கல்’ என்பதை நவீன மருத்துவ சிகிச்சை என்று எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. அவரது ஆய்வின் சூழலில் அது உளப்பாதிப்பு, துயரம், அச்சம், சமூகத் தனிமை, மன அழுத்தம் போன்ற நிலைகளிலிருந்து ஒருவர் மீண்டும் சமூக உறவுக்குள் திரும்புவதற்கான பண்பாட்டுச் செயல்முறையாக விளக்கப்படுகிறது. இதனை அவர் விக்டர் டெர்னரின் சடங்கு குறித்த கருத்துகளோடும் தொடர்புபடுத்துகிறார். அதாவது, சடங்கு மனிதனின் மனத்தையும் சமூகத்தையும் மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரு சமூகச் செயல்பாடாக இருக்க முடியுமா என்ற கேள்வி அவரது ஆய்வில் முக்கியமாகிறது.

சடங்கு – மனம் – சமூகம்

அவரது ‘சடங்கும் குணமாக்கலும்’ என்ற ஆய்வில், குணமாக்கல் செயற்பாடு உளப்பாதிப்புற்ற மனிதனை மீண்டும் சமூகத்தோடு இயைபாக மாற்றும் செயலாக விளக்கப்படுகிறது. இதனை நாம் நவீன மருத்துவத்திற்கு மாற்றாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஆனால் ஒரு சமூக அறிவியல் கேள்வியாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஒருவர் துயரப்படும்போது சமூகமே அவரைச் சுற்றி நிற்கிறது. ஒருவர் அச்சத்தில் இருக்கும்போது சடங்கு ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது. ஒருவர் தனிமைப்படும்போது சமூகப் பங்கேற்பு அவரை மீண்டும் உறவுகளுக்குள் கொண்டுவருகிறது. அதனால் சடங்கு என்பது மதம் சார்ந்த செயற்பாடு மட்டுமல்ல. அது சமூக உறவை மீண்டும் கட்டமைக்கும் ஒரு வழியாகவும் இருக்கலாம்.

வேட்டுவச் சடங்குகளும் நாட்டார் அரங்கியலும்

இங்கு அவரது நாடகமும் அரங்கியலும் சார்ந்த பின்னணி மீண்டும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அவரது ஆய்வுகளில் சடங்கு நிகழ்வுகள் ஆற்றுகை என்ற கோணத்திலும் பார்க்கப்படுகின்றன. கலையாடல், வாக்குச் சொல்லல், பேயோட்டல், கழிப்புச் சடங்கு, காவல் செய்தல், பரிகாரம் செய்தல் போன்ற நடைமுறைகள் குறித்து அவர் எழுதுகிறார். இதனை அரங்கியல் கோணத்தில் பார்த்தால், ஒரு இடம் இருக்கிறது; ஒரு சமூகக் கூட்டம் இருக்கிறது; ஒரு சடங்கு நிகழ்கிறது; ஒலி இருக்கிறது; உடல் அசைவு இருக்கிறது; வாக்கு இருக்கிறது; பொருட்கள் இருக்கின்றன; நிகழ்த்துபவர் இருக்கிறார்; பார்வையாளர்கள் அல்லது பங்கேற்பாளர்கள் இருக்கிறார்கள். எனவே சடங்கு ஒரு வகையான கலாசார ஆற்றுகை என்ற பார்வைக்கும் வழிவகுக்கிறது. இதுவே பத்திநாதன் அவர்களின் நாடக–அரங்கியல் பின்னணி அவரது வேடர் ஆய்வோடு சந்திக்கும் இடமாக இருக்கலாம்.

மழை வேண்டுதல் முதல் கொம்புமுறி வரை

அவரது சடங்கு ஆய்வின் பரப்பு தனிநபர் பிரச்சினைகளோடு மட்டும் முடிவதில்லை. மக்கள் பொதுவாக வேண்டுகின்ற தேவைகளுடன் தொடர்புடைய மழை வேண்டுதல், குளிர்த்திச் சடங்கு, கும்பத் திருவிழா, பாண்டவர் வனவாசம், சூரன் போர், வேட்டைத் திருவிழா, கொம்புமுறி விளையாட்டு போன்ற சடங்கு மற்றும் நிகழ்வுகளும் அவரது ஆய்வில் இடம்பெறுகின்றன. மழைக்காக மாரி, காளி, கண்ணகி போன்ற தெய்வங்களுக்குத் திருவிழாச் சடங்குகள் நடத்தப்படுவதாகவும் அவர் பதிவு செய்கிறார். இதனால் சடங்கு என்பது தனிமனிதனைச் சார்ந்தது மட்டுமல்ல. ஒரு கிராமத்தின் பொதுத் தேவைகளையும் அது வெளிப்படுத்துகிறது.

இயற்கை – வேடர் வாழ்வியலின் மையம்

கமலநாதன் பத்திநாதன் அவர்களின் ஆய்வில் இயற்கைக்குத் தனியான இடம் உள்ளது. 2022 ஜூன் 14 அன்று வெளியான ‘பூர்வகுடிகள் தம் வாழ்வியல் அசைவுகளில் இயற்கையின் வகிபங்கு – பகுதி 1’ என்ற கட்டுரையில், கிழக்குக் கரையில் வாழும் பூர்வகுடிகளின் உணவுமுறைகள், அவற்றோடு தொடர்புடைய மருத்துவ முறைகள் மற்றும் வழிபாட்டுப் பயன்பாடுகள் குறித்து ஆராயப்படுகிறது. இதிலிருந்து நாம் ஒரு முக்கியமான விடயத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம். இயற்கை அவர்களுக்கு வெறும் சுற்றுச்சூழல் அல்ல. அது உணவு, வாழ்வாதாரம், அறிவு, வழிபாடு, மரபு, சமூக நினைவு ஆகிய அனைத்தையும் இணைக்கும் உலகமாக இருக்கிறது.

இயற்கை அறிவு – ஒரு மறைக்கப்பட்ட அறிவுப்புலம்

ஒரு குறிப்பிட்ட தாவரத்தை எப்போது பயன்படுத்துவது, ஒரு உணவை எவ்வாறு தயாரிப்பது, ஒரு இயற்கைப் பொருளுக்கு என்ன பயன்பாடு, எந்தப் பொருள் சடங்கில் பயன்படுத்தப்படுகிறது, எந்த இடம் புனிதமானது ஆகிய இவை அனைத்தும் தலைமுறைகளாகக் கடத்தப்பட்ட அறிவாக இருக்கலாம். நவீன அறிவியல் அவற்றில் சிலவற்றை ஆய்வு செய்யலாம். ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் பாரம்பரிய அறிவை பதிவு செய்யாமல் விட்டால், அந்த அறிவு தலைமுறைகளோடு மறைந்து போகும். அதனால் இயற்கையைப் பற்றிய அவரது ஆய்வு சுற்றுச்சூழல் ஆய்வாக மட்டும் இல்லாமல் பண்பாட்டு அறிவுப் பாதுகாப்பாகவும் பார்க்கப்படலாம்.

குடிவழமை – சமூகத்தின் மறைக்கப்பட்ட மரபணு

2022 ஆகஸ்ட் 20 அன்று வெளிவந்த ‘கடலோர வேட்டுவ சமூகங்களுள் காணப்படும் குடிவழமைகள்’ என்ற கட்டுரை, இன்னொரு முக்கியமான கதவைத் திறக்கிறது. ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்றில் குடிவழமை என்பது வெறும் குடும்பப் பெயர் அல்ல. அது மூதாதையர் நினைவு, உறவுமுறை, திருமண உறவுகள், வழிபாடு, சமூக அடையாளம், இடவியல் நினைவு ஆகியவற்றோடு தொடர்புடையதாக இருக்கலாம். அதனால்தான் ‘உத்தியாக்கள்’ மற்றும் ‘குடிவழமை’ ஆகிய இரண்டையும் தனித்தனியாகப் பார்க்க முடியாது. மூதாதையரை நினைவுகூரும் சமூகமும், அந்த மூதாதையரின் வழியாக தன் குடிவழமையை நினைவுகூரும் சமூகமும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை.

களுவன்கேணி – ஆய்வின் முக்கியமான களம்

பத்திநாதன் அவர்களின் ஆய்வில் களுவன்கேணி மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும் முக்கியமான இடமாகிறது. அவரது ‘கடலோர வேட்டுவ சமூகங்களுள் காணப்படும் குடிவழமைகள்’ என்ற ஆய்வில் களுவன்கேணி ஆரம்பகால கடலோர வேட்டுவக் குடிகளின் முக்கியமான இடமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இதனால் களுவன்கேணி அவருக்கு வெறும் பிறந்த ஊர் அல்லது புவியியல் இடம் மட்டுமல்ல; அது மக்கள் + நினைவு + குடிவழமை + சடங்கு + வழிபாடு + இயற்கை + வரலாறு என பல அடுக்குகளைக் கொண்ட கள ஆய்வுப் பரப்பாகிறது.

அடையாளத்தை யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்?

அவரது ஆய்வில் மிகவும் முக்கியமான கேள்விகளில் ஒன்று அடையாளம். ‘அடையாள மீட்பைத் தேடும் ஆதிக்குடிகளின் குரல்’ என்ற பதிவில், வெளிப்புறமாக ‘கரையோர வேடர்கள்’, ‘கடல் வேடுவர்கள்’ போன்ற பெயர்கள் பயன்படுத்தப்படுவது குறித்து கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. அவரது ஆய்வு நிலைப்பாட்டின்படி, தொழில் அல்லது புவியியல் அடிப்படையில் பிறர் வழங்கும் பெயர் ஒரு சமூகத்தின் சொந்த அடையாளத்தை முழுமையாகப் பிரதிபலிக்காது. இது ஒரு பெரிய மானிடவியல் கேள்வியை எழுப்புகிறது: ஒரு சமூகத்திற்குப் பெயர் சூட்டுவது யார்? அந்த சமூகத்தைப் பற்றி வெளியில் இருப்பவர்கள் சொல்லும் பெயரா? அல்லது அந்த சமூகமே தன்னை எவ்வாறு அழைத்துக்கொள்கிறது என்பதா? இதுதான் அடையாள ஆய்வின் முக்கியமான கேள்விகளில் ஒன்று.

‘வேடரும் காலனியமும்’

அவரது ஆய்வில் காலனியம் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனை. ‘வேடரும் காலனியமும்’ என்ற கட்டுரை 27.10.2022 அன்று வெளியானது. அந்தக் கட்டுரையில், வேடர் சமூகத்தைப் பற்றிய வெளிப்பார்வைகள், நவீன கல்வி, நவீன சிந்தனை மற்றும் பண்பாட்டு மாற்றங்கள் பற்றிய கேள்விகள் எழுப்பப்படுகின்றன. குறிப்பாக, ‘நாகரிகப்படுத்துதல்’, ‘அபிவிருத்தி’, ‘நவீன கல்வி’ போன்ற கருத்துகள் ஒரு சமூகத்தின் பாரம்பரிய அறிவையும் வாழ்வியலையும் எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பது அவரது விவாதத்தின் முக்கியப் பகுதியாக உள்ளது. ஐரோப்பியக் காலனிய ஆட்சியோடு நின்றுவிடாமல், பிற சமூகங்களின் வருகையையும் ஆதிக்கத்தையும்கூட வேடர் சமூகத்தின் வரலாற்றை வாசிக்கும்போது கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் அந்தக் கட்டுரையில் வாதிடுகிறார். இது அவரது சொந்த ஆய்வு நிலைப்பாடு என்பதைக் குறிப்பாக நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

நவீன கல்வி – விடுதலையா? அந்நியப்படுத்தலா?

இது அவரது ஆய்வில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான கேள்வியாகத் தெரிகிறது. நவீன கல்வி ஒரு சமூகத்திற்குப் புதிய வாய்ப்புகளைத் திறக்கிறது. அதே நேரத்தில் அது, அந்த சமூகத்தின் சொந்த மொழி, பண்பாடு, வாழ்வியல் அறிவு, சடங்கு, இயற்கை அறிவு ஆகியவற்றிலிருந்து அந்தச் சமூகத்தை அந்நியப்படுத்தவும் முடியும் என்ற கேள்வியை அவர் எழுப்புகிறார். அவரது கட்டுரையில் வேடர் சமூகத்தின் இயற்கையோடு இணைந்த வாழ்க்கைமுறை மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அறிவு நவீன மாற்றங்களால் பாதிக்கப்பட்டதாக அவர் வாதிடுகிறார். இது கல்விக்கு எதிரான வாதமாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதில்லை. மாறாக, நவீன கல்வியும் பாரம்பரிய அறிவும் ஒன்றோடொன்று எவ்வாறு உரையாட முடியும் என்ற கேள்வியாகவும் இதைப் பார்க்கலாம்.

‘வேட்டையாடப்படும் வேடமொழி’

2023 ஜூன் 9 அன்று ‘வேட்டையாடப்படும் வேடமொழி’ என்ற தலைப்பு அவரது ஆய்வுத் தொடரில் இடம்பெற்றது. மொழி என்பது ஒரு சமூகத்தின் தொடர்பு சாதனம் மட்டுமல்ல. அது அதன் நினைவகம். ஒரு சமூகத்தின் பழைய சொற்கள் மறைந்தால், அந்தச் சொற்களோடு ஒரு குறிப்பிட்ட வாழ்க்கை அனுபவமும் மறைந்து போகலாம். இயற்கையை அழைக்கும் பெயர்கள், உறவுமுறைச் சொற்கள், சடங்கு சொற்கள், வழிபாட்டு மொழி, நாட்டார் அறிவு போன்றவை அனைத்தும் மொழியின் வழியாகப் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. எனவே வேடமொழி பற்றிய ஆய்வு என்பது மொழியையும் அடையாளத்தையும் இணைக்கும் ஆய்வு.

வேடர் வழிபாட்டில் பெண்ணியம்

2023 செப்டெம்பர் 8 அன்று வெளியான ‘வேடர் வழிபாட்டில் பெண்ணியம்’ என்ற ஆய்வுத் தலைப்பு அவரது ஆய்வின் இன்னொரு முக்கியமான பரிமாணத்தை காட்டுகிறது. ஒரு சமூகத்தின் வழிபாட்டை அறிய ஆண்களின் பங்கை மட்டும் ஆய்வு செய்தால் போதாது. பெண்களின் பங்கு என்ன, பெண்களின் வாழ்க்கைச் சுழற்சி சடங்குகளோடு எவ்வாறு இணைகிறது, வழிபாட்டில் பெண்களின் இடம் என்ன, அவர்களின் குரல் எவ்வாறு பாதுகாக்கப்படுகிறது என்பது போன்ற கேள்விகளும் அவசியம். இதனால் அவரது ஆய்வு சமூகத்தின் பாலின அமைப்பையும் நோக்கிச் செல்கிறது.

நிலம் – ஒரு முக்கியமான ஆய்வுப் பரப்பு

2023ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ‘கிழக்கிலங்கை தொல்குடிகள் மீதான நில ஆக்கிரமிப்பும் – குவேனி பழங்குடி அமைப்பின் தோற்றமும்’ என்ற தலைப்பும் அவரது ஆய்வின் பரப்பை இன்னும் விரிவாக்குகிறது. ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டை அதன் நிலத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. நிலம் என்பது வாழ்விடம், வாழ்வாதாரம், நினைவு, வழிபாட்டு இடம், மூதாதையர் நினைவு, சமூக அடையாளம் எனப் பல அர்த்தங்களைப் பெற முடியும். அதனால் நிலத்தைப் பற்றிய ஆய்வும் பண்பாட்டு வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகிறது.

‘பூர்வகுடி’ என்ற கருத்து

இங்கே ஓர் ஆய்வியல் எச்சரிக்கை அவசியம். பத்திநாதன் அவர்களின் கட்டுரைகளில் வேடர்கள் இலங்கையின் பூர்வகுடிகள் என்ற கருத்து மிகவும் வலுவாக முன்வைக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக 2023 ஜனவரி 25 வெளியான அவரது கட்டுரையில் அவர் இதனைத் தனது ஆய்வு நிலைப்பாடாகத் தெளிவாக முன்வைக்கிறார். அதேபோல் ‘வேடரும் காலனியமும்’ கட்டுரையிலும் வேடர் சமூகத்தின் பூர்வீகத்தன்மை குறித்த வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது. இதை நாம் எழுதும்போது, “பத்திநாதன் அவர்களின் ஆய்வின்படி…” என்று குறிப்பிடுவது சரியான அறிவியல் அணுகுமுறை. ஏனெனில் பூர்வகுடித்தன்மை, சமூக அடையாளம், வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி போன்றவை பரந்த வரலாற்றியல் மற்றும் மானிடவியல் விவாதங்களைக் கொண்ட தலைப்புகள். ஓர் ஆய்வாளரின் வாதத்தை நாம் பதிவு செய்யலாம்; அதை உடனடியாக இறுதி வரலாற்றுத் தீர்ப்பாக மாற்ற வேண்டியதில்லை.

‘உத்தியாக்கள்’ நூல் – ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பா?

2025ஆம் ஆண்டுக்குரிய எழுநா வெளியீட்டில் வந்த கருத்துரையில், ‘உத்தியாக்கள்’ என்பது கிழக்கிலங்கையில் வாழும் வேடுவர்களின் கடந்தகால மற்றும் நிகழ்கால பண்பாடுகளைப் பற்றிக் கேட்டும், பார்த்தும், அறிந்த தகவல்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளின் தொகுப்பாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. மேலும் அவரது இளங்கலைமாணி ஆய்வும், அதனுடன் தொடர்புடைய உரையாடல்களும் இந்தத் தேடலுக்கு ஆதாரமாக இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இது மிகவும் முக்கியமான தகவல். ஏனெனில் ஒரு நூல் என்பது தனியாகப் பிறந்ததல்ல. அதன் பின்னால் கள ஆய்வு + வாய்மொழி + அவதானிப்பு + கல்வி ஆய்வு + உரையாடல் + தனிப்பட்ட அனுபவம் எனப் பல அடுக்குகள் உள்ளன.

‘உத்தியாக்கள்’ நூலை வாசிக்கும் சரியான வழி

எனது பார்வையில் இந்த நூலை ஒரு சாதாரண பண்பாட்டு நூலாக மட்டும் வாசிக்கக் கூடாது. அதைக் களுவன்கேணி → வேடர் சமூகம் → மூதாதையர் → சடங்கு → குணமாக்கல் → இயற்கை → குடிவழமை → அடையாளம் என்ற தொடர்ச்சியில் வாசிக்க வேண்டும். அப்போது ‘உத்தியாக்கள்’ என்ற தலைப்பே புதிய அர்த்தம் பெறுகிறது. அது மூதாதையரை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மூதாதையரின் வழியாக ஒரு சமூகத்தின் நினைவைக் கண்டறியும் முயற்சியாகவும் பார்க்க முடிகிறது.

வாய்மொழி வரலாறு – பத்திநாதனின் இன்னொரு முக்கிய பணி

நூலக பல்லூடக ஆவணகத்தில் 2024ஆம் ஆண்டுக்குரிய பதிவுகளில் கமலநாதன் பத்திநாதன் அவர்களின் பெயருடன் பல வாய்மொழி வரலாற்றுப் பதிவுகள் காணப்படுகின்றன. அவற்றில்,

சரோநிதி தம்பிப்பிள்ளை – வாய்மொழி வரலாறு

தங்கராசா உதயகுமார் – வாய்மொழி வரலாறு

இராசைய்யா இராசமாணிக்கம் – வாய்மொழி வரலாறு

வீரசிங்கம் புஸ்பநாதன் – வாய்மொழி வரலாறு

அடைக்கலம் கந்தசாமி – வாய்மொழி வரலாறு

போன்ற பதிவுகள் அடங்குகின்றன. இது அவருடைய பணியின் முக்கியத்துவத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறது. ஏனெனில் அவர் வெறும் கட்டுரைகளை எழுதி முடித்துவிடவில்லை; மனிதர்களின் வாழ்க்கை நினைவுகளையும் பதிவு செய்யும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளார்.

ஏன் வாய்மொழி வரலாறு முக்கியம்?

நம்முடைய கிராமங்களின் பல வரலாறுகள் புத்தகங்களில் இல்லை. ஒரு முதியவர் மட்டுமே அறிந்திருக்கும் வரலாறு இருக்கலாம்; ஒரு குடும்பத்தின் பழைய இடப்பெயர்வு வரலாறு இருக்கலாம்; ஒரு ஆலயத்தின் தொடக்க வரலாறு இருக்கலாம்; ஒரு கலைஞரின் வாழ்க்கை வரலாறு இருக்கலாம்; ஒரு சமூகத்தின் பழைய தொழில் இருக்கலாம்; ஒரு காலத்தில் நடந்த சமூக மாற்றம் இருக்கலாம். இவை அனைத்தும் ஒருவரின் நினைவில் மட்டுமே இருக்கலாம். அந்த மனிதர் மறைந்துவிட்டால் அந்த நினைவும் மறைந்து போகலாம். அதனால் வாய்மொழி வரலாற்றைப் பதிவு செய்வது என்பது எதிர்கால வரலாற்றுக்கான முதன்மைத் தரவுகளைப் பாதுகாப்பது. இதில்தான் பத்திநாதன் அவர்களின் சான்றுப்படுத்தும் பணி முக்கியமாகிறது.

வழிபாட்டுப் பொருட்களும் சான்றுகளும்

நூலக பல்லூடக ஆவணகத்தில் அவரது பெயருடன், ‘பழங்குடி மக்களால் கிழக்கு மாகாண ஆளுநருக்கு எழுதப்பட்ட மனு’ என்ற பதிவும் காணப்படுகிறது. மேலும் கரையோர வேடர்களின் குடும்பம் மற்றும் வழிபாட்டு மரபுகள் தொடர்பான பதிவுகளும் அவரது பெயருடன் காணப்படுகின்றன. இதனால் அவரது பணியை, மக்கள் → வாய்மொழி → பொருள் → ஆவணம் → சடங்கு → எழுத்து என்ற பல அடுக்குகளில் நகரும் பதிவு செய்தல் முயற்சியாகப் பார்க்கலாம்.

வரலாற்றாசிரியரா? மானிடவியலாளரா? பண்பாட்டு ஆய்வாளரா?

கமலநாதன் பத்திநாதன் அவர்களை ஒரே ஒரு அடையாளத்துக்குள் அடைத்துவிடுவது சிரமம். அவரது எழுத்துகளில் வரலாற்று ஆர்வம் இருக்கிறது; மானிடவியல் பார்வை இருக்கிறது; நாடக–அரங்கியல் பார்வை இருக்கிறது; வாய்மொழி வரலாற்றுப் பதிவு இருக்கிறது; பண்பாட்டு ஆய்வு இருக்கிறது; சமூக விமர்சனமும் இருக்கிறது. அதனால் அவரை ஒரு குறிப்பிட்ட பெயரால் மட்டும் வரையறுப்பதைவிட, ‘கிழக்கிலங்கையின் வேடர் சமூகத்தை மையப்படுத்தி பண்பாட்டு–மானிடவியல் ஆய்விலும் ஆவணப்படுத்தலிலும் ஈடுபட்டு வரும் எழுத்தாளர்/ ஆய்வாளர்’ என்று குறிப்பிடுவது கிடைத்துள்ள ஆதாரங்களுக்கு நெருக்கமானதாக இருக்கும்.

அவருடைய ஆய்வில் தெரியும் ஒரு முக்கியமான மாற்றம்

அவரது ஆரம்பகால எழுத்துகளைப் பார்க்கும்போது சடங்கு மற்றும் குணமாக்கல் முக்கியமாகத் தெரிகிறது. பின்னர் இயற்கை, அடையாளம், குடிவழமை, காலனியம், நிலம், மொழி, பெண்ணியம், உளவியல், அழகியல், வாய்மொழி வரலாறு என்று ஆய்வு பரவுகிறது. இதனைப் பார்க்கும்போது அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட சடங்கைப் பதிவு செய்வதிலிருந்து ஒரு முழுச் சமூகத்தின் பண்பாட்டு அமைப்பைப் புரிந்துகொள்ளும் நோக்கத்துக்கு நகர்ந்திருப்பது போல் தெரிகிறது.

பத்திநாதனின் ஆய்வின் முக்கியமான 12 தளங்கள்

இதுவரை கிடைத்துள்ள அவரது எழுத்துகளையும் ஆவணப் பணிகளையும் தொகுத்துப் பார்த்தால்:

1. வேடர் மானிடவியல் – வேடர் சமூகத்தின் இருப்பியல் மற்றும் வாழ்வியல்.

2. உத்தியாக்கள் – மூதாதையர் வழிபாடு மற்றும் அதன் சமூக அர்த்தங்கள்.

3. குமாரர் வழிபாடு – வழிபாட்டு நடைமுறை மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய குணமாக்கல் கருத்துகள்.

4. சடங்கு – சடங்கின் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு செயல்பாடுகள்.

5. குணமாக்கல் – சடங்கு வழியாக உளவியல் மற்றும் சமூக இயைபு பற்றிய ஆய்வு.

6. இயற்கை – உணவு, இயற்கை வளங்கள், வாழ்வியல் அறிவு மற்றும் வழிபாடு.

7. குடிவழமை – மூதாதையர், உறவு, சமூக அடையாளம்.

8. அடையாளம் – ஒரு சமூகத்தை வெளிப்புறமாகப் பெயரிடுவது மற்றும் சமூகத்தின் சொந்த அடையாளம்.

9. காலனியம் – நவீன கல்வி, நாகரிகம், அபிவிருத்தி போன்ற கருத்துகளின் தாக்கம்.

10. மொழி – வேடமொழி, மொழி அழிவு மற்றும் பண்பாட்டு நினைவு.

11. பெண்ணியம் – வழிபாடு மற்றும் சமூகத்தில் பெண்களின் இடம்.

12. வாய்மொழி வரலாறு – மக்களின் வாழ்க்கை அனுபவங்களைப் பதிவு செய்தல்.

இந்தப் பன்னிரண்டு தளங்களும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை.

‘உத்தியாக்கள்’ – ஒரு நூலைவிடப் பெரிய பொருள்

எனக்கு இந்த ஆய்வில் மிகவும் சுவாரஸ்யமாகத் தோன்றுவது இதுதான். ‘உத்தியாக்கள்’ என்பது ஒரு நூலின் பெயர். ஆனால் அந்த நூலின் பின்னால் ஒரு கேள்வி இருக்கிறது: “நாம் மறந்து கொண்டிருக்கும் நமது மூதாதையர்களின் உலகத்தை எவ்வாறு மீண்டும் அறிந்துகொள்வது?” இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும்போது, சடங்கு வருகிறது; வழிபாடு வருகிறது; குடிவழமை வருகிறது; மொழி வருகிறது; இயற்கை வருகிறது; வாய்மொழி வருகிறது; நிலம் வருகிறது; மக்களின் நினைவுகள் வருகின்றன. இதனால் ‘உத்தியாக்கள்’ என்பது ஒரு பண்பாட்டு நினைவகத்தைத் திறக்கும் சாவி போலத் தோன்றுகிறது.

ஆய்வாளரின் முக்கியத்துவம் எங்கே?

ஓர் ஆய்வாளர் முக்கியமானவர் என்பதற்காக அவர் எழுதிய ஒவ்வொரு கருத்தும் இறுதி உண்மை என்று அர்த்தமில்லை. ஆய்வாளரின் முக்கியத்துவம் சில நேரங்களில் அவர் கேட்கும் கேள்விகளில் இருக்கிறது. பத்திநாதன் அவர்களின் பணியிலும் இதுதான் கவனிக்கத்தக்கது. அவர் கேட்கும் கேள்விகள்: யார் இந்த சமூகத்தைப் பெயரிட்டார்கள்? அவர்களின் சொந்த அடையாளம் என்ன? அவர்களின் மூதாதையர் நினைவு எவ்வாறு வாழ்கிறது? சடங்கு மனிதர்களுக்கு என்ன செய்கிறது? இயற்கை அறிவு எவ்வாறு தலைமுறைகளுக்குச் செல்கிறது? மொழி மறைந்தால் என்ன இழக்கப்படுகிறது? நவீன கல்வி பாரம்பரிய அறிவோடு எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறது? நிலம் இழக்கப்பட்டால் பண்பாட்டில் என்ன மாற்றம் ஏற்படுகிறது? பெண்களின் பங்கு எவ்வாறு பதிவு செய்யப்படுகிறது? வாய்மொழி வரலாற்றை எவ்வாறு பாதுகாப்பது? இவை அனைத்தும் ஒரு சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் அடிப்படைக் கேள்விகள்.

ஒரு சமூகத்தை ‘காட்சிப்பொருளாக’ மட்டும் பார்க்கக் கூடாது

‘வேடரும் காலனியமும்’ என்ற கட்டுரையில் பத்திநாதன் அவர்கள் வேடர் சமூகத்தை அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்படும் காட்சிப்பொருளாகவும், அழிந்து வரும் உயிரினத்தைப் பாதுகாக்கும் பரிதாபப் பார்வையுடனும் பார்ப்பதை விமர்சிக்கிறார். இந்தக் கருத்து அவரது ஆய்வின் மையத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. ஒரு சமூகத்தைப் பற்றி, ‘அவர்கள் மிகவும் பழமையானவர்கள்’ என்று மட்டும் கூறுவது போதாது. அவர்களிடம் பேச வேண்டும்; அவர்களின் குரலைப் பதிவு செய்ய வேண்டும்; அவர்களின் சொந்த அடையாளத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; அவர்களின் வாழ்க்கை மாற்றங்களை அறிய வேண்டும்; அவர்களது பிரச்சினைகளையும் அவர்களது சொந்த மொழியில் கேட்க வேண்டும். இதுவே ‘உள்ளிருந்து மரபு மீட்பு’ என்ற கருத்தின் முக்கியத்துவம்.

ஆய்வின் இன்னொரு சிறப்பு – களத்தோடு உறவு

2025ஆம் ஆண்டு கருத்துரையில் குறிப்பிடப்படும் ஒரு முக்கியமான பார்வை என்னவென்றால், பத்திநாதன் தனது ஊருடனும் சடங்குகளுடனும் ‘ஒட்டியும் ஒட்டாமலும்’ உறவாடி அவற்றை ஆய்வு செய்தார் என்ற கருத்தாகும். இந்த ஒரு வரி ஆய்வாளரின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. அவர் முழுமையான வெளிப்பார்வையாளரும் அல்லர்; அதே நேரத்தில் ஆய்வாளர் என்ற நிலையை முற்றிலுமாக விட்டுவிட்டு உள்ளார்ந்த பக்தராக மட்டும் அணுகுவதும் இல்லை. அவர் தனக்குத் தெரிந்த பண்பாட்டை மீண்டும் கேள்வி கேட்டு அறிந்துகொள்ளும் நிலையில் இருக்கிறார். இதுவே உள்ளூர் சமூகங்களைப் பற்றிய ஆய்வுகளில் மிகவும் முக்கியமானது.

‘கேட்டும், பார்த்தும், அறிந்தும்’ எழுதுதல்

‘உத்தியாக்கள்’ தொடர்பான கருத்துரையில், கடந்தகால மற்றும் நிகழ்கால பண்பாடுகளைக் கேட்டும், பார்த்தும், அறிந்தும் பெற்ற தகவல்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு நூல் உருவாக்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இதில் மூன்று முக்கியமான ஆய்வு முறைகள் இருப்பதைப் பார்க்கலாம்: கேட்டல் – வாய்மொழி; பார்த்தல் – கள அவதானிப்பு; அறிதல் – ஆய்வு/ பகுப்பாய்வு. இந்த மூன்றும் ஒன்றாக இணைந்தால்தான் ஒரு பண்பாட்டு ஆய்வு வலுவடைகிறது.

பத்திநாதன் அவர்களின் பணியை நான் எவ்வாறு பார்க்கிறேன்?

அவரை ‘பெரியவர்’, ‘முதன்மையானவர்’, ‘ஒரே ஒருவர்’ போன்ற அடைமொழிகளால் அழைப்பதைவிட, அவருடைய பணியின் தன்மையைப் பதிவு செய்வதே பொருத்தமானது என்று நினைக்கிறேன். அவர் மேற்கொண்டு வரும் தேடலின் முக்கியத்துவம் இதில்தான் இருக்கிறது: கிழக்கிலங்கையில் எழுதப்படாமல் மறைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சமூகத்தின் நினைவுகளை எழுத்துக்குள் கொண்டு வர முயற்சி செய்கிறார். அதிலும், மூதாதையர் வழிபாடு முதல் வாய்மொழி வரலாறு வரை அவரது ஆய்வு விரிகிறது. அதனால் ‘உத்தியாக்கள்’ அவரது பயணத்தின் ஒரு முடிவு அல்ல. அது இன்னும் தொடரும் ஒரு தேடலின் ஒரு முக்கியமான அடையாளம்.

இன்னும் செய்ய வேண்டிய ஆய்வுகள்

கமலநாதன் பத்திநாதன் அவர்களைப் பற்றிய ஆய்வு இத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. இன்னும் ஆழமாக ஆராய வேண்டியவை பல உள்ளன: அவரது முழுமையான கல்விப் பின்னணி, இளங்கலைமாணி ஆய்வின் சரியான தலைப்பு, அந்த ஆய்வின் வழிகாட்டி மற்றும் ஆய்வு நிறுவனத் தகவல்கள், ‘உத்தியாக்கள்’ நூலின் முழுமையான அத்தியாய அமைப்பு, நூல் வெளியீட்டு நிகழ்வு, நூல் வெளியீட்டில் உரையாற்றியவர்கள், நூல் குறித்த விமர்சனங்கள், அவரது பிற கட்டுரைகளின் முழுமையான பட்டியல், அவர் மேற்கொண்ட கள ஆய்வுகளின் இடங்கள், அவர் பதிவு செய்த வாய்மொழி வரலாறுகளின் முழுமையான பட்டியல், களுவன்கேணி வேடர் சமூகத்துடனான அவரது தொடர்பு, அவரது ஆய்வுகளுக்கு ஆதாரமான நேர்காணல்கள், அவர் பயன்படுத்திய முன்னைய ஆய்வாளர்களின் நூல்கள், இலங்கையின் வேடர் ஆய்வில் செலிக்மன் போன்ற முன்னோடி ஆய்வாளர்களுடனான அவரது அறிவியல் தொடர்பு, அவரது ஆய்வுகளில் பயன்படுத்தப்படும் மானிடவியல் கோட்பாடுகள், எதிர்காலத்தில் அவர் வெளியிடக்கூடிய ஆய்வுகள் என இன்னும் பல தளங்கள் உள்ளன.

முடிவாக

நாம் வரலாறு என்று சொன்னால் அரசர்களை நினைக்கிறோம்; போர்களை நினைக்கிறோம்; கோட்டைகளை நினைக்கிறோம்; கல்வெட்டுகளை நினைக்கிறோம்; ஆவணங்களை நினைக்கிறோம். ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் இன்னொரு வரலாறு மக்களின் நினைவுகளில் உயிரோடு இருக்கிறது: ஒரு முதியவரின் வாயில், ஒரு பழைய சடங்கில், ஒரு குலப்பெயரில், ஒரு மூதாதையர் வழிபாட்டில், ஒரு மறைந்து கொண்டிருக்கும் மொழிச் சொல்லில், ஒரு வழிபாட்டுப் பொருளில், ஒரு பழைய கிராமத்தின் நினைவில், ஒரு இயற்கைத் தாவரத்தைப் பயன்படுத்தும் முறையில், ஒரு பாடலில், ஒரு நாட்டார் ஆற்றுகையில், ஒரு குடும்பத்தின் வாய்மொழிக் கதையில். அந்த வரலாறுகளைத் தேடிச் செல்வதே கமலநாதன் பத்திநாதன் அவர்களின் ஆய்வுப் பணியின் முக்கியமான தன்மையாக எனக்குத் தெரிகிறது.

‘உத்தியாக்கள்’ மூதாதையர்களைப் பேசுகிறது. ஆனால் அந்த நூலைத் தாண்டி அவரது முழு ஆய்வுப் பயணத்தைப் பார்த்தால் அவர் தேடுவது மூதாதையர்களை மட்டும் அல்ல; ஒரு சமூகத்தின் நினைவையும், அடையாளத்தையும், மொழியையும், சடங்கையும், இயற்கை அறிவையும், நிலத்துடனான உறவையும், பெண்களின் பங்கையும், வாய்மொழி வரலாற்றையும், மக்களின் சொந்தக் குரலையும் தேடுகிறார். ஒரு தலைமுறை மறைந்துவிட்டால் அதனுடன் பல வரலாறுகளும் மறைந்து விடுகின்றன. அதனால் இன்று ஒருவர் பதிவு செய்யும் ஒரு சிறிய வாய்மொழித் தகவல் கூட நாளைய தலைமுறைக்கு மிகப்பெரிய வரலாற்று ஆதாரமாக மாறலாம்.

அந்த வகையில், கமலநாதன் பத்திநாதன் அவர்களின் ‘வேடர் மானிடவியல்’ தேடல் என்பது ஒரு சமூகத்தைப் பற்றிய ஆய்வு மட்டுமல்ல; மறைந்து கொண்டிருக்கும் நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் ஒரு முயற்சியாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டியது. அவரது எழுத்துகளை வாசிக்கும் போது எனக்குள் எழும் ஒரு எண்ணம்: “மக்கள் மறைந்து போகலாம்; ஆனால் அவர்களின் நினைவுகளை நாம் பதிவு செய்துவிட்டால், அந்த நினைவுகள் வரலாறாக மீண்டும் பேசத் தொடங்கும்.” அந்த நினைவுகளைத் தேடும் பயணத்தில் ‘உத்தியாக்கள்’ ஒரு முக்கியமான தடயமாக நிற்கிறது.